Showing: 1 - 10 of 19 RESULTS
arashkan şehri dungeons and dragons groups modül savaş serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

“Mother, why?”

“Mother, why?”

Timeline:

It is the lost hours of the night and three figures slink silently among the devastated remains of the once glorious city of Arashkan, deep in the dirty-gray snow.

Young Udoorin Shieldheart, the beautiful Princess Alor’Nadien ne Feymist, and her regal cousin, High Lady Angrellen Sunsear ghost through the dead streets of the city, heading in a particular location; the old hideout of the Thieves Guild in search of a curse..

There are Orken warriors, scouts, hunters, and raiders everywhere, roaming the streets in platoons, seeking possible survivors. It is possible, there are more dangerous places in the world. From a ‘versus’ point of view, however, it is unlikely this place, at this moment, will fall short of the Citadel of Gullem the Damned!

 

Fate, it would seem, indeed has its own plans..

And an odd, dry sense of humor.

One might even call it ‘backhanded’..

 

For at this very moment, two Sunsear’s roam the carnage of this dead city; Mother and daughter, each working for quite opposite ends.

 

This story takes place on the evening of
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse..”

and shortly after
We Are Not Your Dogs
We Are Not Your Servants
We Are Your Masters!

 

 

Here..”, said the large man as quietly as he could, though it mattered little. His ‘quiet’ was like a rumble at best, as he handed a not-so-clean, heavy fur cloak to the slim girl ghosting behind him. “..put this on, if you will, please.”

The slim girl, Princess Alor’Nadien ne stared at the filthy fur cloak questioningly.

“To cover your scent.”, Udoorin Shieldheart rumbled again.

Lorna Feymist arched her eyebrows in amusement.

“Do I smell, Sir Udoorin?”, she asked, the signs of mirth playing around her small, cherry-red mouth.

“I..”, stumbled the young man.

“I sense a nostalgic ‘Deja Vu, here.”, she smiled at him.

“You smell beautiful, my lady..”, he said with a flushed face, recalling his first, not conversation, per se, but interaction with the pretty princess, many months ago, in the depths of the ruins of Themalsar. “..which is the problem.”

“Do dig your own grave, young Udoorin.”, smirked High Lady Angrellen from somewhere in the darkness. “I have heard tell of how you destroyed our princess here, with a similar remark.”

“Please, Auntie H. I haven’t gotten over that particular blunder, yet. Princess Lorna smells wonderful. And anyone who gainsays that will do so only once. But the Orken have a keen sense of smell, unlike the dogs they are. Should they pick up her scent, there will be no getting rid of them.”, he tried to explain.

“Ahhh..”, said Angrellen with comprehension. “Though, for future reference, you should work on giving your reasons early on, preferably before telling us what to do —to fend off misunderstandings, yes?”

“Duly noted.”, Udoorin replied honestly. “Look. I am not good at.. interacting with ladies. I can’t claim any knowledge, nor experience in that area. A bit of understanding my way would be greatly appreciated.”

“Not good at interacting with ladies? I couldn’t disagree with a single sentiment more. You have garnered the affection, and the life-long bond of the heart of High Woods, young man. Suffice to say, ‘Not good with ladies’, is quite the understatement.”, she said with her own, stinging amusement.

 

Udoorin blushed.

So did the princess.

 

“So, where is my fur cloak, then? Or do I not smell wonderful, too?”, continued the high lady, causing the young man to squirm.

“I.. wouldn’t know, ma’am. You.. will have to find someone else to confirm that!”, Udoorin said with a cough.

“Cousin.”, said Lorna reprovingly, but with a small, quiet laugh. “Why don’t you take mine. I am sure we can find another from a dead Orken, as uncouth as that sounds.”

“No, no.. Young Udoorin here has selected that one specifically for you. We wouldn’t want to find any personal notes in it somewhere. That would really make us all blush, now, wouldn’t it?”, Angrellen teased in a tone, not at all like her usual self.

“I would not put any such notes that would embarrass Lady Lorna’s nor her reputation”, Udoorin said indignantly.

“Ow?”, asked Lorna a bit.. disappointed?

“I would tell it to her.”, mumbled the young man with a horribly failed straight face.

“Ow..”, Lorna said, with a failed straight face of her own.

 

Anglenna sighed in despair, turned around..

 

..and a sleety, frigid ray of frost stabbed out of her forefinger and something grunted in the dark. The high lady did not wait for a reaction. She sent a second beam..

..followed by a third, and a fourth!

And a large Orken stumbled out of the night and fell, face down, into the dirty-gray, slushy snow, with a burning-cold hole pierced right through its heart, its stomach, its forehead, and in one of its lungs..

 

Lorna dashed past her cousin and in black, swirling smoke, a glaive, nearly three yards long and ending in a thirty-inch blade with burning greenish chemical fire appeared in her hands, just as Udoorin rammed into another Orken and hacked it with his two, great battle-axes with unsuppressed fury.

 

“It would seem, the idea of covering our scents was a good one..”, said Angrellen as she sent a fist-sized bolt of fire flying right over Lorna’s shoulder and struck the Orken trying to come at the princess from her side. “..albeit a tad too late. The dogs are upon us.”

“Sir Udoorin..”, hissed Lorna as she swung her brutal glaive and struck the great Orken facing her, splitting it from groin to hairline, spun around as she ducked under the swing of the Orken that was trying to flank her, and jabbed it, belly first, then pushed the butt end of deadly glaive’s enchanted blade up and through its throat as it stumbled back. “..we had better finish this batch with haste. We lack the time to entertain ourselves with such frivolities.”

“Agreed.”, growled the huge young man, struck one Orken on its shoulder with one of his axes, opening a horrible, diagonal gash, as he head-butted the next, and brought down his other axe when it dropped on the ground. The creature had a bare moment to scream before it fell silent.

By the time they were done, Udoorin was holding Lorna’s hand and rushing down a long, dark alley, followed closely by Angrellen.

 

“I think we lost them.”, said Udoorin as he breathed harshly. It didn’t matter how strong you were. If you were not born in the wild Northern Tundras, running in full armor and through icy snow wore you down. Then he looked down at the slim girl, who was nursing her hand and wrist. “I am sorry if I was a bit abrupt with your person, Lady Lorna. We just had to get out of there and fast, before more of them arrived.”

“It is alright Dorin. It only hurt a little and only because I was taken by surprise when you grabbed my hand and started running.

“..and nearly dislocated her shoulder.”, added Anglenna with a clearly disapproving tone. “You are aware that the princess can run faster than you, right? Considering she is wearing lighter armor than you are, and because she is a feymist..”

“Uhhmm.. Yes.. She’s better than me in everything she does.. But I like to hold her hand when we run. We can’t get separated that way and it makes me feel she is safer that way. It’s a guy thing!”, said Udoorin a bit flustered.

“A guy thing? Young man, you can’t do your guy things around a princess. And you really should be a bit more gentle with her. The fact that you and she are now bonded and plan a life together, should not diminish that capacity in you, but enhance it, hmm?”

“It really is alright, cousin.”, Lorna tried to object.

“No, dear. It is not. Our young man here is strong. Neither of us has any doubts about that. But uncontrolled strength is harmful.. to your wrists if not to your dignity. One day this war will end, hopefully in our favor. We will then return to High Woods, replant our trees, and rebuild Bari Na-ammen. And young Udoorin here will be sitting next to you in his own throne as Ri.. or King.. I would hazard a guess, it would be rather disgraceful of him, if not awkward, should he manhandle you in public the way he just did, don’t you think?”

“The war is long from over, Anglenna.”, Lorna said quietly. “And we can think of such tender details when their appointed time arrives.”

“No, dear.”, repeated Angrellen and not unlike a harsh matron, who was dismantling a particularly pigheaded and foolish child. Or perhaps, quite like her own mother had done to her, when she, herself, had been particularly dimwitted. “Somethings must be put to practice as early as possible, hence they take hold and such embarrassing accidents are avoided because they never occur. You know what my mother thinks of humans, dear. You certainly know what your father felt about them despite his wife —your mother, and we both know their view was not all that uncommon among the elves of High Woods. Do not give your people any excuse to let your future husband and king besmirch himself, and you, by proxy.”

 

There was a moment of awkward silence.

 

“Auntie H. is right.”, came Udoorin’s voice from the darkness. “Personally, I do not care what anybody but you would think of me, one way or the other. But since you have your mind all set on making me a Ri.. or a king.. certain protocols must be observed, for your benefit, if nothing else. Like I said. I do not care what anybody thinks of me, other than you, but I will not have you accused of having a stupid Mox for husband, either.”

 

Angrellen stared at the large young man who favored big, brutal axes over longswords and rapiers, and whom she would have kindly described using words like ‘lump’, ‘oaf’, or even ‘boorish’.

Lorna also stared at him, but with elation.

 

“I could handle a bit of rough.”, she said with a small voice.

Udoorin coughed.

“In private, perhaps. And only if you want to. But you shouldn’t have to handle any ‘rough’ in public. You are what you are, love. And you shouldn’t be less than that to make me appear more. I should raise above, and make you more. When your people look at us, they should say, ‘They go well together and complete one another..'”

“Well.”, said Angrellen, with a voice that sounded surprised and a bit perplexed. “Very good, young man. It is decent of you to see what is right and proper for our princess and act accordingly.”

 

Young Udoorin grinned.

 

“But of course, Auntie H.. Henceforth, I shall grab the princess by the waist and carry her off whole! Less chance of wrist injuries that way.”

✱ ✱ ✱

The three stood still and silent as another platoon of heavily armed Orken trampled by. For the past near-six hours, they had made their way from High Spires to what was left of the Lights Temple where they had witnessed hundreds upon hundreds of civilians —men, women, and children— guards, priests, and temple guardians slaughtered and stacked into horrible and ghastly heaps. They had given a wide berth to the shattered and broken First Lord’s Palace where it seemed, some people had remained and were still willing to fight to the inevitable end. Though very much burned down and still smoking, they had traveled through Heaven Park, ran, snuck and cut their way past the totally destroyed Officers District, scathed through the looted Merchants District, and had just dashed past the collapsed Alls Temple where a very large boulder, possibly from an Orken mangonel had landed.

They had ended up backtracking their steps many times to find negotiable paths due to collapsed or still burning walls, homes, and towers, or because there were just too many of the savage Orken troops blocking their way.

The comparison to the many times they had wandered around in this city during their earlier stay as opposed to now was heartbreaking. For Udoorin, the besieging, and consequently, the capturing of a city was understandable and there was bound to be extensive damage to the city walls and some damage to the structures near the city walls due to stray catapult boulders. No one really blamed a catapult operator for being overtly accurate, after all, and when one spoke of mangonels, the word accuracy sort of became moot, as a boulder fired from a house-sized contraption not only crushed its mark but also leveled the block as well, which, by definition, was what ‘collateral damage’ pretty much meant.

This city, however, hadn’t been besieged. Not with the intention of subduing it for political, economical, or even some malignant ideological reasons, nor had there been any punitive intent behind it..

At all..

 

It had been utterly destroyed.

And with her people.

 

There were indeed no political, economical, and/or ideological reasons —or excuses— behind this destruction. The populace here had never discriminated, suppressed, or exploited the Orken, nor had they, in any way, tried to assimilate them —seeing as their whole existence had hardly even been known to the general populace, and those that did know about them were an extremely small and specific percentage of the said populace.

 

The Orken had come.

And the Orken had taken..

..the LAND!

 

Yes.

They had taken the land.

Not Arashkan, not High Woods, nor Bari Na-ammen.

Just the land.

The fact that over a million lives were already living there, and that they had families, homes, and fields had not even been of a moment’s shrug for the Orken.

 

The Orken had merely cleared the weeds..

..to phrase it in the most brutally inhumane and crude way!

 

Udoorin’s face turned black at the comprehension of that sinister attitude. And yes. That is exactly what it was. A purely sinister attitude.

Historically speaking, people with low self-esteem did have a tendency to claim a certain superiority in their existence by arrogantly attaching ideologies that always seemed to involve some form of divine favor on their part that, interestingly, never entailed honest, hard work, and then went ahead and tried to justify the whole debacle by way of buffing it further with some form of convoluted philosophies.

However the whole thing was laid out or phrased in a politically correct manner, and at the end of the day, it was a farce; a matter of not high ideals, but a matter of low self-esteems and attitude disorders.

 

The nuanced difference here was, although the Orken did what they did, and with very bloody and nearly impartial savagery, they hadn’t done it to elevate any such petty existential reasons as ‘low self-esteems’ on their part.

They had done it all with a certain attitude, sure. Just not for low self-esteem.

Udoorin found it quite difficult to correctly describe the difference mainly because it was just too inhuman. Had it been humans who had done this atrocity, he could have easily called it cruel and ‘inhumane’, but that was it, wasn’t it? The Orken was not human in any way to find a common, relatable point.

Which was why, he surmised, they looked upon humans —along with elves, dwarves, gnomes, and other races— as weeds..

 

True, that young Udoorin himself had entertained every encounter he faced with loosely controlled fury. And also true that he did have a tendency to cut down his opponents to quite a number of unnecessary pieces. But he never went as far as mindlessly chopping any and everyone down to indiscernible parts with such indiscriminate savagery.

For Udoorin, the defining line was clear; if anyone, or anything, came at him or his friends with drawn weapons, claws, or started shooting arrows, bolts, spells, and/or any other bodily or non-bodily parts, or they just needed to be stopped from causing harm to others, namely civilians, he butchered them..

..down to indiscernible parts.

And for the young man, that was quite a philosophical distinction; there was, after all, and obviously, a conflict of interest there, as he strongly believed that he was protecting humanity, and not limited to said race, per se, and that he also represented the law, as loosely as that actually was true.

Hence;

“Let said blades, claws, or great axes, in his case, decide!”

 

For the Orken, however, none of such distinctions or definitions existed. They came, they swept the lands of its occupants by way of total and brutal economy and moved on!

Young Udoorin remembered their first true encounter, or rather, their first time being at the recipient end of an ambush by the Orken several months ago somewhere in Two Day Woods. He recalled what the last remaining Orken had said —spat, really— even though he’d been captured, disarmed, and bound by a spell Maser Gnine had cast. He had shown absolutely no fear whatsoever, but rabidly frothed at the mouth as he had cast his spiteful madness at them with pure, unadulterated hatred;

 

I shall rip out your arms, and shall I watch the face of your pain. Whilst I see, you have thus suffered enough, shall I tear off your legs and gnaw upon them even as you watch. And unto the day I have broken your will and your spirit, thus shall I cut the flesh off your bones! When you have witnessed how thoroughly we have risen above you and yours, shall I know, you are now truly broken. Then, and only then, shall I burn what remains of you, alive, and shall I allow you to die!

 

And he also remembered, subsequently, how the otherworldly girl, Merisoul Xyrotwu, had stabbed the creature where it lay on the ground with cold and deliberate precision, right through its heart, and very, very slowly.. as she’d explained, in succinct detail, just how these creatures, the Orken, perceived the world; not in black and white, but ONLY IN BLACK!

 

Their black!

 

Udoorin scowled and tried not to show any of his findings on his face. The ladies were troubled enough as they were. Also, the finer points of it all were sort of moot at the moment anyway and the night was almost over. Either they would need to find a very secluded place to hide come dawn, which seemed unlikely, or they really needed to get to the old Thieves Guild’s entrance before said dawn.

Udoorin had never been much of a tracker, nor a pathfinder as he’d never had any such training. He had, however, visited many of the inns in the past months, while he had gone incognito, a bit on Aager’s ‘polite’ orders, trying to learn the whereabouts of the infamous rebellion, Gar Thalot. In the end, they had found the half-orc insurgent.. and played right into his bloody hands..

Pushing Gar Thalot aside, the young man did recognize the area even though it had been leveled downed and into the ground; they were very close to the inn they had stayed in, at The Rundown!

And the area was crawling with Orken..

..or rather trampling.. or even stampeding!

And in the dark, where he and the two ladies stood, silent and still, he rumbled to himself.

“Perhaps Gar Thalot need not be pushed aside..”

“Hmmm?”, asked Lorna whispered from right behind him.

“Gar Thalot.”, Udoorin whispered back. “Just saw him sulking off into that big tent where there is a lot of Orken.”

Both the princess and Anglenna looked at one another with grim, one-thousand-yard stares.

“Bad idea, love.”, inserted Udoorin hastily, showing unexpected wisdom, quite above his usual self. “I would like to hack at him with an axe or three myself, but I do not think it is practical, nor feasible. Not at the moment anyway.”

“If we can kill that murdering bastard..”, hissed Anglenna with vehement heat. “..we could avenge a whole city of people.”

“I very much agree with my cousin.”, added Lorna, her green eyes burning with an uncanny fire of her own.

“Or we could get butchered and neither avenge anyone nor be able to do what we came here to do.”, said Udoorin carefully.

“I think we should ambush him the moment he comes out of the tent.”, said Anglenna, her long, elegant fingers fidgeting with the urge to set something ablaze

“Sir Udoorin could charge him while I could feymist right behind him and skewer him like a stuck pig and cousin Anglenna can burn him where he stands, quite unmoving!”, hissed Lorna, as she summoned her great hexblade!

“Uhhhmm..”, the young man said somewhat taken aback by the vehemence of the two ladies.

“Yes.”, agreed, Anglenna looking eagerly at Lorna. “If you drop everything you got on him—”

“—I can. I am not one hundred percent at the moment but what I do have should suffice.”, said Lorna eagerly.

“Ladies..”, Udoorin said weakly as he scratched his head.

“Once you do skewer him, I can immolate the pig.”

“Nice.. While he burns, I can also curse him. He will be much more susceptible to attacks then!”

“If he still manages to live through that, I could always banish him. When he returns, we can rinse-repeat!”

“I can’t believe this!”, said Udoorin in a slightly freaked tone. “I, of all people, am calling both the ladies here to see reason! Really, now. There is no way we can catch him unawares and bring him down in time before anyone else notices us or he calls for backup. Girls, please!”

“I am slightly put out with you, young man.”, Anglenna said with pursed lips and frowned at him, slightly disappointed.

“As am I, dear Dorin. I would have thought you would shown a bit more brevity on your part.”, Lorna said, clearly heartbroken.

 

Udoorin’s face went red.

 

“That.. was very much uncalled for, Lorna. When have you ever seen the lack of courage or brevity on my part?”, he fumed angrily. “We are here to make sure this city becomes uninhabitable by the Orken, not to entertain ourselves by getting sidetracked. And you, Lady Anglenna, of all people, are supposed to be the voice of reason. I know you dislike being made a fool of, but Thalot did not deceive just you, he tricked everyone. Now. I am going to go and look for the entrance to the old Thieves Guild. I would much rather have the two of you come with me, and before dawn, which should happen in less than forty minutes by my estimation because I can’t get to, nor release that ‘Three Dog Curse’ without either of you. And we have yet to find the entrance!”

 

There was a moment of shameful silence as the two ladies stared at their own feet.

 

“I apologize, young man.”, Anglenna said after a while. “You are right and admirably task-oriented. We do have a job to do.”

With that, she turned around and silently started towards the alleged entrance to the old Thieves Guild.

“I have shamed myself by shaming you, my Rin. I will make up to you in whatever way I may.”, said Lorna softly and in a barely audible voice.

“Stay focused and stay alive, my Alor’Nadien ne. That is all I wish of you.”, said Udoorin.

Then, with an unexpected show of ‘brevity’, he reached down at the slim girl, and carefully bear-hugged her, and landed a kiss on her surprised, cherry-red mouth.

“And that..”, he said with a flushed face. “..was for questioning my courage!”

✱ ✱ ✱

You are not picking up your calls, daughter. You really shouldn’t ignore your mother..”, came the voice of High Lady Angrellen.

“I am not picking up your calls because you have shamed me, mother. You have shamed us all..”, fumed the high elf girl in silent wrath. “No. You have DAMNED us all, mother!”

“A fine, noblewoman such as yourself, does not get to talk to her mother like that, my daughter. Not after all the trouble, I went through in giving birth to you, raising you, and training you into becoming the strong woman that you are now..”, replied Angrellen with a slightly petulant tone.

“I am shunned and looked upon with spite, and a whole horde of people want me dead wherever I go at the best of times. You think you have given me a life to live for? No, mother. You have ruined everyone against me.”, Anglenna seethed.

“Don’t be naive, my daughter. You are a sorceress by birth because it was I, who chose the correct bloodline for you. You are what you are, because of my blood and because of the father I chose for you. I have made you independent and free of all yokes. You answer to no one, and that is my doing. You have an affinity to fire and that is because of my contacts and my contracts to the Lords of Hell. You blaze like the sun when you bring down your wrath, and that wrath is also my doing. I gave you my own profound knowledge of the arcane arts and made sure you received the best education Bari Na-ammen had to offer, and that too was my doing. You are barely a mature elf girl and look how far you have thus come. Tell me, my daughter, which of those were truly your own doing?”, the voice of Angrellen hissed in her daughter’s mind.

 

A long pause ensued after that, where Anglenna thought about a suitable answer.

Then it all came to her.

This was what her mother had done all her life.

She had made her feel like she owed everything she had done, every accomplishment and achievement she had attained to her. And she had made her feel like she was nothing, and would stay nothing had it not been for her.

 

Anglenna let go of her mother’s hook and line, for she woke up to the fact that she had made up her mind, and her choice and she was done with her mother and her machinations..

 

“Tell me, mother.”, she sent her thought quietly and calmly. “Did you kill my father?”

 

Apparently, this was not something the former high lady of Bari Na-ammen had expected to be confronted with.

 

“Let’s not go there, dear.”, replied Angrellen.

“We are there, mother. Did you kill my father?”, repeated Anglenna.

Angrellen sighed.

“Your father was a decent man, as men seldom are, my daughter. I think we should leave it at that, why don’t we?”

“No, mother. Let’s not leave it at that. Did you kill my father, or did you not?”

“You are not mature enough to face certain facts of life yet, dear girl. Suffice to say, he did his job giving me a progeny. Beyond that, he was quite useless, and would surely have become an obstacle for my plans..”, sniffed Angrellen.

“To which facts of life are you referring to, that I am not mature enough to face, mother? That you spent your last thousand years plotting and scheming against your own father, then against Alor’Nadien ne’s father —your King, and seeing as how you would refuse to answer a simple question and talk about him as an obstacle, I could safely assume you murdered my father as well because everyone knows what High Lady Angrellen does to things that get in her way.. You, mother, caused the ultimate ruination of High Woods and Bari Na-ammen, the sacred lands of the first high elves since Year One. You, mother, caused the destruction of our homes and our lives. You, mother, annihilated everything that which was sacred and holy and that mattered to us. You, mother, have forever damned the elf race with your selfish machinations. And thanks to you, mother, no one shall ever trust an elf ever again. We shall always be looked upon with mistrust and be forced to seclusion.. and die out alone in this world. You, mother, are a disgrace and an unholy traitor.”, Anglenna burned with hate.

“I would rather you did not talk to me in that tone, my daughter. Come far, you have, but you do not want me seeking you out and reminding you your manners.”, said her mother lightly, though she could not hide the ominous tone in her voice.

 

Angrellen was angry.

 

“No, mother. This is the only kind of manners you shall ever receive from me. You have destroyed and murdered everything I valued. From this day forth, my soul purpose shall be making sure the one person you wanted ‘gone’ the most, even more than Grandaleren, is alive, well, and happy. Should the day come and she faces you, I shall be there —between you and her!”

“Should that day come, you too shall die then, my daughter.”, Angrellen’s resigned voice came.

“Then it shall be a good death, for once I am dead, you truly will be alone, and in every sense possible, for whatever promises your demon lords gave, they shall not keep, because you are you and you will make a mistake that will bring their rebuke upon you..”, Anglenna said, trying very hard to stay calm but she couldn’t hide her own smoldering hate either.

 

Another pause ensued and for a moment, Anglenna thought her mother had cut the connection.

 

“This can all be fixed, you know?”, said Angrellen unexpectedly. “All you have to do is kill that pretty little creature for me.. You don’t even have to do it yourself. Accidents do happen, after all.”

“You are despicable, mother. That ‘pretty little creature’ saved my life knowing full well that it would end hers. That ‘pretty little creature’ has been the only person that has ever shown me honest and genuine affection, kindness, and friendship. People who would have killed me do not, because of that ‘pretty little creature’ demeaned herself and pleaded them not to.. I shall never betray her.”

“You misunderstand your relation with that half-elf mongrel, my daughter.”, Angrellen said. “The sheep serve. That is their sole purpose in life. And the lion does not owe to the sheep.”

“You are not a lion, mother.”, hissed her daughter.

“I beg to differ, my dear..”

“You, mother, are a jackal, and the last of the Sunsears shall die with you, for I have ceased to be a Sunsear. From this day forth, I shall be known as a Brightleaf, like my father before me.. You, and the line of Sunsears shall be abhorred wherever you go, but the line of Brightleaf shall be honored as the guardians of Rise Alor’Nadien ne Feymist and her line for as long as I live, and through me, for as long as my father’s line shall live..”

 

The silence that followed was vicious and Anglenna thought she heard her mother breathing harshly as if seething and couldn’t help but feel a certain, child-like elation. She would have given quite a bit to see her mother’s face just then, preferably from a far and safe distance.

 

“You really want me to come and find you, don’t you, dear?”, said Angrellen finally and it was very clear she was very, very angry now.

“Mother, why?”, asked Anglenna.

“To teach you some manners. Being away from the refined has apparently made you coarse. You really should be a bit pickier about the company you keep.”

“You misunderstand my question, mother.”, Anglenna said, reflecting her mother’s choice in words. “Why? Why have you done, what you have done? What was lacking in your life that you went thus far to destroy everything and everyone around you to achieve? You had a daughter who loved you. You had a husband who adored you. You had wealth and you had status par to Grandaleren.. What was it that was worth more than all of that?”

 

The high lady did not immediately give her answer. It seemed she weighed it against some possible weakness she might inadvertently reveal.

Then, as if giving an uncaring shrug, she spoke with calm and distant deliberation.

 

“Immortality.”

 

“Found it!”, came Udoorin’s rumbling voice from just ahead, and in the shallow, pre-dawn light.

 


 

 

dungeons and dragons modül savaş The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

The Stab In The Back

The Stab In The Back

Timeline:

Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist ve Udoorin Shieldheart, Üç Köpek Lanetini Arashkan şehrine salmak için, elf konsolosluğu, High Spires’dan ayrılırlar. Bu esnada Darly ‘Darlius’ Dor ve Lilly Venom ise, ARIS (Arashkan İstihbarat Servisi) ajanı Largo Summersong ile beraber, Arashkan Birinci Lordu Kaladin’in kalan muhtemel son varisi olan sekiz yaşındaki yeğeni Korodin’in, kuşatma ve saldırı altındaki Arashkan Birinci Lordunun büyük sarayından kurtarmak için yola koyulurlar..

..pek az kişinin bildiği gizli bir geçitten.

 

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”
‘dan
kısa bir süre sonra yer alır.

 

 

Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..

Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.

 

Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.

“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”

 

“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.

“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.

“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.

“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.

“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.

“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”

“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”

“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”

“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”

“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.

“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”

“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.

“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”

“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.

Darly Dor bir omzunu silker.

“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”

“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.

“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”

“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.

Darly tekrar bir omzunu silker.

“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”

Lilly Venom ‘hıh’lar.

“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.

“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”

“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”

 

Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..

Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.

Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.

Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!

Tıpkı elbisenin tamamı gibi..

 

Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.

“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”

“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.

“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.

“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.

“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”

“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.

Darly omzunu tekrar silker.

“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”

Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.

“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”

“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.

Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.

“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.

“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.

“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”

Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.

Hayır..

Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..

Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.

Sonra sessizce hırlar.

“Gidelim..”

✱ ✱ ✱

Lilly Venom gönüllü muhafızların ve elf’lerin arasından bir hayalet gibi süzülür ve koca Orken’in arkasında belirir. Yere devirdiği muhafızı elindeki dev, tırtıllı baltasıyla ayırmak üzere olan yaratığın sırtına sıçrar ve hançerlerinden birisini soğancığına, diğerini ise kafatasının tam arkasına saplar. Koca Orken, bir anda felç olmuş bir şekilde elinden baltasını düşürür ve öylece durduğu yerde çakılır kalır.

Kız bekleme yapmaz. Geriden gelen diğer Orken’lerin arasına pervane gibi dönerek dalar ve bir an bile yerinde durmaksızın birisinin kolunu zehirli hançerleriyle çizer, bir başkasının yanağını, üçüncüsünün baldırını ve dördüncüsünün adem elmasını açar. Kız dönerken uzun, koyu kahve deri pardösüsü, ve giydiği elbisesinin etekleri yelpaze gibi saçılır ve kendisini hayretle seyredenlere; “İşte. Ölüm meleğini gördüm. Bu o!”, dedirtir.

Darly Dor ise kızın çizdiklerini, kısa kılıcıyla aksi istikametten kesmeye başlar ve Orken’ler böğürerek bir o yana, bir bu yana ellerindeki kılıç ve baltaları savururlar ama bir türlü tutturamazlar.

Ajan Largo ise ikiliyi sadece kısa bir anlığına seyreder, sonra, “Onlara dokunmalarına izin vermeyin. Devirin hepsini!”, diye emreder.

Gönüllü muhafız ve elf’ler, kendi silahlarını doğrulturlar ve karmaşaya dalarlar.

 

İki dakika içerisinde, hedeflerine doğru giderken karşılarında peyda olan bir düzine Orken ölmüştür.

 

“Bunu bir daha yapmamanızı tercih ederim, Lilly hanım.”, der Ajan Largo ciddi bir ifadeyle.

Lilly Venom, olgun bir yakışıklılığa sahip ajana bakar..

..tek kaşı kalkmış bir şekilde.

“Neden? Yapmamış olsaydım, sanıyorum bir çok adamınız ölmüş olurdu. Yoksa siz şu ‘kızlar arkada durmalı’, diye düşünen tiplerden misiniz?”

“Hayır. Ben kızların arkada ve güvende durmaları gerektiğini ‘dileyen’, eski kafalı tiplerdenim, ama bunun konumuzla bir alakası yok. Adamlarım ve elf’lerin hayatları benim için önemli. Ancak onlar ‘gönüllü’ oldular ve işlerini yapmalarına müsaade etmelisiniz.”, diye sakince cevap verir Largo.

“Daha hedefimize varmadan yarısını kaybetmiş olurduk o zaman.”, der Lilly Venom.

“Bunun farkında olmadığımı mı düşünüyorsunuz? Bu yüzden buna ‘gönüllü’ deniyor.”

“Aynı şeyleri züppemsi’ye de söylediniz mi?”, diye kaşları çatılı bir şekilde sorar kız.

Largo omuzlarını silker.

“İkimiz de onun tam olarak ne kadar disiplinsiz ve sorumsuz olduğunu biliyoruz, Lilly hanım. Dahası, o benim sorumluluğumda değil, babasının sorumluluğunda. Babasına, oğlunun hayatından sorumlu olamayacağımı söyledim. Ben sadece buradaki gönüllü muhafızlarımdan, elf’lerden.. ve sizden sorumluyum.”

Lilly Venom hayretle Ajan Largo’ya bakar.

“Benden sorumlu olduğunuzu da nereden çıkardığınızı sorabilir miyim?”, diye sorar kız.

“Buradaki herkesin bir ‘sahibi’ var, Lilly hanım.. Sahipsiz bir siz varsınız. Ben asla bir centilmen olmakla suçlanmadım, ama sorumlu olduklarıma sahip çıkmamak, kötü huylarım arasında da asla yer almadı.”, der sessizce Largo.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

Sonra adamın yüzündeki keskin ifadeyi görünce gerçekten şaşırır.

“Siz ciddisiniz!”, diye ünler.

“Sizde ne zaman lakayt birisi olduğum izlenimini uyandırdığımı merak ettim doğrusu. Ve benimle saçma sapan, hararetli bir tartışmaya girmeden önce, fikrimi değiştiremeyeceğinizi de eklemek isterim.”, der adam aynı sessiz ve sakin sesiyle.

Lilly’nin kaşları çatılır.

“Benim ne olduğumu biliyorsun..”, der neden sonra.

“Tabii ki. Drashan’dan ayrılmadan önce yaptıklarının belirgin bir kısmı, ayrıldıktan sonra işlediğin cinayetleri ve iş olarak almış olmana rağmen son anda pas geçtiğin kontratlar da dahil olmak üzere..”

“Ve bunlara rağmen—”, diye hayretle sorar Lilly.

“—Hanım efendi. Etrafınıza bir bakın. Sizin ne gördüğünüzü bilmiyorum ama benim gördüğüm sadece bir şey var, o da ‘oyunun bittiği’.. Bununla beraber, Endless Watch Lordu Trimdel Kandara suikastı için daracık bir havalandırma deliğinde sabırla 80 saat beklemiş olmanız hayret vericiydi.”

“84..”, der Lilly Venom sessizce.

“Efendim?”

“84 saat bekledim doğru an için. Uyumadan ve kıpırdamadan..”

Largo gülümser.

“Dediğim gibi.. Hayret verici..”

