Showing: 1 - 10 of 37 RESULTS
book 06 books dungeons and dragons duygusal groups komedi role play the plot thickens tundra walkers

Point -Oh Two, Difference!

Point -Oh Two, Difference!

Timeline:

Fate, it would seem, has its own plans..
And an odd, dry sense of humor.
One might even call it ‘backhanded’..

 

Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog are sent through time and place to the one place the little gnomic girl, Tonic, would dread most;

 

Arcanton Mordenon’s Tower.

 

And to a time where the sinister tower still stands.. along with her evil master, Tonic’s despicable uncle.

 

It isn’t clear at what year the events in this particular story takes place, but it is likely before another group has finally arrived here to put an end to the evil engineering gnome. As in, before the Paladin Delia Karakash Hooman has killed Karkas the Dreaded Red Dragon and has become the Lord of Durkahan, Nimbletyne Tinkerdome has parted ways with the group and Nadine Graciousward has banished Arcanton in their final confrontation, also parting from the group and later becoming the Rise of High Woods and Bari Na-ammen.

From a strictly ‘relative’ sequence of events, if not in a linear chronological order, this story takes place shortly after Loot Dispute.

From a historical perspective, however, it is likely the events here take place some 42 to 45 years ago, just before Arcanton Mordenon finally manages to engineer his first (and final) functional Demon gate, around the years 7563 and 7566 PAD.
(Post Apocalyptic Days)

 

 

We need a spot to rest. Seressa is wounded, Cora is wounded, you are wounded, heck, I am wounded.”, whispered Brom Bumblebrim. “I didn’t even know I could hurt in so many places.”

“Well come to my uncle’s crèche!”, growled Tonic as she cradled her pair’s head in her lap. Then she looked down at her and felt something shred her heart. Seressa was a happy girl with a happy soul. At least that’s what she always projected. She’d always been smart when it came to conversing with others and in fights too. Tonic knew she was much more intelligent than Seressa, her pair, but when it came to making friends, and then keeping said friends, she, herself, was the klutz one! And in fights, her own mobility and her skills were a lot more limited. All she would do was ‘bangs’.. The louder, the better. Or she’d just disintegrate her enemies down to indiscernible goo.. Seressa on the other hand did everything exquisitely. A bit like how the bard-boy, Brom, played his lyre. Seressa danced around her enemies, she positioned herself, and her enemies to the needs of her companions, and she kept them busy while Cora and Brom slowly reduced their number. She excelled at being both a friend and a team player. Tonic only excelled at cussing, irritating her friends, knocking her hand-made kaboom grenades around and basically behave like an irritable, stupid grunt!

And now Seressa was down.

This bloody tower had turned out to be much, much more dangerous than they had anticipated. Too many fiends, demons, monsters, and other weird things had come at them, and they kept on coming. Cora had fought as hard as she could, cutting one horror after another while Brom had laid down any number of them with his innumerable bardic magic. It had been Seressa, however, who had kept it all together and filled in all the blanks and gave respite to any who’d need it.

And Tonic had hurled her grenades and acid vials..

Yep. That’s about it.

Now, Cora was hurt. Brom was hurt. Tonic felt bruised all over. And Seressa was knocked out.. beat into the ground, really, and was lying on the ground with her head on Tonic’s lap and the little gnomic girl just watched her and saw tears slide down her smooth, charcoal-black face.

Her pair was unconscious and she still wept in pain!

“Damit!”, blurted Tonic. “Please live!”

“You are not helping her, Tonic. Make her drink one of your healing draughts.”, Brom said harshly.

“Don’t you think that never occurred to me?”, she replied with equal fervor. “She already took one of them.”

“So? Give her another one.”

“I can’t. Those draughts are good only once every day or so. Consuming more will have either little to no effect or outright poison her.”, snarled Tonic.

Cora Sleet gingerly smoothed near them as she limped and pulled out a long, slim tube from her pack.

“Here. This should help.”, she said with her soft, throaty voice. “Been saving this for emergencies. Seems pointless to save it anymore.”

Tonic looked up at the barbaric tundra elf and at her bloody arm, leg, and, judging by the way she held her other arm close to her chest, she probably had some cracked ribs as well.

“No. You use it. She needs rest.”, mumbled the gnomic girl.

 

Cora scared Tonic.

Cora scared Tonic without trying.

And Cora was scowling now.

Cora had an impressive scowl.

 

“Girl, you are going to argue with me, now?”, she breathed under her nose.

“Just what do you think will happen if we get jumped again? Who will hold them back and buy us time to do anything?”, replied Tonic. “And you can barely stand on your feet, let alone swing that double-bladed-whatsit!”

“She’s right, Cora.”, inserted Brom. “I can do all sorts of things, but fighting hand-to-hand just isn’t one of them. I mean, I can, and I will, if I have to, but if it’s come down to me and my sword skills, I think I would make an excellent ‘epilogue’ for our little endeavor, whatever it may be.. Tell me again, why we are even here? I am not renowned for my historical studies but didn’t it take a famous paladin called Delia Karakash, the most stupendous sorceress, Nadine Graciousward, and their company to take down Arcanton Mordenon?”

“We are not here to take down my uncle, Brom. Not that we can. Hells Bells, boy, we can barely take down the grunts on the first level of this bloody tower.”, scoffed Tonic.

“I agree.”, said Cora softly as she carefully settled herself down. “We are not assassins. And looking back to all our previous ventures, we were expected to fight things, but never to outright assassinate a particular foe.”

“We did kill a particular foe, in our last ‘jump’.”, disagreed Brom and not without a certain amount of implied hate.

“That.. was not.. an.. assassination.. dear Brom.. It was.. fair combat..”, whispered a dead tired voice.

“Seressa, baby.. You are awake!”, squeaked Tonic, her eyes blurry.

“I feel.. dizzy.. luv..”, came back Seressa’s voice.

“Hush, baby. Rest.”, Tonic almost blubbered. “I will take care of you.”

“Who.. will take care.. of you?”, she whispered back.

“I’ll take care of us both. Don’t worry. Sleep now. Please sleep Seressa..”, pleaded the little gnomic girl.

“She’s right. Our last ‘jump’, as you call it, was indeed a fair fight. And in the end, from what I gathered, it was basically a ‘punishment’.. Isn’t that so, Brom?”, asked Cora, carefully wrapping her leg with a long strip of white cloth.

 

Brom didn’t reply. He just looked.. elsewhere..

..with a stony face.

 

“Seems like you have left a few things untold. Quite a few things, actually.”, Cora said tightly between clenched teeth as she knotted the cloth.

“There are a lot of things I haven’t told, Cora. Let it be.”, replied the hobbit in a silent, even voice.

“This is all my fault.”, said Tonic suddenly.

“I would let it go, accept I bled for it. So did everyone else, here. And some who aren’t here.. How is it all your fault, girl?”, Cora said calmly once she was done with the knot.

“Some things are done and gone, Cora. And there is nothing that I can say will make it otherwise.”, said Brom with the same voice.

“You gave your best. So did Brom. And Seressa did too. All I did was hurl ‘pots and pans’ and make a lot of noise.” mumbled Tonic.

“Exactly how I thought before. But it appears, nothing is done and gone anymore, Brom. Those pots and pans kept us alive while keeping the demons dead. How does that seem like a small task to you, Tonic?”, asked the barbarian girl as she took out another strip of white cloth and started wrapping the wound on her arm.

“We don’t really ‘fix’ anything in our jumps, Cora. We only make minor changes.”, frowned Brom.

“Had I made bigger bombs, I could have made a difference.”, said Tonic in anguish, still cradling Seressa’s head in her tiny lap.

“We cleared the goblin trenches, hence making it possible for Durkahan paladins and the Koruxan knights to reach the battlefield in time when we were sent back to Themalsar. Then we made sure the Wyrm Horde’s Krush’s son stole the ‘right’ weapon from Dreadmaw, making it possible for us to obtain an Archangel’s lost spear, and subsequently giving us the chance to return it to its rightful owner. Then we fought and won against a villainous dwarf, bringing him to justice, making it possible for a mother to keep her promise to no other than Titania herself and bringing peace among the dwarves.. How are these ‘minor’ changes? If you’d made bigger bombs, girl, you’d have brought the roof of this tower on us, and that’s a lot of roof above us. Like three or four more levels of roofs!”, Cora replied coolly as she knotted off her arm as well. “Now then. Brom, you are on guard duty for a bit. Turn around and go and guard something. Tonic, pillow your pack under Seressa’s head and cover her with a blanket so you can at least preserve some semblance of her modesty and honor. Sitting there and moaning isn’t doing her any good. Then come here and help me.”

 

Brom stared at Cora.

So did Tonic.

Cora had never been this talkative nor had she ever dished out orders the way she’d just done and quite briskly too.

 

“What?”, said Brom, sort of flabbergasted.

“Why?”, asked Tonic, with a similar tone of voice.

Cora sighed.

“I need Tonic to wrap my chest for the cracked ribs. For her to do that, I need to take my furs, my leathers, and my shirt off. And I need you to turn around and go, Brom!”

“Ow..”, said a bit abashed. “I could wrap your—”

“I know you can, Brom. But I just don’t want you to. I want Tonic to do it. Hence; TURN AROUND AND GO! LIKE, NOW!“, Cora very nearly snarled.

 

Brom turned around and left, to the other end of the rubble-filled room.. pouting.

 

“Why have you not covered your pair yet, Tonic? Does her dignity mean so little to you?”, Cora asked evenly, as she undid the clasps holding her thick furs and heavy leathers and with a grimace, pulled off her shirt.

Tonic half blushed, half scowled as she took out her own pack and placed it carefully under her pair’s head. Then she opened Seressa’s own pack and pulled out her neatly folded and rolled blanket, flipped it a few times, and covered her, and snuggly wrapped her in it.

“There. That wasn’t so hard, was it? Now take this roll of bandage and wrap it around my chest, staring from just above my belly, up to my breast line —tightly if you will, please.”, ordered Cora with a mild tone.

“Won’t.. won’t that make it hard for you to breath?”, stammered the gnomic girl as she took the roll of bandage from the tundra elf.

Cora smiled at her.

“I wouldn’t worry too much about that, Tonic. I doubt you have enough strength to wrap me that tight. Not unless you want to pull out your mecha-thingy.”

“It is not a mecha-thingy!”, replied the gnomic girl indignantly. “It’s MECHABER!

“Ahh.. I am sorry. I wasn’t aware you named your toys.”, Cora smiled even more.

“Mechaber is not a toy! He is a—”, sputtered Tonic.

“Ow. It’s a ‘He’, then? My bad.”

“He is a mechanical bear, and a very delicate work of steam-chunk technology and pure gnomic ingenuity, at that!”, scowled Tonic.

“I have no idea what you just said, but he looks nothing remotely like a bear!”, said Cora.

“How would you know?”, scoffed Tonic.

“This..”, replied the barbarian girl, pointing at her thick fur cloak. “..is a tundra bear’s fur, dear Tonic. It was a near ten-foot-long and five-foot-high beast.. I hunted it, killed it, skinned it, and ate some of it too. Then took the rest back to my village.”

Brom’s snicker was heard from the other side of the room.

Tonic scowled some more, but shut up! She sort of.. tethered near the half-naked barbarian girl with trepidation.

“Boo!”, said Cora suddenly, causing the little gnomic girl to jump, and Brom to snicker some more.

“That.. that wasn’t funny Cora.”, mumbled Tonic with a flushed face.

“What’s really not funny is that you think I am either a total savage or unsettled enough to jump you at any time, Arcantonic Palecog. One would think we’d been together long enough for you to know better. Your inability to figure out the ‘base friendship’ concept is exasperating.”, coolly replied Cora.

“I.. I am sorry..”, mumbled Tonic in an even brighter red face.

“I don’t need you apologizing, girl. I need you to trust me. As I have trusted you, even though you keep tossing your acid vials and ‘bang-thingies’ right over my head.. and even hitting me on occasion.”, replied Cora, calmly.

“I do trust you. I swear!”, spluttered the little gnomic girl.. very fast!

Cora sighed.

“Do the ribs, Tonic. I am sure our esteemed bard is egging for a peek. Let’s not give him the satisfaction, shall we?”

Tonic started wrapping the very nearly white belly of the barbaric Cora with an abashed expression on her face.

“You can make comments if you like. Seressa would. Since she’s out, you could cover for her.”, smiled Cora with a tight and clenched grin, as the bandages drew tighter.

“You are awfully white!”, spluttered the little gnome. “I mean, I am pale, but I am a deep gnome by heritage. You are just.. very nearly white!”

“Stands to reason. I am a tundra elf by heritage.. Some like to call us ‘Snow Elves’, but I find that a bit too girly.”, Cora hissed conversationally as the gnomic tightened the bandages even more.

“You have.. muscles everywhere, too. I didn’t even know girls could have abs like yours.”, blushed Tonic. “I mean, I have a small tummy which tends to become a ‘pot belly’ whenever I over eat. And Seressa has a flat belly. Yours are just.. awesome! I could crack nuts between your abs!”

“I suppose you could. Just not now, Tonic. My abs, along with the rest of me, hurt.”, smiled Cora grimly.

“Can I ask you.. a personal question?”, Tonic asked carefully as she wrapped higher and the back of the tundra elf.

“Well, bummer. I just said we were friends so I can’t even say ‘No’, to your ‘personal’ questions, now can I?”, admitted Cora with another smile. A smile Tonic couldn’t see from her current position.

“No. No.. It’s alright if you don’t want to. I have been known to ask impertinent questions. Seressa can ask them too, but she can word them correctly and make them sound cool. I can’t.”

“Well, ‘impertinent’ me to your heart’s content, girl.”, said Cora.

“Your scars.. The ones on your back.. Do they hurt?”

“Yes, and no. They hurt whenever I remember them. They sizzled all the time until after I met Brom. Hurts a lot less since after I met the two of you and we teamed up. Funny how that went.”, Cora answered with a.. brittle sort of smile.

“A decent surgeon can probably do something about them.”, offered the gnomic girl quietly.

“No. I want them to stay. They remind me of my Ironfrost. Of happier times. Of my mother, my father and my friends.. and a debt I need to settle with Dreadmaw!”, replied Cora with a steely voice.

“You.. you are going to go up against Dreadmaw?!”, spluttered Tonic. “Mortals don’t go up against beings like Dreadmaw. Please don’t go up against Dreadmaw!”

Cora didn’t reply.

“And you don’t really need these scars to remember your happier times. That’s what memories are for.”, Tonic mumbled. “Leave your pictures on, though. They look awesome too!”

“Picture? What pictures?”

“The pictures you got all over you.”

 

Cora spluttered!

With indignation.

 

“They are not pictures, girl, they are my beautiful ‘Storm Tattoos!'”

“Ow. Okay. If these are not pictures but ‘storm tattoos’, then my Mechaber is a bear!”, smirked the gnomic girl!

“Your head is broken, girl.”, growled Cora.. and continued without turning a hair. “Should we get the opportunity, what would you feel if we were to kill your uncle? He is your blood relative, after all.”

It took a moment for Tonic to catch up to the sudden change of topic.

“I would feel satisfaction. No.. I would feel BLOODY SATISFACTION!”, replied the gnomic girl with seething hate.

 

Cora didn’t say anything else for some time and Tonic continued to tightly wrap the bandage around her chest and back.

 

“Try to finish the knot anywhere other than my back, or under my arm, if you can, please. Lying down with a lump on my back or side is bothersome.”, said Cora quietly.

Tonic finished her work, knotting the wraps somewhere around the front side of Cora’s waste.

“Thank you.”, offered Cora with the same voice.

Arcantonic Palecog didn’t say anything for a while as she checked her handy work. Then, wordlessly, she hugged the barbaric tundra elf.

“Should the occasion arise and we face my uncle, please run.”, she whispered as she hid her face in the elves’ snow-white braids.

Cora hugged the little gnomic girl, back.

“We shall see.”

Tonic drew back and stared at the glacial blues of the elf and only saw determination there.

She sighed.

“Are you feeling up to carrying Seressa for a short climb?”, she asked.

“I suppose so. Seressa is a big girl and I don’t want to manhandle her without her consent. Seems like a rude thing to do.”

“I am her pair. I can consent for her.”, Tonic said, then pulled a long, coiled rope out of her small artificer’s satchel and tossed it vertically into the air. The rope uncoiled as it ‘climbed’ up and held there, ending in an open, horizontal ‘window’, looking down at them.

“What’s this?”, asked Cora as she stared up at the odd phenomenon.

“It’s a small hidey-hole. We climb it, pull the rope behind us, close the window and no one’s the wiser.”

“That.. is just downright creepy!”, said Cora, still ogling at the window.

“Help me with Seressa, please. I can’t move her, let alone carry her up there. Let’s hurry some, shall we? It won’t last long. Merely an hour or so. Just enough for a short breather.”

Cora frowned but went over to the very tall, very dark Seressa and carefully picked her up and slowly put her over her own shoulder, checked the rope then started climbing up. Soon enough, they were both through the window and gone out of sight.

“Brom!”, Tonic hissed.

Brom came over, looked up, nodded at her, then started up the rope as well.

Tonic grabbed her pack, Seressa’s blanket, and her pack as well, gave a cursory glance around making sure they hadn’t left anything behind, then she too squirreled up the rope and disappeared in the window.

Her two, tiny hands came out, grabbed one side of the open window each, and pulled them shut, leaving nothing but the dark room’s ceiling to be seen behind them.

Yes.

An hour wasn’t much.

But it would be enough for her to snuggle up to her pair for a short nap, and keeping them both warm and cuddly.

If that’s what it took to bring her Seressa Wraiven up and cheery again, Tonic thought it would be well worth it.

✱ ✱ ✱

There are stairs leading up.”, whispered Brom, as he carefully peeked around the corner and watched for any signs of life.. or unlife, as some of the things that they had faced had been.

Brom didn’t mind the fiends, the demons, and all the other monsters.. per se. But undead gave him the creeps for some reason.

Brom didn’t like the undead.

Undead scared him.

Well.. undead were scary things, sure, but no more than fiends and possibly less than demons. One could easily argue that by comparison, the undead were not all that high, where ‘risk factor’ was involved.

But nothing, not the reality, nor the logical explanations managed to ebb away Brom’s ‘irk’ for the undead.

Brom scowled.

“Get it together, damit!”, he growled at himself.

“Talking to yourself, already?”, came the merry voice of Arcantonic Palecog from just behind him.

Brom scowled some more.

“It’s alright, boy. This place can do that.”

“What’s with the ‘boy’s again, girl?”, said Brom, feeling irritated. “Does your perception reset at every ‘jump’?”

“No. But ‘boy’ is shorter than ‘Brom’.”, said Tonic with a smirk.

“Yes. And ‘Tonic’ is shorter than ‘Arcantonic’ and ‘Nic’ is even shorter than ‘Tonic’. But you don’t see me calling you ‘Nic’, now do you? Which does sound quite like a ‘Tick’..”, he deadpanned with a snort.

Arcantonic gave the hobbit a baleful stare.

“If you ever call me ‘Nic’, I will hurt you, Brom Bumblebrim!”, she snarled.

“There. My whole name!”, smiled Brom. “Now go tell Cora and your pair, we got stairs up ahead.”

“So, it’s ‘your pair’, now, is it? No more Wraiven’s or even Seressa’s?”, said Tonic, giving the hobbit a look full of disdain.

“What is it to you, what I call her?”, shrugged Brom.

“She’s my pair. Of course ‘everything’ is to me.”,  she replied almost scornfully.

“Which is what I said; your pair! I am not even sure what you are objecting to?”, smirked the hobbit.. a tad on the brittle side.

Tonic scowled at him.

She felt she’d just been had. But she wasn’t quite sure how.

“You are avoiding and dodging, Master Brom. You know this, I know this.”, she fumed, turned around, and left.

“Inserting the last word: Check!”, grumbled the hobbit after the pesky little gnomic girl—

 

—which is when something happened. Something that hadn’t happened to Brom for some time now; he got bit!

 

Brom yelped!

Probably because it hurt, but more likely because he had been caught totally off guard, and likely because.. well.. it had been a while.

 

“Damit!”, ouched the hobbit as he rubbed his butt cheek and calf, at a point just where he couldn’t see.

“What, damit? WHAT? We are already here, doing your bloody job for you. What else do you want from me?”, he very nearly blared in fury.

 

And got bit, again!

 

For some reason, Brom got the feeling the whatsit that kept biting him had just bitten him the second time out of sheer spite!

“What? I can’t even complain? Why don’t you come out and play for once! Bet I can beat the cra—”

 

And he got bit.. harder this time!

 

“Ahhaa! Thought you were a gutless, spineless, heartless chicken!”, he sneered.

 

Another bite!

 

“I can do this all day–”

 

Bite.

 

“Pwahahaaa.. Just you remember what happened the last time—”

 

Bite.

 

“That’s the best you got? I didn’t feel a thing. You must be a dentist—”

 

Bite.

 

“Yowza! That, I felt, and still I laugh at you with colossal scorn—”

 

Bite.

 

“I am not the sniveling hobbit you dragged out of the comforts of his home anymore—”

 

Bite.

 

“Eeep! Stop it—”

 

Bite.

 

“Ow! You think you can do this all day too, do you?! That leg is going to start to bleed any time now. It’ll be interesting telling the rest about you—”

 

Bite.

 

“Now there’s a topic to chat over dinner; Hey everyone, I have a bug that likes biting arse! That’ll be an absorbing conversation, that’ll. I am sure of it—”

 

Bite.

 

“What are you doing, Brom?”, came Cora’s voice from behind.

 

Bite.

Flinch!

 

“Umm.. Nothing.”, said the hobbit.

 

Bite.

Flinch!

 

“What’s up with that face?”, asked Tonic, peering at him. “You look like you just swallowed a whole bug and it’s still alive in your belly.”

 

Bite.

Flinch!

 

And then Seressa appeared behind the two. She said nothing. She just stared down at Brom with her unfathomable, incomprehensible, and inscrutable gaze like some dark, majestic queen of the Astral Voids.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom looked up at her eyes and saw many things in there. Some that he could understand and even relate, but many others he just couldn’t even put names to.

 

Bite.

Flinch!

 

“You seem possessed, Master Brom.”, she said with her memorable voice.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom ogled at her some.

Then cleared his throat and mumbled.

“No, i am not. It’s one hundred percent just me.”

 

Bite.

Flinch!

Silence..

 

“Sooo..”, Cora said, dragging the word over the sudden, awkward silence. “Do we go up?”

 

Bite.

Flinch!

 

“Do we?”, asked Seressa Wraiven, still staring down at the hobbit, her face, and the rest of her very nearly lost in the darkness. Only her frilly pink skirt dress and the pinks of her fringes were discernable.

 

Bite.

Flinch!

 

‘Stop it, damit!’, snarled Brom from inside.

“Umm.. why are you asking me? I am not the guide of this tour. Uhhm.. Isn’t that your job?”, he asked with a guilty sort of voice.

 

Bite.

Flinch!

 

“No, Master Brom.”, the darkness of Seressa said. “I am not the guide of this tour.. I am merely the Voice. Cora is the Anchor.. and the Shield..”

“I am?”, murmured Cora.

“..and Arcantonic is the Enabler.”, she continued.

“Yay.. Whot?”, squeaked Tonic.

“I don’t even use shields.”, mused the barbarian girl.

“You, Master Brom.. You are the Guide.. That. Is. Your. Job!”, Seressa said in her clear, yet unbending voice, still staring down at the hobbit with her deep, ‘astral’ eyes. “So again, Master Brom; Do we?”

 

Bite.

Flinch!

 

Brom sighed..

..and gave up.

He felt no issues nor any reluctance objecting to the bloody whatsit all day and getting bit innumerable times for his efforts. But he just didn’t feel any compulsion to argue with Tonic’s pair.

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

“Do we, dear Brom?”, repeated Seressa once more, and with a barely audible voice.

“No.”, he said quietly.

“What?”, Cora asked with some surprise and looked at the hobbit.

“What?”, exclaimed Tonic, even more surprised. “Why?”

“Because there’s somewhere else we have to go before we go up.”, he replied in a deflated tone.

“Where?”, asked Cora.

“Why?”, asked Tonic again, sudden fear clearly etched in her face.

“We must go ‘down’, before we go up.”, replied Brom even quieter, giving a carefully disguised glance at the little gnomic girl.

“Down it is, then.”, said Seressa in her unbending voice. It was, however, tinted with a barely discernable pinch of sadness thrown into it, as she gave a similar glance at her pair.

Tonic did not see the covert looks the two had given her, but for some reason, she seemed freaked.

“There is no ‘down’. This is the entrance floor..”, she objected, almost pleading.

“What’s going on?”, asked Cora. “What’s down below us and why is Tonic here telling us there is no down?”

Tonic crossed her arms under her breasts, turned her paled face away from them, and shut up.

Seressa stared at her, but not unkindly and as if she desperately wanted to reach out to her little pair and hug her.

She did not, however. She just stood there and silently waited.

So did Brom.

“Tonic?”, inquired Cora softly. She wasn’t sure just what the hell was going on here, but it seemed detrimental for the little gnomic girl and even though she could be a monumental pain in the arse at times, Cora had no intention for her to get hurt. “What is down there?”

 

Tonic did not reply for a long moment.

But as time passed, her diminutive face drooped, her shoulders slumped and her back hunched, even as she held her eyes closed, and her tiny fists clenched at her hips.

Finally, a tiny voice of defeat, acceptance, or perhaps, of penance escaped her.

 

“Me..”

✱ ✱ ✱

Me? Me, what? I don’t understand.”, said Cora, staring at the deflated, dejected, and ‘at her final throes’, girl.

Tonic did not reply.

Neither did her pair, nor Brom.

Apparently, either the barbarian elf had to figure it out, or the little gnomic girl had to speak the words.

Or just neither did Seressa, nor Brom had the heart to say it.

 

“What do you know about my uncle, Cora? What do you know about Arcanton Mordenon?”, Tonic said finally.

“You didn’t really say all that much, Tonic. But if I were be polite about it, I would go for ‘a great gnome with greater issues’, but I just don’t feel like being polite about him, so I will sum it all up as ‘an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass’..”, she replied seriously.

Brom snorted.

Seressa kept to her silence, but her eyes blazed at the accuracy of the words.

Tonic stared at Cora, and she had this, funny expression on her face as if it had gotten stuck somewhere between a destitute laugh and wanting to cry.

“Alright.”, she said. “Perhaps I should rephrase that. Why am I the way I am, Cora? Why am I broken?”

“You are not broken, girl. Merely ‘irritably challenged’, maybe.. We all have some issues.. I could name some of mine but I don’t think we have that kind of time.”, Cora said.

Tonic sighed.

“Really, Cora? You see absolutely nothing wrong with me?”, she asked.

“I see a lot of things wrong with you. I have some of them myself. So does Brom. So did a lot of my friends, back at Ironfrost. Seressa also has some issues. But she seems to be at peace with most of them, so she’s cool.”, shrugged Cora.

Tonic just stared at the barbarian girl, her mouth open.

Brom had to admire his barbarian friend. If she was being deliberately dense, she was very convincing. If she was actually this.. well.. ‘gullibly innocent’, it was perhaps understandable. Cora did have the tendency to blame herself for things even when they had nothing to do with her. She never went as far as openly voicing said blames, but Brom thought he could see them in her eyes.

“No, Cora. You have issues. But you are not broken!”, Tonic hissed harshly.

“You do not know how I was before Dreadmaw, Tonic. At which point did you decide you got a handle on me?”, Cora asked in her calm, cool, and decidedly frosty voice.

“I am sorry, Cora. But you were not taken from your parents by an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass of an uncle to be thrown into a little cage surrounded by demons at the age of three and kept there for years.. That’s what is ‘down there’.. MY CAGE! I AM DOWN THERE, RIGHT NOW, CORA. I AM DOWN THERE, SCARED WITLESS, CRYING, ALONE, IN THE DARK. AND SURROUNDED BY DEMONS WHO ARE GNAWING AT MY CAGE, TRYING TO GET TO ME EVEN AS WE SPEAK. NO CORA. YOU HAVE ISSUES. BUT YOU HAVE NO IDEA WHAT IS ‘BROKEN!’. YOU ARE HURT, AND LIKELY THAT HURT IS THERE TO STAY, BUT YOU ARE NOT BROKEN, I AM. MY UNCLE TOOK ME, PUT ME DOWN THERE, AND BROKE ME, CORA. AND THOROUGHLY!“, the little gnomic girl gnarled savagely.

 

A disturbing silence settled as the barbarian elf and the little, gnomic girl faced one another, while Brom and Seressa held their breath.

 

“Dear Tonic..”, said Cora in her soft, throaty voice. “I can only imagine how much that must have hurt coming out. I am sorry I pushed you into it. But I am grateful you said what you had to and got it out. There is no ‘fix’ until we admit to ourselves that we are broken.. and come to the conclusion that we need fixing and decide to do something about it.. You guys helped fix me. You have no idea how much I hurt when Dreadmaw first happened. And neither could you contemplate the kind of hell I went through, living it again, and in greater detail. Does it surprise you to see me smile and laugh and talk more, and even make a funny every now and then, since then? I do not believe our ‘jumps’ are for just minor changes. They are there to give us respite.. or relief, as well. I believe, ‘that’ is the true reward of our troubles. And I believe, this will be yours.. We are not here to fix you, dear Tonic. Friends don’t fix friends. That’s just base arrogance if you ask me. What they do is, keep you company, hold your hand, pick you up or even smother your with hugs if need be, certainly.. but it must be you who must fix you. What is given is never as valuable as what is earned.”

 

Tonic ogled at the barbarian girl as if she’d just slapped her awake.

Seressa also had a similar expression on her face, but more relieved and viscously happier.

Brom..

Brom looked at her as if seeing the barbarian girl reborn. Stronger, not in arm, or back, or leg, but decidedly at heart.

‘Well, now..’, he mused as he smiled at her.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom stood where he was.

And quite unmoving.

As a certain sense of dread washed over him.

Cora had been fixed, perhaps, in her own way, as she seemed to have found some form of peace.

And maybe Tonic was about to as well.

He, on the other hand, had faced his mortal enemy and prevailed, to be sure, but he hadn’t found his peace.. yet.

Brom really didn’t feel like going through anything even remotely like what Cora had, and what Tonic was perhaps about to now.. He remembered, inadvertently, of Aremela Berrybush.. The only girl he’d felt love as immensely tangible as he thought he would ever feel. He gulped down a few harsh breaths to send back the lump that had just gotten stuck in his throat.

Then he felt a pair of eyes on him.

‘Astral’ eyes.

And saw the very tall, very dark girl watching him from the darkness that hid her.

He did wonder what she, Tonic’s pair— No, not Tonic’s pair, damit, Seressa.. Seressa Wraiven was going to suffer to make peace with.. whatever her demons were. For some reason, though, he really didn’t want her to suffer.. At all..

Silently, he snarled down at the pestering whatsit that kept biting him at the most inconvenient and certainly inconsiderate moments.

“If you hurt her. I will hunt you down to the end of days, you little bugger!”

 

Brom Bumblebrim does not know at this point, and neither could he have known that Seressa Wraiven would face her demons much, much later.. Some 180 years or so later. And perhaps because he could not let go of his guilt over Aremela Berrybush, he wouldn’t be there for Seressa..

 

The sentient mind is complex and is comprised of many small, seemingly unimportant, and usually inconsistent things. But it is, in truth, much like words are made of letters, and letters are, one way or another, the culmination of linear drops of ink. Such drops string together to form the said letters, in return giving us words, which conform sentences, paragraphs, pages, and finally, books, conveying our thoughts, our ideas, and our hopes, consequently shaping, establishing, and even, at times, ‘marshaling’ literature, poetry, law, science, and religion. Whatever the final outcome is, though, everything starts with words. And words start with small, seemingly inconsequential drops of ink. But it is the ‘will’ that picks up the quill, dips into the inkpot, and draws the ink. And it is ‘choice’ that births, gives rise and consequently, breeds the ‘will’, per se. In a way, ‘choice’ is the origin or even the genesis of ‘will’. One could easily come to the devastating conclusory finalé of awareness that it is ‘choice’ that is behind all. Ultimately, if there is any sentient action to be had, a choice to do so must take precedence.. and be made, hence it is ‘choice’ that inadvertently, and, perhaps, fundamentally, rises civilizations..

 

..or brings them down.

 

From a decidedly narrower point of view; choices save friends, or, willy-nilly, abandons them.

 

Suffice to say, the ‘nilly’ that postcedes the willy, is also a choice, after all, though it be a disregarded, or even a discarded one..

✱ ✱ ✱

There are more coming. Just how many are there?”, hissed Cora as she slashed open what she hoped was the thorny demon’s vitals, spun the ancient and massive, double-bladed elven polearm, and stabbed its other end into the creature’s face! The creature screamed as it stumbled back as another took its place.

“A lot.”, squeaked Tonic as she aimed another of her acid vials and tossed it over the barbarian elf and hit one of the huge, quadrupedal fiend with the long tail and covered with hard, pointy thorns. The thing roared in pain as a large, gaping hole appeared on its chest and spilled its lungs onto the ground.

“Well. That’s a gruesome sight.”, Brom said, then overstretched the one string on his lyre, causing a distinctly disturbing, dissonant chord. The demon with the gaping hole in its chest snapped its head up as if some invisible spike had struck it from right under its elongated maw. For a bare moment it stood there staring blankly at the ceiling, then one of its eyes slid up and disappeared into its skull while the other turned down and pointed somewhere on the ground. Its face drooped.. and all at once, it exploded; the monster lost its head!

“And you think mine was gruesome?”, gawked the little gnomic girl, trying very hard not to retch.

“A bit gruesome, yes. But you have got to admit; it was effective!”, replied the hobbit in a sort of apologetic way. “They are immune to fire and quite resistant to most of our cold attacks and impervious to charm, fear, and poisons.. Might as well go for the source, their minds, and just blow it up from the inside!”

A ghostly, skeletal hand moaned amongst the demons and struck one in the heart. The creature stumbled back. Two more ghostly hands moaned and grabbed the same creature by its throat and squeezed. The demon gagged and tried to free itself from the ghostly hands, but it just couldn’t hold them. The demon stumbled, choked, and died, its uncanny, goat-like eyes bulging.

“By all means, Master Brom. Do more!”, said Seressa Wraiven calmly in her sultry and cultured voice.

“Your choice of words are mind-breaking, girl!”, whispered Tonic with a slightly flushed face, from just behind the very tall and very dark girl.

Brom coughed. His face was more than just flushed.

“Whot?”, Seressa asked as she prepared for her next spell. “My wording was grammatically correct. So was its referential focus.”

“Girl, you just—”, began Tonic.

“If anyone explains it to her, he or she will have words with me, right after this fight, when I am still very much in rage!”, snarled Cora as she lopped the head of the next demon, clean off its shoulders.

 

Tonic shut up.

Brom wasn’t planning on explaining anything, so he didn’t have to.

He did flinch though.

When he got bit.. once again.

With a very surly expression, he turned around and looked behind..

..and saw the barred door on the far side of the large chamber they had just entered, and subsequently ambushed.

 

“Tonic.”, he said quietly.

“Whot?”, replied the little gnomic girl without looking at him as she tossed another vial over the raging tundra elf.

“Behind us, there is a barred door.”, he said, again in a low voice.

“Yeah, so?”, she said, panting while she pulled a tightly packed, leather-bound fire-clay sphere out of her artificer’s satchel.

“Where does it lead?”, Brom asked.

“How the hell should I know, boy? I wasn’t given free rein last time I was here. I never wondered the halls of this bloody tower. Not that I would have. I was locked, in a cage, down in the dungeons for all my tenure, remember? Look, I am a bit busy right now, Master Brom. Can we have this conversation later? Or never?”, she hissed and tossed a heavy leather-bound, fire-clay hardened and packed ball over Cora, and into the crowding fiends.

“Fire in the hole!”, she shouted.

Cora spun around facing them with her back hunched, her eyes tightly shut, and her head lowered.

Tonic did the same.

Seressa jumped back and spun in the air like a dark, astral dancer and landed facing the opposite direction and covering her ears with her slender hands.

Brom groaned and just turned around, closed his eyes and ears but opened his mouth all the way.

The room shuddered as the sphere detonated with an eye-searing and ear-cracking explosion!

Cora spun back and started butchering the fiends right and left, all stunned, bleeding in the eyes and ears..

“Tonic!”, hissed Brom once again.

“Whot, dammit? I told you, I don’t know anything about this place!”

Brom grabbed the gnomic girl by her shoulders and made her face him and looked her in the eyes.

Very quietly and calmly he asked, “When you finally got free, you said Nadine Graciousward carried you out in her embrace. Was that the door you saw over her shoulder?”

Arcantonic Palecog stared at him, and at the barred door.

“How the hell should I know, Brom? That happened nearly forty years ago!”, she hissed at him.

Brom ogled at her.

“You are..”

“Yes, boy, I am forty-eight! And quite young for a gnome and probably double your age and very nearly double Seressa’s age as well!”

“Damn.. If you are still down there, in the dungeons, we must have been hurled at least forty, forty-five years back, then.”, Brom said, a bit freaked.

“Egad, Master Brom. Your powers of deduction are mind-staggering!”, Tonic spat with sarcasm.

“Why didn’t you tell us, this?”

“Why would I? I don’t even want to be here.”

“Don’t you think that information might be pertinent?”

“It would, had I known my little self was still down there, which I didn’t, and hoped, wouldn’t. It only came to me when you said we had to go ‘down’, before we went up!”

Brom frowned. The little gnomic girl had a point, of sorts. He did have to change his perception of her though. Up to this day, he had always thought this cute, irritable girl was around his age, if not younger. Certainly not ‘at least double’ his age!

He drew a long, suffering breath to ask once more for her to think back and carefully, but the gnomic girl beat him at it.

“It is..”, she said mutely. “Your wording of how I must have seen it is inspired! I did see that door, but once, when Nadine Graciousward was carrying me out, and over her shoulder. It was all hazy and I was crying and shivering and terrified beyond sanity. But I remember that door. And this is it.”

Brom didn’t bother asking her if she was sure or not. He knew Tonic had an uncanny memory. Once she saw, heard, or read something, she would remember it. Period.

“Very well.”, he said. “I am going to have to go down and through that door. Tell the others they are going to have to hold this room, no matter what.”

“Why don’t you tell them?”, asked Tonic.

“Because I have to go alone and Cora won’t let me. And just what do you think your.. uhh.. Seressa will do when she sees the little you down there, scared and crying?”

“She will take the little me, promptly coin-purse her, then spend the next one thousand years dismantling this place along with everything in it down to this planets’ molten core!”, Tonic said without even thinking.

“Right.”, agreed, the hobbit. “Give me a three hundred count to get out of their reach, will you?”

“Whatever you do, don’t give me your name, when you go down there. I remember very little of the things in the dark because I went out of my way to forget it all. A name is something to dwell on, though. And something to remember.”, she said quietly.

“Alright.”, Brom nodded.

“And.. don’t turn on the lights.”, she mumbled.

“What? Why?”

“Between the two of us, Seressa is the one with imagination. That’s why everything about her is exquisite, and the reason why her illusions appear so vivid and realistic. I have a linear sort of imagination. That’s always been true for me. Which is why I am a good artificer. My mind works in a ‘causality’ direction. As long as I am in the dark, down there, I can only imagine so far about the horrors lurking around me. If you turn the lights on, I will see them, and I will know what truly wants to eat me. I shouldn’t have to know that..”, she said looking down at her feet.

“Understandable.”, the hobbit replied, feeling a bit sick.

“One last thing, Master Hobbit.”, Tonic whispered. “Do not give her anything sharp.”

“Why?”

“There is only one thing she wants, Brom. And has wanted for quite some years, while sitting in the dark.. And it has nothing to do with life, but ending it.”

Brom Bumblebrim just stared at her.

Something must have shown on his face because the little gnomic girl gave him a broken smile and said, “Do not mourn me, Master Brom, for I am here. And so will she..”

✱ ✱ ✱

I hope they give us a breather. My hands and my arms hurt just for swinging this weapon and that’s saying something, considering I have been a zerker for nearly two decades.”, breathed Cora Sleet as she set her two-yard long polearm with beautiful, and equally brutal-looking, nearly thirty-inch blades on either end on her lap as she settled down on the ground, just a few steps from the bloody carnage.

“Indeed.”, agreed, Seressa as she also sat, gingerly, next to her. Then she held up the shredded fringes of her frilly skirt dress and mourned. “They could at least give us time to wash and change. Just look at my dress. I can barely call it pink anymore.”

Cora laughed. She just couldn’t help it.

“The fading and shredded condition of my dress is not a laughing matter, dear Cora. I am quite put out with you.”, pouted the very tall, very dark girl as she took the end of her long, pink hair and studied it. “There are things on my hair I don’t even want to know what! I will have to undo them, wash them thoroughly, and re-braid them. Do you know how long it takes to do my hair?”

“I am sorry, Seressa.”, chuckled Cora. “I wasn’t laughing at you. Nor your dress. I could wash and do your braids if you like. Provided you do mine.”

“Ow.. I would love to..”, exclaimed Seressa happily. “You have lovely hair.”

“Huh. I do?”

“Ow, yes. It’s soft, silky, and very submissive.”

Cora cocked an eyebrow.

“Submissive?”

“Don’t get me wrong. Submissive is a good quality for hair when you want to bun, wrap, give shape or just braid them. And they won’t stay curly when you undo them, making them much easier to comb and brush. Mine is also soft and silky, but not as submissive. I have to wash them with hot water if I want to have them straight, once I unbraid them.”, she explained.

“Huh! I didn’t know that. But then, I never go around with my hair down. Too many threats with big scissors by my mother from a young age. I am afraid to even unbraid them now. I could just imagine my mother’s ghost coming at me with her scissors and moaning, ‘Cora Sleet, braid that mop you call hair and out of my stew or you won’t have to!’.. And you never wear them straight either.”, Cora said.

“I never wear them straight because I don’t want them getting in the way. And I like them neat and tidy when I have to go into fights. Otherwise, I would have them down as much as possible.”, replied Seressa with a dreamy expression on her beautiful face.

“How about we heat some water and do that right now.”, offered Cora, which sort of surprised even herself.

“You.. you really want to? I wouldn’t want to impose upon you.”, she asked even more surprised.

“No, no.. You never impose, dear girl. You are too kind and cultured for that.”

“Well, now. You will receive the best performance out of me, just for that praise.”, smiled Seressa with glowing eyes.

“Let’s get Tonic to draw us some water from that magic pot of hers and put our esteemed hobbit on guard duty. Otherwise, he’ll just ogle at us. I mean, I don’t mind him ogling at you. But it gets awkward when he does it to me too.”, Cora said.

“He has stopped ogling at me. For quite sometime now.. I am sure I didn’t tell nor imply in any way that he should. And since I didn’t, I don’t think Tonic would have said anything to him on this matter, either.”, she said a tad mournfully.

“Huh. He did, did he? That’s weird.”, murmured Cora thoughtfully.

“Yes, he did. I was very much planning to have a sit down with him and ask him if it was something I did or said. Don’t get me wrong. I do love my freedoms, Cora, but I do not appreciate it when just anyone stares at me. I am quite selective about who I don’t mind staring at me and he has always been on that list.”, Seressa said with a confused little frown. “But we kept rushing from one place and time to another, ever since we left Arashkan, I just couldn’t find the appropriate time. Come to think about it, his change in attitude started sometime after we time-jumped to Arashkan itself.”

“Perhaps you should.. have a sit down with him, I mean.. But I don’t know. Some things are a tad too complicated for my taste and I personally don’t really like complications. For me, if and when someone feels or wants something.. uhh.. or someone, they should just go ahead and say it.. Not drag it out. Life is too short for complications and that coming from an elf who has the potential to live over one thousand five hundred years, is saying something.”, Cora said a bit evasively as she wondered, indeed, why had her little hobbit friend changed his attitude towards this strange and gracefully beautiful girl. It seemed rather obvious about what he felt for her. Had he backed away, perhaps? If so, why had he?

‘Ow, you little daydreamer.. Did you chicken out?’, she thought.

“Uhhmm.. What do you think of.. uhh.. our Brom?”, she asked the very tall, very dark girl sitting next to her, sort of tentatively.

“I think a lot of things about him. He is brave, smart, cultured, observant, caring, loyal and he bothers..”, Seressa replied with a mysterious smile on her face.

“Yes, well, he does tend to bother me at times, too..”, stammered Cora.

 

Which was odd, and interesting.

Cora did not do stammer!

 

“Ow, no, my dear Cora. You misunderstand me. He does not bother me in the least. When I say, he bothers, what I meant was, he bothers with things he could otherwise easily ignore, knowing full well it would make him miserable at the end when he wouldn’t ignore them. He bothers to get up and do them anyway because it will make the other person happy —at his own expense.”, Seressa said in her illustrious voice.

“Huh. Like I said. I like things simpler. This is way too complicated for me.”, Cora mumbled. Then she looked around and suddenly noticed the silence. “Where is he anyway? And your Tonic?”

“Tonic is my pair, luv. But she is not exclusive to me, and hence, is also your Tonic..”, smiled Seressa. Then she too looked around searching her pair and for the hobbit.

Another confused frown appeared in her brow when she couldn’t see either.

“Damit!”, fumed Cora suddenly.

“Whot?”, asked Seressa still looking for the two.

“I will tell you what! Brom ‘bothered’ —again— and Tonic ‘enabled’ him. That’s why he is not around and that’s why she is hiding behind that rubble over there, making herself scarce!”, growled the barbarian girl, pointing at a distinct pile of debris.

Seressa’s eyebrows shot up.

“Tonic? Luv? What’s going on?”

 

No reply came from the scruffy-looking red mop of hair with the scrunchie, barely discernable behind the said rubble. Tonic just sat there, quite motionless, not unlike a furry little ball!

 

Cora sighed.

“Not even bothering answering your calls now, girl? Really?”, she fumed.

“Tonic, luv? What is going on? Where is Master Brom?”, Seressa asked, concern etched in her voice.

 

Tonic refused to answer.

 

Cora picked herself up and groaned her way to the pile of rubble where the little gnomic girl sat and looked down at her. One of her white eyebrows slowly rose. Then she looked back at Seressa.

“Whot? Is she alright?”, asked the very tall, very dark girl.

“When you said, she’s your pair, but was also my Tonic, just how comprehensive was your meaning?”, she asked her coolly.

“All the way, I suppose.”, replied Seressa a bit confused. “Why?”

“Because I am going to hurt Brom. And hurt Tonic too.”, she said with a frosty expression on her face as she reached down, grabbed Tonic, and tossed her at her pair!

 

Seressa yelped and made a grab for her..

..and landed, face down, with a burlap sack full of hay and cotton, and a whole tuft of scruffy looking reddish-brown hair entertaining one of Seressa’s own scrunchies attached to it!

She stared at the burlap sack with a stoned expression.

“What in all that’s good and not, is this?”, she exclaimed, looking at the ‘head’.

“I am guessing, that idiot hobbit had to do something, and your Tonic decided to cover for him with this half-baked plan!”, scoffed Cora with a horrible scowl on her own face.

 

Seressa continued staring at the burlap, totally lost for words..

..then she vanished!

raven-01_cr

And a ghostly raven appeared where she’d just been.

The raven flapped its winds twice, then took off at an incredible speed.

 

“Well..”, Cora murmured after the grayish, semi-transparent raven. “..that’s kinda cool!”

 

The ghostly raven sped in every direction, flying up above and skirting low, near the floor for a few minutes, covering every corner, every possible hole or spot that could be used as cover, and returned back to Cora and settled next to her.

“You can settle on my shoulder if you like, girl. That way, we’d look cool together.”, she said.

“Perhaps later, luv..”, replied Seressa as she reappeared where the ghostly raven had landed. “..She is here. I just can’t find her.”

“You can’t?”, asked Cora with some surprise.

“No..”, replied Seressa with a dejected tone.

“Thought you pairs knew where each other were all the time.”, she said.

“It is not such a definitive bond, luv. That would be against King’s Citizens Rights and Privacies Act.”, she mourned.

“Kings— what?”

“King’s Citizens Rights and Privacies Act. It is one of the core constitutional laws of the Kingdom of Isles, set down by the first King Barakan Heavenswill and his queen, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna —known commonly among humans as Arael Tellona.. Everyone is allowed to their own privacy and non may be spied nor scried upon without a magistrate’s express permission and with legally acceptable and plausible cause.”

“I didn’t know such a law was in order. Odd law..”, she mused.

“A bit odd, yes, but totally necessary. Can you imagine the kind of abuse there would be if just about anyone with the ability to do so would, without any repercussions?”, said Seressa quietly.

“I suppose so.. I wasn’t aware the first King of this kingdom took an elf for a wife. But then, my home and my tundra’s are far and wild, and seldom does news of events and happenings are heard there. I am not even sure if the tundras are within the kingdom.”

“They aren’t. Neither technically, nor jurisdictionally. Though the elves of Tranquil in the central and near Heavens Hand in the western tundra’s are, but the dwarves west of the Celestial Mountain are not. Communications and treaties have taken place among the barbarian tribes and the kingdom. The town, Shakehands, was originally built for such an occasion when they called them to war upon Themalsar, but the town grew to become a center for everyone to come and sell their fur, cattle, gold, iron, silver, and copper ores, and the highly sought and prized walrus tusks, among many other things, and buy all sorts of things that are otherwise unavailable in the tundra’s.”, explained Seressa, her eyes still searching for her pair.

“Huh. You are quite a treasure for knowledge, girl.”, Cora said with a certain amount of admiration.

“No, luv. I am merely a repository for trash and trivia information. My repertoire is mostly due to.. well.. I had nothing else to do back in the Academy —no friends, you see.. Only my phloxes to keep me company and a whole lot of years spent in the academy library.”

“Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna.. The Grace of the Islands, and the Heart of Year One! That is a very powerful name.. Even by elf standards..”, mused Cora.

“She was very much loved by her husband, the human king, and beloved by her people as a queen, by many accounts and sources. She was also the daughter of the Greater Elf, Terandel Solace who founded Solace, the niece to Sinderel Tranquil who founded Tranquil, and Elorellen Feymist who founded Bari Na-ammen in High Woods.”

“Wow. This is.. kind of fascinating.. Though it explains little about where our furtive little friends are.”, said Cora.

Seressa’s shoulders slumped.

“I feel.. alone.. I have been with my pair nearly every day since we left the academy. I feel.. distressed.. when she is not around. Even when we didn’t get along all that well at first, I found comfort in her presence. Funny, isn’t it? And pathetic on my part..”

“Bit funny, yes. Pathetic, not so much. I find the bond you two share and the relation the two of you have very much endearing and something only friends and sisters would have —put together!”

“That.. is very sweet!”, exclaimed Seressa.

Then she sighed and went for her pack and pulled out a pot, and a skin of water. Then she frowned just a little, and a small bone fire appeared at a corner, far from the broken door they had entered.

“Why don’t you pile up some sort of barricade while I heat up the water, luv..”, she said. “Then we’ll start with your hair.”

“What about your hair?”, asked Cora as she carefully picked up one of the stinking corpses of the thorny demons and started dragging it to the door.

“My hair is mostly dust, dirt, and stray blood. You were the one who got most of the gore. It’s not even healthy for all that to be on you..”, she said and placed the pot on the fire, emptied the water in the skin into the pot, and produced a block of pink soap.

“What are we going to do about the two?”, the barbarian girl asked as she dragged another corpse.

“Nothing we can do. Unless they eloped together, they will come back. Master Brom knows what he is doing. I hope. And Tonic can’t be found when she does not want to. She is an artificer and a deep gnome. Even if we ‘be damned with the king’s law’, I doubt I could divine her location.”, she said and her shoulders slumped even more.

“What about that door?”, Cora asked, nodding at the barred door at the far side of the room.

Seressa didn’t answer for a moment.

When she did, there was an utter loss on her face.

“That door leads to somewhere we can’t go, dear Cora.”

 

One of Cora’s eyebrows shot up.

 

“Where?”

“Down.”, the very tall, very dark girl replied. “That door leads down and to my baby Tonic.”

✱ ✱ ✱

Brom, as a whole, did not like dark places. Brom did not like undead either. Brom liked undead in dark places even less. And now he stood in the dark, facing a whole.. What the hell was a group of undead called, anyway? A mob? A swarm? A drags? An appetite? Or was it a plague of undead?

Alright. Perhaps the little hobbit did get carried away at times, where undead were concerned..

His only consolation was he could ‘see’ in the dark now. Of course, ‘see’ was a relative term, really, meaning he could discern objects in a gray spectrum.. as opposed to being mole-blind. The irony of how he could ‘see’ even this much was not lost on the little hobbit; the goggles Tonic herself had given her back when they had time-jumped to the Great Arashkan city to deliver the Spear of Light to a certain angelic being, and later when the two of them had snuck out of the inn they were staying for an unexpected, somewhat prophecy-induced, venture.. The true nature of the irony was, he was using the same pair of goggles that Tonic had given him to find another Tonic —just from another time!

Brom considered his options and decided to go for the easiest one. He’d try the others should his first option fail.

 

Brom vanished!

 

Moving carefully and unseen, he slunk past the heavy breathing, yet unmoving, ghoul-like creatures, step by step, sweating profusely all the while. By the time he had left the monsters behind, he felt light-headed and noted he’d been holding his breath.

“Phew.”, he said hoarsely. “That was tense.”

He followed the long, dark hall until he heard the growls, the barkings, the eerie shrieks of demons, and the slamming of some things big and heavy upon steel bars..

..and a tiny, terrorized, spluttering voice.

“Please. Leave me alone. Please.. Noooo!”

“Ow, Great Heavens!”, exclaimed Brom and started down the hall with all haste.

He wasn’t sure for how long he ran. It all was too dark and musty and everything seemed blurry. He ran until slid to a stop in front of another barred door, much like the one he had come through. He noted the large crossbar holding the door firmly shut, reached up to it and knocked it down, and shouldered the door open..

..to see one, small cage, surrounded by nearly a dozen very large cages, all holding demons of various shapes and sizes, all much larger than him, and certainly much, much larger than the little girl, curled into a pathetic ball, crying in the center cage!

And the door to one of the larger cages had been forcefully opened and was missing its demon..

..a demon with long, barbed tentacles standing over the little cage, reaching for the little girl.

The girl screamed in mindless terror and pain as the demon grabbed one of her feet and started dragging her to the bars, and to its self, blaring with bloody hunger.

Brom did not wait.

He made a sharp, wrathful gesture around the small cage and the air shimmered for a moment, then exploded!

It wasn’t a fiery explosion. In fact, there wasn’t a single spark and nothing tangible shrapneled, nor did any preceding smoke appear.

It wasn’t visible at all..

It was pure, psychic pain!

But the demon froze where it stood.

Then its massive, hideous head opened like an axed melon!

And just like that, it dropped dead, its long, thorny tentacles shivered for a moment, then shriveled down to a mordant stillness.

Several more of the demons in the other cages also collapsed, their heads either split open or simply smashed like dry pumpkins.

The hobbit looked up at the remaining demons banging at their own cages, all the while barking, blaring, shrieking, and howling, and his eyes blazed with even more hate.

He took out a single knife from his belt and tossed it up into the air.

The knife disappeared five or six feet above him.

A series of metallic slashing and slicing sounds were heard, and the remaining demons also crashed in choired screams, their bodies shredded and bloody exposed.

“There.”, he said softly as he approached the small, single cage in the middle. “That bunch won’t be bothering you again, my dear Tonic..”

The little girl did not respond. She just blubbered and sobbed, her eyes shut, her hands tight around her ears. All she could do was to pull her bloodied foot to herself and cry more.

Brom stared at the sad, heart-breaking sight before him as tears rolled down his eyes as he saw the depths of Arcantonic Palecog, and what she meant when she’d said, I AM BROKEN!

Slowly, he took out his lyre, strummed a few, soft tones, and started to sing..

Why he sang what he sang, he wasn’t sure.

It wasn’t even something he’d composed.

But he sang it anyway.

Because the song related to this, tiny little gnomic girl more than possibly anyone else in the world..

 

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

 

How many times he repeated the song, he wasn’t sure. But the little girl was humming it with a sad, sobbing mumble, lying as she did by the time he was done.

“Do.. do you have knife, sir?”, she asked in a tiny, pipsqueak voice. “Please, sir, give me knife.. A small knife will do..”

“Yes, my dear Tonic. I have knife.”, replied Brom hoarsely.

“Give it to me, sir. Please.. I only need one.. I promise.. You can have it back.. It won’t take too long..”, she whispered from where she lay.

“No. My dear girl. I shall not give you knife, for I have given you song, and I have given you hope.”, said Brom, desperately trying to swallow the lump in his throat.

“I don’t want hope, sir. There is no hope here. I need knife. Please give me knife.”, she said as she held onto the bars of the small cage and dragged herself up, pulling her bloody foot behind her.

“Someone will come for you. And they will take you away from here. Far away. To a happier place where you will find friends. Good friends. Friends who will love you, and care for you.”

“I smell demon, sir. I always smell demon. I only have demon. Demon can’t have friends, sir.”

“No. No, they can’t. But you are no demon. You are a strong and brave girl. Hence, I will not give knife. I give you song. A song of hope. A song that will save more than you. And one day, soon, that someone will come and save you. To her, you shall give this song.”

 

arcanton-arcantonic-01d_cr

The girl slumped down.

And curled back into her sad little ball and started to cry again.

“No knife. No hope..”, she moaned.

“No knife. Only song, dear Tonic.”, whispered Brom, and started to sing once again..

 

He sang until the little girl drifted off, murmuring to herself..

 

“..silent and hollow.. chase the path..”

“..the door, knock, more and hallow..”

“..freely given and ascend..”

 

Then, slowly, he reached through the bars and into the cage.

He scoffed at the stinging bite at his calf just where he couldn’t see, and reached down..

..and tenderly touched the tiny, shredded, and bloody foot.

✱ ✱ ✱

The slim rope came slithering down from a dark, slit of a barely parted window in the ceiling, and Brom climbed up and disappeared inside the hollow space inside. A pair of tiny hands pulled the rope back up, then quietly shut the slit between the windows, displaying nothing but the ceiling its self.

“Done?”, Arcantonic Palecog asked Brom who lay on his back, staring at the void of the ‘hidey-hole’.

“What happened? You look.. tired..”, she said morosely.

“I am tired. I.. saw..”, he began.

“You don’t really have to tell me what you saw, Master Brom. You will recall, I did try very hard to forget about my.. ‘tenure’.. here.. I believe I have moderately succeeded at it too.”, Tonic said quietly.

“Have you?”, he asked, forcing himself up to a sitting position. “Succeeded?”

“All things considered, I believe I have. Some things must be forgotten, Master Brom. Not faced and overcome. And I am happier now. Not happy that I am here. Just happier than I ever was. I even have friends.. as small a repertoire of them as it may be, but they are mine for keeps. If someone had told me that I would make friends just a few months ago, I would have laughed at their faces.. in a very scornful way, then hit them with something deserving.. possibly my artificer’s wrench. Hells Bells, I couldn’t even stand Seressa, back then, and she is my pair!”, she said with a brittle smile.

 

Brom looked carefully at her.

And saw the shards of her broken pieces still jabbing at her and bleeding all over her..

He sighed.

He’d done all he could for the girl.

To both of her!

But pushing never really helped.

He was sure time would present more opportunities and he would do what he could then too, as per opportunity.

 

“What’s with the clandestine meet?”, he asked, changing the whole topic.

“Well.. I.. didn’t.. or rather, couldn’t tell Seressa or Cora what you were up to. So I bamboozled them and hid here while I waited for you.”, she stammered with a flushed face.

“You mean, you chickened out!”, smirked Brom.

“Rich, coming from you, Master Brom!”, scowled Tonic.

Brom made a face and shut up.

“The meet is so we can get our stories straight.. You know, so there aren’t any discrepancies..”, she explained, still a bit flustered.

“You are aware that whatever we say, and no matter how plausible our story will be, they aren’t going to believe it.”

“They might.”

“Tonic. You and I know, the moment Cora scowls at you, you are going to start spilling everything. And the moment your pair.. uhhmm… Seressa asks me, nicely, as she always does, I won’t be able to lie to her..”

“Yes.”, said the gnomic girl. “All of which I have taken into consideration.”

“Ow? So what is this story that is discrepancy-proof?”, asked Brom and not without a certain amount of skepticism.

Tonic smirked and rubbed her hands together with a dramatic, conspiratorial way.

“I am going to blame it all on you!”

Brom stared at the gnomic girl.. evenly..

“Really? That’s your plan?”

“Yes. I will also tell them that you threatened me with a prophetic doom.. That way, I will be on the clear.”

“That’s very thoughtful of you, Tonic. Accept Seressa will roll over me, and not in a pleasant way, the moment you tell her I threatened you!”

“But that’s the point, see?”, Tonic smiled even more as she rubbed her tiny hands together even more, looking very much like a villainess cliché!

“No. I don’t see, girl..”, replied Brom with an exasperated tone.

“One, Seressa will never roll over you.. Okay, that didn’t come out right. What I meant was, she will never roll over you in an unpleasant way—”, she said, digging herself in deeper.

“Yes. That sounds so much better, now.”, retorted the hobbit with an unamused tone of voice

Tonic coughed, then bulldozed on.

“—And two, you will tell them the prophecy made you do, whatever it was that you did, and I was part of the elaborate scheme to act as your side-kick and backup, and if neither of us did as the prophecy told us, we’d all be doomed for eternity. Seressa will be fish-hooked when you use ‘prophecy’, ‘doom’ and ‘eternity’ all in the same sentence. And once she is out of the picture, Cora will have no gainsay about it!”, she replied in a very ‘told you so’ voice.

Brom sighed again.

“You are enjoying this, aren’t you?”, he asked

“Well, sure..”, smirked Tonic.

“What are they doing now? How pissed off are they?”, he asked.

“Very. Before.. Now they both have this stupid and concussed expression on their faces and are just drinking tea from a pink, porcelain tea kettle Seressa produced out of nowhere.”, she said irritably.

“What?”, exclaimed Brom. In his mind, he certainly could imagine Seressa drinking tea out of pink cups, and in the middle of a bloody carnage, but all his efforts failed when he did the same for Cora. Try as he did, the whole concept just collapsed in on its self!

“And that’s after they heated water and bubble washed, brushed, combed, and re-braided each other’s hair!”, she said in disgust.

 

Brom felt sick.

Just how many more wonderful things those two would do together and he’d end up missing them because he’d have to venture one doom-induced prophetic avenue after another..

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

He sighed again.

“I wonder if we are done here.”, he murmured.

“No.”, replied Tonic. “At least I don’t think so. We had to go ‘down’ before we went up. That implies a certainty of ‘up’. We went down.. Now we go ‘up’..”

✱ ✱ ✱

Well, well, well..”, drawled Cora, looking at the pair of furtive, midgety, figures approaching as she, quite lady-like, sipped her tea from a pink, porcelain cup. “What have we here? The eloped pair have returned.”

“Indeed.”, said Seressa as she also sipped her tea from a piece-of-the-same-set cup. “Had fun together, did you? We certainly did. Didn’t we, luv?”

“Hell, yes!”, snarled the barbarian girl.

“Hell, yes?”, asked Seressa, turning to her. “My dear girl, that wasn’t the line! We had a perfect reception speech..”

“I am sorry Seressa. I am so wroth, I forgot the lines.”, Cora snarled even more as she scowled at the two.

 

Seressa pouted.

 

One gnomic girl and one hobbit scurried to a halt, not unlike a pair of kids about to be grounded by mom and dad, trying to assess just how much of a trouble they were in.

And Tonic suddenly pointed at the hobbit and blurted..

“He did it! He did it! It was all his fault—”

“Tonic..”, mumbled Brom with a resigned tone.

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?”, shrieked the little gnomic girl!

Brom sighed, and turned to the angry, tea-drinking pair.

“—It’s done.”, he simply cut in. “We can go up, now.”

 

There was a distinct silence as the two parties stared at one another.

Then everyone burst out loud talking all at once!

 

“What do you mean, it’s done?”

“That’s not what we agreed on, dammit!”

“What the bloody hell is going on, here?

“I am sorry, but I am not going to deceive her and jeopardize my life..”, he said, pointing at Cora, “..and I certainly am not going to lie to her and play with her trust.”,  he added, carefully not looking at Seressa.

 

Both parties froze to digest what they had just heard, then burst out again..

 

“Why would you play me?”

“So her trust is important to you.. Hells Bells, boy, why don’t you just tell her that?”

“I am going to hurt someone if neither of you starts making any sense!”

“Is there any more tea?”

 

The four sat down, facing one another with scowling frowns, furtive glances, confused expressions and diffident casts as Seressa produced another pink, porcelain cup with tiny flowers and set it before..

..she paused, still looking a bit confused, her cup hand going back and forth indecisively between the two.

“I only have the third cup. This set had four, but I lost one of them a long time ago. I sought for a replacement, when we were back at Arashkan, but couldn’t find any matching my set. Though, in all candor, I never thought the day would come and we would all sit down for some tea.”, she said looking extremely abashed and oddly on the verge of panic.

“Give it to him. He wants the tea.”, sighed Tonic.

Cora sipped her tea.

“It’s alright. Give it to her. She looks like she could use a cup of tea, right about now. She hates it when things derivate from her plans.. apparently.”, mumbled Brom.

“How the hell are you going to drink your tea, if I get the cup, boy?”, blazed the gnomic girl.

Cora sipped her tea, some more.

“I have cup!”, Brom said and pulled a small wooden box out of his pack. Carefully, he opened it and produced an antique, porcelain, pink cup with tiny flowers, along with its saucer, and set it in front of himself.

“There we go. We now have four cups.”

“Hells Bells, Brom! You carry an antique teacup with you? Who does that?”, glared Tonic.

“I carry an antique sword, an antique mace, albeit a bit warped and skewed now, and an antique lyre with me, also.”, grinned the hobbit.

Cora sipped her tea, again, feeling a tint of guild about the antique mace.

Seressa, however, stared at the antique teacup Brom had just produced with undisguised chagrin.

“Where.. where did you get this cup?”, she asked with a choked voice.

“It was a gift. From some very nice, very old people I met during my travels. About a year and a half before I reached the Great Northern Tundra’s where I first met Cora. Why?”, Brom asked, noting her distress.

Cora took another sip from her tea.

Slowly, Seressa held out the cup she’d just gotten out of her pack and turned it upside down, and showed them the bottom end of the cup.

There..

Just inside inner rim of the cup, Brom could see a recursive handwriting..

..and recognized it as Seressa’s, though he had seen her script only once before. This one, though, was much smaller in size and it read;

 

Property of Seressa Wraiven

 

Then she reached, and very gingerly, she picked up Brom’s cup, and turned it upside down to show the same inner rim at the bottom of his antique cup, without checking it herself..

Brom’s mind kindled!

For there was the same recursive handwriting, albeit quite faded, and some of the letters lost, declaring the same ownership.

 

Pr p rty of Sere sa Wraiv n

 

“How? How have you come by this cup, Master Brom?”, Seressa whispered deploringly.

 

Cora stared at her own cup, then at Brom’s, then at Seressa’s, then back at her own, and slowly set it down, nudged her butt and hips and shuffled a few feet away from all the cups, and stared at them with freaked eyes.

“I am sorry Seressa. But I can not divulge the identity of the people who gifted it to me, because I gave them my solemn oath of silence. But I can assure you they were very old and honorable people. Quite noble too, in an aristocratic sense, I might add. And they assured me it was a highly prized heirloom passed onto them from generation to generation for several centuries, relative to our time.”