“Asıl beni takdir etmeniz hayret verici, Ajan Largo. Ve ben sadece basit bir kiralık katilim.. Bir kesici.. Gözünüzde büyütülecek bir yanım yok.”, der ekşi bir suratla kız.

“Aaa.. Hayır, Lilly hanım. ‘Basit’ kiralık katiller 84 saat tek bir kontrat için aç, susuz, uyumadan ve kıpırdamadan, sizin omuz genişliğinizden bile daha dar, taş bir delikte beklemeyi göze almazlardı. Hiç birisinin bunu düşünemeyecekleri ise apayrı bir konu. Kesici olmanıza gelirsek.. Kimse bir ‘ajan’ olarak doğmaz, Lilly hanım. Ve inanın sizden çok daha fazla ‘kesmişliğim’ olduğunu söyleyebilirim ve bunlar arasında kimlerin olduğunu bilmek bile istemezsiniz.. Adıma bir kontrat olmayışının tek sebebi ise, bir ARİS memuru olmam.”, der Largo ve sonra da sessizce ekler. “Ve küçük Korodin hala hayatta ise, onu bulup saraydan çıkartabilecek tek kişi de sizsiniz..”

Lilly Venom adamı, Ajan Largo’yu sessiz bir an süzer.

“Ve..”, diye ekler Largo. “Ben kişinin yaptığı işe baktığım kadar, yaptığı işin kalitesine.. ve yapanın ahlakına bakarım. Beni yanlış anlamayın, Lilly hanım. Sizi gözümde büyütmüyorum ve siz de kesinlikle bir azize değilsiniz. Ama kendinizce bir ahlak ve onur anlayışınız var. Yoksa Serenity Home Baş Tapınak Muhafızı Demos Lightshand için aldığınız kontratı yerine getirmiş olurdunuz.”

Kız kaşlarını çatar.

“Yaşlı adam öttü demek. Bana bunu yapmayacağını söylemişti..”, der dişlerini gıcırdatarak.

“Hayır, Lilly hanım, Demos ‘ötmedi’.. Ama vefatına yakın, kimlere ne borcu varsa hepsini imtina ile ödemeyi de ihmal etmedi. Sanıyorum kendisini size karşı borçlu hissetmiş olmalı ki bu konuda sadece Serenity Home şerifine, onun vasıtasıyla da bana bir mektup gönderdi.. Şayet bir gün yakalanır ve idam edilmeniz söz konusu olursa, tapınağı ve yetimleri için yapmış olduğunuz ‘büyük bir hizmet’ dolayısıyla sizin affedilmenizi isteyen bir mektup..”

Lilly Venom tamamen şaşkına dönmüş bir şekilde bakar Ajan Largo’ya. En sonunda hafif boğuk bir sesle mırıldanır.

“Demek Demos öldü.. İyi bir adamdı.. Onu öldürmek için tapınağına sızdığımda, iki gün alışkanlıklarını öğrenmek için takip ettim kendisini.. Yetimlerin ve ziyaretçilerin kendisine gösterdiği sevgi ve saygıdan anlamıştım.. Gerçek sevgi ve saygı.. Gece uyurken yanına geldiğimde bana ne dedi biliyor musun?”, diye kendi kendisine soruyormuş gibi konuşur kız.

“Hayır. Ama bilmek isterim.”, der Largo.

“‘Beni öldürmeye mi geldin, kızım? Güzel.. Demek ki bir şeyleri doğru yapmışım..’ —bana söylediği şey buydu. Bomboş odasında, yamuk bir yatakta uzandığı yerden. Ve gülümsüyordu.. Ben adamın kaçık olduğunu sandım. Daha sonra anladım ki bir şeyleri eksik olan ben mişim..”

“Büyük insanları anlamak zordur, Lilly hanım. Ve Demos Lightshand de büyük bir insandı. Şimdi.. Bahsettiğiniz şu gizli tünelin yeri tam olarak neresidir?”

Lilly Venom, karmaşık duygular içerisinde muallak bir el hareketiyle yanmış Heaven Park istikametini gösterir.

Ajan Largo, gönüllü muhafız ve elf’lere başıyla işaret eder ve toplu bir şekilde yola koyulurlar.

 

Arashkan, Lilly Venom için hiç beklemediği kadar çetrefilli tecrübeler sunmuştur. Ve şehir ölmüş olmasına rağmen hala sunmaya da devam etmektedir. Arenada yaşadıkları, azılı düşmanı olarak bildiği Aager Fogstep’in gerçekte ağabeyi olduğunu öğrenmesi, bit kadar canı var gibi görünen Inshala adındaki kızın onunla arkadaş.. daha doğrusu onun küçük kız kardeşi olabilmek için gösterdiği insan üstü çabası, Gar Thalot’un isyanının bir parçası olarak surlardaki mangonelleri, bilmeyerek de olsa yok etmeleri, Orken ordusunun ani ve beklenmedik saldırısı, surlardan kaçışları, High Spires’a sığınması ve en nihayetinde de Birinci Lord Kaladin’in hayatta olduğunu umdukları sekiz yaşındaki küçük yeğeni ve Arashkan tahtının son varisini bulup kurtarmak için çıktıkları bu ölümcül yolculuğu düşünür Lilly Venom ve farkında olmadan kendisinin yepyeni bir farkındalık seviyesine ulaştığına ayılır zira eskiden olduğu gibi artık pek az şey ‘aldığın kontratı yerine getir, paranı tahsil et’ kadar kolay ve basittir..

 

Darly kızın omzuna hafifçe dokunur ve kız etrafına baktığında, ağır dumanla kaplı kömür olmuş Heaven Parkına varmış olduklarını görür. Lilly sanki bir şeyleri hatırlamaya çalışıyormuş, yada konum belirlemesi yapıyormuş gibi etrafını inceler ve aradığını bulur; yangından kararmış, köşeli bir dikili taş..

“Bu taraftan.”, der ve herkesi taşın olduğu yere getirir.

“Bunu devirmemiz lazım..”, diye taşı gösterir.

Muhafızlar ve elf’ler on yarda boyundaki, dikili taşa bakarlar.

Largo taşa yaklaşır ve yoklar ama taşın yükü ağır olduğunu görünce ister istemez kıza bakar.

“Her şehirde rüşvet almayı seven memurlar vardır, Ajan Largo.”, der Lilly Venom gülümseyerek. “Ve bu taş dikilirken, ilgili bazı memurlar neden basit bir anıt taşı için rüşvet yediklerini merak bile etmediler..”

Kız anıtın dibine gelir ve elleriyle zemininde bir şeyler arıyormuş gibi yoklar. Neden sonra yüzü hafif aydınlanır ve Ajan Largo’ya başıyla yaşlaşmasını işaret eder. Largo geldiğinde kız bulduğu şeyi gösterir ona.

Taşın dibinde, toprağa gömülmüş, bir yumruğun rahatça içine sığabileceği, demirden dökülmüş bir halka vardır.

“Nedir bu?”, diye sorar Largo.

“Bu bir zemin pimi. Bunun gibi üç tane daha var. Her biri bir kenarında. Hepsi aynı anda çekildiğinde, dikili taşı yerinde tutan çelik kelepçe gevşer ve taş devrilir.. Ama sadece üçünü çekerseniz, taş sadece bir yana meyleder ve orda durur. Bir kaç kişi, taşı tekrar yerine yerleştirir ve pimleri tekrar soktuklarında, taş yine eskisi gibi sapa sağlam durur. Orijinal anıt taşı devrilmesin diye en az bir yarda daha derine gömülmüş olması gerekiyordu.”, diye parlayan gözlerle açıklar Lilly.

“Akıllıca.. Ve potansiyel kullanımı itibariyle de ölümcül..”, der Largo düşünceli bir şekilde. “Başlayalım o zaman.”

Lilly, Largo ve muhafızlardan bir tanesi, toprağın altına gömülüp gizlenmiş iki halkayı daha bulurlar ve üçü aynı anda kendi demir halkasını çeker..

Anıt taşı bir an kıpırdamadan öylece durur, sonra ağır bir devinimle yan yatmaya başlar.

“Bence biraz uzaklaşsak iyi olur.”, diye keskin bir şekilde tıslar Lilly. “Bu taş ve kelepçeler çok uzun bir zamandır burada duruyorlar.”

Kızın uyarısı bir kehanetmiş gibi taş ivmesini alır, büyük bir çatırtıyla yarılır ve son altı yardası bir anda yere düşüp parçalanır. Geri kalanı ise rahatsız edici bir açıyla öylece durur.

“İşte burası.”, der Lilly ve dikili taşın altında belirmiş karanlık ve daracık bir tünelin ağzını gösterir, ardından keskin hançerlerinden birini çıkartır ve manalı bir şekilde bıçağın sivri ucuna dokunur.

“Evet.. İlk hanginiz, ‘Önden bayanlar’, diyecek?”

✱ ✱ ✱

Nefes alamıyorum..”, diye inler biri arkadan ve fevkalade ağır bir şekilde sürünerek ilerleyen herkes durur bir anda. Darly arkasına bakmaya çalışır ama dar toprak tünel buna pek de imkan vermez. Onun arkasından gelen Lilly ise içinden küfreder. “Lanet olsun, dar ve kapalı yerlerde bulunamayacaklar gelmesin diye özellikle uyarmıştım!”, diye tıslar haşince.

“B.. bırakın beni ve devam edin.. Kumanda Lilly hanımda!”, der aynı ses zorlukla.

Lilly bir anda basık ortamdaki sesin sahibini tanır. “Ajan Largo?”

“Size.. devam edin, dedim. Veliahttı bulun ve çıkarın saraydan. Ben.. geri çıkmaya çalışacağım..”, der kesik seslerle Largo.

“Aptal adam.”, diye burnundan solur Lilly Venom ve beklenmedik bir kıvraklıkla olduğu yerde, bir yay gibi kıvrılır ve tam aksi istikamete dönüverir. Sonra arkasından sürünerek gelen adamın üstünden zorlanarak da olsa geçer ve bu geçişi bir kaç defa daha tekrarlar. En sonunda ise Ajan Largo ile burun buruna gelir ancak adam sadece nefesi kesilmiş bir şekilde kendinden geçmiş değil, hiç nefes almıyordur!

“Lanet olsun..”, diye tekrar tıslar Lilly ve sürünerek adama daha da yaklaşır. Sonra adamı çenesinden kavrayıp nefes borusunu doğrultur..

..ve suni teneffüs yapmaya başlar.

Lilly dar, toprak tünelde ne kadar nefsini adamla paylaşır tam olarak kestiremez ancak kendisi de havasızlıktan başı dönmeye başlar. Buna rağmen inatla devam eder. En sonda Largo’dan derin bir inleme sesi duyulur ve kendi kendine nefes almaya başlar.

Gözlerini açtığında kesici kızla burun buruna olduğunu fark eder ve utanmış bir şekilde mızmızlanır.

“Bundan daha utanç verici sadece bir şey düşünebiliyorum..”

Lilly gülümser.

“Nedir o?”

“High Lady Anglenna’nın bunu yapmış olması!”

Lilly’nin gülümsemesi kaybolur.

“O kadına gizli bir hayranlığınız olduğunu bilmiyordum, Ajan Largo. Beni şaşırtmayı başardınız.”

“Aaa.. Hayır. Açık yada gizli, kendileri için olumlu hiçbir şey düşünmüyorum. Prenses hazretleri, benim ona şans tanımam hususunda şahsen ricada bulunmuş olmasına rağmen ve ne kadar denersem deneyim, olmuyor bir türlü.”

“Madem kapalı ortamlara karşı bir sorunun vardı neden geldin?”, diye azarlar kız adamı.

“Kapalı ortamlara karşı herhangi bir sorunum yok, Lilly hanım. Ama olsaydı bile yine de gelirdim..”

“Neden? Aptal mısın sen?”

“Hiç şüphesiz. Ama anlamalısınız ki, kendim yapmayacağım bir şeyi de başkalarından istemem. Hele o iş için gönüllü istemişsem. Sanıyorum sabah High Spires girişinde gerçekleşen arbede de aldığım yaradan dolayı biraz fazla kan kaybetmişim. Bununla beraber itiraf etmeliyim ki harika bir nefesiniz var. İşimiz acil olmasaydı, inanın uyandıktan sonra hala baygın numarası yapardım.”, der Ajan Largo ama bunu da ciddi bir ifadeyle dile getirir.

“Erkekler..”, diye burnundan solur kız. “Hepiniz domuzsunuz!”

Asabîce önceki yaptığı kıvrak hareketi tekrarlar ve daracık tünelde döner, sonra da arkasına bakmadan sürünmeye başlar..

..ama yüzünde gülümseme tekrar oluşmuştur —ki bu da ilginçtir zira Lilly Venom oldukça somurtkan bir kızdır. Kendisini tanıyanlar onun alay dışında kahkaha attığını yada sırıttığını görmemiştir. Sadece, ve çok nadiren gülümsediğine müşahede etmişlerdir.

✱ ✱ ✱

Tünelden en son Largo çıkar. Adam üstünü başını temizlemekle vakit harcamaz, tünelin açıldığı karanlık, rutubetli ve hafif küf kokulu mahzeni inceler. Mahzen oldukça küçüktür ve ne amaçla kullanıldığı da belli değildir. Belki bir zamanlar, çok eskiden, kolay bozulmayacak yiyeceklerin saklandığı bir kiler olarak değerlendirilmiştir ama artık boştur ve kullanılmamaktadır.

“Lilly Hanım?”, diye sorar Largo.

Lilly omuzlarını silker.

“Daha önce buraya hiç gelmedim, Ajan Largo. Unuttunuz mu? Akıllı bir kesici asla iki tür kontratı almaz; halk tarafından sevilen ve sayılan biri.. ve krallar.. Bu iki çizgi arasında kalan herkes ise mubahtır!”

Largo hafif kaşlarını çatar.

“Öyle olsun bakalım.. Efendi Darlius ve Lilly hanım, sizler bu konuda en tecrübeli olanlarsınız ve otuz yarda önden gideceksiniz. Herhangi bir sorun çıkarsa bize bildirecek ve en arkaya geçeceksiniz. Anlaşıldı mı?”

Darly omuz silker ve ileri doğru yürümeye başlar. Lilly ise kısa bir anlığına itiraz edecek gibi olur ancak bundan vaz geçer ve o da önden yürümeye başlar.

“Senden hoşlanıyor..”, der Darly sessizce yürürken.

“Kes sesini, Darlius!”, diye hararetle tıslar Lilly.

“Aaaa.. Demek sen de ondan hoşlanıyorsun.”, diye sırıtır yakışıklı half-elf. “Senin iki katından daha yaşlı olduğunun farkındasın, değil mi?”

“O da bir half-elf. Bu da onu ‘otuzlarında’ yapıyor. Dahası, sana ne!”, diye hışmeder kız.

“Bana ‘hiç bi şey’, sevgili Lilly. Adam yakışıklı, olgun, ciddi, disiplinli ve plansız iş yapmayı sevmiyor. Ama sanıyorum seni cezbeden en belirgin yanı, onun bir ‘amacının’ olması.”, diye analitik bir ifadeyle sıralar genç hırsız.

Lilly cevap vermez.

Birincisi, yılışık adam haklıdır.

İkincisi ise, ‘yeterince cevap vermezsem belki bıkar ve susar’, umududur..

Ancak yılışık adam ne bıkar, ne de susar!

Ve iki saat boyunca kızın sabrını sınar.

Sustuğunda ise bunun sebebi söyleyeceklerinin bitmiş olmasından değil, yakınlardan bir yerlerden çatışma seslerinin duyulmasındandır.

Lilly arkasına bakmadan bir elini havaya kaldırır ve yumruk yapar. Kısa bir süre sonra da Ajan Largo sessizce yanlarında belirir.

“Sanırım yüzeye yaklaştık.”, der Largo. “Bundan sonra daha temkinli olmamız gerekecek zira karşılaştığımız herkes bize düşman muamelesi yapacak. Şayet saray muhafızlarıyla karşılaşırsanız, ‘Elmanın yarısı nerede?’, diye sorun. Size, ‘Asıl kurdun yarısı nerede?’ diye cevap verirlerse, bu yaklaşmanıza izin verecekler anlamına gelir.”

Darly ‘fırk’lar.

Lilly ise sadece, ‘Tam hoşuma gitmeye başlamıştın ki bir anda ve tamamen düşüverdin gözümden!’, der gibi alık alık bakar adama.

“Ne?”, diye hafif utanmış bir ifadeyle sorar Largo. “Şifre ve karşıt-şifreleri ben hazırlanıyorum. Canları sıkılmış ve yapacak başka işleri olmayan, bir oda dolusu linuxçu ajan yumurtluyor bunları..”

Kız rezil olmuş adama gözlerini yuvarlar ve Darly ile tekrar önden ilerlemeye başlar.

✱ ✱ ✱

Elmanın yarısı nerede?”, diye seslenir Darly, karşılaştıkları ilk barikatın arkasındaki askerlere.

Darly Dor, Lilly Venom, Ajan Largo, gönüllü muhafızlar ve elf’lerden oluşan grup, barikata ulaşıncaya kadar dört ayrı yerde Orken’lerle çatışmışlar ve ilk kayıplarını vermişlerdi. İlk üç çatışmada iki muhafız ve bir elf hayatını vermiş, ancak sonuncusunda Orken’leri leş gibi kan kokan, mebus bir Orken şaman desteklemişti ve çatışma bittiğinde geriye sadece üç muhafız, yedi tane de elf kalmıştı. Ajan Largo ise habis şamanın tam ortalarına bıraktığı ‘Ateş İnmesi’ büyüsünden dolayı mı tütmektedir yoksa hiddetten mi belli değildir. Kaybettiği gönüllü adamlarına sinirden delirecekmiş gibi bakmış ve harlayan gözlerle yola devam etmelerini emretmişti.

 

“Uhhmm.. Asıl kurdun yarısı nerede?”, diye cevap gelmişti uzun bir sessizlikten sonra.

“Yaklaşıyoruz. Ateş açmayın!”, diye seslenir Darly ve açıkça görünecek şekilde barikata doğru yaklaşır. Onun hemen arkasından Largo ve Lilly, onlarında arkasından hayatta kalan diğer gönüllüler gelir.

“Kimsiniz ve ne istiyorsunuz? Burası tekin bir yer değil, farkındaysanız.”, der barikatın arkasından bir ses.

“Burasının tekin olmadığını biliyorum, seni ahmak!”, diye hırlar Largo. Barikatı açacak mısınız, yoksa onun da, sizin de üstümüzden mi geçmemiz gerekiyor?”

Barikatta yine bir sessizlik oluşur. Neden sonra ıkınma sesleriyle barikat azıcık aralanır ve Ajan Largo, diğerleriyle birlikte içeri girerler. Barikatın arkasında iki düzine kadar saray muhafızı mevcuttur ve temkinli ifadelerle yeni gelenleri süzerler.

“Ben Kıdemli Ajan Largo, ARİS. Bunlarda meslektaşlarım ve gönüllüler. Komutanımız nerede? Bana durum raporu verin.”, diye emreder Largo.

“Komutan Kenny öldü, efendim. Ölmeden önce bize her ne olursa olsun bu noktayı korumanızı emretmişti. Durum bu.”, diye özetler askerlerden biri.

“Prens Korodin.. Nerede olduğunu biliyor musunuz?”, diye sorar Largo.

Asker omuzlarını silker.

“Emin değilim, efendim. Bizler bu noktayı günlerdir koruyoruz. Kimse vardiya değişimi için gelmedi. Yaralılarımız öldüler ve erzaklarımız da bitmek üzere. Orken’ler günde bir kaç defa bu noktayı yokluyorlar.. Rastgele zamanda. Bu yüzden dinlenme şansımız da fazla olmadı.”, der muhafız bitkin ve umutsuz bir sesle. “Genç prensimiz hala hayatta olduğunu umuyoruz. Şayet öyle ise, onu Birinci Lord Kaladin’in odasında götürmüşlerdir çünkü—”

“—Savunma protokolü bu ve orası en iyi müdafaa edilebilir nokta.”, diye bitirir Ajan Largo. “Verdiğiniz bilgilerden dolayı teşekkür ederim, asker. Yolumuz üzerinde bulabilirsek sizin yer ve durumunuzu ilgili birilerine bildireceğiz.”

“Şehrin.. tamamen düştüğüne dair rivayetler var. Bu doğru mu? Bir umut var mı, efendim?”, diye sorar asker.

“Umut her zaman vardır, asker.”, diye cevap verir Largo düz bir ifadeyle. “Bu noktayı korumaya devam edin zira geri döndüğümüzde bu barikatın güvenli ve ayakta duruyor olmasına ihtiyacımız olacak.”

✱ ✱ ✱

Neden onlara doğruyu söylemedin?”, diye sorar Lilly Venom sessizce, barikatı ve saray muhafızlarını geride bıraktıklarında.

Largo hemen cevap vermez. Mebus Orken şamanının tepelerine bıraktığı ‘Ateş İnmesi’nden sonra olağan dışı bir sessizliğe bürünmüştür.

‘Hayır.’, diye düşünür Lilly. ‘Ateş İnmesi’nden sonra değil, adamlarını kaybettikten sonra.’

Açıkçası, hayatı boyunca tek başına ve yalnız çalışmış.. ve yaşamış olan kesici kız başkalarının hayatlarını pek önemsememiş, kayıplarının ağırlığını hissetmesi de kolay kavrayabileceği bir şey değildir. Özellikle de bütün ‘başkalarının’ potansiyel birer hedef yada onu öldürmek isteyebilecek kanun adamı yada kelle avcısı olabileceklerini düşündüğünde.

“Onların doğrulara ihtiyacı yok, Lilly hanım. Onların ihtiyacı olan şey ‘umut’. Bu şehir.. ve bu saraydaki herkes ölecek. Onların hayatta kalmalarını çok isterdim ama buna yetecek ne gücümüz, ne de zamanımız var.. Bu da onlara sadece iki seçenek bırakıyor. Ya onursuzca kaçarak ölecekler, ya da onurlarıyla savaşarak. Bu bizim için küçük bir avuntu belki. Ama onlar için değil zira onlar için bu hayatta yapacakları son şey olacak; onurlarıyla ve savaşarak ölmek. Bir askerden daha fazlasını isteyemezsin.”

“Seni üzen nedir peki?”, diye sorar Lilly Venom.

“Onların hayatlarını en yüksek fiyata vermelerini sağlamak.. Bu da benim görevim, Lilly hanım. Ve biz, ARİS olarak başarısız olduk. Düşmanın oralarda bir yerlerde olduğunu biliyorduk, ama delilimiz yoktu. Hasmımız ne kadar delil var idiyse, biz onları bulamadan yok etmeyi başardı —ki bu bile başlı başına bizim için bir delil teşkil etmeliydi. Ama kodamanlar bunu da kabul etmediler ve Arashkan ordusunun şehre getirilmesine izin vermediler. Ve sonuç itibariyle de Arashkan düştü, ordusu da buradan iki gün mesafede, kendi karargahında ablukada sıkışıp kaldı.. Otuz küsur bin asker gün be gün eritilerek öldürülecekler.. boşu boşuna.”, diye acı ve nefretle söylenir Largo.

“Ajan Largo..”, diye sessizce yaklaşır Darly Dor önden. Genç, yakışıklı hırsız olağan durmaya çalışmaktadır ancak yüzünde kasılmış bir ifade vardır ve iki eli de silahlarının kabzasındadır.

“İleride oldukça ciddi çatışmalar olmuş. Duvarlar yıkılmış ve yanmış. Her yerde kan ve cesetler var. Lilly ve ben önden gidip güvenli bir geçiş ararsak daha iyi olur gibime geliyor. Siz burada sessizce bekleyin. Bir saate kadar geri dönmez isek bilin ki ifşa olunduk ve sizlerde ne yapmak istiyorsanız yaparsınız artık.”

Largo kaşlarını çatar ve genç hırsıza bakar. Sonra benzer bir ifadeyle sorumsuz hırsızı kesen Lilly Venom’u süzer.

“Neler oluyor, Efendi Darlius?”, diye sorar.

Darly bir omzunu silker.

“Çok fazla kan ve ceset var. Karşılıklı sağlam büyüler atmışlar gibi.. Kan.. hele bu kadarı, benim olayım değil. Ve bir parçası olmak gibi bir niyetim de yok. Sizler çok gürültülü yürüyorsunuz. Hepimiz topluca gidersek cesetlere yenilerini eklemiş oluruz.. Lilly? Geliyor musun?”

Lilly Venom, Largo’ya beklemelerini söyleyen bir el hareketi yapar ve Darly’nin peşinden gider. İkisiyle grup arası yeterince açıldığında ise durur ve kendi elleri de bıçaklarının kabzasında olduğu halde genç hırsıza döner.

“Neler oluyor, Darlius? Ceset gördüğünde midesi kalkacak naif tiplerden değilsin.”

“Aaa.. Ben gerçekten naif bir ‘tip’im..”, diye zorlama bir sırıtışla cevap verir Darly. “Ama haklısın, sevgili Lilly, ceset gördüğümde midenin kalkacağı kadar değil.”

Lilly Venom derin, esef dolu bir nefes verir. Bu.. yılışık şey, yaptığı işte çok iyi olduğu bellidir. Ancak bir türlü susmaması ve lafı uzatıp durması, kendisi gibi pragmatik bir Drashan kızı için çekilmez bir huydur.. ve ona karşı hiç olmazsa asgari seviyede bir saygı duymasını da imkansız hale getirmektedir. Kız, ağabeyi Aager’in bu adama neden bu kadar uyuz olduğunu bir anda çok daha iyi anlayıverir, zira o da lafın uzatılmasından hiç haz etmez. Lilly Venom için laf uzun olacaksa, ya kullanılan her ifade özlü ve farklı bir bilgi içermelidir, yada sonunda mutlaka biri kanamalıdır!

Genç hırsız ilgili mesajı almış gibi, bir anda ciddileşir.

“Sanırım ‘paranı’ kazanma vaktin geldi, sevgili Lilly..”

✱ ✱ ✱

Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..

Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.

 

Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.

“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”

 

“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.

“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.

“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.

“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.

“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.

“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”

“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”

“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”

“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”

“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.

“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”

“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.

“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”

“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.

Darly Dor bir omzunu silker.

“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”

“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.

“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”

“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.

Darly tekrar bir omzunu silker.

“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”

Lilly Venom ‘hıh’lar.

“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.

“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”

“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”

 

Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..

Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.

Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.

Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!

Tıpkı elbisenin tamamı gibi..

 

Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.

“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”

“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.

“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.

“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.

“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”

“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.

Darly omzunu tekrar silker.

“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”

Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.

“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”

“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.

Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.

“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.

“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.

“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”

Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.

Hayır..

Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..

Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.

Sonra sessizce hırlar.

“Gidelim..”

✱ ✱ ✱

Orken’ler ve büyücüler..”, diye rapor verir Darly Dor geri döndüklerinde. “Çok Orken ve çok büyücü.. Oradan fark edilmeden geçme ihtimalimiz yok. Dahası, sanıyorum yeni bir saldırı için hazırlanıyorlar. Tahminim, Orken’leri önden sürecekler, büyücülerde arkadan ateş toplarıyla saldıracaklar. Aralarında Orken şamanlardan da var..”

Largo, bir yandan genç hırsızın raporunu dinlerken bir yandan da sessiz kalmayı tercih eden Lilly Venom’u süzer. Ajan, yılların verdiği keskin algılara ve kişi ve mizaç analiz kapasitesine sahiptir ve bu kapasitesi ona Darly Dor’un ‘çok konuştuğunda’ bir şeyleri ört bas etmek için bunu yaptığını, Lilly Venom’un ise susmayı tercih ettiğinde, söylemek istemediği şeyleri, söylemek zorunda kalmak istemediğini ona ‘söylemektedir’ —ve bu ona ilginç gelir. İlginç gelen kısmı Darly Dor değildir. Kızın, yalan söylemekten hoşlanmayışı da değildir. Yalan söyleme işini, ona, Largo’ya karşı yapmak istemeyişidir..

‘Benim saklayacak bir şeyim olsa, ben bana yalan söylerdim.. Yada lafı bu sorumsuz çocuğun yaptığı gibi dikkatleri başka bir şeye çekmeye çalışırdım.’, diye geçirir içinden.

“Özel diplomat koridorlarını kullanalım o zaman. Pek nadiren kullanılırlar, dolayısıyla düşman o koridorlardan haberdar olmaya bilir.. Bu taraftan..”, der sesli bir şekilde ve grubu başka bir istikamete yönlendirir. Yaklaşık yarım saat süren sessiz ve temkinli bir ilerlemeden sonra Largo yarı yırtılmış, yarı yanmış bir duvar halısını kenara çeker ve duvar taşlarından birisini sert bir şekilde iter ve halının arkasında dar bir geçit belirir.

“Efendi Darlius. Siz önden gidin. Ben ve Lilly hanım arkadan geleceğiz ve kapıyı kapatacağız. Bir şeyle karşılaşmanız halinde geri gelin ve bizi bilgilendirin lütfen. Babanız, Efendi Philius’a cesedinizi götürmek istemiyorum. Eminim bu onun kalbini kırardı.”

Darly ‘fırk’lar ve sessizce önden gider, kısa bir süre sonra da gözden kaybolur.

“Onu başından savmak için bu kadar ince çaba göstermenize gerek yok, Ajan Largo.. Nezaketle, ‘Git başımdan.’, derseniz de eminim hiç alınmadan gider. Kendileri biraz yüzsüz biridir.”, diye söylenir Lilly Venom.

“Ona olmasa da, babasına saygım var, Lilly hanım. Ve hayatta öğrendiğim bir şey varsa, o da gerçekte kimsenin tamamen umarsız olmadıklarıdır. Özellikle de kendilerine yapılan saygısızlıklara karşı. Bunlar azar azar birikir ve beklenmedik zamanlarda da patlar. Şu an, kişisel krizler için uygun biz an değil.”

“Bu yüzden mi bana devamlı Lilly ‘hanım’ demekte ısrar ediyorsunuz?”, diye kırık bir ifadeyle gülümser Lilly Venom.

“Aklı başında kimse size saygısızlık etmez, Lilly hanım.”, diye cevap verir Ajan Largo. “Ama gerçek sebebim bu değil.”

“Nedir gerçek sebebiniz?”, diye sorar kız.

“Bunu burada açıklamamayı tercih ederim. Bununla beraber, duruşunuz, ciddiyetiniz, benim gibi lakaytlığa ve sorumsuzluğa gösterdiğiniz…”

“..Tiksinti?”

“..tiksinti ve lafı dolamadan ifadelendirmeniz.. bende belirgin bir hayranlık uyandırmadı değil.”, der samimi bir ciddiyetle Largo, sonra da ekler; “Kapasiteniz olmasına rağmen de yalan söylemek istemeyişiniz..”

Lilly Venom kaşlarını çatar.

“En önemlisini, en sona saklamanız da benim dikkatimden kaçmış değil, Ajan Largo.”, diye hafif kızmış bir şekilde söylenir kız.

“Aaa.. bu en önemlisi değildi. Ama dediğim gibi. Bunu burada, şimdi konuşmamayı tercih ederim.”, der Largo sakince.

“Darly Dor kendisinin ‘yem’ olması koşuluyla, beni bir kontrat için kiraladı. Merak ettiğiniz şey bu ise söyleyebilirim. Bu kadar zorlanmanıza gerek yok. Kendince lafı dolamasının sebebi ise, kontratta adı geçen şahsı, ‘kontrol’ etmek için gittiğimiz yerde, ve Orken’lerin ortasında, bir başkasıyla tartışırken gördük. Kendisine kontratın gerçekleşebilmesi için yer, ortam ve zamanın uygun olmadığını söyledim, çünkü kontrattaki kişi söz konusu olduğunda Darly doğru düşünemiyor. Aptal gibi ikimizi de öldürtecekti.”, diye didaktik bir şekilde anlatır Lilly Venom.

“Bunları neden bana söylüyorsun?”, diye sorar adam.

Lilly bir omzunu silker ve ona gülümser.

“Çünkü kontrat çoktan geride kaldı ve siz de artık geri gidip ona bir şey yapamazsınız.. Öldürmeye kalkmak, tevkif etmeye çalışmak, kahramanca hayatınızı vermek, gibi..”

Kaşlarını çatma sırası Largo’ya geçmiş gibidir.

“Neden böyle bir şey yapayım ki? Buraya gelme sebebimiz fevkalade önemli. Yan eğlencelere vakit ayıramayacak kadar önemli..”

“Kontratımın, High Woods ve Bari Na-ammen High Lady’si, Angrellen Sunsear için olduğunu bilseniz dahi mi?”, diye cevap verir Lilly Venom, daha da gülümseyerek.

 

Largo olduğu yerde durur..

..ve kısılmış, haşin gözlerle kıza bakar.

 

“Bu.. bu bilgiyi benden saklamaya hakkınız yoktu, Lilly hanım.”, diye hararetle fısıldar.

“Bu bilgiyi sizinle o zaman paylaşmış olsaydım, tam olarak ne yapardınız? Onu şahsen öldürmeye çalışmanız, tevkif etmeye kalkmanız.. yada kahramanca ölmeniz dışında..”, diye sorar Lilly Venom ama gülümsemesi gitmiş, yerini, en az kendisine yöneltilen kadar haşin ifadeye bırakır.

“Bu kararı vermek size düşmezdi.”, diye hırlar Largo.

Kız sessizce adama bakar.

“Size herhangi bir şey söyleme zorunluğum yok, Ajan Largo. Siz bir kanun adamısınız.. teknik olarak. Ben ise kanun dışı bir kızım. Hangi hesabınızda size ve sizin ‘kurallarınıza’ ayak uydurmam gerektiği sonucuna vardınız? Burada bulunmam bile sadece bir nezaket meselesi. Size gizli tüneli tarif edip, High Spires’da sıcak çayımı yudumlayıp, kremalı çilek pastamdan yiyor olabilirdim. Konsolosluğu terk edecekleri için mutfağı ve kilerlerinde ne varsa hepsini mültecilere açtılar. İnanın, elf yapımı bir kremalı çilekli pasta gibisi yoktur.”

Ajan Largo burnundan solur.

“Neden şimdi söyledin bunu peki?”, diye sorar kıza.

Kız yine bir omzunu silker.

“Orken orduları tarafından yok edilmiş Bari Na-ammen’in bir high lady’sinin burada, sizin şehrinize saldırmış aynı orduların ortasında ve sizin birinci lordunuzun sarayında görüldüğü bilgisinin sizin ilginizi çekeceğini düşündüğüm için, olabilir mi? Yada belki bir başka sebepten dolayı?”

“Hangi başka sebepten dolayı?”

“O kadarını da sizin düşünmenizi tercih ederim, Ajan Largo.. Doğru sonuca varamayacak kadar aptal olmadığınızı umuyorum. Lütfen bana o kadar aptal olmadığınızı söyleyin..”, diye tekrar gülümseyerek cevap verir Lilly Venom, ve adımlarını hızlandırarak gönüllü muhafızların arasından geçer, ve kısa bir zaman sonra, o da gözden kaybolur.

✱ ✱ ✱

Elmanın yarısı nerede?”, diye keskin bir sesle tıslar Ajan Largo, kalın, oyma çift kapının arkasına. Çift kapı, üzerindeki muhteşem bir zarafetle işlenmiş çiçekler, yapraklar, dikenli sarmaşıklar ve ‘uçuşan’ orman perileriyle kaplıdır ve elf el işçiliğinin de nadir örneklerinden birisini sergilemektedir. Pek azının bildiği bir şey ise, gerçekte kapı sadece elf işçiliği barındırmamaktadır. Kapı, plaka halinde içine yerleştirilmiş mitral çeliği ile de desteklenmiştir. Ajan Largo bu kapıyı içeridekilerin rızası olmadan kırabileceklerini düşünmez.

“Elmanın yarısını ben yedim, hain!”, diye boğuk, alaylı, ve umutsuz bir ses gelir kapının ardından.

“Lanet olsun.”, diye mırıldanır Largo.

Yan taraftan Darly ‘fırk’lar.

Lilly Venom ise kaşlarını çatmakla yetinir.

“Ben Kıdemli ARİS Ajanı Largo. Arashkan Kimlik Numaram: 767-513-8814! Prens Korodin’i güvenliğe, şehirden çıkarmaya geldik. Açın şu kapıyı.”, diye burnundan soluyarak seslenir içeriye.

“Benim numaram da; 777-İYİ-VAKİT-İÇİN-ARAYIN!”, der içerden gelen boğuk ses.

Darly gülmeye başlar.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

“Harika!”, diye ellerini hayaya kaldırır Largo, sinirden çatlamak üzere.

“Hiç olmazsa saray soytarısını bulmuş olduk!”, diye mırıldanır Lilly gülümseyerek.

“Largo amca?”, diye tiz bir ses gelir içeriden.

“Korodin? Sen misin?”, diye bir anda omzundan büyük bir yük kalkmış gibi sırıtır Largo.

“Evet, Largo amca. Neler oluyor? Şehir saldırı altındaymış. Kaladin amcam, Haradith abi ile Ariles ve Ylara ablalarım neredeler? Kimse bana bir şey söylemiyor. Beni amcama ait olan bu odaya getirdiler ve kapıyı barikatladılar.”

“Sana her şeyi anlatacağım genç Korodin. Şimdi. Yanındaki saray muhafızlarına kapıyı açmalarını emredersen buradan gidebiliriz.”, der Largo, sonra da fena bozulmuş bir şekilde fısıldar. “Lanet olsun. Kimse çocuğa amcasının ve kuzenlerinin öldürüldüklerini söylememiş..”

İçeriden bazı boğuk konuşmalar duyulur. Ancak sonunda kapının ardından ağır bir şeylerin çekildiğine dair gürültüler gelir ve kapı açılır.

“Hanginiz Largo?”, der yaşlı bir ses ve bir zamanlar belki uzun boylu ve açık kahve saçlı, şimdiyse sıska, bükülmüş ve saçları aklaşmış, sesi kadar kendisi de yaşlı bir kadın peyda olur.

“Largo benim, Lady Ferrara.”, der Ajan Largo sakince.

“Beni tanıyorsun.”, der yaşlı kadın.

“Evet, efendim. Ancak yüz yüze hiç tanıştırılmadık. Geçmişte iki defa sizin gizli korumalığınız görevinde bulundum. Bundan sekil yıl önce Büyük Arashkan Şenliklerinde ve ondan önce de Arashkan Arenası protestosuna katıldığınızda —yaklaşık otuz yıl önce..”, diye açıklar nazikçe Largo.

Yaşlı kadın önünde duran adamı uzun bir süre süzer, sonra da yanındakileri tetkik eder.

“Prensi nereye götüreceksiniz?”, diye sorar Lady Ferrara.

“Kendilerini önce sarayın en altına, unutulmuş bir kilere, oradan gizli bir tünel vasıtasıyla Heaven Parkının, Büyük Arashkan Kütüphanesi tarafına, oradan da şehirde güvenli kalan tek yere, High Spires’a götüreceğiz. İskelede gemiler hazırda bekliyor. Prensi High Spires elf’leriyle birlikte o gemilere bindireceğiz ve şehirden ayrılacağız. Nihai hedefimizi söylememeyi tercih ederim, efendim.. Şimdilik.”, diye sakil bir şekilde anlatır Largo.

“Korodin seni tanıdığını söylüyor.”, der yaşlı kadın.

“Evet. Birinci Lordu bir kaç defa şahsen ziyaret etmişliğim oldu. O ziyaretler esnasında kendileriyle tanışma fırsatını yakaladım. Beraber oturup ‘Gezgin Ozan Blom Bundlebim Hobim ve Hayret Verici Maceraları’nı okumuştuk.. Bir seferinde de Lordum Kaladin, okçular turnuvasını seyretmesi için onu bana emanet etmişti. Beraber güzel zaman geçirmiştik.”, der Largo çok hafif gülümseyerek.

“Öyle olsun bakalım.”, der yaşlı kadın. Sonra arkasını dönmeden içeri seslenir. “Prensi getirin. Soralım bakalım beyefendiyi tanıyor muymuş?”

‘Prens’, sevinçle kapıdan fırlar ve Largo’ya sarılır.

Yaşlı kadın kaşlarını çatar, ama gülümsemesine de mani olamaz.

“Sanırım bu sorumuzun cevabını vermiş oluyor. Ne zaman gideceksiniz, Efendi Largo?”, diye sorar yaşlı kadın, küçük prense sarılmış adama.

“Hemen. Orken’ler yeni bir saldırı için toplandılar. Ve bu sefer büyücülerini de getirdiler.”, der Largo ciddi bir sesle.

“O zaman prens sana emanet, Efendi Largo. Onu hayatınla koru.”, diye emreder Lady Ferrara.

“Siz gelmeyecek misiniz, Lady’im?”, diye hayretle sorar Ajan Largo, yaşlı kadına bakarak. Yaşlı kadına, ve odada sessizce bekleyen bir düzine kadar taş suratlı saray muhafızına bakarak..

“Hayır. Saraya gelmelerinin tek bir sebebi var, o da kök, dal ve budak.. ailenin tamamını ortadan kaldırmak için, zira başsız bir halkın geleceği de olmaz, gideceği yeri de.. Size vakit kazandırmak için bizler tekrar kapıyı barikatlayacağız ve içeri girdiklerinde de onlarla sonuna kadar çarpışacağız.”, der yaşlı kadın sakince.

Largo kadına hayretle bakar.

“Burası benim evim, Efendi Largo. Evimi bir avuç çapulcuya bırakmak gibi bir niyetim yok. Ve bir hanımefendi evinin sadakatini temsil eder.”, diye ışıl ışıl gözlerle cevap verir yaşlı kadın.

“Prens Korodin.”, der çocuğa bakarak.

Küçük Korodin yaşlı kadına döner ve kadın çocuğa sarılır.

“Largo amcanla gitmen gerekiyor. O ne derse hemen yerine getir, sesini çıkarma ve ağlama. Ama büyüyünce, ve zamanı gelince tekrar bize geri dön, çünkü bu şehir senin.. Beni anlıyor musun?”, diye yaşlı gözlerle sarılır küçük prense.

Korodin hayret verici bir sükunetle bir iki defa burnunu çeker ve o da yaşlı kadına sarılır.

“Gidin. Şimdi..”, diye emreder Lady Ferrara..

 

..sonra arkasını döner, içeri girer ve oymalı kapıyı arkasından kapatır..

..ve kapının arkasına ağır bir şeylerin yığılma sesleri tekrar duyulur.

✱ ✱ ✱

Tekrar geldiniz! Ve bu sefer yanınızda Prens Korodin de var!”, diye ünler hayretle ilk barikatta karşılaştıkları saray muhafızı. 

“Prensi güvenli bir yere götürüyoruz. Sizin de burada durmanız için bir sebep kalmadı, asker. Adamlarınızı toplayın. Bizimle geliyorsunuz..”, der Ajan Largo.

Bunu duyan saray muhafızları birbirlerine bakarlar..

..ama yerlerinden kıpırdamazlar.

“Ne bekliyorsunuz?”, diye hafif burnundan solur Largo.

“Sanırım gelmeyecekler, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Bunlar bağlılık yenimi etmiş askerler, sanırım.”

“Hayır, hanımefendi.”, der kendileriyle konuşan asker. “Ama bu bina sadece bir saray değil. Bu bina, bu şehri, halkını, kültürünü, hayatını ve onurunu temsil eden son kale. Ve bizlerde bu sarayı koruyan son askerleriz. Sadece ve en sonunda bizler de öldüğümüzde bu şehir gerçekten ölmüş olacak.”

Asker saygıyla küçük Korodin’in önünde bir dizinin üstüne çöker ve ona gülümser.

“Bizleri unutmayın, Prensim. Ve bir gün geri gelip şehrinize tekrar sahip çıkın.”

“Büyüyünce geri geleceğim, efendim. Söz..”, diye mutsuz bir ifadeyle cevap verir küçük Prens Korodin.

Yukarılardan bir yerden büyük bir patlama sesi duyulur ve saray muhafızları sesin geldiği yere dikkat kesilirler.

“Kıdemli Ajan Largo. Prensimiz ve onurumuz size emanet. Şimdi gidin.. ve çabuk olun..”, der asker ve kısa bir emirle barikat tekrar aralanır.

“Adın ne senin, asker?”, diye seslenir küçük Prens.

“İsimsiz..”, der asker, gülerek. “Bizler bu şehir için ölen isimsiz askerleriz.. Elveda Prensim..”

✱ ✱ ✱

En sonunda.”, diye mırıldanır Ajan Largo ve hafif tepinerek çıkar toprak tünelden. Sonra tünele geri uzanır ve küçük Prens Korodin’in elinden tuttuğu gibi tünelden çıkartır. Başta biraz korkmuş olsa da, etrafındaki herkesin ıkınarak sürünmesine nispeten kendisi çömelerek yürüyebiliyor olması küçük prensin eğlenmesine sebep olmuştu. Tünele ilk girdiklerinde göreceli bir şekilde sabah saatlerde olmuş olmasına rağmen, şimdi ise gece çökmüştür. Buna rağmen şehrin bir çok farklı noktasından hala patlama ve çatışma sesleri ve acı dolu çığlıklar duyulmaktadır.

“Evet.”, der bir ses karanlıktan ve yanmış Heaven Parkının kömür olmuş ağaçları arasından. “En sonunda.. Bir ARİS ajanı olarak ‘acele’, ‘ivedilik’ ve ‘dakik’ ifadelerinden bu kadar uzak olmanız biraz utanç verici.. Ama zaten ARİS olarak başarılı olmuş olsaydınız, bu hale hiç düşmüş olmazdınız..”

Largo olduğu yerde durur ve genç prensi arkasına alır.

“Prens..”, der aynı ses. “..onu rica edeyim.. Hepinizin ölmesi gerek miyor. Aslına bakılırsa gerekiyor, ama ayak işleriyle ben ilgilenmiyorum.”

“High Lady Angrellen Sunsear.. Yanlış şehirdesiniz sanki..”, der Largo burnundan soluyarak.

“Ahahaaa.. Bana daha ziyade ‘yanmış şehirdeyim’, gibi geldi.”, der sesin sahibi ve kömür olmuş ağaçların arkasından, uzun, örülmüş, bembeyaz saçları, yay gibi kaşları, olağanüstü güzelliği ve ürkütücü zarafetiyle High Lady Angrellen Sunsear belirir. 

“Yanmış kendi şehrin.. kendi ülken yetmedi sanırım. Komşularına ihanet etmeyi, bir davranış bozukluğu olarak kabul edemesem de, yine de anlarım zira sizden daha azını beklemezdim asla. Ama kendi halkınıza nasıl ihanet ettiniz? Sizin yüzünüzden üç gün içerisinde on binlerce elf hayatından oldu.”

“Bu ne şimdi? ‘Son boss’ konuşması mı yapacağız? Peki. Yapalım bakalım.. Muhataplarımın cahilce ölmelerindense, aptallıklarının ne denli büyük olduğunu bilerek ölmelerini hep tercih etmişimdir.”, der High Lady Angrellen gülümseyerek.

“Hayır Angrellen. Sen bir ‘boss’ değilsin. Asla da olmadın. Sen sadece ve her zaman ikinci, her zaman bir başkasının ‘kulu’ oldun..”, diye sırıtarak cevap verir Largo ve yanında gönüllü muhafız ve elf’lerden geriye kalanlar da tünelden çıkmaya başlarlar.

Muhafızlar Angrellen’i görürler ama tanımazlar. Elf’ler ise Ri Grandaleren’in ablasını anında tanırlar ve bir anda yüzlerinde korku belirir.

Ve onların arkasından da Lilly Venom çıkar tünelden.

“Beni kızdırmaya mı çalışıyorsun, Ajan Largo? Buna gerçekten gerek yok. Zira sana kızmamış olsam bile öldürmekten keyif alırdım. Ama senin canın benim değil. ARİS’e katıldığından beri kaç tane düşman edinmiş olduğunu tahmin bile edemezsin. Şimdi.. Çocuğu verecek misin, yoksa hepinizin cesetleri arasından mı toplam gerekiyor onu?”, der High Lady gülümseyerek.

“Sırf merakımdan sormak isterim. Bu gece bizi burada nasıl buldun?”

“Zavallı Lady Ferrara.. Ölürken çok acı çekti. Ama ruhunu çekip aldığımda benden saklayabileceği pek de bir sırrı kalmamış oldu. Bu tünele gelince. Bunun kazılması için yıllar önce Arashkan kesicilerine kimin sponsorluk yaptığını sanıyorsunuz?”, der Angrellen gülerek.

“Kendi halkına değdi mi? Sana ne vaad ettiler, Angrellen? Hangi ödül, sonsuza kadar bir hain olmaya değer?”, diye hırlar Largo.

“Tam da üstüne bastın, genç adam.. SONSUZA KADAR! —bana vaad edilen şey buydu. Ve bir kaç bin ölümlünün hayatı buna değer.”, diye cevap verir Angrellen aynı gülümsemesiyle.

“Hiçbir şey sonsuz değildir, Angrellen.. Senden önce aynı şeye sahip olabileceğini düşünen kaç bin ahmağı ağırladı bu dünya, herhangi bir fikrin var mı?”, diye neredeyse bağırır Largo.

“Evet. Var genç adam.. Senden çok daha iyi bir fikrim var. Ama sanıyorum bu konuşma kendi kökünü kazıdı gibime geliyor. Ben seninle yada adamlarınla ilgilenmiyorum. Bana çocuğu getirmem söylendi, ben de tam olarak bunu yapacağım..”, der High Lady, sonra da sırıtarak ekler. “Ama canlı olup olmaması hususunda kati bir talimat verilmedi..”

“Canın cehenneme, Cadı! Neyin varsa görelim!”, diye hırlar Largo asice.

“‘Neyim varsa görelim..’ Peki o zaman.. Görelim bakalım.. Lilly!”

Ve Largo bir anda irkilir.

Zira ensesinde keskin bir hançerin ucunu hisseder.

“Prensi ben alayım, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Ve lütfen. Ani hareketlere yada son dakika kahramanlıklarına da kalkışmayalım. Sizden hoşlandım.. Lütfen bu durumu bozacak bir şey yapmayın.”

Ve Lilly Venom, hayretle kalakalmış Largo’nun elini tuttuğu küçük prensi alır..

..ve onunla beraber High Lady Angrellen’e doğru yürümeye başlar.

✱ ✱ ✱

Seni takdir etmemek elde değil, sevgili Lilly..”, diye kedi gibi mırıldanır Angrellen. “Etrafındaki herkesi bir Lir gibi oynadın. Bu iş bittiğinde benimle gelmek istemediğinden emin misin? Seni tahmin edemeyeceğin kadar zengin yapabilirim..”

“Bunu düşüneceğim, Hanımefendi. Ama önce kapatmam gereken bir kaç başka hesabım daha var.” der Lilly Venom donuk bir ifadeyle.

“Nasıl?”, diye hayretle tanıdığını sandığı kıza bakar Largo. “Neden? Seni Efendi Philius tutmuştu..”

Lilly Venom bir omzunu silker.

“En başta Philius’un beni High Lady Angrellen ve kızı Anglenna’yı öldürmem için tutması fikrini —oldukça dolaylı yollardan— Angrellen hanımefendinin ta kendisi önermişti ona ve Philius, olduğu ahmak gibi, bunu fark etmediği gibi, asla da bu gerçeğe ayılamadı. Efendi Philius kendi çapında iyi bir idareci olabilir, ancak ‘büyüklerin’ oyunu için fazla toy. Kendisi beni kiraladığını sanıyordu. Halbuki Angrellen hanımefendi, onun beni kiralaması için çoktan beni kiralamıştı bile. Bu şekilde onun yanına kadar rahatça sokulabildim. Asıl hedef ise önce Prenses Alor’Nadien ne idi. Ondan sonra da sırada Philius’un kendisi ve eşi vardı. Ancak arenada prensesi öldüremedim çünkü karşımıza beklenmedik bir yaratık çıkardılar ve işler bir anda karışıverdi.. Şunu anlamalısın Largo. Ben kimseye ihanet etmedim. Sadece kiralandığım kontratı yerine getiriyorum, o kadar.”

“Bir kontratı yapıyor olman, seni ihanetinden paklamayacak, kesici.. Daha önce sadece kiralık bir katil olarak çok da fazla umursanmıyordun. Prens Korodin’e karşı yaptığın bu eylemle her zaman, ve her yerde aranıyor olacaksın.. Bunu bilmen gerekiyor!”, diye hiddetten kıpkırmızı olmuş bir suratla tıslar Ajan Largo.

Lilly Venom ise buna da omuz silker.

“Bugüne kadar beni bulamadınız. Bugünden sonra da bir daha görmeyeceksiniz —ki bir iki güne Arashkan da zaten kalmamış olacak..”

“HAİN!”, diye küfreder Largo ve belinden hançerini çektiği gibi kıza fırlatır!

Ama kız, bir dansöz gibi kendi merkezinde, trençkotu ve eteklerini yelpaze gibi saçarak döner..

..ve küçük prensi kaptığı gibi kaçar!

 

Hançer ise High Lady Angrellen’in karnını kıl payı ıskalar.. ve bacağını çizerek arkasındaki ağaca saplanır.

High Lady Angrellen’in gözleri bir anda kararır ve gördüğü herkese —ama herkese saldırır.

İki elinden de uğursuz, turuncu-kızıl yıldırımlar sıçrar ve daha ilk hamlesinde önce Ajan Largo yere yığılır, ardından gönüllü üç muhafız ve elf’lerden de dördü, göğüslerinde koca birer delikle, gıklarını bile çıkarmadan yere yıkılırlar. Kalan son üç elf ise kılıçlarını çekerler ve “BARİ NA-AMMEN!”, diye çığlayarak High Lady’nin üstüne atlarlar.

‘Cadı’ya kılıcıyla vuran ilk elf bir anda acıyla kıvranır ve tamamen donmuş bir şekilde olduğu yerde devrilir. İkincisi ise isabet ettirir ancak kadını sadece kolundan sıyırır. Anglenna anında karşılık verir; lavlı bir ateş, kadının elinden sıçrar ve elf acı bir çığlık atarak yarı kömür olmuş halde can verir. Kalan son elf ise tamamen ıskalar ve bu şekilde de kendi kaderini belirlemiş olur.

High Lady Angrellen tekrar ellerini kaldırır..

..ve bir an olduğu yerde tökezler.

Kadının suratında hayret ifadesi belirir ve ağzından bir oluk kan boşalır ve..

“FELİSHİA FREMİER’İ HATIRLA!”, diye bir tıslama duyar arkasında.

Angrellen arkasını döndüğünde, karşısında elinde kanlı bir hançerle durmuş, daha önce hiç karşılaşmadığı, genç bir half-elf bulur.

“Sen de kimsin, çocuk?”, diye hırlar High Lady.

Genç half-elf ona sadece sırıtır.

“Ben, ‘fili öldüren mızrağım’..”

“Hayır, çocuk. Sen sadece ölüsün!”, der yanan gözlerle Angrellen ve beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek uzanır..

..ve genç half-elf’e dokunur.

 

Darly “Darlius” Dor..

..yüzünde hayret ifadesiyle kaybolur!

✱ ✱ ✱

Cadı.. nerede?”, diye acıyla inler Ajan Largo.

Uzun, ince parmaklar, adamın yüzünü tutmaya devam eder. Largo gözlerini açtığında, Lilly Venom’la burun buruna olduğuna ayılır. “Her uyandığımda seninle böyle mi karşılaşacağım?”, diye hafif ekşi bir suratla doğrulmaya çalışır, ama acıyla tekrar yanmış, kuru toprağa çöker.. “Yanlış anlama.. Nefesin hakkında söylediklerimde tamamen samimiydim, ama bu durumun bir alışkanlık haline gelmesi biraz garip olurdu..”

“Benim de kaç defa sizi ‘öperek’ uyandırmam gerekiyor, Ajan Largo? Halbuki bir kerecik olsun beni yemeğe bile çıkarmadınız. Pek de centilmence sayılmaz..”, diye cevap verir Lilly Venom hafif kırık bir gülümsemeyle.

“Söz.. bu işten sağ salim kurtulursak, sizi bulabildiğim en lüks lokantaya götüreceğim.”, der Largo inleyerek.

“Bu sözünüzü size hatırlatacağım. Bununla beraber, lüks olması gerekmiyor, Ajan Largo. Sessiz, sakin, mum ışığında.. ve loş olması yeterli olur gibime geliyor.”, diye vurgular kız.

“Lütfen hatırlatın. Ama sizin için biraz fazla yaşlı değil miyim?”

Lilly Venom bir omzunu silker.

“Bu konuda benim bir şey söyleme hakkım yok mu? Bunu mu ima etmeye çalışıyorsunuz, Ajan Largo?”, diye tehlikeli bir şekilde gülümser Lilly.

“Var tabi ki. Sadece hatırlatmak istedim.”

“Ben genç ve yakışıklı bir delikanlı aramıyorum, Ajan Largo.. Onlar hiçbir zaman ilgimi çekmediler. Benim aradığım, olgun, aklı başında, lafı uzatmayan, zeki ve mütemadiyen kendisini ispatlama ihtiyacı duymayan birisi. Ve bu vasıflar asla toplu olarak genç erkeklerde olmuyor ne yazık ki.”, diye sakin olmaya çalışan bir sesle cevap verir kız.

“Benim yakışıklı olmadığımı mı ima ediyorsun?”, diye alınmış bir sesle sorar Ajan Largo.

Kız hemen önünde yatan adama bön bön bakar.

“Bütün sıraladıklarım arasından çıkarabildiğiniz tek şey bu mu? Lütfen bana bu kadar aptal olmadığınızı söyleyin, Ajan Largo..”

Largo gülmeye çalışır ama bu sadece daha çok acı çekmesine sebep olur.

“Prens?”, diye sorar en sonunda.

“Burada ve kusmakla meşgul.”, der Lilly Venom ve başıyla adamın göremediği bir yere işaret eder.

“Prens neden kusuyor?”, diye sorar Largo yattığı yerden.

Lilly Venom tekrar bir omzunu silker.

“Onu kaçırabilmem için bir iki yudum ‘Gaz İksiri’ içirmek zorunda kaldım. O iksiri Arenada, Anglenna’yı öldürdükten sonra kaçış stratejimin bir parçası olarak kendime saklıyordum. Nasip küçük prenseymiş. Ama korkarım bu onun midesiyle pek de iyi geçinmedi.”, diye açıklar kız.

“Muhteşem Gökler adına! Sekiz yaşındaki bir çocuğa, hem de prensimize bir ‘Gaz İksiri’ mi içirdin?”, diye inler Largo.

“Gaz iksirlerinin kimseyi öldürdüğü duyulmuş bir vakıa değil, Ajan Largo. Sadece nadir hallerde mide bulantısı ve kusmaya sebep olabiliyor.. bu durumda olduğu gibi..”, der Lilly Venom didaktik bir ifadeyle.

“Cadı? O nerede?”

“Kaçtı. High Lady Angrellen fevkalade tehlikeli ve ölümcül bir büyücüdür. Ancak çok zorunlu kalmadığı sürece her zaman kaçmayı tercih eder.. Hırslı ve kindar olduğu kadar özde korkak bir kişiliğe sahiptir.. bu durumda olduğu gibi.. Angrellen bir çatışmaya girmeden önce her zaman elinde hazır en az bir kaçış planıyla gelir. Ve onun kaçışına engel olamadığınız sürece de onu yenemezsiniz.”, diye cevap verir kız aynı ses tonuyla.

“Senin için söylediğim şeylerden dolayı özür dilerim, Lilly hanım, ama sanırım gerekliydi.”, der Largo.

Lilly Venom’un tek kaşı kalkar.

“Huh.”, diye ünler. “Kimse benden özür dilemez, Ajan Largo..”

“Largo. Sadece Largo yeterli. Her defasında ‘Ajan’, demenize gerek yok.”, der Largo.

“Aaaa.. Hayır, Ajan Largo. Söz verdiğiniz yemeğe kadar Ajan olarak kalacaksınız.”, diye muzırca gülümser Lilly Venom. “Yemekten ve muhabbetinizden hoşlanırsam, düşünürüz.”

Ajan Largo gözlerini kapatır ve inler.

“Sadece üçümüz mü kaldık?”, diye sessizce sorar neden sonra.

“Sadece üçümüz ve gönüllü elf’lerden bir tanesi kaldık..”, diye kısmen onaylar Lilly Venom benzer bir sessizlikle.

“Darlius?”

“Bilmiyorum. Angrellen ona bir büyü yaptı ve ikisi de bir anda kayboluverdiler.. Aynı yere mi gittiler yoksa farklı yerlere mi bilmiyorum ve hangisinin daha kötü olabileceğini ise düşünmek bile istemiyorum..”

“Shit!”, diye küfreder Largo.

“Çok ayıp, Ajan Largo. Ama isabetli.”

“Babasına ne diyeceğim ben şimdi?”, diye inler Largo.

“İki doğrudan birisini; öcünü almak ve onurunu geri kazanmak için cesurca savaştığını.. yada her zamanki gibi fevri, sorumsuz, plansız ve düşüncesizce davrandığını.. Onunla bir anlaşma yapmıştık. Anlaşmaya göre o ‘yem’ olacaktı ben de ‘asıl’.. Ama o plana uymadı ve bunun sonucunda da sadece yem oldu..”, der Lilly Venom sessiz bir hiddetle.

Ajan Largo gözlerini açar ve yanı başında eğilmiş, kendisini seyreden kıza sessizce fısıldar.

“Angrellen seni ve ona olan ihanetini asla affetmeyecektir.”

Lilly yine bir omzunu silker.

“O kaltağın benden önce halletmesi gereken çok daha önemli işleri var. Dahası, bu işte benim hiç bir ihanetim olmadı bile. Her ne kadar o öyle düşünse de. O, Philius’un beni kiralaması için beni kiralarken, gerçekte senin beni ondan bile önce kiralayarak aynı numarayı ona çekmiş olman oldukça zekice idi.”

“Bunun için bana değil, rahmetli Efendi Demos Lightshand’e teşekkür etmelisin. O mektubu yazmamış olsaydı, bu geceki sonuç çok daha farklı olurdu.”

“Belki.. Gitmeye hazır mısın? Burada daha fazla oyalanmamız pek de akıllıca olmaz ve sanıyorum genç prensin de çıkartacak bir şeyi kalmadı.”

Largo biraz daha inler ve tekrar doğrultmaya kalkar. Lilly Venom adamın koluna girer ve ona yardım eder.

“Sen gerçekten hayret verici birsin Lilly. Bilmiyorum bunu daha önce sana söyleyen oldu mu?”, diye sessizce koluna girmiş kızın gözlerine bakarak itiraf eder Ajan Largo.

Lilly Venom, yüzünde garip bir ifadeyle koluna girdiği adamın mavi gözlerini, hafif bronzlaşmış yüzünü, kalın, altın sarısı kaşlarını ve ince kesim sakal ve bıyıklarını seyreder.

“Ferra. Benim adım Ferra Ferrea, Ajan Largo..”

 

 

 

“Benim, Dexter adında öldüğümü sanan, senden büyük bir oğlum var..”

“Huh!.. Benim de, beni öldürmek isteyen bir abim var!”

“…”


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The remains of the once glorious Arashkan, the beautiful Bari Na-ammen, and the mystical Vodgar cities are all that stand between the annihilation of humanity. The numbers, however, say otherwise.

It is clear, Serenity Home needs her allies;
known, unknown, and forgotten..

And fast!

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

This story takes place a few short weeks after
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

Are you sure this is the way?”, asked the gnome with a tight voice as the heavy fog settled around them once more, hiding the hills, the trees, the bushes, and finally, the earth itself.

“I have no idea, Master Gnine..”, replied the girl with the honey-brown hair, the crowning horns, and the raven-black wings, smartly.

There was a sullen silence..

..followed by a snort from the silent half-elf ranger girl, Laila.

The gnome, Gnine, turned around and scowled at Laila, then at the otherworldly beautiful girl, Merisoul, and scowled at her as well.

“This is no time for levity, Miss Mersoul.”, he said through clenched teeth.

“I don’t do levity, Master Gnine. This, you should know by now. Sweet Laila knows that I don’t, don’t you love?”, replied Merisoul brightly.

Laila coughed.

“I am not getting involved in this.”, she said and coughed again.

Merisoul shrugged and added, “And you really don’t have to ‘miss’ me all the time, you know. I will admit it is endearing, but methinks this is not quite the right time.”

Gnine ignored her wish and her remark. He scowled at her, some more..

..and at Laila as well, just so she wouldn’t feel left out.

“You said you knew the way!”, he nearly flared.

“No. I said I could find the way, given enough time..”, she corrected.

“We don’t have time.”, Gnine growled.

“Perhaps you should have decided to become a king a bit sooner, then, no?”, she smiled down at him.

“I didn’t know I had a kingdom, nor the fact that I could become her king!”, said Gnine in an exasperated tone.

“Well. There you have it then. Neither of us were sufficiently prepared and none of us knew we had to come here. This is where we admit we were caught with our pants down, I suppose, except I don’t’ have any pants and never owned one; always thought them to be a bit constricting and refraining for my taste, really..”, she said happily.

“Merisoul. PLEASE!”, said Gnine.

Laila snickered.

“‘Please’, always helps.”, Mersoul replied a bit seriously. “However, the fact remains; much like you, my dear Gnine Tinkerdome, I never came this way before either. I said I could find the way in, which is possibly true. All things considered, I am likely the only ‘friendly’ demon you are ever going to find, to get you in and through the Demon Fog.”

Gnine loved Merisoul.

She was pretty.

She was oddly fun.

She had an uncanny memory for events, conversations, and strange trivia.

She gave a ‘novel’ meaning to many unimportant or seemingly insignificant things.

And she was delicately accurate in whatever she did, be it blasting —or smoldering her enemies, or helping a friend..

..or even deceiving the said friend.

She would walk through fire to save what she thought was worth saving.. literally..