 

The four sat in dark, quiet contemplation as they drank their tea.

Well, at least three of them did.

Cora wasn’t really the superstitious type, but she was not going to drink any more tea. Not from those cups. And not for a good long while if you could avoid it. This time jumping was starting to freak her out as it was, without adding a little, pink teacup that reached over centuries and counter-centuries to catch up to its set!

✱ ✱ ✱

To say Seressa Wraiven was put out was like saying the sun rose from the east and was high at noon! No. She was not just put out, she was, in fact, quite wroth. One would think the returning of her missing teacup and to have completed her set after unknown, relative, centuries would have given her a certain sense of elation, and in all likeliness, it did, but the way it was returned, did nothing to her sense of equilibrium.

And, apparently, such equilibrium was at the core of her being. Particularly if the said person was known for her, often funny, and endearing, klutz, which was quite the opposite of any equilibrium.. or pertaining balance..!

 

Someone was going to suffer for her distress.

 

Seressa Wraiven, however, was also a very considerate and mature young lady, and would never deem to take her pouting out of her pair, and certainly not out of her friends.

Hence, she projected her wrath upon the fiends, demons, and other, not so lucky monsters, they started encountering on their way ‘up’.

She laid waste to everything in her sight, all the while fuming and muttering darkly to herself.

It was a bit mesmerizing to watch, really..

..and downright scary.

 

Cora had tried to keep up, cutting, hacking, lopping, and disemboweling anything that tried to get past her to reach the very tall, very dark girl raining doom upon her foes, but she’d reached her limit and she felt her arms about to fall off.

Tonic and Brom had silently scurried behind the towering girl and had tried to insert what they could without being noticed by her so as not to further her wrath.

Indeed, it was mesmerizing..

..and quite scary.

 

“Alright, stop!”, Cora Sleet finally hissed.

That was how the barbarian girl put her foot down. Unlike what was to be expected of a zerker such as herself, Cora did not roar, nor did she foam at the mouth when she ‘zerked’. She settled upon her foes like a silent but deadly sleet storm. She didn’t howl, she didn’t blare, and nor did she so much as shout. She hissed, if that, at her enemies, in her low, throaty voice.

Cora Sleet was ‘cool’ like that.

 

Arcantonic Palecog was the one that roared. At least that’s what she thought she was doing. And because her pair and her friends were thoughtful of her feelings, they never countermanded her.

Telling an already traumatized girl that she looked like a maniacal squirrel in heat or some similar rodent squeaking like she was caught between a closing door or drawer was just cruel..

..and mean!

 

Brom Bumblebrim, however, did none of these. Perhaps it was because he hadn’t come from a military family, but a happily lazy hobbit community where nothing was, and nothing certainly wanted to be out of the ordinary. Which is why most hobbits tended to be quite self-aware. A curse that Brom himself was also afflicted with.

Hence, at moments of dire action, if not contemplation, he sort of did this.. ‘commentary’ thing.. Hopefully in his mind, and not out loud, which would have made him look a bit odd. No one, after all, wanted to be on the receiving end of ‘those’ looks. The ones that say, you have just been declared ‘mad’..

..which would have been rich, coming from just about anyone in this particular group, but much like no one told Tonic what she really, and quite hilariously, looked like, Brom did not want to be told he was ‘politely mad!’

 

Seressa Wraiven, on very rare occasions such as now, became this unreachable, unfathomable, darkly majestic astral witch who would also turn ghostly incorporeal as the pinks in her hair and her frilly skirt dress would drain away and so would the black of her smooth skin, not unlike watching ink spreading over white, cotton parchment, in reverse, leaving her something semi-transparent and a single shade of mid-gray, afloat a foot or so above the ground.

It was an awe-inspiring sight to behold. And downright scary..

 

..which was when Cora Sleet put her foot down!

 

“Alright, stop!”, she hissed and pointed at a side room full of hacked, hexed, and disintegrated corpses that seemed to have quite a few exploded heads!

“In. All of you.”, she ordered briskly, waited for them to enter, then irritably kicked a corpse out of the way and slammed the door shut.

“What is going on, Seressa? I don’t mind the fact that we have cleared our way to the top at record speed, but really, now.. You are supposed to be the smart one among us. The maturely foresighted one. Not the zerker. When you ‘zerk’, you start pouching in my woods! It isn’t like we are on a deadline..”

Seressa did not reply. She just stood there facing the far wall as she had entered the bloody room, silently seething and simmering.

Tonic snorted.

Brom threw a warning glance in her direction, but the gnomic girl missed it.

“She made a funny; deadline. Get it? DEAD line!”, she snickered.

Brom shook his head and murmured.

“Bad timing, girl.”

Which turned out to be true.

“Shut up, Tonic!”, snapped Cora. “Your pair is troubled and you are making a pun?”

“There is no need to get snippy..”, pouted Tonic. “Seressa does not like being left in the dark —ironic as that might seem, and not because of her appearance, which has nothing to do with it other than adding some ecstatic flavor, but because of how much she’s into prophecies, and hence, the unknown —which is basically being constantly left in the said ‘dark’, in a purely philosophical sense.. I don’t get worked over such things. I just stagger, look stupidly at it, then move along, which is understandable, since there is no discernable ‘mechanics’ to prophecies, though I suspect there is a certain reasoning, and hence, a logic, of sorts, behind them.. I feel at home dissecting the workings of mechanical objects which are all about physics. Seressa, on the other hand, takes delirious, and almost demented, you might say, pleasure in dissecting the unknown that has barely any physics in them, and the parts that do, are merely the ‘end users’ —the mortals who are inevitably involved, per se!”

Cora stared at the little gnomic girl.. morosely.

Brom coughed.

“Whot?”, asked Tonic.

“Girl. You don’t start a sentence with a pout, and end it half a mile away, and with an explanation like that. I think you broke Cora’s mind.”, said the hobbit with an amused tone.

“I am sorry.”, said Tonic honestly. “But I thought you guys already knew this and that I was merely repeating —and reminding— the obvious. Most pairs are made up of ‘more of the same’, hence exponentially increasing what they already have. Seressa and I, are not such a pair. We are the rarer, ‘compensating’ kind.. I have some stuff and lack some stuff. She has some stuff, lacks other stuff.. We don’t really compliment each other’s ‘haves’, but ‘cover’ for one another’s ‘have nots’.. Then there is the ‘we both lack the stuff’, but that is a whole, different can of worms, and not all that pertinent to this topic.”

“Sooo?”, drawled Brom. “Meaning what, exactly?”

“Ow!”, exclaimed the gnomic girl in a surprised voice. “You actually want a genuine, plausible, rational, logical, and valid explanation!”

Brom sighed.

“Yesss..”, grinded Cora.

Tonic shrugged.

“Guys. I am just a glorified grunt who likes bangs and bombs. Seressa is the real deal. But should you want to venture a guess, sort of in the way of a solution, I would begin by telling her where you got that teacup. She’s been complaining about its missing fourth since time immemorial!”

“Grunts don’t use words like immemorial”, scoffed Cora.

“Never said I was a grunt, dear Cora. I said I was a glorified grunt. Massive difference!”, she replied with a smug expression etched all over her diminutive face. Then she frowned slightly at Brom. “Go ahead, Master Brom. Just tell her and get it over with.”

Brom stared at the gnomic girl with a very frosty expression.

“I. Can’t. I gave my word. My oath of silence. That mean anything to you?”, he said between clenched teeth.

“Of course. I am an agent of the Academy of Melshieve. Our oaths are our honor.. Or more like, they are binding, than they are in any way, our honor.”, Tonic replied, then added. “Whether we want it or not.”

“Then you know what is at stake.”

“Yes. And more than you think I do. But do weigh your ‘stake’ against the knowledge of ‘pertinence’ in relation to what we are doing, and how it might be important in general, and for Seressa personally.”, Tonic said with another smirk.

Brom scowled.

“Alright then, why don’t you tell her, Miss Tonic?”, he very nearly spat!

“Me? Why should I tell her? I don’t even know what the hell is going on. Hello, Glorified Grunt, here, remember?”, she said, smirking some more.

Brom scowled at her even more fiercely.

“You know precisely what I am talking about, Arcantonic Palecog..”, he hissed.

Tonic stared at the hobbit as if taking a quick, mental inventory of what the bloody hell he might be talking about, found nothing there, then shrugged.

“Nope. I have absolutely no idea, whatsoever, about what you are talking about, boy!”, she sniffed.

Brom lowered his voice down to a barely audible whisper.

“Tinker Hills, not ringing any bells, Miss Tonic?”

“Nope. Never been there..”, replied Tonic.

“How about Silent Town?”

“Nope. Never heard of it.. So, nada..”, said Tonic.

“Silent Hills?”

“Still, nope. At least nothing other than what everyone else here likely already knows. What? Am I supposed to know all about Silent Hills just because I am a gnome? And it isn’t nice of you to bring that up like this, Master Hobbit, considering my.. personal interest in a certain gnome prince!”, Tonic said in a supremely imperious tone.

“So you have no idea about any famous queens of Silent Hills?”, Brom asked, feeling awkwardly less sure of himself.

“I am a historian by default, Master Brom, seeing as how I have a PhD in Archeology, of course, I know of Silent Hills.. And it’s past, and about the events that led up to its current disposition. The particulars of how ‘the fog’, colorfully known as ‘the Demon Fog’ happened is unknown, though. There are walking rumors that one day, an heir to Silent Hills shall arrive and set free the denizens of those hills. But said rumors are, after all, just rumors. And as far as I know, there has been inconclusive reports of one such famous queen, though no one has ever reported to have found any name attached to her, which I find quite impossible, really, if there was such a famous queen..”, she said with a perfectly straight face.

Brom stared at the gnomic girl.

It seemed, apart from the little adventure they had shared late that night in Arashkan, she did not seem to have any inclination about how the antique, porcelain pink cup had come into her possession in the first place, then passed down, generation to generation as a prized heirloom and to have finally been gifted to him, along with a riddle poem, that he had shared with the ‘child’ Tonic, down in the dungeons.

Brom Bumblebrim felt a distinct headache coming his way..

“Be right back.”, he said and turned to the one person he, inadvertently perhaps, cared deeply.. and hence, had avoided for the past several weeks.

Cora moved and so did Tonic.

“No.”, Brom said sternly. “This is for her ears, only.”

“What?”, scowled Cora.

“Why?”, frowned Tonic.

“Look.”, said the hobbit with the same dedicated, grim and unyielding sternness. “You wanted her to stop what she is doing so she does not get us and herself killed, this is me doing that. You don’t have to know the particulars. Neither of you. If you are not okay with that, by all means, try your way. Go hug her, smother her in love, or tickle her.. All the things I can’t do, whether I want to or not. What I can do, is tell her certain truths. I will already be breaking my oath of silence just by telling her what she needs to hear. Please don’t add to my dishonor.”

 

Cora stared at Brom for a moment, then shrugged and took a sudden interest in her double-bladed polearm, checking it for nicks and dents.

 

“Just like that, eh?”, Tonic scowled at her.

“No. Just like this.”, she said and took a sharpening stone at the blades.

“That is a double-bladed elven scimitar, girl. Its blades are enchanted and mithral edged. They won’t nick, bend, or blunt. They literally don’t need, nor require sharpening.”, she scoffed.

“I know.”, Cora said coolly. “I also know something else it doesn’t need.”

“Whot?”, asked Tonic gullibly.

“Bitching!”

 

Tonic stared at the barbarian girl in total shock!

 

“That’s.. that’s a swear word. You never use swear words, Cora. And it wasn’t nice of you to say it to me.”, she blubbered with a trembling lower lip.

“Girl. I do not swear ‘outward’. It does not mean I do not swear at all. I am a zerker. At which point did you assume I was a polite barbarian berserker? I am a hundred and six years old, possibly more than double your age, and my mother is dead, hence she can’t come at me with her scissors, so I can swear however the hell I want. So there!”, Cora said..

..and with the same cool tone.

“You are mean.”, mumbled Tonic.

“Perhaps.. But at least I know where to draw the line. I trust Brom and will not jeopardize his honor. Neither should you.”

“But.. whatever they are talking about, it’s obviously about me..”, Tonic said in desperation.

“Me. Me. Me.. You really should stop with that, you know..”, Cora said mildly.

Tonic gave her an even look.

“You know perfectly well, what I am talking about, Cora.”

“Yes. But I also know it is about me.”, replied the barbarian girl softly.

“You? This has nothing to do with you, girl.”, Tonic said with an exasperated voice.

“Ow? Must have come here accidentally, then?”, Cora said lightly.

Tonic scowled at her.

“You like taking my words, using their alternate meanings, and then throwing them back at my face, don’t you.”

“A bit, yes.”, Cora said with a barely discernable smile. “For a smart, artificer-whatsit girl, you do catch them very well.”

Tonic scowled at her.

“And while we are here waiting for those two, perhaps you can fill me in on what the two of you really did ‘down’ there?”, Cora asked.

“Can’t. It’s a ‘Need To Know’ only.”, Tonic said promptly.

“Oh, I see how it is. You can pout and make a scene when you are kept out of this, ‘need to know only’ thingy, but it’s perfectly alright for me to be kept ignorant and blind.. Maybe it’s because I am just a dumb zerker. Perhaps I should upgrade to ‘Glorified Dumb Zerker’.. a bit like you. That way I could also demand this ‘need to know’ thingy.”

Tonic scowled at her, some more.

“Fine.”, she very nearly spat. “I will tell you what we did.”

“And you will also tell me of what the two of you brewed together that time, back at Arashkan?”, asked the barbarian girl, a bit too pleasantly.

“Fine.”, repeated the gnomic girl. “I will also tell you about that!”

“Why?”, asked Cora.

Tonic stumbled.

“Because you asked me to?”

“So you are going to reveal me information that was deliberately kept from me, just because I asked you to?”, Cora smiled and there was a distinct edge in her eyes.

“Well..”, said Tonic, suddenly feeling the trap closing in on her.

“Girl. You are so easy. Don’t you think I am aware many things are not shown to me? Just how stupid do you think I am? And that isn’t a rhetorical question. Things are kept from me, not for a laugh. A man can make demands from other men. This I can understand, even if I find it most annoying and foolish. Do you even know just how arrogant it is to make similar demands from the Heavens? Mortals don’t get to make demands from Angels, nor the Celestials, which includes ‘answers’.. The things that are kept from me are done so for a reason, and I don’t get to throw a fit, nor a tantrum just because I am not privy to certain facts or knowledge.. Now I may not know as to the nature of these reasons but think for a moment, girl. Think about what we are doing. At what we are dabbling with. This is not a game. You have no idea how much of a risk I took by giving that sword to Krush’s son, and took the spear for myself to be handed over to its rightful owner. By doing just that, I changed some things. Like, monumentally massive things. And it cost me many lives, and cost others even more. By that one, single act, I did not just let Ironfrost be destroyed again, girl, I ultimately became the cause of its destruction.. and the Wyrm Horde. But of all the four of us, only I could have figured out which weapon to give, and which one to take, let alone figure out the fact that there was another weapon —the spear, because as educated as you and Seressa are, neither of you could have known about the differences and nuances of archaic elfish. Because we, tundra elves, are cut off from the rest of the world, our elfish is still old, and archaic. So when I say, there is a reason for me to know, or in this and several other cases, not to know, I know exactly what I am talking about. And by now, so should you.”

Arcantonic Palecog ogled at the ‘zerker’ barbarian girl.

“You are a barbarian? Why?”, she spluttered finally.

✱ ✱ ✱

Brom Bumblebrim tethered near the very tall, very dark girl, Seressa Wraiven, with nothing short of trepidation.

“You have been avoiding me, Brom Bumblebrim. Why?”, she said without looking at him.

Brom didn’t answer. Not that he didn’t have anything to say, but he was just too scared to say any of it.

He just.. looked down.. at his own bushy feet..

“I know for a fact this avoiding of yours is not my doing for I have treated you to the best of my abilities and with the highest of regards.”, she whispered.

Brom gulped.

‘Damn.’, he thought. ‘She is so awesome!’

“You have even stopped looking at me. Am I suddenly thus repulsive to your eyes, Master Hobbit, that you wouldn’t care to so much as gaze upon me anymore, even though I have never shown you any rebuke nor displayed any animosity in any form for having done so before.”, she said and there was a tender tremor in her soft, illustrious voice.

‘Damit.’, thought Brom. ‘You are making this so much harder for me, girl..’

“The fact that I have never warned you, should have given you the clue that I did not mind being the focus of your attention. Even someone as traumatized as my Tonic understood this, and has stopped harassing you for doing it.”, she hissed savagely.

Brom tried very hard to send down the lump that suddenly appeared in his throat.

“I wash and clean regularly and I keep my personnel hygiene intact at all times, so that can’t be it. I do not use artificial smells but natural soaps. I always have. I do not do make-up. Perhaps I should, though I doubt it will show on my tone of skin. Not unless I use overt and horrid colors making me boorish and consequently defeating the purpose of elegance and make-up.. Is it my pink skirt dresses? You didn’t mind them before. Do you suddenly mind them now? I have nothing else to wear. Perhaps you find my pinks overdone, now. I might be able to tone down the pinks of my dresses and my undergarments, but I don’t want to dye my hair. This is how I came to be. This is me.. So tell me, Master Brom. What changed?”, she asked hoarsely.

“Nothing has changed, my dear girl.”, replied Brom finally, for it broke his heart to see her thus suffer. “And you are as beautiful as ever. More so, the more I get to know you.. which is the core of my problem.”

Seressa Wraiven looked down at the bushy little hobbit with her deep, astral eyes.

“But that is a matter for another time. You are rattled because of a little teacup. I am rattled because of something much, much more significant. But again, not a matter for now. What I shall reveal now must stay with you, and you alone. It must never be written, nor repeated. Not to Cora, not to Tonic. Not to anyone, dead or alive, down in the ground, or up in the sky.. If these terms are agreeable with you, I shall break my oath of silence at my own risk.. and expense..”, said Brom, in a low, lost, somber voice and still, without looking up.

“You refuse to look at me even as we speak. What is it that I have done, thus do I deserve such treatment?”, she said looking down at him with dejected and shimmering eyes.

“Nothing. You have done nothing, my dear girl.”, stammered Brom.

“You shall not even speak my name. Very well.. Thus, we shall stay as comrades, Master Hobbit, and I shall not endanger a comrade’s honor and risk his expense by authoring the ruination of his oath. Thank you for your candor, sir.”, she said and something seemed to have cracked in her voice..

..and just like that, her ghostly demeanor faded, color returned to her long, braided hair, vivid and alive, and her frilly dress was pink again as darkness spread around her hands, her arms, her face, and her legs, and she was merely a girl again, albeit very tall, and very dark. 

Seressa Wraiven turned and quietly left, her tall, dark, and willowy form slumped and slouched as she joining Cora and her pair, leaving Brom gaping and aghast in total chagrin.

“No..”, he whimpered.

 

Cora Sleet walked up to the little hobbit, deliberately scuffing her boots on the way.

“Go. Away.”, mumbled the hobbit into the wall he was facing.

“Just wanted to know—”, began Cora.

“—Whether I was alright?”, finished Brom.

“Ow, I know, you are not alright. Came here to offer..”, she said.

“Offer? Offer what?”, mumbled the hobbit.

“Offer my help incase you’d need it to bang your thick head into that wall.”

There was a restless silence.

“You are not funny, girl.”, he mumbled.

Cora shrugged.

“No. What I am is, angry. You broke her heart, you know.”

“I didn’t mean to.”

“Just what did you tell her, Brom Bumblebrim?”, Cora asked frowning at the hobbit.

“Didn’t tell her anything.”, came the hobbits muffled voice.

“Thought so. And that tells me something.”, the barbarian girl said harshly.

“That I am a coward?”

Cora shrugged again.

“I am not here to tell you the things you already know, Brom.”

“Still not funny.”

“You lost someone. I get it.. My guess is, it was a girl.. Someone precious to you.. Someone you didn’t only love and care for, but someone you also truly respected and treasured. And now you don’t want to live that loss again.. with Seressa..”

“Aren’t you full of wisdom today..”, came the hobbit’s muffled, surly mumble.

“I don’t blame you. We are in a dangerous line of work. Any one of us could die at any given time. Why start something that can end at any moment, right?”

“This is going to end with me agreeing with you and you bludgeoning me with some outlandish, tundra logic, isn’t it?”

“You are bludgeoned as it is. I came here to agree with your choice. I fully approve. What could anything remarkable come out of a beautiful and mystifying girl and a little, hedgehog of a hobbit? We should concentrate on the task at hand.”, Cora said coolly.

“What? You think I am not good enough for her?”

“No. I think you think you are not good enough for her, which makes what I think sort of irrelevant..”

Brom scowled at the wall..

“But like I said, better this way. No complications. No sad separations. No breakups. No losses. All of which will happen no matter how long either of you lives, anyway.. And obviously, no more heart breaks for you. That’s a bonus, right there. Nothing ventured, nothing gained, as they say!”, she said.

“You know that you just ruined your whole point with a contradictory line, right?”

“And who is going to refute me? You? You can’t even get over one heartbreak. Your doors are shut and well fortified. You give all these awesome advices to Tonic, but heed none of it yourself. So.. who is going to refute me?”

“What do you want, Cora?”

“From you? Nothing. You can’t even dare to reach out for something you clearly want, nor dare to give into it.. What can you possibly have, that I’d even want?”, she replied and there was much contempt in her voice. She took a long breath, as if to clam down, and continued. “I think I have made up my mind about what I want to do after we are done with this jump. I shall go back home and start a whole new Ironfrost.. and I shall call it.. New Ironfrost! Alright, maybe, that didn’t sound as dramatic as I had intended, but who cares. There’s not one left to refute that, either.. The girls, I suspect, will go back to either pestering the Ice Wolf Clan, posing as demons, or go back to that Academy of Melshieve of theirs. I believe Tonic has a job waiting for her there as a mecha-thingy something-something professor and Seressa is going to be a Storm Kite test pilot, though I have absolutely no idea what that is. Whatever it is, I sure hope she wears her safety belt and a helmet.. and a pair of pants!”

“You are just pulling at random stuff and stream broadcasting them here!”, spluttered Brom.

“Maybe. Accept I don’t know what you just said.”

Brom snorted bitterly.

“Well. We had better get started, hadn’t we? Thanks to you and your little teacup, we have but the one floor left. Funny how that turned out.”, Cora said merrily.

“Yea. Funny how that turned out.. Thank you for putting me up to this, Cora. You have been of great help.”, he said with wrathful sarcasm.

Cora stared at the bushy little hobbit.

“Do not make me the devil, here, Brom. I told you to go and talk to her, here and back at Arashkan.. You didn’t then, you didn’t now.. I told you to tell her what you felt. You didn’t then, you didn’t now.. I also told you to accept whatever came your way, where she was concerned. And guess what? You didn’t then, you didn’t now, either.. The only thing I told you not to do was to make her choices for her.. and you did that, now and then!. You want to blame someone that desperately, by all means, keep staring at that wall.”, she said, paused for a moment as if thinking, or perhaps weighing some things against odds. When she spoke again, however, her voice was with a cooler, and a more, distant. “You have been a great friend and great company, Master Brom. But I am not taking a deplorable coward with me. Between the three of us, I believe we girls can handle the rest from here. I am sure you have enough skills to get out of here quite untethered.”

And just like that, she too turned around and left.

 

Brom stared at the wall some more while fuming and simmering. That had gone well, alright.

“So who is next? Tonic, isn’t it? Do send her in.. Might as well get it over with while I am on the roll..”, he said bitterly.

 

“Ready, girls?”, he heard Cora say.

“Whot? What happened? Is the hobbit not coming with us?”, asked Tonic baffled.

Cora shrugged.

“What is going on? Seressa? Did he say something bad to you? No. He said something dumb.. He said something dumb and foolish, didn’t he? Want me to go and beat some sense into him? Because, I totally can!”, Tonic flared.

“No, luv. He did nothing of the sort. He wouldn’t do that and you know this.. We also don’t beat friends just because they don’t see things our way..”, he heard Seressa’s drained voice.

“Silly little weasel! Men can be so stupid and dense sometimes.”, Tonic mumbled.

“So can girls, luv, and quite apparent, in my case.. Tonic, baby, this is not a gender issue. Not in that sense. Please don’t take it there..”, Seressa quietly admonished her pair.

“Then what’s the problem? And why are you so pale and trembling, girl?”

“Nothing. Nothing at all..”

 

“Coming, Master Brom?”

..came the offer and from Seressa, of all people, from the other side of the room. Her voice, very neutral, and totally void of any implications. A voice spoken to a stranger; carefully polite, inexpressive, inanimate, soulless, and matt.

 

“On my way..”, replied the hobbit with an equally lifeless and very much lackluster tone.

Perhaps Cora was right and it was time he started looking for something beyond this little group.

✱ ✱ ✱

What’s the plan here?”, whispered Tonic, and there was a distinct presence of fear in her voice. “Just so you all know, if my dear uncle is in there, I am going to bail.”

“You’d run off? Just like that?”, asked her pair, her voice somewhat listless.

“Of course. And so should you.. All of you.. We are no match for him.”, squeaked the gnomic girl.

“How do you know?”, asked Cora, more out of curiosity than any belligerence.

“Ever wonder why there are this many untethered demons here, all defending one little midget of a wizard and his tower? And why Arashkan and High Woods are just a weeks distance away but no one dares to come here to put a stop to him and his deranged madness?”, she asked.

“Yes. That did cross my mind.”, admitted the elf barbarian.

“The fiends and the demons, among many other things do his bidding willingly because here, they can run amok and freely. This bloody tower is a heaven for them. And because they all fear him. I am not even sure Ri Grandaleren of Bari Na-ammen could take him out on a one-on-one.”, Tonic said in a dejected tone.

“But someone did take him out at the end, though, didn’t they?”, Cora said.

“Yes. But their timing was not random nor a coincidence. When you think about it, you have to admire how well, or perhaps, how delicately it was chosen, and how that timing had been at the core of their plan of action in the first place.. Lord Delia lead the company, certainly, but I am inclined to give Nadine Graciousward the credit for having figured this out. Seems like the kind of thing she’d do.. People think her beauty is her only quality. I think not, though. You can’t be that awesome just by having a pretty face and some nice breasts and *cough* well, you get my drift.. What I am getting at is, the Demon Gate my uncle constructed in the center of the ruins just north of Durkahan had failed because it had malfunctioned. Suffice to say, his masters, the Demon Lords, were extremely put out by his consecutive and conclusive failures, considering all the backing he had from them. Hence they pulled most of their forces, along with the majority of their support from him.. and his tower.. This tower. So yes. When the paladin Delia Karakash Hooman, the sorceress Nadine Graciousward and at least six others came here to confront him, this tower was much more empty. I guesstimate, it is around twenty-five to twenty-eight percent of its capacity at the moment. This number will rise exponentially and likely surpass its maximum capacity when he is near the completion of his gate but will drop drastically once it fails.. I think that is when Delia and Nadine hit my uncle and they still lost more than half their number. You must understand, aside from being a megalomaniac, a lunatic, and an irreplaceable arse, my uncle, Arcanton Mordenon, is a dedicated evocationist. When he nukes, he has the capacity to deliver his wrath at its maximum gauge, gage, caliber, scale and dial! To this day, it still isn’t clear just how many professional bounty hunters or enterprising adventurers my uncle killed because he disintegrated quite a few, as opposed to merely charring them. I can only guess just how Nadine was pissed when he did the same to her friends, but I am thinking, A LOT! Which is why she banished him to hell in stasis.. That way, only she can release him and bring him back, which I doubt she will ever do. So when I say, if my uncle is here I will bail, I mean exactly that. He won’t know who I am, and I am certain he won’t care even if he did, seeing as how he treated the three-year-old me.”

“You are aware..”, Brom said quietly from behind. “..If we do face him, I plan on leaving a mark on him.”

 

Cora looked back at Brom.

It was the first time he had spoken since he had said ‘nothing’ to Seressa.

Seressa on the other hand, hadn’t faded away in total silence.

She’d just been.. void..

When she spoke, it was with this glassy and brittle cheeriness.

It probably made Tonic bleed from the inside, even though she too refused to show it, nor did she display any outward animosity towards Brom. Just a tad.. formal.. and minutely critical in her exchanges with him..

..and very much disappointed in him.

Hence Cora and Tonic ended up having this odd and awkward commentary going between them.

 

“Why?”, Tonic said without so much as looking at him, and sort of in a rhetorical way.

“Said I’d do it, remember?”, Brom replied.

“I remember. I also remember never agreeing with you, either.”, she said with a shrug.

“Your agreeing was not part of my promise.”, mumbled Brom.

“I am over it, Master Brom. Nothing’s going to change the past. Might as well not add to his murder tally. Besides, I don’t think he is home. I mean we have been here, killing his fiends, his demons, and his whatnots, and he hasn’t once come down to investigate, which is quite unlike him. The Arcanton Mordenon I remember was a militantly control freak!”

 

Brom did not reply nor did he object. Talking about anything at the moment seemed like putting more strain on a thread stretched too tight, as it was.

Cora on the other hand was a barbarian. She didn’t notice such subtleties. Or perhaps she did, and even though she was very much wroth with him, she was still kinder than she let on and she didn’t think the bushy little hobbit should be ousted anymore than he already was..

..and it didn’t make much sense torturing him any more than what he had already managed to bring upon himself.

 

“Just out of curiosity, why would you want to leave a mark on him? It isn’t like you to collect trophies.”, she said lightly.

“I have no interest in collecting any part of him. Other than perhaps his head.”, replied Brom with a listless tone.

“We should collect his head. Back in Arashkan, I saw many wanted posts and his name was on it. With a very generous five hundred thousand gold attached to it.”

“Didn’t know that. I was never really all that interested in bounty hunting.”, he replied with the same tone.

“Ow? We did start our adventures with a wanted post, and hence, bounty hunting, if you recall.”, Cora said with a reminiscing voice.

“True, now that I look back. But I came along because of you, really, rather than the money. And because there was something about your tundra’s that appealed to me even though I am not a winter person and very much dislike the cold.”

“You came because of me, did you? That’s just sad.”, she said slightly amused.

“Yes. You seemed.. don’t get me wrong, Cora, but kind of lost.. and desperate.. as if wanting to join your lost ones in a hurry.. I didn’t want that to happen.”

“How could you possibly know those? It was much later I opened up about my losses.”, she asked curiously.

“Also true. But it takes one to know one, I guess. I.. saw myself in you.. Not in a creepy way, mind you.. Something about your mood.. or perhaps your state of mind.. Like I said, takes one to know one..”, replied Brom dispiritedly.

“Who did you lose, Master Brom?”

 

The question came too suddenly.

And from the one person, the lost hobbit would have least expected just then. And tenderly it came, soothing through all his mental defenses, his barriers and his barricades, and gently pushing them aside!

Without even thinking, as if by muscle reflex, he blurted.

 

“Aremela Berrybush.”

 

And with shock, he just stood where was.

So did Cora, for this was the first time she had heard the name of his loss.

Tonic was staring at him with a slight frown.

Seressa Wraiven, however, was there, and on her knees right before him. She stood where she was, kneeling and staring into the depths of his soul with her unfathomable, astral eyes. Whatever she sought, she must have found it, because she reached at the petrified hobbit and collected him into her bosom..

 

.. and wow!

 

Brom lost all senses..

That single embrace was the warmest, softest, and life-inducing thing he had ever experienced in his whole life. It was a ‘best’ on so many levels, he thought he had no words for far too many of them.

And Seressa Wraiven smelled so nice. Something with phloxes, cherry blooms, and.. something else.. something unique..

And with an unexpected display of insight, considering his emotional wreckage and his current standing —in Seressa’s arms, and far too close to her soft, pretty breasts that he was literally breathing right into them, Brom knew, there was only one creature in the verse that possessed this smell, and she was it;

Seressa Wraiven!

 

“You loved her.”

 

It wasn’t a question so much as a simple, tangible statement. A statement not for her benefit, but for his.

“She was.. special.. and extraordinary.. and artlessly innocent.. and she gave her life, saving one, stupid hobbit, because that is what she thought was required of her, and for me to understand what it was, that was required of me..”, he croaked.

“I understand you now, dear Brom Bumblebrim. More so than before. And do I now understand your fears, also. I revoke my previous, and quite inconsiderate and impulsive declaration, and apologize to you for my impromptu selfishness.”, she said to his ear as she hugged him tighter.

“There is nothing to apologize for, sweet Seressa Wraiven. You did nothing wrong. And I just did nothing..”, he replied hoarsely.

“Nevertheless, I should have been more considerate of my friend, Brom Bumblebrim.. Henceforth, you shall not be only my comrade, but my companion and my friend for life. Should you ever need my company, I shall be there.”, she whispered back and Brom felt a tingling sensation run down from the tip of his ears, all the way down to his toes.

“I think you should let go of me now, dear Wraiven. Because if you hold me any longer, I won’t be able to let go of you. Your.. warmth is murdering me and your smell is simply intoxicating!”, he said in a desperately embarrassed voice.

Seressa parted, barely, but still knelt where she was and still held him in her dark, slim, long arms as she ran her delicate hands through his thick, bushy hair.

“And whatever gave you the idea I would want you to, Master Brom?”, she said with her awesome smile.

 

Thump!

 

Brom’s heart lurched..

..to overdrive!

 

“I think I heard something.”, snickered Tonic.

“So did I.”, murmured Cora with a poorly concealed smile.

 

Seressa Wraiven leaned in, and lightly kissed the petrified little hobbit.

It wasn’t a submissive kiss, nor a demanding one.

It was a carefully applied, tender and.. well.. scrumptious kiss..

Brom was a bard, and words were his thing, after all, and that was the only thing he could think of;

Scrumptious!

 

“I shall ever be envious of your loss, sad as it may be, Master Brom.”, she said, gave him another of her awesome smiles, and gracefully rose to her feet.

She then looked at Cora and her pair, Tonic, then back at Brom, and said, “Before, I thought I had something to die for; a prophecy to fulfil and save humanity.. Now? Now, I have something to live.. Shall we?”

“Let’s.”, agreed, the elf barbarian with a slightly victorious tint to her voice.

 

Funny how a dispirited and dejected four could suddenly dash forth with a light and merry skip to their pace merely a short embrace and a kiss later.

 

That had been the first time since Gull’s Perch, Brom Bumblebrim had such a silly and concussed expression on his face..

✱ ✱ ✱

Arcanton Mordenon was not at home. His fiends, his demons, and his numerous whatnots, however, were, and they came charging at them the moment the four stepped into the mad evocationist’s vast workshop at the top of his tower. Cora held the door, trying her best to keep them out as she spun her double-bladed elven scimitar, jabbing, slashing, hacking, dismembering, and disemboweling any that came within her reach, while Brom strung his lyre, sending dissonant scores at them, driving them mad, confounding them, leaving them confused or dropping them shuddering on the ground, their heads bloomed and their brains splattered everywhere.

Seressa sent her ghostly hands at them, pushing them, pulling them, and dislocating them whenever they tried to overcrowd the barbarian girl as she smothered them in maddening darkness.

Tonic, on the other hand, scurried around her uncle’s vast chamber, trying to figure out why they had been sent here in the first place!

There were strange, unidentifiable machinery, artificed objects, gimmicks, and gizmos of various shapes and sizes everywhere in the shelf riddled workshop, along with flasks, vials, tubes, and spiraling glass appendages containing oozing, bubbling, and frothing potions, poisons, and chemicals on the many work tables and benches. Glowing braziers, old candle holders with dripping waxes, rust-brown cages with dried and dead things hung from the high ceiling, attached to long, petrified chains. And at the far end of the workshop was the main table, a heavy and sturdy structure made of solid oak and studded with thick leathers and steel nails. The surface of the table was perhaps once polished and smooth, but long had it been abused with dark, chemical burns, blade lines, and possibly, claw marks and other stains that declared many years of harsh use, where piles of drawings, sketches, diagrams, and many numerical lists and spreadsheets lay, rolled up or stretched and held in place by old iron weighs. Similar sketches and drawings also covered the walls wherever there were no shelves.

The whole place spoke of hard, obsessive work, riddled with depression, desperation, frenzy, and not a small amount of deranged madness.

“Status Update!”, Cora called from the door, holding a vicious gash at a point just above her hip.

“This place is a mess! Just look at it! It’s dowdy, ratty, slovenly, and simply hazardous! I guess they didn’t pay him enough to hire a maid or two!”, Tonic squeaked in towering and abhorrent disgust.

“I can’t imagine a maid or two here wearing those skimpy maid outfits, and waving one of those fluffy dusters..”, noted Seressa with a slightly amused tone as she sent a spectral scythe, screaming into another fiend.

Tonic coughed.

“A bit rich, you calling a service maids’ uniform, ‘skimpy’..”, she retorted derisively from the other side of the room trying to see the names of the books in the shelves, written on their spines.

“I beg to differ, my dear Tonic.”, replied the very tall, very dark girl in her illustrious and cultured voice.

“How so?”, the gnomic girl asked as she scurried to the adjacent set of shelves.

“I am not a service maid!”, Seressa replied simply.

Brom snorted.

“Can we hurry this along?”, Cora called from the door as she slashed down one end of her weapon, sliced open a demon, counter swung the other end of the weapon and opened a symmetrical gash. The demon groaned and collapsed, splattering its frothy blood everywhere.

“I need to more time. This place is huge and there must be thousands and thousands of books, gadgets, and drawings, any of which could be the reason we are here!”, the little gnomic girl’s voice fizzled in near panic and fumbled through the books and compendiums, and noticed one, quite large, rather tattered old tome in particular;

 

GATES,
PORTALS

AND
ASTRAL TRAVEL

 

“Holy crap!”, she hissed, looked around fugitively, “Screw you, Melshieve!”, she cussed silently..

..and pocketed the book!

 

“If it’s one of the books, we can switch places.”, called Seressa. “I have decent WPM count!”

“WPM?”, asked Brom.

“Words Per Minute!”, shouted Tonic from the other side of the workshop with sneering triumph. “And no. If it’s WPM, no one beats Arcantonic Palecog! I had the highest score in all the Academy history ever to be recorded! And that isn’t speed reading either. It is comprehensive reading!”

“Ow?”, asked Seressa.

960 WORDS PER MINUTE! YEZZZ, YOU HURD MEH! THAT’S A NINER SIX OH, FOR YOU, GURRL!”

“Ow..”, came Seressa’s voice.

Politely.

 

There was a pregnant moment of dawning silence.

 

“What’s yours?”, Tonic asked carefully.

“1024..”, replied the very tall, very dark girl evasively.

“IMPOSSIBLE!”, Tonic exclaimed, quite shell shocked.

“Improbable, yes, my dear. Impossible? Not so much.”, Seressa said with mirthful eyes and a sweet little smile on her face.

“I would have known..”, said Tonic with a decidedly dejected tone. “There was no record of it anywhere.”

“I didn’t even know they kept records for WPM’s. Don’t feel bad, luv. I had nothing better to do in my six years tenure in the Academy but to read in the library.. Other than tending for my phloxes, I mean.. I was bound to get good at both.. I have a chair crafted from cherry wood dedicated solely to me there.. I am sure it’s got the shape of my butt imprinted on it!”, Seressa tried to explain.

Brom coughed..

“I can’t believe the things I am hearing..”, he muttered to himself.

“Can’t I beat you at anything, damit?!”, she snarled.

“You beat me in everything that matters, luv. My ‘betters’ are merely the inconsequential and items of trivia.”, replied the very tall, very dark girl, as she lit the whole hall leading up to the door with a sickly, yellowish-green light.

“Don’t go into that, dear Cora.”, she warned the barbarian girl.

“What is it?”, she asked.

“Pain. Lot’s of it.”, Seressa said softly.

“Huh.”

“Name me one thing I am better, damit!”, shouted the little gnomic girl as she scrambled up the sitting bench and started inspecting the drawings, sketches, diagrams, lists, and spreadsheets on the large table.

“You want to do this now? Really, girl, your priorities need some working!”, mumbled Brom.

“Shut up, hobbit. You frolicked and kissed Seressa in the middle of a demon-infested, mad midget’s tower!”, she spat hotly.

Brom blushed furiously.

“He didn’t frolick me, nor did he kiss me, luv.”, said Seressa with a barely discernable blush of her own. “I frolicked him.. and I kissed him..”

“Didn’t seem like that at all.. Not from where I was standing. He definitely hugged AND kissed you, girl! Cora saw it too, didn’t you, Cora?”

“I AM NOT GETTING INVOLVED IN THAT!”, shouted the barbarian girl.

“Alright. It was a pleasant, mutual frolicking.. and kissing, then?”, she offered, her face a bit brighter now.

“Yea, I bet it was..”, scowled Tonic. “Now stop deflecting and tell me, damit.. Name me one thing I am better at?”

“You, luv, are my pair. The rest is trivia.”, replied the very tall, very dark girl simply, and with no small amount of zeal.

Tonic shut up!

“Not the hugging and the kissing.. Those weren’t trivia, Master Brom, I swear!”, she added redundantly with a tiny and rather abashed voice.

Brom cleared his throat and spoke in a gruff sort of voice.

“Let’s concentrate on what’s at hand, shall we?”, he said.

“Yes. Let’s..”, agreed, Seressa hastily.

“Stupid bean poles, stupid bushy little weasels and stupid midgety wizards of high grandeur..”, came the muffled voice of Tonic from the large, leather and steel studded oak table.

As pissed off as Tonic was at that particular moment, and wroth with hate at her deranged uncle, she admired Arcanton Mordenon’s focused commitment, his rigorous diligence, his studious preciseness, and his meticulous attention to detail in his diagrams and sketches, if not his workshop, of what she thought was the Demon Gate itself!

She looked down at the left-hand corner of each drawing and noted that each was also dated, stamped with a version number and their status of success. Most weren’t. Hastily, she picked up the thick spreadsheet book and opened a random page..

 

22.10.7535 – v.30.3 – FAILED
03.04.7536 – v.31.1 – FAILED

16.07.7536 – v.31.2 – FAILED
09.10.7536 – v.31.3 – FAILED
20.01.7537 – v.32.1 – FAILED
05.04.7537 – v.32.2 – FAILED
18.07.7537 – v.32.3 – FAILED

 

It seemed it had taken three to three and a half months to prepare and ready for a new version of the Demon Gate and the list seemed to go up and down a long way!

Tonic whistled.

She knew she could get obsessive at times, particularly where her MECHABER was concerned. But this.. this went off her charts!

“Well.. That explains from which side of the family my stupid monomania’s and fixations came from.”, she muttered darkly.

Every once in a while though, the tests would skip a to a whole new version marked as SOME SUCCESS, or PARTIAL SUCCESS..

Tonic flipped all the way to the very end of the thick, stubby spreadsheet book and there it was..

 

08.03.7566 – v.111.1 – PARTIAL SUCCESS
29.06.7566 – v.111.2 – FAILED
14.09.7566 – v.111.3 – PARTIAL SUCCESS
06.11.7566 – v.111.4 – SUCCESS!

 

“Hells Bells..”, she whispered with awe. “The maniac did it! He actually did discover how to build a functional Demon Gate.. 111 versions? Damn.. And that’s not even counting the sub-versions! That is one sick obsession, that is! Uncle Mordenon, I shall forever hate you from the bottom of my groin up to the tip of my nipples, but you have managed to garner my respect, you sick son of a motherless goblin’s bastard-midget!”

Then she started looking for the sketches for version 111.4!

 

GONG!

 

A deep, reverberating bell rang somewhere up and down the whole tower..

..and the demons scathing in the sickly yellow-green light Seressa had cast froze.. just for a moment..

..then, with a grotesque roar, they all attacked with undisguised zeal!

 

“Ow crap!”, shrieked Tonic.

“What? What was that?”, Brom squeaked as he felt something sink in his belly and the trepidation of doom spread across the tower.

“My uncle Mordenon! He’s come back! And likely with his Demon Lords..”

“For all that’s good and not!”, exclaimed Seressa in despair.

“Whatever it is you have to do, do it now, girl!”, shouted Cora as she swung a wide cleave across several frenzied demons, receiving any number of cuts and gashes in return. “Hurry, damit!”

Tonic froze for a moment, then started running around in panicked circles;

“My uncle’s coming.. He’s coming! He’s coming to stick me into that cage again! He’s—”, she spluttered.

SOMEONE SLAP THAT GIRL BACK!“, roared Cora and brought her double-bladed elven scimitar down, cutting one of the demons in two —vertically!

“Master Brom!”, yelled Seressa. “I can’t take my attention away from my curse.”

Brom scurried to Tonic, dipped his foot forward, and tripped the little gnomic girl.

Arcantonic crashed.

Facedown!

When she rose back to her feet, her face was all bloodied and she was entertaining a grotesquely broken nose..

“Uhhmm…”, murmured Brom.

The look Tonic gave him was nothing less than baleful.

“Why the hell did you do that, boy?”, she screamed.

“I.. I am sorry, Tonic, but you were in a full-blown panic attack so I tripped you. It was that or slap you back to sanity.. And.. I didn’t feel like slapping you..”, he mumbled.

“So instead of slapping me and giving me a shiner, you decided to trip me and break my nose?!”, she glared at him with disintegrating eyes.

Brom shrank back.

TONIC! DO WHATEVER IT IS YOU HAVE TO DO, AND DO IT NOW, DAMIT!“, Cora roared again.

Tonic sniffed and wiped the blood in a very unladylike manner, smearing it all over her face, then, in a low, threatening hiss, she spoke.

“There will be a reckoning, Brom Bumblebrim, should we live to get out of here.. Now, look around and find me a sketch, a diagram, or drawing.. One with a version 111.4 written on the bottom left corner of it!”

 

The two dashed and started rummaging everywhere and all the sketches, drawings, and diagrams and checking their versions as more and more demons came pouring into the hall, illuminated by Seressa’s spell.

Cora hacked and slashed as Seressa desperately sent her ghostly hands at the rushing fiends and demons, pulling and pushing them to make sure they stayed in the sickly and deadly light and slowly burned.

 

“Nothing..”, gasped Brom as he came up to the little gnomic girl.. “None of my findings match the version number you want.”

“Damit..”, swore Tonic.

Then she blinked and a small “Ow..” escaped her.

“What?”, asked Brom urgently.

“Why didn’t I think of it before. Of course, he is not going to leave it around just for anyone to find.. That particular version must be several cities worth!”

 

Hastily, she reached into her artificer’s satchel and rummaged for a moment, and produced a little, hooded lantern. Carefully, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…

 

There..

 

..on the other side of the vast workshop.

 

..was something.

 

Something hidden..

 

Arcantonic smiled.

 

She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

 

“What’s this?”, Brom asked looking at Tonic, her evil smile, and the little hooded lantern..

“This is a top-secret device of my own crafting, boy!”, she sniffed more blood in an ‘I look down on ye little bugs’, attitude.

Brom coughed..

“Horse..” —cough— “..turd!”

Tonic scowled.

“If you must know, it’s a Lantern of Revealing. It reveals invisible, and sometimes hidden objects..”, she growled at the hobbit, then padded over to a certain section of the wall, covered with what seemed like an oil painting of Arcanton Mordenon himself, framed and hung, and lording down upon unseen subjects.

“Nice.”, said Brom ogling at the frame. “Seen the portraits of important men and women framed in officious courts, but hanging a painting of yourself? How jaded is that?”

“This isn’t jade, boy. It is outright megalomania and monumental levels of inferiority complex competing —and sorely falling short of his low, midgety self-esteem!”, spat Tonic.

“Wow. Couldn’t have put it better myself. I think you missed your calling, girl. You should have been a poet.”, he smirked.

“Don’t mock me, Brom. I have good reasons for being the way I am.”, she said quietly.

“I am sorry. I am terrified at the moment and my mouth just starts running without counseling me..”, apologized Brom.

“Tis alright. I forgive you.. just not for the nose.. Now hold this end of the frame, quickly.”

 

The two grunted and lifted the frame off its hook, and carefully lowered it down. The frame was a lot heavier than it seemed.

 

“There is nothing here!”, exclaimed Brom, staring at the blank wall behind the frame.

“Never said there was.”, replied Tonic, frowning down at the frame, and at the oil painting of her deranged uncle.

 

“Tonic, Brom, hurry.. I don’t think I can hold them any longer. Too many piling up here. Seressa is burning them by the lot and they don’t even seem to care!”, shouted Cora as more and more demons ravaged her.

Seressa was sweating profusely by now. Yet, she was staring at the sickly illuminated hall with burning intensity as she sent one shrieking ghostly hand after another, pushing the demons back and trying to buy a moment of respite for the barbarian girl.

 

Tonic ran back to the large table, shuffled around the cluster, found what she was looking for, and dashed back to the frame of her deranged uncle. Over the howls, the roars, the barkings, and the yowls of the demons, she silently contemplated the image of her uncle.

Then, she produced the little inkpot she’d just gotten from the table, dipped the quill, also from the table, bent down over the frame, and carefully made, what appeared to be a very short, single vertical line.

Brom stared at the portrait of the megalomaniac, Arcanton Mordenon, and saw the line disappear even as Tonic drew it.

“What the—”, he began.

“Not now.”, hissed the little gnomic girl as she carefully studied the portrait, then slashed a similar, vertical line somewhere across and below the first one.

Brom watched as that line also disappeared.

Tonic frowned and looked intensely at her uncle for a bit more, dipped the quill into the inkpot, and for the third time, she scratched the portrait.

“Done..”, she said.

“Done? What’s done?”, asked Brom, totally baffled.

“Later. Help me put this back on the wall. Hurry..”, she said harshly and yelled. “Seressa..”

“Whot?”, Seressa gasped as she trembled, her concentration on the sickly, devouring light, waning.

“Prepare to get us out of here, if you will, please!”, Tonic yelled at her.

“Are you.. are we.. done?”, she very nearly moaned under the pressure of her spell.

“Almost.. Get ready to pull us out, when I say, ‘Cherry Blooms’..”

“Cherry Blooms?”, Seressa asked, an amused smile appearing on her tightly clenched teeth.

“It was either that or some long, unrelated tirade about my retarded uncle..”, Tonic mumbled under her breath as she and Brom forcefully lifted the heavy frame of Arcanton Mordenon, and hung it back on its hook.

“Now all it needs is a final touch.”, she said, staring at her uncle with a very evil and very filthy stare, and opened an empty palm at the hobbit. “Alright Master Brom, gimme knife.”

 

Brom looked at her.. evenly..

 

“I am NOT giving you knife, girl!”, he said stiffly.

Tonic stared at him.

“This is not the time for a funny, boy. Give me knife!”, she fumed.

 

Brom stared at her, some more.

Rather sternly.

 

“Hells Bells, boy, give me a damn knife, already..”, she said in an exasperated voice.

Brom produced a small knife and gave it to her, handle first.

 

Tonic took the knife..

..and stabbed her uncle.

Arcanton Mordenon..

..in the face!

 

“Die biach!”, she spat.. and with child-like glee and slow satisfaction, she sliced his face in two!

 

“Alright.”, said Brom carefully. “I am sure there was a reason for that.”

“YEZZZ!”, replied the little gnomic girl with one of the evilest smiles Brom had ever seen on any face.

“Girl, you are freaking me out..”, he mumbled. “You look like a cat who just stole a whole barrel of cream from a rat mafia!”

Tonic smirked.

Then she turned to Seressa and yelled.

“CHERRY BLOOMS!”

Seressa sent a fiery comet down and into the sickly lit hall, sending the fiends and demons slamming into the ground and stunning them..

“Cora.. Shut the door.. It’s time to go!”, she yelled at the barbarian girl.

Cora spun around, carved a wide cleave out of the whole front row of demons, belly danced right out of their frustrated and bloody reach, and in a seamless string of lithe steps, she slammed the door into their face, rammed the heavy bar behind it into its counter latch, and heaved down the nearest bookcase, totally blocking the door.

“Done.”, she said coolly and stepped up next to the very tall, very dark Seressa and held up her hand.

“Girl, you are just so awesome!”, Seressa cheered at her, then turned to the other two. “Tonic, luv? Master Brom?”

Brom didn’t waste any time.

Brom felt no inclination to waste any time..

He hurtled next to Cora and took her hand as Tonic scurried right after him with a grinning display of satisfaction etched all over her face. She came to a stop right next to the hobbit and reached up to hold Seressa’s hand.

Seressa looked down at her pair.

“Done, luv?”, she asked.

“Done, luv..”, Tonic grinned.

“You look happy.”, Seressa said.

“Profusely.”, admitted the little gnomic girl, her grin spreading even wider.

“Any regrets?”, asked the very tall, very dark Seressa.

“Many.”, said Tonic. “But none today.”

Seressa smiled at her, then looked at the barbarian girl and the bushy little hobbit.

“My friend Cora and my dear Master Brom. Thank you both.”, she said solemnly. “Today you have given my pair, surcease.”

Then she looked up and whispered..

“My Queen.. Your maiden pleads.. We are ready..”

 

A ghostly light appeared around the four as some things big and nasty slammed on the door, sending bits and pieces of wood and nail every which way..

 

..as Tonic drew a round, heavy, leather-bound, fire-clay hardened and tightly packed ball with a little pin at the top out of her artificer’s satchel and handed the thing to Brom.

“What do you want me to do with this?”, Brom asked, holding the ball like it was a live snake.

“You wanted to leave a mark, didn’t you?”, the little gnomic girl said.

“Yes, of course.”, Brom replied still staring at the tightly packed ball.

“Well, this will leave a mark!”, she said with a vicious grin. “Pull that pin, and toss..”

Brom returned her grin with his own.

“Fire in the hole..”, he hissed with a vengeance, pulled the pin..

..and lazily tossed it.

 

“Close the circle!”, yelped Seressa, and the very happy gnomic girl forcefully grabbed the hobbit’s hand..

 

The workshop of Tonic’s uncle, Arcanton Mordenon, shuddered as the grenade detonated with eye-searing savagery..

 

..just as they disappeared.

✱ ✱ ✱

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“No, really, it is but a small flesh wound, Sir.”, he heard Cora say.

‘Sir?’, wondered Brom.Just who could have garnered enough respect from Cora Sleet? Enough for her to actually ‘Sir’ them..’

 

It wasn’t because Cora was an abrasive or disrespectful girl or anything. It was, Brom figured, possibly because ‘Sir’ just didn’t seem to fit the whole, ‘Barbarian Theme’..

 

“I apologize for my foul mouth, Sir. Bad habits die hard. And I have many..”

 

‘What the..’, thought Brom, now that just didn’t feel right at all! An apologizing Tonic? Really, now, that was just absurd..

 

“Deep down, am I an evil creature?”, Brom heard Seressa ask. “I carry odd blood, Sir!’

 

‘Girl, if you are an evil creature, I would suggest you get in line.. quite a ways behind me!’, thought Brom a bit irritably.

 

“Welcome to the Celestial Mountains, young Brom Bumblebrim.”, he heard a deep, masculine voice reverberate all over his soul. “Are you well? You seem scarred. It is possible to remove this scar from your heart and soul, and set you free, should you but will it.”

“It is my scar, Sir. And it is there to stay. I carry it as a badge of my failures. We are what we are, but we can choose to be who we want to be. And I choose that scar to be part of me.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“You up?”, Tonic appeared in his line of vision, nudged him with her foot, and generally messed up his pretty sky. Could have been Seressa, but no.. It just had to be the pesky little gnomic girl..

“Don’t nudge him like that. That isn’t nice, Tonic. He deserves better from you.”, came the soft, illustrious, and cultured voice of Seressa, from somewhere off to his.. well, it came from somewhere!

Tonic grinned, then scrunched her face and said, in a low, harsh, miming voice;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her.

“Get it?”, asked the little gnomic girl, then lowered her voice again and repeated;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her, some more.

Tonic’s face drooped and she sighed.

“There went a perfect reference..”

“He didn’t attend to the Academy, Tonic. He might easily be unaware of such, ‘bullboy’ or ‘jestern’ cultures.”, Seressa said.

“How can he be not aware of it, girl? Hells Bells, he’s a bard for Heaven’s sake, how is it he doesn’t even know this? It’s a classic!”, Tonic squeaked with exasperation.

“It’s a classic amongst its peers, luv. Which makes it relative.”, Seressa tried to explain.

Tonic scowled.

Then she nudged the hobbit once more with her foot and said, “Get up, boy. Seressa, Cora, and I are going to take a dip to wash all the dust, blood, gore, and mildew off of us and we need you to stand guard.”

Brom frowned, and slowly sat up. The landscape around him seemed to stretch from horizon to horizon and was covered with what appeared to be very pretty, pale green grass that seemed to emanate a strange sense of serenity.

He frowned some more and turned to look what he thought was to be north and there, far away, was a village of some sort and thin, light purple-gray wisps of smoke rose lazily from the wood and hay-roofed lodges.

He turned the opposite direction and his hobbit mind reeled. There, even further away, was a series of great, majestic mountains with snowy caps. And at the center of them all, a single mountain rose grandly and Brom saw a single shaft of golden light stab at the sky from it. Or perhaps the golden light was coming down from the brilliant and vivid blue sky and was polishing the mountain top.

 

It was the Celestial Mountain itself.

 

Brom gulped.

This was indeed a sight to behold.

For it was said, Angles came down and visited the mortals here!

The bushy little hobbit cleared his throat and turned away from the mountain.. it was just too much to harbor, in too little time.

“If you three are going to take a dip..”, he said, “.. I am going to watch!”

Tonic scowled at him something furious, as a chuckle was heard —Cora.

“Told you.”, she said.

Brom frowned even more.

“You told them I’d watch if you all took a dip? That was uncalled for, girl! I have never watched anyone taking a dip. That’s just rude.”

“Yep.”, said Cora with a grin. “Told them you’d say that, too.”

“Now that’s just mean..”, complained the hobbit.

“Come on, Seressa. Let’s wash up while we can. Tonic can keep our esteemed hobbit company while we do each other’s back!”

Seressa did a happy little whoop and gave Brom an ‘I am sorry’, look, then took off with the barbarian girl.

“You got any more of that pink, bubble soap-thingies?”, Brom heard Cora ask the very tall, very dark girl.

“Yes. Yes, I do, luv. You like?”, wondered Seressa with a slightly surprised but pleased voice.

“I like.”, said Cora.

 

“This is just so unfair..”, moaned Brom. “So unfair..”

“Unfair’s got nothing to do with it!”, mimed Tonic in a low, harsh voice!

“Girl, really, now!”, groaned Brom.

 

Tonic giggled with delight.

With genuine delight.

Which was sort of a first!

 

“C’mon, Master Brom.”, she said. “We can take our own dip elsewhere.”

“I am not taking a dip with you, Arcantonic Palecog!”, declared Brom with pure indignation.

“I am hurt, Master Hobbit. But unlike Seressa, I entertain no such fantasies with you. What I meant was just a dip. Literally. Just the feet.”, she said.

“Seressa has a fantasy to—”, Brom started with awe.

“—Been running back and forth for so long in that bloody tower, my feet are itching for a warm wash.”, she said.

Brom scowled furiously at the gnomic girl, but she merely gave him a pleasant ‘sneer’, turned around, and went to sit next to a little, happily running stream.

She took off her right clobbering boot, and her thick, woolen sock, followed by her left clobbering boot and sock then dipped both her feet into the stream and groaned with happy ecstasy.

Brom came up to her and stared at the little stream.

“We are in the north end of the central part of The Great Northern Tundra’s, girl. How are your feet not frozen?”, he asked curiously.

“Your guestimation of our location is quite accurate.”, Tonic said.

“It isn’t a guestimation, girl. The Celestial Mountain is right there. We are staring at it, like, right now!”

“True.”, agreed, the gnomic girl. “And we are also not wearing any winter gear, you’ll note. Yet here we are, not freezing our midgety little arses, either. I don’t think physics work correctly here. The water is fine, by the way. A happy sort of warm, to be precise.”

“A happy sort of warm, by definition, is not something you can use when you are going for precision, girl!”, mumbled Brom, but didn’t bother taking off his boots, nor his socks. He was a hobbit and hobbits used neither. Everyone knew that. Hence he merely rolled up his pants and carefully dipped his bushy feet into the happy stream..

..and also groaned with ecstasy.

Tonic smirked.

“Do describe how the water is, if you will, Master Brom.”, she said.

“A happy sort of warm!”, he replied, groaning some more.

“Two, quite dissimilar people describing the same thing, using the same words, is called ‘precision’, Master Brom. Not in a mathematical sense, perhaps, but I am an engineer and an artificer and we go for practicality over some theoretical but unlikely perfection.. Accuracy by way of numbers is mere ‘convenience’, and not always the proof of the existence of precision, nor perfection, ironic as that may seem..”, she explained mirthfully.

“You are in a happy mood.”, Brom said. “Just how much am I going to get hurt at the end?”

“Why would I hurt you? Unless you are referring to my nose..”, she said.

Brom did not reply.

IT’S A TRAP! —something shouted in his mind and thought that made an even better reference to something he’d read called Scar Wars, as opposed to whatever the little gnomic girl had..

“It’s alright, Master Brom. Took one of my syringes at it. Hurt like a son-of-a- well.. suffice to say it hurt.. A lot.. But in retrospect, you did the right thing back there. I wouldn’t want you to make a habit of it though. Had I stayed panicked the way I was, in all likeliness, we’d be dead. So.. I suppose a thank you, is in order here; Thank you!”

“Uhhmm.. You just thanked me for breaking your nose, girl. Who the hell are you and where is Tonic?”, Brom said, looking at the gnomic girl in wonder.. and trepidation.

Tonic snickered.

“I suppose you want to know what happened back there?”

“Want!”, exclaimed Brom, mimicking to gnomic girl’s voice.

“You know, it is alright to mime the classics. Not so much when you mime me..”, she fumed.

It seemed like it was Brom’s turn to snicker.

Hence he did.

Tonic scowled.

But apparently, her need to explain the things she’d done overcame her wont to destroy the bushy little hobbit then and there, so she set her tiny feet even deeper into the happy sort of warm stream, ignoring the fact that her pants were soaking now.

“The frame we pulled down from the wall, back at his workshop had two things, Master Brom; my deranged uncle’s painting and something else on top of that. The technical schematics of his finalized and only successful version of his famous Demon Gate.. The one we were looking for; version 111.4! The idiot had put it up and hid it in ‘plain sight’, and quite literally, I might add, for the schematics itself was invisible! You couldn’t see it, but I could, thanks to my Lantern of Revealing, but I am afraid that lantern only works for me because it’s attuned to me and to me alone. A bit like the goggles I gave you, but with a lot more prejudice. All I had to do was de-attune the goggles before I handed them over to you. It is now attuned to you because that’s how it works, which is beside the point.”

“I saw you draw some things.. Small lines, I think they were..”, said Brom, as he tried to digest what he’d just heard.

“I might have made one or three little modifications to his finalized, v.111.4, yes..”, Tonic said happily.

“What modifications?”

“I changed three ‘sixes’ to three ‘eights’..”, the little gnomic girl purred.

Apparently, there was something to purr, here, but Brom just couldn’t see it.

“Do you know what triangulation is, Master Brom?”, she asked.

“That it might have something to do with triangles? Maybe?”

“Yes.. I suppose that is true.. though totally off the mark, which is ironic, really, in its accuracy, when looking at it from an end-result point of view.”

“Alright. I officially have no idea what you just said.”, Brom frowned.

“Let me try to explain this to you in a way you might understand, Master Brom. Please point at the Celestial Mountain, if you will.”, she said and Brom got the district impression that there was going to be a quiz and harsh grading at the end.

He stared at the little gnomic girl.

“Humor me..”, she said.

Brom sighed and pointed at the majestic mountain.

“Now, baring some rather impressive illusions or mental projections, or some demented insanity on your part, or you are dreaming of me explaining triangulation to you —which would definitely tantamount to some kind of demented insanity on your part, you know, with relative certainty, that the Celestial Mountain is there because you are pointing right at it.”

“Can I just straight up plead insanity and get away with it?”, he mumbled grumpily.

“No, you can’t. Only I get to use that card! Now shut up and pay attention!”, wasped the little gnomic girl savagely.

Brom decided to keep his mouth shut.. for now.. It wasn’t like he would understand any of it anyway.

“Now point, say, one degree to your left.. or about half an inch or so.. Now you are still pointing at the Celestial Mountain because it’s so big and we are so close to it. Let’s assume you know exactly where Celestial Mountain is, and someone asked you where it was, and both of you are at Shakehands, the barbarian trade town way off to the east, and then you moved your finger half an inch to either side, would you still be pointing at the Celestial Mountain?”

“Well..”, said Brom a bit befuddled. “Relatively, yes, I suppose. Though that kind of accuracy is sort of moot, from as far away as Shakehands and considering all the mountains and other geographical obstacles along the way. But if he were to truly follow where I was pointing, sort of in a crows flight, and in a strictly straight line, I am thinking he’d totally miss the mountain and fall off a cliff!”

“Precisely!”, agreed, Tonic. “Now assume you are pointing at the same mountain for someone else, let’s say, a fellow hobbit who lives in your Bowling Hills.. with a similar, ‘half an inch off the mark’.. Where do you suppose he will end up?”

“I am not sure, but I think he will hurt himself and not really praise me for it, not to mention he will blame me for inaccuracy..”, Brom said.

Tonic snorted.

“Now let’s take the same example to the location of the Academy of Melshieve..”

“I am not taking anything to your Academy of Melshieve. You guys are too pricey for my taste and are just weird!”

Tonic snickered.

“I am not sure they would even be able to arrive at the central northern tundra’s if I pointed all the way from your Academy.. He might end up at the Citadel of Gullem the Damned, and doing that to anyone is just mean!”, frowned the hobbit.

Tonic cackled.

“This is where triangulations come in.”, she said.

“Ow, we are just coming to that..”, mumbled Brom.

“If let’s say, three of you pointed at the said mountain—”

“Three of me? Girl, the world can’t even bear just the one of me, let alone three!”, inserted Brom.

“—one pointing from Shakehands, one pointing from, say, the Great Arashkan city, and one pointing from Heavens Hand Keep at the same time and you crossed all three lines, you would, with a certain accuracy, arrive at the Celestial Mountain.. and not fall off a cliff.”

“I beg to differ, but please, do go on..”, said Brom with some exasperation.

“This is called, Triangulation, and it is particularly important when you are calling, or summoning things, such as demons, from a distance that is infinitely further away, such as Hell or Abyss itself, not that Hell nor Abyss can truly be quantified in terms of far or close in a linear sense because they are, in actuality, another planes of existences, but you get my drift.. What I did, when I changed three sixes to three eights, I changed the parameters of the Demon Gate’s triangulation, making them point in three, very different directions. That point-oh-two difference will cause all the energy being poured into that gate to fluctuate and overload, rather that point at the same spot to crack open a hole, per se, to Hell, causing it to malfunction at the very least, or to explode at best!”, she finished happily!

Brom stared stunned at the little gnomic girl.

“Ow. My. Good. Heavens.. We.. No, you were the cause of the destruction of the Demon Gate that’s already happened?”

“Not the destruction, merely the ruination. Yes, one could argue that for all intents and purpose they amount to the same thing, from a practical point of view, I suppose. Also, it hasn’t happened yet, Master Brom. Or rather, it hadn’t happened yet. Not bad for a glorified grunt, now is it? Not to mention the colossal irony here; the great Arcanton Mordenon, ruined by no other than the little girl he stuck into a dark, little cage, surrounded by his demons.. Had he never snatched me from my parents and brought me to his tower, I would have been just another, happy little girl and likely still playing with my dolls, never been to the Academy, never met my pair, Seressa, never met you guys, never been to the tundra’s and pretty much never time-jumped.. Indeed, the irony is so tangible, makes me want to whoop and dance. Even now, I can barely contain my cool!”, she snickered.