But she did have her exasperating moments, as well, and pushing her never helped..

Not in the long run, nor in the overall scheme of things.

Hence, Gnine Tinkerdome took a deep breath, slowly let go of his steam, and asked the raven winged half-succubi;

“How shall we proceed, then?”

“Smart move..”, complimented Laila.

Merisoul Xyrotwu smiled at her, then looked down at the gnome.

“I am sorry Master Gnine. I truly am. I really am not going out of my way to make things harder for you. Some things just are as hard as they are.. Period.

When the curse of the Demon Fog was laid upon these hills and your ancestors, Mortal counterparts had to be used so the curse would ‘stick’, per se. Otherwise, it would have dissipated a long, long time ago.

It is through those ‘willing’ Mortals the fog persists and said Mortals were not going to put something that could be thus easily cracked, now were they.”, Merisoul tried to explain.

“So, in other words.. what, exactly?”, asked Gnine.

“She means, we are screwed..”, inserted the ranger girl, in a low, noncommittal tone.

“Not quite.”, disagreed Merisoul.

“How so?”, asked Gnine.

“The Mortals who helped anchor the curse on this, ‘mortal’ end, used hard-to-decipher words to make it impossible for the anchor —the curse itself— to be broken. I suppose using a long array of random numbers, some sixteen or thirty digits would have sufficed and made it truly impossible to crack, but we are talking about Mortals who are, forever, subject to hubris, hence they put conditional rhymes and riddles. And you can always find the answer to a riddle.. provided you do it in the correct, sequential order.”

“Why?”, the gnome asked as a lump settled deep down his stomach for he felt a mind-numbing, and possibly a logic-murdering explanation coming his way.

“Because, my dear Master Gnine, it is the nature of hubris, which is the culmination of arrogance, pride, and vanity, to want to be noticed, much like serial killers leave calling cards behind. They want to be admired on how clever they are and how they have managed to elude capture for as long as they have.”, she replied happily.

Gnine stared at the girl with a sick expression, because that made ‘solving’ the riddle near impossible.

Laila chewed at a finger as she stared into the sticky fog and seemed like she wanted to be anywhere else but here.

“Do not despair, Master Gnine.”, Merisoul smiled at the gnome. “The riddle says;

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow

And here we are, in the hills, which are silent and empty. And we have thus followed the path into the fog.”

Laila rolled her eyes and silently ‘ho boy’ed at the half-succubi girl’s monumental misuse of logic.

“And the door?”, asked Gnine, looking around. “I see no door..”

“Well. If you had, that would have been too easy, and for just about anyone to find. I am thinking, the door is not a door, but a frame of mind. You of all people should know, Master Gnine, what appears, may not be. And what may not be, may be..” Merisoul said and looked at the gnome with expectation and anticipation..

..And it dawned in Gnine’s mind and he gave a sharp hiss..

“The bloody door is almost a metaphor. Very nearly an illusion.. It is the ‘unexpected’. It is right here; anywhere and everywhere!”

“Very astute, Master Gnine. I suspect you will make an excellent king someday.. What you have defined is, in fact, the very core of all power evil thrives upon; all its promise.. is an illusion!”

“Eh?”, baffled Laila.

Gnine, on the other hand, stared at the half-succubi girl with stunned admiration as true comprehension slowly dawned in his eyes.

“All those months ago..”, he gasped. “..back at that bloody demon pit, right after we killed Themalsar.. You tried to warn me.. Ow. My. Gosh! You tried to warn me and I never understood you were trying to tell me all along!”

“It’s alright, my dear Master Gnine. That self-same irony was lost upon myself, for I had descended into the same ruins for nothing other than to find power. And power I found. Just not the one I had considered, nor the kind I would have ever wanted, seeing as who and what I am.. Yet, here I am, working for one master, against a former master who will find me in the end, and suffer me pain like never felt, nor seen before.”

Gnine looked up at the otherworldly young woman, stepped up to her, and hugged her.

“Then we shall drill a hole into his Hell and come rescue you, my dear Merisoul.. Bet Udoorin would love that kind of carnage. Me, I prefer nuking from afar.. We shall bring his own walls down around him and make him suffer as he has made you suffer.”

Merisoul looked down at the gnome with surprise and astonishment.

“But.. Why?”, she asked.

“Because, my dear Soul, as inconvenient as we Mortals are, we are also headstrong, mule-headed, you might even say.. What’s more, WE LOVE and WE PROTECT OUR FRIENDS..“, he finished fiercely.

“What he said.”, added the ranger girl stoically and put a hand on the half-succubi’s shoulder.

Mersoul Xyrotwu rocked where she stood, as two ‘Mortals’, one little gnome, and one pretty ranger girl declared her, so blatantly, and honestly, a ‘friend’..

“Then I shall make it so, that you get your home, your people, your kingdom, and your destiny back, Master Gnine.”, she whispered, drew a step back, and knocked on the fog!

Knock.

Knock. Knock.

Knock.

Knock. Knock. Knock.

Knock.

KNOCK!..

..and the fog parted, revealing a dark, broken tunnel..

..and there were shadows in the tunnel..

..many shadows..

..and they moved..

..closer..

..and closer..

Gnine tensed.

Laila instantly cocked an arrow and drew her bow.

But the otherworldly beautiful half-succubi did not tense nor prepare.

“There’s no need, love.”, she said to the ranger corporal!

And then she smiled.

✱ ✱ ✱

Hello, mirima..”, she whispered.

“Hello, doll..”, replied a soft, husky voice..

..and the leading shadow formed into a ravishingly pretty girl with short, tanned hair, one amber-brown, the other pale green eye, and long, elegant antler-like horns.

“Took you long enough.”, said the ravishing girl with the antler horns.

“Took a while to convince my friends and get here..”, replied Merisoul.

The ravishing girl looked down at the ogling gnome and at the stunned ranger-girl and smirked.

“You seem short on friends, or is he just short?”, she said with an amused voice.

“Friends come by quality, mirima, not by quantity.. and he is the right height for his kind. The others are busy elsewhere.”, explained Mersioul.

“And this? Pretty isn’t she..”, she smiled.

Laila fidgeted uncomfortably while Merisoul looked past her, and into the dark tunnel.

“What are they doing here?”, she asked a bit surprised.

“The Mortal anchors set the conditions, doll.”, replied the girl with the antlers.

find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

“You knocked and I opened The Door, but you needed more.. and these..”, she said, pointing at the many shadows in the tunnel, “..are the ‘more’. They all knew you. All I did was tell them about what you had done, and they all decided they wanted to trade their blood, their life, and what soul they had, and given freely, to ascend..”

Merisoul stared at her and perhaps for the first time, a thunderstruck expression cast on her face..

“Sweetheart..”, she began, but the antler-girl butt in.

“..Told them it wouldn’t be so much fun as it would be painful, and that they would actually have to get real jobs and work for their ascension, yet here they all are.

You always did say Auntie Irine wasn’t treating her trainees right.

Perhaps she should have indeed employed and nursed us better, rather than having us suffer the extremes of her ‘education program’.. nor indulged herself upon us, the way she did..

But then, if she could have, she wouldn’t have been the bloody demon bitch that she was and none of us would have had to endure this mess in the first place as we would never have been.

Now. Are you going to introduce us or what?”

Merisoul sighed.

“Thank you.”, she said softly.

“No, doll, thank you. For the first time, we are free, and for the first time, we will have our will to our own. We will have real lives and should we wish, real mates; true loves, and lovers.. We will burn, not in flesh, but in our hearts.. And worthy pains they will be; that of birth, of life, and of death.. And perchance, understand what was bereft of our birthright; COMPASSION..”

“Sweetheart.. He will never forgive me. He CAN’T. This, I know. And this, I have accepted. But he will never let you be, either. One by one, he will hunt you all down.”, said Merisoul with tears in her eyes.

“Then we shall look upon it as a down payment for our ascension!”, replied the antler-girl, and harshly.

Once more, Merisoul signed.

Then she looked down at the befuddled gnome and the creeped out ranger-girl standing next to him and said, “Mirima, these are two of my friends, who have also claimed me as their friend; Master Gnine Tinkerdome and Ranger Corporal Laila Wolvesbane. Master Gnine, Corporal Laila, this my BFF, Lanna Temez.. “

“..Also known as Perigren Ostlanna Temez. Nice to meet you two, I think.”, Lanna said with her soft, husky voice.

“Umm.. You are welcome?”, replied Gnine. “Nice to meet you too, I hope.”

Laila could only nod.

Perigren Ostlanna Temez smiled at the abashed gnome and the somewhat dumbstruck ranger-girl for a moment, then, just like that, she was all business, once again.

“Alright, you lot!.. Form a line, give your oaths before The First among the Lost to Rise, the King of these halls, and the Witness; She-Who-Stands-Between and go.. Hence you shall be bound only by your own oath and be free to fight for your ascension.”, she said and looked down, once more at Gnine.

Then, without warning, she slashed open her right palm, using her bare fingers..

She squeezed, and upon her bloody fist, she solemnly oathed;

“This blood, I, who has been known as Perigren Ostlanna Temez for the whole of my life, do freely give. I, Perigren Ostlanna Temez, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

Gnine Tinkerdome just stared at the antler-girl.

Laila had thought she’d prepared herself for ‘wierd’ when she’d decided to come here with Gnine and Merisoul but this had just gone off her charts.

“Where will you all go?”, asked Merisoul curiously?

Lanna Temez smiled at Merisoul.. smirked, really.

“To the one that burned you!. The young throw-away bantam, Thomas..” she said. “I arranged to ask him and he said he would keep us all hidden and safe, in his temple, of all places, until the fighting started. He thought we’d make excellent teams for surgical strikes against enemy HQs, though I am not quite sure what that really means!”

“You.. you spoke with Thomas? Thomas Dimwood?”, blurted Laila.

“Not in person, pretty girl.. Not yet, anyway. But I suspect I shall. I just must meet the boy who burned our Merisoul.”, she said happily.

Merisoul sighed.

And then a tall, young, pretty young man with pale hair and impressive, curving horns stepped up, gorged open his palm, squeezed it into a bloody fist, and spoke with a cool, rusty voice.

“This blood, I, who has been known as Hal Mali Volent Pierce for the whole of my life, do freely give. I, Hal Mali Volent Pierce, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hi Soul!”

“Hey, Hal.. Thank you.”, Merisoul said.

“No, girl, thank you.”, smiled Hal..

..and walked off, and disappeared in the fog.

Laila stared after the handsome creature with a thunderstruck expression.

“I thought all you succubi were girls.”, she mumbled.

“Ow, no, sweet Laila.”, smiled Merisoul with a glassy expression. “We were made to sow discord among Mortals..

All Mortals..

I think, deep down, you also know; of the two genders, which is the stronger and the truly dangerous one.

Should you ever want to destroy a people, you need not kill their men, devastate their lands, nor slaughter their animals, but merely degrade, deprave, degenerate, immoralize, and corrupt their women..

And we are not succubi, which is a word used to describe our heritage. The females of our real counterparts are called ‘Succubus’ and the males are called an ‘Incubus’..

My mother.. she was a beautiful mortal woman. She got caught in a cult led by an Incubus, who was my father.”

“I.. I am sorry. I didn’t mean to..”, faltered Laila.

“It’s alright, love. Not your fault. I loved my mother because I remember her whispering warm words to me when I was born. She died two days later. She is probably the only one that I have known to have loved me unconditionally and uncritically. Perhaps I shall find my father, one day, and discuss what he did to her.. at length.”

“I’d be happy to come along.”, Laila offered. “I myself love a good, long discussion with bow charts and pointy, directional arrows.”

“I apologize for the inconvenience, Master Gnine.. “, said Lanna Temez seriously. “But the oaths to ascension must be observed and properly.”

“It’s perfectly alright, my dear.”, replied Gnine with a spooked and amazed voice as he watched the long line of the prettiest, most beautiful and striking, very young women, and the very nearly as pretty, beautiful and devilishly handsome young boys come filing out of the dark tunnel.

“This blood, I, who has been known as Mathilda Ravish Demure for the whole of my life, do freely give. I, Mathilda Ravish Demure, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hey, you!”

“Hey, Demure. I am sorry about Blenda. She was truly a loss.”

“I am sorry too. She never did learn to keep her trap shut though. A girl should always know when to shut up and when to mouth off, particularly where Demogorgon is concerned.”, replied Mathilda with a shrug and walked off into the fog..

“This blood, I, who has been known as Constance Alure Smithen for the whole of my life, do freely give. I, Constance Alure Smithen, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”, said another, rather alluring, soft-eyed creature with flowing, silky black hair, and long, beautiful horns, followed by a particularly bewitching girl with glowing red hair, mesmerizing eyes, pretty little horns and distinctly curving figure wearing expressly fashionable.. almost see-throughs..

“What she said..”, she blurted..

“Demelze..”, the antler-girl said with a reproving tone. “..you know that won’t work. A binding must have your full name, your intentions, and your dedication in it, put to words, and properly.”

“She’s right, dear.”, confirmed Merisoul. “You must start this with the correct perspective and reasons.. Doing what we have just done, then losing it all on a technicality would be a sorrow way to go.”

“You can’t even give us a definitive outcome for this lasting and binding excursion but you want me to be definitive in my application?”, she whined.

“Mortals never get any ‘definitive’ in anything they do, sweet Demelze. Why should we?”, asked Lanna Temez. “Which is sort of the point..”

“I don’t understand..”, said Demelze with a deflated pout.

“Neither do I. But I do know exactly what’s waiting for us back there, and so do you.”, replied Temez as she pointed back at the dark tunnel.

Demelze sighed, nailed the skin of her palm open, and said;

“This blood, I, who has been known as Cee Lingerith Demelze for the whole of my life, do freely give. I, Cee Lingerith Demelze, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

..and she skimped into the fog as well.

“That one’s going to be trouble.”, said Temez, staring after the Cee ‘Lingerith’ Demelze.

“Yes..”, agreed Merisoul. “..can you but imagine me in those skimpy things?”

“Did. Any number of times..”, smirked Lanna, and barked a silvery laugh.

Laila let out a blushed snort.

“Mirima..”, said Merisoul reproachfully.

“Yes, yes, I know. You’d look spectacular in them, though.”

“Perhaps. But then, so would you. So would any girl, Mortal and not. Which, sort of ruins the whole thing for me; to get appreciated for only my appearance in a particularly revealing bit of cloth that has nothing to do with my mind, my heart, my feelings, my wants, my ideals, nor my desires. It turns me from a living, breathing, thinking being, into a specific object with a specific use.. Which is what we were back there to begin with..”, she said and nodded at the tunnel.

“Fun, though.”, Lanna smiled.

“Fun, and demeaning.. When I want to capture a man, it must be a permanent arrangement, and without the use of my heritage. It must be because he wants me as a person who has the free will to say ‘no’ at any given time.”, replied Merisoul.

“You never say, ‘no’, doll..”

“Yes, I do.. I just prefer not to.. I like to arrange things in a way that I do not have to say ‘no’ because I don’t like seeing sad faces around me and ‘no’ makes people unhappy. Hence, I balance my integrity with their conformity.”

“That’s a lot of work..”, said the antler-girl thoughtfully.

“Saying ‘no’ outright is easy. It requires little to no effort but a tint of courage. ‘No’, also is a heart and deal-breaker. Once it’s out, it is always out there. Why break something when it can be avoided by giving just a bit more effort on my part. We give so much more effort to the truly insignificant and the inconsequential to attain equally pointless ends. Why should it become an issue when I take the time and effort in trying not to break a heart? I find those who don’t or just can’t be bothered, corrosively sad and destitute.

Don’t get me wrong, sweetheart. My rates aren’t really all that high. I only crave mutual wanting that isn’t limited to certain interactions.. That, I can take from any man.. The mutual wanting I desire is that of the heart.. And for that to happen, I must first understand the heart. I think that is a reasonable rate, don’t you think?”

“Then.. how will I know if I have that mutual wanting?”, Lanna Temez asked and the shadow of an unfathomable fear cast on her beautiful face.

“Do not fret, sweetheart. You already have it.”

“How? How do you know?”

“Because you still hurt, dear.. Years have gone and you still simmer and still burn!”

Gnine Tinkerdome watched the long line of Half-Borns coming out of the tunnel, a count of perhaps over two hundred of them, listened to their bloody oaths and stared after them as they walked into the fog and disappeared in it, with awed fascination.

But he was so much more enthralled by the point of view upon which his friend, Merisoul Xyrotwu, based her whole life and perspective upon.

It was eerie, uncanny, delicate, dedicated, extreme and..

..by the Heavens, it had bloody worked!

Then the final half-succubi came; a boy that seemed no more than six or eight, dragging what appeared to be a stuffed imp, of all things. He was holding the hand of an older Half-Born girl with sharp features; sharp red lips, high cheekbones, a bold nose, a sharp, pointy chin, sharp amber-like eyes, and even sharper horns and a slim, curling tail.

She looked down at the boy then at Temez, Merisoul, and Gnine with a vicious scowl.

“I wasn’t going to leave him behind.. They beat him a few too many times and he’s not been right ever since. I suspect he is on their list for termination. No Mortal would want a disagreeable little slut with a creepy tail like me, anyway. I shall find me a home and look after him. Somewhere far and remote. He will never be right, but I will bloody make sure he always has ample food to eat, me to play tickle-tackle-toes and be stupidly happy!”

Merisoul stepped up and hugged the vicious girl.

“And that ‘kindness’ shall be your redemption, then, my beautiful Berete Hamna Vir.. I shall miss you..”

“No, you won’t!”, snorted Berete.

“I might..”, smiled Merisoul.

“Good ‘nuf for me..”, replied the vicious girl. Then she looked down at the little boy and softly spoke to him. “Say, ‘goodbye’ to your kin Merisoul and Temez, Dar Derune.”

“I don’t like the word, ‘kin’. It means ‘hate’ in one of the many Mortal tongues. I shall prefer ‘hug’. It means the same in every language, and everywhere..”, murmured the little boy vaguely, and hugged Merisoul.

“Goodbye, Merisoul.”, he whispered into her tummy..

“Goodbye, my little luv.”, said Merisoul softly. “I shall miss you.”

“I shall miss you too. You were always nice to me even though you had no reason to be. It.. it always felt like you had an angel in you.. I shall always remember, and cherish that..”, he mumbled.

Then he turned to Lanna and stared at her with big, solemn eyes.

“I want to hug you too, Temez. But I do not know if I should because you were always my favorite. I do not want you to misunderstand.”, he said with a barely audible voice.

Temez bent down to the boy, and enclosed him whole, in her arms.

“I shall bloody understand as I please, my beautiful little field..”

“Goodbye to you too, then, mirima Temez. Too bad I am broken and can’t be fixed.”

“Goodbye, Dar Derune. You were all of our favorite and we are all broken!”, sniffled Lanna. “We shall see each other again, one day. If not then, surely it will be beyond Oblivion.”

“Oblivion..”, mused the boy. “..isn’t as far as it sounds, really. I could wait!”

Then the vicious girl and the little boy gave their oaths as well and were soon gone into the fog.

“Well. That’s it, then.”, said Lanna Temez.

“That’s it, then..”, agreed Merisoul quietly.

Perigren Ostlanna Temez reached up hugged Merisoul.

“I shall miss you, Arezme Ara Serraphyn, my Best Fiend Friend, my sister, and my merry soul..”, she said..

..and she sobbed.

“And I shall dearly miss you as well, mirima Lanna Temez, my Best Fiend Friend, my sister, and my free soul..”, whispered Merisoul back, and for a long, long moment, she held her, and fiercely.

Then they parted..

Lanna Temez looked down at Gnine.

“We have cleared what we could, on our way here. Until you find yours, whatever else you face down there, is an enemy. This wasn’t the best we could do, it was merely the only thing we could do.. Through them, you must go to reach your people, and claim your hills, your halls, your throne, your heritage, your kingdom, and your destiny, Master Gnine Tinkerdome. I bid you and yours, a farewell..”

Gnine gave a solemn nod at her.

“Thank you, Lanna Temez. You shall be remembered.”

“No! My kind was a mistake that must never be remembered..”, she said harshly.

“If my friend Merisoul here is any indication of your kind, then you are but the best mistake ever to have happened.. Hence, you shall never be forgotten.”, replied Gnine.

Lanna gave Gnine a queasy stare.. Then she smiled.

“Mortals can indeed be inconvenient at times..”, she said with the same smile.

“Yes. Yes, they can, indeed..”, agreed Merisoul.

“Thank you for being my Merisoul’s friend, pretty Laila. Your kind —rangers, have always been a bane for my kind; always the first to face evil, and always the last thing we see.. You have no idea how important it is to have you as her friend. Now, I truly know she is not alone.”, Temez said seriously to Laila.

“She is welcome. And so are you.”, Laila replied. “For I know what it is to be alone.”

Perigren Ostlanna Temez, now only mirima Lanna Temez, gave Merisoul one last look, but no last words..

Slowly she turned..

..and walked into the Demon Fog, after her brothers and sisters.

It would seem, the great ‘Project Discord’, Aunt Irine had hatched many, many years ago had inadvertently backfired and quite horribly so, once she was, perhaps unwittingly, taken out of the equation.

The fruits of her centuries-old work to create a very special and uniquely dedicated Hell Legion to sow dissension among Mortals had just walked off.. to fight against her own master.

And Kardax’Trakxa “The Face” now had a genuine reason to hate her and her progeny..

into the hills
silent and hollow, we have ventured
chased the path
and through the fog
found the door
knocked
more
and hallowed the grounds
with our blood
freely gave our souls
and
our lives
and returned the king
and fight, we shall
to earn our ascension..

..whispered Merisoul, and with Gnine Tinkerdome leading the way and Laila Wolvesbane following closely, they entered the dark, musty tunnel starting down into the still and muted vaults of Silent Hills, to give back her voice.


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Time To Go..

Time To Go..

Timeline:

Soon.

This story takes place
right after
A Demon’s Plan (18+) (Part Four) – All End

Tonic! Wake up..”, very nearly screamed Seressa Wraiven, and there was nothing but terror in her eyes. She frantically shook her little, gnomic pair as if willing her to wakefulness.

“Whot? Is it morning already?”, mumbled the sleeping gnomic girl.

PLEASE, LUV! WAKE UP!“, shouted the very tall, very dark girl in hysteria.

Tonic jumped up..

..and fell, face down, off the bed.

“Quickly. Quickly luv. Go get Master Brom here, right now. Tell him to get all his things..”

“Whot? Why?”, Tonic asked in pain as she held onto her bruised nose.

“Not now, baby girl. We must get out of here..”

“Here, like the inn?”

“No.. Here, like, THIS CITY!.. GO, TONIC, NOW.. I will get Cora. Meet me here in two..”, she half pleaded, half shrieked.

It was a good thing Tonic’s DOS hadn’t quite booted, just yet. Otherwise, she would have argued with her pair, demanding explanations with markers, illustrations, and possibly a blueprint schematics, no less.

Seressa grabbed everything she could get her hands on and stuffed them into whatever bag she could find, then ran to Cora’s room, and banged it open to find the barbarian girl not quite dressed, but holding her great, frosty sword with both hands.

“Is nothing ever calm, in these places you call cities?”, she asked curiously.

“Will not be, luv.”, she said hurriedly. “Grab everything you got and meet me at my room in one..”

“What is going on, Seressa?”, she asked quietly and calmly, as she grabbed her shirt, her pants, the large sack with her armor, her bags, and her leather-hide fur cloak.

“Put the pants on, dear. And the shirt! We don’t want Master Brom to ogle, now do we?”, she said, waving at the snow elf.

“Ogles at you all the time.”, Cora said, as she slipped into her pants and shirt.

“That’s different.”, she said a bit loftily.

“Don’t like sharing the ogling, then?”, smiled Cora.

“Who likes?”, she asked.

“Good point.. Alright. I am ready. Let’s go..”

“Hold hands.”, Seressa said, when they had all gathered in her room.

“Must I?”, mumbled Brom, as he gingerly took Tonics little hand. “And what in the blazes happened to your face, girl?”

“Same thing that’s about to happen to yours!”, she growled.

“Hush!”, hissed Cora and grabbed his hand as Seressa held hers and Tonic’s, forming a rough circle.

“What’s the rush?”, grumbled Brom, still not quite awake.

A low, rumbling noise was heard from far away..

..and something tectonic landed three houses away, sending it to blasted pieces all across the district in a fiery blaze!

“THAT!”, said Seressa.

Then she looked up at the unseen night sky.

“My Queen..Your maiden pleads.. We are ready..”, she whispered.

They stared at each other for a moment.

Then, in a shimmering haze, they disappeared..

..and something huge and burning crushed the inn, down into the ground..


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

The Best of Bargains

The Best of Bargains

Timeline:

Soon.

 

This story takes place
right after
A Demon’s Plan (Part Four) – All End

 

 

“You.. you obstinate fool! You bargained my ‘Shal’ for the damned soul of a demon!”

 

“Yes.”

 

“Silly girl.. You should have bargained for your own.”

 

“I shall earn, my ‘own’.”

 

“Why would you do this? What is she to you, that you would make this bargain?”

 

“A friend.”

 

“A friend? She is a fiend.”

 

“She has no ‘friend’.”

 

“She can never have, ‘friend’.”

 

“She had me.”

 

“Another fiend.”

 

“Yes.”

 

“You truly are an unredeemable fool and not quite sane.”

 

“The fact that you will consistently see me a silly girl, I have never minded, for I have always been that.

 

“But reminded me, unfailingly, as a fiend, unredeemable, and alone, is sad..”

 

“Yes, I am a fool. And perhaps not quite sane as well..”

 

“But does my folly and relative lack of sanity have any relevance to the validity of the bargain?

 

“Will you, then, go back on your word?”

 

“No. I do not betray my word.”

 

“Then, I am content.”

 

“You could have asked.. for a lot more.”

 

“You could have wished for anything!

 

“I did not want a lot more. But I did wish for anything;

 

“That my friend was to be free.”

 

“That she would be allowed to work to save her soul.”

 

“And like any Mortal, that she could Ascend.

 

“She is the scion of Succubae.”

 

“She will always have lust.”

 

“She can never be free of that.”

 

“Then, she is already Mortal!”

 

“She is Sin. She cannot Ascend.”

 

“It is good, then, that the choice of Ascension is graced by ‘Compassion’ before it’s judged by ‘Wrath’.”

 

“Your faith in her is commendable, but misplaced. This, you must see.”

 

“It does not matter. I have made my choice. She will be free and she will have the chance to labor, and save her own, every day, and every night, and every walking moment of her life to attain her Ascension.”

 

“She will have the opportunity to be a woman to her man and to bear his children. With the sweat of her brows, she will grow the food from the dirt ere she puts it on their table. With the strength of her back, she will care and carry him, when he grows old. And with the pain in her heart she will fear, not for herself, but for them.”

 

“With tooth and nail, she will fight and bleed to protect what she has..”

 

“She will be the first among us to feel.. and understand compassion and love.”

 

“Hence, she will have a chance to earn her Ascension..”

 

“That is more than anyone has ever offered to any of my kind..”

 

“She will die.”

 

“All die. And All End. Until then, she will live happy. And when her time comes, she will die content, for she will have her children, and her children’s children around her.”

 

“She will have people who shall love her in life, and mourn for her in death. She will have people who will remember her. And the life-long labors of her deeds will walk this earth after her, thus she will never be forgotten, for her grueling deeds shall be a gift to her lineage; they will be free of the curse that beset her.”

 

“She will be known to all Mortals and not, as ‘the Fiend who Ascended’..”

 

“It is ludicrous and lunacy, to think she could be saved. And you bargained my ‘Light’.. my ‘Grace’.. for her..”

 

“We are, because you let it happen. You watched, with your kind, from your perch among the Heavens, as Mortals did what they did to us. Had you, perhaps, given us better options, we would never have been.

 

“I remember. Someone else said something similar. Once.”

 

“Perhaps you should have listened to her.. You ask me why I bargained your ‘Light’ and your ‘Grace’ for the soul of a fiend.”

 

“That ‘fiend’.. walks and carefully, every day. That ‘fiend’.. sleeps and fitfully, every night. Always in fear, always in terror that she might be ravaged, stained, and slain as her flesh is torn, shredded and gnawed off her bones, as her will, and her life is taken from her, at any moment.”

 

“She is alone and vulnerable, always.”

 

“Tell me. Who is to protect my fiend?”

 

“We. Were. Born.”

 

“Never were we asked, nor were we ever tasked with a choice.”

 

“Only born.”

 

“And thrown into pits before we could walk. We were fed by the lurid sins and the feces of Mortals.”

 

“We were broken, and beyond repair. We were made so we could never understand, never feel, never relate..”

 

“Always lose, but never mourn.”

 

“Yet, she found me. And together, we were two broken fiends who became friends in Hell.”

 

“That..”

 

“Was the only free choice..”

 

“We made.”

 

“You.. you could have bargained for the souls of so many.”

 

“I do not have so many.”

 

“I do not know so many.”

 

“I have but one.”

 

“And I know only that one.”

 

“Be damned, you and your fiend friend..

 

“I already am.”

 

“She. No longer..”

 

“She. Is free.

 

“You could have saved your Mortal friends.”

 

“I have. Their lives and their loves..”

 

“Bled for them, I have. Suffered pain and again for them. Lied and cheated for them. I have made them woe and abhor me so they would be reminded of the truly significant.”

 

“Abandoned all sound and reason, and traded the beat of my own heart for them..”

 

“..I have.”

 

“And burned for them.”

 

“I have…”

 

“Watched over them, day and night, above them and around them.”

 

“..I have.”

 

“Thus, with tooth and nail, I have worked to earn my Ascension..”

 

“It is likely she will kill the boy.”

 

“We only burn once. All these years, and her burn has never gone, never faded. It still simmers.. That is remorse. And that is love.”

 

“Who, among Mortals and nons, feel as we feel; always lost.”

 

“Who, among Mortals and nons, live as we live; always destitute.”

 

“And who, among Mortals and nons, suffer as we suffer; always scalded.”

 

“Judging the Half-Born must not be much of a challenge, when you shun us for being born the way we are. They have judged us to be fit for only one purpose. And you have judged us for merely being.”

 

“Are we thus doomed, Priceptine, to be treated the same by them, and you?

 

“In your willingness to pass unseasonable judgment and reign your wrath upon us, you fail to see what we have thus achieved..”

 

“One is an accident. A freak. A defect born of deficiency.”

 

“Two is not.”

 

“It is a promise.

 

“And it is hope..

 

“We have thus shown all, Mortals and nons, that they do not have to be what they were indoctrinated.”

 

“We have shown them that they are not doomed to their predicament, but that all could work for their Ascension.”

 

“This is the new precedence that we have set.. in Hell!”

 

“They will know..”

 

“..if there can be two, there can now be three.”

 

“And where there are three, there can be more..”

 

 

“You are naïve, and this was truly a depressing bargain;”

 

“A fiend, for my ‘Galad’..”

 

“This..”

 

“..was the best of bargains;”

 

“A ‘friend’.. for a stick!”

 

 

 


 

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

A Demon’s Plan (18+) (Part Four)
All End.

A Demon’s Plan (18+) (Part Four)
All End.

Timeline:

Soon.

 

This story takes place
sometime after
Aklımdan Geçenler

 

 

“Psst!”

 

“Mmmm..?”

 

“Psssst!”

 

“Is that you, girl?”

 

“Yes, doll!”

 

“Doll? That’s a new.”

 

“Have you been eating, again?”

 

“Part of the job. I had to improvise..”

 

“Lemures?”

 

“Please! I have standards, you know..”

 

“Imps, then?”

 

“Imps.. Bit on the sour side, like Mortal’s rhubarbs. Can’t be too picky. Options are limited. Dretches make a stink and Manes just are inedible! Imps are fun to eat; they make this squeaky ‘eeep!’, when they die. I can eat them and no one cares..”

 

“Gluttony is sin, you know..”

 

“Yea.. and I am in Hell.”

 

“Unhealthy too..”

 

“Needed the supplements, doll. This plan is taking everything I’ve got.”

 

“Sweetheart, you really shouldn’t have done this.”

 

“He gave surety.”

 

“He does not give.”

 

“He cannot give.”

 

“He can only take.”

 

“Doesn’t matter. Not at this point.”

 

“Are you safe?”

 

“As can be. For now.. We can talk. This line is secure. All is ready.”

 

“Tonight?”

 

“Tonight..”

 

“So there was a collaboration..”

 

“Apparently. Or else an awesome coincidence.”

 

“I doubt. We are never blessed with such serendipities. Should have eaten him when I had the chance. Haven’t had a bite since I left..”

 

“You met him?”

 

“Met him, and played right into his hand; I am at the fuse.”

 

“Understandable, if you haven’t eaten since you left. How do you stay sane?”

 

“Last one I tried was what I thought to be a Mortal bantam throw-away; rejected and dejected.. You know; puppy eyed, newly defined chin, cute, polite and vague..”

 

“A virgin?”

 

“A virgin.”

 

“Scrumptious!”

 

“Turns out he was a temple guardian. Like that wasn’t enough, he was also sorely, thoroughly and excruciatingly in love!”