Brom just ogled at her.

“But I dare not take all the credit. Had you not been there, or Cora, or my Seressa, there would have been no way I could have been able to pull that off.. Considering how I panicked by just the mention of my uncle’s arrival.”

“But.. why did you stab his portrait then?”

“Diversion, mostly. My uncle had to think we were just some enterprising marauders looking for loot. Powerful enough to slaughter our way to his room, but not subtle enough to find what was most precious to him.. And because we couldn’t find any loot in his workshop, we got pissed and vandalized his property, enforcing that very idea in him.”, Tonic explained smugly. “Otherwise, he would have looked closer at his ‘portrait’, and noticed the changes I made. He is going to come rushing in there wondering only about one thing; his greatest feat, his life’s accomplishment, his ‘baby’.. He will see his workshop in wreck and see that his hidden plans have actually survived with a mere slash, which will not deter him, but elate him and make him think us as fools who missed the great prize.. And also because it was fun as Hell, slashing at his face like that! But because I was too absorbed in defacing his face, I totally forgot your wont to leave a mark of your own on him, so I let you blow up his room, making sure you kept to your promise without endangering your bushy little self and saving my Seressa from a whole slew of sad, slobbering nights in return.”

“Girl.. what you did was..”, Brom stammered.

“Awesome?”, Tonic offers with a very pleased snicker.

“Awesome..”, finished Brom.

“Why are we here, though, as opposed to freezing in a tent full of old, scowling hags?”, he mused, looking around.

“I am not complaining. This is rather nice..”, Tonic said, also looking around. “Do me a favor?”

“Sure.”, Brom said.

“I am going to go and join those two so they can both do my back! After the stunt I pulled, I fully deserve a duel back scrubbing.. And a decent hair wash, and a concubine-style pampering!”

“Deserve’s got nothing to do with it..”, Brom mimicked the gnomic girls’ previous mime.. with a compounded smirk.

Tonic squinted at him with her thousand-yard stare.

“Half of either of them can do your, pint-sized back, girl”, noted Brom.

“Yes. But I want both of them to do it. And you know why?”

“Because you are Datman?”

“Oh! Didn’t know you were an EC fan..”

“I am not. But their trilogy was awesome!”

“Which what I am; AWESOME!”, she said massively.

Brom snorted.

“So, what do you want from me? I ain’t doing your back too, girl!”

“I don’t want your midget hands on me, boy!”, she sniffed disdainfully. “I want you to stay here and not peek!”

Brom sighed.

“I don’t do peek, Tonic. Ogle, yes. Peek, no.”

“Not much of a difference there, boy!”

“There is a ‘horizon to horizon’ difference.. Ogling implies a certain amount of involuntary staring, and likely at something with awe and that is in plain sight.”

“Like Seressa’s skimpy pinks?”, snickered the little gnomic girl.

“No. Like Wraiven’s glorious pinks..”, corrected the hobbit with slight indignation. “Peeking, on the other, hand implies sneaking and looking at something and with deliberation and without their knowledge, hence, lacking any form of consent, and that is just rude! Which is why I don’t do peeking without consent..”

“How is it even peeking, if it’s with consent?”

“Go, Tonic.. Just go.. I am not in the mood to explain the higher nuances of how certain things work, such as just how captivating peeking is, even though consent has been granted.. Especially when the said concessions have been given, because it is now no longer something despicable, deranged and rude, but playful and intriguing —for both parties..”, he said glumly.

“You are the weirdest boy I have ever met, Brom Bumblebrim, and I am not even sure if I am saying it in a good or bad way!”, said Tonic a bit baffled.

“Alright. Let me try to explain this to you in a way you might understand, Miss Tonic..”, he said, using her exact words.

“Do I need to point somewhere?”, she snickered.

“No. No pointing or triangle-whatsits are required in my explanations.”, Brom shrugged.

“By all means, Master Brom. Enlighten me..”, she said.

“When you and your prince, the Gordigon boy were sneaking off secretly in the woods..”, he said with a certain amount of badly concealed amusement.

Tonic’s face flushed in a very hot shade of pink..

“..you chatted, yes?”, he asked.

“Yes. So?”, the gnomic girl blurted.

“Was he looking at your face?”

“Yes. So?”, repeated Tonic.

“All the time?”, he asked with a certain emphasis.

“I don’t really remember. I.. was kind of ogling at him.. He looked so.. yummy!”, she admitted, blushing even hotter.

“So he only stared at your face, then?”, Brom pressed.

“I don’t know. I certainly hope not. I mean, I probably had smudges all over my face. Hells Bells, boy, he could stare anywhere he wants, as long as it’s in my direction!”, she replied with a defiant and savage tone, all the while burning bright red now.

“There you have it, Miss Tonic. You were ogling at him, and he was peeking at you with your implied consent, and apparently, your savage blessing.. He was, I am sure, extremely happy that he could gaze upon the girl he found lovable and took everything he could by means of politely peeking, to his heart’s content. And he didn’t do so overtly, but covertly, making it a pleasurable, and memorable game for the both of you. He enjoyed the peeking and seeing as how happy your face is now, I’d say you enjoyed being peeked at, too. Being admired the way you want to be admired, by the person you admire, and want to admire, is one of the greatest pleasures one lover can offer to another, my dear Miss Tonic.”, he replied, gazing not at her, but somewhere off, and to someone he couldn’t see.

 

It took a while for poor Tonic to unblush and return to her norm and neither did Brom ogle nor peek at her during that time. He just stared off, where he had, then with a sigh, turned to gaze at the distant Celestial Mountain..

 

When the gnomic girl came around, she cleared her throat in an, ‘Ok. I am back now’, sort of way, so Brom picked up where he’d left..

“—So instead of unconsented peeking, I shall sit my sad, lonesome arse right here and contemplate on the finer points of the philosophical ramifications of your triangulation-whatsit!”

Tonic inadvertently cackled.

“No you are not.”, she said heartlessly.

“No, I am not..”, agreed, the hobbit, deploringly.

 

Tonic cackled some more, pulled her tiny feet out of the happy warm stream, smacked them together with child-like delight, then put her right sock, and her clobbering right boot on, then put her left sock— 

 

“Need a hand with that?”, Brom offered.

“Need a hand with what?”, asked Tonic.

“Your boot.. Need help putting it on?”

Tonic stared at Brom with this funny expression on her face.

“I wasn’t aware you had a fetish for my feet, Master Brom. I appreciate the sentiment, but I am afraid I just don’t go that way.”

“Are you alright?”, he asked her, with a frown.

“Yes, why? Are you alright? What is this sudden interest you got with my foot, Master Brom?”

“It doesn’t.. hurt?”, he asked tentatively.

“Hurt? Why would it hurt? Did you put something in my boot, Master Brom? If you did, I swear there will be a reckoning—”, she threatened.

“—No, no.. Nothing of the sort.”, he said hastily.

“This is some kind of convoluted scheme you cooked up to keep me from going, it isn’t it?”, she squinted at the hobbit.

“No. No, it isn’t”, denied Brom.

“Well I am telling you, boy, it isn’t going to work!”, she said with a slight frown as she put her remaining boot on..

“By all means, go, Miss Tonic.. And have fun..”, he said quickly to fend off any real threats.

“I will.”, Tonic declared and stomped off in her heavy,  clobbering boots, and without a hitch.

When she was perhaps ten yards away though, she paused.

“Please, don’t!”, said Brom.

“Please don’t, what?”, she asked a bit baffled.

“Please don’t insert the last word and go. That is such a cliché!”, grumbled Brom.

Tonic smirked.

“What you just said. About being admired the way one would want to be admired, and by whom I would want to be admired..”

“Yes?”

“That was a masterpiece, Master Brom. I shall convey this to a certain person, hence she could put that into her Book of Awesome Deeds, also.. That pleasurable line shouldn’t be wasted on me. “

“You liked it, then?”, asked Brom.

“Well, sure..”, Tonic said. “It’s a good line.”

“Than it’s not wasted, Miss Tonic, and it has gone to the highest bidder!”

“Why, thank you. But I still think she should write it down.”

“I would rather you didn’t tell her, Tonic.. What I said was for your ears. Should I want to tell her such ‘awesome’ things, as you say, I would rather she heard them from me..”, Brom said softly.

 

The little gnomic girl looked at Brom, thinking how she should phrase her next words, so as not to sound like an ungrateful ass!

“PLAN B— PLAN B— PLAN B—”, choired her inner Tonic suddenly!

“Plan B, it is, then.”, she murmured to herself, took a deep breath, and spoke her piece..

 

“I am the last person to give advice or lecture on matters not pertaining engineering or artificing, Master Brom. And least of all, to you. So when you hear what I have to say, please take that into consideration and note my despair that she does not mind when people make her choices for her. My only consolidation is the definitive recognition that she does this, not out of diffidence, but out of trust in those people. It is, however, perhaps time we let her, my Seressa, be the judge of her own choices and we stop abusing that trust.”, the little gnomic girl said with a tiny, underscoring frown.

 

Brom felt his shoulders sag.

 

Arcantonic Palecog looked at him for a moment longer, nodded at him in salute, then left, with a certain, energetic skip to her pace..

 

Brom stared after the skipping little gnomic girl, Arcantonic, who had just destroyed Arcanton Mordenon’s over one hundred and forty years of delirious labor with mere three, tiny, and practically indiscernible lines and a vengefully murdered portrait, as she disappeared off in the distance where he could, to his mournful despair, vaguely hear the girly shrieks and splashing delights of Cora and Seressa..

“Huh..”, he grunted. “She could skip now. Odd..”

“Right?”


When Tonic says;

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?” —is a reference to Transformers, Interrogation Scene.

 

Also, when she says;

“Deserve’s got nothing to do with it!” —it’s a reference to Clint Eastwood’s Unforgiven.

arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi the plot thickens tundra walkers

Three Sisters Which

Three Sisters Which

Timeline:

It is not altogether clear just when the origins in this story take place. Somethings just can’t be quantified in terms of seconds, minutes, hours, days, weeks, or even years, but by incantations. The chanting of said incantations might take a lifetime.. or take the life itself, after all..

The part that we can quantify, however,
takes place right after
A Shift in Perspective (18+)..

 

 

I am not sure about the total, catastrophic failures,” said the little gnome finally, with the same subdued voice, “..but I think I can help with the big, blooming explosions. Provided, you run faster!”

 

“And..”, she said, “..that’ll be ‘Tonic’ for you, girl.”

The little gnome felt something shift inside her.

A point in perspective, perhaps?

 

Or something..

 

Whatever it was, it would come to her in due time. But she had this pinching feeling that it seemed like it was high time she got off her high horses and stepped up to her end of the pair.

To that end, she turned and hastily gathered all her tools; her hammer, her wrench, her drivers, pliers, nippers and cutters, the numerous gadgets, spare bolts, and coiled wires and put them to their proper places inside her large, portable toolbox. She sat down and took off her clobbering boots, ignoring the freezing cold biting at the soles of her naked feet as she opened the little hood of the lantern and pinched the life out of the candle in it. Cast in darkness, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…

There..

..on the other side of the ancient, bitter cold cave, where the curvy form of a very tall, pitch-black figure —her pair— slumbered..

..was something.

Something hidden..

 

Arcantonic smiled.

 

She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

There was still time, and she was going to make things right with the only person who had bothered to get to know her, damit!

 

She reached up and twirled a small knob on her goggles, turning the black darkness into shades of blue and gray as everything became oddly distinct for her..

Arcantonic Palecog quietly faded in the darkness to do some burglarizing of her own; it was going to be a long night and hopefully, an even longer, FAQed and color-coded, read..

 

(from the end of A Shift in Perspective (18+))

✱ ✱ ✱

Arcantonic Palecog scurried back with a manic cackle, nearly waking up the very tall, very dark girl sleeping close to the ancient cave’s entrance.

It was unlikely the little gnomic girl would ever make a good sneak thief, for she hyped too easy.. Much like a sugar overloaded bunny! But she’d certainly enjoyed it, while it lasted.

She slid the last few feet, grabbed her thick, woolen socks and her boots —first things first; the cave was arctic cold, and losing toes was a poor payment for the success of having burglarized her pair. With her socks, her cup-sized boots, and the dossier; the object of her theft, she hid behind the monstrosity she’d grandly named; MECHABER!

She slid her socks on and one boot, but her left got stuck and refused to slip on.

“Damit!”, swore Tonic. “Of all the bloody times, you want to do this to me, now?”

She pulled, pushed and she was sweating profusely by the time the boot finally settled around her crippled ankle —just another memento, a souvenir, per se, from her retarded uncle, Arcanton Mordenon, because, obviously, the emotional dents and traumas weren’t enough.

She took a deep breath, and slowly counted to 1,048,576 by way of 2-bit squaring! Not that it helped, but the alternative was cussing.. out loud.. VERY loud.. and Tonic had a VERY rich and quite an extensive repertoire when it came to cussing. But doing that would have made all the skulking and ‘theft’, sort of moot, hence the 2×2=4, 4×2=8, 8×2=16, 16×2=32.. well.. you get the picture..

Her hands trembling slightly, Tonic gazed upon the treasure she’d just liberated;

 

Seressa Wraiven
User Manual

 

—and yes, that is exactly what was written on the dossier!

“Hells Bells, girl.. Really?”, frowned at the title on the dossier.

She stared at the dark green cover of the dossier and noted the elegant, or more likely, the pompous symbol of the Academy of Melshieve embossed on it. Carefully, she opened the dossier and saw the first page.

 

It was blank.

 

Perhaps it was due to the poor lighting she couldn’t see it at first, which is why Tonic had to look again to see Seressa’s handwriting there.

It was a recursive, delicate script, very tenderly inked, like it reflected the inside, the very soul of the owner of the hand that had written it;

 

To my bestest and awesomest pair:

Days will always be better because we will have you..

Arcantonic just stared at the beautiful words, and the depth of their meaning.. and..

..her eyes teared.

Tonic couldn’t remember when it was the last time she’d teared up just by reading something. Tonic just didn’t do ‘romance’, nor was she ever into any kind of stupid, sentimentality crap.. Thanks to her uncle, again, she’d had any kind of empathy washed out of her system by the time she was ten!

But here she was, staring at what her pair, Seressa, had written, some two years ago, before they had had a chance to even speak.. While she’d been sulking and cussing darkly as she’d bulldogged around the academy corridors when she’d found out she’d just been assigned as someone’s pair, Seressa was struggling for her life, stuck in a ventilation shaft, trying to get to know her!

And because that wasn’t enough, she’d then sat down and prepared this.. silly dossier in light of everything she’d learned about Tonic..

Tonic suddenly felt.. ‘funked’..

As silly and somewhat giddy as she thought her pair was, Seressa Wraiven had an iron-clad will, and her sense of ‘just’ always pointed north. And, apparently, once she was paired with the little gnomic girl, her ‘north’ had all but become Tonic!

 

“Damn, girl..”, gulped the little, gnomic girl, wiped her eyes and turned the page.

 

And, so be noted, the fact that the pages used in the dossier were all first-grade, cotton-silk paper, not parchment. Tonic knew just how expensive first-grade papers were, which is why she never used them.. Yes, she had about a dozen or so in her artificer’s sachel, tightly rolled and inside a protective case, but they were there because, well, an artificer just had to have some of everything in their sachel! It must have cost the girl an arm and a leg to buy all these cotton-silk papers. It was likely she’d blown away all her student’s savings, just so she would hand her pair something ‘worthy’ of Tonic.

 

“Damn, girl..”, she repeated mutely.

“Seressa: 182,734,659 – Tonic: ZERO.. Good job, girl.. You have the bestest friend in the world —someone people would kill for, and literally, and this is how you have treated her thus far.. Like an ass!”

 

Tonic turned to the second page.

It was a neatly prepared, clearly written, easy-to-read list;

A Table of Contents.

Seressa hadn’t used her recursive handwriting here, but a deliberately ‘book classic’, sort of mono-space script. Tonic herself much prepared and used blocky and ‘true’ mono-space fonts in all her notes, diagrams, and schematics. She could just imagine Seressa struggling to comport with Tonic’s style and preference but unable to use those ‘just-too-ugly’ fonts here, hence she’d settled for this one.

Tonic cackled!

Then went for the one thing that she thought defined her pair;

 

9. Pinks I prefer & their color codes, Page 29

 

She quickly shuffled to Page 29 and there, she saw, quite a number of pinks, carefully water-colored and coded. Tonic didn’t even know there were this many pinks in the world. When someone said, ‘Pink’, it meant, ‘Pink!’

Right?

Well..

Apparently, not..

Not according to Seressa Wraiven!

And noted under each were their hex-codes and ‘grades’. The grading system seemed to comprise of a complex combination of (a) how much she liked that particular shade, (b) how frequently it was found in nature, common cities, and the Academy of Melshieve, and (c) how well they got along with certain other colors and their shades!

 

  1. A shade that should be sent back to the abyss whilst it came!
  2. A total abomination.
  3. Very much disliked. I could slice myself open just by staring at this!
  4. I feel.. ill..
  5. Go away, please!
  6. Perhaps. Maybe. But only under very special circumstances such as a date that is likely to go wrong!
  7. Promising. Has some potential.
  8. Oh. This one makes me giddy.
  9. I.. WANT! ALL OF IT!
  10. I will not comment on this one, dear Arcantonic. Some things just can’t be put into writing without constituting highly damning and quite embarrassing evidence against myself should I describe the effects of this grade of pink on me.

And then she’d also put a P.S. at the very bottom of the whole, three-page long water-colored and graded ‘pinks’;

 

“Okay. Now it may seem like I have some sort of a fetish for pink, dear Arcantonic. I, however, assure you such is not the case, as seen on these pages. I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am sort of a fan.. in an obsessive way.”

Tonic stared at the postscript.

“Really, now, girl.. ‘I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am.. sort of a fan.. in an obsessive way?’ —that is what a fetish is, in the most practical sense!”, she snickered.

Then, inadvertently, she flipped the page and came to the next topic:

 

10. About my body and my anatomy, Page 33

 

“What the..”, Tonic ogled at the title.

And there, right under the title was an impossibly slim girl’s stretch.

Written under the sketch was her sentiments about herself, in her recursive handwriting.

 

“I will be the first to admit; this is not me! I saw this in a book when I was doing research in my freshman year about various cultures and their relative daily lives. But I was enthralled by the whole subject and this sketch in particular. This is supposed to be some sort of exotic princess named Yasmine who meets a street urchin named Valaddin. According to the story, the kid finds a genie trapped in a rum bottle —if you could believe that, which I don’t, who uses the genie to gain the favor of the princess and eventually marries her. The story is logically faulty and incommensurate in it’s accuracy to facts. First of all, rum is commonly consumed by sailors and Drashan pirates in our kingdom. It is not the choice beverage for the average consumer and deemed ‘lowly’ even by the middle-class, let alone the aristocracy, and the story does not take place in a sea-port city. I would also like to point out that a genie’s ‘home’ tends to be extremely illustrious and rich. Again, not a rum bottle. And lastly, I can’t imagine a genie getting trapped in a bottle and be unable to free itself. That’s just silly!”

Arcantonic coughed.

“What’s silly is, you making an ‘anthropologistic’ case against a children’s story, girl!”, she snorted.

 

“Aside from the unlikeliness of the story, however, I did appreciate their clothes. They were not meant to be only revealing, but gave a certain amount of freedom of movement, which I am sure is essential to both attract the attention of boys, and should the occasion arise, fight better in close-quarters without any restraints, though I must admit, it does not provide much in the way of protection. Comporting one’s self in the said way is a fact I know to be true because, in many cultures, men have been known to go to war clad in only lion-cloth or nothing at all.”

“Yea. I am sure those wars were quite short and bloody. Must explain why said cultures aren’t running around wearing ‘nothing at all’, anymore!”, snickered Tonic.

 

“To the reason why I inked the stretch here, then; I am fully aware my waste isn’t this slim and I am not even sure it is anatomically possible to have a waste as thin as this and still be able digest any food, but that’s another matter. I am also aware that my hips aren’t this narrow, though I believe mine are relatively proportionate to the rest of my body. I do wish they stay at their current dimensions, though, as I do not like wide hips. My the breast line, shape and cup-size seems about right, when compared to this illustration, and I have a similar length of hair.

I require air to breath, water to stay hydrated, and some form of vitamin, protein and carb-based foods to function, though I prefer a high protein diet with some vegetables and lower carbs and coffee makes me loose all my inhibitions —id est, I get drunk! Human beverages have little to no effect on me, though I must admit, I can’t stand the smell of beer, ale, ‘rum’, and any number of ‘rotten fruit’ based wines, explaining the reason I would rather not go into ratty inns or taverns —they smell horrible!

I have very good eye vision, hearing, taste and a nose acutely sensitive to smells. I wash regularly to keep my personal hygiene and very much dislike dirty environments, even though I won’t make a fuss should we require to go and stay in such places, provided we do get a bath at the end, much like any decent and self-respecting human ought to.

Should the day come and I conceive, I will be delivering exactly the way any human would. And breastfeed my child using my own breasts.

Whether my sensual senses are exactly the same as humans, I do not know. I do suspect, that they are much more heightened in regard to ‘touch’ and appears not to erode by the passage of time as it would in a common human female, though, again I am not absolutely sure of this, as I have never had any friends, back in the Academy, and hence, never really had the opportunity to compare.

My skin color is the result of, very much natural pigments, and not due to any artificial applications, nor to any ‘infernal’ reasons.

My horns are also a natural growth and my tail functions similar to that of a feline and neither are they in any way ‘demonic’..”

“Why are you telling me these, girl?”, mused Tonic quietly. “Yes, I have never really said a nice word to your face, not that I said any good ones behind your back either, but, again, why would you write these?”

Then it hit her.

This dossier was meant to be given to her shortly after they were paired. Not ‘burglarized’ some two years later. She had thought, as her pair, Tonic would be afraid of her appearance and was trying to assure her that she was ‘normal’.

Just like humans!

“Hells Bells, girl. I am happy you aren’t some stupid human. Yes, I am happier you are not a gnome, either but you are fine exactly the way you are. I might have called you, ‘dump’, ‘idiot’, ‘foolish’, and ‘silly’, among many, many other things, especially about your pinks and those silly and frilly dresses that reveal more than they conceal, but never have I made any remarks about your ‘being’. That is just.. EVIL!”

Then it hit her, again!

She, Seressa, had been treated thus, for as long as she’d been in the Academy. Tonic knew absolutely nothing about her pair’s origin, nor her parents, but she had seen the very tall, very dark girl many times, and always alone, back in the Academy.

Tonic was certainly not a good person. She had flaws.. No.. She had deliberate flaws you could fit a Drashan armada! But she’d never made any remarks nor questioned anyone due to their race.

Apparently, someone had.

Many ‘someones’..

Enough to leave a deep-seated need to have to explain herself about things that didn’t need to, and certainly shouldn’t have to need to!

Yes, she, Tonic, had called people, “You stupid dwarf!”, or “You stupid elf!”, or “You stupid human!”, certainly. But that was a pointer to the fact that the said person was being accused for their stupidity, not their race.

The race was basically interchangeable in her ‘accusations’.

‘Stupidity’ was the constant!

For some reason, the whole idea of her pair even having to need to explain that she was ‘normal’ pissed Tonic something vicious!

Then she felt shame.

What right had she to feel anger to anyone.

Hells Bells! The girl was her pair and she’d treated her worse than a tyrant would treat his subjects!

 

Then her eyes read the next few lines..

 

“And of course, I love to dance. I mean, The Great Heavens must have given us girls a lithe belly and a spine built for grace for a reason, now, right?

I am afraid, however, I never had the opportunity to go to any parties at the Academy —no dates!

Still, though, I sometimes danced. Many times, actually. When I was alone with my phloxes in my ‘Pink Garden’, which was pretty much all the time, really. Or in this secret cave I had discovered in the woods behind the Academy. That cave had nice, soft aucustics and singing there was awesome. It always made me feel like there were two others there, singing along with me.. Remind me to show you that cave, when we get back to the Academy with our findings of the real world. Ow.. this is going to be AWESOME. We are going to have so much fun together!”

“Well. I certainly must have deflated that ‘awesome’ hope out of her system!”, said the little gnomic girl and she truly felt awful about everything she’d done to her pair.

“I feel like a bastard!”, she blurted.

And something.. sort of irked her..

She wasn’t sure if ‘irk’ was the right word for it, but she didn’t dwell on the choice of word, either. She quickly flipped back to the Table of Contents page ran her tiny, pink finger—

Arcantonic froze.

And stared at her finger.

Then she did an even quicker, double-speed, rewind to page 27, 28, and yes.. 29..

..and carefully ran her finger across the three-page-long shades of pinks..

..and there it was.

 

#F8CDD2 — Arcantonic Pink — Grade 9

 

“Ow. My. Gosh! I am like.. her best candy color!”, blushed Tonic. “She even named the bloody shade after me! Damit. I really wonder what Grade 10 is, now!”

✱ ✱ ✱

Tonic returned to the Table of Contents and ran down the list —without using her finger! It was as if her fingers had been made the butt of a particularly memorable joke and now, whenever she saw her own small, pink fingers, or even have them mentioned, they would relate, and subsequently, remind her of the joke, making it impossible for her to un-relate the two! 

“Hells Bells, girl!”, she growled.

Then she found what she was looking for.

 

18. My origins, Page 62

 

To her surprise, the page was mostly empty and only had a short few sentences inked in her recursive handwriting, but it seemed as if there was the faintest.. ‘tremor?’, in the letters.. as if her pair had written it on a slow-paced camel. Not totally jumbled, but inadvertently missed spacing or the right amount of curves per letter..

 

Dear Arcantonic.

I was planning on not writing anything down on this particular subject. I was looking forward to talking this with you face to face, but since I had read pretty much everything about you that was written, reported, and/or noted, it only seemed fair that I should say at least a few words about myself —and my origins, in particular.

Who or what my parents were, I do not know. I was born quite far away from the Academy of Melshieve and received an anonymous sponsorship and was called upon to study and learn. When I first arrived at the Academy with my sponsorship papers and my invitation, I was summoned to the dean’s room and, although he didn’t say much, he did seem.. I am not sure what the correct word here is.. Scared? Cautious? Equanimitic?.. Or perhaps all three.. Suffice to say, he told me to attend my classes most diligently and stay out of trouble.. You know, the way he spoke in his low, raspy voice; ‘Stay straight and narrow, young lady!’. I know you know because you were sent to his office at least 48 times! The way he said it to me was a tad.. ‘funny’, though, and altogether something I found to be sort of ironic, really, since I am straight, and was certainly quite narrow, especially when I had first arrived, back then.

To this day, I haven’t been able to find out two things; my parents, and who my sponsor was..

Tonic frowned.

“Damit.”, she fumed.

She’d really wanted to know about her pair’s background. For it was likely the most important piece of information she would need in understanding her.

She felt she was sorely cheated.

As if she was handed a machine and expected to reverse engineer it without any schematics, any plans, not even some bloody sketches!

Then she saw the fine print at the bottom of the page.

“Hells Bells, girl. How in the blazes could you even write that small? I can barely see it, let alone read—”

Tonic held her breath.

Of course!

This dossier was specifically prepared for her. But it did have the remote possibility of falling into wrong, or merely unwanted hands. No one would want everything about themselves found and divulged for just about anyone to read, after all..

She smiled and dug her hand into her artificer’s satchel and rummaged for a bit until she found what she was looking for;

A palm-sized magnifying glass.

She moved the page closer to her diminutive face and read the minute fine print with the help of the magnifying glass;

 

Pls. see Index: “Ritual Summoning.”

My dear Arcantonic, if you can read this, you now know that you will have to find the index page. To find the index, however, you must solemnly note that you have my highest confidence. Beyond this, there is nothing more I can trust you with that really matters for me. Should you still want to see the said index, please recite the words;

“Remember me..” —trice!

These words have been keyed to you, as my awesome pair and as my ‘partner in crime’, per se.

“Holy Crap!”, spluttered the gnomic girl, horrified. “She even installed a bloody, embedded security system into the dossier!”

 

And that was when she was tested;

The curiosity of an artificer —a gnomic artificer, no less, and wondering if she truly did deserve Seressa Wraiven’s confidence, honestly given to her..

This made Tonic particularly guilty since the dossier was.. well.. stolen, really, even though she was the sole recipient of it..

 

..Aaaand her gnomic curiosity won!

 

She squinted around and into the darkness where the very tall, very dark girl slept restfully, with furtive eyes and hissed;

“Remember me..” —trice!

✱ ✱ ✱

Page 62 split!

Not horizontally nor vertically, but ‘facially!’ It was the oddest thing to behold. One moment there was just the Page 62, and the next, there were two, separate pages; 62 itself, and 62 index, bound to the same spine, and yet..

..it unfolded out and down once, twice, thrice, and done!

 

“Damn, that’s some fine and elegant magic there, girl. You spared no expense. I am truly funked and very much impressed.. This is seriously delicate and awesome work. I have GOT TO learn me how to do this!”

And then she looked at the unfolded Page 62 index..

 

“Ritual Summoning”

 

 

 

Near dusk and out of the mo’rs,
Doth arriveth in threes
Parting mists, their silent steps,
Dareful in the woods

One lady fair
One maiden fine
And one damsel doth sway

T is yet to be seen
Which is which
Is the witch
In the darkness of the woods

Three wolves howl
Three ghouls gnarl
Three will-o’s gloweth

Dash and hideth, spook’d, f’r
Cometh they, the Three Sist’rs
Which doth lust, charm, and harvest the
Souls of fools, lost in the woods

One lady, white
One lady, not
And one lady, foxy red

Witches of a coven
Doth they reveal the fare hideth
Deep in the hoods, whilst they step
Bold and brazen in the depths of the woods

Three maidens
Three aflame and
Three quite quaint

They were, and woe
To any man or beast who
Doth standeth in their way, whilst
They gage their lot in the dires of the woods

One lady wise
One maiden fi’rce
And one damsel she doth lust’r

Thus was their wont
Yet their wont was what was
Putteth to task, yond f’rsaken night
Hath shown them the p’rtents in the woods

Three stars in
Three circles and
Three runes each

They didst lay with chalk and twig
Didst they marketh, the hour
Whilst the night, did turn
Dreary and haze, in quiets of the woods

One cauldron
One spoon
And one sickle sharp

F’r each they hath brought, for
The p’rtents doth not forswear, even
Bethought those did wish, as they mourn’d
Their wonts, in the darkness of the woods

Three beauts doth setteth
Three cauldrons upon
Three fires burneth

To boileth, and
Bubbleth in mindless heat
Doth their cackles heard and
Spread, in the farthest end of the woods

One she doth screams, afear’d
One she doth laughs in manic
And one she doth moans in bliss

Ov’r the cauldrons
Boiling there, f’r the time to
Thus face their lot hast cometh
Upon them in the wilds of the woods

Three daz’d ov’r
Three cauldrons holdeth
Three sickles sharp

Stareth and down at
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the cent’r of it all, unmoving
And still in the silence of the woods

One she doth laments
One she doth hums
And one she doth weeps

Ov’r the cauldrons three
Yond smoketh and slusheth
And bubbleth f’r what they must
Gift in grief, in the silence of the woods

Three witches with
Three sickles liketh
Three Grims and riseth

To bringeth those cruely
Down, harsh and ghastly
And with pain and hath paid, their
Screams doth shed farthest in the woods

One, the hazel of h’r eye
One, the plush of h’r breast
And one, doth untouch’d of h’r womb

Rake’d, slash’d, and spill’d
With the bloody sickles done
Their wonts task’d and won, thrown
Into the cauldrons in the dreary of the woods

Three witches f’r
Three nights ov’r
Three cauldrons

They chanteth and doth calleth
Upon the one yond deems
The moth’r of all the witches doth the
Raven’s Eye in the endless of the woods

One laments, blindeth
One hums, madden’d
One moans, f’rfeit

Ov’r the bloody soup
The deed is not thus done and neither
Art the gifts, one from each is not
Enough in the witching hours of the woods  

Three witches, crippl’d
Thee days, gone
Three nights, desp’rate

Doth they didst cast, incant and off’r,
Much liketh moths art daz’d
’round the fires burning m’rry, and dancing
Shadows longeth in the middle of the woods

One cat slinks, black as the night
One raven caws, fi’rce as the light
And one goat bawls, cuss’d as a mite

Arriveth upon the summons
And doth the witches toss ’em,
Into to the cauldrons three to broil, thus
Satisfyeth the wonts of the hunger of the woods

Three witches, one, blindeth and daft
Three maidens fair, one, only half
Three hath lost and one, she shalt nev’r has’t

Spineth and danceth and swayeth
And doth stomp quite unending
’round the fires burning alive
And high, in the dimness of the woods

One white, and dim
One not, and sickly
And one red, slump’d ov’r

Droop, with’r and vade
Doth those yet begeth, pleadeth and craveth 
F’r the die hast thus been cast to rolleth
And tumbleth, in the silence of the woods

Three nights, f’r
Three maidens, stout
Three cauldrons, ov’r

Thus doth they giveth
Not only their wonts and vains
But also yond which is which maketh
Them a witch, in the serenity of the woods

One, h’r sight and mind
One, h’r heart and love
And one, h’r pash and future

To season their soup in the cauldrons
Doth boileth, and doth watcheth The Eye
Shouldst they faileth, still they chanteth and doth
They danceth, in the oppress of the woods

Three dawns wend
Three dusks cede
Three et’rnals ov’r and done

Doth they topple, turneth and tumbleth
Their stew’d cauldrons ov’r
To seeth what they doth wrought, the fires
Cracketh and hisseth, in the stillness of the woods 

One she doth taketh the h’rns
One she doth taketh the tail
And one doth taketh the spirit of the raven borne

And doth they infuse
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the middle of it all, opens h’r eyes to seeth
The witches dieth, in the middle of the woods

 

“What the f—”, spluttered Arcantonic Palecog in utter incomprehension, riddled with total confusion and spook..

For a long, long time did she stare at the ‘Ritual Summoning’ thing, and at the silhouette of the very tall, very dark girl, sleeping in her restful slumber at the far side of the arctic cave —a restfulness composed, perhaps, of having achieved a small perchance that for the first time in the two years she had been paired to a certain little gnomic girl with Grade 9-Class ‘Arcantonic Pink’ fingers, there appeared an ickle glimmer of hope that they might actually be friends..

If Tonic thought she hadn’t been concussed earlier by the things her pair had said and done to get to know her, she certainly knew she was concussed now.

She felt her mind swirl, dance, and tumble, not unlike a cauldron, in the vast and creepy implications of what she’d just read..


 

arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Deep in Silence..

Deep in Silence..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

With the help of unexpected allies from Hell itself, the three have gained access into the long-forgotten, dusty and silent vaults under Silent Hills.

 

This story takes place a few days after
The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

 

 

And, here they come again!”, swore Gnine Tinkerdome as he took a step back and to the left, making room for Laila Wovesbane and her great bow.

“Persistent, aren’t they?”, replied Laila cooly as she huffed her bangs out of her eyes and drew a pair of long shafts from the quiver buckled to her back. “Don’t they know, these arrows cost money!”, she added mournfully.

“Perhaps these will pay..”, scowled the gnome as he started weaving his fingers into some strange, cross-over knot and started incanting.

“Persistence is the herald of victory. This they know. This they will use, always..”, came the soft, alluring, and vague voice of the unearthly beautiful girl with the raven black wings, and the dark, crowning horns, Merisoul Xyrotwu, from behind them. “..and they are likely bored!”

“I hate being the butt-end of relieving the boredom in demons!”, grimaced Gnine, and released his spell..

..and a faint, barely visible giant hand appeared in front of the half dozen fiends howling and charging in their direction. The fiends, barely humanoid in shape and size, otherwise black, spike riddled and bearing long, ugly-looking claws, smashed into the hand and stumbled back.

Laila ‘loosed’ her arrow, cocked the second, and sent that one as well, as she drew more arrows from her quiver and sent them one after the other —all in seamless, fluid motions.

Looking at the pretty ranger corporal, one would think she was knitting, rather than raining arrows into demons!

In all candor, it was quite rare for any talented bowyer to shoot half a dozen arrows in under a few seconds. What made the Ranger Corporal Laila Wolvesbane particularly unique, was the ‘cool’ in her deliberation, anticipation, and application.

“Want me to nuke them?”, asked the alluring voice from behind. “Or save it for later?”

“Save it for later..”, growled Gnine as he gritted his teeth. Holding back the demons with the very nearly invisible hand was a tasking chore and beads of sweat had started gathering on heated his face. “I believe Laila’s got these.. You got these, right?”

“I got these..”, confirmed Laila as she riddled more and more arrows into the dark, and angry fiends pushing the giant hand, step by step closer to them.

“Now, I am bored..”, said Merisoul with an unhappy voice and released a pair of erratic, brilliant purple shafts of force sending two of the fiends smashing into the ones coming from the rear.

“Three down. Three to go..”, reported Laila, and hung her bow, drew her two long blades, and dashed into the remaining fiends.

“What. Are. You. Doing?!”, half shrieked Gnine.

“Arrows are expensive.. Thought I told you that..”, replied Laila as she rammed into one of the fiends, slashed it open with one sword, and stabbed it with the other. The fiend let loose a horrific scream, then fell back dead.

 

The remaining two rushed the ranger corporal!

 

Another pair of sizzling, erratic shafts of bright purple lightning-like beams cracked in the dark tunnel and struck one of the fiends, pushing it some twenty feet away, and buying just enough time for Laila to get into a defensive stance as Gnine sent a flaming bolt of fire, hitting the third and causing it to yowl like something that could barely be called feline.

Laila didn’t give the third one time to recover.

She lept forward, slid under the creature’s claws, blew her bangs out of her face, sliced open its belly with one sword, and half gashed open the demon’s scaly leg with the other.

The demon shrieked in pain, stubbled, and fell facedown onto the ground.

Laila stabbed it in the back of its neck, severing its spine.

The ranger corporal did not like half-dead enemies.

She liked them dead.. all the way!

Another pair of jagged shafts of purple lightnings jazzed right past her and the last demon crumbled, its chest caved in.

“Well..”, said Merisoul, merrily. “That went well!”

“Damit.”, spat Laila when she bent down to inspect the corpses. “Two more arrows, broken beyond repair and are now totally unsalvageable. I really hope I get paid. Or I am never going to be able to replace these.”

“You will get all the arrows you need.”, said Gnine, looking down at the dead fiends. “I will personally pay for them. Or have them crafted for you.. If and when I get my throne..”

“Ow? That’s generous of you.”, smiled Laila —a something she rarely did.

“Of course, my dear girl. You are risking your all, coming here with me.”, replied Gnine.

“Actually, I am here just to make sure you come back and in one piece.. As for your promise, I would like the same deal for ‘Bree’ as well!”, she smirked.

“Why? She’s not here..”, scowled the gnome.

“She’s my cousin. She gets what I get.. Unless you want to explain why she’s not getting the same generosity from the prince of the gnomes.. To her face!”

Gnine Tinkerdome sighed.

“And something for Merisoul as well. If anyone is risking anything, it’s her.”, she added.

“It’s alright, love. I don’t really need gifts. What I need has long been forfeit from me and can not be procured. Only comprehended, earned and merited.. Something neither my old master can give, nor my new shall ever deign to bless upon me..”, said Merisoul, with her own sigh.

 

The hour was early.

And it had been four days since they had entered the silent vaults under Silent Hills.

Early or late, it didn’t matter. Fiends, demons, and.. other ‘things’ came at them constantly, relentlessly, and mindlessly..

Yes.

Mindlessly..

And always insane!

As if the Demon Fog had driven everything in it, fiend, beast, and even the occasional walking corpse, insane..

They would come at them and just charge them.

Like some endless stream of rotting debris being carried off in some nightmarish, swift-running river.

Other than what they had offered thus far, the vaults themselves were barren, silent, and bereft of cognatious life. Gnine hadn’t minded it at first. As a matter of fact, he’d marveled at the geometry of it all. In a very non-human, defiantly gnomish way, the structural design of the vaults under the hills was.. beautiful! After four days —and nights, however, he’d started having doubts, for they hadn’t seen or met a single other soul.. The unearthly beautiful half-born, Merisoul, had inspected everything she could with mild interest, pointing at this or that —things she thought were… well… interesting. Laila had found the lifeless halls depressing at best. ‘Spooky’, was the word she thought was more fitting. Perhaps, if and when ‘life’ came back to these halls, vaults, and vast chambers, it might make these hills ‘spectacular’, though, even then, she thought, she wouldn’t have stayed here even if she were being paid for it.. Laila loved nature. And trees, and the sun.. None of which, she would ever find here. She looked down at her little friend, Gnine, with sympathy as she huffed her bangs out of her eyes. From her point of view, he was genetically predestined to like such depressing and dreary places.

There was something about this place that Laila truly found.. intimidating?

She was not really sure.

These vaults, great as they were, were also silent. Too silent. Much like the tombs under Serenity Home temple. Laila had been down there, but only once. Sort of as a private ‘dare’. It was cool, dark, not musty or moldy, nor did the place stank of death or anything.. just.. ‘still’.. and unmoving. And this place, these halls, and the vast, empty chambers they had left behind, were just like how those tombs had been. But with much, much more dread and certainly at a larger magnitude.

Monumentally so. 

It made her feel diminished, sparse, scared..

..And alone.

 

Laila inadvertently shivered.

 

Yep, her forest, her trees, and her sun, out there, was much, much more preferable than here and now.

What truly hit her was the thing she secretly feared most. That she was likely going to lose one of her oldest friends; Gnine Tinkerdome, to these halls, even should they survive and succeed in their endeavor, for here would be his home and his kingdom, and not Serenity Home anymore, and just the thought of that, brought a knotted lump up to her throat she found trouble sending back down..

She sighed and tried to remember their happier times. It was something she often did, for she knew it was important to keep one’s spirits up. If they fell to despair, likely the next encounter would be their last.

“Now there’s a gloomy thought!”, murmured Laila.

“Happy thoughts, girl, happy thoughts.”

Then she thought of ‘Bree’ Bremorel, her cousin and wondered what she was doing right now. She remembered the voice call they had received from her some months ago and inadvertently smiled.

So.. Thomas, that skinny boy, had finally garnered enough courage to be able to speak with her cousin, let alone go on some mission with her. Who would send that kid on any mission? The boy was a bookworm! And suddenly he was sent all the way to Dim Woods on some dangerous mission? With her ravishing and equally raving cousin, Bremorel Songsteel?

Laila liked Thomas.

Yes, they had never really had much in the way of interaction, other than the rare times she’d visit the town temple and he would greet her with his serious but generous smile.. And when they’d see him scurrying behind them like someone’s lost puppy whenever they returned to town in hopes of finding some desperate opportunity to speak, or at least get a glimpse of Bree.

Laila thought he was a good boy even if she found his quite mindless and very nearly melancholic obsession with her cousin a bit creepy..

Then, perhaps because they hadn’t seen each other for some time, Laila felt she should amend her perspective.

Thomas was not just a good boy, he was a good young man. Good, decent, calm, well-mannered, and well educated, but never condescending the way most ‘well educated’ tended to become. And both the orphans and the other children of the town loved him, as he’d somehow find the time, among his overcrowded temple duties and his studies to engage in all sorts of games with them, particularly the one called hog-ball even though he would end up losing in most.

Laila smiled.

Hog-ball; a game that involved a rough, ragged ball wrapped and knotted with strips of leather thongs, and lots of pulling, pushing, kicking, and tripping. Laila had played it a few times before, but only after she’d become a ranger novice. It was too rough a game and seemed to have one basic rule; if you ended up with lots of scratches, scrapes, a black eye, preferably two, and likely a bloody nose, you won —in a personal achievement sense.

Gnine had played it too. Gnine played everything that would get him hurt, for some reason. And when he played hog-ball, he chose to be the goalkeeper; the sole person where EVERYONE pulled, pushed, kicked, and tripped! Kids on their teams wanted larger boys to stand in front of their goal. Someone who could take the heat, AND block the big barrel; the goal. And Gnine would defiantly be their team’s goalkeeper and take all the heat.. just not block the goal. Once, the opposing team had simply picked him up and stuffed him, head first, into the barrel, along with the leather ball!

Her cousin, Bree, had participated in them since she was six and always came back with black eyes, a bloody nose, split lips, skinned knees, ankles, and knuckles. But she would also return triumphant and likely laid waste the whole playground!

The children of Serenity Home had heaved in collective and popular relief when she’d been drafted off to be trained as a ranger!

Another time, some years back, when they had come to town after a particularly long patrol, they had chanced upon one such game. Bree had elbowed her and both had entered the fray where they had ended up in opposing teams. Thinking back, Laila conceded that her cousin had deliberately joined the side where Thomas had been.

Poor boy.

He had run in front of her cousin the whole time, screaming like a lunatic and literally throwing himself on anyone who would try to tackle her! It had been a mindless, selfless, totally unnecessary, and endearing brevity on the boy’s part, leaving him massively scraped, thoroughly grilled, heart-breakingly bleeding, and outright concussed, but had given Bree the opportunity to score an epic goal!

Her cousin, however, had NOT found his ‘protective’ approach amusing..

At all.

She’d raged down upon him, hissing and screaming at his witless attitude all the while, until she’d found him lying knocked unconscious—

—with a stupid smile on his face!

Bremorel hadn’t talked for two days after that. She’d just steamed with confused furry and equally puzzled and somewhat scared expression on her face. Laila had kept her company with badly concealed amusement, triggering further frustration from Bree.

 

Funny how the stupid things people did in life had such devastating effects on others.. More so than the smarter choices they made.

Thinking back, she could still remember what Thomas had said, when she’d asked him why he’d acted so.. ‘rashly’.. rather than be the smart person that he was..

The boy had said, in his calm, serious voice;

“The smart choice was the stupid choice; no one is going to hurt Morel so long as I am around.”

 

Laila chuckled.

The stupid things people did, indeed!

But then, Laila wasn’t one to complain either.

She entertained bangs!

The girls back in Serenity called them ‘fringes’ but Laila liked to call them ‘bangs’. Sounded more.. well.. ‘rangery!’

Rangery? Was that even a word?

Rangerish, then..

Laila snorted. Like that made a better word!

She deliberately dismissed both words and returned her attention to the issue at hand;

Bangs!

Bangs were bad in fights..

Bang kept getting in her eyes..

Bangs made seeing near impossible when swinging swords while dancing among fiends, demons, and crazed corpses..

Bangs made aiming a problem too..

But there she was.. persistent with her bangs perpetually biting into her eyes..

 

The things people did to impress others.. Even when they weren’t there to be impressed!

 

Laila huffed her bangs out of her eyes and plucked another arrow out of one of the dead fiends.

The arrow splintered.

“Damit!”, she murmured in frustration.

That was the third arrow now, totally destroyed!

✱ ✱ ✱

It’s a big room.”, whispered Whimsi Lola.

“Big? How big?”, asked Gnine, to his sprite familiar in hushed voices.

“Big..”, replied the tiny, ‘less-than-six-inch’ girl as she hovered next to Gnine’s head.

“Big like.. a farmhouse?”, asked Gnine.

“Big..”, repeated Whimsi Lola.

“The farmhouse and the barn?”

“Big..”

“Ok.. the farm itself, then?”

“Big..”

“Two farms?”

“Big..”

“Hmm.. Three?”

 

Laila just stared at the two as they ‘haggled’ about the size of the room with the eerie light, at the end of the hall, some two hundred yards away.

Merisoul though seemed much amused and caressed and stroked her own familiar, Jay the little pseudodragon. Jay purred and made happy croaking noises as he sent his pretty mistress mental images of the room ahead and indeed, it was..

 

“Big..”

 

“Four farms? Geez, how big is that room?, Gnine asked in an exasperated voice.

Whimsi Lola shrugged.

“Big..”

“Great Heavens, girl. Don’t you have a word to describe just how big it is?”, fumed Laila finally.

“No.”, replied Whimsi simply.

“Well, is it ten farms big?”, she asked.

“Dunno..”, said the sprite vaguely. “How big is ‘ten farms big?'”

“And this is why I never have pets!”, she glared at the minute girl.

“I am not a pet.”, replied Whimsi Lola with pure indignation and added with a disparaged huff, “I am an indentured cooperative auxiliary! I would have thought a big girl like you would know the difference. Apparently, I was mistaken!”

Laila glared at the minute creature buzzing in the air.

“I don’t think you even know what you just said, means.”, she growled back.

“Of course I do. All fey know about debts and what they entail, and we very much stick to them, once owed, Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane!”, replied Whimsi Lola, buzzing higher and staring down at the ranger corporal with a distinctly superior tone.

“Don’t you look down on me, young lady! And it’s ‘Ranger Corporal’. Not lieutenant.”, scowled Laila.

“Not from what I heard, you aren’t!”, sniffed the ‘not-even-six-inch’ fey girl with admirable disdain.

“What?”, stared Laila up at the tiny, buzzing girl.

“We fey always correctly define things so we are not called upon our mistakes that would lead us to more debt. Don’t you know anything? You had Mistress Inshala ‘la Fey’ Frostmane, the Ritual Guardian, for months with you to learn you all this!”, piped down Whimsi Lola in disgust. Then she turned to Gnine and gave him a look of pure exasperation. “How do you mortals even manage to live as long as you do, not knowing anything that goes around you?”

Gnine coughed.

Laila just ogled at her.

The little creature turned to Merisoul and scolded her as well.

“You are not fey, ‘Soul Keeper’, but you are aware of the things I speak. Why have you not learned them these things?”

“It is a mortal thing, dear Whimsi Lola.”, replied Merisoul. “It takes time for them to be adequately equipped with the necessary wisdom to start to notice such things. And by the time they do.. well.. they run out of time!”

The tiny Whimsi Lola glared down balefully at Gnine.

“You had better not run out of time soon, Master Gnine Tinkerdome! We just started having some decent fun!”

“I.. will make a point not to..”, replied Gnine a bit deflated.

“So.. I am a Ranger Lieutenant now? When did this happen?”, asked Laila a bit shaken.

“One month, twenty-four days, and the time since we entered this horrible Demon Fog! The Fey do not come here so I do not know exactly. It happened after your mothers’ oath-sisters’ daughter, a Bremorel Songsteel and the Temple Guardian Thomas Dimwood returned back to the mortal town you know as Serenity Home. They had both you and your cousin change ranks!”

Laila ogled at the tiny creature, some more..

“Wow.”, said Gnine. “That must have been some mission those two went to. I wonder what happened?”

“They fought many very big creatures there, with the elves and some dwarves. Creatures that have no respect, called Greater Orken. The elves warned us not to come near, so the details of what happened are a bit sketchy.”, shrugged Whimsi Lola.

“The Orken attacked the elves, again?”, Laila asked feeling a bit sick.

“Yes. But the elves were ready this time. And were backed up by your cousin and the Temple Guardian. Many elves still died, but then the dwarves from Elder Hills came, and together, they defeated these Greater Orken.”

“But.. why would the Orken attack the elves again?”, frowned Laila. “..unless they wanted the north of Ritual Forest cleared to move in their main forces without hindrance when the time came.. And I think the time finally did come! Dammit. We had better get moving and fast.”

“So we are back to the room ahead, then.”, said Gnine, staring down the two hundred-yard, tunnel-like hall.

“Big!”, prompted Whimsi!

Laila sighed.

“She is right, you know.”, said Merisoul from behind them. “The room is rather big. Possibly bigger than your Serenity Home itself, though its purpose escapes me. Why do the little races want to always build things so much bigger than they are? And certainly bigger than they need?”

“Well.. we like to..”, stammered Gnine.

“..compensate for something, perhaps?”, smiled Merisoul.

“We just like to emphasize things, that’s all.”, replied the gnome sternly then shut up.

The unearthly girl smiled at him again then started down the long tunnel.

“I think you just got served.”, snickered Laila.

“Yes. Yes, I did..”, agreed, Gnine, then he smirked at the ranger lieutenant. “But at least I got served by something otherworldly..”

Laila scowled at him, then up at the little, buzzing ‘indentured cooperative auxiliary’..

✱ ✱ ✱

Gnine Tinkerdome gazed down the eerily lit room. But to call this place a ‘room’, was like calling the gigantic monstrosity of a T-Rex they had fought months ago in the Arashkan Arena, a rock lizard! It seemed to go on and on and on forever and it was not empty. Rows and rows of tall, stone boxes were laid out and aligned both vertically and horizontally in military precision so much so that it was downright creepy.

“Wow..”, said the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “What is this place?”

Gnine looked up to see the succubi half-born, Merisoul Xyrotwu flap her wings overhead, with unveiled envy as she glided past them again, doing a wide circle in the great hall. It seemed like she was having a lot of fun while doing it. Fun, Gnine thought, that he would never hope to achieve. The gnome had many weak spots in his life. His unquenchable desire to be the things he saw, pretty faces, and to be able to fly, at will, and free of constraints. He secretly gave a side-long glance at his closest friend, Laila, and saw similar envy in her eyes. But there was a distinct nuance in how they viewed the half-born’s flight. Laila viewed it as something unique and perhaps wanted to try it out of thrill, and because it would make travel much easier on her feet.. Quite a practical wont, really. Gnine, on the other hand, much preferred the immense pleasure he could only imagine it would give him. The kind of pleasure only ‘total freedom’ would give. He watched Merisoul, a magnificent creature; her raven black wings stretched, her arms wide open, her honey-brown hair whipping among her dark, crowning horns, her very nearly black-purple strapless dress fluttering, and her tiny, baby pink feet tickling and who had a distinct dreamy expression on her face, disappear in the distance.

“Wow..”, repeated the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “I feel jealous, now. I mean, you have got to admit, that’s just awesome!”

“Yes. Yes, it is.. It is almost a sin, watching her like this and know how hard she tries to be a mortal. She must truly want honest love and compassion.”

“She’s an idiot!”, fumed Laila.

“What? That’s a bit harsh, now, don’t you think?”, asked the gnome, taken aback with her sudden vehemence.

“That girl already feels love. And she certainly feels both passion and compassion..”, replied the ranger girl, frowning after the succubi half-born.

“How do you know?”, asked Gnine, a bit surprised because Laila wasn’t one to open up easily, nor give her opinion about ‘feelings’ and ’emotions’. On this score, he thought she was more catatonic than her cousin, Bremorel had ever been. As a matter of fact, he knew Bree displayed her emotions, like, all the time. Yes, it was mostly limited to anger, but Gnine knew it was to hide her real feelings. Laila, on the other hand, was always.. well.. ‘cool’.. Which is how she hid her emotions..

“Gnine.”, she said sternly, looking down at the gnome. “You do not sacrifice your own blood the way she keeps doing to ‘heal’ others, without some sort of genuine feelings. No one can be that ‘chore-oriented’. I mean, look at Lady Magella. She healed us so many times, I can’t even come up with a number, and she still snapped at the end and she doesn’t even have to bleed to heal us.”

“Huh..”, grunted Gnine.

“That girl..”, Laila said, pointing at the general direction of the succubi half-born, “..does that every time she thinks any of us are in danger. I have yet to see her flinch when she is being attacked. I mean, she’s all like, ‘meh’, when a demon trice her size incoming at her, yet she very nearly panics when we are. That just can’t be ‘chore’!”

“Hmmm..”, mused the gnome, also looking in the direction where Merisoul had disappeared.

“Yes, she has issues. Issues I could only define using words like, monumental and otherworldly.. But she feels love, passion, and compassion. I can not imagine a girl who does not have those and do the things she does.. Have you seen her face? Actually seen it, when Princess Lorna said, ‘I thought you were my friend..’, back when we had just ran away from High Woods and were hiding in that cave? And the time when the two of us declared her as our friend when we were stumbling in that bloody Demon Fog? She very nearly broke down and cried. Had we been just a bit less nonchalant, or a bit more formal in our impromptu declaration of friendship, I fully believe she would have fallen apart.. Like, really fallen apart.. I was half afraid we had, inadvertently dismantled her! That girl lives for things we have and take for granted.. The things every ‘mortal’ has. Her problem isn’t the total lack of the things she wants. It’s connecting what she has, to her heart.. and mind.. She can’t relate.”, she said, and not without a certain amount of rage.

“Damn..”, Gnine whispered. “That’s.. that’s just sad..”

“When she says, she is broken, she actually means it. And until WE, her FRIENDS, find a way to make her relate to things she already has, she will STAY broken.”

“That’s going to be one, hard task, that is.. And I must admit, I am impressed AND pleased you opened up, the way you just did. Thank you.”, said Gnine happily.

Laila just stared down at the gnome.

“Just which part of anything I said, gave you the impression I was talking about me, let alone opening up, little man?!”

“Ahhaa..”, smirked Gnine. “..Anger! You always get angry when I am right.”

“No, I don’t.”, scoffed Laila.

“Yes, you do.”

“No. I. Don’t!”

“Then what’s with the name-calling?”, snickered the gnome.

“It’s the pre-warning you get before I knock you out of your socks!”, Laila fumed.

Gnine snickered, some more.

“You know, you really should go and have a long sit-down with that pretty boy, D.D. Dexter!”

Laila’s eyes blazed!

“That. Is. Non. Of. Your. Business. Dead. Man!”, she hissed at him.

“The well-being of my oldest and closest friend is non of my business? Just what world are you living in, girl?”, asked Gnine, still smirking. “If you are going to smack me, by all means, do, but my stance in this matter isn’t going to change.”

Laila glared down at him even more. Lucky for her though, or perhaps for the still smirking gnome, Merisoul appeared and did a stunning dive in their direction, swung up at the last moment, then gently settled down next to them!

“Wow, girl. That was truly spectacular, amazing, mind-boggling, and simply awesome.”, admitted Gnine.

 

Merisoul blushed!

And both Laila and Gnine noticed it.

 

That.. had never happened before.. Merisoul never showed any emotion other than perpetual sadness in her otherworldly beautiful face. Yet, here she was blushing..

Gnine ogled at her.

Because a blushing Merisoul was a whole new definition of ‘otherworldly beauty’!

Laila cleared her throat as a certain heat washed over her.

Damn!..

The half-born was unprecedentedly beautiful and Laila just now understood what would have happened had the girl actually used her succubi heritage over them the whole time she had been with them.

She also got a glimpse of what the girl truly meant, when she’d said, she was ‘hungry’ and hadn’t ‘eaten’ since she’d been forced to switch masters!

‘She must be starving!”, she thought, more than unnerved. ‘How does she even stay sane?’

 

“Tha.. thank you, Master Gnine.”, stammered Merisoul, still blushing in a baby pink-red color.

Gnine tried to clear his mind but failed.

Laila stepped on his foot and asked with a somewhat hoarse voice, “Uhh.. What have you seen?”

“Tombs..”, Merisoul replied. “These stone boxes are tombs.. All of them.. Thousands upon thousands of them.. It goes on for as far as I dared to fly..”

Gnine reeled back in desolate horror.

“Tombs? What the..? Why?..”, he spluttered.

“Relevant questions.”, Merisoul replied, all business again. “I suspect they all contain someone in them.”

“How do you..?”, the Gnine shuddered.

“They all have similar-dissimilar names, carved on brass plaques at one end of each box.”, she said.

“How do you mean, ‘similar-dissimilar’?”

“The names are all unique, but have a similar phonetic function, meaning they are likely all kin or of the same race and familial clan, Master Gnine. I believe we found your Silent Gnomes. I am, however, afraid it might be a bit too late for them.”

 

Laila suddenly felt sympathy for her little friend when she saw the sick expression on his face..

✱ ✱ ✱

Gnine, Laila, and Merisoul examined the ‘tombs’ for hours only to find very little more than they had expected to find. And now, Gnine was sitting on the cold, smooth floor of the immense hall of tombs with his back on one of the stone boxes and seemed very much on the verge of breaking down when the succubi half-born silently came and sat next to him.

Quietly, she put one arm over his other shoulder and hugged him closer to herself, and spoke in whispers. “I am sorry Master Gnine. I did the best I could to bring you here.”

“Tis alright, dear Soul. None of this was your fault, nor your doing. We were a couple of centuries too late.”, sniffed the little gnome.

“I know all seems lost, but I am not certain, nor do I know if they are actually dead or in some kind of suspended animation or cryo-sleep. If so, then there must be some way to deactivate it. Otherwise, It doesn’t make sense, preparing all these stone boxes, just to lie down in them and die.. Besides, the logistics behind it all doesn’t add up, either.”

“How do you mean?”, asked Gnine with a hoarse voice, stifling another sniff.

“There must have been a considerable number of gnomes left behind who were not put to ‘sleep’. Gnomes that had to ‘activate’ these ‘sleep-stones’, to care for them, and to make sure they were left unscathed.. Basic logistics and maintenance.”, she explained.

“She’s right.”, Laila said as she appeared between the stone boxes, further down the hall. “Other than the wear and tear of ‘time’, I noticed pretty much all the containers, or coffins, are still in pristine condition. So I checked for tracks. The floor is not marble, but very smooth and tightly fit stone, much like the walls. There is, however, quite a bit of dust. I found many tracks. Most of them belong to the demons we have slain on the way here. I found some small bootprints too. Seeing as you are one of my oldest friends, I could easily say, these prints also belonged to gnomes, though they are old. Very old. I happened upon many dead demons as well. Having looked closer, they all seem to have been ambushed. I suspect that Temez girl and her friends came through here. She did say they cleared all they could on their way to the Door.. The ones we met thus far were likely wandering around, rather than stationary sentries. We should move on.”

“We could be just wasting our time, you know..”, Gnine said in a depressed tone.

Laila looked down at the little gnome.

She felt a fluttering pang in her heart, for him.

But she refused to show any sympathy.

Her brows crossed and her gaze turned hard.

“Get up.”, she said with an unmerciful hiss.

“Wha—?”, gapped the gnome at her.

“I said, get up. Or I will hurt you. This is no time for your sorry feelings. We didn’t come all the way here, and through Hell, just to go back empty-handed. My town.. Your town needs you.. And I have no desire to see it go to waste by the Hell-Spawn Orken. I have seen firsthand what they did to Arashkan. I have seen what they did to High Woods as well, and so have you. Will you give up now and let our town, our homes burn because you are feeling sorry?”

Merisoul tried a poor attempt of a cough.

“Well, now. That was a bit harsh, girl, don’t you think?”, Gnine said taken aback. “‘Get up’ was more than enough. You didn’t have to beat me into the ground.”

“I don’t do ‘half ways’, little man.”, said Laila sternly. “Nor do I like doing repeats, re-do’s, begs, or pleads.”

“Apparently you don’t!”, mumbled the gnome. “I think you have hung around Bree for a bit too long.. All her bad habits seem to have rubbed off on you.”

Laila scowled even harder.

“Okay, okay..”, said the gnome in defeat. “There.. I am up! Geez, girl, you can be harsh at times..”

“Quit whining, Gnine!”, scoffed the ranger lieutenant.

“I think she’s right.”, smiled Merisoul.

“By all means, chose her side..”, grumbled Gnine.

“Well, yes. You are cute. But she’s prettier, and she has bangs!”

“…”

✱ ✱ ✱

Finally.. That was one, big, room.. We must have walked for.. How many hours?”, wondered Gnine Tinkerdome.

“More than five, closer to six.”, came Laila Wolvesbane’s voice, off to his left.

“How do you know, girl? There’s no sun here to determine—”, wondered the gnome.

“She’s been counting her steps.”, said Merisoul Xyrotwu simply, from his other side.

“What?”

“Easier than counting steady heartbeats, I must admit. But I have wings and skip a step or three, now and then..”, the succubi half-born replied a bit abashed.

“You have been counting your heartbeats?”, asked Laila, with a surprised tone. “Won’t that be a bit.. inaccurate? Considering it changes when sleeping or in exertion such as running or even prolonged walking, as we have been doing.”

“Yours does. So does Master Gnine’s. Mine?.. Mine only changes under particular conditions? Otherwise, it’s much like a metronome swinging on even surface.”, replied Merisoul, with a reluctant voice.

“That is ..remarkable; a truly metronomic heart!”, admired Laila.

“Not as much as you make it sound.”, Merisoul answered with the same tone.

“How so? And how do you do it?”

“I don’t do it, dear Laila. It has to do with emotions. More like the lack of them in my case. Hard to have a hyped heartbeat when you can’t feel love, fear, anger —or any other form of excitement.”, she said in a monotonous voice.

“But you said, yours does, under particular—”

“—When I feed, dear Laila.. My heart rate changes only when I ‘feed’..”, came the half-born’s defeated voice.

“When you feed?”, asked the ranger lieutenant a bit confused. Then it dawned on her. “Ow.. when you ‘feed!'”

 

Gnine coughed.

Laila blushed furiously and shut up.

 

Gnine cleared his throat after several silent moments.

“Ahem.. Back to the issue at hand, then..”, he offered.

“The thing you are actually wondering..”, said Laila in a subdued and flushed voice. “We came just over 30,000 yards. Each stone box/coffin/crate/or whatever you want to call them is two yards long and one yard apart. There were twelve rows, each row has four lines of crates grouped together. You do the math. I did the steps!”

“Fair enough.”, Gnine said and did a quick calculation in his mind but voiced it for the benefit of the girls. “That’s 10,000 crates per row..”

“How did you come up with that number? I said 30,000 yards..”

“Well..”, said the gnome. “..Each box is two yards long so we can reduce 10,000 yards off right there and another for the length of each crate.. Then we have twelve rows, each row with four crates, making the lot 48 actual rows in total. Now we time that with the 10,000 crates and we’ll get 480,000 crates in total!”

Laila whistled..

“That.. is a lot of crates!”

“It is indeed..”

“You reduced 10,000 yards, twice, right at the start. Why?”, she asked.

“Because, my dear girl, 10,000 yards of it is just empty space between each sequential crate, and the second was because 20,000 is in ‘yards’. It is not the number of crates per column.. Each crate is two yards long, so that’s 20,000 divided by two..”

“Ow.. right..” *cough* “Well.. Let’s just get moving, shall we?”

Gnine did not laugh. He did not even snicker. A friend never laughed at his friend, and certainly not at a girls’ blindside or folly. But that wasn’t really the reason.

The Heir to all the gnomes of Silent Hills had just come to a stunning realization.

These.. were not crates..

These.. were tombs containing his gnomes, his people!

 

Damn..

 

The adventures of the Wizard Prince Gnine Tinkerdome, the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and the sad, otherworldly creature, Merisoul Xyrotwu will continue as they travel deeper into the demon-infested vaults of Silent Hills, desperately seeking answers and allies, and the original denizens of the hills..


 

book 06 books dungeons and dragons groups komedi role play serenity tundra walkers

Loot Dispute

Loot Dispute

Timeline:

Rumulus “Mad” Ussa is dead!
And his henchmen are laid to waste..

Lady Magella, Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven and Arcantonic Palecog find some interesting items on the dead dwarf..

This short story takes place some 17 years after the heart-rending events that occur in
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” V

Note: Only Brom Bumblebrim knows and has lived the story “a Bir of a Bite”, Lady Magella is vaguely aware of it, though she already knows who Rumulus “Mad” Ussa is (her elder brother). Cora Sleet, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog (in particular) are clueless about it.

 

Seressa Wraiven: I see we have some items the dwarves have left for us to pick. I believe these were found on Rumulus “Mad” Ussa..

Lady Magella: (growl) Yes. That armor was certainly his. And his battle axes.. Having seen them up close.. The smarmy bastard!

Seressa Wraiven: (cough) Lady Magella. Willy-nilly, he was your brother, nonetheless. I think it should be you who makes the first bid if any..