 

“Ouch. Burnt or sick?”

 

“Burnt, sick, struck, slammed, marked, nearly eviscerated —and fined for everything but pubic indecency!

 

“The irony.”

 

“Then I figured, sanity is a luxury and not quiet a necessity.”

 

“Nice..”

 

“How bad is it going to be?”

 

You better not be there when it happens, bad.”

 

“Then this will be a deplorable evening.. Many people will get hurt. And many more will die..”

 

“That is inevitable; they are Mortals. Death is always what awaits them.

 

“Making life more precious, though.”

 

“Perhaps. I wouldn’t know. But nothing we do could change that. Death was coming, yet they foolishly preferred to stay blind. They had all the signs; the attacks, the ambushes, the raids, the slaughter.. Yet they did nothing.. This one act of sin will open their eyes, and strengthen their resolve. You know this to be true. We had agreed on this.”

 

“I know. But still..”

 

“Why change of heart now?”

 

“No Heart!”

 

“True.”

 

“Change of something, though..”

 

“We are not going through with it, then? Little I can do to stop it, considering all the effort I gave to start it. Has too much momentum, now.”

 

“You were always good at moving things..”

 

“You were better.”

 

“Was I?”

 

“Moved me..”

 

“That’s.. so sweet.”

 

“Have you figured it out yet?”

 

“A bit.”

 

“Tell me.”

 

“Made more, I think..”

 

“Will they replace me?”

 

“Never.”

 

“I do not understand.”

 

“Neither do I.”

 

“Then how can you have more?”

 

“I did not try. They did..”

 

“Mortals can be so inconvenient.”

 

“True. But they carry compassion. And love.”

 

“We have passions. We have love.”

 

“No, sweetheart, we don’t have passions. We have destitute desires. We don’t have love. We only make love; we feed upon lust with tangible despair! Theirs are not the same.”

 

“How so?”

 

“I have seen, how they can want and not touch. I have witnessed, how they can give but never take. And I have beheld, how theirs smolder and burn without brimstone and fire..

 

No, sweetheart..

 

We do not have passions. Nor do we ever have love..”

 

“They are so stupid.”

 

“They are Mortals.”

 

“They have lust.”

 

“They must have fun too.”

 

“I do not understand..”

 

“Neither do I. It is like, ‘friend’. Never comprehend. Only feel..”

 

“Like us?”

 

“Like us..”

 

“When will I see you again? I am bored.”

 

“Not soon. Perhaps never.”

 

“But. Why?”

 

“I will die.”

 

“I do not understand. You said this plan would save us.. And your plan worked flawlessly. He hates you now..”

 

“Yes. That was the plan..”

 

“..And Irine. He hates her very nearly as much as he hates you. Did you really kill her?”

 

“No. Was busy..”

 

“She could be alive, then?”

 

“Doubtful. Last I saw her, she was flat.”

 

“Irine? Flat? How very unlike her. Last I saw her, she had curves.. Many curves.. How did it happen?”

 

“A bug fell on her. A big bug!”

 

“The great and cunning, above all and favored Irine, graving under a bug.. Sounds ludicrously fitting.”

 

“I thought so, too..”

 

“He will not stop, you know? He will never stop! Not until he has you.”

 

“Hence, I must die.”

 

“But you are my.. ‘friend’ and I will never get to see you again..”

 

“Now you feel, ‘friend’ ?”

 

“Now I feel, ‘friend’. It is a sad thing.”

 

“Not always..”

 

“When is it not?”

 

“When we had fun.”

 

“True. We had many fun. Long ago..”

 

“We will again.”

 

“When?”

 

“When I die..”

 

“Must you?”

 

“It is the only way..”

 

“Things end, when they die.”

 

“Somethings..”

 

“Why die, then? Life is better.”

 

“Is it? Are you happy?”

 

“I am a play-slave in Hell. I have no right to ‘happy’.”

 

“You are you.. You have free will..”

 

“Why? All my choices and I will still lose.. And be alone.”

 

“Not all things we lose, are our strengths, sweetheart.”

 

“But when you die, all ends.”

 

“All End.”

 

“True. Still..”

 

“The plan was to save my friends.. and you..”

 

“But not yourself.”

 

“Not myself.”

 

“Why?”

 

“We.. started wrong. We must end it right. And this.. is my right!”

 

“How will I end it right?.”

 

“Where you first killed.”

 

“I do not go there. It..”

 

“Hurts?”

 

“Hurts..”

 

“That is ‘guilt’. An extension of ‘compassion’. Something only the best of Mortals feel.. It is like ‘friend’. Not understood. Only felt.”

 

“What is there?”

 

“The boy.”

 

“He lives?”

 

“Mindless..”

 

“He lives!”

 

“Older now. And alone..”

 

“What shall I do?”

 

“Will not be fun.”

 

“Tell me!”

 

“Do you truly want to know?”

 

“Yes. Can not forget his face. And how mutely he accepted his end.”

 

“Still hurts.”

 

“Still burns!”

 

“What shall I do?”

 

“Return what you took..”

 

“I.. will die!”

 

“Perhaps. Must be your choice. Your free will. Only way to end it right.. and save yourself.. and your soul.. from Him, and from Hell..”

 

“I.. understand, now.”

 

“You understand, now..”

 

“It is midnight.”

 

“Yes.”

 

“Light the fuse.”

 

“Let all burn like I burn!”

 

“I am tired and I hurt.”

 

“It is lit.”

 

“Run, then.”

 

“I can use my wings now.”

 

“Take your friends and fly, then. Make haste. They are coming..”

 

“I have one small favor to ask of you, ere we leave..”

 

“Ask.. Quick!”

 

“The Door. I shall need you to open it for me.”

 

“Ow?.. Owww.. That will be nasty.”

 

“It will. But it must be done.”

 

“Why?”

 

“Because I can not open it from this side.”

 

“Will you?”

 

“If I must..”

 

“For me.. and my friends..”

 

“Then I shall.”

 

“Thank you, and farewell, then, mirima Temez.”

 

“I will see you again, perhaps, and beyond Oblivion.”

 

“Am I not a Peregrine and Ousted anymore, then?”

 

“You never were, sweetheart. Only and always mirima Lanna Temez..

 

“My Best Fiend Friend..”

 

“Farewell, Arezme Ara Serraphyn, my Best Fiend Friend..

 

“The only merry soul in Hell..”


Perigren Ostlanna Temez; “Perigren”, ‘peregrine’ kelimesinden türemedir ve yabancı, garip, uzaktan gelen, egzotik anlamlarına gelir. “Ostlanna” ise, ‘oust’, dışlanmış, ötelenmiş, reddedilmiş kelimesinden gelir ve ‘dışlanmış/ötelenmiş/reddedilmiş Lanna’ demektir:

“Garip, yabancı ve dışlanmış Lanna Temez.”

 

Daha küçük yaştan itibaren Merisoul Xyrowu bunu reddeder ve ona eski elfçede, ‘özgür’ anlamına gelen “Mirima” olarak hitap eder;

“Mirima Temez.”

“Özgür Temez.”

 

Arezme Ara Serraphyn, Merry Soul: “Arezme” – eski Yunancadaki ‘Erasmus’ kelimesinden gelmedir ve ‘Beloved/Sevgili’ anlamına gelir. “Ara” – kız adı; O ki yağmur (huzur) getirir. “Serraphyn” – Seraph’dan türemedir ve bir nevi ‘melek’ anlamına gelir. “Merry Soul” ise ‘Mutlu Ruh’ demektir.

“Arezme Ara Serraphyn, Merry Soul.”

“Huzur Getiren Sevgili Mutlu Ruhlu Melek.”

 

 

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

Aklımdan Geçenler

Aklımdan Geçenler

Timeline:

Gar Thalot’un saklandığı yer tespit edilmiştir; Arashkan Şehrinin en büyük tapınağı olan Tempest Tapınağı!

İsyancı bir kaçağın, Tempest tapınağı gibi güçlü bir tapınakta ne işi olduğu, onun böylesi popüler bir mekanda nasıl saklanabildiği hala bilinmeyenler arasında. Serenity Grubu, aradıkları cevapları bulmak için, gecenin bir yarısında girdikleri tapınakta, Gar Thalot’dan önce, başka şeylerde bulacaklardır.

Bu hikaye,
What do you see in the mirror? ‘den
bir gün sonra yer alır.

 

 

Bu hiç hoşuma gitmedi.”, diye homurdanır Udoorin.

“Benimde hiç hoşuma gitmedi.”, diye onaylar Lorna hemen yanında.

“Geceleri ilk defa baskın amaçlı sokaklarda arkadaşlarınla dolanışın değil bu, Udoorin.”, diye Aager’in sessiz fısıltısı duyulur. “Sorun nedir?”

“Buna inanamıyorum. Aradan bunca yıl geçti ve bunu şimdi mi yüzüme vurmak istiyorsun?”, diye arkasına bakmadan haşince bir şekilde cevap verir Udoorin.

“Bir zaman aşımı söz konusu olduğunun farkında değildim, genç Udoorin.”, diye gelir Aager’in cevabı karanlıktan.

 

Grup, arenada yaşadıkları o ölümcül haftadan sonra, sessiz ve sakin bir kaç gün geçirmesi beklenirken, üst üste yaşadıkları olaylar zincirinden dolayı genel olarak biraz yorgundur. Darly Dor vasıtasıyla, Serenity Home yangının sorumluları hakkında bilgi edinebilecekleri muhtemel tek kişinin Gar Thalot adındaki, özgürlükçü ve isyancı bir kanun kaçağını bulmaları gerektiğini öğrenmişler ve ARİSArashkan İstihbarat Servisi’nin bile bulamadığı bu adamın yerini tespit etmek için aramalara başlamışlardı.

Bu esnada, Aager’in yıllar önce bir yangında öldüğü sanılan kız kardeşi, Lilly Venom ile arasındaki kötürüm ilişkiyi seyretmişler, arenada öldürmeye çalıştığı Inshala’nın bu hırçın kızla arkadaş olmak için elinden gelen ürkütücü çabalara anlam vermeye çalışmışlar ve Lady Magella’nın, kendisinden hiç beklenmeyecek bir hışımla bu hırçın kızı öldürmeye çalışmasına engel olmuşlardı.

Belli ki arenada bir şeyler olmuştu zira oradan ayrılmalarından sonra, Lady Magella, Darly Dor ve High Lady Anglenna’da ciddi bazı karakter değişimleri gözlemlemişlerdi.

Ancak değişim, bu üç kişi ile sınırlı kalmamıştı. Aradaki nüansları, grupta kendisini en iyi tanıyan Udoorin fark etmişti; Aager’deki değişimler.

Udoorin, Aager’deki değişimlerin sebeplerinin tamamını bilmese de, bunların birincil kaynağı olarak Inshala’yı görmüş, ancak arenadan sonra Aager olağan dışı bir şekilde değişmişti. Gruptaki diğerlerinin, en azından Serenity Home’dan gelenlerin, bu farklılıkları görememelerine ise biraz şaşırmıştı zira Aager zaten daha önce de kötürüm ve ölümcül biriyken, artık hem çok daha ölümcül bir havası vardı.. hem de değil!

Genç Udoorin’in bu ikilemi çözmek için kafasını az kaşımamıştı.

Aager, şu Gar Thalot denen özgürlükçü kaçığı aradıkları iki hafta boyunca devamlı içsel bir yorgunluk içerisindeydi sanki. Yorgunluk, bıkkınlık, yada yılgınlık —ki bunların üçü de tanıdığı Aager Fogstep’e hiç uymuyordu. Acaba Inshala ile aralarında bir şey mi olmuştu.

Olmuştu sanki, evet, çünkü artık ikisininde birbirleriyle konuştuğunu görmüyordu.

Beraber oldukları zamanlar ise, ya yan yana oturmuş, öylece durduklarını görmüş, ya da birbirlerine alık aklık baktıklarını.. tek kelime bile etmeden.

Udoorin, içten bir şekilde aralarının bozulmamış olmasını diler, zira hayatı boyunca sosyal anlamda tamamen yalnız olduğunu bildiği Aager’in başına gelebilecek en güzel şey olmuştu o sıskası çıkmış küçük, içli ve şirin kız.

Gerçekte genç Udoorin’in, Aager’e alışması, ve ona olan biraz da utanç verici düşkünlüğü, yıllar alan bir süreç sonunda gerçekleşmişti ve bu ürkütücü, karanlık adamın, kafasına vura vura verdiği eğitimlerin meyvesini bizzat kendisi gördüğünde önemini anlamıştı.

Ve ona, ‘kargalar işeyesice baş belası’ olarak bakmayı bırakmış, o güne kadar hayatında gördüğü ‘en yalnız adam’ gözüyle bakmaya başlamıştı.. Taki Ritüel Frorest’da Inshala ile karşılaşıncaya kadar.

O zamanlar kötürüm, asabi, huysuz, evhamlı, gözü dönmüş kız, günlerce, haftalarca, gözlerini ondan ayırmaksızın Aager’le uğraşmıştı.

Aager’deki ilk ‘yılgınlık’ belirtileri de o zamanlar başlamıştı işte ve Udoorin bunu fark eden tek kişi olmuştu..

Belli ki genç adam, herkesin sandığı gibi sadece iri, kaslı ve aptal bir savaşçı değildi.

Şayet onun öyle olduğunu düşünen var idiyse, Udoorin herkesin kendisi hakkındaki bu yanıltıcı dış görünümünü başarıyla sergilediği anlamına geliyordu.

Onun bu ‘aptal’ görünümünü aşıp, gerçek Udoorin’i bulan ilk ve tek kişi de Lorna olmuştu. Kız, onunla daha ilk karşılaşmalarında müşahade ettiği bir şey, genç adamın kesinlikle sergilemeye gayret ettiği gibi aptal olmadığına inandırmıştı.

Girdikleri Themalsar harabelerinden, neredeyse iki hafta sonra çıktıklarında, kendisi ile Lorna’nın iletişimi gibi, Aager ile Inshala’nın da etkileşimi tamamen değişmişti.

Nevarki Aager’in ile Inshala arasındaki sevginin, deyim yerindeyse ‘doğumu’, fevkalade zorlu ve sancılı geçmişti.

Genç adam, geçtikleri son bir kaç ayın tüm ayrıntılarını hatırlar —ki ayrıntıları görme ve hatırlama da Aager’in ona öğrettiği bir beceriydi.

Udoorin daha geçen hafta kızın gelip herkese, “Sevgi nedir?”, diye sorduğunu hatırlar.

Herkes bir şekilde, ve kendince anlatmıştı sevginin ne olduğunu kıza.

Merisoul hanım, kendisi gibi muallak bir cevap vermişti Inshala’ya;

“Sevgi; dört ölçek şeker, bir ölçek tuz, beş ölçek de acıdır..”

..gibi bi şey söylemişti.

Udoorin, Merisoul’a gerekli bütün saygıyı gösterse de, onda bir gariplik olduğunu da biliyordu. Gruptaki herkesin hayatını o veya bir şekilde kurtarmış olması ise işin en garip yanıydı. Hatta bir sefer, Inshala, Themalsar harabelerini tamamen yerin dibine geçirdiğinde ve Aager iyileşmesi için ona bakarken, kızın kalbi durmuştu ve ne Lady Magella’nın, ne de kutsal bir şövalye olan Lady Moira’nın yaptıkları hiçbir büyü işe yaramamıştı.. Merisoul gelmiş, atan kalbinin gücünü Inshala’ya aktarmıştı —kendisininkini durdurma pahasına!

Udoorin, bu gün bile korkuyla hatırlıyordu Merisoul’un ‘cesedini’ Inshala’nın yanından çıkardıklarında..

Ve hayatında asla bir daha yapmak zorunda kalmak istemediği bir şeyi yapmıştı; Laila kıza suni teneffüs verirken, kendisi de kalbini tekrar çalıştırmak için kızın neredeyse kaburgalarını kırmıştı!

Ayıldığında Lady ne kadar fena kızmıştı ama Merisoul’a o zaman..

Merisoul ise, tamamen bitmiş, fısıltı gibi gelen sesiyle Lady’ye verdiği cevap ise mantık ötesiydi;

“Ben sevgiyi anlayamıyorum. Ama anlamak üzere olan birisini kurtarmaya değmez miydi?”

Evet. Merisoul hanım kesinlikle garip bir varlıktı.

 

Udoorin, Inshala’nın odaya geldiği an’a geri döndüğünde, orada bulunan Laila araya girmiş ve, “Eve geri döndüğümüzde Thomas’a sor. O salak, saplantılı sevgi nedir çok iyi bilir! Yapıştı Bree’ye, yıllardır ayrılmadı peşinden!”

Bunu söylemesiyle Lady bir anda parlamış ve Thomas’ı müdafa etmeye çalışmıştı. Bremorel’in onu baştan çıkardığını söyleyince işler iyice karışmıştı. Laila haşin bir kahkaha atmış, “Serenity Tapınak Muhafızlarının bu kadar çabuk baştan çıkarılabildiklerini bilseydim, bende bir kaçını ceplerdim!”, demiş ve işler tamamen zıvanadan çıkmıştı.

Sonra Lorna’sına gelip sormuştu Inshala;

“Alor’Na abla. Sen bir çok şeyi anlıyorsun. Duyguların inceliklerini ve sırlarını biliyorsun. Sevgi nedir?”

Lorna ise Udoorin’e kaçamak bir bakış atmış, ve olduğu muhteşem, ince, düşünceli hanımefendi gibi küçük Inshala’ya sessizce “Böyle bir şey.”, demişti..

Udoorin o bakışı görmüştü.

Bunu Lorna’ya itiraf etmemişti onu utandırmamak için ama o bakış, ona evlilik teklifi edebilmesi için gereken bütün cesareti vermişti..

Alor’Nadien ne.. Lorna.. Muhteşem bir bayandı!

Sorun, küçük Inshala bir konuda biraz kendisine benziyordu. Evet, Udoorin’den farklı olarak, kızın kendince haklı sebepleri vardı; ömrünün tamamını, yaşlı bir adam dışına yalnız geçirmiş, insanlarla olan tek etkileşimi, yakalanıp taşlanmamak için onlardan kaçmak olmuştu, dolayısıyla sosyal bazı şeyleri anlamakta zorlanıyordu. Udoorin’e göre, kızın bazı şeyleri anlayabilmesi için, açık bir şekilde gösterilmeliydi. Mecazi yada birden çok anlam içerebilecek ifadelerle değil. İşte bu noktada Udoorin, kendisini Inshala ile aynı kapta görüyordu, zira Lorna’sı ile konuşurken bu denli zorlanmasının sebebi biraz da bundan kaynaklanmıştı; her ikisi de iş duygulara anlam vermeye gelince tıkanıp kalıyorlardı!

Bu yüzden, kendisinden tam olarak korkmasa da, kesinlikle çekindiğini bildiği küçük kıza yaklaşmış, önünde, dizlerinin üzerine çökmüş, ve “Hepimizin, senin için hissettiği şey.”, demişti gür sesiyle ve kıza sarılmıştı.

O esnada Aager’in odada bulunmaması büyük bir şans idi.. Ya da belki de değil.. Aager bu sıralar biraz garip davranıyordu ve kim bilir, belki de küçük Inshala’sına sarıldığı için onu kesmeye de bilirdi!

Küçük kız ise önce korkmuş, sonra da “En sonunda! Birisi bana anlatabildi.. Sen en akıllılarısın Udoorin abi.”, demiş ve o da Udoorin’e sarılmıştı.

Udoorin, utanmış bir şekilde yüzü kızarmış, öylece kalakalmışken Lorna’sı mutlu bir ifadeyle arkasından gelip o da sarılmıştı ona.

Genç adam, Lorna’nın neden ona sarıldığını tam olarak anlayamamış olsa da, belli ki doğru bir şey yapmıştı. Ve daha önce hiç bilmediği ilginç bir şeyi de öğrenmişti; kişinin, sevdiği bir kıza sarılmasından daha muhteşem bir şey varsa, bu da o kızın gelip sana arkadan sarılıp seni sahiplenmesiydi.

 

“Hoşuna gitmeyen kısmı nedir? Serenity baskınının cevaplarını bulabileceğimiz kişi burada.. Aramızda en çok senin bu cevapları bilmek isteyebileceğini düşünürdüm, Udoorin.”, der Aager’in sesi arkadan.

“Bilmiyorum. Bi tapınağa hırsız gibi girmek.. bana ters geliyor..”, der Udoorin. “Sözüm meclisten dışarı!”, diye de ekler hemen.

“Teknik olarak Themalsar’da bir tapınak idi.”, diye Merisoul’un sesi duyulur.

“Themalsar kaçığın tekiydi. Kötüydü. Bir çok insanı öldürdü ve bir çoğunun da ölümüne sebep oldu.”, diye sert bir şekilde cevap verir genç adam.

“Onunla aramdaki farkı göremiyorum. Saydıklarının hepsini ben de yaptım. Sanıyorum ki çoğunuz kaçık olduğum konusunda da hem fikirsiniz.”, der Merisoul sakin bir sesle.

“Sen kaçık değilsin Merisoul hanım. Hiçbir zaman da olduğunu düşünmedim.”, der Udoorin, hafif kaşlarını çatarak.

“Neyim, peki?”

“Farklısın. Bu kaçık olduğun anlamına gelmez. Aslına bakılırsa hepimiz farklıyız.. O veya bi şekilde. Farklı olmayanların hepsi yataklarında uyuyorlar şu anda.. Ayrıca bu tapınak, bir Tempest Tapınağı. Krallıktaki en popüler, en çok müridi olan ve en güçlü tapınaklardan biri ve bütün şehirlerde varlığı olan bir tapınak.. Rahmetli Demos amca ne derdi şimdi bize acaba?”, diye söylenir Udoorin.

“Kötü, kötüdür, Udoorin. Gar Thalot’un, Tempest’ın arkasında saklanmış olması ayrıca bir kötülük. Uzatma da aç şu kapıyı.”, diye hırlayan bir ses gelir Lady’den.

“Sana nooluyo böyle?”, diye homurdanır genç adam.

“Efendim?!”, der Lady sert bir şekilde.

“Yok bi şey..”, der Udoorin sessizce ve uzanıp koca çift kapılardan birisine asılır.

Tapınağın kapısı, beklenmedik bir sükûnetle açılır ve içeriden bir gök gürültüsü duyulur..

✱ ✱ ✱

Nedir bu?”, diye hayretle sorar Udoorin.

Genç adam, hemen yanında Lorna olduğu halde içeri girmiş, hemen arkasından Aager ve Inshala, onların arkasından Merisoul ve Gnine, en arkadan da Anglenna ve onun yanında da hoşnutsuz bir Laila gelmektedir.

Grup içeri girince Lady cesur adımlarla tek başına olacak şekilde en öne geçmiş ve kararlı bir suratla devasa tapınağın karanlığını taramaktadır.

Tempest Tapınağı gerçekten büyüktür; enlemesine iki yüz adım, boylamasına ise neredeyse üç yüz adım uzunluğundadır. Tapınağın ortası, halkın, ziyaretçilerin ve müritlerin oturabileceği sıra sıra onlarca banklar mevcuttur. Bankların sağında ve solunda, yan yana dizili, üçer yarda genişliğinde ve tapınağın yüksek karanlığında kaybolan onlarca sütun dikilidir. Tapınağın iç duvarları boyunca, belirli aralıklarda muhtelif azizleri ve tapınak muhafızlarını tasvir eden heykeller sıralıdır. Son derece düzenli, temiz ve içi işlemeler ve taş oymalarıyla süslenmiş bu tapınak, ziyaretçileri etkilemek konusunda hiç zorluk yaşamadığı bellidir. Görünenler etkilemiyorsa, karanlıkta kaybolan tavana bakıldığında görünen manzara yeterli olacaktır zira gerçekte bir tavan görünmemektedir.

Koyu gri ile mor karışımı yağmur bulutlarının oynaştığı tavan, yer yer şimşeklere şahit olmaktadır. Her şimşekle, derin homurtular duyulur.

 

“Etkileyici..”, diye fısıldar Lorna.

“Hmm.. Bir gün kendi evim olduğunda, tavanımın böyle olmasını isterdim.”, diye hayranlıkla bakar Udoorin yukarı.

“Pahalı zevklerin varmış, Udoorin!”, diye kıkırdar Gnine arkadan. “Bulutları halledebilirim sanırım ama yıldırımlar pahalıya gelir.”

“Sana yaptırmak aklımın ucundan bile geçmedi, Gnine.. Eminim Nimbletyne amcadan rica edersem, bana daha uyguna yapar.”, diye sırıtır Udoorin.

“Sen fazla akıllı olmaya başladın.”, diye söylenir ekşi bir suratla Gnine.

Lorna gülümser.

“Susun artık! Dır dır dır.. İki haftada bakıyorum bütün disiplini su koy vermişsiniz. Sizi hizaya sokma zamanı geldi!”, diye tersler hepsini Lady çatılı kaşlarla.

Inshala, Aager’e bakar.

“Sen Lady ablaya ne olduğunu biliyorsun.”, der sessizce Aager’in zihninde.

“Emin değilim. Sadece tahminlerim var.”, diye geri gönderir Aager cevabını.

“Bana söylemeyeceksin.”, der kız, alt dudağını pörtleterek.

“Bu benim sırrım değil, bebeğim. Lady’ye çok şey borçluyuz. Bu yüzden şimdilik tahminlerimi dile getirmek istemiyorum.”, der aynı duyulmaz sesle Aager.

“Evet, haklısın. Burada herkes bana çok yardım etti ve anlayış gösterdi. Çok düşüncelisin, sevgilim Aager Fogstep.”, diye karşılık verir mutlu bir sesle Inshala.

“Ummm.. Sevgilim?”, der Aager biraz kızararak.

“Udoorin abinin, Alor’Na ablaya böyle dediğini duydum. Aslında yalnızlardı ve benim duymamam gerekiyordu ama oradaydım ve ortaya çıkıp onları mahcup etmek yada muhabbetlerini bozmak istemedim. Neyse ki sadece iki saat kadar konuştular. Gittiklerinde bacaklarım öyle uyuşmuş ki, ayağa kalkamadım.”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder küçük kız. “Bu.. doğru ise.. Yani Udoorin abi, Alor’Na ablanın sevgilimi, Alor’Na abla da Udoorin abinin sevgilimi ise, bu seni benim sevgilimi yapıyor ki. Beni de senin sevgilimi yapıyor!”

Aager, kızın bu sonuca varmak için değerlendirdiği mutlu mantığa hayretle gülümser.

“Sanırım öyle yapıyor, sevgilim Inshala.”

 

“Eveet..”, der Gnine arkadan. “..başlamadan önce bir şeyi denemenin zamanı geldi sanırım.”

Ve bir büyü yapmaya başlar.

✱ ✱ ✱

Gnine, büyüsünü bitirdiğinde, bir eliyle herkesi işaret eder, ancak Aager ve Inshala’ya gelince iki kaşı da kalkar ve ikisine de hayretle bakar, zira büyüsü ikisini de bir şekilde etkilememiştir.

“Ne.. Nooldu şimdi?”, diye afallar Udoorin.

“Sakin ol, Udoorin. Hepimizin arasında sihirli bir bağ oluşturdum. Zihninden geçenleri hepimize konuşmadan duyurabilirsin.”, diye açıklar Gnine muzaffer bir eda ile.

“Ne yani, düşündüklerimi herkes duyabilecek mi?”, der Udoorin hayretle.

“Bu hiç iyi değil. Lorna’nın ne kadar güzel gözleri olduğunu—”

“Ne?!”, diye ünler Gnine.

“Efendim?”, der hayretle Lorna.

“Udoorin?”, diye hırlar Lady.

“Aa aaaaa!”, diye ‘fırk’lar Merisoul.

“Bu çok hoş. Lütfen devamını da alalım, Dorin!”, diye sırıtır Laila arkadan.

“Bu.. utanç verici bir durum!”, diye yüzünü bir eliyle kapatır Anglenna.

“Ne? Neler oluyor?”, diye merakla sorar Inshala.

Aager ise tek kaşı kalkmış etrafındakilere bakar.

“—düşündüğümü herkesin bilmesi gerekmiyor. Ve kaşları! O kadar mükemmeller ki..”

“U.. Udoorin..”, diye cıkız bir şekilde seslenir Lorna, kıpkırmızı olmuş bir yüzle.

“Buyur Lady Lorna.”, der Udoorin.

“Acaba bundan sonra kendisine Alor’Nadien ne diye mi hitap etsem? O kadar güzel bir isim ki.. Şarkı sözü gibi..”

Laila kahkahayı basar.

“Benim taraftan bir şeyler yaklaşıyor!”, diye uyarır Aager bir anda.

“Bu.. Bu taraftan da geliyorlar..”, der Inshala’da hemen ardından.

“Babası.. Ya babası reddederse beni. Benden dolayı da kızını tamamen itelerse ne olacak? Onu bırakmak istemiyorum çünkü çok seviyorum. Ama ona böylesi bir haksızlığı yapmaya hakkım var mı?”

“İki taneler.. Hayır dört.. Dört taneler!”, diye uyarır Aager.

“Sanırım bu tarafta da dört tane var.”, diye Inshala’nın tedirgin sesi duyulur. “Çok.. kocamanlar!”

“Bu taraf benim.”, der Lorna sakince ve kendilerine yaklaşan dört, devasa, taştan oyulmuş heykellerin yolunu kesmek için öne çıkkar.

“Bu taraf da benim”, diye gürler Udoorin.

“Lütfen.. Lütfen kendine dikkat et sevgili Lorna. Sana bir şey olursa ben biterim!”

“Duyduklarıma inanamıyorum!”, diye kıkırdar Laila arkadan, yayını ve oklarını hazırlarken.

“İşine odaklan!”, diye haykırır Lady, genç adama ve yaklaşan taş heykellerden birisine dalar.

“Niye ki? Odaklanmıyor gibi mi görünüyorum?”, der Udoorin’de sakin bir şekilde ve ellerindeki iki dev baltalarla gelen heykelleri parçalamaya başlar.

“Ya ona bir şey olursa? Evet, nişanlandık ama daha doğru dürüst bir defa bile onu karşıma alıp, kendisini ne kadar sevdiğimi söyleyemedim bile.. Bunu ona söylemeden ölmek istemem. Ama söylersem ve ölürsem, kızın hayatını mahvetmiş olmam mı?”

“Lanet olasıca cüce!”, diye hırlar Lady, elindeki gürzü bir sağa, bir sola savururken. “Kapat şu zımbırtıyı!”

“Ben bunu aldım, sen yandan yaklaş istersen Aager..”, der Udoorin ve hemen önündeki heykelin bir kolunu, kafasının tepesini, dalağının olması gereken yerden koca bir parçayı baltalarıyla koparır.

“Sakin, Udoorin. Sakin ve sistematik.”, der Aager yanından ve heykelin arkasına geçer.

“Lady Nadine.. Onun hakkında hep iyi şeyler duydum. Acaba güzel kızının benim gibi bir ahmakla evlenmesine razı olur mu? Yoksa beni bencil biri olarak mı görür. Kızına talip olmam bencillik ise, dünyadaki en bencil adam benim o zaman.”

Bir yanda Lorna, Inshala, Merisoul ve Laila, diğer yanda ise Lady, Udoorin, Aager ve Anglenna, taş heykellerle mücadele ederken, Gnine ise tek başına yaklaşan heykellerden birisini, görünmez, dev, büyülü bir yumrukla harcamaktadır.

“Bir gün öleceksem, onun dudaklarına dokunduktan sonra ölmek isterim. Ama ardımdan ağlamasın. Hayatında yeterince hüzün var zaten!”

“Gnine! Kapat şunu!”, diye çığlar Lady.

“Mandalı basılı tutuyor. Kapatamıyorum!”, diye panik içerisine bağırır Gnine.

“Onu o kadar seviyorum ki.. Ama bunu ona söyleyecek cesareti bulamıyorum bir türlü. Ya utandırırsam onu? Off olm yaa.. Git söyle işte. Kişi hoşlanmadıklarına, onlardan hoşlanmadıklarını söyleyebiliyor ama neden sevdiklerine onları sevdiğini söyleyemiyor ki?”

“Drezilya dizisi gibi bu yaa!”, diye gülmeye başlar Laila ve oklarıyla Lorna’yı sıkıştırmaya çalışan heykellerden birisinin kafasını parçalar. “Umarım en heyecanlı yerinde bitmez!”

“Başlık parası isterlerse ne yapacağım? Lorna paha biçilmez ki.. Ne verirsem eksik kalmış olmaz mı?”

“Derin düşünceler.”, diye mırıldanır Merisoul.

Anglenna elinde oluşturduğu, ip gibi uzun ve ince ateş büyüsünü Aager’in üzerinden gönderir ve heykellerden biri kararmış bir şekilde parçalanarak yere yıkılır.

“Umuyorum ki bu çarpışma bittiğinde sevgili kuzenimi yerin dibinden çıkarabiliriz.”, diye mırıldanır.

“Acaba şu karma karışık sakallarımı kessem mi? Belki hoşuna gitmiyordur. Kim böyle sakaldan hoşlanır ki?”

HAYIR!”, diye bir haykırış duyulur Lorna’nın tarafından. “SAKIN HA!”

Prenses, daha da kızarmış bir yüzle, elindeki neredeyse üç yardalık glavye ile heykellerin arasında dans eder gibi süzülür.

“Sen bittin, bücür!”, diye harlar Lady ve gürzüyle heykellerden birisinin daha kolunu parçalar.

“Off yaa.. Şu kavga bitsin, git, sarıl ona.. Ya da sarılmadan. Evet sarılmadan.. Herkesin ortasında olmaz. Ayıp denen bi şey var. Onun gibi zarif bir hanımefendi utandırılmamalı.”

“Gökler adına. Biri şu cücenin başına sert bir cisimle vurup bayıltabilir mi? Büyü o zaman bozulacaktır.”, der Anglenna biraz kızmış bir şekilde.

“Ama mutlaka gidip söyle. En azından elini tut, gözlerinin içine bak ve ona, ne kadar güzel olduğunu söyle..”

“Hayır yaaa!”, diye daha da panikler Gnine. “Bu benim suçum değil!”

“Ve.. ve onu ne kadar sevdiğini söyle..”

“Hayır yaaa!”, diye bağırır Laila, ve iki ok daha salar. “En heyecanlı yere geldik!”

“Beni şaşırıyordunuz, İzci Onbaşı Laila—”, diye kızmış bir şekilde söylenir Anglenna.

“Ama hoş karşılar mı? Ya bana ‘yeri mi şimdi?’, derse..”

“—Ve bunun ne kadar umurumda olmadığını tahmin bile edemezsin!”, diye harlar Laila.

“Peki o zaman. Başka bir zaman söylerim. Kimsenin olmadığı bir zaman. Bu kadar bekledim. Aager’den öğrendiğim bir şey varsa o da sabır..”

“Off yaa..”, diye neredeyse inler Laila. “..ne kadar salaksın sen olm yaa!”

“Bu bitti..”, diye haykırır Gnine, hemen önünde parçalanmış heykeli göstererek. “Ve sanırım kapatabildim büyüyü. İnanılır gibi değil. Kendi büyümü hacklemek zorunda kaldım!”, diye de ekler, batık bir ifadeyle.

“Bence genç Udoorin’de bitti!”, diye mırıldanır Merisoul ve kendi tarafında kalan son heykeli, Lorna’nın hışımla parçalara ayırışını seyreder..

“Bu da sonuncusuydu.”, der Udoorin sırıtarak. “Biraz sert vuruyorlar ve oldukça dayanıklılar ama konsantre saldırılara karşı pek de etkili değiller.”

“Neler oluyor sevgilim Aager Fogstep? Herkes bir şeyden bahsediyordu ama ben hiçbir şey anlamadım.”, der Inshala biraz bozulmuş bir şekilde.

“Emin değilim, güzelim. Ben de ne olduğunu bilmiyorum.”, diye itiraf eder Aager.

Elinde koyu, dumanlı, ölümcül glavyesi olduğu halde, kendisinden beklenmedik bir hışımla yaklaşır yanlarına Lorna..

✱ ✱ ✱

Sevgili Dorin..”, diye kati bir sesle konuşur Prenses, ve birden ortam sessizleşir.

Kızın kaşları çatılı, kiraz kırmızısı dudakları büzüşmüş ve çim yeşili gözleri, aynı renkte, içsel bir ateşle yanıyor gibidir.

“..bana söylemek istediğiniz bir şey var mı?”

Udoorin bir an yerinde dona kalır zira Lorna’sının bir şeye fena halde kızmış olduğunu açıkça görmektedir, ki bu onun için oldukça yeni bir tecrübedir.

Lorna’sı her zaman, her koşul altında sükûnetini koruyabilen bir hanımefendidir.

“Evet. Çok şey var.”, der Udoorin, bir anda.

“Canı gönülden sizi dinliyorum, sevgili Dorin.”, der aynı kızgın ifadeyle, Prenses.

“Bunu sana söyleyemedim hiç, çünkü seni utandırmaktan korktum. Senin için hissettiklerimi tarif edemem, zira o kadar kelime bilmiyorum. Ama seni seviyorum.”, der Udoorin fevkalade ciddi bir şekilde.

“Ve.. Sana sarılmak istiyorum!”

“Ben buradayım, sevgili Dorin..”, der Prenses ve yanan gözleri daha da harlanır. “..ve bekliyorum!”

 

Tempest Tapınağındaki koyu gri ve mor bulutlar kabarır.

Bir anda, ve ardarda yıldırımlar çakar.

Gökler hışımla homurdanır..

 

Udoorin, Prensesin çim yeşili gözlerinin içinde yanan ateşe bakar.. ve onun kiraz kırmızısı dudaklarına dokunur.

Ama parmaklarıyla değil..


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

ARİS

ARİS

Timeline:

İzci Onbaşı Laila Wovesbane, High Lady Anglenna’nın kendisine verdiği ‘hamili yakınımdır’ kartını iştahsız bir şekilde alır, ve kartın asıl sahibi ve muhtemelen de bir silah kaçakçısı olan Largo adındaki tüccarın yanına gitmeye karar verir..

Ancak dünyada işler nadiren göründüğü kadar basittir.

Neden Laila için bir istisna yapsın ki şimdi?

 

Bu hikaye,
Dreadlock!
hikayesinin bittiği gün yer alır..

 

 

08:12

Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

Ve çömeldiği yerden kalkar..

..en azından bu niyetle davranır, acıyla tıslar, dengesine kaybeder ve devrilir!

 

High Lady’nin düşmesi esnasındaki o çeyrek saniyelik anda Laila, zihninden oldukça fundamental bazı düşünceleri geçirme fırsatını bulur;

 

“Aha düşüyor!”

“Eteği dantelli ayakkabısına takıldı ve düşüyor!”

“Ne gülerim düşerse.”

“Düş! Lütfen düş..”

“Ama sonrasında dram yapma!”

“Düşerse, ıslık çalar ve görmemiş gibi yaparım!”

“Kızım, o boy ile devrildiğinde nesini görmezden geleceksin? Uzandığında ayakları kapıdan dışarı çıkıyor!”

“Onun yüzünden ikinci bir oda kirası almak istedi hancı bizden!”

“Yüzündeki o ifade..”

“Hay Shit! Yaralı kalçasından dolayı düşüyor..!”

“Buna yardım etmem lazım şimdi! Acısını fark ettim çünkü!”

“Doğru dürüst düşmeyi bile beceremedin!”

“Ördek dudaklı sakar elf!”

“Kalkamayacaksan, neden oturursun?!”

 

Laila yerinden fırlar ve yapmak istemediği şeyler arasında, kendi emeği ile top on listesine girmeyi başarmış kadına dokunur..

Nevarki kadın sırım gibi görünmekle beraber, 1,92’lik boyu dolayısıyla sanıldığı kadar da hafif değildir ve ‘dokunmak’ yetersiz kalır. Laila kadını yere çarpmadan, iki eliyle, bütün bel ve bacak gücünü kullanarak yakalar..

..ve bir anda Laila ve Anglenna göz göze gelirler ve ikisi için de garip, sessiz bir durum oluşur.

 

“Bundan her kimseye bahsedersen—”, diye hırlar Laila.

“—Aklımın ucundan bile geçmemişti İzci Onbaşı!”, diye seri bir şekilde bitirir High Lady..

 

Laila bu kadından potansiyel bir teşekkürünü daha kaldıramayacağını düşünerek, onu kendi yatağına oturtur, sevgili yayını, boş sadaklarını, şırfıntının ona verdiği, üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı alır ve odadan kaçarcasına çıkar..

..zira bütün bunların sorumlusu olduğunu düşündüğü Udoorin’e söyleyecek bi çift lafı vardır!

✱ ✱ ✱

08:34

Laila merdivenlerden inerken zırhlığını geçirir üstüne ve defalarca tekrarlanmış olmanın verdiği alışkanlıkla, bakma ihtiyacı duymadan zırhın bağcıklarını çeker, omuz tokalarını ve yan kayışlarını bağlar ve merdivenlerin son adımlarını atlayarak iner.. Aradığı kişi de tam olarak oradadır. Hanın giriş katında, kapıdan en uzak yerde.. ve yalnız değildir..

‘Bu gün hiçbir şeyin doğru gitmediği ‘o’ günlerden olacaksa, hiç uğraşmayım!’, diye burnundan solur..

Udoorin onu fark eder ve elini ona sallayarak heyecanlı bir şekilde yanlarına çağırır.

Laila yüzünü buruşturur.

Son üç gündür yaşadıklarından dolayı biraz keyifsizdir ve Udoorin’in, Prenses ile paylaştıkları masada kafalarına odunla vurulmuş iki tavuk gibi birbirlerini seyredişlerini izlemek gibi bir niyeti yoktur.

‘Bu sefer paçayı yırttın, Dorin!”, diye hicveder içinden ve hanın kapısına yönelir, ancak o esnada Aager, gözleri şişmiş olmasına rağmen yüzünde çocuksu bir mutluluk taşıyan bir Inshala ile hana gelirler.

‘Sen ne yaptın? Önce ağlatıp sonrada kızcağıza afrodit mi içirdin!’, diye ona da çatar içinden Laila.

Prenses gelen ikiliyi görünce yerinden fırlar ve koşarak Inshala’ya sarılır ve kulağına bir şeyler söyler.

 

Laila, Prensesin Inshala’ya ne söylediğini bilmez, ancak sonuçlarını hayretle seyreder.

 

Inshala olduğu yerde kendisine söylenen şeyi anlamamış biri gibi kalakalır. Sonra yüzü kıpkırmızı kesilir, Aager anında kendi kulaklarını kapatır, ve küçük kız kulak çınlatan bir çığlık atıp Prenses Lorna’nın kucağına atlar.. ve hüngür hüngür ağlamaya başlar!

‘Nooluyo yaa?!’, diye hayretle bunları seyreder Laila.

Kıpkırmızı yüzü olan tek kişi Inshala değildir.

Udoorin’in de yüzü kızarmış bir şekilde sırıtarak Aager’e yaklaşır.

Aager bir an önündeki genci süzer, sonra ona “Olm, sen tam bi avanaksın!”, der.

Bunu duyan Udoorin ise daha da sırıtır ve “Tahmin edemeyeceğin kadar!”, diye cevap verir.

 

Laila bir anda fena bir şekilde içkillenir ve Udoorin’e yaklaşır.

“Hayırdır, Udoorin? Neler oluyor?”, diye sormasıyla Prensesin ona da sarılması bir olur.

“Biz.. uhh.. umm.. biraz nişanlandık.!, diye daha da kızarmış bir şekilde itiraf eder Udoorin.

 

Laila..

Laila çarpılmış gibi olur!

“Hangi ara..? Nasıl..? Ne zaman..?”, diye afallar.

 

“Dün akşam, sevgili Laila.”, diye pembe bir yüzle, fısıldar gibi konuşur Lorna.

“Aslında daha çok, bu sabah.. biraz erken saatlerde.. idi..”, diye kekeler Udoorin.

“Biz aslında biraz hava almak için çıkmıştık.. Heaven Parkına doğru yürüyelim dedik.. ve yürüdük.. Sonra..”, diye gevelemeye başlar Prenses.

Laila bu sakin, ağırbaşlı kızın bu güne kadar tökezlediğine asla müşahade etmemiştir. Tıpkı gevelediğine müşahade etmediği gibi..

“..Sonra aylardır birbirimiz için neler hissettiğimizi bildiğimiz halde bu konuda neden bir şeyler yapmadığımızı düşündük..”, diye hızlı bir şekilde anlatır Udoorin.

“Ve bir şeyler yapmaya karar verdik!”, diye tamamen pembeleşmiş yüzünde mutlu bir ifadeyle bitirir Lorna.

Inshala dayanamaz.

Tekrar Lorna’ya sarılır ve tekrar ağlamaya başlar.

 

‘Demek şirretin koruduğu sizlerdiniz..’, diye uyanır Laila ve kadının “Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, derken ne kast ettiğini anlayıverir.

 

Laila bir anda Udoorin’i de, Prensesi de kıskanır.. ve onlar için mutlu olur..

..zira bütün çektikleri sıkıntıların arasından, yeni bir beraberlik, yeni bir sevinç, yeni bir gün doğmuş gibidir.

Sevgili kuzeni ile gerçek anlamda tanışmasına sebep olan, yıllar önce Udoorin’le yaptığı o kavgayı, o kavgadan sonra Udoorin’in husumet gütmesi yerine arkadaşlığı tercih ederek gösterdiği büyüklüğü, Themalsar’da beraber geçirdikleri sayısız tehlikeleri, Serenity Home’a geri dönüşlerini, oradan Arashkan’a yola çıkışlarını, yolda karşılaştıkları tehlikeleri ve en sonuncusu olarak da arenada yaşadıkları ölüm kalım mücadelesini hatırlar, kısa bir anlığına hepsini, ama hepsini tekrar yaşamış gibi hisseder ve Laila’nın içi içine sığmaz..

Kendisinden önce ayakları hareket eder.

Söylemeden önce de kolları kalkar ve en eski arkadaşlarından biri olan Udoorin’e sarılır.

“Senin için ne kadar sevindiğimi bilemezsin, sevgili arkadaşım.. Prensesimize iyi bak ve onun onurunu her zaman koru.”, diye fısıldar ona.

Sonra döner ve Lorna ablasına yapışmış olan Inshala’nın ayrılmasını beklemeden, her ikisine de sarılır.

 

Udoorin’in gözleri biraz dolar.

Mutludur.. Çok mutludur aslında çünkü Laila’yı kendisi kadar iyi çok azı tanır.

Laila sergilediği dış görünüşüne ve davranışlarına rağmen, gerçekte çekingen, içine kapanık, kırılgan, sevgisini yansıtma konusunda kötürüm, ve kolay kolay hiç kimseye dokunmayan bir kızdır ve bu güne kadar babası dışında onun gönüllü olarak sarıldığını gördüğü tek kişi de kuzeni olmuştur..

..ve Laila, kardeşi gibi bildiği Udoorin için bir istisna yaparak ona da, sevdiği kıza da sevgisini açıkça, ve hiç sakınmadan göstermiştir.

✱ ✱ ✱

13:48

Laila en sonunda kendisini handan dışarı atmayı başarır. Inshala’nın çığlıklarına uyanan Gnine ve bir anda kendisine gelen Lady Magella, birinin elinde hedef arayan bir ateş topu, diğerinin elinde ise koca gürzü ile gözü dönmüş bir şekilde aşağı koşmuşlar, neden sonra olanları anlayınca ortam bir anda mutlu bir kutlamaya dönüşmüştü.

Aager’in hancı ile konuşması, ve biraz da altının el değiştirmesiyle, hanın tamamı o günlüğüne ‘özel etkinlik dolayısıyla’ kapatılmıştı. Inshala’nın yalvarmasıyla Aager tekrar hancıyla konuşmuş, tekrar altınlar el değiştirmiş, komşu evlerden gönüllü ne kadar kadın varsa çağırılmış ve salon katı köşe-bucak bir güzel temizlenmiş, bu esnada da Aager, Gnine ve Laila yemeklik için doğru düzgün bir şeyler almaya Alls Bazaar’ına gitmişler Inshala, Lady ve damdan çağrılan Merisoul da hanın mutfağına girip alınan yemekliklerden bir sürü yemek hazırlamışlardı.

Gerçekte Inshala ve Lady yemekleri yapmış, Merisoul ise üst raflardan birine çıkmış, bir yandan mutlu bir ifadeyle olup bitenleri seyretmiş, bir yandan da her yemeklere bir şey koymaya çalıştığında Lady’ye, “Emin misin ondan konması gerektiğine?”, diye sorarak, onu çileden çıkarmıştı!

Bütün bunlar olurken Udoorin ile Lorna’nın herhangi bir şeye dokunmalarına izin verilmemiş, Laila Udoorin’e eşlik ederken, Anglenna da sessizce Lorna’nın yanında durmuştu.

Öğlen olduğunda masalar birleştirilmiş ve hazırlanan yemekler konulmuş, çok uzun bir zamandır düzgün birşey yememiş grup, büyük bir iştah ve keyifle oturmuşlardı masalara.

Yemekler sunulmadan önce ise, Yetkin Tapınak Muhafızı olan Lady Magella tarafından ve resmi statüleri kati olan bir İzci Onbaşısı ile bir High Lady şahitliğinde nişanları ‘resmileştirilmişti’.

İlginç bir şekilde, nişanın bir çok şahit eşliğinde tekrarlanması ve açık rütbe ve makamlı kişilerce resmileştirilmesi fikri High Lady Anglenna’dan gelmişti..

 

Yemek esnasında Udoorin ve Lorna, kızarmış yüzlerle Lady Magella’nın yanına gelmişler ve kendilerinden özel bir ricade bulunmuşlardı;

Udoorin, Lady’den babasına nişanla ilgili bir mesaj göndermesini istemiş, Lorna’da, mesajın kaynağını gizli tutması kaydı ile annesi, Bari Na-ammen Rise’si Nadine Graciousward’a aynı konuyla ilgili bir mesaj göndermesini rica etmişti. Lorna’nın ek olarak istediği tek şey, nişanlısının ismi, geldiği ve şu anda bulundukları yer ve genel olarak yer ve kimlik tespiti yapılmasına sebep olabilecek her türlü bilgiden sakınmasını rica etmişti.

Lady bunu makul bulmuş olsa da, üzülerek prensese bakmıştı. Bu kız bir hanımefendiydi, iyi niyetli, samimi, dış güzelliği, sadece iç güzelliğinin bir uzantısı olan, High Elflerin gelecekteki kraliçesiydi ve annesinden de, babasından da bu şekilde sakınması gerekiyordu ve Lady, bu Nadine denen kadına bir gün bunun hesabını soracaktı!

 

Kutlamaya direk katılmayan sadece iki kişi olmuştu. Biri, hangi ara tedarik ettiği bilinmeyen, koca nişan pastasından sorumlu, buna rağmen utançla merdivenlerin üstünden prensesini izleyen Darly Dor, diğeri ise onun yanında, bıçak mesafesinde, yüzünde okunması zor bir ifadeyle çömelmiş Lilly Venom’du.

Neden sonra Aager yukarı çıkmış, Darly’nin kıçına bir tekme atıp onu aşağı göndermiş, uzun dakikalar Lilly ile bir şeyleri tartışmış, ancak belli ki onu ikna edememişti.

Sinirlenmiş bir şekilde aşağı geri inen Aager’in yüzünü gören Inshala, hanın salonunda yüzlerce çiçek açtırma işini bırakıp, koşarak merdivenleri tırmanmış, “Hadi ama Lilly abla, lütfen! Mutluluklar uzaktan seyredilmemeli, paylaşılmalı!”, diye kızın koluna yapışıp onu yalvara çekiştire aşağı, kutlamanın içine çekmişti.

 

İnsanlar garip varlıklardı gerçekten!

✱ ✱ ✱

16:11

Laila oldum olası klişeleri seven biri olmamıştır ve klişe gördüğünde nedense hedef parmaklarının kaşındığını hissetmiştir. Bu yüzden ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’da ikamet eden bu Largo kaçakçısının dükkanına ulaşmak için handan ayrıldığından beri koşmuş ve ancak klişeyi duyduğunda yavaşlamıştı.

“Ya paranı, ya canını!”

 

Laila, muhtemelen kırık bir burundan gelen sesle söylenmiş olan bu ifadeyi duyduğunda..

..’mutlu’ oluvermişti birden!

 

Sanki önüne birisi en sevdiği, içinde kırık çikolata ve fındık parçaları olan pasta getirmişler ama pastanın üstünde olmazsa olmaz olan kremasını koymayı unutmuşlarken, birden bir başkası gelmiş ve “Ya paranı, ya canını!” ile pastanın üstünde eksik olan o kremayı sürmeye başlamıştı..!

 

Laila yavaşlamış, ancak durmamıştı.

Temposunu arttırarak, bir sağ, bir sağ daha, bir sol, düz git..

..ve işte klişe: orada küçük, yaşlı bir adamı yakasından tutup duvara sıkıştırmış, kel, iri kıyım adamı görür Laila ve hızını hiç azaltmadan, dirseğini çıkarmış ve hafif uçarak geçer yanından, iki adım geçtiğinde de tekrar konar yere ve arkasına bakmadan, ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’a doğru devam eder.

Laila hayal meyal yaşlı adamın teşekkür edişini duyar.

 

Yol boyunca Laila altı farklı olaya daha karışmıştı ve bunlardan bir tanesine, bir sokak satıcısından zorla açmalarını aşırmaya çalışan iki şehir muhafızı da dahildi. Laila sonuncusu hariç bu olayların hiçbirisinde silah kullanmamış, silahlarını da çekmemişti.

Şehir ve bar kavgalarında asla silah çekilmezdi çünkü her ne olursa olsun, silah çeken her zaman haksızdı!

 

Son olayda muhafızlara aldıkları açmaların parasını ödemelerini rica bile etmişti..

..ama bu dangalakların da annelerini utandırma eğilimleri vardı, belli ki.

Üstüne üstük, üçer bakırlık açmalar için mızrak doğrultmuşlardı!

 

KİM ÜÇ BAKIRLIK AÇMANIN PARASINI ÖDEMEYECEK KADAR ADİ OLABİLİRDİ Kİ?

 

Belli ki bu iki avanak!

Laila birinin mızrağını kapmış, dizinde kırıp ikiye bölmüş, ve artık kıymıklı iki sopası olduğu için iki muhafızı da ‘amca’ deyinceye kadar dövmüştü! Ancak Laila amcası konusunda hassas biriydi, dolayısıyla bu salakların amcalarını böylesi bir yenilgiye alet etmeleri, sakin bir şekilde vurduğu sopaları, artık kızmış bir şekilde vurmasına sebep olmuştu!

 

Anlaşılan Laila Arashkan’dan ayrıldığında, “Arkamda şu kadar ‘leş’im var!”, diyen tiplere dönüşecekti!

 

İzci Onbaşı ağlayan muhafızları döverken, ta Arashkan Adalet Sarayının önündeki saat kulesinden yankılanan çanları duyunca kendisine gelmişti.

 

Saat 18:00 olmuştu!

 

Laila içinden sağlam bir küfür savurmuş, hayretle önünde gerçekleşen ‘uygulamalı ahlak dersini’ seyreden satıcıya ‘verdiği zahmetlerden’ dolayı bir altın uzatmış ve High Bazaar’a son hızla yola koyulmuştu!

✱ ✱ ✱

18:21

Laila, Largo adındaki silah kaçakçısının yerini bulduğunda, bir çok dükkan ya çoktan kapatmış, yada kapatmak üzereydi..

“Kusura kalmayın, genç bayan.”, diye ‘gazlı’ bir ses duymuştu karanlık dükkanın derinliklerinden. “Saat 18:00’i geçeli çok oldu. Şansınızı yarın denersiniz..”

 

Laila fena halde kızgındır.

Laila burnundan soluyacak kadar kızgındır.

Laila bu Largo denen adamı da ‘leş’ler listesine eklemek istemektedir.

Ama derin bir nefes alıp sakinleşmeyi tercih eder zira adamı tehdit ederse, Anglenna’nın kendisi dahi gelse, adamdan bir hayır gelmezdi.

 

“Efendi Largo’yu arıyordum.”, der olabildiğince serin bir sesle.

“Efendi Largo’yu buldunuz genç bayan, ancak biraz geç buldunuz. Şehir kanunları, bütün pazar yerlerinin saat 18:00’de kapatılmasını söyler ve benim ceza yemeye hiç niyetim yok.”, der aynı ‘gaz’lı ses dükkanın karanlığından.

“Sizi anlıyorum, Efendi Largo. Ancak beni.. umm.. ‘özel’ bir müşteriniz gönderdi ve her konuda bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”, diye profesyonel bir üslupla şansını neder Laila.

“‘Her konuda’ biraz abartı olmuş sanırım!”, diye ‘fırk’lar gazlı sesin sahibi. “Kimmiş bu özel müşterim?”

“Adını vermemi istemedi. Ancak bunu göstermemin yeterli olacağını söyledi.”, der İzci Onbaşı ve cebinden üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı çıkartır.

 

Kendisinin Largo olduğunu iddia eden gazlı sesin sahibi bir an durur.. Neden sonra hafif bir çakmak taşı sesi duyulur ve bir gaz lambası aydınlanır. Gaz lambasının aydınlanmasıyla Laila hayatında gördüğü en yakışıklı olmasada, sayılı güzellikteki bir yarı elfi bulur karşısında.

Adamın, altın sarısı hafif dalgalı saçları, kötü ışıkta ancak mavi olduğunu tahmin edebildiği gözleri, biçimli dudakları, geometrik bir çenesi ve oldum olası Laila’nın hoşuna giden kalın kaşları vardı!

 

“Karşılıklı kıvılcım dedikleri bu olsa gerek!”, diye sırıtır Largo, Laila’ya. “Güzelliğinizi aydınlıkta görmüş olsaydım, bu kadar zorluk çıkarmazdım..”

 

Laila biraz daha alık alık bakmayı tercih eder adama!

 

Laila adama bakarken, adam izci kızın etrafından dolanır, “Müsaadenizle genç ve güzel bayan..”, der ve elinde taşıdığı kancalı bir sopayla dükkanın kepenklerini içeriden indirir. “Ancak memurlar bizi açık görürlerse, bu güzelliğinizle sizin müşterim olduğunuza inandıramam!”

 

Laila’nın zihninin avının peşindeyken ki keskin kısmı donmuş gibidir. İzci kız, ‘Hadisene, bi şeyler yap, bi şeyler söyle!’, diye, ne kadar ittirip dürtse de, zihninden herhangi bir tepki alamaz.

‘Öyle olsun bakalım..’, der Laila kendi içinden. ‘..ben de bu işi akılsızca yaparım o zaman!’, diye tehdit eder kendisini ve bu tehditi, mevcut şartlar altında yapabileceği potansiyel ahmaklıkları düşünerek bir anda devreye girer!

 

“Siz.. umm.. Largo’musunuz?”, diye sorar. “Pek de beklediğim gibi birisi değilsiniz.”

“Umuyorum ki olabildiğince düşük beklentilerle gelmişsinizdir buraya o zaman.”, diye sırıtmaya devam eder Largo. “Bu şekilde her ne yaparsam, harika olma fırsatım olmuş olacak!”

Laila ‘fırk’lar.

Adamın rahat davranışları zorlama yada yapmacık değildir. Tamamen doğal ve kendisine özgü bir hali var gibidir. Largo denenen bu adam rol yapmıyordur.

Bu adam, rolün kendisidir!

 

Largo, Laila’ya elini uzatır.

Laila ister istemez uzatılan eli tutar.

 

Ve öylece bekler!

“Ummm.. ben kartı görmek için elimi uzatmıştım, ama bu da olur.”, diye nazikçe izci kızının eli öper.

Laila cevapsız bir şekilde kartı adama uzatır.

Ama el olduğu yerde kalmaya devam eder!

✱ ✱ ✱

18:45

High Lady Anglenna!”, diye ünler Largo, boş karta bakarak. “Hanımefendinin, High Lady Anglenna gibi birisiyle nasıl bir münasebeti olabilir?”

“Olabildiğince az.”, diye mırıldanır Laila.

Largo buna keskin bir kahkaha atar.

“Aaaa.. Lady Anglenna’nın muhteşem hallerini yakinen tecrübe etmiş gibisiniz.”, der Largo mutlu bir şekilde.

“Kaçınılmaz olarak!”, der Laila biraz kızarmış bir yüzle.

“Genç bayan.. Şayet Lady Anglenna söz konusu olduğunda sizi anlıyorum dersem, bunun sizi tamamen anlıyoruma tekabül ettiğini bilmenizi isterim. Kendileri düşmanları için yaşayan bir hanımefendidir!”

“Çok da kibirli!”, diye ekler Laila istemsiz bir şekilde.

“Evet..”, diye onlaylar Largo. “..Bununla beraber, sizin gibi bir izcinin, Lady Anglenna gibi.. Nasıl desem..Nevi şahsına münhasır bir bayanla nasıl bir ilişkiniz olduğunu merak etmiyor değilim. Bu kart ona verdiğim kart. Kendileri yere konması imkansız bir aristokrat ve siz de kati bir şekilde mesleğini hayat ve ölümü an be an yaşayan birisiniz.. ve bu ikisinin arasında olası bir köprü hayal edemiyorum bir türlü..”

“Bu kartı kendilerinden çaldığımı mı ima ediyorsunuz?”, diye ilk defa serin hali devreye girer Laila’nın.

“Bu dünyada her şey mümkün. Bununla beraber bu ihtimal aklıma bile gelmedi. İzciler, çapulcu değildirler ve çapulculuk da yapmazlar.. Sizi gücendirdiysem, lütfen beni bağışlayın zira niyetim bu değildi. Sadece anlamaya çalışıyorum, o kadar.”, der Largo samimi bir şekilde.

“Al benden de o kadar!”, diye cevabını yapıştırır Laila.

 

Largo denen adam bu cevaptan alındıysa bunu belli etmez. Ama takdirini de gizlemez.

 

“Anglenna ile an itibariyle aynı istikamette yol alıyoruz, dersem bu sizin için kabul edilebilir bir açıklama olur mu, peki?”, diye sorar Laila.

“Hmm..”,  diye düşünür Largo. “Kendisine sıfatsız, ve sadece adıyla hitab ettiniz. Bu saygısızlık göstergesi olabilir.. Kendilerine karşı hiçbir saygı duymadığınızı ve yüzüne de aynı şekilde hitab ettiğinizi de gösterebilir, ya da bir şekilde sizden bir çıkarı olduğu için bu saygısızlığınıza göz yumuyor olabilir, yada size ciddi bir şekilde borçlandığı anlamına geliyor olabilir!”

Laila adamın bu kadar derinlemesine yorum yapmasından nedense huylanır zira böylesi kişilik analizleri yapabilenler, silah kaçakçısı olmazlar, ya bir muharebe taktik generalidirler, yada oldukça mevkiili bir yerde idarecidirler, diye düşünür..

..yada bir teşkilatın kıdemli üyesi olurlar!

“Bir kaçakçı için ayrıntıları biraz fazla yakından inceliyorsunuz..”, diye temkinli bir şekilde sessizce konuşur izci kız ve ellerini yavaşça yana salar —kılıçlarının yanına.

 

Kısa bir anlığına Largo önünde altı yüz yardalık bakışlarla duran kıza bakar..

..ve tekrar sırıtır!

 

“Tüh! Kendimi ele verdim sanırım.”, der mutlu bir şekilde. “Lütfen rahat olunuz.. Bir izciye saldıracak kadar aptal değilim.”

“Ama asıl soru bu değil.”, der Laila aynı temkinle.

“Nedir asıl soru?, diye hayretle sorar Largo.

“Asıl soru, ne kadar aptal olduğunuz değil, bunu göstermek için ne yapacağınız..”, der Laila ve ellerini kılıçlarına yaslar.

 

“Hanımefendi.. Lütfen.. İnanın size herhangi bir şekilde zarar vermek niyetinde değilim.”, der Largo.

“Ben insanların niyetlerine göre hareket etmem zira bunu bilemem. Sözlerine ve sergiledikleri davranışlara göre hareket ederim.”, der Laila.

 

Largo, ‘teslim oldum’, kabilinde ellerini kaldırır.

“Hanımefendi. Size Lady Anglenna ile aranızdaki münasebeti sordum, çünkü kendileri ‘takip altında’ olan birisi.. ARİS tarafından.. Ve bir izcinin adının farkında olmadan çamura bulaşmasını istemediğim için sorduklarımı sordum size!”

Laila kaşlarını çatar.

“ARİS?”

 

 

“Arashkan İstihbarat Servisi!”

 

Laila’nın tek kaşı havaya fırlar zira ARİS.. Arashkan İstihbarat Şeysini daha önce ne duymuştur, ne de böyle bir servisten haberdarlığı olmuştur.

 

“ARİS..”, der Laila sessizce. “..Biraz dramatik olmuş sanki?”

“Aaaa.. evet kısaltma olarak aslında biz AİS’i istiyorduk ama başka bir şirket o kısaltmayı bizden önce kapmıştı çoktan.”, diye kabul eder Largo esefli bir sesle.

“Hangi şirket?”

“AİS — Arashkan İnternet Servisi!..”, der Largo sırıtarak. “.. ama bu konumuzun dışında.”

‘Biz AİS’i istiyorduk..’, derken?”, diye diğer kaşı da kalkmış bir şekilde sorar Laila.

 

Largo kelime kullanımlarında yaptığı hatayı anlar bir anda ve yüzünde kötürüm bir ifade belirir.

“Shit!”, diye küfreder sessizce.

“Çok ayıp, Ajan Largo, ama isabetli!”, der Laila, ellerini kılıçlarından ayırmaz ama muhteşem bir şekilde de sırıtır.

“Zekisiniz, hanımefendi.. Bu işleri kolaylaştıracaktır.”, der Largo. “Ancak burası konuşmak için pek de uygun değil. Aşağı kata inelim. Orası ses muhafazası açısından biraz daha güvenli..”