Arcantonic Palecog: (mumble) Why? He wasn’t much of a fighter, much less a brother. Good riddance, the ugly bastard! The only thing I resent is not having to have bitch-slapped his sorry arse down the crack like the others.

Lady Magella: (shrug) To be honest, I don’t really care. I do not honor him enough to want to bury his possessions along with his carcass!

Arcantonic Palecog: Hear, hear, well.. uhhmm.. said!

Brom Bumblebrim: Well said, Lady.

Cora Sleet: (non-committal) Mmmpphhhh..

Lady Magella: I will take his armor. Mine sort of got busted. Going to have to bleach this thing thoroughly to get his stink off though.

Arcantonic Palecog: (cackle) That’s dwarf thinking for you; take the enemies armor —because it certainly helped him!

Seressa Wraiven: Alright. Then we have these two Battle Axes, each +2 to hit and to damage and each in pristine condition, A Ring of Protection..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: I could use the Ring of Protection.. Almost lost concentration in that fight when I got singed by that fireball.

Lady Magella: (shrug) Don’t really care. I already got the armor.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Here you go then, luv. Then we have these rather beautiful Bracers of Defense..

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: I could use those. I am a bit tired of wearing this metal contraption. I need to feel the cool, tundra winds on my skin.. I do better without armor and those bracers will compensate for the loss of AC!

Lady Magella: Good choice, girl.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Excellent. Now we have this pretty little Ring of Invisibility. I am surprised Rumulus “Mad” Ussa forgot to make any use of it.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Perhaps Tonic could use it. She was running around a bit vulnerable back there..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: Seconded.

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Sounds fair. She did knock any number of those henchmen down the chasm. My brothers are still climbing down to retrieve their corpses.

Arcantonic Palecog: I.. Ow.. Ok.. I guess..

Seressa Wraiven: Now we have a rather juicy item here; made of genuine Dark Forest Bat fur and leather, sewn by enchanted Misty Forest Spider silk and..

Arcantonic Palecog: (mumble) Really, now, girl? You just need a bloody door, and you’d make an excellent salesman.. girl.. person! WTF and frigging politically correct crap shyt!

Seressa Wraiven: ..clasped at the throat by pure, electrum-silver and studded with platinum hammerings and 0.8-inch black pearl inlaid brooch. I give you: Cloak of Flying!

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Can’t imagine my brother with such delicacies.. It looks quite exquisite.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Indeed, luv, indeed..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: (filthy scowl) I remember that cloak.. I remember it very well.. (spits on the floor with a very, very unhobbity vehemence.)

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I.. WANT!..

Seressa Wraiven: You do?

Brom Bumblebrim: You do?

Lady Magella: What the—!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!..

Lady Magella: Why? If you don’t mind me asking.

Arcantonic Palecog: For the pleasure of wreaking havoc by the simple expedience of bombarding everything from above!

Seressa Wraiven: !

Brom Bumblebrim: Huh..

Lady Magella: Hmm..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: That.. actually made sense!

Brom Bumblebrim: I believe it did.. in a depraved and creepy way.  

Lady Magella: Hear, hear..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: Yesshhh.. (rubs the cloak on her face.)

Seressa Wraiven: And finally, we have the winner’s prize of the contest.

Arcantonic Palecog: (mumble) Girl, you are killing me.. I don’t know who you are anymore!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: The Stick of Destiny, the Arm of Mighty Storms..

Arcantonic Palecog: (mumble) I wonder how much commission she is receiving. Is it per item or is it performance-based? I hope it is the latter. She fully deserves it.. apparently! Wonder if she will do ‘pon pon girl’ as an encore? She has the butt-displaying skirt, all color-coded, for it already..

Seressa Wraiven: The Soul Focus of Might and Power..

Arcantonic Palecog: (mumble) I don’t know her, guys. I am disavowing her as of this moment!

Seressa Wraiven: The ULTIMATE ITEM OF DESTRUCTION

Arcantonic Palecog: OMG! —WANT!

Lady Magella: What is it, young lady?

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Well?

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: The Awesome Wand of Lightning Bolts!..

Arcantonic Palecog: >>> WANT! <<<

Brom Bumblebrim: Hmmm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Humm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Any bids?

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: You took nothing for yourself, child.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: My bad luck, there Lady. Nothing much I can use in this bunch.

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Perhaps you can take the wand and make good use of it.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: I suppose. But let’s see what the others have to say first, shall we?

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Let’s not be too hasty, shall we, Tonic? Perhaps dear Brom and Cora might want it too.. I despair every time she shoots an arrow!

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: I am good for it. I like my own Wand of Magic Missiles. But it lacks some luster and is single-target.. But I also have this Staff of Storms, hence that covers my AoE damage need..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: That hurt, Seressa. My shooting is acceptable.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Yes, luv. It is acceptable.. by my standards, but not yours.

Cora Sleet: !

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: OMG, girl.. You are like a kid in a candy store..

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Broken record, much?

Arcantonic Palecog: WANT!

Nezih: Ağzının ortasına çarpasım geldi!


 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IX

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IX

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” VI ‘in
devamıdır..

 

 

15.07.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Temmuz ortası.
Ritual Ormanları..

 

Yaşlı adamın aradığı şeyi bulması biraz zaman alır. Aslında bunun için tanıdığı küçük fey’lerden yardım istemek zorunda kalır zira genç hobbit isteyerek olmasa da, istemeyerek hafif bir ‘ayak’ izine sahiptir.. Parmak boyunda kanatlı küçük fey perileri yaşlı adamın etrafında uçuşurken büyük bir işi başarmış olmanın verdiği mutlulukla vızıldarlar. 

“Onu buldum, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig!”, diye sivrisinek gibi tiz bir sesle çığlar bir tanesi.

“Onu önce ben gördüm, Whimsi Lola!”, diye cızıldar bir diğeri.

“Ahahahahaaa.. İkinizde hatalısınız..”, diye gülmeye başlar üçüncüsü.

“Nedenmiş o?”, diye hayretle sorar Whimsi Lola..

“Çünkü ben onu ikinizden bile önce gördüm!”, der gururla üçüncüsü.

“Aslına sen de hatalısın Biberbell!”, der dördüncüsü.

“Nedenmiş o?”, diye hayretle sorar Biberbell..

“Çünkü senden önce ben gördüm!”, diye güler dördüncüsü Biberbell’e..

 

..ve aralarında kavga etmeye başlarlar!

 

Yaşlı adam esefle elini yüzüne götürür, sonra derin bir nefes alır.

“Hanımlar.. Beyler.. Lütfen.. Sizler gibi olgun ve yetişkin fey’lere hiç yakışmıyor bu didişmeniz..”

“Ama önce ben gördüm!”, diye tekrarlar kendisini Whimsi Lola.

“Hayır ben gördüm!”, der diğer üçü koro halinde..

 

..ve tekrar kavga etmeye başlarlar.

 

“Whimsi Lola, Biberbell, Kindernest ve Little Dimple! Hepinize şeker sözü vermiştim, öyle değil mi?”, diye sorar yaşlı adam.

“EVET!”, diye haykırır dördü de birden.

“O zaman senden başlayalım Biberbell. Ne gördün?”

“Ayak izleri.. Çok küçük, muhtemel bücür bir şeye ait. Ama dwarf değil. Onların ayakları devrilmiş kütük gibi! Elf de değil. Onlarınkiler çok ince.. İnsan hiç değil, çünkü onlarınkini bulmak için bizi çağırmazdın! Evet. Kesinlikle farklı bi şeyin ayak izleriydi bunlar..”, diye mutlu bir şekilde vızıldar Biberbell.

“Ne oldu peki ayak izlerine?”, diye sorar yaşlı adam.

“Ne mi oldu? Hiç bi şey olmadı.. Öylece duruyorlardı..”, der Biberbell aklı biraz karışmış bir ifadeyle.

“Nereye gidiyorlardı ayak izleri?”, diye biraz daha açıklamalı sorar yaşlı adam.

“Uhhmm.. Öylece duruyorlardı, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Ayak izleri sahibi olmadan hiç bi yere gidemezler ama ki!”

“Şapşal!”, der Whimsi Lola, Biberbell’e..

“Neden ki?”, diye sorar peri ona hayretle.

“Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig, ayak izleriyle ilgilenmiyor. Nereye gittikleriyle ilgileniyor!”, diye küçümseyen bir ifadeyle bakar ona Whimsi Lola.

“Nereye gittiği gördün mü peki?”, diye sorar yaşlı adam.

“İşte tam şuraya!”, der Whimsi Lola ve doğuya işaret eder.

“Güzel—”, der yaşlı adam ve o istikamete doğru yürümeye başlar.

“—Sonra şuraya.”, der ve güneye işaret eder.

“Teşekkür ederi—”, der yaşlı adam.

“—oradan da şuraya..”, der ve eliyle geniş bir daire çizerek batıyı, sonra da kuzeyi gösterir.. ve tekrar doğuya işaret eder.

“Sen tam bi aptalsın, Whimsi Lola.. Kumse Böceği kadar aklın yok senin!”, der Kindernest, ve Whimsi Lola’ya acımaklı bir ifadeyle bakar.

“Alındım.”, diye somurtur Whimsi Lola.

“Sen ne gördün peki?”, diye sorar yaşlı adam.

“Ayak izleri her yerde, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig. Avımız pek kurnaz çıktı. Ahahahahaa.. Ama beni kandıramadı. Ayak izleri bir kokarcaya tesadüf etmiş. Aralarında muhteşem bir mücahele gerçekleşmiş ve sanırım kokarca kazanmış!”, der Kindernest gururla.

“Hmmm.. Bunu duyduğuma.. üzüldüm.. yada sevindim..”, der yaşlı adam. “Ayak izleri nereye gitti muharebeden sonra?”

“Bilmem. Ortada kızgın bi kokarca vardı Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig!”, der parmak kadar peri, bu her şeyi açıklıyormuş gibi.

“Sizler..”, der Little Dimple ve üçüne de tiksintiyle bakar. “Üçünüzün de 3 puanlık zekanız var!”

 

Bunun üzerine üçü de düşünceli bir ifadeyle susup hesap yapmaya başlarlar.

 

“Bu o kadar da kötü değil ki.”, der Biberbell. “9 puan eder!”

“Hayır şapşal!”, der Kindernest. “36 eder bence!”

“Ahhaaa.. neden sizin puanlarınız o kadar düşük belli oluyor!”, diye ünler Whimsi Lola.

“Nedenmiş?”, diye sorar ikisi de.

“Çünkü 9 da değil 36 da.. TAM 333 EDER!, diye sırıtır ikisine de..

Little Dimple ağzı açık bir şekilde üçüne de bakakalır..

“Sen ne buldun, Little Dimple?”, diye pes etmek üzere olan bir sesle sorar yaşlı adam.

“Ben bunların ayak izlerinin peşine takıldığını görününce peşlerinden gitmedim çünkü üçü de aptal bunların!”, der bilmiş bir ifadeyle.

“Ne yaptın peki?”, diye sorar küçük bir umutla yaşlı adam.

“Ben mi..?”, der Little Dimple. “Ben onların geri döndüklerinde kendilerini rezil etmelerini bekledim.. Nasıl? Haksızmıymışım?”

 

Yaşlı adam, Efendi Cathber, hiç sesini çıkarmadan kemer niyetine beline bağladığı sicimden sarkan küçük keseciklerden birisine uzanır ve içinden dört adet limon, ahududu, çilek ve nane şekeri alır ve tekrar didişmeye başlayan küçük, parmak boyundaki perilere uzatır.

Dört peri de serçe ‘cık’laması gibi küçük birer çığlık atıp şekerlere dalarlar.

Dördü de bir avuca sığacak fey tarafından imha edilmiş Cathber, aradığı şeyi kendi kendisine bulmak için yola koyulur.

 

“Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig.”, diye seslenir, ağzı gözü mora boyanmış ve yapış yapış olmuş Whimsi Lola.

“Cathber, kafî..”, der yaşlı adam.

“Neden? Artık Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig değil misin?”, diye hayretle sorar Whimsi Lola.

“Ne vardı, Whimsi Lola?”, der bezmiş bir sesle Cathber.

“İlgini çeker mi bilmiyorum ama, aha şu tarafta oturmuş ağlayan küçük bi çocuk vardı..!”

✱ ✱ ✱

Bulunması hiç de kolay biri değilsin, delikanlı.”, diye homurdanır yaşlı adam. “Ve bunun bana ne kadar pahalıya mal olduğunu söylemeyeceğim bile.” 

Brom Bumblebrim, gözlerini siler, burnunu çeker, boğazını temizler ve..

..öylece çömdüğü ağaç kütüğünün üstünde kıpırdamadan oturmaya devam eder. Birkaç defa akıllı bir şeyler söylemek için yeltenir ama akıllıca hiçbir şey gelmez aklına.

Geldiğinde de söylemek istemez..

“Sorun değil, sorun değil. Önemli olan seni sağ salim bulmuş olmam.”, der Efendi Cathber ve gelip kendisi de devrilmiş kütüğün üstüne oturur, sakince uzun, ince bir pipo çıkartır, belindeki sicime bağlı keseciklerden birini aralar ve içinden çıkardığı tütünü pipoya doldurur. Tütünün kafi derecede sıkışmış olduğunu kontrol etmek için birkaç defa içine çeker, sonra sessizce bir şeyler mırıldanır ve pipo tütmeye başlar.

Uzun bir süre yaşlı adam ve genç hobbit sessizce otururlar ve genel anlamda ‘hiçbir şeyi’ seyrederler.

Neden sonra genç hobbit tekrar boğazını temizler ve boğuk bir sesle mırıldanır.

“Senin pipo kullandığını bilmiyordum, Efendi Cathber.”

“Aaaa.. Evet.. Bilmiyor olman normal, zira çocukların yanında kullanmıyorum. Kötü etki oluşturmasın diye..”, der yaşlı adam ciddi bir ifadeyle.

“Ne değişti?”, diye sorar genç hobbit.

“Sen..”, der yaşlı adam. “..bana ‘büyük’lerin oyununu oynadığını gösterdiğinde..”

Genç hobbit bıyık altı yapılmış bu iltifata bir şey söylemez.

“Hikayende boşluklar var olduğunu görmek çok da zor değildi. Ama itiraf edeyim, delikanlı, bunların daha ziyade kimseyle paylaşmak istemediğin, bir goblin fosseptik çukurunda saklanmak zorunda kalmış olmak gibi utanç verici şeyler olabileceğini düşünmüştüm. Titania? TITANIA?!“, diye hayretle söylenir yaşlı adam. “Bırakın kendisini görüp konuşmuş olmayı, bir çok ölümlü onun varlığından bile haberdar değil.”

“Keşke benim de hiç haberim olmamış olsaydı..”, diye mırıldanır Brom.

“Neden? Bu büyük bir onur.”

“Onurun bana bir faydası yok, Efendi Cathber. Onurun, kaybettiğime de bir faydası yok..”

 

“Sen kaybettiğinin, gerçekten gittiğini mi sanıyorsun?”, diye sorar yaşlı adam.

“Gitmedi mi?”

 

“Gidenlerin de kaybolduğunu mu düşünüyorsun?”, diye devam eder Cathber. “Kaybettiğimizi sandığımız şeyler, sadece merkezimizde kendimiz olduğumuz sürece gitmiş olurlar. Merkezimizde gittiğini düşündüğümüz kimseler olduğunu farzedersek, sence gerçekte kim gitmiş oluyor, o zaman?”

Brom başını kaldırır ve alık alık yaşlı adama bakar.

 

“Merkezimize onları, sevdiğimizi söylediğimiz kişileri koyduğumuzda, gerçekte biz onlardan gitmiş oluyoruz.. Peki onlardan biz gittiğimizde, kayıp mı olmuş oluyoruz? Bana hala buradasın gibime geliyor Efendi Hobbit, zira burada değilsen, ben kendi kendime konuşuyorum şu anda ve açıkça da bir deliyim! Yaşlılara ‘deli’ demek, ayıptır..

Brom, acayip bir şey yemiş gibi bir ifadeyle yaşlı adama bakar.

Efendi Cathber ise kıkırdar.

“Hadi kalk. Yola koyulsak iyi olacak. Hava kararmadan arbalet mesafesinden çıkmış olmak istiyorum”, diye sırıtır, genç hobbit’e.

“O kadar kızdılar, demek!”, der Brom homurdanarak.

“Uhhmm.. Kızmak.. oldukça hafif kalıyor. Ben olsam, ağızdan köpürmek, yemekhaneyi yerle bir etmek, masa-sandalye ele geçirilebilecek ne varsa paramparça etmek —gibi ifadeler kullanırdım. Ama bunların hepsi olumlu sonuçlar. Bir dwarf kızdığında sessizce duruyorsa bu iyi değildir.”

“Neden?”

“Kızdığı şeyi içine atıyor demektir. Bu sağlıklı değil.. Bizim için..”

“Margaret hanım sözünde duracak mı?”, diye sorar Brom.

“Evet. Annem sözünde duracak, çünkü sözünden döndüğü duyulmuş değil!”, diye neredeyse hırlar bir ses ve arkalarından ayak sesleri yaklaşır.

“Shit!”, diye küfreder genç hobbit.

“Makul, ama isabetsiz!”, der bir başka ses ve buna bir üçüncü ses kıkırdar.

 

Dridges Motherswolfie, Britney ve Dritmey Tosser ikizleri eşliğinde yaklaşırlar.

“Benimle ağız dalaşına geldiyseniz, hiç havamda değilim.”, der Brom kaşları çatılı bir şekilde. “Bana dalacaksanız, buna hemen başlayın, zira sizinle hiç uğraşacak halde değilim!”

 

Dridges olduğu yerde durur.

İkizler de küçük kız kardeşlerinin arkasında dururlar.

Üçü de kaşlarını çatarak küçük hobbit’e bakarlar.

 

“Bende ‘Efendi Cathber’ var. İstediğiniz kadar kaşlarınızı çatabilirsiniz.”, der Brom alt çenesini öne çıkartarak!

“Hadi yaa..”, diye söylenir yaşlı adam.

“Dwarf’lar hakkında gerçekten kötü ve hor şeyler düşünüyor olmalısın, Efendi Hobbit.”, der en sonunda Dridges.

“Dwarf’lardan sadece kötü ve hor şeyler gördüm, Dridges hanım.”, diye cevabı yapıştırır Brom.

Dridges durur. Sonra derin bir nefes alır ve sakin bir sesle konuşur.

“İlk karşılaşmamızda doğru davranmadım, Efendi Hobbit. Özür dilerim. Geri almam mümkün değil. Ama almak isterim; Ben Argail Smitefast kızı Margaret Madish kızı Dridges Motherswolfie..”, der sessizce.

“Ben de Argail.. Off yaa.. Onunkiyle aynı işte.. Son kısmını Britney Tosser diye değiştir, yeter!”, der Britney.

“Benimkini de onunkiyle aynı yap. Hatta sonunu bile değiştirmene gerek yok, ‘B’ yerine ‘D’, ‘N’ yerine ‘M’ koy, yeter..”, der Dritmey.

“Burada ne işiniz var?”, diye sorar yaşlı Cathber.

“Aslında birkaç tane işimiz var, Efendi Cathber. İlki, gideceğiniz belirli bir mesafeye kadar size eşlik etmek, ikincisi, kız kardeşlerimizden ikisini bulamıyoruz. Onları arıyor olacağız. Üçüncüsü ise biraz daha kişisel.. Efendi Hobbit’in.. bizler hakkındaki oluşmuş yanlış izlenimlerini.. belki düzeltebilmek..”, diye sıkılgan bir ifadeyle mırıldanır Dridges.

“Pratik ve alicenap bir yaklaşım.”, der Efendi Cathber. “Annenin haberi var mı peki burada olduğunuzdan?”

Dridges biraz daha sıkılgan bir ifadeyle cevap verir.

“Biz.. Uhhmm.. Merkeze bildirdik.. Eminim onlar da anneme bildireceklerdir.”

“Yürü, kız.”, diye dürter Britney, ikizini. “Annemin mevcut halinde bizi burada bulmasını mı istiyorsun?”

“Bence Brit haklı. Buradan ivedilikle tüysek iyi olacak.”, der Dritmey ve tedirgin bir ifadeyle arkasına bakar.

“Efendi Cathber, isterseniz bu konuşmanın devamını sonraya bıraksak.. Örneğin iki gün kadar sonraya!”, der Dridges ve ikiz kız kardeşleriyle beraber koşmaya başlarlar.

“Gençler.. ve yaptıkları akıl almaz şeyler..”, der yaşlı Cathber esefle ve Brom’un omzuna dokunur, ve dwarf kızların arkasından yürümeye başlar.

Brom Bumblebrim, tam bir dakika boyunca olduğu yerde durur..

“Lanet olsun..”, diye hışmeder..

..sonra o da kızların arkasında koşmaya başlar.

✱ ✱ ✱

Yani birisinin yaptığını bütün bir halka mı mal etmemiz gerekiyor, Efendi Brom? Bu halkın tamamına haksızlık olmuyor mu?”, diye sakin bir şekilde konuşur kamp ateşinin başında Dridges Motherswolfie. 

Brom sesini çıkarmaz.

En başta bunun akıllıca olabileceğini düşündüğü için bu taktiği kullanmayı tercih etmiştir ama Dridges ısrarlıdır. Aslına bakılırsa Dridges hem ısrarlıdır, hem de inatçı, dik kafalı, dediğim dedik, söylediğini sonuna kadar savunan, sonu geldiğinde de vurup öldüren, sonra da öldüğünde emin olmak için birçok defa daha vuran bir kızdır.

Sorun; kız öldüğünden bir türlü emin olamadığı için konudan geriye kalan cesedi gömmektense, vurmaya devam etmektedir!

“Bana destek olun, kızlar, haksız mıyım?”, diye, yetmiyormuş gibi bir de ikizleri de işin içine katmaya çalışır. Neyse ki Efendi Cathber’in bilgeliği, Dridges’in inadından daha engindir ve ne zaman kamp kursalar, yaşlı adam yorgunluktan şikayet edip, hemen gidip yatmayı tercih eder.

Brom, oturduğu yerde ‘uyuya kalmış’ taklidi yaparsa bununla paçayı yırtıp yırtamayacağını düşünür.

“Bana bakma.”, der Britney. “Ben önüme silahla biri çıkarsa, önce vurup, sonra soru sormayı tercih ederim.”

“O ne dediyse..”, diye Dritmey’de ikizini destekler.

Dridges buna da alınmaz, sükunetini koruyarak konuşmaya devam eder.

“Annem sözünde duracak ve kendisine verilen süre içerisinde Gulls Perch’e gidecek ve orada kendisine verilecek ceza her ne ise, buna da katlanacak. Bir anneden daha fazla ne istenebilir ki?”, diye söylenir. “Bizler de, bize gösterilen yere bir tane karakol kuracağız ve dönüşümlü olarak nöbette duracağız. Sanıyorum on beş günde bir gerçekleşir bu dönüşüm. Daha azı pratik değil, daha fazlası ise erzak sorununu doğurur.”

“Hmm hıh..”, diye muallak bir ses çıkartır Brom.

“Sonra da sanıyorum ağabeyim için bir ferman çıkartılacaktır. Belki Palantine’dan kafa avcıları bile çağrılabilir. Bu işi kendi içimizde halletmeyi tercih ederdim ama zaten dışarı saçıldı..”

“Hmmpphh..”

“Ardından ben Niketix’e dedim ki, ‘Torkan’a ilgin varsa git söyle. Seni beğendiyse gelsin ve annemden istesin. Güçlü ve niyetli mi diye, annemle babamın yaptığı gibi aranızda bi dövüş yaparsınız, ikiniz de hoşnut olursanız, bu iş tamamdır!”

“Hpphhnnmm…”

“Efendi Brom!”, diye fena alınmış bir şekilde ünler Dridges.

“Hhıh? Ne?”, diye kendine gelir Brom.

“Beni dinlemiyorsunuz bile..”, der kız.

“Ben.. evet.. dinlemiyordum..”, diye itiraf eder genç hobbit.

“Sizi anlamıyorum, Efendi Brom..”, diye inler kız.

“Neden? Neyimi anlamıyorsunuz?”, diye sorar Brom.

“Gösterdiğim bütün çabaya rağmen, sizin gösterdiğiniz ilgisizlik, hayret verici..”, der Dridges.

“Hanımefendi..”, der Brom bezmiş bir sesle. “Sizin ilgi göstermeniz, benim de aynı şeye benzer bir ilgi göstermemi gerektirmiyor. Sizi ben çağırmadım, kendiniz geldiniz. Dahası, son altı gündür durmaksızın bana bir şeyler anlatıp duruyorsunuz. Ama anlamadığınız şey, benim söylediklerinizle ilgilenmiyor olmam. Bunun anlaşılmayan tarafı nedir? Bir şeyi yeterince ısrar etmeniz halinde bir savaşı kazanabilirsiniz ama bu bir savaş değil, ortada da bir ordu yok. Anneniz de, sizler de onurlu olabilirsiniz —kendinizce.. ama en nihayetinde bu beni ilgilendirmiyor. Sizin onurunuz, yada eksikliği, benim sorunum değil, sizin sorununuz. Bunu anlamanız gerek.”

Dridges bozulur.

Fena halde.

Kızcağız gerçekten bu inatçı hobbit’in gönlünü alabilmek için sağlam çaba göstermiştir, ama belli ki bunun için 1 yıl, 6 ay ve 28 + birkaç gün geç kamıştır..

“Onu.. O kızı.. Gerçekten sevmişmiydiniz?”, diye sorar beklenmedik bir şekilde.

“Bunun sizi ilgilendirdiğini pek sanmıyorum, Dridges hanım.”, der Brom resmi ve soğuk bir ifadeyle.

“Susacağım, Efendi Hobbit. Ama bana onu anlatırsanız. Susacağım ve bir daha da açmayacağım bu konuyu..”, der kız samimi bir ifadeyle.

Brom’un bu konuyu kimseyle konuşmak gibi bir niyeti yoktur.. Hele bir dwarf’la.. Ama tam bunu ona söyleyecekken, küçük çadırında uyumuş olması gereken yaşlı Cathber’ın paslı sesi duyulur.

“Muhteşem Gökler adına, evlat. Anlat da sussun artık!”

İkizler ‘fırk’lar.

Brom uzun bir süre sessizce önündeki ateşe bakar.

 

Neden sonra ağzından,

“Aremela Berrybush..”

..kaçar.

 

“Bambaşka bir varlıktı. Saf bir hayal gücü, tertemiz bir kalbi, güçlü bir farkındalığı ve sessiz bir sevgisi vardı.. Nasıl anlatsam.. ‘ılık’ bir ruhtu onunkisi.. Ne soğuk ve mesafeli, ne de yaklaştığında yakan cinsten.. Dokunuşu da kalbi gibiydi.. Huzur veren, ama aynı zamanda süzülen.. Devamını isteten.. Sanki çölün ortasında, kurumuş dudaklara dokunan ilk yudum gibi.. Ve her zaman ‘mutlu’ idi. En kötü anımızda, canımızın en acıdı zamanlarda bile.. Mutlu ve hayat dolu. Şekere bandırılmış çilek gibiydi. Enfes ve.. tarifsiz..

Yanında olduğu ve olmadığı arasındaki fark, o kadar hissedilirdi ki..

Eksik kaldığım yanlarımı yüzüme vurmadığı gibi, kendi zayıflıklarını da benden saklamadı çünkü kendisinin, benim zayıflıklarımı örteceğine güvendi. Tıpkı kendi zayıflıkları konusunda onun da bana güvendiği gibi.. Boş bir kupayı dolduran şerbet gibiydi.. ama doldurduğunda, kupanın varlığına anlam veren bir şerbet..

Sonra.. birden alındı elimden.. Avucumdan akan suyu tutmaya çalışır gibi tutunmaya çaşıltım ona ama akıp gidiverdi..

Bunun.. hangi kısmını anlamanı bekleyebilirim ki? Hangi ceza, hangi karakol, hangi ferman telafi edebilir ki bunu, Dridges hanım? Senin söyleyebileceğin ne olabillir ki beni iyi hissettirsin? Onun yokluğu karşısında dwarf’lar için ne hissettiğimin gerçekte ne önemi olabilir ki?

Özrün, haklın ve onurunuz için gösterdiğin çabaya ilgisiz kaldığımı söylüyorsun. Aremela Berrybush yok artık ve senin halkın da, onurunuz da umrumda değil..”

Brom Bumblebrim ateşin başından kalkar ve sessizce kendi küçük çadırına gider.

 

“Wow.. Eridim, kız..”, der Dritmey.

“Wow.. Aynen..”, diye mırıldanır Britney.

“Ben..”, der ve tökezler Dridges.

“Annem bundan bulsun bi tane bana, anında satarım seni, kız!”, der Dritmey.

“Oha..”

“Buna ‘şah-mat’ derler, kızlar. Bir ozana, elinden alınmış sevgisini soramazsınız. Bu ahmaklığı yaptığınız anda, onun duyguları ve sözleri altında ezilmeyi de hakketmiş olursunuz. Şimdi gidin ve yatın, bu yaşlı adam da uyusun artık!”, diye Cathber’in paslı sesi gelir çadırından.

✱ ✱ ✱

Bu olayı takip eden günler, inatçı bir sessizlik içerisinde geçer ve Efendi Cathber bu acıklı duruma ‘sesini’ çıkarmasa da, yüzündeki ciddi ifadeden, onunda mutlu olmadığı bellidir. Genç Brom ise olaya mutlu yada mutsuz, herhangi bir gözle bakmaz. Kararlı bir umarsızlıkla yoluna devam eder.

Sessizliğe sadece ikizler pek uyum sağlayamazlar. Sanki arada bir neden sessizce yürüdüklerini unutmuşçasına, sonu kıkıdılarla biten bir şeyler konuşurlar.

Onuncu güne gelindiğinde yeni bir fırtına, beklenmedik bir hızla oluşmaya başlar ve Efendi Cathber kızlara durmalarını ve kendilerine gösterilen yerde beklemelerini söyler.

İkizler bunu sorgulamazlar ama Dridges bunun nedenini sorar.

“Çünkü, sevgili Dridges, Efendi Brom ile yapmamız gereken bir iş var.”, der Cathber.

“Ama neden? Bizim yapamayıp da onun yapabileceği ne olabilir ki?”, diye kaşlarını çatarak sorar Dridges.

“Çok şey var, sevgili Dridges.”, diye cevap verir yaşlı adam sabırlı bir şekilde.

“Ne gibi mesela?”, der dwarf kız inatçı bir ifadeyle.

“Sanırım bunun cevabını birkaç gün önce verdi sana..”, diye taşı gediğine koyar Efendi Cathber.

Driges susar.

Asık bir suratla kız kardeşlerinin yanına gider.

“Kızım, her şeye de bulaşman gerekmiyor.”, der Britney.

“Aynen..”, diye katılır Dritmey. “..Onların bizim her işimize karışmaları halini düşünebiliyor musun?”

Britney kıkırdar.

“Görmek isterdim ama..”

“Neden bizi dışlıyorlar ki?”, diye alınmış bir ifadeyle sorar küçük kız kardeşleri.

“Dridges..”, der Dritmey. “Sen gerçekten iyi niyetli ve harika bir kızsın. Ama daha gençsin, halkımız dışında neredeyse hiç başkalarıyla karşılaşmadın ve onlarla doğru dürüst bir iletişimin olmadı, dolayısıyla bazı şeyleri bilmiyorsun ve anlamıyorsun.”

“Aynen..”, diye onaylar Britney.

“Ne gibi?”, diye daha da alınmış bir şekilde sorar Dridges.

“Ne gibisinin bir önemi yok, ve zaten olayın püf noktası da bu. Şu anda sen bizim komutanımızsın. Onların değil. Ne Efendi Cathber’e, ne de Efendi Brom’a emir verebilirsin.”, diye açıklamaya çalışır Dritmey.

“Evet.”, diye onaylar Britney.

“Onlara hiçbir emir vermedim ki.”, diye itiraz eder Dridges.

“Dahası..”, der Dritmey ve devam eder. “Her ikisine de, nezaketen bir şeyin sebebini sorman dışında, hiçbir konuda sebep göstermelerini talep edemezsin. Bunu anlıyor musun?”

“O ne dediyse..”, der Britney. “Ayrıca şu gördüğün karabulutlar sana ne söylüyor?”

“Yağmur yağacağını?”, diye azıcık hicveder Dridges.

“Bu doğru.”, der Britney. “Bizim üzerimizde ne var peki?”

Dridges bir elindeki çelik çerçeveli kalkana, diğer elindeki enli kılıca, giydiği örme çelik zırha, sonra da ablalarının ellerindeki koca balta ve onların üzerindeki zırhlara bakar ve ayılır.

“Aynen..”, der Dritmey. “Her ne yapacaklarsa, bunu o fırtınanın içinde yapacaklar. Bize açıklama yapmaları gerekmiyor çünkü biz gerçekte onların grubunun bir parçası değiliz. Kendi kendimizi, muallak sebepler göstererek onlara yamadık. Bize, ‘gidin artık’, derlerse de gitmez durumunda kalırız. Bunu dememelerinin tek sebebi de gösterdikleri nezaket.”

“Tamamen..”, diye ikizini onaylar Britney. “Sen iyi niyetlisin ama bazen biraz falza zorluyorsun. Her şey zorla düzelmez. Efendi Hobbit’in bizimle olan sorunu ‘varlığımızla’ değil, ‘yokluğumuzla’ hallolacak bir durum, gibime geliyor.”

“Hiçbir şey yapmayacak mıyız yani?”, diye sorar Dridges.

“Yaptık zaten.”, der Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey. “Onlara eşlik etme sebebimizi söyledik. Ortada olmayan tehlikelere karşı onları koruduk ve özrümüzü diledik. Sonuç itibariyle Efendi Brom’un özrümüzü kabul edip etmemesi tamamen ona kalmış.”

“Akıllı konuştun, kız.”, der Britney.

“Aynen..”, der Dritmey.

 

Tam o sırada ileriden, kara bulutların olduğu yerden beklenmedik bir ışık harlaması, hemen ardında da keskin ve dehşet bir patmala sesi gelir..

..üç dwarf’da, gökten inen dev bir yumruğun kendilerini yapıştırmış gibi yere çakılırlar.

 

“Kör oldum!”, diye panik içerisinde çığlık atar Britney.

“Sağır oldum!”, diye inler Dridges.

“Aynen..”, diye bağırır Dritmey!

 

Efendi Cathber topallaya zıplaya yürüyüşüyle, Brom da elinde tuttuğu, daha yeni ‘çarpılmış’ yıldırım asasıyla geri döndüklerinde üç kızı da yere yapışmış, gözleri kamaşmış, kulakları sağır halde bulurlar. Yaşlı adam alt dudağını büzüştürerek yığılıp kalmış kızlara bakar.

“Sanki uyarsamıydık?”, diye mırıldanır.

Brom ise pis bir sırıtışla süzer ıslak toprakta kıvranan dwarf’ları ve..

“Çaylaklar!”, diye güler acımasızca.

✱ ✱ ✱

Gerçekten uğramak istemediğinden emin misin?”, diye sorar yaşlı Cathber. “Serenity Home güzel bir kasabadır. Huzur içinde yaşamak isteyen herkese de kapıları açıktır. Genelde efendi ve naif insanların, azımsanmayacak kadar da half-elf’in yaşadığı bir kasaba. Hatta bir iki tane gnome, birkaç tane de dwarf bile yaşıyor orada. Senin gibi zeki bir hobbit için burası iyi bir tercih.” 

“İlgin için teşekkür ederim, Efendi Cathber.”, der Brom. “Ancak huzur kişinin içinde varsa, nerede yaşadığının pek az önemi olabilir. Bunu Serenity kasabasını ve çevresine sağladığı huzuru küçümsediğimden değil, benim daha gidip görmem gereken yerler var olduğunu hissettiğim için söylüyorum. Belki bir gün yolum düşer ve uğrarım buraya..”

“Yine kendi aralarında biz yokmuşuz gibi konuşuyorlar.”, diye alınmış bir şekilde söylenir Dridges. 

“Demek kabul ettin en sonunda..”, der Cathber mutlu bir şekilde.

“Efendi Cathber ve Efendi Hobbit’in, ikimiz arasındaki konuşmalara burunlarını soktuğunu görüyor musun hiç?”, diye sorar Britney.

“Anlamadım?”, der Brom.

“Hayır görmüyorum. Kim ikinizin dırdırı arasına girmek ister ki?”, diye sorar Dridges.

“Efendi Brom.. Lütfen..”, der yaşlı adam.

“O ayrı bir mesele ve konumuzun da dışında.”, diye cevap verir Dritmey sırıtarak.

“Belki.. Olabilir.. Daha tam emin değilim..”, der Brom.

“Aynen..”, diye kıkırdar Britney.

“Gezdiğin ve gördüğün, diyeceğim ama sanki her geçen gün bana daha çok; ‘Gönderildiğin ve gösterildiğin’, gibi gelen olaylardan sonra, emin olman için daha neyi beklediğini merak ediyorum..”, der Efendi Cathber nazikçe.

“Hayret verici bir şekilde samimiler.”, der Dridges düşünceli bir şekilde. “Rivayetlere göre Efendi Cathber kimseyle özel bağ kurmazmış. Çok uzun yaşayan insanlarda oluşan bir sorun bu sanırım.”

“Haklısın. Muhtemelen.. Ama haklı olmakla bu olası gerçeğe boyun eğebilmek, iki tamamen farklı şeyler.”, diye cevap verir genç hobbit.

“Bence bizi dahil etmiyorlarsa, bunun bir sebebi olmalı.”, der Dritmey.

“O da var.”, diye makul bir şekilde kabul eder yaşlı Cathber.

“Evet.”, der Britney. “Efendi Cathber bize nazik davranıyor ama sorumlulukları, yalnızlığını aşıyor. Ve hiçbirimiz bunu anlayacak kadar para almıyoruz!”

“Hadi geri dönelim..”, diye önerir genç Brom. “Bu konuşma fazla karıştı birbirine..”

“Aynen..”, der Dritmey.

✱ ✱ ✱

İzci Efendisi Davien.”, diye nazikçe selamlar yaşlı Cathber, uzun boylu, yakışıklı, sarı-kumral saçlı half-efl’i. “Görüşmeyeli biraz zaman oldu.”

Küçük grup Serenity Home kasabasının uzak tarlalarınının kıyısından teğet çizmeleri üzerine beş gün geçmiştir ve üç dwarf kız akıllanmış olarak güvenli bir mesafede beklerken, yaşlı Cathber ve genç hobbit bir fırtına daha avlamışlardı. Sonra, genel yön olarak doğuya, ormanda zigzaglar çizerek yollarına devam etmişlerdi.

Bu süre boyunca aralarındaki kasılmış hava biraz olsun yumuşamıştı. Bunun en belirgin sebebi, Dridges’in sözünde durması ve ikizlerin anlatacak çok hikayeleri olmasıydı. Belli ki bu iki kız gerçekte kaş çatıp, balta sallamak kadar dedikodu, abuk hikaye ve kıkırdamayı sevmekteydiler. Beraberlikleri o kadar uzun olmamış olsa da Brom ikizlerden hoşlandığını kendi kendisine itiraf eder. Gerçekte genç hobbit’in Dridges’le de bir alıp veremediği yoktur ve kız önceki ısrarlı halini bırakınca, onun da cana yakın, samimi ve doğal bir cazibesi olduğunu kabul eder. Üç kız, hobbit’in içini döktüğü o geceden sonra, askeri bir imtina ile her akşam kamp yerini önceden hazırlamışlar, ateşi yakmışlar ve yemeği de pişirmişlerdi. Üç dwarf da, yük olmak değil, sessiz bir anlaşma varmış gibi kendi yüklerini çekmeye başlamışlardı. Dahası, genç Brom bunu çok daha sonra fark edecektir, kızların imtina ile seçtikleri kamp noktaları ‘kolay müdafaa edilebilir’ yerlerdi ve kendi aralarında dönüşümlü olarak da nöbet tuttuklarıydı!

Gün içerisinde de Dridges onlara hep yakın bir mesafede dururken, ikizler ise gittikleri yol boyunca, ellerinde dev baltalarıyla, kendi özel zigzaglarını çizdikleriydi.

İşin bir başka ilginç yanı da, üçü arasında kimin ne yapacağına her zaman Dridges’in karar vermesiydi. Ve kız bu durumu kendi çıkarına kullanmamış, ablalarından istediği herşeyi önce kendisi denemiş, güvenliğini ve pratikliğini sınamış, ancak ondan sonra onları bir emir olarak vermişti. Brom hayretle kızın devamlı ne nasıl optimize edilebileceği üzerine kafa yormasını, akşam olduğunda ve kamp kurulumu ve yemek işleri bittiğinde, kızın küçük papirüs parçalarına, üstüne fevkalade muntazam dörtgenler, halkalar ve uzun, yön çizgileri çizişini seyretmişti.

Genç hobbit bir gece dayanamamış ve sormuştu kıza ne yaptığını..

“Bu, dört kol saldırı düzenidir. Buna karşı kullanılabilecek müdafaa taktikleri oldukça sınırlıdır; düşman sana ne atarsa dişlerini sıkarsın ve düşmanın sana atabileceği etkili cephanenin, senin adamlarından önce bitmesini umut edersin.. Ben buna karşı uygulanabilecek etkili, can ve mal kaybı açısından düşük masraflı, optimal bir kuşatma kırıcı taktiği geliştirmeye çalışıyorum, Efendi Brom.”

“Yaaa..”, diye anlamış gibi başıyla onaylamış, muallak bir cevap vermiş.. ve tüymüştü Brom. Kim bilir.. Kız o karma karışık şemayı anlatmaya karar da verebilir di, genç hobbit’e!

Bu süre içerisinde Brom aklına takılan bir başka mevzuyu konuşmak için Efendi Cathber’a yanaşmıştı ama bunu, fırtına avına çıktıklarında, dolayısıyla yalnızlarken sormuştu.

“Onlara söylemedin.”, der Brom.

“Neyi kime söylemedim?”, diye sorar yaşlı adam.

“Fırtınada ne yaptığımızı..”

“Aaa.. Hayır söylemedim ve senin de bundan kimseye bahsetmemeni rica edeceğim.”, diye temkinli bir şekilde cevap verir Efendi Cathber.

“Neden? Güvenilir kızlar, gibime geldiler.”, der Brom hayretle.

 

“Onların sadakatlerini sorgulamıyorum, Efendi Hobbit. Ama ve en nihayetinde geri döndüklerinde üstlerine gördüklerini rapor etmek zorunda kalacaklar ve birincisi, burunlarının dibinde böylesi yıkıcı bir potansiyelin olduğunu öğrendiklerinde, kendileri de aynısından isteyecekler ve ben, bana verilmiş kalan günlerimi fırtına peşinde koşarak geçirmek istemiyorum. İkincisi, bunu sadece Heavens Hand için yapıyorum çünkü orada gerçek ihtiyaç var. Üçüncüsü ise, kızlar.. ve muhtemelen rapor verecekleri şahıslar güvenilir olsalar da, o kadar bin dwarf’un hepsinin aynı oranda ağızlarını sıkı tutmalarını beklemek iyimser bir şekilde ‘hayal perestçe’ bir beklenti olurdu. Dahası, bize bahsedilen baskın, biraz fazla iyi planlanıp uygulanmışdı. Baskını yapanların, vardiyalardan ve muhafızlardan haberdar oldukları belliydi. Bunun en belirgin göstergesi, çalınan belgelerin nerede olduklarını bilmeleriydi.. Orasının ne kadar büyük olduğunu düşününce, bunu görmesi çok daha kolay oluyor..  Bunları bize söylemediler tabii, ama söylemelerine de gerek yoktu, öyle değil mi? Bu yüzden Elder Hills’e ilk vardığımızda o kadar hırçın ve paranoyak davrandılar..”

Efendi Cathber’in bu sonuç odaklı, pragmatik ve birazda ürkütücü yorumu, genç hobbit’in dünyada olup bitenleri görebilmesi açısından iyi bir ‘çuvaldız’ etkisi yapmıştı.

 

“Merhaba, Efendi Cathber. Evet, sanırım en son görüşmemiz üzerine iki yıl, dört ay ve bir kaç gün geçmiş olmalı..”, diye yüzünde mutlu ve muallak bir ifadeyle cevap verir İzci Efendisi Davien.

“Davien..”, der yaşlı Cathber. “Sanırım, dedikten sonra bu kadar kesin bir süre veremezsin.”

“Özür dilerim. Etrafımdakiler, biraz aptal olduğumu düşününceler hepimiz daha mutlu oluyoruz.”, diye cevap verir Davien ciddi bir şekilde.

Efendi Cathber kıkırdar.

Brom’un ise tek kaşı kalkar ve hayretle izci efendisine bakar zira bir yıl kadar önce, haydut kampında onu ilk gördüğünde, kendisi de onun biraz saf ve.. uhhmm.. aptal olduğunu düşünmüştür.

“Moorat bunu biliyor mu?”, diye sırıtır Cathber.

“Bildiğini sanıyor. Ama onun bildiğini benim bildiğimi sandığını sanmıyorum!”, diye cevap verir İzci Efendisi Davien aynı ciddiyetle.

Yaşlı adam tekrar kıkırdar.

“Ne işin var burada peki?”

“Sizi bekliyordum, Efendi Cathber. Yaşlı Tapınak Baş Muhafızı Demos Lightshand, bir görü uykusuna yattı ve sizin olacağınız yeri gördü rüyasında. Beni çağırıp seni bulmamı ve Oger’s Foot’a gitmeniz gerektiğini söylememi söyledi..”, der Davien yine muallak ifadesine bürünerek.

Buna tek kaşını kaldırarak cevap verir Cathber.

“Elçiye zeval olmaz. Bana sizi bulup bunu size söylemem istendi, o kadar.”, der izci efendisini.

“Ne kadar vaktim var?”, diye sorar yaşlı adam canı açıkça sıkılmış bir şekilde.

“Demos bu konuda pek bir şey söylemedi. Ama sorunun oradaki oger’lerin matronu ile alakalı olduğu izlenimini edindim.”

“Demos’un Oger’s Foot ile ne gibi bir alakası olabilir ki? Onun ilgi ve yetki alanı içerisinde bile değil..”, diye burnundan solur yaşlı adam.

“Değil zaten. Ama oger’ler bazı saldırılarda bulunmuşlar ve sanıyorum yaşadıkları tepelerin darlığından şikayet ediyorlarmış.”, der Davien. “Şerif Standorin’in kılıç eli kaşınmaya başladı yine ve Serenity Home Belediye Başkanı Yuleman, oger’lerle yeni bir çatışmanın başlamasını istemiyor. Olaylar ivme kazanamadan belki siz müdahale edebilirsin diye sizi bulmamız istendi. Moorat izcileriyle seni aramaya gittikten sonra ben de Demos’a gittim ve seni bulması için ondan ricada bulundum. Bu şekilde ormanı bir ucundan diğerine koşmak zorunda kalmamış oldum.”, der Davien ve sırıtır. “Moorat eli boş döndüğünde yüzündeki ifadeyi görmek ilginç olacak!”

“Ne kadar vaktim var?”, diye sorar Cathber. “Elimde bitirmem şart olan bir işim var ve onu yarıda bırakamam..”

Davien omuzlarını silker.

“Bu ay sonuna kadar bir şeyler yapılmış olsa iyi olur. Yoksa Şerif adamlarını —ve bizleri toplayıp Oger’s Foot’a yürüyecek.”

Yaşlı Cathber burnundan solur.

“Standorin’i severim. Ama her şey, her zaman kılıçla çözülemez..”

“Size katılıyorum, Efendi Cathber. Çoğu zaman oklarla çözülebilir!”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Davien.

Yaşlı adam ona fena pis bir bakış atar.

“Hey!..”, der Davien sırıtarak. “Ben sadece aptal bir izciyim..”

“Serenity Home’a geri dön ve Yuleman ile konuş. Beni bulduğunu ve işi halledeceğimi, ama bunun için bir aydan daha fazla zamana ihtiyacım olduğunu söyle. Dediğim gibi, elimde bitirmem gereken bir işim var ve onu yarıda bırakamam.”

Tam o esnada çalılar büyük bir gürültüyle açılır ve küçük, sıska bir kız koşarak gelir yanlarına. Kızın, uzun koyu kahverengi saçları, masmavi gözleri ve uçları hafif sivri kulakları vardır. Kızın üstünde, belki daha o sabah temiz ve pek şirin olan elbisesinin her yeri yırtılmış, üstü başı toz, toprak ve çamur içerisindedir ve elleri, kolları ve sıska bacakları da yara ve berelerle doludur!

Kız nefes nefese kalmış bir şekilde söylenir.

“Koştum, İzci Efendisi Davien amca! Ve hepsinden de önce buldum!”, der ve sırıtarak küçük yumruğunda sımsıkı tuttuğu, içi saman çöpleriyle dolu pis bir çorabı gösterir.

“Küçük Laila!”, diye ünler Davien. “Senin ne işin var burada?”

“Bu sabah, izci acemilerine bu çorabı ilk bulanın, sizin çırağınız olmayı hakkedeceğini söylediğinizi duydum. Bütün izci acemilerinden önce buldum ve getirdim!”, der küçük Laila gururla sırıtarak.

“Bu harika bir beceri. Beni ormanın ortasında nasıl buldun peki?”, diye hayretle sorar Davien.

“Bu beni biraz düşündürdü çünkü sizi bulamazsam, çorabı bulmuş olmamın bir anlamı kalmamış olacaktı, onun için önce sizi bulmalıydım İzci Efendisi Davien amca. İzci Acimelerinin yanından ayrıldıktan soran sizin Demos babamızı ziyaret ettiğinizi gördüm ve belki o bilir diye gidip ona sordum. Demos babamız da bana sizin nerede olabileceğinizi söyleyince ben de koşup çorabı aradım ve onu da buldum. Sonra da buraya koştum!”, diye nefes nefese anlatır kız..

Davien, ağzı açık bir şekilde kızın pratik, çözüm odaklı düşünme şekline hayret eder.

 

Yaşlı Cathber kıkırdar.

“Küçük kız, senin Moorat’e çektiğin numarayı sana yapmış!”

Brom ‘fırk’lar.

Arkada bekleyen üç dwarf kız ise alık alık küçük, sıska kıza bakarlar.

 

“Bence bir sonraki İzci Çırağına, potansiyel olarak da gelecekteki İzci Mareşaline bakıyoruz.”, der Efendi Cathber.

Küçük Laila’nın yüzü güneş gibi aydınlanır ve daha da gururlanarak sırıtır..

✱ ✱ ✱

Bu hiç iyi bir zamanlama olmadı bizim için, Efendi Hobbit.”, der yaşlı Cathber kaşları çatılı bir şekilde. “Sanıyorum biraz acele etmemiz gerekecek ve..”

“Ve?”, diye sorar Brom.

“Ve korkarım birlikteliğimizin de sonuna yaklaşıyoruz..”, diye bitirir yaşlı adam yüzünde mutsuz bir ifadeyle.

Genç Brom hayretle yaşlı Cathber’e bakar.

“Neden ki?”, diye sorar ister istemez. “Fırtına avıyla işimiz bittiğinde, Oger’s Foot’a yine beraber gideriz.”

“İlk girişimiz sadece bir ziyaret idi ve gerçekte Reise Grulganiste’nin de üstü kapalı uyarısıydı. Belli ki durum göründüğünden çok daha ciddi ve her ne kadar becerikli olsanız da, Efendi Brom, kızgın oger’ler bir hobbit için sağlıklı bir yer değil. Oğlu Cabot eline geçen her fırsatı değerlendirmek isteyecektir ve inan bana, o vahşinin eline geçen bir fırsat olmak istemezsin!”, der Efendi Cathber fena kızmış bir şekilde.

“Demek beraberliğimiz sona erecek.”, der Brom boğuk bir sesle.

“Beraberliğimiz asla sona etmeyecek, delikanlı. Sadece birlikteliğimiz sonra erecek.”, diye cevap verir yaşlı adam nazikçe.

“Aradaki farkı göremiyorum, Efendi Cathber.”, der genç hobbit kırık bir ifadeyle.

“Aradaki fark; sevgi, saygı ve dostluk ile ayrılmamızda, Brom Bumblebrim. Ve beraberliğimiz süresince paylaşıp bir birimize kazandırdıklarımızda.. Ve doğrusunu söylemem gerekirse, ki söylemekte hiçbir maruzat görmüyorum, ben çok şey kazandım, daha da çok şey öğrendim.”, der Efendi Cathber.

“Benden ne öğrenmiş olabilirsiniz ki?”, diye sorar Brom.

 

“Yalnızlığın, sandığım kadar eğlenceli ve tatmin edici olmadığı öğrendim. Yediyüz küsür yıl kadar geç olsa da bunu fark etmiş olmam bence önemliydi. İnsan, yeterince yalnız kalınca, zamanla başkalarına ‘harcanabilir’ gözüyle bakmaya başlayabiliyor. Özellikle de benim yüklenmeyi seçtiğim sorumlulukları göz önünde bulundurduğumuzda.

Ve benim evimi tamir ederek, bana evimin.. ve Tamara’mın sıcaklığını hatırlatmış oldun. Geri dönüp baktığımda, sevgilim ve eşim Tamara’nın asla benim hayatımı bu şekilde geçirmiş olmamı taship edeceğini düşünüyorum. Evet, bazı şeyler benim için artık çok geç artık. Bir eş ve çocukların —içinde mutlu insanların olduğu bir ev.. Ama en azından evime geri döneceğim ve döndüğümde de içinde en az bir kişi, tam olarak mutlu olmasa da, mutmain olacak.

Bu kulağa sadece küçük bir avutma gibi gelebilir. Ama, ve gerçekte bu farkın ne denli büyük olduğunu da sadece senin gibi bir hobbit fark edebilirdi, ve önemli olan da bu..

Ve son olarak, insan benim kadar uzun yaşayınca, görülebilecek her şeyi gördüğünü, bilinebilecek her şeyi öğrendiğini, duyulabilecek de her şeyi duyduğu yanılgısına düşebiliyor. Sen, Efendi Brom, bu yaşlı adama, ölmeden önce bu konuda ne kadar da yanılmış ve eksik olduğunu göstermiş oldun.. Bunun kıymetinin bir karşılığı yoktur!”

Brom Bumblebrim, yaşlı adamın bu itiraflarını biraz sevinç, ama daha çok garip bir iç burukluğu ile dinler, zira Efendi Cathber’in söyledikleri şeylerin hepsi, yaşadığı o uzun hayatın sonunun da yaklaştığını ima etmektedir.

 

“Bana ağıt yakma, Efendi Hobbit. Ağıt, bir kaybın göstergesidir. Ben, uzun ve dolu bir hayat yaşadım. İstediğim şeylerle dolu değildi belki ama, yine de, ve en azından başkalarının mutlu, sağlıklı ve en önemlisi de; güvenli bir şekilde yaşamaları için uğraştım. Bana ağıt yakarsan, bütün emeklerime de ağıt yakmış olursun.. Hadi gel.. Burnum yeni bir fırtına kokusu alıyor..”

✱ ✱ ✱

11.09.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Eylül ortası.
Sonsuz Beyaz..
(Büyük Kuzey Tundraları)

Genç Brom’un, yaşlı Cathber’le vedalaşması acıklı bir sahnedir ve ilginç bir şekilde de genç hobbit’le ilk karşılaştıkları o ıslak gecede, Arashkan ırmağının kıyısında kamp kurduğu yerde gerçekleşir.

 

“Sevgili Brom.. Seni ilk aldığım yere tekrar bırakıyorum.. Sana acılarını unutmanı söylemeyeceğim. Bunu senden isteyemem.. ve açıkçası istemem de. Bizi biz yapan kazançlarımız değil, kayıplarımızdır, zira bir şey bizim için bir kayıp ise, o şey bizim için değerlidir. Seninle geçirdiğim ayları unutmayacağım ve seni her zaman sevgiyle hatırlayacağım.”

Brom ne kadar istediysede, bir türlü ağzından bir şey çıkmamıştı. Sadece dolu gözlerle yaşlı adama sarılmış ve öylece adamın uzaklaşmasını seyretmişti.

Dridges ve ikizler de bir kenarda durmuş göz yaşları içerisinde yaşlı adamın gidişini izlemişlerdi.

 

O akşam Dridges, Britney, Dritmey ve Brom sessiz bir kamp kurarlar ve pek az konuşup erken yatarlar.. En azından Brom ve ikizler yatar. Üç kız, kendi aralarında belirledikleri sıralamaya göre Dridges nöbette durur.

Brom sabah ilk ışıkla uyandığında, kahvaltının çoktan hazır olduğunu görür ve burnunu büzüştürür, zira niyeti kendi yoluna, kuzeye doğru koyulmaktır ve bunu da yalnız başına yapmak niyetindedir..

Genç hobbit kahvaltısını yaptıktan sonra Dridges’e döner.

“Sizler ne yapmayı düşünüyorsunuz? Ben kuzeye gideceğim.”, der sakince.

“Bu hayret verici!”, der Dridges mutlu bir şekilde. “Zira biz de kuzeye gideceğiz..”

Brom kaşlarını çatar.

“Ben bayağı kuzeye gideceğim.. Çok kuzeye..”

“Sorun değil, Efendi Brom. Biz de muhtemelen biraz daha fazla kuzeye gideceğiz.”, diye gülümseyerek cevap verir kız.

Brom, daha bi çatar kaşlarını.

“Sizin ne işiniz var kuzeyde?”

“Britney, kız kardeşlerimizin izlerine rastladı geçen gün. Onların peşinden gidiyor olacağız. Beraber gitmemizi istemiyorsanız, bunu açıkça söyleyebilirsiniz, Efendi Brom, alınmamaya çalışırız..”, der Dridges güzel gülümsemesini sergileyerek.

Yandan ikizler kıkırdar.

Brom kaşlarını daha bi çatmak ister ancak tampon çoktan duvara dayanmıştır! Kızlar, kendisinin onlara ‘git’ diyemeyecek kadar nazik olması üzerine plan yapmışlardır ve aynı planla onu köşeye sıkıştırmayı da başarmışlardır.

Kızlar gerçekten bazen fena pislik yapabilen varlıklardır!

Genç hobbit sesini çıkarmadan küçük çadırını toplar ve sırt çantasına tıkıştırır.

Kampı dağıtan ikizler de hazır bir şekilde beklerler ve Dridges’in bir işaretiyle ikizler önden koşmaya başlarlar..

✱ ✱ ✱

Bir açıdan genç Brom’un üç dwarf kız kardeşle olmuş olması iyidir. Kendi evindeyken yalnız takılmış olması onu fazla rahatsız etmemiştir bugüne kadar ama zaten kendi küçük dünyasını doldurduğu sıcak şöminesi, annesinin yadigar fincanları, tüten çaydanlığı, mutlu kurabiyeleri, kitapları, Lir’i ve..

“Muhteşen Gökler adına!”, diye ünler Brom. “Hayatımı hoşuma gittiğini düşündüğüm ve bana keyif veren eşyalarla doldurmuşum ve gerçekte yalnız, zavallı bir hobbitmişim!”

“Efendim?”, der Dridges hemen arkasından.

“Uhhmm.. yok bişi..”, der Brom hemen, ve biraz da utanarak.

“Benimle konuşabilirsin, biliyorsun, değil mi? Seni yargılamam, seni ısırmam, seni horlamam.. Aynı istikamette gittiğimiz günlerimiz sona erdiğinde de zaten bir daha görüşme ihtimalimiz de olmayacak, dolayısıyla yapmayacağımı söylediğim şeyleri yapsam bile sana ne zararı dokunabilir ki?”, diye sorar kız.

“Isırma kısmı hariç.”, der Brom.

“Isırma kısmı hariç..”, diye onaylar Dridges. Sonra muzurca gülümser. “Ama duyduğum kadarıyla bazı erkekler bundan hoşlanırlarmış..”

“Bazı kızlar da hoşlanırmış!”, der ikisinin de arkasından bir ses —Britney.

“Ben hoşlanırım.. Beni istediğin zaman ısırabilirsin, Efendi Hobbit!”, der onun da arkasından Dritmey!

 

Brom kaçar!

 

Ve arkasından kahkahalarla.. ve acımasızca ikizlerin güldüğünü duyar.

“Siz ikiniz..”, der Dridges esef dolu bir sesle. “Adam olmazsınız!”

“Adam neden olalım ki?”, diye sorar Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey. “Neden adam olalım ki? Bak.. adam kaçtı!

 

“Onların kusuruna bakma.”, der Dridges, tıkanmış hobbit’e yetiştiğinde. Kızın üzerinde kalkanı, iri, enli kılıcı ve ağır örme zincir zırhı olmasına rağmen Brom’un peşinden koşmuş ve tıkanmış olmak bir yana, nefes nefese bile kalmamıştır. “Eğlenmeyi seviyorlar ve canları sıkıldı, o kadar. Şimdi düşündüm ve sebebini anladım sanırım.”

“Ne.. neyin sebebini anladın..”, der genç hobbit soluk soluğa.

“Biz bir şeylerle karşılaşırız diye devamlı nöbet ve devriye yapıyoruz gece gündüz ama bir kaç hayvan dışında hiç bi şey yok! Bunun sebebini anladım sanırım..”, der kız.

“Neymiş sebebi?”

“Efendi Cathber.. Kaç yüz yıldır bu ormanları bi aşağı, bi yukarı dolanıyor ve sanırım bundan dolayı da ‘tehlikeli’ pek de bir yaratık yok ormanda.. Var olanlar da kendilerine çeki düzen verip kimseye bulaşmıyorlar.”, diye açıklar Dridges. “Ama bu konumuzun dışında sanırım. Biz senden ve anlatmak istediğin şeylerden bahsediyorduk.”

“Biz böyle bir şeylerden mi bahsediyorduk?”, diye hayretle kıza bakar Brom.

Kız bir omzunu silker.

“Bahsetmek üzereydin.. ikizler gelmemiş olsalardı.”

Brom ‘fırk’lar.

Bu kız gerçekten ısrarlıdır.. ve tuttuğunu bırakmaya da niyeti yoktur.

Genç hobbit önündeki seçenekleri değerlendirir; ya kızı öteleyecek ve gereksiz yere kalbini kıracak, yada konuşacak ve hiç olmazsa başından ‘güvenli’ bir şekilde savacak.

Bununla beraber Brom, kızın asabi biri olduğuna inanmaz. İnatçı, dik kafalı, ısrarcı, çabuk alev alan, evet.. Ama asabi yada kontrolden çıkabilecek biri değil.

Pes etmişçesine derin bir nefes verir Brom.

“Hayatım.. Geri bakıp düşündüğümde ne denli boş olduğunu anladım. Az evvel ünlediğimde bunu fark etmiştim.”

“Bana boş biri gibi gelmedin, Efendi Brom.”, der kız samimi bir sesle.

“Brom.. sadece Brom, kafî.. Ben sanıldığı kadar efendi değilim.”, der Brom.

“Peki o zaman, Brom.. Ama sana bu şekilde sadece sen istediğin için hitap edeceğim. Efendi olmadığına inandığım için değil.”

“Bunu da nerden çıkartıyorsun? Sana efendi olduğum izlenimini hangi ara verdim?”, diye sorar genç hobbit.

“İlk karşılaştığımızda.. Beni yerin dibine geçirdiğinde..”, der kız sessizce.

“Seni yerin dibine geçirdim ve sen benim ‘efendi’ olduğumu o zaman mı anladın?”, diye alık alık bakar kıza Brom.

“Evet. Beni yerin dibine geçirdin çünkü tanışmamızdan önce sebeplerin vardı. Tanışmamızda ise ben de sana zaten var olan sebeplerini destekleyecek her malzemeyi verdim ve bunun karşılığında da hakkettiğimi aldım. Ama sen beni yerin dibine geçirmekle yetindin. Beni göme de bilirdin ama bunu yapmadın. Nerede durman gerektiğini bildin. Gerçekte efendi biri olduğunu işte o zaman —daha doğrusu üzerinde biraz düşününce anladım, zira iş bana kalmış olsaydı, ben kendimi çoktan gömmüş olurdum.. “, der kız biraz utanmış bir şekilde.

 

Brom’un tek kaşı ister istemez kalkar.

Kızın bakış açısı, açıkçası biraz çarpıktır.. ve fazla iyimserdir.. Ama oradadır ve ikizlerin onun için ‘gerçekten iyi niyetli bir kız’ olduğuyla ilgili söylediklerinin belki de boş olmayabileceğine ayılır.

 

“Beni hala kazanmaya mı çalışıyorsun, Dridges hanım?”, der gülümseyerek.

“Ben sana Brom diye hitap edeceksem, sanıyorum Dridges de kafî gelecektir. Ancak asıl konumuza dönersek, neden kendi hayatının boş olduğunu düşündüğünü merak ediyorum. Beraber geçirdiğimiz bu bir ayda öğrendiğim kadarıyla ta Bowling Hills’den buraya kadar yürüyerek, beklenmedik bir çok şeyi görerek ve daha da çok şeyi yaşayarak gelmişsin. Benim gördüğüm sadece iki yer var; Scowling Hills —ki orası doğduğum yer, ve Elder Hills, eğitim aldığım yer..”

“Neden bir taktik generali olmaya karar verdin?”, diye sorar Brom.

“Ben vermedim. Dedem bu kararı verdi ve bana, halkımızın ve geleceğimizin buna şiddetle ihtiyacı olduğunu söyledi. Dedem ‘öylesine’ konuşan biri değildir ve bir anda üstüme böyle bir sorumluğu yükleyince, bana da kabul etmekten başka pek de seçenek kalmamış oldu. Gerçekte ben resim çizmeyi çok seviyordum ve hepimizin aldığı genel savaş eğitimi dışında da kılıç kullanmak gibi bir niyetim de yoktu. Ben.. kan dökmeyi sevmiyorum.. Başkasının yüzünde acı gördüğümde bu beni rahatsız ediyor.. Ve birilerine rica da bile bulunamıyorum artık çünkü herkese emir vermem gerekiyor.. Şimdi ise kendi öz ablalarıma emir vermem bekleniyor benden. Bunun bana ne kadar ağır geldiği ise hiç sorulmadı bile. Ablalarımın bundan mutlu olmaları ise daha da ağırıma gidiyor. Hiçbir kız, ablalarına emir vermemli..”

“Deden, Efendi Argail, biraz fazla mı ciddiye alıyor bazı şeyleri?”, diye kenarından sorgulamaya çalışır Brom.

 

“Önceleri ben de öyle düşünüyordum. Ama geçtiğimiz yıllarda, aldığım eğitim sürecinde, bize gelen istibaratlarda ve özellikle de bize karşı yapılan baskında, gerçekte onun kendisini ne kadar gemlediğini düşünmeye başladım. Bizler güzel ve rahat ortamlarda yaşamaya alışmışız. Halbuki bunun bizim çabalarımızla hiçbir ilgisi bile yok. Efendi Cathber, dedem.. ve unutulmuş birçok büyük insan, dwarf, gnome ve elf’lerin yapmış oldukları büyük fedakarlıkların üzerine oturmuş, onların canları ve kanları pahasına verdikleri emeklerin keyfini çıkartıyoruz, o kadar. Ve dedem haklı.. Bir şey gerçekten yaklaşıyor.. Büyük bir şey.. İsimsiz ve gözün göremediği bir şey. Bunu sadece çok, ama çok küçük bilgi kırıntılarını bir araya getirdiğimizde görebiliyoruz. En azından çok azımız. Ben daha göremiyorum. Sadece o şey, her ne ise, içimi ürpertiyor o kadar. Gün geldiğinde, kılıcımı, kalkanımı, zırhımı ve zamanla alacağım madalya ve apoletlerimi bir kenara atıp, tekrar resim çizeceğim. Ama önce bunu hakketmem ve gerekli güvenli ortamı da hazırlamam gerekiyor..”, der Dridges.

“Biraz karanlık bir tablo bu, sanki.”, diye söylenir genç hobbit.

 

“Karanlık zaten. Ama biz de zaten buna karşı hazırlık yapıyoruz. Diğer ırklar ne yapıyorlar bilmiyorum. Ama biz —ki burada ‘biz’ derken, sadece dwarf’ları kastetmiyorum, Ritual Ormanlarında yaşayan herkes, Serenity Home, Tinker Hills, bir zamanlar Silent Hills ve bütün bunların çevresinde yaşayan halklar, bilerek yada bilmeyerek, bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde bu amaca çalışıyorlar. Otuz bin dwarf’u besleyip giydirmek, eğitip sağlıklı tutmak kolay bir iş değil.. Ve beni de o otuz bin ve buna bağlı olacak daha bir çok, yüzlerini bile görmediğim, ve muhtemelen de görmeyeceğim, sadece gömeceğim hayatların nerede nasıl ölmelerine karar verme işi için yetiştiriyorlar!”, der Driges, Brom’a bakarak ve konuşmanın kendi payına düşne kısmını bitirir..

“Olaylara bu açıdan bakıldığında, kendi hayatımın gerçekten boş olduğuna kati olarak inanmış durumdayım, Dridges..”, der Brom sırıtarak.

“Dridges.. Dridges!”, diye Britney’in acil sesi duyulur ileriden.

Dridges, Brom’a bir defa daha bakar, sonra ablasının seslendiği yöne doğru koşar.

 

“Ne oldu..?”, diye sorar Dridges.

Dritmey, elinde bir şey tutmaktadır. Yuvarlak ve renkli boncukları olan bir şey.

Dridges, ablasının elindeki şeye bakar ve ayılır.

“Bu onun—”, der hayretle.

“—saç tokası, evet.”, diye bitirir Britney, hemen yanında.

“Neredeler peki?”, diye sorar Dridges etrafa bakarak.

“Bilmem.”, der Britney. “Ama burada kamp yapıldığına dair bazı izler var. O iki şapşalın kamp kuracak kadar pratik eğitimleri olduğunu bile bilmiyordum!”

“Ne yöne gitmişler peki?”, diye sorar kız kardeşi.

“Emin değilim. Ama kuzeye yönelmişler buradan. Geri zekalı kuş beyinliler. Ne işleri var burada ve neden kuzeye gidiyorlar ki?”

“Eee..? Ne yapacağız şimdi? Devam edecek miyiz?”, diye sorar Dritmey.

Dridges bir an düşünür. Sonra başını sallar.

“Hayır, geri döneceğiz. Zaten gelmiş olmamız gerekenin çok daha uzağına geldik. Buranın kuzeyi Themalsar Harabeleri ve dedemden izinsiz annem ve babam bile gidemezler oraya..”

“Ne yani? Onları kendi başlarına mı bırakacağız?”, diye hayretle bakar kız kardeşine Britney.

“Onlar zaten kendi başlarına ve bizim gitmemiz yasak olan yere gittiler. İzin almadan onların peşinden oraya gidemeyiz. Hazırlanın, geri dönüyoruz. Bunu anneme bildirmeliyiz. Sonra da dedeme hızlı kurye gönderip emirlerini beklemeliyiz.”, der kız kardeşi.

“Dridges!”, diye ünler Dritmey.

“Bu bir emirdir, Birinci Sınıf Er Dritmey!”, diye tıslar Dridges.

Birinci Sınır Er Dritmey.. ve ikizi, Britney, hayretle küçük kız kardeşlerine bakarlar. Sonra ikisinin de kaşları çatılır ve haşin bir ifadeyle ikisi de selama durup, “Emredersiniz Onbaşı Dridges!”, diye dişeri arasından hırlarlar ve dönüp koşmaya başlarlar.

İkisi de Brom’un yanından geçerken, ona da selam verirler.

“Kendinize iyi bakın, Efendi Hobbit. Bizden kurtuldunuz en sonunda..”, diye sırıtır Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey, kendisi de sırıtarak..

..ve pek kısa bir süre içerisinde de ormanda, ağaçların arasında kaybolurlar.

“Sizden o kadar da kurtulmak istemiyordum aslında..”, diye mırıldanır genç hobbit.

“Bunun duyduğuma sevindim, Brom.”, der Dridges. “Başta senin fikrini değiştirmek için çok uğraştım ve sanıyorum, bunun karşılığında sadece başını ağrıtıp canını sıkmayı başardım. Ama daha sonraki tek amacım arkadaşın olabilmekti.”

“Ve korkarım olmayı da başardın, Dridges..”, der Brom.

“Bunda korkacak bir şey gerçekten yok, zira ben ısıran kızlardan değilim.”, diye gülümseyerek cevap verir Dridges.

“Eminim ısırsaydın da bu iyi niyetle olurdu.”, der Brom ve o da gülümser. “Kendine iyi bak, Dridges. Seni tanımak kolay olmadı, ama tanıdığım için de memnunun.”

“Sen de kendine iyi bak, Brom. Seni tanımak kolay oldu zira kendini ifade etmek istediğinde bunu çok iyi yapıyorsun.. Zor olan güvenini ve saygını kazanmaktı.”, diye gülerek cevap verir Dridges, sonra kalkanını sırtına atıp sıkıca bağlar, enli kılıcını kontrol eder..

..ve Brom’a sarılır.

“Duygularını benimle paylaştığın için de teşekkür ederim. Bunun benim için anlamını bilemezsin, zira dwarf’lar duygularını paylaşan bir halk değildir.”, der ve dönüp ablalarının arkasından koşar, bir kaç dakika sonra, o da gözden kaybolur.

✱ ✱ ✱

Brom’un, yalnızlıktan gerçekten hoşlanmadığını anlaması sadece üç gün sürer. Bu kendisini, Ritual Ormanlarından ayrılmasıyla daha da belirgin bir şekilde gösterir. Efendi Cathber ile geçirdiği bir yılı aşkın süre ona kendini daha iyi tanımasına sebep olduğu gibi, kendisi hakkında bilmediği bir çok şeyi de fark etmesini sağlamıştı.. Genç hobbit, engin Ritual Ormanlarını, Themalsar Harabelerinden sadece üç-dört günlük bir mesafade bırakır ve harabelerin olabildiğince uzağından geçmeye karar verir. Bu karar onu Endless Sea denizinin kıyısına kadar getirir ve sebebini bilmese de, kuzeye yönelir. Halbuki kuzeyde hiçbir şey yoktur.. Sonsuz Beyaz dışında.. 

Gulls Perch’in doğusunda karşılaştığı çok eski şehir kırıntısına benzer bir yıkıntıyla burada da karşılaşır ve o zaman kulak misafiri olduğu iki kızın konuşmalarında olduğu gibi, bu şehir de hayattayken sanki bir kıyı şehri değil, bir zamanlar bir ticaret yolu üzerinde duruyormuş izlenimi veren bir şehirdir.

Brom, bu haraberlerde fazla oyalanmaz. Zorunlu olarak geçirmek durumda kaldığı bir gece dışında da harabe şehri hemen terk eder. Themalsar’a olan uzaklığına rağmen, bu şehir.. aslına bakılırsa bu bölgenin tamamı ‘ölü’ gibidir. Dahası, her an o ‘ölülerin’ toprağı deşip çıkacağı hissi veren uğursuz bir arazidir.

 

Genç hobbit titrer ve olabildiğince hızlı adımlarla..

..kar’a basar!

 

Brom Bumblebrim, hiç farkında olmadan Büyük Kuzey Tundra’ları sınırlarına gelmiştir. Genç hobbit önce soğuk, buz gibi kara bakar, sonra başını kaldırır ve gözlerini ufukta gezdirir.

Brom, uzaklarda.. çok uzaklarda, sislerin arasında gizlenmiş, hayal meyal görünen uçsuz bucaksız dağlara bakar..

Buranın, daha önce görmediği bir berraklığı var gibidir.

 

Berraklığı,

Vahşiliği,

Ölümcül soğukluğu,

Acımasızlığı,

‘Yürü yada öl!’, diyen kati kuralları,

Gizemi,

İçsel, hayvanî bir yanı..

Uçsuz,

Ve bucaksız..

Muhteşem bir beyazlığı vardır..

Brom, evinden ayrıldığı geceden şu an’a kadar bu gerçekleşmediyse, ikinci adımını attığında hayatının tamamen ve tekrar değişeceği hissine kapılır..

..ve kalçasında, tam olarak göremediği yerinde, nazik bir sızı hisseder.

“Ben de ne zaman kendini göstereceğini merak ediyordum..”, der sessizce.

Genç hobbit, aynı sızıyı tekrar hisseder.

“Ne? Geri mi dönmemi istiyorsun yoksa? İstemiyorsun.. Peki o zaman ne istiyor— Aaaa.. Bu tercihi bana bırakıyorsun.. Beni buraya kadar sürükledikten sonra, bu seçimi bana bırakıyor olman biraz geç değil mi? —ki bu da olayın tamamını dile getirebileceğim en nazik hali..”

 

Brom durur ve kısılmış gözlerle tekrar Büyük Sonsuz Beyaz’a bakar.

 

“Aremela Berrybush..”, der sessizce ve aradan geçen zamana rağmen içinin hala cızladığına..

..memnun olur!

“Ona olanlardan dolayı seni suçlamamalıydım..”

 

Brom, içinde zonklayıp ağrıyan şeyi, yeni ve.. olgun bir hüzünle karşılar ve ufuktaki sisli dağlara bakmaya devam eder..

..ve daha önce zihninin derinlikerinde başlayan bir şarkı, uzun yolculuğunun da bitmek üzere olduğunu, son kıtalarıyla hatılatır kendisine sanki..

 

 

 

Time.
 
Never gentle,
and never kind.
It is what tells us
that the moment we are born,
we have started dying..
It is there,
it is inevitable,
it is unyielding and
unforgiving.
Tic by toc,
it graves away,
leaving less than what we were.
Whatever we have built,
it shall down.
Whatever we have done,
it shall sow..
One would think we’d give life
the meaning it deserves..
 
Time.
 
It is the link between places, spaces,
events, and relations
by the simple expedience of
relating the past to the future..
It gives meaning..
 
Time.
 
This song!

 

 

 

Gerçekte uzun yolculuğu bitmek üzeredir. İki yıl önce kendisini evinden, sıcak şöminesinden, annesinin kıymetli fincanlarından, mutlu kurabiyelerinden, kitaplarından, pek sevdiği bahçesinden, güllerinden ve en nihayetinde de huzurundan alınıp, ta buraya kadar getirilmiştir. Buna rağmen devam edip etmeyeceği ise garip bir şekilde ona bırakılmıştır.

Sanki birileri ona..

“Seni buraya kadar getirdik.”

“Sana dünyada neler olup bittiğini, dahası..”

“..nelerin olabileceğini gösterdik..”

“Sana korkunç..”

“..ve muhteşem şeyler gösterdik..”

“Sana bu dünyada pek az ölümlünün bildiği sırları fısıldadık..”

“En önemlisi ise, sana aşkın naif çileklerini tattırdık.”

“Ve sana aşkla birlikte gelen en büyük kaybı ve yıkımı yaşattık..”

“Seni aldık, seni eydik, büktük..”

“..sonra da tekrar doğrulttuk..”

“Artık hazırsın..”

..demektedir.

 

Brom Bumblebrim derin, buz gibi, içinde Sonsuz Beyaz olan bir nefes çeker..

..ve ikinci adımını atar.

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları, bu hikaye ile sonra ermiş bulunuyor. Genç Brom, bundan sonra asla tahmin edemeyeceği kişilerle karşılaşacak, hiç beklemediği olaylarla yüzleşecek ve farkındasız bir şekilde de, küçük bir hobbit’in, bütün bir krallığın tarihini nasıl etkileyebileceğini göstermiş olacak..


 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VIII

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VIII

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VIII ‘in
devamıdır..

 

 

03.07.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Mart başı.
Ritual Ormanları & Elder Hills..

 

Yaşlı Cathber’in evinden ayrılmaları üzerine aradan iki gün geçmiş olmasına karşın Brom için zaman sanki daha yavaş —yada hızlı ilerlemektedir.. Genç hobbit hangisi olduğu hususunda pek de emin değildir zira kafası karmakarışık olduğu kadar da bulanık gibidir. Brom bunlardan hangisi olduğu konusunda da muallakta kalmış hisseder kendisini.

“Sessizsin.”, der Efendi Cathber. “Aklına takılan bir şey mi var?”

“Emin değilim.”, diye mırıldanır genç hobbit.

“Bu, aldığın kararla mı ilgili? O günden beri sessizsin..”

“Emin değilim..”, diye tekrarlar kendisini Brom.

“Aldığın karar yüzünden şüphelerin mi oluştu?”, diye sorar yaşlı adam nazikçe.

“Şüphelerim varsa da, sonuçlarına katlanmak zorundayım artık, öyle değil mi?”, diye söylenir genç hobbit.

“Aslına bakılırsa, farklı bir karar almış olsaydın da sonuçlarına katlanmak durumunda kalırdın. Arada sadece iki fark var; birincisi kararı sen vermiş oldun, ikincisi ise sonuçlarına da efendi efendi katlanmayı göze aldığın —ki seni birazcık tanıdıysam, sen ‘efendi’ birisin Efendi Hobbit.”, der Cathber gülümseyerek.

Brom ister istemez ‘fırk’lar buna.

“Beni eğlendirmek için bu kadar çaba sarf etmenize gerek yok, Efendi Cathber.”, der Brom.

“İtiraf etmeliyim ki, sadece seni eğlendirmek için yapmıyordum. Bu noktadan itibaren biraz ‘gürültü’ çıkartarak ilerlememizin daha akıllıca olduğunu düşündüğüm için de yaptım.. Elder Hills dwarf’larının sessizce yaklaşan misafirleri ‘Önce vur, sonra sor!’, gibi oldukça katı, altı yüz yardadan arbaletle vurmak gibi kötü alışkanlıkları var.? Ama düşününce, bu da biraz gerekli, sanırım”, diye cevap verir yaşlı adam.

Brom, yaşlı adamın dwarf’lardan bahsetmesi üzerine kaşları çatılır ve yüzünde kendisinden beklenmeyecek, çirkin bir ifade belirir.

“Neden?”, diye sorar haşin bir sesle.

“Çünkü, Efendi Hobbit, teknik olarak Elder Hills geleneksel anlamda bir yerleşim yeri değil, daha çok bir savaş eğitim kampıdır. Ve burası sadece savaşçı dwarf yetiştirmez, her türlü ortam için taktik geliştiren bir ‘General Okuludur’, aynı zamanda. Elder Hills, dwarf’lar arasında taktik generalleri yetiştirme konusunda krallıkta ki en yetkin okuldur. Buradan mezun olmayı başaran bir dwarf, ordu idare eder. Krallıktaki bütün dwarf ordularını generalleriyle burası besler ve bir dwarf ordusuyla karşılaşırsan, bilesin ki başındaki general buradan çıkmadır.”, diye açıklar Cathber ve yanında yürüyen genç hobbit’i temkinli gözlerle süzer.

“Onlarla ne alıp veremediğini bilemiyorum, delikanlı ama fazla üzerlerine gitmemeni sağlık veririm. Gün gelirde Büyük Kuzey Tundra’larda yaşayan barbarlar ile Elder Hills dwarf’ları arasında hangisinin daha ‘aklı başında’ ve ‘sakin’ oldukları konusunda bir tercih yapmam gerekirse, yanıma bol bol kışlık elbise alacağımı biliyorum.”, der Cathber mutlu bir şekilde.

Efendi Cathber’in bu uyarısı, genç hobbit’in tamamen üstünden geçer ve hedefini ıskalamış bir taş gibi uzaklarda bir yerlere düşer. Brom, bir eli babasının eski kılıcının kabzasında, diğer ise amcasının küçük, antika gürzünün sapında olduğu halde hızlanmaya başlar.

“Benim sana yetişmemi beklemiyorsun umarım, Efendi Hobbit. Bu at arabasın iki tekerleği eksik, üçüncüsü de fırlayıp gitmek üzere..”, diye seslenir Cathber, genç hobbit’in arkasından.

Brom ister istemez biraz yavaşlar —ve bu da kendisi için iyi olur zira tam ayaklarının dibine kendi boyunda, baş parmağı kalınlığında ve daha çok mızrağa benzeyen bir ok saplanır.

Genç Brom olduğu yerde durur ve hayretle oka bakar, sonra bir – iki – üç sıçrayışta en yakın ağacın arkasına saklanır!

Efendi Cathber ise bir ona, bir de yerde saplanmış oka bakar ve kaşlarını çatar.

“Gerçekten mi?”, diye sinirlenmiş bir tonla ‘hıf’lar. “Kim olduğumu görüyorsunuz, buna rağmen beni arbaletle mi karşılıyorsunuz? Görüyorum bir yılda bütün aklınızı kaçırmakla kalmamış, tüm nezaket kurallarınızı da unutmuşsunuz! Hanginiz attıysa bunu, çıksın ortaya ve yüzleşsin hışmımla!”

 

Brom hayretle yaşlı adama bakar.

 

“Evet!”, diye burnundan solur Cathber ve bir ayağını ‘pat pat pat’ diye yerde saydırmaya başlar. “Bekliyorum.”

“Adın!”, diye bir ses gelir oldukça uzaktan. “Adın ne yaşlı adam!”

“Bu.. bu inanılır gibi değil!”, diye fena halde alınmış bir tonla söylenir Cathber. “Hepiniz benim kim olduğumu pek ala biliyorsunuz? Çık ortaya ve yüzleş benimle. Şayet ben oraya gelirsem, birilerini fena üzerim, ona göre!”

 

Bu küçük tehditten sonra ayak seslerinin geldiği duyulur. Brom saklandığı ağacın arkasından başını hafif çıkartır ve üç, cüsseli dişi-dwarf’un kendilerine doğru yaklaştığını görür.

Öndeki dwarf, arkadan kendisini takip eden diğer iki dwarf’tan biraz daha ince yapılıdır. Arkadaki iki dwarf ise.. bir birinin kopyası gibidirler. Öyle ki Brom dwarf’ların ikiz olduğunu anlaması biraz vakit alır. Öndekinin bir elinde enli, iri bir kılıç, diğerinde ise çelik çerçeveli bir kalkan mevcuttur. İkizlerin ellerinde ise Brom’un neredeyse bir buçuk misli boyunda ürkütücü birer adet savaş baltası vardır.

 

Brom yutkunur.

 

“Adın nedir, Efendi Cathber?”, diye sorar öndeki dişi-dwarf.

“Dridges Motherswolfie! Ne demek oluyor bu şimdi?”, diye kızmış bir şekilde sorar yaşlı adam.

“Benim adımı sormadım. Seninkisini sordum..”, der Dridges adındaki kız.

“Benim kim olduğumu pek ala biliyorsun.”, der Cathber.

“Sen, gördüğümü sandığım kişi olmayabilirsin, Efendi Cathber. Lütfen bana adını ver, yada geri dön. Bunlar yeni yürürlüğe koyduğumuz güvenlik protokollerinin birer parçasıdır ve istisnası da yoktur!”, der kati bir şekilde dişi dwarf.

Yaşlı adamın iki kaşı da kalkar.

“Benim adım Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Senin adın ise Margaret Madish ve Gellator Bluntaxe kızı Dridges Motherswolfie, ve beni sekiz yaşından beri tanıyorsun. Siz ikiniz de Britney ve Dritmey Tosser ikizlerisiniz. Sağdaki Brit, soldaki ise Drit!”, der yaşlı adam burnundan soluyarak.

Arkadaki ikiz kız kardeşler baltalarını indirir gibi olurlar ancak Dridges işaret parmağını gösterecek şekilde bir elini kaldırınca baltalar da tekrar ‘hazır ol’a geçer.

“Bunların hepsi zaten bildiğim şeyler, Efendi Cathber. Bana bilmediğim bir şey söyle!”, der kız.

“Bu saçmalık! Sana, torunlarını göreceğin yaşa kadar bilmediğin şeyler söyleyip sıralayabilirim, Dridges!”, diye tamamen kızmış bir şekilde cevap verir Cathber. “Gökler adına kızım! Nezaketine ne oldu senin? Tekrar hatırlaman için seni annenin yanına mı götürmem gerekiyor?”

“Annem burada, Efendi Cathber. Kendisini gördüğünüzde beni şikayet edebilirsiniz.. Görebilirseniz, tabii..”, der Dridges kaşlarını çatarak.

“Margaret burada mı?”, diye hayretle sorar Cathber.

“Evet..”, der Dridges kısaca.

“Peki baban?”

“O gelmedi.”, diye aynı özlü şekilde cevap verir kız.

“Bu.. hayret verici bir durum. İkisinin birbirinden ayrı takıldıkları duyulmuş değil.”, diye mırıldanır yaşlı adam.

“Atıştılar ve aralarında bazı kızgın sözler geçti. Annem de kızıp buraya geldi.”, der Dridges tek kaşı kalkmış bir şekilde.

“Ahhaa..”, der Cathber sırıtarak. “Buna inanmak isterdim ama yaşlı, inatçı Galletor’un annenle karşılaşmasından sonra ağzından tek bir kelime bile çıkmadığını düşünürsek, ‘aralarında bazı kızgın sözlerin’ geçmiş olabileceğine inanması oldukça güç olurdu gibime geliyor.. Sınavı geçtim mi?”

 

Dridges Motherswolfie’nin ilk defa kaşları gevşer ve yüzünde güzel bir gülümseme belirir.

 

“Üç yıldızla, Efendi Cathber, üç yıldızla.”, der gülerek.

“Sadece üç mü? Ben kendime en az dört tane verirdim..”, diye homurdanır yaşlı adam. “Şimdi. Neler oluyor, Dridges?”

“Burada değil. Kampa döndüğümüzde.. Bir ağacın arkasına saklanıp bütün konuşmayı yaşlı bir adama bırakacak kadar cesur olan küçük dostun güvenir mi peki?”, diye sorar Dridges.

“Efendi Brom..”, diye seslenir paslı sesiyle yaşlı Cathber. “Sana güvenilir olup olmadığını soruyorlar.. Güvenilir misin?”

“Hangi konuda?”, diye cevap gelir ağacın arkasından.

Arkadaki ikizlerden biri kıkırdar, sonra tekrar kaşlarını çatıp kıpırdamadan durur.

“Duruma göre değişiyor mu, küçük adam?”, diye sorar Dridges.

“Hiç kimse her konuda güvenilir olamaz, ‘küçük kız’..”, diye alaylı bir şekilde cevap verir Brom ve arkadaki ikizler hayretle birbirlerine bakarlar. “İş yemek söz konusu olduğunda bana güvenemezsiniz çünkü gördüğüm her şeyi yiyebilirim.. Dwarf’lar yenilebilir düzgün yemek yapmasını biliyorlarsa tabi.. İş onura gelince, evet, güvenilir birisiyimdir.. Dwarf’lar onurdan anlıyorlarsa tabi!”

 

Ortam bir anda sessizleşir.

Efendi Cathber avucunun içine aksırır ve gülümsemesini gizler.

Dridges’in kaşları tekrar çatılır ve kıpkırmızı kesilir.

Arkadaki ikizlerin kaşları zaten çatılı olduğu için baltalarını kaldırıp ileri doğru bir – iki adım atarlar.

Dridges tekrar elini kaldırınca ikizler yine dururlar.

 

“Küstahsın, küçük adam!”, diye burnundan solur Driges.

“Sen de şımarığın tekisin, küçük kız!”, diye seslenir Brom.

“Efendi Cathber?”, diye fırtına gibi bir suratla bakar yaşlı adama Dridges.

Yaşlı adam omuzlarını silker ve kıza sırıtır.

“Bana onun güvenilir olup olmadığını sordun, o da sana tam olarak ne kadar güvenilir olduğunu söyledi işte. Efendi Hobbit sözünün eridir ve her zaman doğruyu söylemeye meyillidir.”, diye sakince cevap verir Cathber.

Dridges’in kaşları biraz daha çatılır.

“Hobbit mi? Ben hobbit’lerin çok daha nazik olduklarını sanırdım..”, der haşin bir sesle.

“Ben de dwarf’ların çok daha saygılı olduğunu sanırdım.. Belli ki ikimiz de yanılmışız!”, diye cevap verir Brom sırıtarak.

“Seni şuracıkta ikiye katlayabilirim!”, diye tıslar Dridges.

“Benim bir tanemle başa çıkamıyorsun, kızım. Bir de beni ikiye katladığında başına gelecekleri düşün!”, diye acımasızca güler Brom.

“Sen bittin, bücür!”, diye hırlar Dridges.

“Senden korkmamı bekliyorsan, Efendi Cathber’in az evvel bahsettiği torunlarını görünceye kadar bekleyebilirsin.. Evimden ayrıldığım günden beri gördüğüm şeyleri düşündüğümde, senin ‘Top On’ listeme bile girebileceğini sanmıyorum..”, diye haşin bir kahkaha atar genç hobbit.

“Öhöm..”, diye boğazını temizler Efendi Cathber. “Sanırım bu kadarı yeterli.. Efendi Brom? Sevgili Dridges?”

 

“Neden o ‘Sevgili’ oluyor?”, diye alınmış bir sesle söylenir Brom.

“Neden o ‘Efendi’ oluyor?”, diye harlar Dridges..

“Çünkü sen daha güzelsin, Dridges, ve sen de efendi birisin, Efendi Hobbit.. Yoksa ikiniz konusunda tamamen mi yanılmışım?”, diye sakince sorar Efendi Cathber.

İkiside susar.

 

Dridges fena kızmış bir şekilde burnundan solurken genç hobbit ise ağacın arkasından kıkırdayarak çıkar.

Kızarmış suratıyla, “Beni takip edin!”, diye emreder ve dönüp arkasını gider.

İkizlerse Efendi Cathber ve ‘küçük hobbit’in geçmesini beklerler, sonra da ikisinin arkasından yürümeye başlarlar.

“Efendi Cathber.”, diye seslenir bir tanesi. “Hangimizin, hangimiz olduğunu nasıl çıkarabiliyorsun her defasında? Annemiz bile karıştırıyor çoğu zaman.”

“Bu o kadar da zor değil, sevgili Dritmey.”, diye cevap verir yaşlı Cathber arkasına bile bakmadan. “Senin kaşının altında gözün var. Britney’in ise gözünün üstünde kaşı var!”

 

Brom ‘fırk’lar.

Arkada ise kafaları karışmış bir sessizlik oluşur.

 

Efendi Cathber, yanında yürüyen hobbit’e doğru hafif eğilir ve fısıldar.

“Orada biraz şansını zorladın gibi, Efendi Brom.”

“Aaaa.. Bilakis. Daha yeni başlıyoruz, Efendi Cathber!”, diye şeytani bir şekilde sırıtır Brom..

“Buraya bir savaş başlatmaya gelmedik, delikanlı.”, der Cathber.

“Kime karşı savaşacaklar? Bir savaş kampı dolusu dwarf, tek bir hobbit’e mi saldıracaklar? Bunu yaparlarsa bir daha asla ‘onurlarını’ kazanamazlar..”, diye pis bir şekilde sırıtır Brom.

“Hmmm..”, der yaşlı adam. “Yolculuğuna dair bana anlatmadığın bazı şeyler var gibi.”

“Yolculuğum esnasında yaşadığım birçok şeyi size anlatmadın, Efendi Cathber. Bunu biliyordunuz.”, diye cevap verir genç hobbit.

“Evet. Ve hayır. Bana anlattıklarında dürüst ve samimi olduğunu biliyordum, ama eksiklerin de farkındaydım. Bununla beraber, burası ‘küçüklerin’ oyun sahası değil. Yapmayı düşündüğün şey her ne ise, bunu da hesaba katmanı rica ediyorum.”, der Cathber temkinli bir şekilde.

“Burası ‘büyüklerin’ oyun alanı ise, o zaman doğru yerdeyim, Efendi Cathber.”, diye acımasızca cevap verir Brom.

✱ ✱ ✱

Genç Brom, Elder Hills’e açılan dar vadiden Efendi Cathber, Dridges ve ikizler eşliğinde geçtiğinde, tam olarak kendilerine yöneltilmemiş olsa da, vadinin duvarlarında ve tepesinde gizlenmemiş onlarca arbaletli dwarf muhafızı fark etmez bile. Ancak iki saatten biraz daha uzun süren ‘dar’ yürüyüşün sonunda açılan tepelere vardıklarında gördüğü manzara, genç hobbit’in ağzı açık bir şekilde etrafına bakınmasına sebep olacak kadar da ürkütücü gelecektir. Uzun yürüyüş boyunca kimse pek konuşmamış, sadece yaşlı Cathber bir sefer Dridges’e, kendisi gibi bir taktik general eğitimi alan birisinin vardiya görevinde ne işi olduğu sorusu olmuştu.

Dridges’in buna verdiği cevap, kızın gerçekte ne kadar kızmış olduğunu gösterecek kadar sert ve özlü olmuştu.

“Lağımcı yada general, herkes vardiya görevinde bulunur ve kimse de bu görevden muaf değildir. Bu, vardiya görevinin ne denli önemli olduğunu herkese hatırlatmasının yanı sıra, bu en düşük gibi görünen işin nüanslarını unutmasını da engellemiş oluyor zira düşman vardiyalarınızı sessizce aşarsa, ne kadar ordunuz olduğunun pek az önemi kalmış olur. Aldığım eğitimin bana verdiği tek ayrıcalık, vardiya komutanı olmam ve karar ve emirleri benim veriyor olmam. Bu şekilde ben ablalarıma emir vermeyi öğrenirken, ablalarım da sorgusuz sualsiz küçük kız kardeşlerinden ve gocunmadan emir almayı öğreniyorlar..”

Genç Brom bu cevap karşısında biraz hayrete düşer ve hafif arkasını dönerek, hangisinin hangisi olduğunu kestiremediği ikizlerden birisine sorar.

“Eee? Küçük kız kardeşinizden gocunmadan emir alabiliyor musunuz peki?”

Onun bu sorusuna ikizlerden bir tanesi haşince ‘fırk’larken diğeri kıkırdayarak cevap verir.

“Ben ve Drit.. ikimiz de Dridges’den çok daha iyi birer savaşçıyız ve bir muharebede birimiz bile onun kesebileceğinin en az üç misli düşman kesebiliriz..”, der.

“Ama..”, diye devam eder diğeri (Dritmey), “..aynı muharebede Dridges bizi yönlendirirse, bu sayı en az dört misline çıkar. Senin rakamlarla aran nasıl bilmiyorum Efendi Hobbit ama bu bana makul bir takas gibi geliyor. Dolayısıyla hiç gocunmadığımız gibi, gerçekte gocunmak için de bir sebebimiz yok..”

“Dahası..”, diye sözü tekrar alır Britney, “Dridges’i herkes sever. Aramızda en akıllı, en merhametli ve sevgi dolu olanımız o dur. Bana öyle bakma, ufaklık. Ona söylediğin şeyler o an itibariyle komikti. Ama tamamen de yersiz ve isabetsiz idi ve onu kızdıran, gerçekte söylediklerin değil, bir taktik komutanı olarak ‘sükunetini’ kaybetmiş olmasındandı. Taktik generali eğitimi alanların, duyduklarını kontrol edebilmeleri gerekiyor.”

“Sevgili Dridges..”, der Dritmey ve aralarında paslaşıp durdukları sözü devam ettirir. “..pek sevdiği evinden ve özellikle de büyük ablası Lady’den göreceli bir şekilde yeni ayrılıp buraya geldi ve daha bazı şeylere duygusal olarak alışamadı. Sizden ricam, onun üstüne fazla gitmemenizdir..”

“Neden?”, diye sorar Brom, kaşlarını çatarak. “Bu benim sağlığım için kötü mü olur?”

“Hayır. Dridges iyi bir kızdır ve tam bir hanımefendidir. Öyle adice şeyler yapmaz. Onu ne kadar kızdırırsan kızdır, seni tehdit eder ama tehditleri boştur çünkü gerçekte o can yakmayı sevmez. Kendi halinde bırakılmış olsaydı o kızın burada işi olmazdı çünkü o sanatı çok seviyordu. Ama dedemiz Argail Smitefast onun ne kadar zeki, sakin ve sabırlı olduğunu gördü ve eğitim için benzer özellikler gösteren ablasını Serenity Home’a, bir Tapınak Muhafızı olarak, Dridges’i de buraya, bir Taktik Generali olarak yetiştirilmeye gönderdi.”

“Öyle görünüyor ki dedeniz başkalarının hayatlarıyla biraz fazla ‘demir yumruk’ politikası uygulamasını seven bir şahsiyetmiş.”, der Brom ister istemez.

Britney omuzlarını silker.

Dritmey ise biraz kaşlarını çatar.

“Belki.. Ama toplum bir bütündür, Efendi Hobbit. Her ne kadar bireysel tercih ve keyfiyetlerimiz önemli olsa da, toplum var olduğunu sürece bu tercihlerimizin bir anlamı vardır. Dridges duvarlara resim çizmek istiyordu. Dedem ona savaşın yaklaştığını, başladığında ve ortada bir duvar kalmadığında resimlerini nereye çizeceğini sordu. Dridges günlerce ağladı. Ama daha çok çizilecek bir duvarın kalmayışına.. Sonra da toparlanıp buraya geldi. Şimdi ise keyifle resimlerini çizebiliyor artık. Hayatımda gördüğüm en güzel, en ayrıntılı savaş taktik haritaları onun elinden çıkıyor!”

“Dolayısıyla..”, diye lafı alır Britney. “..size kız kardeşimizin üstüne fazla gitmemenizi rica ederken bütün bunları kastediyorduk..”

“..ve tabii..”, diye sırıtarak devam eder Dritmey. “..Dridges bir hanımefendi olabilir.. Ama biz birer hanımefendi değiliz, öyle değil mi, kız?”

“..Ahahahaaa.. Hayır!”, diye haşince ‘fırk’lar Britney. “Hanımefendilik dağıtılırken biz yemekhanede bi şeyler atıştırmakla meşguldük ve geldiğimizde hepsi çoktan bitmişti! Dahası..”

“..sevgili Dridges adîce şeyler yapmaz..”

“..ama biz bunda hiç bi sakınca görmüyoruz!”..

..diye bitirir ikizler, ikisinin de suratında aynı pis sırıtış belirir.

“Ne yani.. ikiye tek mi bana saldıracaksınız?”, diye biraz tırsmış bir şekilde sorar genç hobbit.

“Saldırmak.. çok ağır bir itham, Efendi Hobbit. Biz sadece ve adîce pislik yapmaktan bahsediyoruz…”

“..ve işin en güzel yanı nedir biliyorsun, Efendi Hobbit?”

“Hayır ve içimden bir ses bilmesem de olur, diyor..”, diye tamamen tırsmış bir sesle cevap verir genç hobbit.

“İkiz olmanın en güzel yanı; her zaman seni başka yerlerde görecek şahitlerin olmasıdır!”

 

Efendi Cathber kıkırdar.

Brom yutkunur.

Bu ikisi.. çok adîdir!

 

İkizler arsızca gülerken geçtikleri dar vadi bitmiş ve Brom hayretle vadinin açıldığı tepeleri görmüştü..

Elder Hills, bir çok tepeden oluşan bir yerdir ancak tepelerin arasında geniş arazileri de vardır ve genç hobbit bu arazilerde binlerce dwarf’ın, farklı bölük ve kıtalar halinde, avazları çıkıncaya kadar bağıran eğitim çavuşlarının emirleri doğrultusunda  bir o yana, bir buyana düzenli yada emre göre dağınık gruplar halinde koşuşturmalarına şahit olur!

Gruplardan bazıları ise, kazılmış çukurlarda arbalet atış talimi —ki bir emirle yüzlerce, kısa mızrak boyunda arbalet okunun inleyerek havada uçuşup, toplu bir şekilde ve daha çok gör gürültüsünü andıran bir hışımla da hedeflerini delik deşik etmelerini yada benzer çukurlarda yüzlerce başka dwarf’un birbirlerine dev baltalar, koca kılıçlar yada külçe gürz, çivili topuz ve ağır savaş tokmaklarıyla dalmalarını seyreder..

“Oha..”, diye ünler Brom.

“Sana burasının geleneksel anlamda bir yerleşim yeri olmadığını söylemiştim, Efendi Hobbit.”, diye kıkırdar yaşlı Cathber. “Burası bir savaş eğitim kampı.. Neredeyse bütün Elder Hills böyle.. Burada otuz bine yakın dwarf, sabah akşam, her türlü koşul için eğitim görürler.”

“Peki.. bu kadar dwarf’u kim besliyor?”, diye cılız bir sesle sorar Brom.

“Bir çok yer.. Bazı techizat ve özellikle de arbalet uçlarında kullanılan zırh delici mithral-çeliği ve diğer ucunda değerlendirilen tüyleri Nurturing Heaven elf’lerinden alıyorlar. Ahşap ve kerestelerin neredeyse tamamını Dim Lodge’dan, yiyecek ve lojistiği Serenity Home ve ta Sim Town ve Arashkan’dan, arbalet ve diğer savaş makinelerinin belirgin bir kısmını Tinker Hills gnome’larından, bütün bunları destekleyen ekonomiyi, dwarf gücünü ve kılıç, balta, gürz, zırhlar ve kalkanları da Scowling Hills dwarfları imal edip tedarik ediyorlar.”

“Pe.. peki bütün bunların uyum içerisinde gerçekleşmesi nasıl oluyor? Burada bir çok ırk söz konusu, Efendi Cathber.”, diye hayretle sorar Brom.

 

“Zamanında.. Çok eskiden.. Bundan neredeyse beş yüz yıl kadar önce, Serenity Home denen kasabanın kurulduğu yere bazı erdemli adamlar ve bilge kadınlar yerleşmeye karar verdiler. Tek istedikleri huzur içerisinde yaşamaktı ama kısa bir sürede de istedikleri huzurun gerçekleşmesi, daha da önemlisi; devam etmesi için, bölgede yaşayan diğer ırklarla aralarında barışın da olmasın önemini gördüler ve aradan geçen yıllarda onlar ve onların çocukları.. ve torunları.. bu ırklarla bazı anlaşmalar yaptılar. Bu anlaşmalardan bazıları ticari, bazıları da askeri anlaşmalardı. İçeriği her ne olursa olsun, Serenity Home yaptığı anlaşmaların kendi payılarına düşen kısmını imtina ile onurlandırdıkları için, diğer ırklarda bu anlaşmaları bozmadılar. En nihayetinde de bu gördüğün yerde, Elder Hills’de bu ‘savaş okulu’ oluştu ve varlığı geçmişte kendisini defalarca ispatladı; Themlasar Savaşından sonra ortaya çıkan dört ayaklanmada da, burada eğitim alan dwarflar varlıklarını onurlu bir şekilde gösterdiler..”, diye anlatır Efendi Cathber, tatmin olmuş bir sesle.

✱ ✱ ✱

Yaşlı Cathber’in gelişini dwarf’lar temkinli bir mutlulukla karşılarlar. İşin tenminli yanı genele hitap ederken, mutlu yanı ise Dridge’i karşılaşayan, saçlarının bir yanı kazınmış çarpıcı bir dwarf kadın ve beraberindeki diğer dwarf’larca olur. 

“Sevigili Cathber..”, diye muhteşem bir gülümsemeyle yaklaşır dwarf kadın ve hiçbir utanma yada çekingenlik belirtisi göstermeksizin yaşlı adama sarılır ve sesli bir şekilde yanağından öper!

“Sevgili Margaret..”, der yaşlı adam ve gülerek söylenir. “Bluntaxe, genç ve yakışıklı erkeklere sarılıp öptüğünü biliyor mu?”

 

Margaret’in buna gösterdiği tepkisi biraz ürkütücüdür;

Dwarf kadın, genç bir kız gibi ve kıpkırmızı olmuş bir şekilde kıkırdar!

Kadının etrafındaki diğer dwarflar ise birden, hiçbir şey olmamış gibi tamamen alakasız yerlere bakınmaya başlarlar.

 

“Hadi gelin.. Tam yemek vaktini yakaladınız.”, der Margaret ve durup muzipçe yaşlı adama bakar. “Aslına bakılırsa her gelişinizde tam yemek vaktini yakalıyor olmanız dikkatimden kaçmış değil!”

Yaşlı adam biraz utanarak güler.

“Bu sadece bir tesadüf, sevgili Margaret. Ve tamamen asılsıl suçlamalarlardan ibaret.”

Margaret tekrar kıkırdar ve topluca şantiye şeklinde inşa edilmiş, Brom’un görebildiği kadarıyla gerektiğinde seri bir şekilde demonte edilip ihtiyaç duyulduğu bir başka yerde tekrar bir araya getirilebilecek onlarca, en olarak yirmi yarda, boy olarak ise elli yarda uzunluğunda tek katlı binalardan birisine götürür. Giderlerken daha kendisini tanıtmamış olan küçük hobbit’in hayrına, Margaret yanındakileri tanıtır.

Bu gördüklerin benim buradaki kızkardeşlerim;

Marideth Brave,

Yor Whatoo,

Drejeret Quik,

Quin Stabsez..

..ve Yulanda Madsteam. Normalde Yulanda burada bek takılmıyor ama Tinker Hills’den yeni gelen bazı makinaların konfigirasyonları yapılmaları gerektiği için geldi buraya. Gnome’ların icatlardan ve cihazlardan bu kadar anlamalarına rağmen, laftan hiç anlamıyor olmaları ne kadar acıklı değil mi?”, diye açıklar Margaret.

Efendi Cathber buna nazikçe bir şey demez.

“Kaç defa kendilerine, imal ettikleri cihazların bize uyumlu olması için gerekli verileri göndermiş olmamıza rağmen, ısrarla kendi ayarlarının daha ‘geçerli ve optimal’ olduğunu iddia edip o şekilde imal etmeleri içler acısı bir durum..

Bunlar da erkek kardeşlerim;

Bruden Burnthammer..

..ve Goric Boarshoulders. Diğerleri ise kızlarım; Dridges, Britney ve Dritmey ile zaten tanıştınız.

Bu da Nikelix Carver. Lillias Absentwhot ve Jeina Blond’da buralarda bir yerlerdeler. Lillas alacaklılar ve birileriyle anlaşıp ‘el sıkışmakla’ ilgili bir şeyler söyleyip duruyordu günlerdir. Oğlanlar burada değiller.”

“Uhhmm.. Bütün kızları getirmişsin neredeyse Margaret..”, diye, kısık ama imalı bir sesle söylenir yaşlı Cathber.

Margaret’in yüzü hiçbir şekilde kızarmaz. Tam aksine ciddi bir ifadeyle cevap verir buna.

“Akraba evliliklerini hiçbir zaman tasvip etmemişimdir. Doğan çocuklar biraz çatlak oluyorlar. Buradaki ‘stok’ sağlıklı ve güvenilir. Ordu eğitimi de olsa en azından bir eğitimden geçmiş durumdalar. Tamamı okuma yazma biliyor ve neredeyse hepsi en az iki dil, ve bir ana meslek, bir de destek mesleğe sahip.”, diye açıklar. Sonra anlaşmışlar gibi esefle toplu bir şekilde gözlerini yuvarlayan kızlarına bakar ve burnundan soluyarak açıkça bir şekilde onları tehdit eder. “Eğer beni utandırırsanız, eve dönünce hepinizin saçlarını yolarım ona göre. Burada olduğumuz süre boyunca hepinizden birer ‘kız’ gibi davranmanızı istiyorum ve eve döndüğümüzde de en az yarınızın yanında size kene gibi yapışmış bir erkeğin olmasını bekliyorum. Erkek kılığında bir odun olsa da olur. Bana torun verin yeter!”

“Babam da mı sana bir kene gibi yapışmıştı anne?”, diye muzipçe sorar kızlardan biri —Nikelix Carver.

İkizler kıkırdarlar.

Margaret kaşlarını çatar.

“Babanla ben elli iki saat balta ve topuzla birbirimize vurmaya çalıştık. Ben çok uğraştım ama en sonunda onun bana vurmak için değil, sadece topuzumu kendisine isabet ettirmemi engellemek için balta savurduğunu anlayınca kendisiyle evlenmeye karar verdim. Aranızda o kadar taşaklı onanınız varsa, lütfen, size engel olmayayım.. Gidip o erkeği bulun!”, diye hırlar.

“Anne!”, diye hayret ve utançla inler Dridges.

İkizler yine kıkırdarlar.

“Çok ayıp ama anne.. Hele yabancıların yanında öyle konuşulur mu?”

“Söylesene bana, Dridges.. Sen kaç çocuk doğurdun? Dahası, o kavga olurken, Efendi Cathber de yan masada oturmuş bizi seyrediyordu!”

Dridges kıpkırmızı olmuş bir şekilde susar.

“Siz de ne her şeye kıkırdıyorusunuz, pembe elf kızları gibi?!”, diye ikizleri de bir güzel haşlar Margaret.

“Şu babam değil mi?!”, diye ünler Nikelix birden ve aksi istikamete işaret eder.

Margaret, yüzünde hayet ifadesiyle kızın gösterdiği yöne bakar ama orada kimseyi göremez. Kaşları çatılı bir şekilde geri döndüründe Nikelix tüymüştür!

İkizler aynı anda ‘fırk’lar.

Dridges’den garip, ‘hık’ sesleri duyulur.

Brom suratını büzüştürürken Efendi Cathber ise, yüz yılların verdiği engin tecrübelerine sığınır, ve herhangi bir ses çıkarmamayı başarır.

“Nikelix..”, diye burnundan solur Margaret ve ancak bir annenin sahip olabileceği bir sevgi ile karışık hiddetle döner ve yemekhane şantiyesine doğru yürümeye başlar.

 

“Margaret hanım.. Burada sözü geçen biri, sanırım?”, diye fısıldayarak sorar Brom, Efendi Cathber’e.

“Öyle de denebilir. Babasının Argail Smitefast olduğunu, Smitefast’in de Scowling Hills’in defacto lideri olduğu düşünürsek.. Şunu anlamalısın, Efendi Brom; Argail Efendi, Sim Town’dan ta Endless Sea denizine, Ritual Ormanlarının kuzeyindeki Rook dağlarından da ta Tinker Hill’in güneyine kadar ki engin topraklardaki bütün dwarf’lardan sorumludur ve iyi kötü hepsine sözü geçer. Halihazırda kızının politik gücü o kadar değil ama teknik olarak o da söz konusu dwarf’lardan sorumlu. Bu, yabana atılabilecek bir güç değil. Buna rağmen ne sevgili Margaret, ne de babası Argail Smitefast bu gücü kötüye kullanmamış ve komşularıyla her zaman iyi ve adaletli geçinmeyi tercih etmişlerdir.”, diye yüzünde ciddi bir ifadeyle anlatır Cathber.

Bunu duyan genç hobbit, kaşları çatılı ve gözleri de kısılmış bir şekilde Margaret Madish’i takip eder zira aradığı kişiyi bulmuştur.. 

✱ ✱ ✱

Margaret Madish yemekhane kapısından içeri girince etrafını süzer, sonra da yemek sırasına girer. Kızları, kız kardeşleri ve Efendi Cathber’da peşinden sıraya girince Brom’da hayretle etrafına bakınarak peşlerinden sıraya girer.. Yemek sırası, genç hobbit’in hayatında daha önce hiç görmediği bir mefhumdur ve kocaman kazanların başında durmuş dwarf aşçıların, herkesin tabaklarına tamamen aynı yemekten ve aynı miktarda koyuşunu hayretle izler. Dwarflar da gıklarını çıkarmadan içinde dört çukuru olan, dikdörtgen şeklindeki tabaklarını alırlar, diğer çukurlara da meyve, tatlı ve ekmek doldururlar, birer çatal, birer kaşık ve bir tane de bıçak alarak gidip masalardan birine çömerler. 

Sıra Brom’a geldiğinde iri dwarf aşçı ona iki kaşı da kalmış bir şekilde bakar. Brom’da aşçının kendisine bakmasına bakar ve öylece durur. İkisinin de bir birlerine bakışmaları sonucundan düzeli bir şekilde hareket eden sıra da bir anda duruverir.

“Evlat. Daha ne kadar orada durup bana bakmaya devam edeceksin?”, diye sorar tozlu bir sesle aşçı.

“Bilmem. Siz bana baktığınız için ben de size baktım.”, der Brom hiçbir şey anlamamış gibi.

“Tabildotun.. Uzatırsan içine yemek koyabilirim!”, der aşçı kaşlarını çatarak.

“Tabildot?”, diye sorar genç hobbit.

Aşçı esefle dolu derin bir soluk verir.

“Çaylak..”, der, bu her şeyi açıklıyormuş gibi.

Aşçının kendisine ‘çaylak’ demesiyle, hemen yanındaki dwarf’da ‘çaylak..’, der, elindeki kendi boş tabildotunu ona uzatır ve bir anda sıra boyunca bütün dwarflar, bir sağındaki dwarf’a ‘çaylak..’, der ve sıra boyunca bütün dwarflar ellerindeki tabildotu bir solundaki dwarf’a uzatır!

“Evet. Artık bir tabildotun var.. Şimdi onu bana uzatırsan, artık bu aç askerleri doyurabilirim..”, der aşçı.

Kıpkırmızı olmuş bir şekilde Brom tabildotunu uzatır, aşçı da tabildottaki en büyük çukura iri kepçesiyle yoğun et ve fasülyeli bir şey boşaltır.

“Ummm.. Tek alternatifim bu mu?”, diye sorar tabildotundaki yemeğe bakarak.

“Yemekten hoşlanmazsan, çıkıştaki ‘şikayet kutusuna’ derdini anlatan bir mektup bırakabilirsin. Ama bunun sana pek de bir faydası olmaz zira şikayetleri okuyacak vaktim yok!”, der aşçı, yüzünde haşin bir sırıtışla!

Brom somurtarak ilerler ve elmalı turtamsı bir şey olması gereken tatlıdan alır, biraz setleşmiş elmalardan ve son kullanma tarihi geçmek üzere olan bir de ayran alır.

Bu sırada yemeklerini almış olan Margaret ve taifesi, neredeyse tamamı çoktan dolmuş yemekhanede boş gördükleri, gerilerdeki masalardan birisine doğru yönlenirler.

Masaların yanından geçerken, ne zaman geri geldiği anlaşılamayan Nikelix, bir anda tabildotuyla yanlarında belirir, Dridges’e göz kırpar, ikizlere sırıtır, sonra döndüğü gibi yan masadaki dwarf’lardan birinin eline çatalını saplar!

Masada oturan dwarf bir anda ‘offf’ diye inler ve çatala uzanır ama Nikelix çatılı olduğu yerde tutmaya devam eder. İkizlere verdiği sırıtışın aynını dwarf’a da verir ve acıdan kıvranan cücenin kulağına eğilir, “Kalçamı istiyorsan, gerisini de alman gerekir. Buna gözün kesmiyorsa ellerine hakim olmayı öğrenmelisin Torkan!”, diye mutlu bir şekilde tıslar..

Masada oturan diğer dwarf’ların hepsi iri kahkahalarla gülmeye başlarlar.

Brom hayretle başını sallar ve kendi ellerinin bu kaçık dwarf kızlardan olabildiğince uzak olduğundan emin olmak istiyormuş gibi sımsıkı tabildotunu kavrar ve küçük bir hamster gibi Efendi Cathber’in peşinden ilgili masaya doğru koşturur.

✱ ✱ ✱

Doğrusunu söylemek gerelirse Genç Brom, Elder Hills dwarf’larını biraz fazla ‘heyecanlı’ ve hırçın bir ırk olarak bulsa da yine de onların sıcak ve cana yakın halleri, bıyık altı espri anlayışları ve sımsıkı birbirine kenetlenmiş ‘aile yapıları’, istemese de hoşuna gider. Yemekler için aynı şeyleri söyleyemez ama. Fevkalade besleyici olmakla beraber, dwarf yemeklerinin tadı kendi standartlarına göre, aynı fevkaladelikle ‘berbattır’!

Dwarf’lar, olağandışı bir şekilde sessizce ve tam anlamıyla da ‘ortalarında’ oturan hobbit’i umursamazlık etmezler ve nezaket kurallarını ihlal etmeyecek şekilde ona bakışlar atarlar ama ona bulaşmazlar. Bununla beraber, aralarında yaptıkları espriler de bir şekilde onun anlayacağı ve onu da güldürecek şekilde olmasına dikkat ediyor gibidirler.

Dridges arada bir ona sert bakışlar atarken, emredilmişler gibi ikizler ise onu aralarına almış, konuşmalar esnasında geçenlerin ‘açıklamalarını’ ve ‘yorumlarını’ aktarıp dururlar genç hobbit’e.

Uzun, kıvırcık kızıl saçlı Marideth ona gülümseyerek göz kırparken, Quin Stabsez ise ona, sanki biraz fazlalığı varmış da onları nasıl alırım, gözüyle bakar. Masanın en ucunda Yulanda Madsteam, yemek öncesi, yemek esnasında ve yemek sonrası ağzından eksik etmediği pis kokan, tütün sarmasıyla sessizce oturmayı tercih ederken muhabbetin merkezinde Yor Whatoo.. teyze? abla? adam? —Brom bu dwarf’un ne olduğunu tam olarak çıkaramaz ama sormaya da korkar. Oldukça iri cüsseli olan Yor’un yüzündeki tüyleri açıkça bir erkek olduğunu söylerken, davranışları ve herkese ‘Şekerim!’ diye hitap etmesi başka bir şeyler söylemektedir. Yor.. Teyze.. büyük bir iştahla ne kadar dedikodu varsa kendisine has üslubuyla mutlu bir şekilde ortaya saçar ve yan masalardaki dwarf’lar dahil hepsini gülmekten kırıp geçirir. Efendi Cathber bile en sonunda “Yor Teyze, yeter! Bu yaşlı adamı öldürmek mi istiyorsun?”, diye inler. 

“Aaaa.. Hikayenin asıl lezzetli yerine gelmedik daha, şekerim!”, diye söylenir Yor Teyze ve bu da yeni bir kahkaha zincirine sebep olur.

“Evet..”, der Margaret en sonunda. “Sanırım hepimiz yedik, içtik, doyduk, dolduk ve güldük.. Elder Hills’de sizi tekrar görmek çok hoş, Efendi Cathber. Ama sizin iki hafta önce burada olmanızı tercih ederdik. Bize büyük yardımınız dokunmuş olurdu.”

“Neler oluyor, Margaret?”, diye birden ciddileşiverir yaşlı Cathber.

Margaret derin bir nefes alır.

“İki hafta önce birileri gizlice buraya girmeye çalıştılar. Üç farklı noktadan. Ve söz konusu üç noktadaki muhafızları da öldürerek bunu gerçekleştirdiler. Bu şahıslar buraya, Elder Hills ordu karargahına girip gizli bazı bilgilerimizi aşırdılar. Ancak hata yaptılar ve fark edildiler. Bir kısmı kaçmaya çalışırken diğerleri ise geride kalıp, ellerinden geldiği kadar çok gürültü ve hasar vermeye çalıştılar ve bunu da başardılar. Yine de sonunda öldürüldüler.. Ve evet, sen sormadan ben söyleyeyim, canlı yakalamaya çalıştık ama saldırıları bunu imkansız hale getirdi. Kaçanların peşlerine takıldık ve onları da öldürdük. En azından o zaman bu kanaate varmıştık. Nevarki çalınan evraklar imtina ile elden geçirilince, bazılarının eksik olduğunu fark ettik. Bu, ciddi bazı sorunlara sebep oldu. O belgelerde önemi bazı bilgiler vardı. Bizlerde o bilgilerin güvenlik açığı olarak aleyhimize kullanılamaması için, hemen yeni düzenlemeler getirdik. Korkarım yeni protokoller daha oturmadığı gibi, yeni uygulamalar da kendi sorunlarını beraberinde getirdi. Ortada tam anlamıyla bir güvenlik kaosu var, senin anlayacağın.”, diye anlatır haşin bir sesle kadın.

“Bu.. hem hayret verici, hem de fevkalade üzücü bir durum. Ben.. son bir yıldır bazı işlerim dolayısıyla ormanın bir ucundan diğerine koşturmak durumunda kaldım ve işim de daha bitmedi. Dim Lodge oduncuları bana, ‘kereste almak için’ geldiklerini söyleyen yeni bazı şahısların olduğunu, ancak herhangi birisinin daha tek bir dal bile almadıklarını söylediler. Elflerle görüşme fırsatım olmadığı için onların fark ettiği bir şeyler var mı bilemiyorum.”, diye işin kendi tarafını anlatır Cathber.

“Hmmm..”, diye söylenir Margaret düşünceli bir şekilde.

“Size tavsiyem, devriyelerinizin sıklığını ve mesafesini en az ikiye katlayın. Tercihen üç günlük mesafeye..”, diye önerir Efendi Cathber.

“Üç gün.. bu devriyelerin merkezle görüşebileceği yada haber ulaştırabileceği mesafenin üç katı..”, der dwarf kadın.

“Bu benim tavsiyem, Margaret. Ama devriyeleri yeterince sık aralıklarla çıkarırsanız yola, sanıyorum bu iletişim sorunuzu çözecektir.”

“Ve devriye masraflarımızı da en az on iki ile on altı katına çıkaracaktır.”, diye kaynar Margaret.

“Bu konuda Serenity izcileriyle iletişime geçebilirsiniz. Onların Elder Hills’in doğusunu taramalarını isterseniz, en azından bu devriye masraflarını biraz azaltacaktır. O izcileri sessizce geçip size doğudan yaklaşılması oldukça güç.”, der Cathber.

“Adi şerefsiz köpekler!”, diye köpürür Margaret birden. “Ortada hiçbir provokasyon olmadığı halde saldırdı onursuz çapulcular..”

“Onurmuş!”, diye bi laf kaçar birden Brom’un ağzından..

 

..ve bütün yemekhane sessizliğe bürünür.

✱ ✱ ✱

Margaret Madish’in gözleri bir anda hiddetle parlar ve masanın öbür tarafında ve az ilerisinde oturan küçük hobbit’e bakar. Genç Brom’un sağında ve solunda oturan ikizler ise sanki görünmek istemiyorlarmış gibi kıpırdamadan öylece dururlar oturdukları yerde.

“Bir şey mi dediniz, Efendi Hobbit?”, diye burnundan solur Margaret.

“Evet, dedim.”, diye huysuzca cevap verir Brom.

“Yanlış anlamış mıyım, acaba? Buraya geldiniz. Adınızı bile daha vermemiş olmanıza rağmen, sizi soframıza misafir ettik, afiyetle yemeğimizi yediniz, muhabbetimize şahitlik ettiniz ve siz, Efendi Hobbit, bizim onurumuzu mu sorguluyorsunuz?”, diye sessizce sorar dwarf kadın.

“Adımı vermedim, çünkü sormadınız. Sofranıza misafir ettiğiniz için ben de yemekleriniz hakkında yorum bile yapmadan yedim. Ama beni bu iki bayan arasına sıkıştırarak, bana şüpheli muamelesi yaptınız. Siz bana söyleyin, Margaret hanım, doğru anlamış mıyım?”, der Brom haşin bir şekilde.

 

Margaret Madish’in gözleri kısılır.

Efendi Cathber ise sesini çıkarmaz.

 

“Neden onurumuzu sorguladığınızı bize açıklar mısınız? Size ne gibi bir yanlışımız oldu da bizi ve onurumuzu sorguluyorsunuz?”, diye kaynayan bir sesle sorar Madish.

“Siz.. Sim Town’dan Endless Sea denizine, Rook dağlarından da Tinker Hills’in güneyine kadar uzanan topraklardaki bütün dwarf’lardan sorumlu değil misiniz?”, diye sorar aynı haşin sesle genç hobbit.

“Bu biraz fazla muallak bir tanımlama oldu, Efendi Hobbit zira bahsettiğiniz topraklarda birçok dwarf yaşıyor.”, der Margaret.

“Dwarf’larının sorumluluğunu üstlenemeyen sizinle neden konuşuyorum ki o zaman? Bana gerçek sorumluyu gösterin.”, diye kendi gözleri kısılmış bir şekilde cevap verir Brom.

 

Margaret Madish’in yüzü kıpkırmızı kesilir.

 

“Aradığınız kişi, babam Argail Smitefast’dir ama kendisi şu anda burada değiller. Bununla beraber, onun sorumlulukları, benim sorumluluklarımdır. Size tavsiyem kendinizi açıklamanızdır zira bu masadan ya ikimiz de canlı kalkacağız, yada sadece birimiz kalkıp gideceğiz!”, der fırtına gibi bir ifadeyle.

“Siz misafirlerinizi hep böyle tehdit mi edersiniz? Ve bana onurdan bahsediyorsunuz! Öyle olsun bakalım..”, diye sessizce yanmaya başlar Brom.

Sonra, yavaşça ayağa kalkar ve herkesin göreceği şekilde oturduğu bankın üstüne çıkar ve dwarf kadına işaret ederek bağırır;

“Madem dwarf’larınızdan siz sorumlusunuz ve kendileri burada olmadığı için Argail Smitefast adına konuştuğunuzu söylüyorsunuz, o zaman, Margaret Madish, sizi, bundan yaklaşık bir buçuk yıl önce Gulls Perch’de gerçekleştirilen fey cinayetlerinden sorumlu tutuyor ve suçlu buluyorum!”

 

Bütün yemekhane ayağa kalkar.

Ortamda ne kadar dwarf varsa hepsinin ellerinde baltaları, kılıçları, topuzları olduğu halde kapkara olmuş suratlarla hobbit’in olduğu yere yürümeye başlarlar.

 

“Margaret.”, der Efendi Cathber sakince. “Efendi Hobbit benim dostum. Ona burada bir şey olursa, Elder Hills’in kepenklerini indirmek zorunda kalırsınız ve ben bununla da yetinmem.”

Margaret hayretle Brom’a, sonra da yaşlı Cathber’e bakar.

“Sizi dostum sanmıştım Efendi Cathber.”, diye fena halde kırılmış bir şekilde fısıldar Margaret.

“Ve bu konuda da her zaman haklıydın, sevgili Margaret zira ben hala ver her zaman senin dostunum. Ama genç hobbit’in ithamlarını cevapsız bırakamazsın ve susturamazsın.”, diye nazikçe cevap verir yaşlı adam.

 

Margaret kaşlarını çatar, sonra bir elini kaldırır ve bütün dwarf’lar oldukları yerde dururlar.

 

“Bu fevkalade ciddi bir itham, Efendi Hobbit. Bizim Gulls Perch ile herhangi bir ilişkimiz yada alıp veremediğimiz yok. Orası bize ait değil, asla da olmadı. Orada fey’ler yaşar ve bizler de onların yanlız bırakılma isteğine saygı gösterir ve onlara bulaşmayız. Orası bize yasak!”, der Margaret.

“O zaman bana açıklar mısınız? Bundan 1 yıl, 6 ay ve 28 gün önce dwarf’larınızın orada ne işi vardı?”, diye gırtlağını yırtarcasına haykırır genç hobbit. “Makinaları ile maden ve değerli taş çıkarmak için oradaydılar ve zehirli atıklarını vadinin sularına boşaltarak oradaki bir çok fey’in ölmesine sebep oldular.. O dwarf’lar ve beraberlerinde getirdikleri paralı fedaileriyle savaşmak zorunda kaldım ve bu bana çok pahalıya mal oldu!”

Margaret bir anda bir şeye uyanmış gibi gözleri de, omuzları da çöker..

“Bu dwarf’lar.. sorumluluğumuz olan toprakların dışından gelmiş olabilirler, Efendi Hobbit.”, diye konuşur ama sesinde belirgin bir umutsuzluk var gibidir.

“Mad Ussa!”, diye hırlar Brom. “Başlarındaki ve elimden kurtulmayı başaran tek dwarf’un adı buydu! Bu isim size tanıdık geliyorsa ve azıcık onurunuz varsa bunu itiraf edersiniz!”

 

Margaret Madish’in bir anda beti benzi atar ve içi boşalmış su tulumu gibi ezilir.

Dridges’inde..

O masadaki bütün dwarf’lar bir anda çökerler..

 

“Bu ismi biliyoruz, Efendi Hobbit.”, der Margaret sessizce.

“Sizin dwarf’larınızdandı demek!”, diye köpürür Brom.

“Evet. Bir zamanlar bizim dwarf’larımızdandı.. Romilus “Mad” Ussa.. benim oğlumdu..”

“Ve hayvanın da tekiydi..”, der yan taraftan Dridges ağlamaklı bir sesle. “Ablam burada olsaydı kahrolurdu şimdi.”

 

Brom ise çoktan kahrolmuş bir suratla iki dişi dwarf’a da bakar..

..ve kendi omuzları da çöker..

..zira aradığı suçluları bulmuştur, ama istediği adaleti bulamayacaktır.

 

“Bu.. size neye mal oldu, Efendi Hobbit? Mümkünse telafi etmek isteriz.”, der Margaret dolu gözlerler.

 

Genç Brom öylece Margaret Madish’e bakar..

..ve olduğu yerde titreyip hıçkırmaya başlar.

 

“Bana mal olanı ödeyemezsiniz, Margaret hanım. Mad Ussa benden Aremela’mı aldı.. ve o paha biçilmez, tertemiz bir ruhtu..”, der..

..ve bir anda tamamen dağılır.

 

Brom Bumblebrim, son 1 yıl, 6 ay ve 28 gün boyunca içinde sakladığını, bastırıp unuttuğunu, sindirip sildiğini sandığı kaybı, kahrı, utancı ve acısı bir anda ve tamamen kurtulur ondan ve küçük bir çocuk gibi ağlamaya başlar.

 

“Senin Mad Ussa’n onu öldürürken, o katiline değil, benim yüzüme bakmayı seçti. O.. o kadar saf.. ve sevgi dolu bir kızdı ki.. Beni kurtarmak için kendi hayatını feda etti.. Bunun nasıl bir telafisi olabilir ki?”

 

Margaret Madish kırılmış bir anne olarak, olduğu yerden, hıçkırıklarla ağlayan küçük hobbit’e bakar.

Yaşlı Cathber ise, boşlukları en sonunda doldurulmuş hikaye ile ne yapacağını düşünüyor gibidir.

Dridges çöktüğü yerden kalkar, masanın etrafından dolanır ve genç hobbit’in yanına gelir. Yüzleri buruşmuş olan ikizler kenara çekilirler ve kız kardeşleri küçük hobbit’e sarılır.

 

“Ben.. bir zamanlar abim olan Ussa’nın yaptıklarından dolayı ne kadar özür dileyeceğimi bile bilmiyorum. Ussa’nın aramızdan kovulmasının sebebi bendim halbuki. Yıllar önce beni ve Lady ablamı içeren ahmakça bir işe kalkıştı ve bunun sonucunda da topraklarımızdan sürüldü.. Belli ki ona vermemiz gereken ceza bununla kalmamalıydı.”

 

Brom sakince Dridges’in kollarından kurtulur ve kızın annesine, Margaret Madish’e yaklaşır.

 

“Gulls Perch fey’lerinin kaybını telafi edemeyiz. Ama bir şekilde bunun, ödeyebileceğimiz bir karşılığı olmalı, Efendi Hobbit”, diye önünde dikilmiş ve kendisine acımasızca bakan küçük hobbit’e yalvarır Margaret.