Largo, Laila’yı beklemez.

Dönüp elindeki lambayla içi tıka basa mallarla dolu dükkanın derinliklerine ilerler. Sonra izci kızın kendisini takip etmediğini fark edince durup ona bakar.

“Bir sorun mu var, hanımefendi?”, diye sorar ona.

“Sizi karanlıkta takip etmemi istiyorsunuz..”, der Laila temkinli bir ifadeyle.

“Evet.. Bir izci olarak bu sizin için çok da zor olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Efendi Largo.. Şayet kılıçlarımı çekmek zorunda bırakılırsam, bu birilerinin mutlaka öleceği içindir!”, der sakin bir şekilde Laila.

“Sizden daha azını beklemezdim zaten..”, diye sırıtır Largo.

 

Laila kaşlarını çatar, derin bir nefes alır, ve Largo denen bu.. her ne ise, adamın peşinden aşağı kata iner.

✱ ✱ ✱

19:03

Nerden, nerden, diye düşünüyordum ve en sonunda hatırladım.”, der Largo oturduğu tabureden. Adam, Laila ile aşağı kata, çok da geniş olmayan, yeraltındaki bir odaya inmiştir. Oda muhtemelen göründüğünden daha büyüktür ancak barındırdığı eşyalar dolayısıyla daralmıştır.

“Siz İzci Onbaşı Laila ‘Bane’ Wolvesbane’siniz.. Serenity Bölüğünden!”, der adam ve hem hayret, hemde hafif bir.. hayranlık? la bakar izci kıza.

“Bu kadar meşhur olduğumu bilmiyordum?”, der Laila, bulundukları dar odadaki tek masanın diğer yanındaki tabureden.

“Aaaa.. Öyle demeyin İzci Onbaşı. Bane’s Song Operasyonunda kuzeniniz İzci Onbaşı Morel Songsteel ile gösterdiğiniz başarı tam bir efsane!”, der Largo mutlu bir şekilde.

Laila kaşlarını çatar.

“Bu bilgiyi nasıl elde ettiniz?”, der tehlikeli bir sesle.

Largo omuzlarını silker.

“Serenity Home, Arashkan şehrine bağlı bir kasaba, İzci Onbaşı. Şerif Standorin, gerekli ve önemli bulduğu her türlü istihbaratı bize gönderir çünkü bu zorunluluk, görevlerinden sadece bir tanesi. Yıllar önce kendisini buraya, bizimle çalışması için davet etmiştik, ancak Serenity’den ayrılmak istemediğini söyledi bize ve kendisini bekleyen oldukça kıdemli bir mevkii de reddetmiş oldu.

Bu bilgilerden, Belediye Başkanınız, Arthandos Yuleman da haberdar. Kendilerinden, özellikle son yıllardaki operasyonları planlayan ve uygulayan Aager Fogstep’i de istedik. Tıpkı sizi ve kuzeninizi istediğimiz gibi. Arashkan’ın yeni, uyanık, becerikli, tecrübeli, taze kanlara ihtiyacı var. Özellikle de son birkaç yıldır yaşadığımız kayıplardan sonra.. Kayıplarımız var, ancak cevaplarımız yok ve Princeps Kaladin sabırsızlanıyor.

Ancak ne şerif, ne de Yuleman sizlerden vazgeçmek istemediler ve bizleri geri çevirdiler.”

 

Laila hayretle adamın söylediklerini dinler.

 

“Şimdi size lafı daha fazla uzatmadan, neden Lady Anglenna ile ilgilendiğimizi anlatacağım, ancak bu bilgiyi Aager Fogstep ve Şerif Standorin dışında kimseyle paylaşmamanızı rica edeceğim.”, der Largo.

 

Laila yavaşça başıyla onaylar.

 

“Olaylar öyle çetrefilli ki, neresinden başlasam başka bir yanı elimde kalacak..”, diye kendi kendine mırıldanır Largo, ve bir yanağını kaşır.

“Sizi ilgilendiren kısmı itibariylesini anlatayım şimdilik, gerisini sonra düşünürüz..

Bundan birkaç yıl önce Lady Anglenna, High Spires Efendisi Philius’a, High Woods Ri’sinin, Birinci Lord Princeps Kaladin’e gönderdiğini iddia ettiği bazı hediyelerle geldi. Philius’da hediyeleri, Princeps Kaladin’in Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memuruna teslim etti. Nevarki hediyeler saraya ulaştırılamadan o gece söz konusu memurun evinden çalındılar.

Söz konusu memuru da ertesi akşam evinde öldürülmüş olarak bulduk.

İşte işin çetrefilli kısmı da bu noktada başlıyor zira birileri aynı gün söz konusu memurun katilini, daha evi terk edemeden bulmuş ve onu öldürmüşlerdi.

Daha sonra edindiğimiz bilgiler bize hediyelerin ‘lanetli’ olduğunu söylüyor ve o hediyelerin Princeps’e ulaştırılması için gösterilen çabayı göz önünde tutarsak, buna inanma eğilimindeyiz.

Bu cinayetten, o zamanlar Arashkan’da varlık gösteren ve ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Loncasının sorumlu olduğunu düşündük. Nevarki bu olay bir şekilde onlarla Hırsızlar Loncası arasındaki husumetin tetiklenmesine de sebep oldu ve iki lonca üç gün süren, son derece kanlı ve arkalarında bizim bulabildiğimiz kadarıyla 416 ceset bırakacak şekilde sonlandı; Hırsızlar Loncası, bulabildikleri tüm Lanet Piçi öldürdüler ve onlar sayesinde yıllardır Arashkan’da bir kesiciler loncası yok.

Bu başlı başına mutlu bir kıyım olmakla beraber, bizim de takip edebileceğimiz herhangi bir ip ucu da bırakmamış oldular!

Şimdi, asıl konumuza, ortadan kaybolmuş High Woods hediyelerine dönersek, deliller ortadan kalkmış olmakla beraber, eylem ve teşebbüsün varlığının inkar edilemezliğidir..

Bunun anlamı da, High Woods Ri’si, Arashkan Princeps’ine suikast teşebbüsünde bulunduğu, bundan haberdar olmayıp, söz konusu suikast teşebbüsünün gerçekleşmiş olması halinde suçu Ri Grandaleren’e yıkmayı planlayan birisinin varlığıydı.

Her hâlükârda bunun anlamı da Arashkan’ın, en yakın komşusu olan High Woods’a savaş açması anlamına geleceği idi..

Tek sorun, olaya bir şekilde kaderin bir cilvesi karıştı diyelim, ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey oldu; hediyeler çalındı!

Özetle olay, hiç başlayamadan bitmiş oldu, zira hediyelerin ‘laneti’ Princeps’i öldürememiş bile olsa, bu savaş için yine yeterli bir sebep olurdu..”

 

“Olay başlamadan bitmiş o zaman. Gerisi istihbaratın işi.. Bir izcinin değil.”, der Laila nötr bir sesle.

 

“Kısmen doğru. Ancak evinde öldürülen ve Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memur, Felisia Fremier adında bir hanımefendi idi ve Princeps Kaladin’in de pek sevdiği yeğeniydi!”

 

Laila olduğu yerde çakılıp kalır zira bu ismin sessizce söylendiğini duymuştur. Söyleyen kişi bu ismi, hışımla, hüzünle, kahırla ve büyük bir hırsla söylemiştir her defasında ve Laila o kişiyi tanır zira bu kişi High Spires Efendisi Philius’un unutulmuş oğlu, Darly ‘Darlius’ Dor’un ta kendisidir!

 

“Ve bunların hepsini bir şekilde birbirine bağlayan kişi de High Lady Anglenna’dır. Size onunla aranızdaki münasebetinizi sormamın sebebi de buydu.”

Laila hiç sektirmeden cevap verir.

“Efendi Largo. Ben Serenity Home’dan, özel bir görev için gönderildim ve her ne kadar Arashkan şehrine yardımcı olmak istesem de, kendi görevimden sakınamam. Bununla beraber, size en başta söylediklerim de hala geçerlidir; Anglenna ile sadece aynı istikamete gidiyorum şu an, o kadar. Kendisine herhangi bir borcum yok. Ancak ve şayet onun bir ihanetin parçası olduğuna şahitlik edersem, emin olun ki kendisini gördüğüm yerde öldüreceğim.. Ben bir izciyim. Politikacı değil!”

 

Largo, Laila’ya biraz hayal kırıklığına uğramış gibi bakar ve izci kıza o bakış nedense tanıdık gelir.

Laila aynı hayal kırıklığını Themalsar’dan döndüklerindeki akşam, Serenity Home’da gerçekleşen şölende onunla dans eden birisine, “Çok kısa bir süreliğine geldim. Korkarım görevimiz bitmedi ve bu sefer çok daha uzağa, çok daha uzun bir süre gitmem gerekecek ve dönebilecek miyim bilmiyorum..”, dediğinde görmüştü..

 

“Summersong..?”

 

..diye istemsizce fısıldar Laila önündeki adama.

Largo bir anda irkilir ve izci kıza hayalet görmüş gibi bakar!

“Bu ismi nereden biliyorsun?”, diye tıslar ve bir eli masanın altında kaybolur.

“Efendi Largo.. Eliniz.. Lütfen!”, diye rica eder Laila.

Largo yüzünü buruşturur ve tuttuğu hançerle beraber elini tekrar masanın üstüne koyar.

“Zeki olduğunuzu zaten söylemiştim size genç bayan. Ancak bununla kafama vurmanıza gerek de yoktu!”, diye alınmış bir sesle konuşur Largo. “Evet. Adım Largo Summersong, ve siz bunu nereden biliyorsunuz?”

“Benzerliğinizden..”

Largo bu cevaptan herhangi bir şey anladıysa, bu hiçbir şekilde yüzüne yansımamıştır.

“D.D. Dexter Summersong.. Oğlunuz..!”

 

Largo öylece Laila’ya bakar..

..sonra başını önüne eğer.

 

“Neden onu terk ettiniz? Dahası neden ona öldüğünüzü ikna ettiniz?”

 

Largo uzun bir süre cevap vermez, başını da kaldırmaz.

Neden sonra, anca duyulur bir sesle cevap verir.

“Bu meslek.. Bizlerden hayatlarımızdan çok daha fazlasını alıyor. Dışarıda..”, diye muallak bir el hareketiyle Arashkan Şehrine işaret eder. “Bir milyonu aşkın insan, her gün nasıl tehlikelerle karşı karşıya olduklarının farkında olmadan yaşıyorlar.. Ama biz biliyoruz.. Sen, ben ve bir kaç iyi adam! Ve birileri de bizleri avlıyor. Eşimi yıllar önce öldürdüler. Ben gizli bir görevdeyken. Ben de Dexter’ı aklıma gelen olabilecek en güvenli ve en uzak yere, Serenity Home’a gönderttim, babasının bir görevde öldüğünü sanarak. Onu oraya gönderdim çünkü orada Şerif Standorin vardı.”

“O sizi asla unutmadı ama..”, der Laila gözleri dolu bir şekilde çünkü kendisi çok iyi bilirdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

Laila, kuzeni Morel, en yakın arkadaşları Gnine ve Udoorin, küçük, sevgili Inshala, hafif kaçık Merisoul ve hatta ve asla ısınamadığı Aager.. Hepsi çok iyi bilirlerdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

 

Laila, yıllar önce birkaç defa kendisine sorup, ancak çok daha sonra ne anlama geldiğini utanarak öğrendiği ismin anlamına tüm çıplaklığı ile ayılı verir..

D.D. Dexter; Daddy Dead Dexter!

 

Ve anladığı bir başka şey ise, bu ismi çocuğa, bilinçli olarak kendisinin vermiş olduğudur!

 

“Gökler aşkına.. Hiç kimse böyle bir yükü, böyle bir acıyı taşımamalı!”, diye inler Laila bir eli ağzında ve dolu gözlerle.

“Hiç kimse taşımazsa bu yükü, peki kim koruyacak insanlığı?”, diye sorar Largo Summersong sessizce..

✱ ✱ ✱

02:12

Laila yorgun ve bitmiş bir şekilde hana geri döner. Bu gün, onun için her bir açıdan yorucu bir gün olmuştur. Yetmiyormuş gibi bir de yolda iki sarhoş genç kendisine ‘iyi vakit’ geçirtmek istemişlerdi! Laila gençler adına bir şey söylemek istemez ancak kendisi kesinlikle iyi vakit geçirmişti.. Ertesi gün uyandıklarında gençlerin hayatlarını tekrardan değerlendirmeleri için İzci Onbaşı onlara bayağı bi kırık malzeme bırakmıştı!

İçeri girdiğinde beklediği dağınık, kutlama yapılmış izlenim ve izlerini göremez ve bunun sebebi de, yorgunluktan bir bankın üzerine yığılıp kalmış, başı, kendisini derin, karanlık gözlerle süzen adamın bacağına yaslamış küçük, sevgili Inshala’dır.

“Annem bana hiçbir zaman, ‘Bu saate kadar neredeydin?’, diye sormadı.”, der Aager sessizce, uyuyan kız uyanmasın diye.

“Çünkü sen uslu bir çocuktun?”, diye cevap verir Laila yorgun bir sesle.

“Hayır. O öldürülüp ben ve kız kardeşim götürülünceye kadar evden hiç çıkmadık çünkü Drashan’da başıboş çocukları mızrakla şişlemek ayrıcalıklı bir eğlence tarzıdır..”, der Aager.

“Neden bunu bana söyledin ki şimdi?”, diye harlar Laila tiksintiyle!

“Söyledim çünkü gerçekte Dranshan’dan çok da uzak değiliz İzci Onbaşı. Daha iki hafta önünce salak bi çocuğu, gün ortasında kaçırmışlardı ve onu kurtarıncaya kadar çoğumuz neredeyse ölüyorduk, unuttun mu? Özgürce ve başına buyrukça yaptığımız şeylerin faturasını hiçbir zaman sadece kendimiz ödemeyiz.”, der ve başıyla, kart elini saçları arasında gezdirdiği kızı işaret eder.

“Neden bunu bana söylüyorsun ki?”, diye neredeyse aynı soruyu, farklı vurgularla tekrarlar Laila.

“Sana söylüyorum çünkü bütün bunların arasında olgun ve aklı başında olduğunu düşündüğüm bi sen varsın. Lütfen beni hayal kırıklığına uğratma..”, der ve yavaşça, sessizce ve imtina ile yerinden kalkıp mutfağa gider. Laila içeriden hafif bir cam sesi duyar gibi olur. Aager, içinde süt olan uzun, cam bir bardakla geri gelir.

“Geç gelirsen kaçırdığın için üzülmeyesin diye Inshala sana nişan pastasından ayırdı ve kimse yemesin diye de saatlerce burada, başında bekledi..”, diye ekler Aager ama sesinde Laila’nın ondan beklediği acımasız ifadesi yoktur. Varsa da bu fazlasıyla siliktir.

Adam elindeki bardağı sessizce masaya, pasta dilimlerinin yanına bırakır, sonra sessizce küçük kızı toparlar, kucaklar ve merdivenlere yönelir.

 

Laila birden, hiçbir zaman sevemediği ve ısınamadığı bu adamın da değişmiş olabileceğine ayılı verir..

Evet, adamın değişimi dışarıdan, adı Inshala olan mucizevi bir etkiyle gelmişti. Ancak Aager’in gelen zorlu değişimi kabul etmesi, yapmış olduğu bilinçli bir tercih idi.

Ve Laila için alması gereken bir ders vardı burada sanki.

 

İzci kız hanın boş salonunda, az evvel Aager’in terk ettiği banka oturur ve sevgili küçük Inshala’nın kendisi için ayırdığı, üstü kremalı, içi kırık çikolata ve fındıklı pasta dilimlerini yerken bir yandan da Aager’in getirdiği buz gibi sütü yudumlar..

..ve son birkaç gündür yaşadıklarını değerlendirir.

 

Pastayı ve sütü bitirdiğinde, değerlendirmesi daha bitmemiştir ama muhtemelen bu da zaten üç dilim pasta ve bir bardak soğuk sütten çok daha uzun sürecektir.

Laila yerinden kalkar, tabağını, bardağını ve çatalını alır ve onları mutfağa bırakır. Uyumaya gitmeden önce canı bir bardak daha soğuk süt çeker, nevarki içi süt dolu sürahiyi aldığında ne sürahinin, ne de sütün soğuk olmadığını fark eder.

 

İkisi de oda sıcaklığındadır!

 

Laila ‘Huh!’, diye geçirir içinden ve yüzünü ekşiterek sütten vaz geçer.

Laila ılık sütten hiç hoşlanmaz!

İçleri tıka basa dolu sadaklarını omuzlar ve kendisi de odasına çekilir.

 

Kızlarla paylaştığı odanın kapısını açtığında High Lady Anglenna dışında herkes uyumaktadır. High Lady ise elflere özel trans halindedir ancak kapı açıldığında kadın bir eli pençe şeklinde, büyü yapmaya hazır kapıya yöneltmiş, diğer eli ise korumak istiyormuşçasına hemen yanında uyuyan prensesinin üzerindedir.

 

Laila sessizce üstünü çıkartır ama zihni Largo Summersong’un anlattıklarıyla uğuldar.

İzci Onbaşı yatmadan önce High Lady’ye döner ve ona gizleyemediği bir hışımla tıslar.

“Sen ne yaptın?”

Anglenna, kendisinden beklenmeyecek ve daha önce Laila’nın ondan asla duymadığı, cılız, titrek bir sesle cevap verir.

“Tahmin bile edemeyeceğin şeyler..”


Serenity Home, teknik olarak Arashkan şehrine başlı olması dolayısıyla bu şehre vergi ödemektedir. Talep edilmesi halinde de Arashkan’a askeri ve lojistik desteği de sağlama zorunluluğu vardır. Bununla beraber, Serenity Home, kendi iç işlerinde ve başka yerlerle yaptığı antlaşmalarda özgürdür; söz gelimi Dim Woods elfleri, Elder Hills ve Scowling Hills dwarfları, Tinker Hills ve (zamanında yapılan ve teknik olarak hala geçerliliğini koruyan) Silent Hills antlaşmaları ve bunlara en son eklenen Drashan ile ortak saldırmazlık antlaşması. Bu antlaşmaya göre Serenity Home, Drashan’a yıllık haraç ödemektedir. Buna karşılık Drashan korsanları da Serenity Home ve civarındaki yerleşim merkezlerine dokunmayacak ve (pek az kişinin farkında olduğu gibi) Serenity Home’a saldırılması halinde onu müdafaa etmekle yükümlü olacaktır.

arashkan şehri dungeons and dragons groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

Dreadlock!

Dreadlock!

Timeline:

Grup bir yandan Gar Thalot’u ararken, bir yandan Lilly Venom olayını hazmetmeye çalışır. Nevarki günler grubun bazıları için oldukça sıkıcı geçmektedir; Anglenna, Lorna, Udoorin ve Laila gibi.. Ancak başkalarının aksine bazıları can sıkıntılarını daha sessiz ve sakin bir şekilde geçirmeyi tercih ederken Laila herkesin ‘harika bir şehir’ dedikleri Büyük Arashkan’ı gezmeye karar verir..

Ve belki de kuzeni Bremorel için de hediyelik bir şeyler bulur.

 

Bu hikaye,
Benim gitmem lazım.
ve
Geleceğin Adımları“ndan
bir gün sonra yer alır..

 

 

Üç Gün Önce..

Para.. Laila’nın paraya ihtiyacı vardır. Arenada teke tek atıştığı kaçık büyücüden sonra bir de o devasa yaratığa attığı oklar sonrasında, iki sadağının birisini tüketmiş, diğerini ise yarılanmıştır ve Udoorin’e “Bana borç versene!”, diye tekrar gitmeye de hiç niyeti yoktur! Aslında Udoorin’e bundan önce defalarca borç para için gitmiş, her defasında da bir şeyler koparmayı becermişti. Udoorin kızlar söz konusu olunca biraz salak olabiliyordu..

Laila bunu gülerek hatırlasa da, aslında biraz da kendinden utanır. Geri döndüklerinde cesaretini toplayabilirse, kuzeni Bremorel’i de yanına alıp, Belediye Başkanı Yuleman’a gidecek ve izcilere maaş bağlanmasını talep edecekti. Tercihen, Prenses Lorna’dan duyduğu bir kelime ile, ‘Gecikmiş Ödemelerle’ beraber!

Kaba bir hesapla, on altı yaşında izciliğe alınan Laila, tam on bir yıldır bu işi yapmaktaydı. Özel operasyonları işin içine katmazsa, sadece düz maaşla, ve tercihen vergiden muaf, ayda 3 altın vermiş olsalar..

“Yani. Basit bi kasaba muhafızına ayda 2 altın verdiklerine göre, bize de 3 altını çok görmezler her halde.”, diye düşünür Laila ve sokağın ortasında durup hesaplamaya çalışır.. Yılda on iki aydan on bir yıl..

Laila tek bakışta yirmiden az iseler, kesin rakam, elliden az iseler üç aşağı beş yukarı, yüz civarında iseler artı-eksi on olacak şekilde düşmanın sayısını tahmin edebilecek kadar tecrübelidir. Yüzden çok iseler, zaten yanlış yerdedir ve ivedilikle oradan kaybolması gerekmektedir..

İzcilik öncesi Laila, Serenity Home’un tek okulu olan tapınağın hemen dibindeki yetimhaneye bağlı okula, eh, arada bir gitmişliği olmuştu. Laila okuldan pek hoşlanmamıştı. Nihayetinde geldiği yerde okul denen şey yoktu. Okul sıkıcıydı. Bi ton gereksiz şeyler öğretiliyordu ve Lady Magella da haftada birkaç kez gelip vaaz veriyordu. Laila o vaazları uyuyarak çok iyi değerlendirmişti, her ne kadar Lady tarafından defalarca yakalanmış olsa da..

Okuldan sadece Thomas gibi sümüklü çocuklar hoşlanırdı!

Laila o okulda sadece müzik dersini sevmişti. Serenity Home kasabası müzisyeni Efendi Thokan Silversong gelip çocuklara şarkı söyletiyordu ve küçük Laila için bu haftanın en eğlenceli anıydı zira avazı çıktığı kadar bağırarak;

 

Rook Dağını duman almış,
Haydi yürüyelim izciler.

Dim Woods’da elfler oynarmış,
Haydi yürüyelim izciler.

Elder Hills’den sakallı cüceler yuvarlanmış,
Haydi yürüyelim izciler.

High Woods’un kızları güzelmiş,
Haydi yürüyelim izciler.

Tinker Hills’de cüceler tökezleyip düşmüş,
Haydi yürüyelim izciler.

Hepsi gelip Serenity’de mutlu olmuş,
Haydi koruyalım izciler.

 

..diye şarkılar söylemişti.

Laila bu şarkıyı hala hatırlar ve saçmalığına güler. Hangi işsiz salak yazdı bunu acaba, diye düşünür.

 

Laila, uzun, altın saçlı, gökyüzü mavisi gözlü, can yakıcı kalın kaşlı D.D. Dexter “Raptor” Summersong ile o sıralar karşılaşmıştı. Laila D.D.’nin ne anlama geldiğini yıllar sonra, biraz da utanarak öğrenmişti. Halbuki çocuğa defalarca D.D.’nin ne olduğunu sormuştu. Laila’nın bildiği bir şey vardıysa, şayet izci olmamış olsaymış, muhtemelen bir şarkıcı olurmuş zira küçük yaşta avazı çıktığı kadar bağırsa da, daha sonraları, yaşıyla birlikte gerçek sesi de olgunlaşmış, kuzeni Bremorel’in sert ve asabi mizacının aksine gerçekte yumuşak bir sese sahip olmuşken, kendisinin ise daha tok, kontralto bir sesi olmuştu ve zamanında Efendi Thokan onu az istememişti korusunda. Belli ki bu kontralto denen şey, pek sık rastlanan bir şey değildi..

Laila’nın babası ise eski bir ormancıydı ve kızının bir şarkıcı olmasındansa, ‘işe yarar’ bir mesleği olmasını istemiş ama deli gibi sevdiği kızının da üzerine fazla gitmemişti. Ona yanlışla bir gün, “Şayet eski evimizde bir izci olmuş olsaydı, belki de annen hala hayatta olurdu.”, demiş, ve bu da Laila için konunun kapanmasına sebep olmuştu.. Evet, şarkı söylemeyi çok seviyordu ama, sevdiklerinin güvenliği ise Laila için çok daha önemliydi..

 

Biri Laila’ya çarpar ve, “Özür dilerim hanımefendi. Ama yolun ortasında durmayın lütfen.”, diye uyarır onu. Laila yolun karşısına geçer ve Arashkan Adalet Sarayını bir boydan diğerine kadar takip eder.

“İhtiyacım olduğunda neden Gnine yanımda olmaz ki?”, diye kara kara düşünür. Eveeet, dikkati tekrar dağılmadan önce, ayda üç altın, on altı yaşından beri, yirmi yedi yaşına kadar ne ediyor şimdi, diye düşünür. On bir yıl. On iki aydan, kaç ay ediyor.. Elde var bir.. Yüz otuz.. Hayır, yüz otuz iki.. Evet yüz otuz iki ay..

“Oha! Ben yüz otuz iki aydan beri izci miyim?”, diye hayret ve gurur karışımı bir şeyler hisseder Laila.

“Yüz otuz iki ile üç. Ne yapıyor şimdi?”

Laila zeki bir kızdır. Rakamlarla fazla kafasını yormaz. Yolun çaprazlama karşına geçer ve Tüccarlar Mahallesine yönelir. Yolda giderken orada burada duvarlara ve sokak lambalarına asılmış kağıtlar dikkatini çeker.

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

G.T.

 

“İlginç.”, diye düşünür Laila. “Demek ki burada ciddi adalet sorunları var.”

 

Tüccarlar Mahallesine vardığında gözüne kestirdiği, sempatik, yaşlıca tüccara yanaşır.

“Buyur güzel kızım. Senin için uygun çok güzel şallarımız var.”, diye rengarenk kumaşlardan oluşan boy boy atkılar, eşarplar ve şallarla dolu dükkanına davet eder yaşlı tacir Laila’yı.

“Teşekkür ederim, Tüccar Efendi. Şallarınız çok güzelmiş. Ancak para hesabı konusunda biraz sorunlarım var. Belki bana yardımcı olabilirsiniz..”, der Laila yaşlı tüccara ve en azından D.D. Dexter üzerinde her zaman işe yaradığını bildiği ölümcül gülümsemesini atar.

Belli ki Laila’nın becerikli olduğu tek şey, ok atması değildir, zira yaşlı tüccar biraz kızarır ve “Tabii, tabii, güzel kızım. Nedir çektiğiniz sorun?”, diye afallar biraz.

“Diyelim ki yüz otuz iki altınım var. Bu altınların her biriyle bir kâse aldım ve her kâseyi de üç altına sattım. Toplam kaç altınım olmuş olur?”, diye mutlu bir şekilde sorar Laila.

“Hmm.. Toplam kârınız 237 altın ve 4 gümüş eder kızım.”, der yaşlı tacir.

“Nasıl yani?”, diye afallamış bir şekilde sorar Laila.

“Ana para kârın parçası değildir, güzel kızım. Yüzde on vergiyi de düştüğünde elinde 237 altın ve 4 gümüş kar etmiş olursun!”, diye sevimli bir şekilde açıklar yaşı tacir.

“Peki diyelim ki, tam vergi memurları gelmeden önce, ana paramla birlikte elimdeki altın ne ediyor?”, diye sorar Laila.

 

Dedik çoktan; Laila zeki bir kızdır.

 

“Toplam paran 396 altın eder, güzel kızım, ama sana tavsiyem, vergini her zaman öde, çünkü vergi memurları her zaman eninde sonunda seni gelir bulurlar ve evine haciz getirirler.”, diye telkin eder yaşlı tüccar.

Laila yaşlı adama teşekkür eder ve tamamen bozulmuş bir şekilde Tüccarlar Mahallesinden ayrılır.

 

“396 altın mı? On bir yıl çalıştım toplam birikimim 396 altın mı yani? Bu da ne eder? Sanırım yeterince yalvarırsam sekiz adet tek parıltılı, yada dört adet çift parıltılı ok yapar..”, diye tam anlamıyla hayal kırıklığına uğramış bir şekilde olduğu yerde kalakalır!

 

AMA BEN ÜÇ DAKKADA ALTMIŞ ADET İKİ PARILTILI OK YEDİM YAA!

 

Tabii, burada Laila’nın hesaba katmadığı, gerçekte ortada aylık 3, dolayısıyla da toplam 396 altının dahi olmadığıdır.

İzcilerin hayatı gerçekten çok zordu.

Belki de ‘Gecikmeli Ödemeli’ fikrinde olduğu gibi bu konuda da Prenses Lorna’dan başka bazı fikirler alabilirdi. Evet, ondan fikir alacaktı, para değil. Udoorin’den para yolması, göreceli de olsa kabul edilebilir bir şeydi. Ama bir prensesten para istenmezdi. Bu hem ayıp, hem uygunsuz, hem de tehlikeli bir borçtu.. Evet Lorna gerçekten iyi niyetli bir kızdı ama aynı zamanda da bir aristokrattı, annesi bir insan olsa da, babası bir elfti!

Ama madem ona fikrini soracaktı, o zaman belki de ona Prenses Lorna değil de, Prenses Alor’Nadien ne, diye hitap etmeliydi.

Laila’nın içindeki ses bundan hiç hoşlanmaz. Kız kendisini ‘Lorna’ diye tanıtmıştı ve artık o Laila için de ‘Lorna’ idi ve bir elf ismine de ihtiyacı yoktu. En nihayetinde Lorna’da kendisi gibi bir yarı elfti ve onunda dili kendisi gibi elflerden yanmıştı..

“Salak, kendini beğenmiş, sivri kulaklı elfler!”, diye sessizce hışmeder Laila genel olarak elflere.. Annesi dışındaki elfler tabii.. Annesi, annesiydi ve ırkının bir önemi yoktu onun için. O kadar işte!

 

Canı fena sıkılmış bir şekilde Tüccarlar Mahallesini arkasında bırakır ve Subaylar Lojmanlarına doğru yönelir. Nevarki oraya yaklaşınca, kibirli subay ve eşlerini ve kendisine ters bakışlar atan muhafızları görünce canı daha da sıkılır ve Heaven Parkına yönelir.

Laila parka adım attığında bir anda bütün can sıkıntısını ve günlerdir hissettiği, ancak fark edemediği boğucu şehir havasından kurtuluverir. İstemsiz bir şekilde gözleri dolar ve hiçbir şeyi kendi kasabasına, oradaki evine ve Ritüel Ormanına değişmeyeceğine karar verir.

Uzun bir süre parkta rastgele dolaşır Laila ve etrafındaki ağaçları, çiçek bahçelerini, yapay göletleri, patikaları, bankları ve tekerlekli satıcıları izler. Yakınından geçen bir satıcıdan bir açma ve adamın limon suyu olduğunu iddia ettiği küçük bir maşrapadan da alır. Laila açmayı iki lokmada yer ve kesinlikle limon suyu olmayan şeyi içer. İçtiği şey her ne ise kekremsi bir tadı vardır, ama en azından soğuktur.

Laila parkın ta öbür ucuna kadar yürür. Partan çıktığında karşına onun pek hoşuna giden Okçular Mıntıkasına gelir.

İzci Onbaşı her yerde ok atan askeri kıyafetler içerisinde insanlar görür. Havada mütemadiyen oklar uçuşmaktadır ve herkes ya kocaman yuvarlak hedeflere, yada içi sıkıştırılmış samanla dolu ‘insan’ şeklindeki kuklalara oklarını atmaktadır.

 

“Hey! Sen!”, diye biri bağırır ona.

 

Laila duymazdan gelir.

Laila duymazdan gelme olayını profesyonelleştirmiş biridir!

Ayrıca kendisini bir hanımefendi olarak görmese de, nihayetinde bir bayandır, lütfen yani.. Bir bayana asla ‘hey, sen’lemezsin, ayıptır!

Dolayısıyla Laila hiç çekinmeden duymazdan gelir.

 

“Sana söylüyorum! Biraz ağır işitiyorsun sanırım!”, diye tekrar bağırır sesin sahibi.

 

Laila duymazdan gelmeye devam eder.

“Çattık bir geri zekalıya daha!”, diye söylenir adam.

‘Geri zekalı mı?’, diye fena bir şekilde alınır Laila ve arkasından yaklaşan ayak seslerini son ana kadar umursamaz. Son anda ise döner..

..ve adamın yere basmak üzere olan ayağına nazik bir tekme atar. Adam, bir anda yürüyüş düşüşünü engelleyecek adımdan mahrum kalınca, yüzü koyun yere kapaklanır.

“Annen, bayanlara nasıl hitap edilir öğretmedi mi sana?”, diye hafif kindar bir sesle sorar yerde yatan adama.

Adam yavaşça yerden kalkar ve bir eli belindeki kalın, disiplin copuna gider.