“Yapılan cinayetlerin bir karşılığı yok, Argail Smitefast kızı Margaret Madish..”, der Brom gözleri gibi acımasız kelimelerle.

 

Genç hobbit’in sesinde ürkütücü ve hayret uyandıran bir güç vardır sanki ve etrafındaki herkes korkuyla büyülenmiş bir şekilde bakarlar ona.

 

“Ama size ait olana eksik verdiğiniz cezayı telafi edebilirsiniz.”

“Nasıl?”, diye sorar Margaret, kerpiç gibi olmuş bir ifadeyle..

 

“Katilin annesi olarak sen ve onurun.. Gulls Perch’e geleceksiniz ve orada kaderinizle yüzleşeceksiniz. Çocuklarınız da Gulls Perch’e herhangi bir başka ölümlünün bir daha izinsiz girmesini engellemek için vadinin girişine, fey’lerin uygun gördüğü yer ve mesafeye bir karakol kuracaklar ve her yıl, her gün ve her saat orayı koruyacaklar. Bu artık sizin boyun borcunuz ve onurunuz olacak. Sözünüzde durduğunuz sürece kaderiniz devam edecek. Onurunuzdan döndüğünüz günde ise kaderiniz bitecek!”, diye yankılanır Brom’un kati sesi tüm şantiyede.

Masadaki herkes ve yemekhanedeki bütün dwarf’lar dehşet ve korkuyla küçük hobbit’e bakarlar zira bunlar, Argail Smitefast kızı Margaret Madish’den istenebilecek ezici taleplerdir ama seslerini çıkaramazlar ve kıpırdayamazlar çünkü sesin kendisinde de ezici bir güçtür vardır..

Efendi Cathber kısılmış gözlerle küçük hobbit’e bakar ve sessizce fısıldar;

“Titania?”

 

Margaret Madish ise sadece başını eğer ve “Kabul.”, der.

 

“Sana sunulan kadere boyun eğip senden talep edilenleri kabul ediyor musun, Margaret Madish?”, diye sorar Brom, haşin bir sesle.

“Kabul ediyorum.”, der Margaret.

 

“Oğlunun cürümü karşılığında ödemeyi kabul ettiğin cezayı çekmeyi göze alıyor musun, Margaret Madish?”, diye sorar Brom, acımasızca.

“Kabul ediyorum.”, der kadın sessizce.

 

“Oğlun bizden pek sevdiğimiz canları aldı. Onun bizden aldığı sevgililerimiz karşılığında onu ve cezasını bize bırakmayı kabul ediyor musun, Argail Smitefast kızı Margaret Madish?”, diye sorar Brom, zalimce..

“K.. Kabul ediyorum..”, der Madish ve kadının hıçkırıkları duyulur.

 

“O zaman seni ve onurunu, bir ay ve bir gün içerisinde, vadimizin girişinde bekliyor olacağız!”, der Brom..

..ve dolu gözler, boş bir ruh, yıkık bir dünya ve kırık bir kalple oradan ve Elder Hills’den ayrılır çünkü bir çift lafını söylemiştir.

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” IX ile
devam edecek..


 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VII

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VII

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” VI ‘in
devamıdır..

 

 

16.05.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Mayıs ortası.
Ritual Ormanları..

 

Güzel, naif bir aile.. Ve kızları, küçük Morel, pek şeker bi şeydi. Muhteşem bir hayal gücü var. Bana büyüyünce, teyzesini öldüren kurtlara karşı savaşan ateşli bi savaşçı olacağını söyledi. Sonra da beraber oynadığımız teatral hikayede şövalyeyi canlandırdı.”, der Brom sessizce.

Yaşlı Efendi Cathber eşliğinde Brom, ertesi sabah erkenden Dim Lodge’dan ayrılmışlar ve geniş çaprazlar çizerek batıya yönelmişlerdi. Oduncu köyünden ayrılmalarından sonra yaşlı adam sabırlı bir sessizliğe bürünmüş ve inatla ilk konuşanın Brom olmasını beklemişti sanki.. Yaşlı adamla yeterince uzun bir süredir beraber olan genç hobbit, adamın bu hamlesinin farkına varır ve karşıt bir sessizlik içerisine girer ancak yedi yüz küsür yaşındaki ‘hafif deli’ adamın ezici sabrı karşısında yenik düşer.. Yada yenik düşmeyi tercih eder, çünkü nezaket bunu gerektirir!

Yaşlı Cathber ise sessizliği ilk bozan Brom’a bu konuda bir şey söylemez, sadece kendi kendisine gülümsemekle yetinir —çünkü kendisine tekabül eden nezaket de bunu gerektirir..

“Eee..?”, diye sorar yaşlı adam. “Sevgili küçük Morel şövalyeyi oynadıysa, sen kimi canlandırdın?”

 

Brom derin, esef dolu bir nefes verir.

“Hikayenin sonda kurtarılan prensesi!”

Yaşlı adam kıkırdar..

 

“Teyzesi.. Seraphim.. Gerçekten kurtlar mı öldürdü onu?”, diye yine sessizce sorar Brom.

Esefle dolu nefes verme sırası yaşlı adama geçmiş gibidir.

 

“Seraphim Silverdûne.. Tel’Shee dim’Ora’ – Nurturing Heaven, buranın hemen batısındaki orman elf köyünde doğmuş, peri kızı gibi bir elf’di.. Başından kum gibi dökülen altın saçlı, gülümsediğinde güneş gibi açan, ince ruhlu, tertemiz bir kalbi olan, cesur, gördüğüm nadir kızlardan biriydi ve küçük Morel’in annesi, Seleina’nın da pek yakın arkadaşıydı.. Sanırsın ki elf’ler elf’lerle, insanlar da insanlarla birlikte olurlar.

Seraphim mantar, Seleina’da biberiye toplarken ormanda hasbel kader karşılaştılar ve beklenmedik bir şekilde, iki topluluk da komşu olmalarına, ticaret dışında da hiçbir etkileşimleri olmamasına rağmen arkadaş, dost, sırdaş ve ‘kız kardeş’ oldular.

Ormancılar bu durumu pek de umursamadılar. Bu onların çok da tahammülkar olmalarından değil, işleri dışında pek az şeyle ilgilenmelerinden dolayıydı. Elf’ler ise.. Elf’ler, Seraphim’in bir ‘insan’la arkadaşlık etmesini hiç hoş karşılamadılar ve ona yaptırım uygulamaya kalktılar. Ama o bunlara boyun eğmedi ve arkadaşı ve sırdaşı olan Seleina’dan vaz geçmedi ve en nihayetinde de tabusal uzaklaştırmaya mahküm edildi..

Ahmaklık..

Zavallı Seraphim buruk bir şekilde evinden ve elf’lerden ayrıldı ve Dim Lodge’a ve Seleina’nın ailesiyle beraber yaşamaya başladı.. ve Aramsis’in ağabeyi olan Darien’e vuruldu.. Darien ise Seraphim’i ilk gördüğü andan itibaren gözü başka hiçbir şey görmez olmuştu zaten. Bir anlamda, bir ailenin iki çocuğu olan iki erkek kardeş, bir başka ailenin iki çocuğu olan iki ‘kız kardeş’le evlenmiş oldular..”

Efendi Cathber uzun bir süre sessizliğe bürünür.

“Sonra ne oldu?”, diye merakla sorar Brom.

 

“Sonra.. Seraphim ve Darien’in, Laila adında fevkalade güzel bir kızları oldu ve Seraphim kendi köyünden uzaklaştırılmasından beri ilk defa, ve bir anne olarak tekrar bir güneş gibi parlamaya başladı.. Genç Darien’i görmeliydin. Sanıyorum gururdan biraz daha kasılmış olsaydı, kırılıp ortadan ikiye bölünecekti.. Eşi ve kızını o kadar seven gördüğüm nadir erkeklerden biriydi ve bence gurulanmakta da haklıydı.. Kardeşi Aramsis ve Seleina ise o kadar şanslı olmadılar zira zavallı Seliena iki defa düşük yaptı. Sevgili, küçük Morel’e ebelik yapmamın da sebebi biraz bundan kaynaklanıyordu. Sevgili Seliana’yı pek seviyordum ve kendi elde edemediğimi onun sahip olmasını çok istiyordum..”

“Darein ve Seraphim’in kızı, Laila.. ona da mı sen ebelik yaptın?”, diye sorar Brom.

Cathber’den buna uzun bir süre cevap gelmeyince Brom kahkayı basar.

“Muhteşem Gökler adına, Dim Lodge’da ebelik yapmadığın biri var mı, senin?”, diye gülerek sorar genç hobbit.

“Lütfen, Efendi Hobbit.. Öyle deyince kulağa hiç hoş gelmiyor. Dim Lodge oduncuları dünyanın en naif insanları sayılmazlar. Ancak oradalar ve benim açımdan pek önemli olan bir görevi icra ediyorlar..”, diye söylenir yaşlı adam.

“Nedir o görev?”

“Dimwoods elf’lerinin, kendi dünyalarına çekilip çevreleriyle, dolayısıyla da dünyanın geri kalanıyla da olan etkileşimlerinin kesilmesini sırf varlıklarıyla engellemiş oluyorlar.”, diye açıklamaya çalışır Efendi Cathber.

“Dur bir dakika..”, der Brom ve kafasında hızlı bir hesap yapar ama denklemin bir sonuca varması için gerekli bir hanesi eksiktir. “Dim Lodge, ne zamandır orda duruyor?”

“Bayadır.. Neden sordun?”, der Cathber biraz temkinli bir şekilde.

“Ahhaaa! Hiçbir yerin ortasındaki o köy.. Themalsar savaşından sonra kuruldu, öyle değil mi?”, diye sorar Brom.

“Evet.. Ne olmuş ki? Themalsar savaşı oldukça uzun yüz yıllar önce oldu.. Ve o köyün kurulduğu yer de ‘hiç bir yer’ değil.”, diye alınmış sesle cevap verir yaşlı adam.

“O köyün kurulmasını sen sağladın!”, diye ünler Brom birden.

“Ben.. uhhmm.. bu konuda bazı şahsiyetleri.. ikna etmiş olabilirim.. zamanında..”, diye, cılız, utanmış bir ifadeyle söylenir Cathber.

“Muhteşem Gökler adına! Bu ormanda elinin değmediği bir şey var mı?”, diye hayretle sorar genç hobbit.

“Vardır, herhalde.. Orman mütemadiyen nefes alan ve değişken bir bütündür.”, diye geçiştirmeye çalışır yaşlı adam.

“Ama neden?”, diye sorar genç hobbit.

“Uhhmm.. sorduğun soru biraz muallak, Efendi Hobbit. Biraz daha spesifik sorarsan sanki kendimi daha az utandırmış olacağım.”, diye söylenir Cathber.

“Peki o zaman.”, der Brom. “Neden orada, hiçbir yerin kıç kıyısında bir köy kurdurttun ve neden her yerde parmağın var?”

 

“Uhhmm.. Öncelikle, ‘hiçbir yerin kıç kıyısı’ ifadene alındım. O bölge ağaç bakımından fevkalde verimli bir bölge. İşlenen ağaçlardan elde edilen kerestelerden ev, mobilya, at arabası, gemi, silah, mancınık ve daha bir çok şeyde kullanılabilecek üç farklı ağaç türünün uyum içerisinde yetiştiği bir bölge. Diğer sebebini zaten söyledim. Elf’ler biraz fazla kendi içlerine kapanmaya başlamışlardı. Themalsar Savaşında bunun zararlarını çok acı bir şekilde gördük. Kimse kimseyle konuşmuyordu. Kimse kimseye inanmıyordu. Kimse kimsenin sıkıntılarını umursamıyordu.. Ve düşman bu durumu aleyhimize çok iyi bir şekilde kullandı. Savaş bir – iki yılda lehimize bitebilecekken, dört – beş yıl sürde ve neredeyse aleyhimize bitiyordu.. O savaşın bugün bile kaç ‘on bin’ hayata mal olduğu bilinmiyor.. Ben sadece bunun bir daha tekrarlanmasını istemiyordum ve ellerimi havada sallayıp hayıflanmaktansa bu konuda bir şeyler yapmaya karar verdim, ve yaptım da. Neden her şeye burnumu sokmamla alakalı soruna gelirsek, bu.. şimdi cevap verebileceğim bir soru değil, Efendi Hobbit. Belki bir gün. Sadece şimdi değil.”, der Efendi Cathber ve genç Brom bu yaşlı adama, yaptıklarına, uzak görüşlülüğüne ve, bir anlamda, acımasızca alıp uyguladığı kararlara hayret eder.

“Hikayenin devamını dinlemek istiyor musun, istemiyor musun?”, diye biraz utanmış, biraz da deşifre olmuş olmanın verdiği rahatsızlıkla söylenir yaşlı adam.

“Tabi ki dinlemek istiyorum.”, der Brom ister istemez.

 

Laila doğduktan sonra Seraphim’in ailesi için işler biraz değişmeye başladı. Çocuklar ve torunlar.. bazen bir topluğun tüm inadını kırabiliyorlar. Ne kadar ilginç, öyle değil mi? Bir bebeğin, dünyadaki en aciz varlığın, böylesi muazzam bir etkisi olabilmesi.. Halbuki, Seraphim’e yapılanlardan dolayı elf’lerle şahsen görüşmeye gitmiştim ve söylediklerim bir kulaklarından girip diğerinden çıkmıştı.. Sevgili Seraphim’in geri dönmesine izin vermediler. Ama o kızcağız da artık dönmek istemiyordu. Dim Lodge’da bir evi, aşık olduğu bir erkeği ve yepyeni bir dünyası olan bebek Laila’sı vardı.. Neden geri dönsün ki? Bebek Laila büyümeye başlayınca elf’ler de ister istemez bazı kıpraşmalar oldu. Kızın kendi öz kültüründen tamamen kopuk, daha da kötüsü, annesine yapılanlardan sonra, elf’lere düşman olarak büyümesini istemiyorlardı ve en sonunda, küçük Laila’yı da getirmesi koşuluyla Seraphim’in ailesini ziyaret etmesine müsaade ettiler..

Dediğim gibi..

Ahmaklık..

O kız yaz demeden, kış demeden dört yıl boyunca neredeyse her ay küçük Laila ile birlikte iki gün süren o yolculuğu yaptı. Nevarki bir seferinde Seraphim’in babası hastalandığı için, elf’lerle ticaret yapan küçük bir grupla çıktı yola. Hava fevkalade soğuk olduğu için de Laila’yı almadı yanına. Ve yolda kurtların saldırısına uğradılar. Gruptan ağır yaralanmış bir şekilde sadece iki kişi kurtulabildi ve ne yazık ki Seraphim kurtulanlar arasında değildi.

Elf’ler cenazenin kendi köylerinde yapılmasını istediler —oldukça da yüzsüzce bir şekilde. Zavallı Darien ormancılarla elf’ler arasında bir sorun çıkmasın diye büyün hiddetini içine attı ve buna sesini çıkarmadı. Laila’yı kardeşi Aramsis ve  teyzesi Seleina’ya bıraktı ve elf’lerin köyüne, cenazeye gitti. Seliena o an hamileydi ve kız kardeşine olanlardan ötürü de tam anlamıyla perişan olmuştu. Cenazede elf’ler Seraphim’e olanlardan dolayı Darien’i suçlamaya kalktılar ve genç Darien’de onlara bir ormancı olmanın ne demek olduğunu harika bir şekilde göstermiş oldu. Tabii bu güzel Seraphim’i geri getirmediği gibi üzüntüden mahvolmuş Seleina’nın da düşük yapmasına sebep oldu. Zavallı kız. Elf’ler, dostu, sırdaşı ve kız kardeşi olan Seraphim’in cenazesine gelmesine izin verilmedikleri gibi, kızcağız bir de bebeğinden oldu.

Darien o kışı Dim Lodge’da kızı, küçük Laila ile geçirdi, ilk bahar geldiğinde de nesi varsa toplayıp Dim Lodge’dan ayrıldı ve kızıyla beraber Serenity Home’a yerleşti. En nihayetinde ve ahmakça inatları yüzünden elf’ler hem kızlarından, hem de torunlarından oldular.. oldukça da onursuz bir şekilde.. Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, elf’lerle ormancıların arasınının da ciddi bir şekilde açılmasına ve nefret odaklı sürtüşmelere sebep oldular. Sadece bu olayla, aralarında barış ve iletişim olması için verdiğim yüzlerce yıllık emeği neredeyse yok ettiler.

“Bu.. çok acıklı bir hikaye..”, der Brom sessizce ve düşünceli bir şekilde.

“Evet, Efendi Hobbit. Acıklı ve trajik bir hikaye. Aynı zamanda da ahmaklığın nelere mal olduğunu gösteren bir hikaye. İlginçtir, güzel Seraphim’in ölümünden sonra tam dört yıl boyunca neredeyse hiç durmaksızın Nurturing Heaven’a yağmur yağdı..”, der Efendi Cathber kindar bir sesle.

“Bunu senin yaptığını biliyorlarmıydı peki?”, diye sorar Brom ister istemez.

“Tahmin ettiklerinde eminim ama evim onların köyünden sadece bir gün mesafede olmasına rağmen bir kere bile bu konuda gelip benden bir talep yada ricada bulunmadılar. Sanıyorum yapacak başka işlerim olmasaydı, bugün bile o yağmur devam ediyor olurdu.. Elf’ler ‘başlarına geleni’ sabırla çekmeyi tercih ettiler ama dört yılın sonunda tarlaları da, ekinleri de tamamen mahvolmuştu ve ironik bir şekilde de Dim Lodge oduncularına muhtaç kaldılar.”, diye ekler Cathber, yüzünde haşin bir sırıtışla.

 

“Laila!”, diye ünler genç Brom birden. “Darien onu bir izci olarak yetiştirilmek üzere İzci Efendisi Davien’e vermek istiyordu!”

“İlginç..”, der Cathber ve dibinde yürüyen genç hobbit’e tek kaşı kalkmış bir şekilde bakar.

“İlginç olan nedir?”, diye sorar Brom.

“Senin bundan haberdar olman! Özellikle de bunun oldukça.. hatta fevkalade spesifik bir bilgi olduğunu düşünürsek..”, der yaşlı adam..

Brom birden gafına ayılır ve susar.

Efendi Cathber gülümser.

“Sorun değil, sorun değil.. Anlatmak istemiyorsan anlatmazsın, olur biter. Ama yolumuz uzun ve konuşmak daha keyiflidir.

 

Genç hobbit uzun bir süre sessizliğini korumayı tercih eder. Ama en sonunda başından geçenleri bu yaşlı ve ‘hafif kaçık’ adama anlatmaya karar verir. En azından bir kısmını.

Brom ilk ısırılışının ayrıntılarına girmez. Aslına bakılırsa ısırıldığı hiçbir durumdan bahsetmez ve olayı ‘içime doğdu’ yada ‘hobbit’lere özel bir yeti’ olarak geçiştirmeyi tercih eder. Nedenini kendisi de bilemez ama içinden bir ses, sanki bundan kimseye bahsetmemesi gerektiğini söyler ona —en azından şimdilik.

Genç hobbit evinden ayrılmasını, kuzeye, zigzaglar çizerek gidişini, yolda karşılaştıklarını, günlerce takılıp kaldığı haydut kampını ve Şerif Standorin, İzci Efendileri Davien ve Moorat’in o kampı basmalarını, oradan kaçışını, Croaking Mire’da başına gelenleri, pis ve bulanık suyun içine düşmesini, orada karşılaştığı dehşet yaratık ve ‘Muhafız’ kısmını atlayarak anlatır. Benzer bir şekilde Tinker Hills’e ‘uğradığını’, oradan da Miasmire’da yaşadıklarını, ‘merakından’ ve ‘hazır gelmişken’ görmek için Gulls Perch’in kenarından ‘teğet’ geçmesinden bahseder. Son olarak da Arashkan Irmağının kenarında kamp yapmak için durmasını ve yaşlı adamla karşılaşmasını, ‘İşte tam o sırada da siz çıkageldiniz!’, diye anlatır ve hikayesini bitirir.

“Bu.. fevkalade bir hikaye Efendi Hobbit.”, der yaşlı Cathber. “Ve bunu benimle paylaştığın için teşekkür ederim.”

Brom tedirgin bir şekilde omuzlarını silker. Yaşlı adamın, anlatığı hikayeye inandığından emindir. Yaşlı adamın, anlatığı hikayedeki boşlukları fark ettiğinden de emindir. Ama bunları sorgulamamasından dolayı da memnun olur zira hikayesini, böylesi sansürlenmiş olarak anlatmış olması bile kendisi için büyük bir adımdır..

 

Cathber ve Brom, iki gün sonra Tel’Shee dim’Ora’Nurturing Heaven’a varırlar.

Yaşlı adamın kendisine Seraphim Silverdûne’ün trajik hikayesini anlatması sonrasında, elf’leri ve köylerini çok merak ediyor olmasına rağmen genç Brom oraya uğramak noktasında isteksizdir. Cathber ondaki bu isteksizliğini gördüğünde, ilginç bir şekilde onu zorlamaz, benzer bir isteksizlikle kendisi de gitmez. Onun yerine güneye, yaşlı adamın evine doğru yönelirler..

✱ ✱ ✱

 

Uhhmm.. Senin evin bu mu?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar genç hobbit, önünde duran harabeye bakarak. Sonra söylediği şeyin kulağa nasıl gelebileceğine ayılır ve düzeltir..

“Bu mu senin evin?”

..diye!

“İlkini tercih ederdim, Efendi Hobbit..”, der yaşlı Cathber alınmış bir şekilde.

“Ben.. özür dilerim.. Ne dediğimi bilmiyorum.”, der Brom utancından kıpkırmızı olmuş bir suratla.

“Sorun değil, sorun değil. Benim gibi yalnız başına yaşayan deli bir berduşun, herhangi bir hobbit’in eviyle kıyaslanabilecek bir evi olması mümkün değildi zaten.”, der esefli bir sesle.

“Yani..”, deyiverir Brom ve daha da kızarmış yüzünü elleri arasında gizler.

“Bu yaşlı adamı daha fazla yerin dibine geçirme istersen!”, der Cathber biraz kızarak.

“İstemem. Söz.”, diye cılız bir sesle cevap verir genç hobbit.

 

Genç Brom, yaşlı adamın evine bakar ve içi cızlar. Evin kapısı yarı açıktır ve sarkık vaziyettedir. Çatısı çökmüş ve kiremitleri dökülüp her yere saçılmıştır. Duvarlarında bariz delikler vardır ve çöken çatı yüzünden de evin küçük pencereleri de dışa doğru pörtlemiştir..

 

“Uzun zamandır gelmemiştim buraya.”, der yaşlı adam sanki kendi kendisine konuşuyormuş gibi. “Evi dahi olsa, insanın geri dönmek için bir sebebi olmayınca.. eh.. bu hale geliyor işte. Bu da sana bir ders olsun Efendi Hobbit. Bir erkeğin ‘çatısı’ vardır ve sadece o çatının efendisidir. Bir evi ‘ev’ yapansa kadındır. Eminim bu ifademden hoşlanmayacak birileri olacaktır ama önce yedi yüz yıl benim yaşadıklarımı yaşasınlar, benim gördüklerimi görsünler, bende olmayanları da kendi hayatlarından çıkarsınlar, ondan sonra gelip bana vaaz etmeye kalksınlar!”

Yaşlı adam, yan yatmış açık kapısını doğrultur ve yerine oturtmaya çalışır. Çok kısa bir anlığına bunu başarmış gibi görünür ama kapı çatırdar.. ve tamamen çürümüş bir şekilde yere dökülür.

“Hmmm..”, der Efendi Cathber. “Sanırım bu sefer biraz fazla uzak kaldım. Kaç yıl oldu? Dört mü, beş mi? Hayır, sanırım altı yada sekiz yıl ama on iki olma ihtimali daha fazla sanki.. Tamam. Buldum.. On altı sene! Evet. Sanırım biraz fazla uzak kalmışım..”

 

Brom hayretle adama bakar ve kendisinin evinden, bırakın on altı seneyi, altı ay bile uzak kalabileceğini düşüne—

Genç hobbit hayretle olduğu yerde kalakalır zira evinden ayrılalı iki yıl ve dört ay geçmiştir bile!

Brom tam anlamıyla şok olmuş bir şekilde, öylece durur..

İki yıl, dört ay!

Bu.. bir hobbit’in evinden, bahçesinden, çiçeklerinden, annesinin yadigar fincanlarından, şöminesinin sıcaklığından, kitaplarından ve keyifli tembel hayatından uzak kaldığı ve belki de hiç duyulmamış bir süredir..

Bu basit hesap.. ve sonucu, genç hobbit’in bir anda korkmasına sebep olur. Sanki erişilemez, yıkılamaz, içsel ve kendisini bir hobbit yapan en temel tabularının yıkılması anlamına geldiğini hisseder. Ve ısırılmasına da tamamen bir başka açıdan bakmasına sebep olur.

 

“Öylece orada duracak mısın, delikanlı? Yoksa gelip biraz işin ucundan tutacak mısın?”, diye sorar yaşlı adam umutsuzca evine bakarak. Sonra adamın yaşlı omuzları çöker, ve evinin kapısından ayrılır.

“Gel, Efendi Hobbit. Herhangi bir şeye başlamak için biraz geç oldu. Bu gün burada kamp kuralım. Yarın, tazelenmiş bir şekilde kalktığımızda bakarız. Şayet en ufak bir umut ışığı görürsek, işe başlarız. Umut yoksa güneye, yolumuza devam ederiz..”, der yaşlı adam yenilgiyle.

Brom sesini çıkarmadan gider, kuru çalı çırpı ve dal toplar ve ufak bir ateş yakar. Sonra yakınlardaki bir çayırdan su getirir ve yaşlı adamın sepetinden biraz patates, biraz patlıcan, biraz da mantar çıkartır, gözü bir anlığına, aylar —neredeyse bir yıl— önce, ilk bu sepeti açtığında gördüğü ve bir şekilde hala tap taze kalmayı başarmış olan çileklere takılır, daha önce defalarca olduğu gibi yine gözlerini kaçırır, sepetin kapağını kapatır ve tekrar ateşin başına gelir. Sırt çantasından küçük kamp tenceresini çıkartıp içine önce su koyar, sonra da patatesleri, panlıcanları ve mantarları doğrayıp tencerenin içine atar ve kaynamasını beklerken de çadırını çıkartıp kurar.

Bütün bunlar olurken yaşlı Cathber ise devrilmiş bir ağaç kütüğünün üstüne oturmuş, kayıp bir ifadeyle evinden kalan harabeye bakar.

Genç Brom, yemek hazır olunca iki tabağa yemeği boca eder, tabaklardan birini sessizce yaşlı adamın yanına bırakır, diğerini ise kendisi alır, ateşin başına oturur ve yemeye başlar.

Ateş başında geçen her gece, muhabbet gecesi değildir. Bazıları sadece sessizce geçirilen gecelerdendir ve belli ki bu gece, o gecelerden olacaktır..

Brom, bir yandan yemeğini yerken, bir yandan da yaşlı adamı seyreder ve bir anda adamın yüzündeki ‘kayıp’ ifadenin derinliklerine ulaşıverir;

Bu yaşlı, mazbut, hafif deli gibi görünen ve tamamen bir berduş hayatı yaşayıp bu uçsuz bucaksız ormanı, içinde yaşayan ağaçları, bitkileri, hayvanları, insanları, elf’leri, oger’leri, dwarf’ları ve genç hobbit’in daha görmediği ve muhtemelen de hiçbir zaman haberi bile olmayacak varlıkları korurken o kadar çok şeyinden vazgeçmiştir ki..

Adam, hayatında sevdiği tek kadını, beraber katıldıkları büyük bir savaşta gönderildiği afaki bir misyonda kaybetmiş ve bir daha bir başka kadının sıcaklığında huzur aramamış, devamlı görüp gözettiği ormanı dolayısıyla pek az uğradığı evi de artık bir harabeye dönmüştü..

Bu yaşlı ve yalnız adam şu anda bile belki sadece bir şeyi düşünmekteydi;

“Elime ne geçti?”

Yaşadığı 740 küsur yıl sonunda ve bütün yaşadığı ve yaşattıklarına karşın gösterebileceği hiçbir şeyi yoktu. Ne bir hayatı, ne bir sevgilisi, ne bir anıtı, ne de emeklerinin mirasıçısı olabilecek bir çocuğu..

Brom, kendi evinde, keyifli şöminesinin başında, annesinin antika fincanından çayını yudumlarken okuduğu kitaplarıyla yalnızlığın keyfini çıkarmasına karşın, ve çok da aceleye getirmemesi koşuluyla yine de bir gün güzel, mutlu bir kız bulma, ve zamanı gelince de çocukları olacağı umuduyla yaşamıştı. Yaşlı Cathber için ise bu asla olmamış ve belli ki artık olma ihtimali de yoktur..

✱ ✱ ✱

Yaşlı Cathber, çekiç seslerine uyanır. Gece geç saatlere kadar oturmuş, sonra da derin bir hüzünle, öylece ateşin yanına kıvrılıp yatmış, şimdi de şiddetli bir baş ağrısıyla gözlerini açar ve etrafına bakınır. Sabah bitmek üzeredir ve öğlenin gelmesi de an meselesidir. Cathber ıkınarak kalkar ve, “Nedir bu gürültü böyle? Yaşlı bir adama kimsenin saygısı kalmadı mı artık?”, diye kış uykusundan erken uyanmış bir boz ayısı gibi asabice homurdanır.

“Günaydın, Efendi Cathber!”, diye genç hobbit’in aşırı mutlu sesini duyar ve sabahları ‘şirin’ kalkan gençler hakkında tam olarak ne düşündüğünü söylenmeye başlar.

“Kahvaltın, ateşin hemen yanında. Evinin arkasında biraz üzüm buldum. Hala hayatta olduklarını görünce toplayıp onlardan da koydum tabağa!”, der Brom aynı ‘şirin’ sesiyle.

Efendi Cathber yine homurdanır ama adı geçen tabağı görünce ister istemez susar. Tabağın yanında duran bir kova suyla ellerini ve yüzünü yıkar, sonra da oturup genç hobbit’in onun için hazırladığı kahvaltıyı yemeye başlar. Kalan son üzümleri de bitirince biraz kendine gelmiş gibi etrafına bakınır ve..

..öylece kalakalır.

Yaşlı adam hayretle evinin, yerine yeniden monte edilmiş kapısına, sökülüp, tamir edilip, tekrar yerlerine takılmış olan küçük pencerelerine,  kırılıp dökülenlerin yerinde yeni, doldurma tahta ve odunlarla kapatılmış duvarlarına bakar.

Başını kaldırdığında ise genç hobbit’i çatıda, kiremitlerle uğraşır halde bulur.

“Sen.. ne yapıyorsun evime?”, diye sorar hayretle.

“Bir şey mi dediniz, Efendi Cathber? Çok uzaktasınız. Dediğiniz şeyleri duyamıyorum.”, diye abartılı bir şekilde bağırır Brom.

Cathber kaşlarını çatar.

Tekrar ıkınarak ayağa kalkar ve genç hobbit’in üzerinde çalıştığı çatıya yaklaşır.

“Sana, evime ne yaptığını sordum.”, der yaşlı adam biraz asabice.

“Dün akşam siz, sabah olunca ‘en ufak bir umut ışığı varsa..’, demiştiniz..”, der Brom.

“Evet, demiştim.”, der yaşlı Cathber.

“Bende en ufak bir umut ışığı gördüm ve siz biraz yorgundunuz dün akşam, bende sizi uyandırmadan başlamaya karar verdim. Korkarım ben bir marangoz olmadığım için bazı yerleri ahşaptan ‘vitray’ tekniği kullanarak kapattım. Bir ara ormancılardan gelip onları düzgün ve kalıcı bir şekilde tamir etmelerini istemeniz gerekecek. Eminin rica ederseniz, buna gönüllü olacak bir kaç tanesi çıkacaktır. Kiremitlerin bazıları da kullanılamaz halde kırılmışlar. Onların yerine de az ileride ki çayın kenarında bulduğum geniş ve yassı taşları yerleştirdim ve aralarını da içine saman karıştırılmış çamurla kapattım. Gönüllü gelecek ormancılardan onları da tamir etmelerini isteyebilirsiniz.”, diye cevap verir Brom.

Cathber biraz daha kaşlarını çatar ama bir şey demez.

Yaşlı adam sesini çıkarmayınca Brom biraz rahatlamış bir şekilde tekrar kiremitleri çakmaya başlar. İşi bittiğinde kayarak aşağı atlar.

“İçeriyi de biraz süpürüp temizlersek, oturulabilir bir hale getirmiş oluruz. Müsait olduğunuzda ormanın bu tarafında ufak bir yağmur yağdırırsanız, nereler akıtıp sızdırıyor, görmüş oluruz.”, der. “Sonra da bahçeyle uğraşırız. Ben marangoz olmayabilirim ama bahçe olayından çok iyi anlarım.”

“Neden?”, diye sorar Cathber.

“Ne, neden?”, diye anlamamış gibi Brom’da yaşlı adama sorar.

Cathber, genç hobbit’e sessizce bakar.

Brom omuzlarını silker.

“Ben bir hobbit’im, Efendi Cathber. Bu ne demek biliyor musun?”, der ciddi bir sesle.

“Bu oldukça muallak bir soru Efendi Hobbit—”, diye başlar Cathber ama Brom araya girer.

“Bir hobbit, üç temel elementten oluşur, Efendi Cathber.”, der aynı ciddiyetle. “Birincisi; tembelliği, ikincisi; konforu.. üçüncüsü ise; EVİ! Bu üç elementin olduğu her yerde mutlaka bir hobbit vardır!”

“Bunun benim evime yaptıklarınızla alakasını kuramadım, Efendi Hobbit.”, der Cathber tek kaşı kalkmış bir şekilde.

 

“Siz tembellik nedir bilmezsiniz ve tembelin halinden de anlayamazsınız, Efendi Cathber. Bildiğinizi sandığınız şeye de gerçekte tembellik denemez. Konfor ise bugüne kadar sizin yakınınızdan bile geçmemiş belli ki.. Dolayısıyla sizden asla doğru düzgün bir hobbit olmaz! Ama bir ev, Efendi Cathber.. Herkesin ‘evim’ diyebileceği bir yeri olmalı.. Ve sizinki yıkılmış. Bir hobbit olarak, tembel fakiri olmanıza tahammül edebilirim. Konfor yoksulu oluşunuza da müsamaha gösterebilirim. Ama buna—”, der genç hobbit ve evi gösterir. “—sessiz kalmam mümkün değildi!”

Yaşlı Cathber alık alık önünde duran hobbit’e bakar ve söyledikleri şey zavallı adamcağızın zihnini çarpıtır!

Neden sonra mırıldanır.

“Uğraşınız için teşekkür ederim, Efendi Brom. Ama nadiren uğradığım bir yerdi burası..”

“‘Kimin kime faydası dokunur, kimin kime yardımı olur hiç belli olmaz bu dünyada..’ Bunlar sizin sözlerinizdi.. Zamanı gelince hepimiz, istesek de, istemesek de gideceğiz. Ama bir hobbit olarak son dakikama kadar tembel ve konforlu bir şekilde ve şu anda içinde olmasam da yine de bunun eviminde olmasını istiyorum. Gerçekte siz nadiren buraya uğramıyorsunuz, Efendi Cathber. Siz, buraya gelmemek için çaba gösteriyorsunuz..”

✱ ✱ ✱

Bunu takip eden iki hafta boyunca genç Brom ve yaşlı Cathber evin tamiri ve bahçe düzenlemesiyle uğraşırlar. Bittiğinde evin hala herhangi bir hobbit’in eviyle kıyaslanacak durumu yoktur, ama üç temel elemente de sahiptir; tembelce ve konforlu bir şekilde oturulabilir ‘ev’..

“Hmmph!”, diye homurdandır yaşlı Cathber, göreceli bir konforla yanan küçük şöminenin önünde çarpık sandalyesinde oturmuş, elinde bir kenarı çatlamış eski fincandan sıcak çayını yudumlarken.

“Ne oldu?”, diye sorar genç hobbit, kendi oturduğu yerden, ayaklarını şömineye doğru uzatmış, bir başka fincandan kendi sıcak çayını hüpletirken. Genç hobbit’in fincanı çatlak değildir ve yaşlı adamın fincanı ile aynı setin parçası da değildir. Bu fincan, ortalama bir alıcının gözünde sadece burun kıvırtacağı kadar yıpranmıştır. Bir antikacı ise, üstünde bir zamanlar incelikle işlenmiş, pembe varak çiçekleri görecek ve fincanın yüzlerce yıllık ve paha biçilmez olduğunu, ağzı sulanarak itiraf edecektir —en azından kendisine!

“İtiraf etmeliyim ki bu yağmur altında ıslanmaktan daha keyifli.”, der adam.

“Di mi ama?”, diye keyifle sırıtır Brom ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Fazla rahat..”, der Cathber ve kendisi de çayını yudumlar.

“Ahhaaa..”, der genç hobbit. “Zamanla alışacağından eminim. Ama her ‘ilaç’ gibi, bunun da işe yaramasına izin vermelisin..”

Yaşlı adam ‘fırk’lar..

..ve aralarında duran küçük, iğreti tehpanın üzerindeki kil tabaktan bir kurabiye daha alır.

“Hamur işinden, bahçeden anladığın kadar anlıyorsun. Bu kurabiyeler harika. Hele onları bir fırında değil de bu acınası şöminede yaptığını düşününce..”

“Tembeller, dünyadaki en kuvvetli hayal gücüne sahip insanlardır..”, diye kendisi de kurabiyelerden bir tanesine uzanır, hafif çayına bandırır, sonra yemeye başlar.

“Eminim bunun için mantıklı bir açıklaman vardır.”, der Cathber.

“Tabii.”, der genç hobbit, tekrar sırıtarak. “Tembel olmaya devam edebilmek için, ‘bunu en çabuk ve en kestirme yoldan nasıl yaparım da tekrar şöminemin önünde mutlu bir şekilde oturabilirim?’ düşüncesinin üstesinden gelemeyeceği bir hayal gücü yoktur bu dünyada..”

Yaşlı adam kıkırdar.

“Teşekkür ederim, Efendi Hobbit.”, der Cathber. “Bunca yıldan sonra ilk defa ‘evim’ oldu.. Evim ve baktığımda rastgele çalı çırpı yerine düzenli bir ‘bahçem’..”

“Ben teşekkür ederim, Efendi Cathber. Sayenizde kendi başıma asla göremeyeceğim şeyleri gösterdiniz bana.”, diye samimi bir şekilde cevap verir Brom.

 

Cathber bunun üzerine sessizleşir.

Şömineden mutlu çatırtılar gelir.

Dışarıda hava kararır.

Uzun bir süre fincan, hüpletme ve kurabiye ‘kıt’latması dışında hiçbir ses duyulmaz.

 

“İstersen..”, der düşünceli bir şekilde yaşlı adam, neden sonra. “Seni evine gönderebilirim..”

“Ne? Nasıl yani?”, diye irkilir genç hobbit birden ve elindeki antika fincanı neredeyse düşürür.

“Benim ne olduğumu sanıyorum ki artık tahmin etmişsindir. Hoş, gizlemek için özel bir çaba da sarf etmemiştim doğrusu.”, der Efendi Cathber.

“İlk karşılaştığımızda, fırtınayı çağırdığınızı söylediğinizde bazı kuşkularım oluşmadı değil. Ayrıca burası için devamlı ‘ormanım’ ifadesini kullanmanız, başlı başına bir ilamdı.. Ama siz mevzu etmediğiniz için ben de nezaketsizlik etmek istemedim.”, diye itiraf eder genç hobbit.

“Bundan dolayı ayrıca teşekkür ederim.”, der yaşlı adam. “İstersen.. kapımın önündeki çınar ağacından, senin evinin bahçesindeki çınara bir kapı açabilirim. Teknik olarak hedef ağaca dokunmuş yada en azından onu görmüş olmalıydım, ama beraber olduğumuz bu son bir yıl boyunca bahçenden ve bahçendeki ağaçlardan, ve özellikle de çınarından o kadar çok bahsettin ki, görmüş gibi ayrıntılarını zihnimde canlandırabiliyorum.”

Brom hayret.. ve özlemle oturduğu yamuk sandalyede kalakalır.. Konuşmak için bir kaç defa ağzını açar ama herhangi bir ses çıkmaz.

Dahası, hemen yanınada peyda olan garip.. ve biraz da ürkütücü bir ‘hissin’ varlığına ayılır ve o his ona bu tercihin tamamen kendisine ait olduğunu ve önündeki ‘dönmek’ ile ‘devam etmek’ arasındaki iki seçenek ona kati bir şeyler söyler.

Geri dönerse evine, sıcak şöminesine, annesinin yadigar fincanlarına, kitaplarına, kıtır kurabiyelerine, ve muhtemelen de tembel, konforlu evinde mutlu bir şekilde yaşayıp gideceğini..

Devam etmesi halinde ise, evinden ayrıldığı geceden beri karşılaştığı bütün şeylerin aynısını ve çok daha fazlasını yaşayacağını, dahası bir gün geri döndüğünde, evine dair adı geçen şeylere kavuşmasına rağmen, muhtemelen bir daha mutlu olmayabileceğini söyler ona..

 

Brom Bumblebrim, kendisini dikkatle izleyen yaşlı Cathber’a bakar.

“Neden ben?”, diye soruverir.

Yaşlı adam, ona sessiz bir dakika boyunca bakar. Sonra gözlerini kısarak cevap verir.

“Sorunu yanlış kişiye soruyorsun, Efendi Hobbit. Ama düşünmen gereken asıl şey, sorduğun soru da değil.”, der ona.

“Nedir peki düşünmem gereken şey?”, diye sorar Brom kayıp bir sesle.

Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig sırıtır.

“ÇÜNKÜ sen..”, der.

Genç hobbit kaşlarını çatar.

“Hiç bi şey anlamadım.”, der hafif gıcık olmuş bir ifadeyle.

Yaşlı adam omuzlarını silker, yanında duran tabaktan bir kurabiye daha alır, kendi çayına bandırır ve ağzına atar.

“Ben de anladığımı söylemedim zaten!”, diye kıkırdar.

“Hiç yardımcı olmuyorsunuz, Efendi Cathber..”, diye homurdanır Brom.

 

“Sana bir seçenek verdim, delikanlı. Sanıyorum, sadece bu seçeneği sana sunmuş olarak bazı şeyleri anlama fırsatı da doğurmuş oldum. Gerisini senin düşünmen lazım.

Ben, bana verilen seçeklerden, bunca yüz yıl sonra ‘Elime ne geçti?’, diye sorulduğunda vereceğim cevap, ‘Hiç bir şey!’ olacak. Ama zaten yaptıklarım da asla benimle ve benimelde edeceğim kazançlarımla ilgili olmadı. Yaptıklarımı, ‘yaşadığımız dünya, ve bu dünyanın geleceği’ için yaptım.

Ben göçüp gittiğimde ve üzerinden yeterince zaman geçtiğinde bu dünyada kimse beni hatırlamayacak. Ama beni hatırlamayacak ‘özgür kimseler’ de olmuş olacak!”

Genç hobbit, muallak olduğu kadar da ‘kocaman’ olan bu cevap karşısında tökezler. Brom kendisini hiçbir zaman önemli biri olarak görmemiştir. Ancak evinden ayrıldığı geceden beri karşılaştığı şeyleri düşündüğünde; Croaking Mire’deki dehşet yaratığı, onun bu dünyada serbest kalmasını engellemek için binlerce yıldır başında nöbet tutan ‘Muhafızı’, büyülü korumaları dolayısıyla kimsenin giremediği Sessiz Gnome’ların köyünü ve orada yaşadıklarını, Gulls Perch’e girmesine ‘izin verilmiş’ olmasını, dünyada hayatta olan pek az ölümlünün oturup ‘muhabbet’ ettiği anne Titania’yı, onun vadisini kurtarmak için verdiği mücadeleyi ve bunun için yapmaz zorunda kaldığı şeyleri, güzel, saf ve olağanüstü Aremela’sını, ve garip bir ‘tesadüfle’ bu yaşlı adamla; yedi yüz kırk küsur yıl önce Themalsar’da savaşmış olan Cathber Gwet’chen Bolgrig ile karşılaşmasını düşünür.

 

“Göster bana.”, der sessizce.

Yaşlı adam ‘hımpf’lar ve yavaşça yerinden kalkar. Ağır adımlarla küçük kulübenin kapısını açar ve kararmakta olan akşam ışığında bile güzel görünen bahçesine çıkar.

Genç hobbit ise sessizce onu peşinden takip eder.

Yaşlı adam bahçesinin kenarındaki koca çınarın yanına geldiğinde nazikçe ağaca dokunur.

“Benden daha yaşlı bildiğim tek sen varsın. Tamara ile senin gölgende karşılaşmıştık, hatırlıyor musun?”, der yaşlı adam. Sonra Brom’a döner ve kıkırdar. “..Ve ilk kavgamızı da o zaman yapmıştık! İkimizde bu kıymetli ağacın hediye edeceği bir ‘asa’nın peşindeydik. İkimiz de asayı istiyorduk ve ikimizde hakkımız olduğunu düşündüğümüz o asadan vazgeçmek istemiyorduk. Tamara.. ateşli bir kızdı.. Ateşli ve inatçı.. Ben de inatçıydım ama sanırım onun kadar yakıcı bir güzelliğe sahip değildim!”

Brom, yaşlı Cathber’in eşinden bu kadar ‘mutlu’ bir şekilde bahsettiğine ilk defa müşahade eder.

“En sonunda ona, asayı alabileceğini, benim ise yeni bir asa için iki yüz yıl bekleyebileceğimi ve bunun sorun olmayacağını söyledim.”, der yaşlı adam ve dolu gözlerle gülümser. “Asayı o aldı. Ama ben de onu almış oldum! Hayatımda yaptığım en değerli, ve en güzel takastı bu..”

Brom gülmek ister ama nedense sadece kendi gözlerinin de dolduğunu hisseder.

“Senden küçük bir ricada bulunacağım, Tamara; bu delikanlının evine bir kapı açman. Geçtiğimiz bu bir yılda hayata dair unuttuğum o kadar çok şeyi bana farkında olmadan hatırlattı ki.. Ve bükülmüş evimi tekrar ayağa kaldırdı. Bence eve dönmek istiyorsa, bunu hakketti..”

Brom, yaşlı adamın ağaca eşinin adıyla hitap etmesini hayretle karşılar ve bir anda bu dünya hakkında ne kadar az şey bildiğini anlayıverir. Dahası, adamın neden evine dönmek istemediğine de ayılır.

Genç hobbit, Efendi Cathber’in ağaca neden ‘Tamara’ diye hitap ettiğini anlamaz. Ama her eve döndüğünde yada her kapısını açtığında ilk gördüğü şeyin o ağaç olması bu yaşlı adamı ne denli kahredebileceği konusunda bazı tahminleri vardır. Genç hobbit, kendisinin de bir gün bir ağaca ‘Aremela’ diye hitap edip etmeyeceğini düşünür..

Yada..

..yeleğinin pek az kullandığı iç cebinde sakladığı toğumları, hobbit evinin arka bahçesine ektiğinde yetişeceğini umduğu çileklere..

Aremela..

..diye mi hitap edecekti?

 

Yaşlı çınar birden esner gibi gerilir.

Ve gövdesinde, bir insanın eğilerek, bir hobbit’in ise hoplaya zıplaya geçebileceği bir gedik açılır..

Brom hayretle gediğin içinde Bowling Hills’i, sonra Greener Kasabasını, en sonunda da evinin güzel bahçesini, bahçesindeki ağaçlarını, çiçeklerini ve ailesinin ona bıraktığı güllerini ve.. evini görür..

Genç hobbit göz yaşları içerisinde dizlerinin üzerine çöker..

..zira Brom Bumblebrim kararını çoktan vermiştir.

 

Evet.

Bir gün evine, sıcak şöminesine, kitaplarına, annesinin yadigar fincanlarına, mutlu çörek ve kurabiyelerine, bahçesine ve güllerine geri dönecektir. Döndüğünde ise mutlu olup olmayacağı kati değildir. Ama evine tekrar ayak bastığında, iç cebinde sakladığı çilek tohumlarının, o tohumlar için verilen hayatın ve yapılan fedakarlığın hakkını da vermiş olarak dönmüş olacaktır.

 

“Gördüm ve teşekkür ederim, Efendi Cathber.”, der Brom sessizce.

“Gitmeyeceksin.”, der yaşlı adam ve bunu bir soru olarak sormaz.

“Bir gün, evet. Daha değil.. Evim ve tembel konforum hiçbir yere gitmiyorlar. Ama ben şimdi gidersem, elime bir daha geçmeyecek, ve belki de sadece küçük bir hobbit’e ihtiyaç duyulabilecek fırsatları da kaçırmış olacağım.”

 

Efendi Cathber, yüzünde belirmiş bir kahırla yavaşça kapanan gediği seyreden küçük dostuna bakar, ve  gülümser.

Bir elini genç hobbit’in omzuna koyar ve, “Bilgelik sana erken yaşta gelmiş, Efendi Hobbit.”, der nazikçe.

✱ ✱ ✱

Genç Brom, yaşlı Cathber’le bir kaç gün daha kulubede kalırlar. Sonra da tekrar ‘fırtına avı’ için yola koyulurlar. İş daha bitmemiştir ve bir hobbit, başladığı işi yarıda bırakmaz. 

“Evinize tekrar döneceğinizi umuyorum, Efendi Cathber. Ve bunun için de sizden bir on altı yıl daha beklememenizi rica ediyorum.”, der Brom.

“Bu yolculukta bir şeyler öğrenen tek kişi sen değilsin, delikanlı.”, der Cathber sırıtarak. “Bana tembelliği olmasa da,  evimin kıymetini ve konforunu göstermeyi başardın. Ki bu da beni üçte iki hobbit yapıyor.”

“Bu kabul edilebilir bir oran, efendim.”, diye başıyla onlar genç hobbit.

Cathber kıkırdar.

“Sırada neresi var?”, diye sorar Brom.

“Sırada güneydeki komşularımız var; Elder Hills dwarf’ları..”

“Aaaaa.. Dwarf’lar.. Bu iyi..”, der Brom kaşları çatılı bir şekilde.

Yaşlı Cathber’in tek kaşı kalkar.

“Neden?”

Genç hobbit’in suratında haşin bir ifade belirir.

“Çünkü onlara söyleyecek bir çift lafım var!” 

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VIII ile
devam edecek..


Brom Bumblebrim, hiç farkında olmadan bu yaşlı ve yalnız adama, sadece bir kaç ay sonra ve çok uzaklardan bir çocuk gönderecektir..

Bu çocuk boynuzlu doğacak ve bundan dolayı annesi taşlanarak köyünden kovulacak ve saklandığı ormanda da yaralarından dolayı ölecektir. Anneyi ve kasılmış kolları arasında tuttuğu ve hala hayatta olan küçük bebeğini birisi bulacaktır. O kişi de Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig’in kendisi olacaktır.

Yaşlı Cathber hayretle ‘kendisine sunulan’ bu bebeği alacak ve asla sahip olamadığı bir şeyi, kızı ve emeklerinin mirasıçısı olarak yetiştirecektir.

Efendi Cathber bu kıza ‘Tanrı’nın izniyle’, anlamına gelen ‘Inshala’ adını verecek ve bu küçük, sevimli yaratık büyüyecek, hem babası, hem de efendisi olarak gördüğü Cathber’in ölümünden sonra Rituel Ormanını sahiplenecek ve ‘bir sonraki nesil’ olarak onun mirasını devam ettirecektir..

Bu hikaye için bkz. “i, inshala. i, belong” 

 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VI

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VI

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” V ‘in
devamıdır..

 

 

11.11.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Ekim ortası.
Ritual Ormanlarının güneyi..

 

Teşekkür ederim.”, der genç hobbit kayıp bir sesle, kocaman gagasını ona doğru eğmiş dev martıya ve elindeki küçük keseciği yeleğindeki pek az kullandığı iç cebe güvenli bir şekilde yerleştirir. 

Martı sırtından inen küçük yaratığa yeni doğmakta olan güneşin silik ışığında kara gözlerle bakar, sonra başını göğe kaldırıp uzun, acıklı bir bando borazanını andıran sesle gaklar ve tekrar eğilip hobbit’e bakar.

Brom, her nasılsa martının o gaklamasında ve kocaman, kapkara gözlerinde esef ve hüzün görür ve ister istemez tekrar gözleri dolar ve omuzları hıçkırıklarla hoplamaya başlar.

Martı, önünde acınası bir kahırla duran küçük şeyi sessizce süzer, sonra gagasıyla onu nazikçe dürter.

“Hayır. İyi değilim ve iyi olmak gibi bir niyetim de yok. Ama bu da senin sorunun değil zaten..”, diye, göz yaşlarına karışmış hıçkırıkları arasında söylenir küçük hobbit. “Anneye, beni buraya getirmene izin verdiği için teşekkür ettiğimi söyle lütfen. Bir daha görüşür müyüz bilemiyorum. Belki bir gün.. Kızlara da kendi aralarında didişmeyi bırakmalarını tembih et. Hayat böyle çocukça şeyler için fazla kısa.. Ve.. .. o kadar, işte..”

Gulls Perch’e adını veren dev martı tekrar hüzünle gaklar, gagasının ucuyla ve nazikçe küçük hobbit’in başına iki kere ‘pıt pıt’lar, sonra döner, biraz uzaklaşır, neredeyse onar yardalık kanatlarını açar, bir kaç defa çırpar ve havalanır..

..ve güneye, evine, Gulls Perch’e doğru gözden kaybolur.

. . .

“Kes şunu!”, diye hırlar Brom ve kalçasının, tam da göremediği yerini sıvazlamaya başlar. “Benden ne istiyorsun bilmiyorum ve açıkçası artık umurumda da değil. Hayatımda bana verilmiş en güzel, en muhteşem şeyle tanıştırdın, sonra da aldın onu elimden.. Senden ne kadar nefret ettiğimi bilemezsin. Git ve bir başka salak bul kendini eğlendirecek. Senin yüzünden evimin mutluluğunu kaybettim.. Senin yüzünden hayatımda görmek istemediğim şeyler gördüm.. Senin yüzünden aklıma bile gelmeyecek korkular yaşadım.. Senin yüzünden en çok sevdiğim bir şeyimden oldum.. Senin yüzünden bu dünya hakkında ne kadar saf ve temiz düşüncem varsa hepsini kaybettim.. Ne bok istedin benden ki beni böyle sınayıp süründürdün? Kime ne yaptım? Kime ne zararım dokundu da beni seninle lanetlediler.. Defol git.. Ve beni bir daha da rahatsız etme..”

 

Brom Bumblebrim, Gulls Perch’den onu sırtında taşıyarak getiren dev martının gitmesinden sonra Ritual Ormanlarının güneyinde, Arashkan ırmağı kıyısında kamp kurmuş ve iki haftadır da burada öylece, amaçsız bir şekilde yatıp kalkmıştı. Gündüzleri ırmaktan balık avlamış, geceleri de küçük ateşinin başında oturmuş, elinde annesinin yadigar Lir’inden sabit iki nota dışında hiçbir şey çalmadan durmuş ve uykusuzluktan sızıncaya kadar öylece, kıpırdamadan, sessizce ağlamıştı..

..taki kalçasından, tam da göremediği yerden, tanıdığı sızıyı hissedinceye kadar.

Genç hobbit’in bu ani ve beklenmedik harlaması karşısında, beklenmedik yerlerde ve istenmeyen zamanlarda onu ısırıp duran ne idüğü belirsiz şeyden herhangi bir tepki gelmez.

 

Tepki gök yüzünden gelir!

 

Büyük, yer sarsıcı bir patlamayla homurdanır Ekim bulutları ve bir anda yağmur yağmaya başlar..

Yağmur, bardaktan boşalır gibi değil, dev bir fıçıdan boşalır gibi yağmaya başalar!

“Yağ lan!”, diye avazı çıktığı kadar çığlar Brom. “İstediğin kadar yağ, lanet olasıca şey! İstersen al ve götür beni sularında.. Ama sana bir daha boyun eğmeyeceğim..!”

“Canın bir şeye sıkılmışa benziyor, evlat.”, der tiz, paslı bir ses sırılsıklam gecenin karanlığından.

“Evet!.. Ne?.. Kim var orda?!”, diye bir elinde babasının eski kılıcı, diğerinde de amcasının küçük, antika gürzü olduğu hande fırlar ayağa genç Brom.

“Ahaa.. Haşin bir genç! Ama o silahlara gerek olacağını da pek sanmıyorum, delikanlı.. Benim kadar bükük ve yaşlı bir adamı korkutarak kendini utandırmak istemiyorsan, tabii..”, der adam ve Brom’un ateşi yağmurdan sönmüş kampına adamın ağır, topallayan ayak sesleri eşliğinde paslı kıkırtısını da duyar..

..ama yine de silahlarını indirmez.

“Yazık.”, der adam. “Birileri senin insanlığa olan inancını fena halde köreltmiş..”

Gece, yumuşak bir ışıkla aydınlanır ve Brom beş – altı yarda ilerisinde sesi kadar yaşlı bir adam bulur.

Adam ağır, temkinli hareketlerle kendi etrafında döner ve Brom’a gülümseyerek konuşur.

“Gördüğün gibi bu yamuk asa ve daha da yamuk beden dışında bir şeyim yok. Şimdi.. Senin gibi iyi giyimli bir hobbit’in buralarda ne işi var ve neden bu kadar kızgınsın?”, diye merakla sorar yaşlı adam.

Brom, uzun bir süre yağmur altında sessizce yaşlı adamı, bir elinde tuttuğu asasını ve diğer elinde duran puslu ışığı süzer.

Adamın kafası neredeyse keldir. Olan saçları, sakalları gibi aklaşmış, birbirine karışmış ve beline kadar da uzanmaktadır. Adamın üzerinde ise tiril, pejmürde bir cübbe ve bir kaç küçük kesenin tutuşturulduğu, kemer niyetine bağladığı sicim dışında herhangi bir mal varlığı yok gibidir.

 

Gök tekrar gürler.

Gece aydınlanır.

Yağmur daha bir hışımla yağmaya başlar.

Yaşlı adam ise genç hobbit’in bir karar vermesini bekler..

 

“Kimsin sen?”, diye sorar Brom tekrar.

“Yaşlı ve mazbut bir adamım, o kadar. Ormanın bu taraflarında biraz işim vardı ve senin bağırtılarını duyunca belki bir yardımım dokunur diye geldim.”, der yaşlı adam.

“Bir fey gibi konuşuyorsun.”, der Brom kaşlarını çatarak. “Adını vermediğin gibi, muallak cevaplarla geçiştiriyorsun..”

“Aaaa.. Feylerden haberdar olacak kadar gezmiş ve görmüş bir delikanlı.. Yada ağzı yanacak kadar..”, der adam ve tekrar kıkırdar.

Brom sessizce ve ırkına hiç de yakışmayan bir huysuzlukla olduğu yerde durur.. ellerinde silahlarıyla..

“Öyle olsun bakalım, delikanlı.”, der yaşlı adam ve omuzlarını silker. “Sakıncası yoksa ben kendi işime bakacağım o zaman. Bu fırtınayı güvenli bir şekilde buraya çağırmam biraz zamanımı aldı ve boşa gitmesini istemem. Sen de istersen seyredebilirsin..”

Adam topallaya zıplaya garip bir yürüyüşle Brom’un ilerisinden geçer ve yaklaşık elli yarda sonra durur. Elindeki yamuk asayı aldığı gibi yere saplar..

..ama asa yerinde durmaz ve devrilir.

Adam zorlukla eğilir ve asayı yerden alır. Ikınarak tekrar yere saplamaya çalışır ama asa yine yerinde durmaz ve düşer.

Adam esefle asaya bakar.

“Evlat. Orada durup yaşlı bir adamın kendisini rezil etmesini daha ne kadar seyredeceksin?”, diye sorar, paslı sesiyle.

Brom adama bakar, sonrada uyuz bir ifadeyle ona doğru yürümeye başlar.

“Yaşlı bir adama gözlerini yuvarlamamalısın, delikanlı. Bu neredeyse bütün ırklarda ayıptır.”, der adam genç hobbit’e.

Brom ise burnundan soluyarak yerdeki asayı kapar, kılıcıyla yeri eşeler, asayı içine saplar, sonra asanın dibine yakında bulduğu taşlardan dizerek olduğu yerde durmasını sağlar ve “Hangi ırkta ayıp değil?”, diye sorar somurtarak.

“Bilmek istemezsin, delikanlı..”, diye cevap verir yaşlı adam.

“Gece karanlık. Gözlerimi yuvarladığımı bile görme ihtimalin yok!”, diye asabice söylenir Brom.

Yaşlı adam kıkırdar.

“Neredeyse bütün ırklardaki bütün gençler kendilerinden bir iş yapmaları istendiğinde gözlerini yuvarlarlar!”

Brom kaşlarını çatar.

“Ee.. naapıyoruz burada?”, diye sorar.

“Biz mi? Biz bi şey yapmıyoruz, delikanlı. Ama geri çekilsek iyi olur.. Biraz daha.. Evet.. Biraz daha.. Aslında çok daha gerilesek sanki daha iyi olur.. Kulaklarını da kapatırsan iyi olur.. Kulaklarını kapatıp ağzını açarsan pek daha iyi olur!”

Brom, yaşlı adamla yere saplanmış asanın neredeyse yüz yarda gerisinde, ağızları açık, kulakları tıkalı bir şekilde öylece yağmurun altında dururlar.

“Naapıyoz böyle yaa?!”, diye geçirir genç hobbit, içinden ve yaşlı adama, bir sonraki hamlesi ne olacağını kesitirilemez bir deliye bakar gibi onu yan yan süzer.

 

Gök bir daha gürler.

Gece bir ufuktan diğerine kadar aydınlanır.

Kapkara bulutların arasından çaprazlamasına tek dal bir yıldırım, müthiş bir hızla dikinine iner..

..ve göz harlatan bir kıvılcım yağmuruyla asayı vurur!

 

Brom, gözleri tamamen kamaşmış bir şekilde öylece dizlerinin üstüne çöker..

Tekrar görmeye başladığında yaşlı adam yanına çömelmiş, ona bir şeyler söylemektedir ama ne etrafında uçuşan parıltılardan adamı görebilir, ne de çınlayan kulaklarından söylediklerini duyar.

“Aaaaa.. Güzel.. Sanırım tekrar duymaya başladın.. İyi misin, delikanlı? Değilsen de zamanla olacaksın.. İşin püf noktası, üzerinde fazla düşünmemek ve yapacak kendine bir şeyler bulmak..”, der yaşlı adam genç hobbit’e gülümseyerek.

“Sen.. sen neden benim gibi sağır ve kör olmadın?”, diye boğuk bir sesle sorar, Brom.

“Yaşlılığın nadir avantajları, evlat.. Gözlerimi kapatmayı akıl edecek kadar bilge, ve senin kadar iyi duyamayacak kadar da sağır!”, der adam ve tekrar kıkırdar.

Brom yüzünü buruşturur..

Yaşlı berduşun her şeye verecek ‘kıkırtılı’ bir cevabı var gibidir.

“Kampın mahvolmuşa benziyor, genç efendi. Benimkisi hemen yakınlarda. İstersen bana misafir olabilirsin. Beğenmezsen de yarın tekrar buraya dönersin ama bunu tavsiye etmem.”, der yaşlı adam.

“Neden?”, diye sorar Brom temkinli bir şekilde.

“Korkarım bu şimşek ve sonrasında düşen yıldırım, hemen batımızda bulunan Serenity Home kasabasına bağlı izcileri ayartmış olacaktır. İzci Efendisi Davien’e tesadüf edersen sana bir kaç soru sorup bırakacaktır. Ancak Moorat’e tesadüf etmen halinde seni hayatından bezdireceğinden emin olabilirsin.”

Genç hobbit, bu iki izci efendilerinin isimlerini duymuştur. Genç hobbit bu iki izci efendisini, Serenity Home kasabası şerifiyle birlikte, bir kamp dolusu haydutu ortadan kaldırmalarını canlı olarak, oldukça da yakından seyretmiştir.

“Öyle olsun bakalım.”, der biraz huysuzca. “Bu gece için misafirin olurum ama yarın için söz veremem.”

“Yarın için ben de söz veremem.”, der yaşlı adam ve Brom, adamın pek de kamptan bahsetmediği izlenimine kapılır.

“Bu fırtınayı çağırmaktan bahsetmiştin..”, diye yoklar yaşlı adamı Brom.

“Öyle mi dedim?”, diye sorar yaşlı adam ve ormana, muhtemelen kendi kampı olan yere doğru yürümeye başlar.

 

Genç hobbit, sırt çantası, yıldırım dolayısıyla düşürdüğü silahlarını ve kampından geriye kalan ne varsa kapar ve garip, topallaya hoplaya yürüyen yaşlı adamın peşine takılır.

 

“Evet. Öyle dedin.”, der Brom kati bir sesle.

“Eh.. İlk akıl gidermiş, derler..”, der adam ve sırıtır.

“Eee?”, der Brom ve işin peşini bırakmaz.

Yaşlı adam temkinli bir şekilde etrafına bakınır, sonra da sıkılgan bir sesle konuşur..

“Heavens Hand nerededir, bilir misin, evlat?”, diye sorar.

“Evet.”, der Brom. “Durkahan’ın oldukça kuzeyinde, Korduba’s Watch’ı geçince..”

“Aaaaa.. Coğrafyasını bilen, okumuş bir delikanlı. Tarihini de bilebilirsen sana sorunun cevabını veririm..”, diye mutlu bir şekilde cevap verir yaşlı adam.

 

Brom tekrar kaşlarını çatar.

Yaşlı adamın sorulan sorulara bir türlü açık cevaplar vermeyişi, aslına bakılırsa, herhangi içerikli bir cevap vermeyişi, son bir ayda yaşadığı duygusal tahribattan sonra genç hobbit’te olağan dışı bir sabırsızlık, hatta tahammülsüzlük ve asabiyet oluşturmuştur.

 

“Neden sorduğum sorulara bir türlü cevap vermiyorsun?”, diye huysuzca sorar.

“Neden böyle bir beklenti içerisindesin?”, diye sorar yaşlı adam.

“Kampına geldin, kim olduğunu, ne yaptığını ve fırtınayı sordum ama beni kör ve sağır etmen dışında da hiçbir cevap vermedin!”, diye neredeyse hırlar Brom.

“Aaa.. Birisi yanlış tarafından kalkmış sanırım.. biri-iki ay önce..”, der yaşlı adam sonra derin, sessiz bir soluk verir ve devam eder. “Öncelikle, kampına misafir yada davet edilmediğim için gerçekte misafirin de olmadım. Kendince muhtemel haklı sebeplerden ötürü de olsa, yine de bana silah çektin. Sana üzerimde silah olmadığını göstermiş olmama rağmen silahlarını indirmedin, dolayısıyla ben de kampının etrafından dolaştım. Sana adımı vermemi gerektirecek nezaket koşullarını bana sunmadığın için, ben de sana adımı verme gereği görmedim.

Sana bir hobbit’in burada ne işi olduğunu sordum, ama buna da bir cevap alamayınca, bende yapmaya geldiğim kendi işimle uğraşmaya karar verdim.

Seni kulaklarını kapatman ve ağzını da açman konusunda uyardım. Açıkçası bu uyarılardan sonra gözlerini açık bırakacağın aklımın ucundan bile geçmemişti.. Sanırım kulaklarını yeterince sıkı kapatmadığın için anlık sağır, gözlerini açık tuttuğun için anlık kör, ağzını da söylediğim gibi açmadığın için de kendi bedensel iç basıncın, yıldırımın oluşturduğu dış basınçla dengelenmedi ve tahmin et, hanginiz kazandınız?”, diye mutlu bir şekilde paslı sesiyle açıklar yaşlı adam.

 

Brom’un yüzü daha da kararır çünkü adam haklıdır. Teknik yada nezaket; her halükarda haklıdır.

 

“Brom.. Brom Bumblebrim..”, der neden sonra kaynayan bir sesle.

“Tanıştığımıza sevindim, Brom-Brom Bumblebrim..”, der yaşlı adam sırıtarak. “Benim adım da Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Ama sen bana bunlardan sadece bir tanesini kullanarak hitap etsen de olur. Aslına bakılırsa öyle olmasını rica edeceğim.. Karşılaştığım bazı yaratıklar tamamını kullanmakta ısrar ediyorlar ve her defasında duyması, söylemesinden bile daha acıklı oluyor..”

“..Fey’ler gibi..”, diye sokuşturur araya Brom.

“Ahhaaa.. Evet, fey’ler gibi..”, der yaşlı Cathber ‘en sonunda anlayan birisini buldum’ der gibi!

“Asadan ve Heavens Hand’den bahsediyorduk.”, der Brom ve bu garip, tek düze hali kendisini bile biraz şaşırtır.

“Hayır, genç Brom, daha başlamamıştık. Ama merak etme, çok heyecanlı bir hikaye. Bununla birlikte, sanırım ikimizde bir gece için yeterince ıslandık. Önce biraz ısınıp kuruyalım, karnımızı da biraz doyuralım sonrasında hala ayık istek, sana anlatırım.. Ve işte geldik.”, der yaşlı adam ve tamamen çam dallarından örme, daha çok bir kunduz yuvasını andıran ve yaşlı adamın sadece beline kadar gelen küçük, kubbeli bir ‘şeyin’ yanına gelirler.

“Hmmm..”, diye sesli bir şekilde düşünür adam. “Pek de misafir beklemiyordum açıkçası. Sanırım bu ikimiz için biraz küçük. Ama merak etme. Sanıyorum bu konuda bir şeyler yapabilirim..”

Yaşlı adam ellerini kaldırır ve Brom’un çıkaramadığı bir dilde bir şeyler mırıldanmaya başlar.

 

Aradan biraz zaman geçer.

 

“Hiç bi şey olmuyor..”, der Brom neden sonra.

“Hiç bir şey olmuyor da ne demek?”, diye sorar yaşlı adam.

“Her ne yapıyorsan, bi işe yaramıyor!”, diye açıklar Brom.

“Bu.. biraz utanç verici bir durum..”, der Cathber. “Bir de şunu deneyelim bakalım..”

 

Aradan biraz daha zaman geçer.

 

“Hala bir şey olmuyor..”, diye mırıldanır genç hobbit.

“Bu.. gerçekten beklenmedik bir durum. Normalde bunun işe yaramış olması lazımdı!”, der yaşlı adam alınmış bir sesle.

“Ne yaptığını bildiğinden emin misin?”, diye sorar Brom.

“Ne münasebet! Tabi ki ne yaptığımı biliyorum!”, der Cathber, tamamen alınmış bir sesle.

Sonra yine bir şeyler mırıldanmaya başlar.

 

Aradan biraz daha vakit geçer ama yine bir şey olmaz.

 

“Bu.. gerçekten çok garip.”, der yaşlı adam hayretle kendi ellerine bakarak.

Brom acımasızca ‘fırk’lar.

Sonra sırt çantasını yere bırakır, içinden küçük, katlanabilir çadırını çıkartır ve kurmaya başlar.

Fena bozulmuş bir Cathber, kaşları çatılı bir şekilde küçük hobbit’in kendi çadırını kurmasını seyreder.

Sonra arkasını döner ve daha bir azimle tekrar bir şeyler mırıldanmaya başlar.

“Hayır!”, diye kendi kendisine söyleniyormuş gibi konuşur birden. “Anlaşmamız böyle değildi. Ben size olan yükümlülüklerimi yerine getirdim. Sizin de kendi payımıza düşeni— Ne demek koşullar değişti?! Hangi koşullar değiş—? Hayır, hayır tabiki size kızgın değilim. Neden size kızgın ola—? Aaaa.. sanırım şimdi anladım. Tamam, olur böyle şeyler.. Sorun değil, sorun değil.. Ateşi yakın bari.. Yaşlı bir adama yağmurlu bir havada kuru dal aratmakla uğraştırmayın..”

Brom, bir yandan bu ‘zır deli’ adamın söylediklerine kulak kabartırken, bir yandan da çadırını kurar. İşi bittiğinde yaşlı adamı, etrafı taşlarla çevrilmiş bir ateşin başında bulur. Ateşin hemen ilerisinde ise kayda değer bir miktarda ve düzgünce dizilmiş kuru dal ve odunlar durmaktadır.

Brom ister istemez ateşe yaklaşır.

Yanına geldiğinde yaşlı adamın ince çubuklara balık, patates, domates, patlıcan ve mısır geçirdiğini görür. Adam çubuklara geçirdiği yiyecekleri imtina ile ateşin yanına dizer, bunların bazılarının iyice kızarmalarını beklerken, bazılarının ise sadece hafif renklerinin değişmelerini bekleyecek kadar ısıtır.

Brom’un bir anda ağzı sulanır.

“Öylece durup seyir mi edeceksin, Efendi Hobbit? Yoksa gelip bunları yiyecek misin? Bu kadar şeyi tek başıma yersem sanırım bu benim yaşımdaki birisi için hazımsız bir gece olurdu..”, diye söylenir yaşlı adam.

 

Brom ateşin başına çöker ve ellerini ısıtır biraz, sonrada kendisine uzatılan çubuklara geçirilmiş balıkları, patatesleri, domatesleri, patlıcanları ve son olarak da mısırları yer.

 

Yaşlı Cathber yemek boyunca sesini çıkarmaz ve kendisi de yaptığı yemeklerden tadımlık ısırıklar alır. Sonra biraz abartılı bir şekilde esner ve gözlerini ovuşturur.

“Aaaahh.. Bu yaşlı kemikler benden uyumamı talep ediyorlar. Sen istersen ateşin başında takılabilirsin.”, der ve hemen ileride duran kuru dal ve odunlara işaret ederek, “Gördüğün gibi gece seni sıcak tutacak kadar yakacak odunumuz var.”

“Ne?”, diye sorar Brom. “Bu kadar mı?”

“Anlayamadım? Doymadıysan şu sepetin içerisinde biraz daha var yiyecek bir şeyler.”, der Cathber ve odunların hemen yanında duran bir sepete işaret eder. “Ama korkarım çubuklarla geçirip pişirmeyi kendin yapmak zorunda kalacaksın..”

“Hayır, onu sormuyorum. Konuşacak bir şeylerimiz yok muydu?”, diye biraz asabîce sorar genç hobbit.

“Benim söyleyeceklerim bekleyebilir, Efendi Hobbit. Senin söyleyeceklerin ise bir barut fıçısının içinde ve patlamaya hazır gibi.. Sanıyorum patladığında ikimizin de orda olmamasını tercih edeceğim. Söylemeye hazır olduğunda, ben de dinlemeye hazır olmuş olacağım. Sen dinlemeye hazır olduğunda, ben de söylemiş olacağım..”, der Cathber ciddi bir gülümseyişle, sonra kalkar ve küçük, çam dallarından yapılmış kulübemsi çadırına gider.

 

Brom adamın arkasından sessizce kaynar.

“Kaçık, zır deli, yaşlı berduş!”, diye burnundan soluyarak söylenir.

 

Genç hobbit’in zihninin derinliklerindeki bir ses, Cathber Gwet’chen Bolgrig ismini bir yerlerde duymuş yada okumuş olduğunu ona hatırlatır ama o isimle bağdaşan sadece bir kişi vardır ve o kişi bir ‘insan’dır ve rivayetlere göre sekiz yüz küsur yıl önce gerçekleşen Themalsar adındaki kaçık bir papazın ordularına karşı yapılan savaşta bulunmuştur..

Brom inançsızca ‘fırk’lar.

Birincisi bu adam, yaşlı olmakla beraber bir insandır ve bırakın sekiz yüz küsur yıl yaşında olmayı, anca ayakta durabilmektedir. İkincisi ise orijinal Cathber’in kendisi de bir insandır ve onun da sekiz yüz küsur yıl yaşamış olması mümkün değildir. Brom, bu adamın, tanınmış birisinin adını alarak kendince şöhret peşinde koşan bir kaçık olduğunu düşünür.. yada ortada nesilden nesile geçen bir kült vardır ve her nesilde birisine bu isim bahşedilmesi dolayısıyla bu adamın adı, tarihi kişilik olan orijinal Cathber’in adıyla aynıdır.

 

“Çattık..”, diye homurdanır Brom ve kalkıp düzgün bir şekilde dizilmiş odunların yanında duran sepetin saman saplarından örülme kapağını açar ve içine bakar.

Sepetin içinde her şey ilginç bir şekilde ayrı ayrı kase yada bohçaların içinde durmaktadır; kapalı bir kasenin içinde tuzlanıp kurutulmuş bir düzine balık, ayrı ayrı bohçalanmış patatesler, patlıcanlar, domatesler, mantarlar, mısırlar, fasulyeler ve..

 

..Brom olduğu yerde çakılıp kalır..

 

Küçük bir çanak dolusu, kırmızı-pembe çilek..

 

Brom sepetin başında ne kadar durur bilemez zira zaman onun için durmuş gibidir..

“Hayır yaa..”, diye sessizce inler. “Unutmak üzereydim..”

 

Belli ki genç hobbit hiçbir şekilde unutmak üzere değildir..

 

Uzaklarda bir yerde gök tekrar gürler.

Orman kısa bir anlığına aydınlanır ve kendisini sessizce seyredenlere acıklı bir sahneyi sergiler.

Öylece, durduğu yerde, Brom Bumblebrim hıçkırıklarla ağlamaktadır..

✱ ✱ ✱

26.04.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Nisan sonu.
Ritual Ormanları..

 

Daha hızlı, daha hızlı, genç hobbit. Fırsatı kaçırmak üzereyiz!”, diye, bir yandan topallaya-zıplaya koşarken, bir yandan da paslı sesiyle seslenir yaşlı Cathber. “Bu fırtına biraz aceleci çıktı ve korkarım içini dökmek için sabırsızlanıyor..” 

Brom yine sırılsıklam olmuş bir şekilde durmak bilmeyen yaşlı adamın peşinden, nefes nefese kalmış bir şekilde, elindeki yamuk asa ile koşturur. Genç hobbit, Ritual Ormanlarına geldiğinden beri devamlı ıslak gibidir sanki ve aklı başında herkes gibi kendisi de yağmur altında ‘terlemekten’ hoşlanmaz.

“Geliyorum, geliyorum..”, diye bağırır homurdanan kara bulutların altında koşarken.

Aslında gece olmasına daha saatler vardır ama hem bu ormanlığın yoğun ağaçları, hem de gök yüzünde yuvarlanan koyu bulutlar sayesinde genç hobbit açısından gece olsa da değişen bir şey olmazmış gibi gelir.

Brom tekrar gök yüzünden boğuk homurtuları duyulmaya başlar ve birkaç yüz yarda ileride yaşlı Cathber’in ona doğru, “Acele et, delikanlı.. Acele et, geliyor!”, diye elini salladığını görür.

Sırılsıklam olmuş hobbit, biraz daha hızlanır, yaşlı adamın yanına gelir, haftalar önce adamın kendisine verdiği çapayla yeri kazar, asayı açtığı deliğe saplar ve toprağa tesadüf eden ucunu iyice kapatıp yerine sabitler..

..ve kaçar!

 

Genç hobbit, ilk tecrübesinden sonra aynı acemiliği tekrarlamak gibi bir niyeti yoktur ve kendisi gibi çoktan uzaklaşmış yaşlı Cathber’in yanına, kocaman bir çınarın arkasına pineklemiş, ellerini kulaklarına sımsıkı kapatmış ve ağzını da açabildiği kadar açmış bir şekilde bekler.

 

Gök yüzünden ve kapkara bulutların arasından duyulan homurtular şiddetlenir ve birden, sağır edecek bir şiddetle ‘hapşırır’..!

Brom koskocaman bir çınarın arkasında saklanmış, dahası gözlerini de sımsıkı kapatmış olmasına rağmen yine de ‘beyaz’ görür..

Tekrar gözlerini açtığında gündüz biraz aydınlanmış gibidir ve yukarından, gök yüzünden bir – iki defa daha hoşnutsuz homurtular duyulur, sonra yağmur başladığı gibi bir anda kesilir!

 

“Bunu daha ne kadar yapacağız?”, diye biraz bıkmış bir sesle söylenir Brom. “Neredeyse üç aydır ormanın güneyinde bir oraya, bir buraya koşturup fırtına avlıyoruz!”

“Fırtına avlamak.. Bu çok hoşuma gitti, genç Brom.. Sen gerçekten kelimeler için yaratılmış bir varlıksın, ve bu dünya için de bir zenginliksin!”, diye kıkırdar yaşlı adam.

 

Brom kaşlarını çatar..

 

Gerçekte Brom somurtkan biri değildir. Olur olmaz her şeye kaş çatan da bir hobbit olmamıştır hiç bir zaman. Aslına bakılırsa kaç çatmak, hobbit’lerde sık görülen bir mimik de değildir.

Bu kaş çatma olayı, onda sonradan peyda olmuş bir alışkanlıktır..

Bir kaç ay öncesinden itibaren..

..Gulls Perch’den ayrılmasından sonra..

..Sevgili, güzel, saf, temiz ve olağanüstü Aremela’sının ölümünden sonra.

 

“Asıl soruna dönersek, bu ‘fırtına avı’, gerçekten çok önemli. Sana anlattıklarımı hatırla. Heavens Hand, mebus iblislerle bizim aramızda duran tek şey. Evet, Tranquil elf’leri ve Dwarwick dwarf’ları da bu konuda Heavens Hand’e devamlı yardım ve destek gönderiyorlar ama, en nihayetinde, orada savaşıp hayatlarını veren insanlar krallığın gerisinde yaşayan diğer insan ve ırkları da koruyorlar. Onlar olmazsa yada bir gün orası düşerse, bu insanlığın sonu olur. Bizim de onlara birazcık olsun yardımlarımız dokunmalı, öyle değil mi?”, diye mutlu bir ciddiyetle anlatır yaşlı Cathber.

“O kısmını anladım da, bu yıldırımların ne işe yaradığını hala anlamış değilim. Dahası, bu lanet olasıca asa nasıl oluyor da bunca yıldırımdan sonra hala tek parça halinde durabiliyor?”, diye bıkmış bir ifadeyle sorar Brom.

 

Genç Brom, kaş çatma olayının yanı sıra, bir kaç başka yeni huy daha edinmiş gibidir; bıkkınlık, yılgınlık, hoşnutsuzluk, umarsızlık ve genel anlamda ciddi bir ‘bitse de gitsek’ tavrı içeren keyifsizlik ve buradaki ‘gitsek’ kısmı ise spesifik bir olayla sınırlı değil, sanki genç Brom bunu ‘hayatın kendisi’ için değerlendirmektedir..

 

“Nereye savurduğunu bilmeden lanet okumamalısın, genç Brom. Lanetler hafife alınacak şeyler değildirler..”, der Cathber nazikçe.. ama sesinde altı çizili bir ciddiyet de vardır sanki.

“Uhhmm.. özür dilerim. Lafın gelişi..”

“Korkarım, lanetlerde ‘lafın gelişi’ de olmaz, Efendi Hobbit.”, der yaşlı adam. “Bunu bir çoklarından fazla senin bilmen gerekir.”

“Ne demek istiyorsun?”, diye biraz fazla haşince sorar Brom.

“Asa parçalanmıyor çünkü bilge bazı şahıslar ve mucitlerin hazırladığı ve şahsımın bile anlamadığı karmaşık bazı kimsaysal solüsyonlarla yıkanarak yapısal olarak güçlendirilmiş bir asa bu. Yamuk oluşunun da keyfî değil, kondüktörel olarak bir gereklilik olduğu aynı şahıslar tarafınca ısrarlı bir şekilde tekrarlandı bana.”, der yaşlı Cathber ve genç hobbit’in haşin sorusunu harika bir şekilde saman altı eder. “Yıldırımların ne işe yaradığına gelirsek, bu bizim hiçbir işimize yaramayacak çünkü onları kendimiz için toplamıyoruz. Bana gelen haberlere göre ‘düşman’ saflarında beklenmedik ve olağan dışı bazı hareketlenmeler varmış. Heavens Hand efendileri, benim gibi mazbut ve naif olmakla beraber bazı özel becerileri olan şahsiyetlerden, Demons Wall’un müdafaası için böylesi yıldırım asalarının gerektiği konusunda isteklerde bulundular. Sanıyorum ki bu asalardan başka ormanlarda şahsım dışında yapanlar da var. Bu asaları İblis Duvarına yerleştirdiklerinde hem oradaki mevcut büyülü muhafazaları, devamlı insan gücü aratmaksızın besleyecekler, hem de yaklaşan iblisleri, benim tahminime göre en az iki bin yarda gibi etkili bir mesafeden vurabilecekler.”

Brom, iki bin yardayı duyunca ister istemez tırsar zira bu gerçekten fevkalade etkili ve bir o kadar da ürkütücü bir mesafedir. Bu, Endless Watch surlarındaki, uzun menzilli Drashan korsan gemileri için özellikle imal edilmiş anti-kalyon mancınıklarının bile etkili mesafesinin neredeyse iki buçuk katıdır!

“Oha!”, diye geçirir Brom içinden ve bir anda ıkınarak ve isteksizce yaptığı işin gerçek potansiyeline ayılıverir. Yaptıkları bu iş, teorik yada sonuçları itibariyle muallak ve idealistçe yapılan bir iş değil, Heavens Hand’deki bir demircinin, askerlerin kırılmış silahlarını yada zırhlarını tamir etmesi kadar ‘pratik’ sonuçları olan bir emektir..

Genç Brom yaptığı işin mutlak tekabülünü tam olarak kavramış olmasada duydukları, ona olan umarsız tavrını silmeye de yetecektir.

Cepheden aylarca mesafe uzaklıkta olmasına karşın, oradaki mücadeleyi birinci elden etkileyecek ve sayısız hayatı da kurtarma potansiyeli olan bu ‘basit’ gibi görünen ‘fırtına avı’, bir anda onun için yeni farkındalıklar ve beklenmedi bazı algı kapıları da açıverecektir.

Ve genç hobbit bu düşünce silsilesinin sonuna ve ilgili sonuçlarına vardığında, yaşlı Cathber’in ışıl ışıl gözlerle ve sessizce kendisini seyreder halde bulur.

Brom, bu adamın kim olduğu konusunda kati bir sonuca varamaz —hafif kaçık, daha çok da bir deli olması dışında..

..ama onun ‘normal’ bir deli olduğunu da düşünmez.

 

“Eee..? Sırada hangi fırtına var?”, diye sorar..

✱ ✱ ✱

Bunu takip eden aylar boyunca yaşlı Cathber, Brom’u, Ritual Ormanlarının etrafında, içinde, altında ve üstünde.. ve fırtına peşinde, durmaksızın koşturur. Genç hobbit’in yaşlı adam hakkında git gide artan kuşkuları, yeni bir fırtına peşinde koşarken tesadüf ettikleri Themalsar Harabelerine ulaştıklarında kesinleşir. 

Yıldırım asasını topraktan söküp çıkartan Brom, Cathber’i yanında değil, onu orman sınırının dışında bulur. Yaşlı adam, kayıp bir ifadeyle kuzeye ve doğuya bakmaktadır..

..kıpırdamadan ve öylece.

 

“Cathber?”, diye soran bir ifadeyle yaklaşır Brom, yaşlı adamın yanına.

“Zaman, bazı şeyleri tahammül edilir hale getiriyor, genç Brom Bumblebrim. Ama asla silip atamıyor.”, der yaşlı Cathber.

Brom, bu lafın üzerine olduğu yerde kalakalır.

“Burası.”, der Cathber sessizce. “İşte tam burası.. ve 740 yıl, 6 ay ve 11 gün önce..”

“Anlamadım..”

“268,570 ve bu gün.. Eşimi kaybettiğim yer, ve üzerinden geçen zaman, delikanlı..”

Brom hayret yaşlı adama bakar.

 

“Bunca zaman sonra bile o kadar çıplak bir şekilde hatırlıyorum ki.. Themalar ve habis orduları, Grandeleren ve elflerini kuşatmıştı ve bizler —Arashkan ordusundan insanlar, Elder Hills’den dwarflar, Silent Hills’den gnomelar, bulup buluşturduğumuz ne kadar dost, fey, melek varsa canımızı dişimize takmış, elimizden gelen her şeyi yapıyorduk.. O gün bize Göklerin göndereceği bazı habercilerin geleceği söylenmişti. ‘Bir yanlışı düzeltmek için..’, dediler.. Bunun ne demek olduğunu yada ne anlama geldiğini hala çözebilmiş değilim ama emir yukardan.. çok yukardan.. Göklerden gelmişti ve bize gelecek olan haberciler için yol açmamız gerektiği söylendi.. Biz de açtık.

Bu.. bu bize çok pahalıya mal oldu.. Bir çok hayata.. Bir çok kadın dul kaldı o gün.. Bir çok erkek de yalnız.. O gün eşim ve sevgilim olan kadın da haberciler için yolu açanlar arasındaydı.. Halbuki Gökler onu bir melek olarak sıf benim için bu dünyaya indirmişlerdi!

 

Evet, Efendi Bumblebrim. 

 

Aradan 268,570 ve bu gün geçti ve ben onu hala özlüyorum. Niyetimiz savaştan sonra yerleşip beraber bir hayat kurmaktı. İkimiz de çocukları çok seviyorduk. İkimiz de çocuklarımız olsun istiyorduk.. Ama Themalsar onu benden aldı ve aradan 740 yıl geçmiş olmasına rağmen asla çocuklarım olmadı..

 

Acısı dindi mi?

Hayır.

Sadece bulandı..

 

Bana yalnız geçireceğim 740 yılımı takas etmemi isteseler, onunla geçireceğim basit bir hayat için gözümü kırpmadan ‘Alın. Yüz yıllar sizin olsun. Bana onunla geçireceğim 40 yılı verin yeter.’, derdim.

İşin en acı.. ve güzel yanı nedir biliyor musun, genç Brom?

Yıllar geçtikçe onun yüzü, hatırası, dokunuşu ve dudaklarının tadı.. daha da güzelleşiyor olması..

Bunları neden sana anlattığımı merak ediyorsan söyleyeyim..

 

Benim yaptığım hatayı yapma..

 

Kayıplarımız kaçınılmazdır. Bir ölümlü olmanın en güzel yanıdır bu; bir ölümlü olmamız.. ve kayıplarımız..

Fey’lerin biz insanlara neden gıpta ettiklerinin sebebi de gerçekte budur; sınırlı olan zamanımızda yapabildiklerimiz.

Tok, açın halinden anlamaz.

Ölümsüz de ölümlünün yaşadığı sevgileri, tutuşan duyguları ve aldığı zevkleri asla tadamaz..”

Yaşlı Cathber ve Brom, sessizlik içerinde ormana geri dönerler..

..ve genç ozan aylar.. çok aylar sonra ilk defa Lir’ini tekrar eline alır.

Sessizce söylediği şarkının sözleri ona geliverir..

 

 

 

Time.
 
You cannot fight it,
you cannot resist it,
beat it, wound it nor slay it.
You can only yield to it..
 
Time.
 
It is cunning,
it is stingy, ruthless, pitiless
and sparse.
It turns a spark into a fire, and fire into ash.
It grinds mountains to dust.
It gathers trickles into oceans.
It gives birth to rebellions and liberties
and brings down empires..
It gives meaning to patience,
diligence, and vigilance.
It is the key to mortality
and the lock to eternity.
It precedes
and postcedes..
One day we are,
one day we are not.
It is hope and it is despair..

 

✱ ✱ ✱

Bu olaydan sonra Brom için ‘yaşlı adam’ birden ‘Efendi Cathber’ oluverir ve Efendi Cathber onu daha kuzeye, Büyük Kuzey Tundra’larının girişine kadar götürür ve ikisininde ıkınarak tırmandıkları bir dağın kıyısından bembeyaz tundraları gösterir, orada yaşayan barbar kabileleri ve sürülerinden, kocaman buz devlerinden, muazzam kar ayılarından, vaşaklarından, büyük, beyaz ejderlerden ve daha bir çok başka harikalardan bahseder. 

Efendi Cathber, genç hobbit’i yıldırımların peşinde koştururken güneye, sonra çaprazlamasına tekrar kuzeye, sonra yine güneye indirir ve beraber Oger’s Foot denen yere getirir ve Brom bu süre içerisinde farkında olmadan günleri, haftaları ve ayları saymayı bırakıverir ve yaşlı adamla geçirdiği zamanı tekil ‘an’lar olarak ve hayatında daha önce hiç olmadığını kadar ‘ayık’ bir şekilde yaşar. Sanki zamanın geçişiyle ilgili kaybı, etrafında olup bitenlere karşı oluşan yepyeni bir farkındalıkla takas etmiştir.

Evet, zaman önemlidir zira geçişi, ve bu geçişe bağlı olarak, ‘bitti’ —gibi bazı kaçınılmaz sonuçları vardır. Ama genç hobbit için içerik ve algı, yüzeysel olarak kaybedilen zamana fazlasıyla değerdir..

 

“Evet, Efendi Hobbit.. burada dikkatli olmamız gerekecek..”, diye uyarır yaşlı Cathber.

“Neden ki?”, diye sorar Brom.

“Çünkü burası Oger’s Foot ve bu tepelerin sakinleri biraz heyecanlı.. aslında ‘tez canlı’ tiplerdir.”, der Cathber.

“Neden ki?”, diye tekrarlar genç hobbit.

“Çünkü burası Oger’s Foot.. Buranın sakinlerinin kim olduklarını konusunda bir tahmininde bulunabilirsin —ve ‘sakinleri’ derken bunu da olabilecek en geniş anlamda kullandığımı da ifade etmek isterim.”, diye sırıtarak açıklar yaşlı adam.

“Oger! Muhteşem Gökler adına.. Burada oger’ler mi yaşıyor?”, diye çığlar Brom.

“Çok uzun yüzyıllardır..”, der Cathber ve kıkırdak.

“Bu inanılır gibi değil.. Oger’lerin burada yaşamasına nasıl müsaade edebilirsiniz! Onlar fevkalade vahşi ve tehlikeliler..”, diye inler Brom ve bir anda korkuyla her yere bakmaya başlar.

“Müsaade, biraz kuvvetli bir ifade oldu, evlat. Hiç kimse, bir başkasının yaşam hakkı üzerinde ‘müsaade’ gücüne sahip olmamalı. Onlar çoğumuzdan önce buradaydılar.. Serenity Home’dan bile önce.. Geçinmeyi bilen.. ve isteyenler olduğu sürece de, genel olarak kaleme alınmamış bir barış da var insanlarla oger’ler arasında. Ve tabii, onları buradan atacak bir gücün olmayışının da söz konusu barışda bir etkisi vardır eminim.”, diye ekler yaşlı adam gülerek.

“Ama rivayetlere göre Themalsar Savaşından sonra gerçekleşen neredeyse tüm ayaklanmalarda oger’ler de yer almışlar.”, diye itiraz eder Brom.

“Aaaaa.. Ama söz konusu ayaklanmalarda insanlar da vardı.. Onlardan dolayı bütün insanları da mı suçlayalım?”

 

Brom buna da itiraz etmek ister.. Gulls Perch’de olanlardan sonra genç hobbit’in insanlara da, dwarf’lara da hiç bir inancı yada itimadı kalmadığı gibi, onlara karşı içsel, gizli ve pek de azımsanmayacak bir nefret de beslemiyor değildir —ki bu da bir hobbit için biraz hayret verici bir durumdur..

 

“Neyse ki yanımızda sizin gibi tanınmış, meşhur bir şahsiyet var..”, diye mırıldanır en sonunda.

Yaşlı Cathber buna kıkırdayarak karşılık verir.

“Bana olan inancın onure edici genç hobbit, ama eminim kaynayan bir kazanın içinde en az senin kadar iyi pişeceğimdir!”

 

Brom uzun bir zamandır yapmadığı, yapmaktan da imtina ettiği bir şeyi yapar..

.. kaşlarını çatar!

 

“Veee, sanırım fırtınamız da burada..”, der Cathber mutlu bir şekilde ve birden gök homurdanmaya başlar..

✱ ✱ ✱

Neden buraya fırtınalarını getirdin Kadber? Size saldırmadık. Sizlerden kimseyi kaçırıp yemedik.. Atalarımızın suçlarını çoktan bize ödettiniz!”, diye gürler neredeyse dört yarda boyundaki iri kaslı, iri omuzlu, iri göğüslü ve iri kafalı dişi oger, yüzünde fevkalade çirkin bir ifadeyle. 

Bir düzine yarı-devin yeri göğü sarsarak varlıklarını gelmelerinden önce ilan edeceklerini sanırdınız.. En azından genç Brom’un kati beklentisi buydu. Fırtına ile gelen yıldırımı ‘topladıktan’ sonra birden ve hiçbir ön uyarı olmaksızın peyda oluvermişlerdi oger’ler; ellerinde kocaman kılıçlar, gürzler, taştan oyulmuş ‘sopalar’, beraberlerinde getirdikleri, her biri neredeyse yirmişer kiloluk ‘fırlatma’ taşlarlarıyla..

 

“Merhaba, Reise Grulganiste..”, der Efendi Cathber sakince. “Seni ve aileni böylesi harika bir günde görmek ne güzel.”

‘Reise Grulganiste’, Cathber’e fena pis bir bakış atar ve korku içerinde titreyen zavallı küçük hobbit, gerçek ve etkili ‘kaş çatmanın’ ne olduğunu anlayıverir.

Cathber bu manzara karşısında ivedilikle taktik değiştirir.

“Çağırdığım bu küçük fırtına ile sizi rahatsız ettiysem özür dilerim. Ama sizi temin ederim ki bunun sizinle bir ilgisi olmadığı gibi size karşı da yapılmış bir şey değildi..”

“Bunu göreceğiz, Kadber! Geçen yıllarda bize hep hediyelerle gelmemiş olsaydın, seni şuracıkta pişirirdim!”, diye kapkara bir ifadeyle hırlar ‘kadın’.

“Bunu yapmış olmanız hepimiz için acı bir gün olurdu..”, der yaşlı Cathber.

“Neden? Bunu yapmayacağımı mı düşünüyorsun bükük insan!”, diye kendi kişisel fırtınasıyla hırlar Reise Grulganiste.

“Aaaa.. hayır, efendim.. Benden et çıkmaz ve dişlerinizin arasına takılmış kemiklerim bütün gününüzü mahvederdi de ondan.”, der yaşlı adam kıkırdayarak.

Reise Grulganiste bu cevabı komik bulduysa da bu hiç bir şekilde yüzüne yansımaz!

“Peki, peki.. Belli ki bugün ters yanımızdan kalkmışız. Olur böyle şeyler.. Ama merak etmeyin, Yüce Reise.. size yine elim boş gelmiş değilim!”, diye deklere eder Efendi Cathber.

“Bize ne getirdin, bükük insan?”, diye burnundan solur Grulganiste.

“Saygıdeğer ve eşsiz namınıza yakışır bir hediye; size Efendi Ozan’ı getirdim!”

 

“Ne?!”, diye dehşetle küçük, korku dolu bir çığlık atar Brom!

 

“Bu mu? Bu yaşından sonra çocuk mu yaptın kendine bükük insan? Hangi kuş beyinli kadın senin gibi huysuz bir adamdan çocuk ister ki?”, diye horlayan bir sesle yaşlı adama bakar.

“Ben.. buna biraz alınmadım değil, doğrusu Ganiste! Benim peşimden koşturduğun zamanları hatırlıyorum! Bütün orman, benim için söylediğin ağıtlardan dolayı aylarca uyuyamamıştı!”, diye fena halde alınmış bir şekilde mızmızlanır yaşlı Cathber.

 

Reise Grulganiste buna sadece haşin ve acımasız bir kahkaha ile cevap verir.

 

“O üç yüz yıl önceydi, bükük insan! O zaman kafanda saç, bacaklarında da et vardı!”

Efendi Cathber, kıpkırmızı bir suratla burnundan solur.

“Bu çok acımasızca oldu, Ganiste! Senin kalibrendeki bir kadına hiç yakıştıramadım doğrusu..”

“Benim kalibremdeki kadınlar, kalibreli erkeklerden hoşlanırlar, Kadber!”, diye pis bir sırıtışla cevap verir Reise.

“Görüyorum ki ölümcül espri anlayışından hiçbir şey eksilmemiş, Ganiste.. Şimdi. Burada durup beni horlamaya devam mı edeceksin, yoksa işimize mi bakacağız?”, diye rezil olmuş bir ifadeyle konuşur, yaşlı adam.

“Ben devam etmeye meyilliyim, bükük adam..”, diye cevabı yapıştıtır koca oger.

“Meyilliyim..?”, diye hayretle ünler Brom bir anda.

 

Ortam bir anda sessizleşir.

 

Reise Grulganiste, kapkara olmuş bir suratla önce Brom’a, sonra Cathber’a, sonra da tekrar Brom’a bakar..

Brom yutkunur ve olduğundan daha da küçülmeye çalışır..

Koca ‘kadın’ arkasını dönmeden birkaç emir yağdırır ve yanındaki oger’ler birden kendilerine yapacak bir şeyler bulmaya giderler.

Grulganiste uzun bir süre burnundan soluyarak Brom’a ve Cathber’e yakıcı gözleriyle bakmaya devam eder.

 

“Nerden buldun bu küçük şeyi?”, diye hırlar kadın.

“Aslına bakılırsa, o beni buldu dersem daha isabetli olur —ki bu da uzun ve konumuzla pek de alakalı olmayan bir hikaye.”, der Cathber.

“Ne var? Nooluyo yaa?”, diye tiz bir sesle fısıldar Brom.

“Fark ettin.”, diye cevap verir Cathber.

“Fark ettim? Aslında sadece biraz yadırgadım, o kadar. ‘Meyletmek’, insanların bile günlük konuşmalarında kullandıkları bir ifade değil..”

“Ve sana göre ‘aptal oger’lerin’ hiç kullanmaması gereken bir şey bu, öyle mi?”, diye yüzünde nahoş bir ifadeyle bakar Grulganiste, küçük hobbite.

“Aptallık, ırklara özel bir şey değil, hanımefendi.. Kişisel tercihlere ve davranışların sonuçlarına özel bir hal..”, diye açıklar Brom.

“Gerçekten, nerden buldun bunu?”, diye tekrar sorar Reise.

Cathber omuzlarını silker.

“Dediğim gibi.. ikimiz de bir birimizi tanımıyorduk ve oldukça alakasız koşullar altında karşılaştık. Sonra Efendi Ozan bana nezaket gösterdi ve bana eşlik etmeye karar verdi.”

“Sana neden nezaket göstersin ki? Sen haşin, acımasız, duygusuz ve kalpsiz bir adamsın, Kadber!”, diye hışmeder Grulganiste.

“Alındım.”, der Cathber.

“Efendi Cathber?”, diye temkinli bir şekilde sorar Brom.

“Bu.. öhöm.. sorunun cevabını daha sonra konuşsak..”, diye bozuntuya vermemeye çalışarak cevap verir Cathber.

“Beni reddetti!”, diye hışmeder Reise Grulganiste. “Aylarca peşinden koşturdum, beraber ölümcül maceralara atıldık ve en sonunda beni terk edip gitti!”

“Bu.. biraz abartılı ve önemli bazı ayrıntıları eksik olan bir hikaye değil mi, Ganiste?”, diye alınmış bir ifadeyle konuşur yaşlı adam. “Sana hiç bir söz vermedim. Benimle gelmeni istediğimde, gelecek reise olarak Oger’s Foot dışındaki dünyayı daha yakinen görmeni ve tanımanı istedim, o kadar. Bu şekilde oger’lerin mütemadiyen başkalarının kötü emellerine alet edilmelerini, dolayısıyla da öldürülmelerini engellemeyi ummuştum. Sen potansiyeli olan, zeki, uyanık, karizmatik, gelecek vaadeden, fevkalade de çekici ve güzel bir kızdın —bana öyle bakma lütfen, genç hobbit. Her ırkın güzellik anlayışı ve standartları farklıdır. Onları yargılamadan önce onların standartlarını bilmen gerekir.. Lütfen bu elzem bilgilerden mahrum bir şekilde sen de aynı hatayı yapma..”, der Cathber biraz sinirlenmiş bir şekilde.

“Yapmam, efendim..”, der Brom ‘fırk’layarak.

Yaşlı Cathber esef dolu bir nefes verir.

“Seni reddetmedim, Ganiste. Kalbini de kırmak istemedim. Ama görmen gereken şeyleri de görmüş olman gerekiyordu.. Benden istediğinin sevigiyi sana vermedim çünkü o sevgim bir başkasına aitti. Sana o kötülüğü yapamazdım..”, der Cathber ve bunu söylerken de yüzünde hiçbir tereddüt yada utanç yoktur.

 

Reise Grulganiste yine uzun bir sessizlikle ikisini de süzer.

 

“Gelin benimle..”, der emri vaki bir üslupla. “Konuşacak şeylerimiz var.. ve bana getirdiğin bu küçük şeyin marifetlerini görmeye can atıyorum!”

Brom, tamamen tırsmış bir şekilde yaşlı Cathber’in peşine takılır ve ikisi de koca Reise Grulganiste’nin arkasından, Oger’s Foot tepelerinde yaşayan devlerin köyüne doğru yola koyulurlar..

✱ ✱ ✱

Neden beni bunlara veriyosun, Efendi Cathber?”, diye cılız bir sesle inler genç Brom. “Bende sanıldığı kadar et yok! Bu gördüklerinin çoğu tatsız koli köpüğü!” 

“Ahhaaa..!”, diye mutlu bir ifadeyle ünler yaşlı adam. “Kendi lezzetini bu kadar hor görmemelisin, Efendi Hobbit.. Ve oger’ler iş yemeye gelince fazla nüans aramazlar!”

“Yok daha neler!”, diye homurdanır Reise Grulganiste. “Ben yemeklerimde nane, kekik, karabiber, zencefil, karanfil, çörek otu, susam ve safran kullanıyorum.”

“Bence aklına gelen bütün baharatları rastgele sıralıyorsun..”, diye kıkırdar Cathber.

“Bence şansını fazla zorlama istersen yaşlı adam..”, diye yapıştırır Reise..

“‘Bükük adama’ ne oldu?”, diye soru verir Brom birden.

“O seyredenler için kullandığım şey, zira ve gerçekte arkadaşın Cathber, bükük ötesi, sirke gibi bir adamdır!”, diye söylenir Reise Grulganiste.

Brom ister istemez kahkayı basar.

“Bu.. hayret verici bir durum!”

“Neden? Oger’lerin espri anlayışı olamaz mı?”, diye burnundan solur Grulganiste.

“Aaa.. Hayır.. Hayret verici olan, sayenizde Efendi Cathber hakkında öğrendiklerim..”, diye kıkırdayarak cevap verir Brom.

“Bu.. uhhmm.. hakkımda duyduklarını başka yerlerde tekrarlamazsan, pek sevineceğim, Efendi Hobbit.”, der Cathber esefli bir sesle.

“Bilmem. Karşılığında ne vereceğine bakar.”, der Brom sırıtarak.

Reise Grulganiste ‘fırk’lar.

“Sevdim bu küçük adamı, Cathber. Günün sonunda yemeyebilirim bile!”

 

Brom susar!

✱ ✱ ✱

Neler oluyor Ganiste? Seni fazla tedirgin gördüm..”, siye sorar Cathber sessizce. “En son neredeyse 140 sene önce seni bu kadar tedirgin gördüm.. Ondan önce ise neredeyse iki asır oldu aynı tedirgin gözlerle bana bakıyordun.. İlk ayaklanmaya katılmayı reddettiğinde daha genç, ateşli bir kızdın ve dikkatimi çekmeyi de başarmıştın.. İkincisine katılmayı reddettiğinde ise senin farklı olduğunu anlamıştım..”

“Buraya eski anıları yad etmeye mi geldin, yaşlı adam..”, diye yukardan bakar Cathber’e dev kadın. “Olanlar oldu, ölenler de öldü.. Annem, babam, amcalarım, teyzelerim, erkek ve kız kardeşlerim.. Aileme dair hiç kimsem kalmadı o sefil papaz ve çağrıları yüzünden..”

 

Reise Grulganiste, yaşlı Cathber ve genç Brom’la birlike, insan standartlarına göre kocaman, hobbit standartlarına göre ise devasa oger köyüne geldikten sonra reise adamlarının bir kısmını tekrar devriyeye, bir kısmını nöbet yerlerine, daha sonra çağırdığı başkalarına da gerekli gördüğü bir düzine emirler verip göndermiş, sonra da üçü, Grulganiste’nin dev çadırına girmişlerdi.

Brom, bu kocaman kadının çatırını, ilginç bir şekilde ‘derli toplu’ bulmuştu. Çadır, yere atılmış ve çoğunluğu geometrik desenlerden oluşan hasırlar, kocaman, kalın yüylü kürkler, ocakta pişirilmiş, ve yine çoğunluğu geometrik desenlerle süslenmiş çanak ve çömlekler, çadırın ortasına gömülmüş, etrafı düzenli taşlarla çevrili büyük bir ateş çukur ve yere düzenli bir şekilde ‘atılmış’ minderler, ve kürklerden oluşan bir de yer yatağından oluşmaktadır.

 

“Hayret verici, öyle değil mi?”, diye Brom’un aklından geçenleri dillendirir yaşlı adam, çadırın içine girinceler.

Brom ise herhangi bir yorum yapmamayı tercih eder zira ‘ev sahipleri’ biraz alıngan biridir ve onu ezecek kadar da büyüktür!

“Benim klübemden bile daha temiz ve derli toplu..”, diye ekler Cathber.

“Senin, klube dediğin o acınası çöplükte ancak standartları olmayan fareler yaşar.”, diye horlar yaşlı adamı Grulganiste.

“Ganiste.. Lütfen..”, der Cathber. “Bu kadarı biraz fazla oldu artık. Hışmını birkaç kademe aşağı çeksen, diyorum. İkimizde yaptığım şeyleri neden yaptğımı, yapmamayı tercih ettiğim şeyleri de neden yapmadığımı biliyoruz. Beni yerin dibine geçirerek olmazlardan bir olur çıkmayacağını pek ala biliyorsun..”

Reise Grulganiste sessizce yanan bir ateşle Cathberi süzer.

Neden sonra burnundan soluyarak konuşur.

“Öyle olsun bakalım Cathber.. En azından şimdilik.. Ama bunun karşılığına ölümümün senin elinden olmasını isityorum!”, diye haşin bir sesle konuşur.

Brom hayretle önce Reise Grulganesti’ye, sonra da Efendi Cathber’a bakar.

“Kabul.”, der Cathber kısaca. “Şimdi.. bana neler olduğunu anlatacak mısın? İlk defa buralara yıldırım toplamak için gelmiyorum. Ama seni, beni bekler hande görmek, başlı başına mutlu bir karşılaşma olmakla beraber, beklendik değil.. Tahminim, fırtınanın geldiğini gördüğün anda fırladığın gibi, kısa zamanda bulabildiğin bütün adamlarınla geldin..”

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye oldukça hoşnutsuz bir ifadeyle sorar Reise.

“On iki? Gerçekten Ganesti.. Şimdi gerçekten alındım..”, der Cathber kızmış bir şekilde.

“Onlar sağlam adamlardır.”, diye itiraz eder Grulganesti.

“Buna şüphem yok.. Ama beni.. yakalamak için yeterli değiller ve bunu ikimiz de biliyoruz.”, der Cathber.

Brom ise kenarda durmuş, bu iki alakasız kişinin, biri yaşlı ve hafif kaçık, diğeri ise dev bir oger’in bu küçük, sözlü düellosunu izlemektedir.

Reise Grulganesti derin bir soluk verir.

“Beni yine mat etmeyi başardın, yaşlı adam.”, der hafif kızmış, hafif takdir eder bir ifadeyle.

“Seni mat etmekten asla keyif almadım, Ganiste. Öyle de bir niyetim olmadı hiç. Ve senin için söylediğim her şeyi de inanarak söyledim.”, der yaşlı Cathber sessizce.

“Öyle olsun, Cathber. Evet.. ‘Çağrı’ tekrar başladı..”, der Grulganesti ve bu sefer yüzünde belirgin bir korku peyda olur.

“Themalsar daha kaç bin can istiyor?”, diye burnundan solur Cathber.

“O değil.”, der Grulganesti.

Cathber’in bir kaşı kalkar.

“Bu.. başka bir şey..”, der Reise sessizce.

“Kim?”, diye sorar Efendi Cathber.

“Bilmiyorum. Sadece çağrısını duyuyorum.. Geceleri.. ve rüyalarımda.. Çok uzaklardan ve çok daha derinlerden..”, diye fısıldar dev kadın.

Cathber hayretle Reise Grulganiste’ye bakar.

“Bu sesin sahibi o kaçık papaz değil, Cathber. Bu.. çok daha tehlikeli.. Çok daha sinsi.. Çok daha karanlık..”, der Grulganesti korkuyla. “Ve..”

“Ve?”, diye sorar yaşlı Cathber.

“Ve çağırdığında, gerçekten çağırdığında reddedebileceğimi sanmıyorum, Cathber.”

“Reddetmelisin, Ganesti. Halkına neler olduğunu çok iyi biliyorsun..”

“Halkıma neler olduğun senden çok daha iyi biliyorum, yaşlı adam. Ama o sesi duyunca benim bile kanım kaynıyor.. Üstüme zırhlarımı geçirmek ve elime kılıçlarımı alıp kan dökesim geliyor, Cathber.. çok kan dökesim geliyor..”, diye dehşet içerisinde tıslar Oger’s Foot devlerinin Reisesi..

“Ve sen burada, o sese karşı gelmek istiyorsun..”, der bir başka ses..

..ve çadırın girişi aralanır.

Brom, hayatında görebileceği en büyük yaratıkla karşılaşır.

 

Oger’ler, yapı olarak ‘büyük’ yaratıklardır. Büyük, geniş, kalın, kaslı, yıkıcı ve oldukça da acımasız. Ama içeri giren oger, genç Brom’un daha önce gördüğü sayılı ogerleri ‘naif’ kılacak kadar iri cüsseli, kaslı, kalın ve acımasız suratlıdır!

 

“..dahası, bir de bu küçük sümüklü böceklerle iş birliği yapıyorsun..”, diye neredeyse tükürür gelen muazzam yaratık.

“Buraya izinsiz girebileceğini kim söyledi sana, Cabot? Çık dışarıya, yada benimle yüzleş.. Beni devirebileceğini düşünüyorsan, kafa diye taşıdığın o taşı seve seve omuzlarından ayırırım!”, diye hırlar Reise Grulganiste.

“Seninle yüzleşeceğim, Grulganiste. Ama bugün değil. Seninle yüzleştiğimde erkeklerin, benim kullarım olacak. Kızların benim kadınlarım olacak. Hayvanların da beni ve benim tebamı besleyecek. Ve o güzel kellende benim çadırımı süsleyecek.. Zamanın yaklaşıyor, Loşka—!”

 

—Cabot hangi ara çadırdan fırlatıldığını göremez.

Brom hiç görmez!

 

Elinde dev kılıcı olduğu halde koca oger’i gırtlağından tutup kaldırmış olan Reise Grulganiste, kılıcının kabzasıyla Cabot’un suratına bir.. iki.. üç.. dört.. beş..

 

Brom saymayı bırakır.

 

..vurur ve ağzı, burnu, kaşları yamulmuş ve kan içerisinde kalmış Cabot, Reise Grulganesiti’ye öylece, sırıtarak bakar.

“Hadisene, yaşlı kadın.. Yap şunu!”, diye ıslak hırıltıyla güler Cabot. “Ama yapmaktan acizsin, ve bu da senin sonun olacak!”

Reise Grulganesti, koca oger’i aldığı gibi yirmi yarda ileri fırlatır ve Cabot büyük bir gürültüyle yere çakılır. Etrafındaki diğer oger’lerin kahkahaları arasında yavaşça doğrulur, ve suratında oluşmuş çirkin bir sırıtışla oradan uzaklaşır..

 

Grulganiste çadırına geri döndüğünde Cathber sesini çıkarmaz. Dev kadın geometrik şekillerle süzlü bir kasede ellerine ve yüzüne bulaşmış kanı temizler, sonra sessizce başka çanaklardan, kaplardan ve sepetlerden çıkardığı et, sebze ve pirinçten, kendince bir şeyler hazırlamaya başlar. Hazırladıklarını koca bir kazanın içine boşaltır, onu da çadırın ortasındaki gömme ateş çukurunun üstüne yerleştirip seri hareketlerle ateşi yakar.

Cathber bütün bu süre içerisinde gıkını çıkarmaz. Sessizce konforlu bulduğu yastıkların üstüne bağdaş kurup oturur. Brom da ayak altında en az bulunabileceğini düşündüğü bir yere siner.

Kazandaki yemek kaynamaya başlayınca Grulganesti bir kaç tane küçük kase ile kazanın başına gelir ve kaselerin içinden aldığı bir şeyleri, koca çimçikleriyle yemeğin içine atmaya başlar.

“Nane ve kekikten koymazsan sevinirim.”, der Cathber.

Grulganiste, yaşlı adama bakar.

“Kekiğin sağlıklı olduğunu söyleyen sendin.. Naneyi de sevdiğini hatırlıyorum.”, der Reise tek kaşı kalmış bir şekilde.

“Naneye bayılırım. Kekik de sağlıdır.. Ama artık yiyemiyorum.”, der yaşlı adam.

“Neden?”

“Röfle..”, der Cathber biraz utanarak. “Dokunuyor!”

Reise Grulganiste hayretle yaşlı adama bakar, sonra derin, gırtlaktan gelen, acımasız bir kahkaha atar.

“Muhteşem Cathber Gwet’chen Bolgrig röfleye mi yenik düştü?”, diye gülmeye devam eder.

“Hayır, sevgili Ganiste.. Her ölümlü gibi ben de yaşlılığa yenik düştüm, o kadar.”, diye alınmış bir şekilde burnunu çeker Cathber. “Ve sanıldığı kadar da ‘muhteşem’ biri değilim.”

“Evet.. değilsin..”, der Grulganiste sessizce. “Ama Rituel Ormanlarına çok faydan dokundu.. Bana ve halkıma da.. Çoğu bunu anlamamış, daha fazlası ise asla bilmeyecek olsalarda. Ve arkanda senin mirasını devam ettirecek bir çocuğun bile yok.. Sanırım en yazık olan kısmı da bu. Hayalinde ki bir kadın için nesilsiz gideceksin, Cathber.”

“Evet.”, der yaşlı adam benzer bir sessizlikle.

“Buna değdi mi peki?”, diye sorar Grulganesti.

“Hiçbir şey kaybettiğime değmedi, Ganesti. Sen.. sen benim seni terk ettiğimi düşündüğün için bana bunca zamandır kızgınsın.”

“Evet. Hala da kızgın olmaya devam ediyorum, yaşlı adam.”

“Ama ben seni asla terk etmedim. Zira hala buradayım. Seni her zaman korudum ve kolladım.. İnsanların buraya gelmelerine kaç defa engel olduğumu bile hatırlamıyorum. Bütün bunlara rağmen yine de kızgınsın.. Aradan 740 sene geçti.. Halbuki benim ne kadar kızgın olduğumu hiç soran olmadı..”, der Cathber.

Grulganesti buna bir şey demez.

Biraz sonra da çıkardığı geometrik desenli kil tabaklara, kazandaki yemekten boca eder ve önce Brom’a, sonra Cathber’a, en sonuncusunu da kendisine alır.

 

Gece boyunca Reise Grulganesti ve Cathber sessizce konuşurlar. Brom ise aralarında geçen konuşmaları hayretle takip eder. Sonra, Cathber’in ricası üzerine rahmetli annesinin Lir’ini çıkartır, seri bir şekilde tellerini ayarlar..

..ve çadırdaki herkesin özlemlerine ve kayıplarına hitap eden şarkılarından çalmaya başlar..

 

Demek farkı bildiğini sanıyorsun
Gökler ve cehennem,
Mavi gökyüzü ile acı arasındaki.
Yeşil tarlalar ile
Soğuk çeliği?
Bir gülümseme ile duvağı?
Aralarındaki farkı söyleyebilir misin?

 

Ve sana takas etmeni söylediler mi?
Kahramanlarınla hayaletleri?
Ağaçlarla sıcak külleri?
Serin rüzgarları sıcak havayla?
Değişimle soğuk konforu?
Ve sen tasas ettin mi
Savaşta rol almak için
Bir kafesin içinde başrolü oynamayı?

 

Ne kadar, ne kadar isterdim ki burada olasın.
Biz ikimiz de birer kayıp ruh idik
Küçük bir balık çanağında yüzen,
Art arda yıllarca,
Aynı hikayeyi yaşayarak.
Ne bulduk sonunda?
Aynı eski korkuları.
Keşke burada olsaydın.

✱ ✱ ✱

Neden geldik buraya? Gerçekten neden geldik? Bu devasa ormanların bir çok yerine gittik, bir çok yerinde fırtına avladık, ama Oger’s Foot gerçekten gerekli miydi?”, diye sorar Brom ertesi gün tekrar yola koyulduklarında. “Aslına bakılırsa yaptığımız işin ehemmiyetini kavramış olsam da, bütün ormanı neden dolaştığımızı hala anlamış değilim. Oturup bir yerde art arda fırtına yakalasak da olurdu gibime geliyor..” 

Oger’s Foot’dan ayrılmalarından beri oldukça sessiz kalmayı tercih eden Efendi Cathber, yeni uykudan uyanmış gibi etrafına bakınır, “Hmmm..?”, diye söylenir, sonra “Aaaa.. Evet.. Nedenler ve nasıllar.. Öncelikle fırtına çağırdığımda kati varış noktası her zaman kestilemiyor. Dahası, bunlar naif fırtınalar değiller, Efendi Hobbit. Art arda aynı noktaya çağırılırlarsa hem orayı talan ederler, hem de erozyona ve sele sebep olurlar.”, diye açıklar.

“Ee olsunlar.. Boş bir ormanda bunun kime zararı var ki?”, diye sorar genç hobbit.

“Boş bir orman mı—?”, diye birden ağzı açık bir şekilde Brom’a bakar yaşlı adam. “Boş bir orman da ne demek? Bir orman asla boş olmaz. Ortada bir orman varsa, mutlaka orada yaşayan bir şeyler vardır, delikanlı! Ormandan beslenen ve ormanı besleyen.. Erozyon, ormanı ve orada yaşayan diğer canlıların uzun vadede ölmesine sebep olur. Sel ise her şeyi silip götürür.. Biz farklı yerlere fırtına çağırarak, bu hasarı engellemiş oluyoruz.. ve ormanın her yerini de sulamış oluyoruz. Sen bahçeni sularken tek bir noktasını saatlerce mi sularsın? Tabii ki hayır.. Her noktasını, gerekli olduğu kadar sularsın.. Boş bir ormanmış!”

Brom ağzını kapatır ve bunu yakip eden yarım saat, kırk beş dakika boyunca yaşlı adamın non-stop azarını dinler.

Adamcağız nefes almak için durduğunda ise araya giriverir.

“Ama hala neden Oger’s Foot’a geldiğimizi söylemedin..”

Yaşlı adam kaşlarını çatar.

“O kadar azarı boşuna mı yaptım şimdi?”, diye söylenir burnundan soluyarak.

“Hayır, efendim. Ama sorumdan saptırmaya da yaramadı..”, der Brom ve sırıtır.

Yaşlı adam tekar kaşlarını çatar ve fazla zeki hobbit’lerle, bundan dolayı başlarına gelebilecek belalar ve genel olarak saygısız gençler hakkında bir şeyler mırıldanır.

“Evet, sanırım oraya gitmemize gerek yoktu. Ama seninle ilk karşılaşmamızdan bir süre önce Ganesti.. Reise Grulganesti, beni görmek istediğine dair bir mesaj göndermişti. Kendisi, gördüğün üzere güçlü bir savaşçı olmasının yanı sıra aynı zamanda da bir shaman. Dolayısıyla ilginç bazı büyülere de hakimiyeti var. Ancak daha önce de bana benzer mesajlar gönderip beni gafil avlamaya çalıştığı için, ayağımı sürtmeyi tercih ettim. Ama yine de, eski günlerimiz hatırına ‘geçerken uğrayayım’, dedim.”

“Sana.. uhhmm.. özel bir ilgisi var gibi..”, der Brom ve gülmemek için çaba sarf eder.

“Bu hiç komik değil, delikanlı. İllaki bilmen gerekiyorsa, evet, onu ilk yanıma aldığımda genç, ateşli, atletik, inatçı, hırçın, gözü çabuk dönen, ama ilginç bir şekilde de şefkat dolu bir kızdı..”

“O dev kadına ‘kız’ diye hitap edince bu biraz garip olmuyor değil..”, der Brom kıkırdayarak.

“Ön yargılarının seni kör etmesine izin veriyorsun, Efendi Brom. Karşılaştığımız şeylerin kendi kişisel tanımlarımıza uymak gibi dertleri olmayabilir. Ganesti’yle ilk karşılaştığımda iki buçuk yardalık bir boyu vardı, haşindi, vahşiydi ve eline geçirdiği harcamayı seven bir kızdı.. Ama alternatifleri olabileceği kendisine gösterildiğinde, söz konusu alternetifleri seçmeyi kendisi tercih etti —ki bu da tanıdığım bir çok ‘insan’dan daha bilge biri yapıyor onu. Onunla bir çok maceraya, bir çok da zorlu kavgalara giriştik. Kendisi kaç defa hayatımı kurtardığını hatılamıyorum bile.. özellikle de yarı ölmüş halimi göz yaşları içerisinde defalarca taşımak zorunda kaldığını düşünürsek.”

“Ne oldu peki? Neden ayrıldınız?”, diye merakla sorar Brom.

“Hiçbir şey olmadı. O büyüdü.. ve fazla bağlandı bana. Bu, onun için iyi bir şey değildi. En azından o zamanlar ben öyle olmasını, onun için uygun görmedim.. Onun, kendi halkından kopmasını istemiyordum. Kendisi için uygun biriyle aile kurmasını istiyordum ve o kişi de ben değildim. Onu Oger’s Foot’a getirdim ve sonra da ayrıldım. Nevarki Ganesti inatçı bir kız. Ve çok duygusal.. Yıllar sonra, istemeyerek de olsa evlendi.. Ama beni tekrar bulmak için çaba sarf etmekten de asla vaz geçmedi. Geçen yıllarda da bunu bir kaç defa başardı ama yakalayamadı..”, der yaşlı adam.

“Peki senden talep ettiği şey.. O neydi? ‘Ölümümün senin elinden olmasını istiyorum..’, dediğinde..”

“Bu onların kültüründe bir nevi onurdur. Bir oger bunu sadece iki kişiden ister; onurlu düşmanından yada sevdiği kişiden.. Oger’ler yatakta, hasta ve yaşlanmış olarak ölmeyi acziyet ve zayıflık olarak görürler.”

Brom hayretle yaşlı adama bakar, ama ona, Reise Grulganesti’nin onurlu düşmanı mı, sevdiği kişi mi olduğunu sormaz.

“Cabot? Grulganesti’nin onu öldüreceğini sandım.. Ve açıkçası da bunu yapmasını bekliyordum.. ‘Loşka’ orkça bir kelime.. ve pek de hoş bir anlamı yok, yanlış hatırlamıyorsam..”, diye sorar.

“Yanlış hatırlamıyorsun, Efendi Hobbit. Loşka oldukça ağır bir hakaret.”, diye onaylar Cathber.

“Peki neden öldürmedi onu? Öldürmesi için elinden geleni yaptı gibi sanki..”

“Cabot, sadece Grulganesti’yi sınadı. Zayıflığını hem kendi gözleriyle görmek, hem de herkese göstermek için.. Ve korkarım bunu da başardı.”, der Cathber, düşünceli bir şekilde.

“O zaman sorumu tekrar sormak isterim; neden Reise Grulganesti, Cabot’u öldürmedi?”

“Ganesti, Cabot’u öldürmedi, genç Brom, çünkü Cabot onun oğlu!”

✱ ✱ ✱

Sessiz ol, Efendi Brom. Korkarım yine geliyorlar ve bu sefer kokumuzu da aldılar..”, diye fısıldar yaşlı Cathber, sonra kemer niyetine beline bağladığı sicime asılı küçük keselerden bir tanesinin bağcıklarını çözer ve onu yanında, kendisi gibi yoğun çalıların dibine sinmiş hobbit’e uzatır. “Al şunu, ellerine, kollarına, yüzüne, üstüne ve bacaklarına sür.”

“Nedir bu, Efendi Cathber? Çok kötü kokuyor.”, diye kesenin ağzını açmış, içine bakarak sorar Brom.

“Uhhmm.. bilmek istemezsin, delikanlı..”, diye geçiştirmeye çalışır yaşlı adam.

“Gerçekten.. Nedir bu? O kadar kötü kokuyor ki anlatamam..”, diye kokudan gözleri yaşarmış bir şekilde sorar genç hobbit.

“İllaki bilmen gerekiyorsa; kokarca pisliği, nezara böceği ve sahile vurmuş deniz kaplumbağası leşi..”, diye açıklar Cathber.

“Ve sen bunu her bi yerime sürmemi istiyorsun, doğru mu?”, diye hayretle sorar Brom.

“Seni, bilmek istemeyeceğin hususunda uyarmıştım, delikanlı.. Şimdi. Sür çabuk yoksa fırtına avlama günlerimiz bugün burada, acıklı bir şekilde sona erecek!”, diye keskin bir sesle fısıldar, Cathber.

Brom derin bir nefes alır, iki parmağını kesenin içine sokar, sonra da parmaklarına bulaşmış iğrenç kokulu ‘şeyi’ yüzüne, ellerine, kollarına, üstüne ve başına sürer ve bütün bunları yaparken de habire öğürüp durur.

“Ağzına ve gözüne deydirme sakın. Gözlerini yakar, tadı da.. hiç güzel değil.”, diye uyarır yaşlı adam.

 

Brom kusar!

 

“Bu.. bu gerçekten çok kötü kokuyor..”

“Öyle de olması gerekiyor, zira bu şekilde senin kokunu bastırmış olduk.”, der Cathber.

“Bu kadar kötü kokması gerekiyor muydu ama?”, diye inler genç hobbit.

“Aslına bakılırsa evet. O kokunun ne kadar kötü olduğunu düşünürken, bir de bu tarafa gelen kurtlar için ne kadar kötü kokacağını bir düşün. Bu kokuyu bir kere kokladıktan sonra, cehennemden kaçar gibi kaçacaklar burdan..”, der Cathber sırıtarak.

Brom, kesedeki iğrenç kokulu şeyle işi bitince onu Cathber’a geri uzatır. Yaşlı adam keseyi Brom’dan imtina ile alır, sonra da belindeki sicime geri bağlar.

“Eee.. sen sürmeyecek misin?”, diye sorar Brom.

“Ne? Neden benim de sürünmem gerekiyor ki?”, diye hayretle sorar yaşlı adam.

“Senin kokun ne olacak peki?”, der Brom.

“Benim kokum mu? Sen buradayken benim kokumu nasıl alsınlar ki?”, diye kıkırdar Cathber.

Brom kaşlarını çatar.

“Birimiz yeterliydi, delikanlı.. İkimizin de kötü kokması gerek miyor, öyle değil mi şimdi ama?”, diye kendisini açıklar masum bir sırıtışla.

“Madem bu kadar kötü kokuyor, neden onu hemen şuraya, çalıların önüne dökmedik?”, diye inleyerek söylenir genç hobbit.

“…”

“Ben.. uhhhmmm.. Bak bu aklıma hiç gelmedi işte!”, diye itiraf eder yaşlı adam. “Ama olaya bir de olumlu yanında bak.”

“Neymiş olumlu yanı?”

“Artık yıldırımımızı yakalarken rahatsız edilmeyeceğiz.”, der Cathber makul bir şekilde.

Brom biraz daha çatar kaşlarını.

“Kurtların kışın dağlardan indiğini duymuştum. Ama şu anda hava o kadar soğuk değil. Kar da yağmıyor. Bunların burada işi ne peki?”, diye sorar.

“Tam olara emin değilim.”, der Cathber. “Ama bu, onların zamansız dağlardan ilk defa inişleri değil. On.. Belki on iki yıl kadar önce başladı bunların dağlardan inmeleri. Sebebini daha çözemedim. Belki de bir şey onları kendi yerlerinden ettiği için, onlar da buraya gelmek zorunda kaldılar. Dağlarda yeterince yiyecek bulamadıkları için de devamlı aşağı, ormana inmeye başladılar. Bunu bir ara araştırmam lazım.. Sorun, inlerinin benim bölgemin dışında kalıyor olması..”

“Senin bölgen?”, diye sorar Brom..

 

..ve tekrar kusar!

 

“Sen iyi misin, evlat?”, der Cathber ve genç hobbit’in sırtını sıvazlar.

“Tabii ki.. iyi değilim..” der Brom..

 

..ve bir daha kusar!

 

“Nazik bir miden varmış.”, der yaşlı adam.

“Ben bir hobbit’im, Efendi Cathber. Benim her yerim naziktir!”, diye haşin bir şekilde cevap verir Brom.

“Shhh..”, diye birden uyarır Cathber. “Geliyorlar..”

İkisi de oldukları gibi kıpırdamadan, öylece dururlar çalılıkların arasında.

Uzaktan, belki iki yüz yardalık bir mesafeden uluma sesleri, gürleyen bulutların arasından duyulur.

“Hay shit..”, der Brom “Sanırım kokumuzu aldılar..”

“Çok ayıp, Efendi Hobbit, ama isabetli..”, diye onaylar yaşlı Cathber.

 

Uluma sesleri daha da yaklaşır..

Yüz elli yarda kadar..

 

Brom belinden babasının eski kılıcını çeker.

 

Yüz yarda..

 

Brom sırt çantasına uzanır ve içinden amcasına ait küçük, antika gürzü de çıkartır.

 

Elli yarda..

 

“Bunların işe yarayacağını düşünüyor musun, delikanlı?”, diye merakla sorar yaşlı adam.

“Oger’lerin aksine, ben zamanım geldiğinde yatağımda ve huzurlu bir şekilde gitmek istiyorum, Efendi Cathber. Ne bir savaş alanında, ne de aç kurtlara yem olarak..”, der genç hobbit haşin bir ifadeyle..

..ve bir daha kusar!

“Evet.. sanırım bu sonuncusuydu, zira çıkaracak içimde başka bir şeyim de kalmadı artık!”

 

Kurtlar her bir yanı sarar..

 

Brom tek bakışta düşman sayısını belirleyebilecek, kestirebilecek yada değerlendirebilecek eğitimi almış bir izci değildir. Kendisi, yimser bir tahminle, ‘beş ile on yada onbeş arası’, gibi afaki ifadelerle yetinmeyi tercih eden bir ruhtur. Sayılar daha fazla ise ‘çok’.. biraz daha fazla ise, ‘o kadar çoklardı ki’, bunun üstünde ise, ‘ufuktan ufuğa uzanıyorlardı’, dibi dramatik ifadeler kullanbilecek kapasitesi de vardır çünkü, ve en nihayetinde Brom bir hobbit’tir ve aynı zamanda da lisanı abartı üzerine sanatlaştıran bir ozandır. Dolayısıyla etraflarını saran kurtların sayısı her ne kadar ‘ufuktan ufuğa kadar’, olmasada, ‘şimdi boku yedik’, diyebileceği sayıdadır!

 

Kurtlar büyük bir hevesle çalıların etrafında koşmaya başlarlar ve birden çalılar aralanır, koskoca bir kurt, kafasını çalılardan içeri sokar.

Brom evinden ayrılmasından sonra ödü neredeyse patlayacak kadar korkmuş olduğu anlar çok olmuştur. Ancak ölümle ‘burun buruna’ bu kadar literal anlamda geldiği hiç olmamıştır ve koca bir boz kurduyla ‘burun buruna’ gelmek bambaşka bir tecrübedir.

“Eeeeep!”, diye bir ses kaçar küçük hobbit’ten ve kurt ileri atılır ancak çalıları aşamaz ve burun buruna kaldığı küçük, yarım lokmalık hobbit’in kokusunu derin derin içine teneffüz etmek zorunda kalır.

Brom, içsel bir uyanışla kulaklarını kapatır.. ve bu da isabetli olur..

Kurt, avazı çıktığı kadar ve acıyla karışık, aşağılanmış bir çığlıkla kaçmaya çalışır, nevarki çalılara takılmış olduğu için bunu başaramaz.

Gece, bir kurdun dehşet vıyaklamalarıyla inler ve bir anda bütün sürüye yayılır.

Sürü kaçar.

Kurt kusar!

✱ ✱ ✱

Efendi Brom. Bu inadınızı biraz yersiz ve —kusuruma bakmazsan— biraz da bağnazca bulduğumu ifade etmeliyim. Bütün ‘insanlar’ kötü değildir. Belli ki geçmişinde karşılaştığın bazıları kötü çıkmış olabilir. Ama bu hepsini kötü kılmaz ki..”, der yaşlı Cathber sabırla. “Muhteşem Gökler adına, ben de bir insanım.. En azından genel kanaat bu yönde!”

“Siz bir istisnasınız, Efendi Cathber.”, diye somurtarak mırıldanır Brom.

“Benim de demek istediğim bu işte. Yeni insanlarla karşılaşırsan, yeni istisnaların oluşmasına müsaade etmiş olursun. Kimin kime faydası dokunur, kimin kime yardımı olur hiç belli olmaz bu dünyada..”

“Yeni istisnalar istediğimi de kim söyledi? Size böyle bir isteğim olduğuna dair bir izlenimi ne zaman verdim?”, diye inatlaşır genç hobbit.

“İnatçı, aptal ve huysuz gençlerden çektiğim..”, diye söylenir yaşlı adam. “Öyle olsun bakalım, delikanlı. Benim işim ne kadar sürer bilemiyorum. Hazır bu civarda olduğumuz için, Dim Lodge’a bir kaç gün buralarda olacağımı bildiren, baykuşla bir mesaj göndermiştim. Odunculardan birisinin üstüne ağaç devrildiğini ve durumunun da kritik olduğunu söyleyen bir cevap yolladılar. Genç bir bayanın da doğumu yaklaşmış, lütfen gelip doğumu gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğimi sordular. Oduncuyu anlarım da, bir doğuma neden beni çağırırlar ki? Ben ebe değilim..”

“Eee? Gidecek misin? Doğuma yani..”, diye sorar Brom.

“Gideceğim tabii.. Çağırdıkları anda beni külfet altına sokmuş oldular ve bunun farkında bile değiller. Sen de gelsen iyi olurdu. Kemik nasıl yerleştirilir, doğum nasıl yaptırılır, bunları bilmek hayatı anlamak açısından çok önemli olabiliyor.”, der yaşlı adam.

“Beni oraya götürtmek için her türlü yöntem, taktik ve şantajı denemeye niyetlisin, öyle değil mi?”, diye sorar Brom uyuz bir ifadeyle.

“Tabii. Buna seni bir kurbağaya çevirip cebimde götürmek de dahil ama işin o noktaya gelmemesini tercih ederim. Ayrıca eminim bizi iyi besleyeceklerdir. Oduncular biraz kaba insanlardır ve batıl inançlıdırlar ama cömerttirler aynı zamanda. Hele senin gibi naif bir ozan onlar için büyük bir lüks. Eminim hayatlarında hiç ozan görmemişlerdir. Kendini onların bu fakir lüksünden esirgeyecek kadar mı büyük görüyorsun. Bende seni zengin ruhlu biri sanırdım!”, der Efendi Cathber.

Brom yaşlı adama fena pis bi bakış atar.

“Bu.. fevkalade bel altı bir taktikdi, Efendi Cathber..”, diye burnundan solur.

“Tamamen öyle idi!”, der Cathber sırıtarak.

 

Brom, Efendi Cathber’in acıdan kıvranan zavallı oduncunun yamulmuş omur iliğini iyileştirmesini hayretle izler. Yaşlı adam oduncunun yanına gelir gelmez elinin bir hareketiyle odada ne kadar mum varsa aydınlanmış, bir başka hareketiyle de yarı ölü oduncunun yanında bekleyen herkes sessizliğe bürünmüştü. Yaşlı adam sessiz bir mırıldanmayla dakikalarca ellerini yüzükoyun yatırılmış adamın kanlı sırtında gezdirirken, oduncunun sırtından iç gıcıklatan kemik çatırtıları gelmeye başlamış ve adam çığlıklar atarak kendinden geçmişti. Yaşlı Cathber işini bitirdiğinde kan izleri hala durmasına karşın, adamın parçalanmış sırtı pürüzsüz, omuriliği ise düzleşmiş olarak, sakin ve derin bir uykuya dalmıştı. Olayı seyredenler ise hayretle kala kalmış, önce yatan oduncuyu kontrol etmişler, sonra da ağlayarak yaşlı Cathber’e sarılmışlardı. Genç oduncunun eşi, ağabeyi ve annesi, art arda teşekkür etmişlerdi yaşlı adama.

Bir sonraki durak ise, genç hobbit’in görmek istediği bir şey değildi; bir doğum!

Avazı çıktığı kadar bağıran yeni bebek geldiğinde, genç hobbit’in yüzü kerpiç gibi olmuş, gözlerinden yaşlar akarak yaşlı adamla beraber evden ayrılmışlardı.

“Bunu gördükten sonra kadınlara acıdım doğrusu. Bu hayatımda gördüğüm en ürkütücü şeydi.”, der titrek bir sesle.

“Hepsi bu kadar zorlu olmuyor, delikanlı. Bebek ters dönmüş olduğu için biraz uğraştırdı. Ama özde haklısın. Her doğum, potansiyel iki ölümü de beraberinde getirir. Buna rağmen kadınlar çocuklarına aşk ötesi bir sevgiyle bağlanırlar. Tarifi olmayan bir sevgidir bu. Evet, Efendi Hobbit, Kadınlar, bambaşka varlıklardır.”, diye sessizce cevap verir yaşlı adam. “Hadi gel. Senin içine sıcak bir şeyler koyalım. Kendine gelmiş olursun..”

“Beni gerçekten, neden getirdin buraya?”, diye sorar Brom.

“Seni buraya özel planlar yaparak getirmedim, evlat. Ben buraya geliyordum ve gerçekleşen şeyleri muallak birer cümle olarak geçiştirmektense, senin de birinci elden görmeni istedim. Neredeyse bir yıla yakın bir süredir bu ormanlarda fırtına avlıyoruz. Bu başlı başına eğlenceli olmakla beraber, bizi dünyanın geri kalanından da biraz fazla koparabiliyor. Kafamızı dinlememiz ve belirli bir iç huzura kavuşabilmemiz açısında bu fevkalade faydalı bir şey. Ama aynı zamanda da yüzleşmemiz gereken duygularımızla hesaplaşmamıza da engel olmuş oluyor —ki bu da doğru değil, kendi akıl sağlığımız açısından.. Ve sen daha kaybınla yüzleşmiş değilsin, Efendi Hobbit.”

“Sana kaybım hakkında hiçbir şey anlatmadım. Nereden—?”, diye başlar genç hobbit.

“Efendi Brom Bumblebrim. Lütfen. Ben yaşlı olabilirim, ama bunak değilim. Kimse beni aşırı zeki olmakla övmedi. Ama aptal olmakla da suçlamadı. Fey’lerle iletişimi olan tek kişi de sen değilsin.”, der yaşlı adam nazikçe.

“Madem biliyorsun, neden soruyorsun?”, diye biraz huysuzca sorar Brom.

“Bildiğimi söylemedim ki.”, der Cathber.

“Fey’lerle konulabildiğini söyledin..”

“Fey’lerle konuşabiliyorum, evet. Aralarında senin başına gelenleri bilenlerin de olduğunu biliyorum. Ama hiçbirisine sormadım.”

“Neden?”, diye biraz şaşırmış bir şekilde sorar Brom.

“Çünkü, delikanlı, bu senin sırrın. Senin kaybın. Senin acın.. Onu anlatmaya hazır olduğunda, ben de dinlemeye hazır olacağımı, sanıyorum ilk karşılaşmamızda söylemiştim sana ve koşullar hala değişmiş değil. Senin derdini ve başına gelenleri merak etmiyor değilim. Ama arkandan iş çevirecek kadar değil. Bu hem hoş bir davranış değil, hem de doğru bir davranış değil.”

 

Brom buna cevap vermez. Sadece susar. Beraber geçirdikleri bir yıla yakın sürede yaşlı adama duyduğu saygı, bir anda katlanır.

İlginçtir ki bu yaşlı, muhtemelen de biraz deli olan adama duyduğu saygı, en nihayetinde adamın ‘hiçbir şey’ yapmayarak kazandığı bir saygıdır. Ama yaşlı adam o ‘hiçbir şeyi’, bilinçli olarak yapmamayı tercih etmiştir ve belli ki genç Brom’un ihtiyacı olan da budur..

 

Yaşlı adam bir elini genç hobbit’in omzuna koyar ve, “Haydi gel.”, der. “Önce bir şeyler yiyelim. Neredeyse ikiye bölünmüş bir omuriliğini iyileştirmek bunu beceremediyse, bir doğum beni acıktırmaya yetti!”

Brom ister istemez ‘fırk’lar.

 

Yaşlı Cathber, rastgele bir ev seçer ve yüzsüzce kapısını çalar. Yirmi beş yaşlarında, genç bir adam kapıyı açar, yaşlı adamı görünce yüzünde belirgin bir sırıtış peyda olur ve içeri girmesi için onu buyur eder.

“Efendi Cathber..”, der genç adam. “Evimi şereflendirdiniz. Lütfen, buyrun.. Seleina, misafirlerimiz var..” 

“Teşekkür ederim genç Aramsis. Gecenin bu saatinde sizlere yük olduğumdan dolayı beni maruz görürsünüz diye umuyorum.”, diye gülümser yaşlı adam.

“Lafı bile olmaz, Efendi Cathber.. Sizlere kapımız her daim açıktır. Buyrun lütfen.”, der genç Aramsis ve her ikisini de içeri alıp ateşin hemen yanındaki masaya oturtur.

“Sevgili Cathber..”, der yumuşak bir ses ve uzun boylu, esmer güzeli, genç bir kadın gelir ve yaşlı adama sarılır. “Seni tekrar görmek ne güzel.”

“Sevgili Seleina. Bakıyorum her gördüğümde daha bir güzelleşiyorsun. Bu kurallara aykırı değil mi?”, diye sırıtır Cathber.

Seleina içten bir sesle güler.

Sonra Catherber’in arkasında saklanan Brom’u görür.

“Bir hobbit! Şimdi çok kızdım sevgili Cathber. Kendi gelişiniz hususunda bizi uyarmadığınız gibi, buraya bir hobbit getireceğinizi de söylemediniz. İkinizi birden nasıl ağırlayacağız şimdi? Bu fazla büyük bir onur!”, der kız gülümseyerek.

Brom.. buna biraz şaşırır.

“Bizi tanıştırmayacak mısın?”, diye imalı bir şekilde sorar Seleina.

“Aaaa.. tabii.. Aramsis, Seleina, bu gördüğünüz, fevkalade uzak yerlerden gelmiş, çok gezmiş, daha da çok görmüş, ırkının naif bir örneği, Efendi Brom Bumblebrim.. Efendi Brom, bunlarda benim pek sevdiğim Aramsis ve harika eşi Seleina.”, diye tanıtır Cathber.

“Uhh.. Menun oldum.”, der Brom biraz çekinerek.

“Bugün şanslı gününüzdesiniz, Efendi Cathber. Kül altı pişirilmiş harika bir hindimiz var.”, der Seleina.

“Ahhaa.. bunun şansla hiçbir ilgisi yok, sevgili Seleina. Bütün gün evinizi gözetledim, ve hindinin kokusunu alır almaz da geldim!”, der sırıtarak.

Buna Aramsis’de, Seleina’da kahkahalarla gülerler.

 

“CATHBER EBE GELMİŞ!”

..diye küçük bir ses çınlar odada ve Brom’un içmekte olduğu elma şırası burnundan fışkırır.

“Moreel..”, der Seleina, kıpkırmızı olmuş, gülmemek için çırpınan bir suratla. “Senin uyumuş olman gerekmiyor muydu?”

“Ama anne yaaa.. Cathber Ebe’nin sesini duydum ve uyandım!”, der miniminnacık, fevkalade şirin, iki yaşlarında, annesi gibi esmer saçlı bir kız.

“Moreel..”, diye gülmemek için neredeyse inleyerek söylenir Seleina. “Cathber amcaya, ‘Efendi Cathber’, diye hitap etmemiz gerekiyor.” 

“Ama o benim ebem değil mi?”, diye saf bir şekilde sorar küçük kız.

Brom gülmemek için kıvranır.

Efendi Cathber ise bozuntuya vermemeye çalışır.

“Ama sen bana, onun seni de doğurttuğunu söylemedin mi?”, der küçük kız ve zincirleme bir kazayı da başlatmış olur.

“Ben..”, der Seleina, kıpkırmızı olmuş bir şekilde. “..elma turtalarını getireyim!”

 

Genç Brom yemekten sonra gece boyunca Efendi Cathber’in, Aramsis ve güzel eşi Seleina ile konuşmalarını dinler ve uzun saatlerden sonra bir şey dikkatini çeker.

Bu küçük aile, gerçekte fakir bir ailedir. Ancak genç Aramsis’in eşini ve küçük kızını deliler gibi sevdiği her halinden bellidir. Seleina’nın eşine ve kızına olan sevgisi ise ancak kendisinin buna ekleyebildiği kadarıyla baskın gelmektedir. Küçük Morel ise hayretle Brom’u seyretmiş, sonra kendi kafasında nasıl bir hesap yaptıysa, onu kendince ‘dengi’ olarak görmüş ve löp diye hobbit’in kucağına atlamıştı. Cathber-Aramsis-Seleina kendi aralarında bir üçlü oluştururken, gerçek muhabbet, Brom ile Morel adındaki o miniminnacık kız arasında geçmişti.

Küçük Morel, aklına gelen her şeyi, hiçbir moderasyon yapmaksızın, minik yüzünde ciddi bir ifadeyle genç Brom’a anlatmıştı. Sonra onu elinden tutup odasına, oyuncaklarıyla oynamaya götürmüştü. Gerçekte küçük kızın bütün oyuncakları ev yapımıdır ve bir oduncunun elinden çıkma olduğu açıkça görülmektedir. Buna rağmen kız onları Brom’a verip beraber oynarken, ikisi de engin hayal güçlerini devreye sokmuş ve kaba ahşap oyuncaklar bir anda perilere, şövalyelere, ejderhalara, prenslere ve prenseslere dönüşüvermişlerdi.

Kızın uykusu geldiğinde ise Brom’a sarılmış, onu sesli bir şekilde yanağından öpmüş, sonra da annesi eşliğinde yatağına gitmişti. Brom’un en son duyduğu şey, küçük kızın uykulu bir şekilde söylendiği mızmızı olmuştu..

“Ama anne yaa.. Hobim’e düş kapanımı göstermeyi unuttum ama ki!”

 

Bu..

..her nasılsa,

..genç Brom’a,

..yaşlı Cathber’in bahsettiği,

..duygularıyla hesaplaşma vaktinin yaklaştığının ilk habercisi olur.

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VII ile
devam edecek..


Yıllar sonra artık İzci Yüzbaşı Bremorel Songsteel olarak bilinen küçük Morel, Brom Bumblebrim’le karşılaştığında onu hatırlayacak ve eşi Thomas Dimwood’a onu “Öptüğüm ilk erkekti!”, diye tanıtacaktır..

 

Yaşlı Cathber, eşinin ölümünden bahsederken, gerçekte bunun ‘ileriki’ bir zamandan, Themalsar Savaşında, bir yanlışı düzeltmek için gönderilecek olan Brom Bumblebrim ve arkadaşlarını güvenli bir şekilde o zamanlar bir prens olan Grandaleren’in yanına getirmek için düşman saflarında bir gedik açarken uğradıkları karşıt baskında öldürüleceğini bilmiyordu!

 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” V

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” V

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” IV ‘ün
devamıdır..

 

 

07.09.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Ağustos ortası.
Gulls Perch..

 

Brom Bumblebrim, Gulls Perch’in önünde mışıl bir berraklıkla şapırdıyan göletin kıyısında oturmuş, çıplak ayakları suyun içinde, omuzlarında ise havlu niyetine sarındığı battaniyesi olduğu halde, kenarda duran ıslak elbiselerinin kurumasını beklemektedir. Ağustos ayında olmaları dolayısıyla hava sıcaktır, ama burada, bu güzel orman, gölet ve hemen ilerisinde çınlayarak akan şelale sayesinde hava naif bir serinliktedir..

Brom göletin kenarına bırakılmış bir ahşap kase dolusu çileği, bir başka kase dolusu enfes görünümlü kirazları, hatta pürüzsüz ve lekesiz kıpkırmızı elmaları, sapsarı armutları, mis gibi kokan şeftalileri ve tam zamanında toplanmış üzümleri, yüzünde kararlı bir ifadeyle umursamaz.

Brom, mazbut yemini etmiş bir tapınak muhafızı gibi ileri ve uzaklardaki bir noktaya bakar sadece..

“Pssst!”, diye yumuşak sesli biri seslenir genç hobbit’e sessizce, ama Brom dişlerini sıkmış, inatla ufukta seçtiği noktaya odaklanır.

“Pssssst!”, diye tekrarlar kendini aynı ses.

“Neden ona ‘pssst’ diyorsun? Adı ‘Pssst’ mı?”, der bir başka yumuşak ses.

“Hayır kız, dikkatini çekmeye çalışıyorum.”, diye açıklar birinci sesin sahibi.

“Pek işe yaramıyor gibi. Sana hiç bakmadı bile, Yamara.”, der ikinci ses.

“Bence biraz aptal da ondan.”, der Yamara.

“Ona aptal dersen, tabi bakmaz.”

“E sen söyle o kadar biliyorsan, Temessa..”, der burnunu çekerek Yamara.

Temessa göletin içinde, görünen kısmı itibariyle çıplak omuzlarını silker.

“Ona adını sormalısın, bence. Onun cinsi, kızların kendilerine isimlerinin sorulmasından hoşlanırlar.”

“Huh!”, der Yamara. “Neden acaba? Adına ihtiyacım yok ki?”

“Bilmem. Dikkatimizi çektiklerini sandıkları içindir, her halde.”

“Pssst.. Bodur.. Adın ne senin?”

“Hayır, hayır. Bir erkeğe bodur, bücür, sıska, çiroz, çirkin, zayıf, şişko gibi fiziksel engellerini yüzlerine söyleyemezsin. Buna fena alınırlar.”

“Ama doğru. Bu şey bodur işte!”

Brom ufukta aradığı şeyi bulmak üzeredir ama bulmamayı tercih eder ve içinden mırıldanır.

“Ben bodur değilim yaa.. Hobbit’im! Bunun anlaşılması ne kadar zor olabilir ki?”

“Olsun. Onlara aptal olduklarını söylediğinde de alınırlar ama o kadar değil. Özellikle boylarıyla yada yüzleriyle ilgili şeylere daha çok alınırlar.”

“Bak bu konuda biraz haklısın..”

“Bu çok saçma.”

“Olabilir. Örneğin sen çok güzelsin Yamara.”

“Evet. Öyleyim.”

“Ama biraz aptalsın da..”

“Eee? Noolmuş?”

“İşte böyle. Sana aptal dediğimde alınmadın bile. Ama çirkin olduğunu söyleseydim hemen gider anneye şikayet ederdin.”

“Ederdim, tabii. Çünkü bana çirkin demen hiç hoş değil!”

“Şimdi anladın mı neden onlara da bodur diyemeyeceğini?”

“Hayır!”

Brom ‘fırk’lar.

“Senin yolun biraz uzun, kızım.”

“Verdiğim şeftalilere dokunmadı bile.”, diye fena alınmış bir sesle söylenir Yamara.

“Belki şeftaliyi sevmiyordur.”, diye önerir Temessa.

“Hayır, şeftaliye bayılırım. Eminim senin şeftalilerinde yumuşacık ve enfestir ama onlara dokunursam başıma gelecekleri bilmek bile istemiyorum.”

“Hmm.. Benim elmalarıma da dokunmamış.”, diye kendisi de alınmış bir ifadeyle söylenir Temessa.

“Elmalara da bayılırım. Bkz. yukarıdaki açıklama!”

“Cherriot’un kirazlarına, Shyad’in üzümlerine ve Kardenymp’in ayvalarına da dokunmamış.”, der Yamara.

“Evet. Aynı sebepten dolayı.”

“Veraminks’in çilekleri de olduğu gibi duruyor.”, diye ekler Temessa. 

“Belki aptal Aremela’nın çilekleri midesini bozmuştur ve artık istemiyordur!”, der Yamara bir anda.

“Hayır, onun çilekleri muhteşemdi ve burada işim bitince anneden o çileklerin, varsa çekirdeklerinden isteyeceğim..”

“Senin karnın mı bozuk?”, diye sorar Yamara.

“Değil. Karnım bozuk değil.”

“Belki de şu dindar tiplerdendir. Hani bi sefer geldiydi de hiçbirimiz onu elde edenediydik..”

“Kim?”

“Bilmem. Feyspeck miydi, Farstep miydi neydi!” 

“..Aaa, evet hatırlıyorum. Anne ile konuşmaya geldiğini söylemişti. Anne onunla da konuştu ama bununla konuştuğu gibi konuşmadı onunla.. Çok daha ciddi ve resmi bi görüşme oldu. Sanırım M-Teyzeden haberler getirmişti.. Geldiğinde bizi gördü, pek güzelmişsiniz dedi, bize şeker verdi, sonra da gittiydi.”

“Canım şeker çekti!”

“Benimde. Anne şekerin bizim için zararlı olduğunu söyledi ama çok güzel tadı var şekerlerin!”

“Hay shit. Benimde çekti şimdi canım..”

“Siz ikiniz ne yapıyorsunuz burada?”, der bir üçüncü ses ve göletin içinden masmavi, ışıl ışıl parıldayan, upuzun saçları, yakıcı, gökyüzünü hafif çekik gözlerinde yakalamış, sahibesi olduğu çilekler gibi küçük, kırmızı-pembe dudaklarıyla Aremela belirir. “..Ve bunları kim koydu buraya?”

“Şeftalileri ben koydum.”, der Yamara.

“Elmaları da ben..”, der Teressa.

“Cherriot, kirazlarını getirdi, Shyad’de üzümlerini. Kardenymp de geri kalmamış olmak için armutlarını getirip bıraktı. Bu şey senin çileklerini yediği için, belki benimkileri de yer diye Veraminks’de kendi çileklerini getirdi.. Aptal kız.. Bu bodur şey çoktan çilek yedi ki!”

“Ama neden getirdiniz. Anne onu bana verdi zaten ki! Benim şeyimi çalmaya mı çalışıyorsunuz?”

“Öncelikle ben bi ‘şey’ değilim. Hobbit’im.. Ho-bit!”

“Hayır, Aremela. Anne seni ona verdi!”, der Yamara ve acımasızca güler.

“Ama onu da bana verdi. İkinizde oradaydınız ve duydunuz; yolda o da bana eşlik edecekmiş. Düşersem elimden tutup kaldıracakmış. Yaralanırsam, yaralarımı saracak, beni teskin etmek için bana şefkatini, anlayışını ve sevgisini verecekmiş..”, diye alt dudağını pörtleterek söylenir Aremela, ağlamaklı bir sesle.

“Ahahahahaaa..”, diye güler Yamara. “Ama önce senin onları bu şeye vermen gerekiyormuş! Duydum. Koşullar bunlardı.”

“Bence koşulları doğru yorumlamıyorsun, Yamara.”, der Temessa.

“Uhhmm.. Bence de doğru yorumlamıyorsun, Yamara..”

“Neymiş doğru yorumu peki?”

“Bilmem. Ama seninkisi yanlış bence.”

“Anne, Aremela’yı bu şeye kölesi olarak verdi.. İyi ki ilk ben görmemişim onu!”, diye mutlu bir şekilde sırıtır Yamara.

“Ben kimsenin kölesi değilim yaaa..”, diye titreyen gözlerle söylenir Aremela.

“Köle Aremela…”, diye acımasızca çekiştirir Yamara.

“Bence bu kadarı yeter, Yamara.”, der ciddi bir sesle Temessa.

“Bence de bu kadarı yeter, Yamara. Ağlattın kızı ve buna yapmana hiç gerek yoktu.”

“Neden? ‘İlk ben gördüm, ilk ben gördüm’, diye tekrarlarken sorun yoktu!”, diye cevap verir Yamara huysuzca.

 

“Güzel Aremela hanım..”

..deyi verir Brom birden ve üçü de dona kalır.

“Vadinizi kötü adamlardan temizlemenizde size eşlik etmeme izin verdiğiniz için teşekkür ederim. Yol boyunca herhangi bir şeye ihtiyacınız olursa, lütfen rica etmekten çekinmeyin..”

 

Brom oturduğu yerden kalkar, hiç bozuntuya vermeden battaniyesini iyice beline bağlar, “Bi dakka..”, der, kurumaları için serdiği elbiselerini toplar, en yakın çalıların arkasına gider, seri hareketlerle pantolonunu, gömleğini, yeleğini ve ceketini giyer, battaniyesini topak yapar ve sırt çantasına tıkar, sonra da hazır bir şekilde göletin kıyısına olabildiğince yaklaşır ve elini şirin kıza uzatır.

“Lütfen.”, der nazikçe. “Hazırsanız, yola çıkalım mı?”

 

“Bodur şey kıza elini uzattı!”, diye fısıldar Yamara. “Önce Aremela’nın ona elini uzatmış olması gerekiyordu. Annenin koyduğu kural böyleydi ama..”

“Tırstım!”, diye geri fısıldar Temessa. “Ama bence Aremela’yı ağlatarak bu şeyi kızdırdın.”

“Aremela onun kölesi. Neden kızsın ki?”

 

“Aremela hanım, benin kölem değil.”, der Brom ve sakin kalmak için elinden geleni yapar. “Anne onu bana köle olarak vermedi. Yolda çekebileceğim zorluklar karşısında bana yardım etmesi için ve bilgeliğini benimle paylaşması için verdi. Bana göz kulak olması için verdi anne onu bana ve sevgili Aremela hanımefendi de beni kırmayıp onurlandırdığı için kendisine müteşekkirim..”

 

Brom konuşurken de Aremela dışındaki kimseye bakmaz. Aremela ise hayret ve korkuyla ona bakar. Ona, ve kendisine uzatılan ele..

Neden sonra, kızın hayreti ve muhtemelen de merakı, korkusuna baskın çıkmış gibi kendisi de küçük, ince elini genç hobbit’e uzatır.

Brom elini tutan parmaklardan, garip, hayat dolu, tamamen doğadan gelen bir sıcaklık sezer. Bu sıcaklık, bildiği anlamda tensel bir sıcaklık değildir sanki. Daha çok, hayat olan her yerde hissedilebilecek, huzurlu bir sıcaklıktır. Sakin sulara ait, sakil bir sıcaklık..

Genç hobbit kızı göletten çıkartır, sonra efendi bir şekilde hafif öbür yöne bakar.

“Be.. beni kölen olarak görmediğin için, bende sana müteşekkirim.”, diye fısıldar Aremela çekingen bir sesle.

“Bi şey değil. Şimdi.. Yola çıkmadan önce üstüne giyebileceğin bir şeylerin var mı?”, diye sorar Brom nazikçe.

“Neden ki? Çirkin miyim? Onun için mi yüzünü çevirdin?”, diye biraz kırılmış bir sesle sorar Aremela.

“Aaa.. hayır, sevgili Aremela. Bilakis, çok.. nasıl desem bilemiyorum.. Gerçekten ne kadar güzel.. ve.. uhh.. dikkat dağıtıcı olduğunu hiç sana söyleyen oldu mu?”, diye kızarmış bir şekilde mırıldanır ve ister istemez gözlerini sımsıkı kapatır Brom.

Genç hobbit, bu sözlerinin kızın üzerindeki etkisi nedir bilmez çünkü ciddi bir eforla aksi istikamete kapalı gözlerle bakmakla meşguldür. Ama arkasından, sanki loş, engin bir mağarada yankılanan su damlalarını duyar gibi olur. Gözlerini tekrar açtığında kızı önünde durmuş, üstünde uzun, teniyle kontras yapacak kadar koyu, bir o kadar da canlı mavi, göğüslük ve etek olacak şekilde iki parçadan oluşan tiril bir elbise içerisinde bulur.

“Oldu mu? Şimdi de güzel miyim, Blom Bundlebim Hobim?”, diye sorar saf ve içten bir sesle.

“Uhhmm.. Evet.. kesinlikle..”, diye afallar Brom.

“Gidelim mi o zaman, Blom Bundlebim Hobim? Yolda sana eşlik etmeyi, düşersen elimi uzatmayı ve yaralanırsan da yaralarını sarmayı dört gözle bekliyorum.”

“Hadi yaa?”, der Brom biraz şaşırmış bir şekilde.

“Evet. Anne mutlu olabilmem için bunları yapmam gerektiğini söyledi. Bunları yaparsam sen de bana şefkatini, anlayışını ve sevgini verebilirmişsin, Blom Bundlebim Hobim!”

 

Brom..

Brom hayretle kızın söylediklerini dinler ve bunları, Gulls Perch’e geldiğinde onunla ilk karşılaşmasından itibaren, o ve diğer kızların aralarında yaptıkları konuşmaları tekrar gözden geçirir ve belirgin bir sonuca varması, kendisi gibi bir ozan için çok da zor olmaz.

Bu kızların.. daha doğrusu bu fey’lerin her şeyi literal anlamda algıladıkları, dolayısıyla mecaz, deyim, ikincil anlamda kullanılan ifadeleri, yada genel anlamda atasözlerini, tam olarak anlamama olmasa da, algılayamadıklarını fark eder.

O ve hiç düşünmeden doğruyu söylediklerini..

Kızların, aralarında atışırken birisinin diğerini bir şeyle itham etmesi durumunda diğerinin anında ‘Evet.’, diye yaptığı şeyi kabul etmesinden bu açıkça görülmektedir. Brom, her nasılsa bu noktada bir nüansı yakalayıverir; kızlar doğruyu söylemeyi, ‘doğru-yanlış’ çerçevesinde değil, daha ziyade yalan söyleme kapasitelerinin olmayışından kaynaklandığına ayılır ve bunun da mecaz yada ikincil anlamlı ifadeleri algılayamamaları arasında bir alaka olduğunu düşünür.

Brom, bu durumun art niyetli insanlar tarafından nasıl kötüye kullanılabileceğini de tahmin eder ve muhtemelen söz konusu kötü insanların, fey’ler için belli ki neredeyse ‘kutsal’ olan Gulls Perch’e nasıl girebildiklerini de açıkladığını düşünür.

 

“Neden sustun, Blom Bundlebim Hobim, seni üzecek bi şey mi yaptım?”

 

Kızcağızın içten sorduğu soru karşısında Brom’un içinde bir şeyler kıpraşır. Ona acıması mı gerektiğini, yoksa kendisine sunulan fırsatı değerlendirmesi mi gerektiği konusunda ikileme düşer..

..ama sadece bir anlığına.

Brom bunlardan ikisini de yapmaz.

Annenin kendisine güvenerek teslim ettiği bu harikulade varlığı, aldığı gibi temiz ve canı acımamış bir şekilde de geri getirmeye karar verir.

Ve mütemadiyen adını yanlış telaffuz etmesinden dolayı da rahatsızlık duymadığı gibi, onu düzelterek kızı da üzmemeyi tercih eder.

 

“Hayır, Aremela hanım. Sadece düşünüyorum, o kadar.”

“Neden bana hanım diyorsun? Hanım nedir bilmiyorum ama ki?”, der kız.

“Ummm.. bizde bir çeşit saygı göstergesi gibi bir şeydir bu.”, diye açıklamaya çalışır Brom.

“Ama beni tanımıyorsun bile. Anne beni sana verdi. Bana saygı göstermen için hiçbir sebebin yok ki.”, der Aremela biraz aklı karışmış bir şekilde.

“Sebebe gerek de yok. Önümüzde tehlikeli bir yolculuk var. Zorlu ve kötü bazı kişilerle mücadele edeceğiz. Yanımda benimle bu mücadeleyi verecek, bana eşlik edecek, düştüğümde bana elini uzatacak, yaralandığımda da yaralarımı saracak genç ve güzel bir kıza saygı göstermek bana akıllıca bir davranış gibi geldi.”

“Genç ve güzel.. Sence ben gerçekten güzel miyim?”, diye merakla sorar kızcağız.

“Evet, Aremela. Gerçekten olağanüstü ve eşsiz bir güzelliğe sahipsin. Öyle ki hayatımda senin kadar güzel birisiyle daha hiç karşılaşmadım..”, der Brom fevkalade dürüstçe ve ister istemez kıza doğru bir bakış atar.. ve genç hobbit’in kalbi hoplayıverir.

“Off yaaa. gerçekten ne kadar şirin olduğunu bir bilsen!”, diye geçirir içinden..

..ve kızın yüzü bir anda aydınlanıverir.

Gerçekten aydınlanır; sanki derisinin altında birisi bir ışık yakmış gibi açık mavi bir renkle parlamaya başlar kız.

“Uhhmm.. parlıyorsun!”, diye hayretle bakar kıza Brom.

“Ben.. utandım da ondan. Ö.. özür dilerim. Daha önce kimse bana böyle bir şey söylemişti..”, der kız kekeleyerek.

“Onların kaybı.. ve benim!”, diye mırıldanır Brom sessizce..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aremela, Brom’u şelalenin arkasındaki gizli geçitten Gulls Perch’e sokmaz, çünkü herkesin sandığı gibi orada bir gizli geçit yoktur.. Aslına bakılırsa ortada herhangi bir gizli geçit yoktur. Fey’lerin kutsal vadisine giriş sadece bir fey’in müsaadesiyle ve eşliğinde, uzun, büyülü bir tünelden yürüyerek gerçekleşebilir ve Brom, ellerinde demir silahlarla buraya gelen kötü adamların bunu nasıl başardıkları üzerine çok fazla kafa yormaz zira yalan söyleyemeyen ve mecazdan da anlamayan bu garip varlıkları kandırmak, yeterince zeki biri için çok da zor olmayacağını düşünür ve bu düşünce nedense onu kızdırır. Genç hobbit, bir şekilde fey olmayan ama hem buranın önemini anlayan, hem de bu vadinin bekaretine saygı duyacak birilerini bulup onları buranın koruma altına alınması hususunda uyaracaktır. Brom bu konuda kime gitmesi gerektiğini merak ederken, Aremela sessizce onun elini tutar..

Brom önce ele, sonra da elin sahibine bakar ve kızın korkudan titrediğini farkeder.

“Ne oldu Aremela?”, diye sorar Brom.

“Ben.. daha önce hiç kavga etmedim.. Bizler aramızda tartışır ve didişiriz ama hiçbir zaman kavga etmeyiz. Şimdi ise ölümlülerin savaş dediği şeyi yapmaya gidiyoruz. Savaş kötü bi şey ama ki!”, der kız cılız bir sesle.

“Evet. Savaş kötü bir şey, sevgili Aremela. Ama bazen de gerekli bir şey. Ben Bowling Hills’den geldim. Buradan çok uzakta orası. Bizlerde savaşçı bir ırk değiliz. Ama kimsenin de gelip güzel tepelerimizi elimizden almasını istemeyiz, doğrusu.”

“Savaş.. ne zaman güzel olabilir ki?”, diye sorar kız, yüzünde korkulu bir ifadeyle.

“Ben, ‘savaş’ söz konusu olduğunda güzel kelimesini hiçbir zaman kullanmazdım. Daha ziyade, ‘gerekli’ kelimesini tercih ederdim.”, der Brom.

“Peki. Ne zaman gerekli?”

“Şimdi.”, der Brom kısaca.

“Anlamadım ama ki.”, diye aklı karışmış bir şekilde cevap verir Aremela.

“Senin olan bir şeyi, başkaları gelip senden izinsiz ve zorla almaya çalıştığı zaman gerekli. Eğer bu kötü adamları buradan atmazsak, bu vadiyi açtıkları delikler ve göllerinize döktükleri atıklarla öldürürler. Buna izin verilmemeli..”, der Brom.

“Sen neden bizim için savaşıyorsun o zaman? Bu vadi senin bile değil. En başta benim koşullarımı kabul etseydin, anne sana bu görevi yüklemezdi ve sen de mutlu olmuş olurdun, ben de..”, der kız somurtarak.

“Belki..”, der Brom. “..ama o zaman sadece.. uhh.. kısıtlı bir etkileşimimiz olurdu ve seninle konuşma fırsatım hiç olmazdı.”

“Konuşmak.. Siz ölümlüler bunu pek seviyorsunuz. Ben konuşmaktansa işi yapmayı seviyorum. Daha eğlenceli.”

“Peki.. uhhh.. sonra? Yani iki kişi birbirine hiç güzel sözler söylemiyor mu?”

Kız omuzlarını silker.

“Gerçekler sözden çok eylemdedir. Ölümlülerin sözleri nadiren gerçektir. Eylemlerle yalan söylemek ise o kadar kolay değildir.”

“Bu.. ürkütücü bir şekilde doğru.. Ama ben yine de çileklerini yerken hissettiğim mutluluğu sana anlatmak, anlatırken de sözlerimin senin yüzündeki etkisi seyretmek isterim.”, der Brom.

“Neden ki? Yüzüm çirkin mi oluyor o zaman?”

“Bilakis.”

“Anlamıyorum. Sen zaten güzel olduğumu söyledin ki.”

“Güzel bir şey duymak, bizleri her zaman mutlu eder, Aremela. Ve mutlu bir yüz her zaman daha güzeldir.”

“Bence sen çok fazla düşünüyorsun, Blom Bundlebim Hobim.. ve bu şekilde bütün eğlenceyi de kaçırıyorsun. Yapmak her zaman çok düşünmekten daha eğlencelidir!”

 

Blom Bundlebim Hobim (!) buna bir şey demez.. Açıkçası söyleyecek, kendisinin bile inanabileceği bir şey de bulamaz.

Dolayısıyla taktik değiştirir!

 

“Aremela..”, der sakince.

“Efendim, Blom Bundlebim Hobim.”

“Beraber tehlikeli bir göreve gidiyoruz.”

“Evet, Blom Bundlebim Hobim..”

“Sormam da sakınca yoksa.. uhhmm.. sen tam olarak nesin?”, diye ıkınarak sorar genç hobbit.

“Sormanda bir sakınca yok, Blom Bundlebim Hobim. Ama bu sorunun beni biraz üzdüğünü de itiraf etmeliyim.”, der Aremela kaşlarını hafif çatarak.

“Özür dilerim. Niyetim seni üzmek değildi.”, der Brom hemen.

“Sen.. ‘iyi’ birisine benziyorsun, Blom Bundlebim Hobim..”, der kız.

“Öyle olduğumu düşünmek isterim.”

“..dolayısıyla beni üzmek istemediğine inanmak istiyorum. Benim ne olduğumu bilmiyor olman biraz üzücü. Ama siz ölümlüler etrafınızda olup bitenlere ve kendiniz dışında yaşayan hayatlara karşı biraz umarsızsınız. Bu yüzden seni anlayışla karşılayasım var.”

“Evet. Sanırım biraz öyleyiz.”, diye makul bir şekilde kabul eder Brom.

“Ben.. Ben bir nymph’im.. Bir su nymph’iyim. Suda doğdum ve hayatta kalmak için suya ihtiyacım var.”, diye, sanki ayıp bir şeyi açıklıyormuş gibi utanarak, ve biraz da çekinerek açıklar Aremela.

“Uhhmm.. bu.. fevkalade bir şeye benziyor. Hepiniz mi su nymph’isiniz peki?”, diye hayretle karşık bir merakla sorar Brom.

“Tabii ki hayır. Yamara bir ateş nymph’i. Sanırım bu yüzden biraz hırslı ve çabuk sinirleniyor ve gördüğü her şeyi de istiyor. Ben sadece bir şeyi istediğimde onu istiyorum. Temessa ise bir dryan. Bu yüzden de hiçbir konuda karar veremiyor ama her konuda akıl yürütmeyi seviyor. Diğerleri de o veya bu şekilde, siz ölümlülerin ‘fey’ yada ‘peri’ dediği şeylerden biri..”

“Aaa.. bu bazı şeyleri açıklıyor, sanırım. Çileklerin.. senin için özel bir anlamı var gibi..”, diye aynı merakla sorar Brom.

Aremela buna cevap vermez. Ve uzun bir süre de cevap vermemeye devam eder. Neden sonra sessizce konuşur.

“Bu.. özel bir şey, Blom Bundlebim Hobim. Belki bir gün, seninle mutlu olursam ve sende yanımda kalmaya karar verirsen bunu sana söyleyebilirim.”, der fısıltılı bir sesle.

“Sorun değil, Aremela. Özel şeylerinize burnumu sokmak istememiştim. Benimkisi sadece hakkında hiçbir şey bilmediğim şeyleri öğrenebilmek için sorulmuş sorular.. Ve merak, tabii..”

“Peki sen nesin?”, diye bu sefer Aremela sorar.

“Ben bir hobbit’im..”, der Brom kısaca, zira sorulan sorunun da cevabı budur.

“Hobim, ne?”

“Hobbit, ben’im.. ve ben de bir hobbit’im.. Bizler yemek yapmayı ve yemeyi, şarkı söylemeyi, sessiz ve sakin yaşamayı, kitap okumayı ve bahçe ve tarlalarımızda meyve, sebze ve çiçeklerimizle ilgilenmeyi seven, sade bir ırkız. Savaşlardan ve kavgalardan uzak dururuz çünkü bizler için bunlar saçma ve mutsuz insanların yaptığı ve en nihayetinde de sadece daha da mutsuz olmak için yaptıkları saçma sapan bir şeyden ibarettir.”

“Hobim, senin adın değil mi yani? Anne sana ‘Blom’, ‘Bundlebim’ ve ‘Hobim’, diye hitap etti.”

“Dediğim gibi. Hobbit, ait olduğum ırkın adı. İnsanlar, elf’ler, gnome’lar ve dwarf’lar gibi.. Brom, benim adım. Bumblebrim ise içine doğduğum ailenin adı.”, diye açıklar Brom.

“Aile? Aile nedir?”

“Aile; anne, baba ve onların çocuklarından oluşan, bazen de anneanne, babaanne ve dedelerin, amcalar, dayılar, teyzeler, yengeler, kuzenler ve yiğenlerinde beraber yaşadığı bir bütünün adı..”

“Hiç bi şey anlamadım, Blom Bundlebim Hobim!”, der Aremela, kafası tamamen karışmış bir şekilde.

“Sorun değil, Aremela. Bana nasıl hitap etmek istiyorsan, o şekilde hitap edebilirsin.”, der Brom gülümseyerek.

 

Brom, Aremela eşliğinde Gulls Perch vadisine açılan büyülü tünelden çıktıklarında, güneş batmaz üzeredir.

Bir elinde anne Titania’nın verdiği sihirli asa, diğer elinde ise babasının eski kısa kılıcı olduğu halde Brom etrafına bakınır. Aremela ise onun arkasında durmuş tedirgin bir şekilde fısıldar.

“Ne görüyorsun, Blom Bundlebim Hobim? Kötü adamlardan var mı burada?”

“Yok gibi. Ama güneş batıyor ve vadinin etrafını çevreleyen yüksek dağların gölgesinden dolayı her yer şimdiden kararmış durumda. Pek bir şey göremiyorum.”

“Aaaa.. Sen elf’ler gibi karanlıkta göremiyor musun yoksa, Blom Bundlebim Hobim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Aremela.

“Biz hobbit’ler, elf’lerden gelme değiliz. Dolayısıyla onların sahip olduğu hiçbir özelliğe de sahip değiliz.”, der Brom.

“Sizin ne özelliğiniz var, peki?”

“Uhhhmm.. Bizler.. şanslıyız!”, der Brom ve bir anda bunun kulağa ne kadar komik gelebileceğini düşünür.

“Şanslı? Bu bana pek de doğru gibi gelmedi, Blom Bundlebim Hobim. Sadece buraya geldiğinden beri yakalandın, az daha boğuluyordun, annenin gazabına uğramak üzereydin ve bir birimizin kölesi haline getirildik.”, der Aremela hiç inanmamış bir tonla.

“Aaaa.. ama ‘güzel bir kız’ tarafından yakalandım, ‘az daha’ boğuluyordum, anne beni ‘neredeyse’ haşlamak üzereydi ve ‘seninle’ bir maceraya atıldım!”, der Brom sırıtarak!

“Yine çok düşündüren şeyler söylemeye başladın, Blom Bundlebim Hobim.”, diye mızmızlanır Aremela.

Brom ‘fırk’lar.

“Sen ne yapmamızı önerirsin, peki?”, diye sırıtarak sorar.

“Ben bi şey önermem ki, Blom Bundlebim Hobim. Ben yaparım sadece. Su her zaman yokuş aşağı akar!”, diye fısıldar Aremela.

“O zaman bu akşam erkenden kamp kuralım ve güzel bir uyku çekelim. Sabah da erkenden kalkıp yola koyulalım. Bu vadi oldukça büyük. Sanıyorum bir ucundan diğerine gitmemiz günler sürecektir.”, diye önerir Brom.

“Az ileride, şu istikamette çalılar ve ağaçların yoğun olduğu bir yer var, Blom Bundlebim Hobim. Orada saklanırsak bizi göremezler gibime geliyor. Sanıyorum kamp şeysini orada kurabilirsin ama ki..”, der Aremela muallak bir sesle.

 

Aremela, Brom’u peşine takarak, bahsettiği yoğun çalı ve ağaçlı yere götürür. Gittikleri yerde küçük de bir su birikintisi vardır. Brom kampı kurup ortasında anca görülür, kontrollü bir ateş yakarken Aremela da imtina ile birikintiyi inceler, neden sonra da suyun temiz ve içilebilir olduğunu söyler..

..ve bir anda kıyafetleri üzerinde su gibi akar ve kız, zarif ve kıvrak bir hareketle birikintinin içine atlar!

 

‘Çulup!’

 

Brom kıza sadece alık alık bakar, gördüğü.. uhhhmm.. ‘manzara’ karşısında ateş basmış yüzünü, cebinden çıkardığı bir mendille siler, sonra tekrar ateşe ve üstünde koyduğu küçük kaptaki pişirmekte olduğu yemeğe odaklanır.

“Su harika. Gelmek istemez misin, Blom Bundlebim Hobim?”, der Aremela, suyun dışından sadece başı ve gözleri görünür bir şekilde.

“Aaaa.. uhhmm.. bugün yeterince ıslandığımı düşünüyorum, güzel Aremela.”, diye inatla küçük tencerenin içinde fokurdayan yemeğe bakarak.

Aremela’nın olduğu yerden küçük, mutlu bir kıkırdama sesi duyulur.

Kız, belinden itibaren sudan çıkar ve birikintinin kenarındaki çimenlere yastlanarak Brom’a harika bir gülümseme atar.

“Hadi ama ki.. Söz bi şey yapmıcam!”, der Aremela muzip gülümsemeyisle.

“Bence yemek yiyip sonrada uyusak daha iyi olur, gibime geliyor. Yarın zorlu bir gün olacak.”, diye boğazını temizleyerek, ciddi bir şekilde cevap verir genç hobbit.

“Ben bir su perisiyim, Blom Bundlebim Hobim. Dinlendirtmesini çok iyi bilirim ama ki.”, diye mutlu bir şekile Brom’a doğru biraz daha meyleder..

“A.. Aremela.. lütfen.. bu işi benim için daha fazla zorlaştırma. Evet.. fevkalade güzelsin ve.. uhh.. çekicisin.. ama daha bir birimizi tanımıyoruz bile..”, diye tekrar terlemeye başlar Brom.

“Ama tanıştık zaten ki. Ben Aremela Berrybush, sen de Blom Bundlebim Hobim! Bana bakarsan eğer, benim hakkımda bilmek istediğin her şeyi görebilirsin ki!”, der Aremela.

“Sorun da orda zaten. Sana.. uhh.. bu halinle bakarsam, hiç bi şey düşünemez hale geleceğimden korkuyorum..”, diye itiraf eder Brom.

“Yine düşünme şeysi.. Ortada düşünülecek bişi yok ama ki.. Yapılacak bişi var, Blom Bundlebim Hobim.”

“Ben açım. Karnımı doyurup sonra da uyuyacağım. Sende.. uhh.. üstüne bir şeyler giyip gelirsen, seninde yemeni isterim.”, der kati bir sesle ve sırt çantasından yedekleriyle beraber iğreti teneke tabak, çatal ve kaşıklarını çıkartır, iki tabağa da pişmiş yemekten doldurur, sonra da inatla sadece yemeğine bakarak ateşin başına çömer.

Aradan uzun, sessiz birkaç dakika geçer. Neden sonra Brom arkasından derin, esef dolu bir soluk duyar ve Aremela, tekrar giyinmiş halde yanına çömer.

Kız, alt dudağını pörtletmiş, ağlamaklı bir şekilde kendi tabağını alır, bir kaç kaşık yedikten sonra neredeyse hıçkırıklı, saf bir sesle söylenir.

“Seni anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim. Benim ‘fevkalade’ güzel olduğumu söylüyorsun. Hatta dikkatini bile dağıtacak kadar beni çekici bulduğunu itiraf ediyorsun, ama buna rağmen bu ikinci defa beni reddedişin!”

“Uhhmm.. ilki ne zamandı?”, diye sorar ister istemez Brom.

“İlki, ilk karşılaştığımızdaydı. Hem çileklerimi yiyerek beni istediğini kabul etmiş oldun, hem de Yamara’nın şeftalilerini, Temessa’nın elmalarını, Cherriot’un kirazlarını, Shyad’in üzümlerini, Kardenymp’in armutlarını, hatta Veraminks’in de çileklerini yemeyerek, onları değil, sadece beni istediğini açıkça hepsine söylemiş oldun. Se.. seni gerçekten anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim. Bu gidişle nesilsiz öleceğim!”, der kızcağız ve ağlamaya başlar.

“Hay shit!”, diye geçirir Brom içinden. “Kültür farklılığı dedikleri bu olsa gerek. Aferin sana Brom, hayatında gördüğün en güzel ve en naif varlığı salaklığınla ağlatmayı başardın..”

Brom, kıza çileklerini bilmeden yediğini hatırlarak onu daha fazla üzmek istemez. Tabağını kenara koyar, sessizce ayağa kalkar ve kızın yanına gider.

Genç hobbit, yavaşça kıza doğru uzanır ve bir eliyle kızın yanağına dokunur ve elinin, ılık ile sıcak arası bir kap suyun içene sokmuş gibi bir hisse kapılır. Brom, kıza dokunduğunda hissettiği şeye hayret ederken, kızda onun dokunuşuna, yada belki de, onun kendisine dokunmuş olmasına hayret eder. İrileşmiş, şaşkın, utangaç ve ürkek gözlerle önünde durak ‘Hobim’e bakar.

“Ben.. asla seni üzmek istemedim, sevgili Aremela. Söylediklerinin neredeyse hepsinde haklısın, ama biz ölümlülerin dünyası biraz daha karmaşıktır. Ben sana, hem senin, hem de yaşadığın dünya hakkında sorular soruyorum, çünkü sizler hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorum. Ama görüyorum ki sizler de ölümlüler hakkında pek az şey biliyorsunuz ve bazı ölümlüler bunu aleyhinize ve kötüye kullanarak sizin kutsal vadinize girdiler. Ben onların yaptığı kötülüğü yapmak istemiyorum. Lütfen.. Beni anlamaya çalış..”, der ve dolu gözlerle kendisine bakan kıza nazikçe sarılır.

Brom, kızın kendisinden istediği şeye rağmen, gerçekte, ve aynı zamanda ondan ne kadar korkutuğunu da o anda anlar, zira kollarındaki, etrafına ‘ılık ile sıcak’ arası bir sukünet hissi yayan bu harikulade varlık titriyordur..

“Se.. seni hala anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim, ama anlamak için çaba sarfedeceğim. Anne bunun kolay olmayabileceği konusunda beni uyarmıştı. Öyle olsun bakalım. Ama şunu bilesin ki su sabırlıdır.. Yüzlerce yıl bile geçse dağları aşındırır ve en sonunda da kendimize akacak bir gedik açarız. Ben de senin kalbine böyle bir gedik açacağım!”, diye kati bir ifadeyle deklere eder Aremela ve Brom, daha önce hapı yutmadıysa, kızın hırsını ve inadını ayartarak, şimdi gerçekten şapa oturduğuna ayılıverir!

✱ ✱ ✱

Genç hobbit dışarıda kamp yapmayı seven biridir. En azından bunun, evinde, sıcak şöminesinin karşısında oturmuş, elinde annesinin yadigar fincanlarından birisi ile sıcak bir fincan çayını yudumlarken ve mutfağındaki küçük taş fırınından daha yeni çıkmış mutlu kurabiyelerini kıtlatırken okuduğu hikayelerde romantize edildiği gibi olduğu sürece. Nevarki evinden ve adı geçen sıcak şöminesinden, annesinin yadigar fincanlarından ve mutlu kurabiyelerinden ayrıldıktan sonra, hikayelerinde okuduğu o kamp ateşini asla bulamamıştır ve bu genç hobbit’in içine işlemiş bir ukte olarak kalmıştır —ta ki Gulls Perch’de geçirdiği ilk kamp gecesine kadar.

Genç Brom hayatında geçirdiği en keyifli geceyi geçirir bu garip ve mistik ‘fey vadisinde’..

Tamamen dinlenmiş, tertemiz bir orman sabahına uyanır ve başını çevirdiğinde, yanında Aremela’nın da uyumakta olduğunu görür. Kızcağız, bir önceki akşam yaşadığı hayal kırıklığı ile kamp ateşinin diğer yanında kıvrılıp yatmışken, geceleyin bir şekilde genç hobbit’in yanına, farkında olmadan yuvarlanmış ve şimdi de başını onun göğsüne yaslamış, yüzünde mutlu bir ifadeyle mışıl mışıl uyumaktadır.

Brom uzun bir süre kızın sessizce nefes alıp vermesini seyrederken bir yandan da onun hangi halinin daha saf ve güzel olduğuna karar vermeye çalışır; ayıkken mi, böyle kendinden geçmiş, mutlu bir şekilde uyurken ki hali mi..

Genç hobbit bu konuda bir sonuca varamaz çünkü kızın iki halide farklı güzelliklerini vurgulamaktadır.

“Aremela.. Aremela, uyan, sabah oldu ve bizim gitmemiz lazım..”, diye yumuşak bir fısıltıyla kıza seslenir.

“Hmmm..?”, diye muallak bir ses çıkar kızdan ve ince vücudunu biraz da topak haline getirerek daha bi yerleşir..

“Uhhmm.. Aremela.. Uyanmalısın ama.. Bak, sabah oldu..”, diye tekrar fısıldar Brom.

“Ama neden?.. Çileklerimi besliyorum görmüyo musun ama kiii..”, diye mızmızlanır kız biraz.

“Hadi ama.. Lütfen..”, der Brom ve uzanıp kızın başını okşar.

Kızdan, “Mmmmm..”, diye kedi yavrusu gibi bir ses kaçar, sonra mayhoş bir şekilde gözlerini açar, Brom’la neredeyse burun buruna olduğunu görünce yüzü istemsizce biraz kızarır, küçük, çilek renkli dudaklarında utangaç bir gülümseyiş belirir.

“Günaydın, Blom Bundlebim Hobim..”, der sessiz bir nefesle ve Brom o nefesten kesinlikle çilek kokusu aldığını düşünür.

“Uhhmm.. Günaydın güzel hanımefendi..”, der genç hobbit ve kızın doğrulmasını bekler.

Aremela, kavanozundan ağır ağır süzülen balın pürüzsüz hareketiyle doğrulur, mutlu bir şekilde esner..

..ve aynı ağır ve pürüzsüz hareketle birikintinin içine dalar!

Brom kalkıp ateşi tekrar canlandırıp, sırt çantasından çıkardığı küçük tavada yaşlı gnome hancı Kimbletyne’in kendisine verdiği sucuk ve sosisleri kızartıp tabaklara aktarır, yanına da kaşardan biraz dilimleyip güzel bir kahvaltı hazırlar. Sonra da sabah çayı için suyun kaynamasını bekler.

Aremela yıkanmış ve pırıl pırıl parlayarak birikintiden çıkar ve gelip Brom’un yanına çömer.

Genç hobbit sessizce ona hazırladığı tabaklardan birisini uzatır.

Kız kendisine uzatılan tabağı nazikçe alır, sonra merakla ateşin üstünde duran çaydanlığa bakar.

“O küçük şeyde ne pişiriyorsun?”, diye sorar.

“Çay için sıcak su lazım. Suyun kaynamasını bekliyorum.”, der Brom.

SU!.. Neden benden istemedin ama ki?”, diye alınmış bir ifadeyle sorar Aremela, sonra çaydanlığa uzanır, işaret parmağı ile küçük çaydanlığa dokunur. Aradan iki-üç saniye geçer ve çaydanlıktan buharlı bir ıslık çıkmaya başlar.

“Küçük çay şeysin ötmeye başladı!”, diye şaşırmış bir şekilde çaydanlığa bakar kız.

“Bu.. hayret vericiydi..!”, der Brom ve temkinli bir şekilde çaydanlığa uzanır ama çaydanlık, içinde sıcak su olduğunda ne kadar olması gerekiyorsa ancak o kadar sıcaktır.

Brom mutlu bir şekilde çaydanlığın içine kurutulmuş çay yapraklarını büzüştürerek atar, istediği demlik süresince bekler, sonra da olmuş çayı, sırt çantasından çıkardığı kupaların içine döker. Kupalardan birisini kıza uzatır, diğerini de kendisine alır.

Kız, bir kaşı kalkmış bir şekilde çayı burnuna yaklaştırır ve koklar. Ardından temkinli bir şekilde bir yudum alır ama anında yüzünü buruşturur.

“Bu.. bu çok acı ama ki! Nasıl içiyorsun bunu?”, diye hayretle sorar Aremela.

“Buna çay derler. Aslında içine biraz şeker atıp içmeyi tercih ediyorum ama ne yazık ki şekerim kalmadı.”, diye biraz utanarak itiraf eder Brom.

“Şeker? Ben şekeri çok severim ki!”, diye ünler Aremela.

“Sanırm hepiniz şekeri seviyorsunuz.”, der Brom gülüseyerek.

“Ama adı ‘şeker’ ki! Sevilmemesi mümkün değil!”, diye mutlu bir şekilde mayışıverir kız.

✱ ✱ ✱

Gördün mü, Blom Bundlebim Hobim? İlerideki o dönen kocaman makine şeysinin oradalar..”, diye fısıldar Aremela, Brom’la sindiği çalılıkların arkasından.

“Gördüm ve dört kişiler. Üçü insan, birisi de dwarf! Farklı ırkların bir araya gelip önemli görevlere gittiklerini duymuştum ama kaçak maden kazma işi için bir araya gelmiş olmaları bana biraz garip geldi.. “, diye sesli bir şekilde mırıldanır Brom.

“Ne fark eder ki? Hepsi kötü adam bunların, Blom Bundlebim Hobim!”, diye kaynar suyu andırır bir sesle tıslar Aremela kızmış bir şekilde.

“Sonuç itibariyle fark etmez, sanırım ama ne nedir ve kim kimdir açısından önemli olabilir..”, der Brom.

“Anne bizi bunların hepsini vadimizden göndermemiz, bu makine şeysilerini kırmamız ve sularımıza dökülen zehirleri durdurmamız için gönderdi. Ve medusaya dikkat etmemiz konusunda da bizi uyardı!”, diye cevap verir Aremela.

“Ne? Medusa mı?”, diye irkilir birden genç hobbit.

“Evet. Özür dilerim, bunu sana söylememi istemişti ama ben unuttum.”, der samimi bir şekilde kız.

“Hiç kimse bana bir medusadan bahsetmemişti ama!”, diye inler Brom.

“Sen elbiselerini kuruturken anne bazı tembihlerde bulunmak için beni yanına çağırmıştı.. Bana senin.. umm.. ölümlüler hakkında bazı şeyler anlattı. Karşılabileceğimiz tehlikerden konuştu. Asla seni terk edip kaçmamam hususunda beni uyardı —ki bu da benim aklımın ucundan bile geçmemişti.. Seni terk edip kaçmak, yani.. Kim, verildiği kişiyi terk edip kaçar ki? Sonra da seni medusa hususunda da temkinli olman gerektiğini söyledi. Sakın ola medusaya bulaşmamamızı, asayı kullanıp tüymemizi istedi.. Aslında asayı bütün kötü adamlar ve medusa üzerinde kullandıktan sonra kendisinin sularımızı temizlemek için geleceğini söylemişti..”

 

Brom derin, esef dolu bir nefes çeker.

Bir medusa!

Gökler adına, BİR MEDUSA!

 

“Peki bu medusa neredeymiş?”, diye sorar çökmüş bir şekilde.

“Annem onun ‘Perch’de olduğunu söyledi.”

“Perch?”

 

Aremala küçük, ince işaret parmağı ile batıya..

..ve yukarıya işaret eder.. çok yukarıya!

 

“Perch, o koca kaya mı?”, diye hayretle sorar Brom.

“Evet.”, der Aremela. “Gulls Perch ismi oradan geliyor ama ki!”

 

Aremela’nın, Brom’a gösterdiği ‘kaya’ gerçekte temeli belki de yarım mil çapında, git gide incelen, tepesi kesilmiş taştan kabaca koni şeklinde oyulmuş gibi görünen bir dağdır ve neredeyse bir mil kadar da yüksekliktedir.

Brom yutkunur.

Brom derin suları sevmediği gibi yüksek, uçurumlu dağları da sevmez çünkü Brom toprağın derinliklerinde maden ve değerli taşlar arayan bir dwarf, her türlü manyakça şeyler yapabilme potansiyeli olan da bir gnome değildir.

Brom aklı başında, sakin ve tercihen deniz seviyesindeki toprakrağa ayak basmayı seven bir hobbit’tir, o kadar!

 

“Medusadan korkuyor musun, Blom Bundlebim Hobim?”, diye tedirgin bir sesle sorar su perisi.

“Güzel Aremela.. Aklı başında herkes bir medusadan korkar. Medusalar, bir ork mangasına yada goblin sürüsüne benzemez!”, diye dertlenir Brom.

“Geri dönmek mi istiyorsun, Blom Bundlebim Hobim? Geri dönmek istersen, eminim anne bunu anlayışla karşılayacaktır.”, der Aremela sessizce.

Genç hobbit kaşlarını çatar. Evet, gerçekte Brom asla kendisini ‘cesur’, ‘güçlü’ ve özellikle de bir ‘kahraman’ olarak görmemiştir. Ama gördüğü bir şey vardır..

“Anne anlayışla karşılayabilir, Aremela. Ama ben karşılayamam..”, der Brom, yüzünde kati bir ifadeyle.

“Ama neden ki?”, diye hayretle hobbit’e bakar kız.

“Çünkü, Aremela Berrybush, Blom Bundlebim Hobim verdiği zaman sözünde durur.”

Brom, gözlerinin içine bakan kızın, söylediği şeyi anlamadığını görür.

Ama buna rağmen belli ki hoşuna gitmiştir çünkü küçük, mutlu bir çığlıkla kendisini ona atar ve kıpkırmızı olmuş hobbit’e sarılır..

“Uhhmm.. Sessiz olursak iyi olur, sevgili Aremela. Dört kötü adam var hemen ileride..”, diye öksürerek boğazını temizler Brom.

Kız, yüzünde muhteşem bir gülümseyişle ona bakar, sonra “Haklısın, Blom Bundlebim Hobim.”, der.

“Ne yapıyoruz şimdi?”, diye sorar Brom.

“Ben onların dikkatini dağıtacağım. Onlar bana bakarken sen de annenin asasını kullanırsın..”, der Aremela.

“Uhh.. Bu tehlikeli olmaz mı senin için? Adamların elinde demir kılıçlar, uzun mızrakar ve okları var.”

“Ben bir su perisiyim.. Bende de büyü var ama ki!”, der Aremela ve genç hobbit herhangi bir başka itirazda bulunamadan saklandıkları çalının arkasından fırladığı gibi eliyle adamlardan birine işaret eder ve..

 

“Helka yéva rista -nya!”

 

..diye bağırır!

 

Kızın işeret parmağından incecik, çivit mavisi-beyaz karışımı upuzun bir çizgi, müthiş bir devinimle adamlardan birine isabet eder..

Aremela sonucu beklemeden aynı büyüsünü bir daha tekrarlar ve ikinci bir adamı daha vurur..

..sonra da dönüp çaprazlamasına geriye ve bir başka çalılığın olduğu yere kaçar!

 

Aremela’nın ilk vurduğu adam canı fena halde yanmış gibi kanayan midesini tutmuş, yerde çırpınmaktadır. Kızın büyüsüyle vurulan diğer adam ise acı içerisinde bir bacağını tutmuş inlemektedir.

Ayaktaki son adam ve dwarf, hayretle yaralanmış adamlara bakarlar, sonra adam bir elinde kılıcı, diğer elinde ise mızrağıyla kızın peşine takılır. Dwarf ise kendi dilinde haşin bir küfür savurur, kendisi de bir elinde çirkin baltası, diğerinde ise kalkanı olduğu halde ve o da kızın peşine takılır..

 

Brom, Aremela’nın bu fevri fedakarlığını boşa harcamaz. Saklandığı çalıyı Titania’nın asasıyla aralar, dwarf’a işaret eder ve..

 

“Lende ar- Len Alende Nieliem Arlende!”

 

..diye fısıldar ve bunu yaparken de nedense içinde herhangi bir acıma hissetmez.

Dwarf koşarken tökezlemiş gibi öne doğru meyleder, sonra yere düşer. Yüzünde ha