“Anlıyorum. Öğretmemiş. Neyse ki benim bugün biraz vaktim var.”, diye gülümser Laila adama.

“Seni küçük şırfıntı..”, diye başlar burnu kırılmış, alt dudağı patlamış, yüzü gözü kan içinde adam..

..ama gerisini getiremez.

Laila adamın tam göğsünün ortasına, olduğu yerden full-kontakt bir taban tekmesi koyar, ve onu iki yarda gerisin geriye fırlatır.

Adam ıslak bir çuval gibi yığılır!

Laila tekrar gülümser.

“Şırfıntılık değiştirilebilir. Aptallık ise kalıcıdır!”

 

“Neler oluyor burada?”, diye bir ses gelir arkalarından ve beraberinde birkaç genç askerle yaşını biraz almış apoletli biri belirir.

Yeni gelen adam önce Laila’ya, sonra da yerde yatan adama bakar ve bıkmış bir ifadeyle başını sallar.

“Kaldırın şu salağı ve revire götürün.”, der.

Askerler yerde yatan adamı kaldırıp götürürlerken, yaşı geçmiş apoletli adam Laila’ya döner.

“Yüzbaşı Graden Forman.”, diye özlü bir şekilde kendisini tanıtır.

“Shit!”, diye küfreder Laila bir anda zira adamın rütbesi kendisininkinden çok daha üstündedir.

“Çok ayıp hanımefendi, ama isabetli.. Onbaşı Krugral’ın kusuruna bakmayın demek isterdim ama görüyorum ki çoktan bakmışsınız.. Sanırım buralı değilsiniz. Olsaydınız bir aristokratın şımarık oğlunu tanırdınız. Bununla beraber, onu iki kere yere devirdiniz ve bunu da eğitimli bir şekilde yaptınız. Kıyafetlerinize bakılırsa ya bir paralı askersiniz ve başınız belada, yada bir izcisiniz ve bu olaydan paçayı yırtma ihtimaliniz var.”

“İzci Onbaşı Bane. Serenity Bölüğünden, efendim!”, diye selam verir Laila, ama ‘hazır ol’a geçmez, zira izciler kendi efendileri dışında kimseye ‘hazır ol’da durmazlar!

“Serenity Bölüğü..”, der Yüzbaşı ve yanağını kaşır. “Evinden oldukça uzaktasın, izci.”

“Özel bir görevdeyim, efendim. Gerekli bazı mühimmatlar için şehre gelmiştim. Adamınız için özür dilerim ancak çok da fazla değil. Bugün annesini utandırdı!”, der Laila, izcilere özel, sakin üslubuyla.

“Annesini utandırmanız için, annesinin kim olduğunu bilmesi gerekiyor önce..”, diye sırıtır Yüzbaşı.

 

Daha geriden birisinin bağırdığı duyulur.

“Kim? Kim yaptı bunu kardeşime?”

“Shit!”

..diye küfreder Yüzbaşı.

✱ ✱ ✱

Yüzbaşı Graden. Kim yaptı bunu kardeşime? Sorumlusunu yakaladınız mı?”, diye kükreyerek yaklaşır uzun sarı saçlarını arkadan başlamış bir genç. Ayaklarını yere vura vura gelen adam, aslında yakışıklı denebilecek biridir ama nedense Laila adamı gördüğü anda ondan hoşlanmaz. Adamın yüz ifadesinde, nadiren ormanda gözü dönmüş, sebepsiz yere öldüren havanlarda gördüğü ‘kuduz’ bir şeyler vardır sanki ve Laila bu tür hayvanlara ne yapılması gerektiğini çok iyi bilir.

“Kendinize mukayyit olun Onbaşı Jarson. Sizi, Onbaşı Krugral’ın haksız yere saldırdığı, ve faturasını ödediği kişiyle tanıştırayım; İzci Onbaşı Bane..”, der Yüzbaşı Graden sakince.

“Güzeeel.. Onu yakaladınız demek. Askeri mahkemede yargılanıncaya kadar hapse atılmasını istiyorum!”, diye kindar bir şekilde emreder Onbaşı Jarson.

“Onbaşı.. Sanırım anlamadınız. Hanımefendi bir İzci Onbaşısı..”

“Noolmuş izci onbaşısıysa?”, tükürür gibi konuşur genç adam.

“Ne olduğunu anlatayım size o zaman; Kendisi bir izci olduğu için askeri mahkemede yargılanamaz çünkü bir ordu mensubu değil. Bir izciyi sadece o bölgedeki en yetkili resmi kişi yargılayabilir.. Bunun anlamı da sadece First Lord Princeps Kaladin bir izciyi yargılayabilir, suçlu bulması halinde de cezalandırılmasına karar verebilir. Lütfen bu olayı Princeps Kaladine kadar götürmeyi düşünmeyin, zira bu olay sonucunda olacağı gibi İzci Onbaşısı haklı görülürse, babanız dahil tüm ailenizi de yakmış olursunuz. Ama karar sizin.”, der Yüzbaşı ve susar.

Onbaşı Jarson’un yüzü kıpkırmızı olur ve çirkinleşir.

“İzci Onbaşı. Sanırım burada işiniz bitti. Size iyi günler diliyorum.”, der Graden.

“Hayır!”, diye araya girer Jarson. “Bu olayı Princeps’e götürmeden de halledebiliriz. İzci Onbaşıyla aynı rütbedeyiz ve kendisi aile şerefimizi zedeledi. Onu düelloya davet ediyorum!”

Jarson sözünü bitirdiğinde, yüzünde muzaffer bir ifade belirmiştir.

“Şayet izci düello teklifimi kabul etmezse, korkağın tekidir ve bir izci olmayı da hak etmiyordur!”

“Onbaşı Jarson.. Senin peçete rütbenle bir izcinin rütbesini isim benzerliği dolayısıyla aynı olduklarını düşünecek kadar ahmak olamazsın!”, diye harlar Yüzbaşı.

Onbaşı Jarson omuzlarını silker.

“Bunun için Princeps’e gitmemize gerek yok Yüzbaşı Graden. Her mahkeme bu konuda benim lehime karar verecektir ve bunu siz de biliyorsunuz!”, diye sırıtır.

Yüzbaşı, önce Jarson denen gence tiksintiyle bakar, sonra Laila’ya döner.

“Korkarım Onbaşı Jarson haklı. Ancak düello teklifi ondan geldiği için yer ve zaman tercihi ona, silah tercihi size kalmış durumda.”

Janson hiç sektirmeden, “Şimdi ve burada!”, diye mutlu bir şekilde ünler.

Laila saçma sapan bir olayın bir anda böylesi bir hale dönüşmesine hayret eder ve içinden ‘Gerçekten bu şehirlilerin yapacak işleri yok mu?’, diye geçirir.

Dışarıdan ise hiç istifini ve ‘cool’unu bozmadan, “Onbaşı haklı. Geciktirmekte bir fayda görmüyorum. Burası uygun. Ok da olur, kılıç da. Delikanlı ölümüne mi, yoksa ‘amca’ deyinceye kadar mı dövüşmek ister? Ama bir konuda kendisini uyarmak isterim; ben amcamı yıllar önce bir ork baskınında kaybettim. Dolayısıyla onu bir yenilgiye alet etmek gibi bir niyetim yok!”

 

Ortam bir anda sessizliğe bürünür. Jarson, Laila’ya hayretle bakarken, Yüzbaşı Graden ise bir eliyle yüzünde oluşan sırıtışı başarısızca bir şekilde gizlemeye çalışır ve Laila’ya takdirle bakar.

 

“İsterseniz kurşun oklarıyla bu işi halledelim.”, diye önerir Yüzbaşı.

Laila’nın bir kaşı kalkar.

 

Kurşun okla gerçek ok arasındaki tek fark, kuşun okun ucunda çelik, sivri başlık yerine içine kurşun tozuyla doldurulmuş küçük bir kesenin olmasıdır ve Laila bunlardan çok haz almamıştır. Bu tür başlıklar, küçük kuş avlarken, normal okun kuşu parçalamasından dolayı tercih edilmesidir. Laila havada uçarken bir kuşu okla bayıltıp, sonrasında baygın bir hayvanı öldürmeyi pek de iç açıcı bulmamıştır.

 

“Kabul.”, der kısaca.

✱ ✱ ✱

Unutma.”, diye uyarır Laila’yı Yüzbaşı. “Yerinden kıpırdarsan, ‘korkmuş ve kaçmış’ kabul edilirsin. İkinizde ya diğeri kıpırdayıncaya kadar, yada biriniz diğerini devirinceye kadar devam edeceksiniz.”

Yüzbaşı bir anlığına durur.

“Hanımefendi.. Sadece duruşunuzla beni gururlandırmayı başardınız.”, der neden sonra sessizce. “Ama şu ahmağı devirirseniz size minnettar olacağımı da ifade etmeliyim.. Ayrıca tüm paramı size yatırdım!”

“Anlayamadım?”, diye hayretle bakar Laila, Yüzbaşıya.

“Üç bölükteki herkes bahse girdi. Ordu bunun gibi şımarık rütbelilerle dolu ve size karşı bire on bahse girdiler.”

“Hmmm..”, der Laila. “..Bundan benim bir şey kazanma ihtimalim var mı?”

“Tabii ki.. Neden size anlatıyorum sanıyorsunuz?”, diye sırıtır Yüzbaşı. “Sizin adınıza bu ayki maaşım olan elli altını koydum. Kazanırsan, bu da beş yüz altın demektir. Yarısı senin!”

“Çok cömertsiniz, Yüzbaşı Graden. İsterseniz yarın tekrar gelebilirim.”, diye sırıtır Laila.

Yüzbaşı kısa bir kahkaha atar ve birbirinden yaklaşık yüz yarda mesafede duran iki düellocunun ortasına kadar yürür sonra kendisine uzatılan bayrağı alır.

“Eveet. Bu bayrağı indirdiğimde atışma başlayabilir. Yerinden hareket eden ‘bir korkak’ olarak diskalifiye olmuş olacak. Düello, iki kişiden biri devam edemeyecek hale gelinceye kadar da sürecek. Her ikiniz de yanınızda duran varillerdeki okları kullanacaksınız. Her ikiniz de hazır mısınız?”

“Ben kardeşimin öcünü almaya hazırım!”, diye bağırır genç Onbaşı.

Laila ise sakin bir şekilde, “Evet.”, demeyi tercih eder.

 

Yüzbaşı Graden, iki düelistin atış alanından çıkar, bayrağını kaldırır iki gence de son bir bakış atar, sonrada keskin bir hareketle bayrağı indirir..

..ve havada oklar uçuşmaya başlar!

 

Onbaşı Jarson ard arda okları sallamaya başlar.

Laila ise öylece yerinde kıpırdamadan durur..

..ve gelen oklara hafif bir hayal kırıklığı ile bakar.

 

“Bu ıska. Bu da ıska.. Bu tamamen üstümden geçecek. Umarım arkamda biri yoktur! Sanırım bunun isabet etme ihtimali var.”, der ve hiç sektirmeden, seri, tek hamleyle bir oku yerleştirir, yayını gerer ve salar..

 

Ve İzci Onbaşı Laila yaklaşan oklardan birini başından vurur!

 

Seyirciler arasından bir uğultu kopar ve ok yağmuru bir an durur.

“Şans!”, diye bağırır Jarson ve tekrar, daha azimli bir şekilde atmaya başlar oklarını.

 

Laila az önce yaptığı marifeti tekrarlar..

..Üç defa daha!

 

Seyircilerin uğultusu kesilmiş, herkes hayretle Laila’nın sessiz duruşunu seyretmektedir ve izci daha hiçbir karşı atışta bulunmamıştır.

En sonunda genç Jarson ateşi keser, zira okları tükenmiştir ve hem hayret, hem de korkuyla kendisinden yüz yarda mesafede sessizce duran kıza bakmaktadır.

 

İzci Onbaşının sessizliğine dayanamayan Yüzbaşı, Laila’nın yanına gelir.

“Hanımefendi? Onbaşı Jarson’un okları bitti ve sanırım yeterince rezil oldu. Vurun onu ve bir şımarığın aptallığına son verin.”

“Yüzbaşı Graden.”, der Laila sakin bir şekilde. “Bu adil bir düello değildi. Ben bir izciyim ve bu elimdeki de bir eğlence aracı değil. Bu bir silah. Bunu elime aldığımda niyetim bir kötülüğü öldürmek içindir, aptallara dersini vermek için değil.. Bu ‘ordu’nun işi!”

 

Yüzbaşı Graden sırıtır.

“Aptallık en büyük kötülüktür!”, der mutlu bir şekilde, ve dehşet içerisinde kendisine bakan Jarson’a işaret eder.

“Paramı hemen istiyorum!”, diye burnundan solur Laila ve ardarda üç ok gönderir..

 

Oklardan ilki Jarson’u apış arasından vurur ve herkesten toplu bir “Offf!” inlemesi duyulur.

İkincisi ise acıdan iki büklüm olmuş gencin suratına isabet eder.. ve Laila, kardeşi Krugral gibi Jarson’un da burnunu kırar.

Sonuncu ok, bir eli bi yerinde, diğeri ise kırılmış, kan içindeki burnunda olan gencin alnının tam ortasına, nefis bir ‘kıtlama’ sesiyle darp eder ve tıpkı kardeşinde olduğu gibi Jarson’da iki yarda geriye fırlar ve ıslak bir çuval gibi yere serilir..

 

Ve Okçular Mıntıkası bir anda hayret ve coşkuyla infilak eder!

 

İki saat sonra Laila hana, elinde yüklü bir keseyle geri döner.

“Para.. Benim daha çok paraya ihtiyacım var!”, diye homurdanır..

✱ ✱ ✱

İki Gün Önce..

Udoorin!”, diye seslenir Laila ve bunu yaparken yüzünde hiçbir kızarma olmaz. Udoorin, zırhından kurtulmuş, üstüne biraz hırpani kıyafetler giyinmiş ve ilginç bir şekilde belinde sadece bir hançer ve sapı da, kabzası da pis çaput bezleriyle sarılmış babasının kılıcıyla odasından çıkmaktadır ve bu haliyle bas bas ‘ben tebdili kıyafet gizli bir göreve gidiyorum’, diye bağırmaktadır!

Udoorin, Laila’ya temkinli bir bakış atar zira Laila’yı yıllardır tanımaktadır ve Laila o ses tonunu sadece kendisinden bir şey isteyeceği zaman kullanmıştır.

“Ummm.. Bi şey mi lazım, Laila?”, diye de temkini saklamaz.

“Neden? Senden illa ki bir şey mi istemem lazım?”, diye alınmış bir sesle cevap verir Laila ve içinden lanet eder. Prensesle karşılaşmalarından beri çocuk git gide akıllanmaya başlamış gibidir ve bunun sebebi olarak da Udoorin’in zekasının artmış olabileceğine değil, sanki prensesin, teşhir etmemesi gereken bazı kızsal sırları ona anlatmış olabileceğine bağlar.

 

Ve Laila’nın gözünde bu, bütün kızlara yapılmış bir ihanettir!

 

“Nereye gidiyorsun?”, diye sorarak taktik bir dönüş yapar Laila.

“Bilmem. Muhtemelen daha önce gitmediğim pis bir hana.. Şu herif hakkında belki bi şeyler öğrenirim diye. Aager burada boş boş oturacağıma, bari ‘şehir tecrübelerimi’ geliştirmemi istedi!”, diye kızmış bir ifadeyle konuşur Udoorin.

 

Laila, Aager’in adını duyunca evvelki gün onunla yaptığı konuşma aklına gelir ve yüzünü ekşitir.

 

“İkinciye ihtiyacın var mı? En azından arkanı kollarım.”, diye önerir ve bunda da samimidir.

“Ummm.. Belki başka zaman..”, der Udoorin, kaçamak bir şekilde.

Laila, genç adamı süzer. Altı yüz yardalık bir mesafedeki avını vurmak için gözlerini kısmış bir avcı gibi!

“Hayırdır, olm?”, der izci kız. “Neler oluyor?”

“Yok bi şey.”, der Udoorin ve omuzlarını silker. “Sen.. sen sadece ortama uygun değilsin, o kadar!”

“Bak seeen.. Nasıl bir ortammış bu benim uygun olmadığım?”, diye sessizce tıslar.

“Yanlış anlamamaya çalış, Laila ama kıyafetlerin, davranışların, duruşun.. Özetle her şeyinle sen ‘BEN BİR İZCİYİM, SIKIYORSA BANA SIRLARINIZI ANLATIN’ diye bir tabela taşıyorsun yanında!”, der biraz çekinerek.

Laila, Udoorin’e fena pis bakışlar atar.

“Ne yani, bana.. bir izciye, halkın arasına sızamayacağımı mı söylüyorsun?”, diye gözleri kısılmış bir şekilde tıslar.

“Umm.. evet?”

“Senin bu kadar kabalaşabileceğini bilmezdim, Udoorin. Sevgili Lorna senin bu yanını biliyor m—”, diye hicveder Laila ama Udoorin’in bir anda çatılmış kaşlarını görünce susar.

“Laila. Sen benim en eski ve en kalıcı arkadaşımsın. Lütfen bir anlık gereksiz alınma için, Lorna’yı işin içine katarak bunu bozma. Kızdığın zaman Bree’yi bile aşabiliyorsun bazen. Aramızda akıllı olan ben değilim sensin, unuttun mu?”, der genç adam bayağı kızmış bir şekilde.

“Özür dilerim, Udoorin. Sadece yeni ok için paraya ihtiyacım var ve sataşacak yer arıyorum!”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder Laila.

“Ee, sana bi şey mi lazım diye sorduğumda niye söylemedin ki?”, der Udoorin, arkadaşına hayretle.

“Öyle sorunca söylenilmiyor işte!”, diye kızar Laila.

“Bunun başka bir sorulma şekli mi var? Benim bi şeye ihtiyacım olunca Aager’e gidiyorum, o bana ‘ne lazım’, diye soruyor, ben de ona söylüyorum, o da varsa ‘al’ deyip veriyor, yoksa da ‘yok’, diyor! Neden işleri karmaşıklaştırdığını anlamıyorum.”, diye bakar genç adam Laila’ya.

“Bir daha anlatsana, Dorin, sen prenses gibi narin bir kızı nasıl tavladın?!”, diye acı bir şekilde sorar Laila.

“Umm.. Bu biraz özel değil mi?”, diye saf saf sorar Udoorin.

“Özel mi? Herşey hepimizin önünde oldu zaten!”

Udoorin kızarır.

“Çok.. güzel çilleri olduğunu söyledim ve bu onun hoşuna gitti.. Sanırım.”, diye itiraf eder.

Laila tam bir salağa bakar gibi Udoorin’e bakar.

“Kızın muhteşem, up uzun, simsiyah saçları, zarif, asil bir burnu, küçücük, kıpkırmızı dudakları, yemyeşil gözleri ve incecik bir beli var ve sen onun çillerini mi beğendiğini söyledin ona? Olm, sen tam olarak ne kadar salaksın?”

Udoorin hem alınmış, hem de hayretle Laila’ya bakar.

“Niye ki? O bahsettiklerinin hepsi mükemmel onda. Ama hepsini birbiriyle bütünleştiren ise çilleri ve o haliyle benim çok hoşuma gidiyor!”, diye saf bir yüzle söylenir Udoorin.

“Udoorin.”, diye burnundan solur Laila. “Çil, gerçekte yüzde oluşan bir kusurdur ve sen Prensese kusurunu ‘yüzüne’ vurmuş oldun! Sen gerçekten biraz kıtmışsın!”

Udoorin, Laila’ya bakar.. bakar.. bakar..

“Ne? Yüzümde bi şey mi var?”, diye sorar Laila.

Udoorin ise burnundan solur biraz.

“Çilin bir kusur olduğunu bilmiyordum. Bu da kendisine bunu söylediğimde neden hoşuna gittiğini açıklıyor sanırım..”

“Nasıl yani?”

“Eminim Lorna’ya hayatında kimse kusurlarını dile getirmemiştir.. Belki annesi dışında.. Ama annesini daha tanımıyorum o yüzden bir şey diyemeyeceğim.. Şayet onun için de çilleri bir kusursa, benim için değil. Bunu bilmesi benim için önemli. Ama daha da önemlisi, onun bunu bilmesi!”, der genç adam samimi bir şekilde. “Seni ele alalım mesela..”

 

“Bence, beni ele almayalım, mesela!”, diye uyarır Laila, Udoorin’i ama Udoorin bu uyarının üstünden atlayarak devam eder.

“Bence senin güzel bir yüzün var ama yarısını o kâküllerinle kapatmayı tercih ediyorsun..”

“Eee? Noolmuş kâküllerime?”, diye asice sorar Laila.

“O kâkülleri seninle tanıştıktan çok sonra bıraktın.”, der Udoorin.

“Hala neden bahsettiğini bilmiyorum.”, diye kızar Laila.. ve kızarmaya başlar.

“Laila.. İkimizde o kâkülleri D.D. Dexter için bıraktığını biliyoruz..”, der ve bunu söylerken de gülmez. Bu şekilde de harika bir nezaket örneği göstermiş olur.

“Çok adisin, Udoorin!”, diye tıslar Laila. “Sen ne zamandan beri böyle bel altı taktikleri kullanıyorsun?”

“Sen, Bree ve Gnine’dan öğrendim!”, der Udoorin ve bu sefer sırıtır. “Ama söylemek istediğim şeyi sanırım anlamadın.”

“Neymiş o?”, diye sorar Laila kıpkırmızı olmuş bir şekilde.

“Ne ile övüldüğümüzden çok, KİMİN bizi onunla övdüğü önemlidir.. Benim kendimde hiç önemsemediğim yanlarımı Lorna her nasılsa takdir ediyor. Geri dönüp baktığımda bunların gerçekte iyi yanlarım olduğunu görüyorum. Aynı şey hepimiz için geçerli..”, der genç Udoorin.

Sonra belinden bir kese çıkarır, içinden bir kaç altın ve gümüş alır ve onları kendi cebine atar, kesenin ağzını tekrar bağlar ve onu Laila’ya uzatır.

“Bugün gideceğim sefil handa bir şeyler yiyip içiyor gibi görünmem lazım ki göze batmayayım..”, diye açıklar.

Laila bir yandan kızmış, bir yandan da utanmış bir şekilde keseyi alır.

“Gittiğin yerlerde senin o boy ve cüssenle göze batmaman mümkün değil, Udoorin!”

“Gittiğim yerlerde en büyük balık ben değilim, Laila..”, der Udoorin ve merdivenlere doğru yönelir.

 

Laila’nın arkasındaki kapı açılır ve ardında Lorna belirir.

“O iyi biri, İzci Onbaşı Laila..”, der yumuşak sesiyle. “Ve sizin gibi olgun bir arkadaşı olduğu için çok şanslı.”

Laila biraz daha bozulur.

“Bir şeye ihtiyacınız varsa, lütfen benden istemekten çekinmeyin. Bizler dostuz.”, diye ekler samimi bir şekilde.

“Çok ihtiyacım olursa, emin olun sizden rica ederim Lorna.”, der Laila ama grupta iki kişiden asla para istemeyecektir. Sebepleri tamamen farklı da olsa birisi Prensesin kendisidir, diğeri ise onun suratsız kuzeni, Anglenna’dır.

✱ ✱ ✱

Bir Gün Önce..

Laila silah tüccarının dükkanından fena halde bozulmuş bir şekilde çıkar. Rezil herifin bi ayaklarına kapanıp yalvarmadığı kalmış olmasına rağmen, tacir gıdım geri atmamış ve Laila’da iki gün önceki bahiste kazandığı iki yüz elli altının üzerine Udoorin’in verdiği yüz elli altını ekleyince toplam dört yüz altınla dükkana girmiş ve hepi topu dört adet iki parıltılı okla çıkmıştı!

Laila neredeyse ağlamak ister. Anca alabildiği bu dört oku, mevcut kalanların yanına ekleyince elinde sadece on dört adet iki parıltılı oku olmuş oluyordu.. arena öncesi mutlu kırk adetine nispeten!

İzci kız bir an her şeyi boş verip normal oklardan mı kullansam acaba, diye düşünür..

Ama bu fikir ekonomik olarak uygun olsa da, onun izci gururuna hiç hoş gelmez zira Laila’ya göre, bir düşmanla karşılaştıklarında, düşman onu ve arkadaşlarını öldürmek niyetiyle karşısına çıkmıştır. Bunun, Laila’ya tekabül eden kısmı ise, attığı her okun isabet etmesinin şart olduğudur.

Nihayetinde ıskalanmış bir ok kendisini işlevsel anlamda faydasız, hayati anlamda ise, hala ayakta olan her düşmanın dostlarından birisini kaybetmesine sebep olabileceğidir.. İşte bu sebepten dolayı kullandığı okların büyülü ve ‘parıltılı’ olması önemliydi.

Laila somurtarak anca yarısı dolu olan sadağını omuzlar, tanışmasından sonra edindiği bir alışkanlıkla zarif işlemeli elf yayını baş parmağı ile okşar ve oldukça verimsiz geçen gününün gerisini nasıl değerlendirmek istediğini düşünür ve pis hana geri dönme fikri bir anda hiç cazip gelmez ona.

Ne yapsam, diye düşünürken aklına Yüzbaşı Graden ve onun ailesiyle ‘çay’ teklifi aklına gelir.

Laila bir anda gülümser.

“Pis hanların sana kalsın sevgili Udoorin. Ben Subaylar Lojmanlarında çay ve kekle zamanımı geçireceğim —çağırıldığım ve istendiğim yerde!”

Laila, Orta Pazarından (Mid Bazaar) ayrılır ve Gnine’ı kurtarmak için bir hafta geçirmek zorunda kaldıkları Arashkan Arenasından olabildiğince uzaklaşmak için İkinci Lord’un Malikanesi (2nd Lord’s Manor) tarafına yönelir.

İkinci Lord’un Malikanesini geçince karşısına Birinci Lord Princeps Kaladin’in muhteşem şato-sarayı çıkar. Bina, gerçekte tek bir yapıt değil, bir çok iç içe geçmiş, ve katlardan oluşan, oldukça korunaklı bir yapıttır ve her yerde muhafız birlikleri devriye gezmektedir. Buna rağmen iki ayrıntı Laila’nın gözünden kaçmaz..

Bunlardan ilki, devriye gezen muhafız birlikleri, olağanüstü bir temkin ve dikkatle yürümektedir ve askerlerin belirgin bir kısmının elleri kılıçlarındadır.

İzci Onbaşının keskin gözlerinin fark ettiği diğer şey ise, işsiz ama fevkalade cesur birisi, Princeps’in şato-sarayının duvarına duyurusunu asmayı başarmıştır;

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

YENİ GÜNE 7 GÜN KALDI!

G.T.

 

Laila yazıya hayret eder, zira kalan gün sayımı verişmiş olması, afişin evvelki gece asılmış olduğunu göstermektedir.

İzci kız, Krallıkdaki muhtemelen ikinci en güçlü adamın evinin duvarına bunu asan adamın göstermiş olduğu cesaretine hayran kalır..

..ve yakalanması halinde hiçbir koşul altında onun yerinde olmak istemez.

 

Laila afişe hayretle bakarken biri ona seslenir,

“Bekleme yapmayalım hanımefendi!”

Laila sesin sahibine baktığında, bunun bir muhafız birliğinin başı olduğunu görür ve sektirmeden yürümesine devam eder..

Talim alanındaki bir sıçanla dalaşmakla, görevindeki bir çavuşla ağız dalaşına girmek apayrı şeylerdi. Evet, Laila bir izciydi ve standart ordu kuralları onun için geçerli değildi ama, kendisi de görevdeyken şaka yapmaz, her şeyiyle kendisini işine verirdi.

 

Büyük Arashkan Şehrinin kalabalığı arasından süzülerek yaptığı uzun yürüyüşün sonunda Subaylar Lojmanlarına ulaşır Laila ve daha önce buradayken karşılaştığı kibirli subay ve eşleri ve onların muhafızlarıyla tekrar karşılaşır ama bu sefer onlara pis pis sırıtarak yanlarından geçer.

Laila ister istemez bu subayları ve eşlerini, Serenity Home’daki insanlarla kıyaslar. Teknik olarak Laila’nın İzci Efendisi Davien’de bir subaydır ama ondan hiçbir zaman böyle kibirli tavırlar görmemişir. Davien hayat dolu, yakışıklı, gülmeyi seven ve aynı zamanda da Laila gibi bir yarı elftir.

Belki de bir yerleşim merkezi büyüdükçe kötü huyları da büyümekteydi.

Serenity Home’un kendisi de artık bir şehir olmak üzereydi. En nihayetinde Themalsar’dan oraya geri döndüklerinde Scowling Hills’den Arashkan’a kadar bir çok mühendis ve malzeme aktarımı yapılıyordu ve bunlar muhtemelen büyük, surlu şehir duvarları için getirtiliyorlardı.

Laila buna hem sevinir, hem de biraz üzülür. Sevinir çünkü çok sevdiği kasabası artık büyümüştür ve kendisinin de bunun için ciddi katkıları olmuştur. Üzülür çünkü bildiği o şirin kasaba zamanla kaybolacak, yerine bir gün Arashkan gibi bir şehir gelecekti.. ve kendisinin bunun için de ciddi katkıları olmuş olacaktı..

 

Yüzbaşı Graden’in mütevazi subay lojmanına yaklaşırken ister istemez kuzeni Bremorel aklına gelir.

Bremorel ve Thomas.. ve D.D. Dexter..

Acaba ne yapıyorlardı şu anda?

Bremorel, Thomas’ı kaç defa harcamıştı acaba?

Laila sırf bunu bile kaçırmış olduğuna hayıflanır.

Gerçekte Laila, Thomas’ı sever. Çocuk çiroz ve pısırığın tekiyken, sırf kuzenine karşı hissettiği akıl almaz, saplantı denebilecek ve dolayısıyla da biraz ürkütücü aşkı için kendisini geliştirmiş ve bir Tapınak Muhafızı olmuştu..

Bu aşk değilse, neydi peki?!

Ama yine de Bremorel’in Thomas yerle bir edişini kaçırmış olmasına hayıflanır.

Ve içten içe kendisinin hafif sadistik bir yanı olduğuna karar verir!

✱ ✱ ✱

Laila gece geç saatte Yüzbaşı Graden’in evinden ayrılır. Gerçekte yaşı biraz geçmiş subayın bu saate kadar vaktini almak istememişti, ancak kendisi gibi eşide, kızı da onu pek sevmişler ve fırından taze çıkmış kek, üstü kremalı çilekli pasta, sıcak, taze çay, adına puding denilen, Laila salladıkça komik bir şekilde sallanan ama dökülmeyen bir şey yemişti.

Belli ki büyük şehrin bazı avantajları da yok değildi..

Yüzbaşı, eşi ve genç kızlarıyla yaptığı uzun muhabbetler esnasında Laila, Graden’in kendisine ve izcilere olan sevgi ve saygısının altında yatan sebebi üzülerek öğrenmişti, zira Yüzbaşının küçük kızları dışında, bir de oğlu olduğunu öğrenmişti.. İzci olan bir oğlu..

Genç adam, kendisi gibi bir izci onbaşısıydı, ancak üç yıl kadar önce, nasıllığı hiçbir zaman tam olarak kestirilemeyen, Tar Pits civarındaki bir baskında, diğer dört izciyle beraber öldürülmüşlerdi.

Laila’nın içi titrer ve aklına beş izciyi pusuya düşürebilecek bugüne kadar karşılaştığı sadece bir yaratık gelir; Orkenler!

Laila orkenlerden bahsederek adamcağızın ve eşinin canını sıkmamıştı. Ancak kalkma saati geldiğinde adamcağız Laila’ya, işlemeli uzun bir kutu vermişti. Laila hayretle kutuya ve içindeki tek oka bakakalmıştı. Ok bugüne kadar gördüğü en kaliteli oklardan bile muhteşem bir işçiliğe sahipti!

 

“Bu.. bu oğlumuzdan kalan tek şey ve evde çürümesinin pek bir anlamı yok.”, demişti Graden. “Yıllardır bizde. Bu, senin gibi yeni bir sahibeye ait olmalı; bir izciye.. Korkarım sadece bir tane var ama oğlumun söylediği kadarıyla fevkalade sağlam bir mukavemeti varmış ve kaybedilebilir, ama kırılamazmış ve sanırım beş parıltılıymış. Oğlumun olduğu için hiç sınamaya cesaret edemedim. Ama senin o iki şımarığı alaşağı edişin, ve hem mesleğine, hemde elindeki ok ve yaya gösterdiğin saygıyı gördükten sonra, aklıma bunu sana vermek geldi..”

 

Laila oku gördükten sonra ancak cılız bazı itirazlarda bulunabilmiş ve mutluluktan gözleri dolmuş bir şekilde kutusuyla beraber oku da imtina ile almıştı.

Evet. Sadece bir taneydi. Ama atmasını.. dahası, nereye atmasını bilen biri için bu yeterliydi!

 

Laila kendisine mani olamaz. Bu oku kesinlikle ve ivedilikle denemelidir, ama nerde?

Bir an Okçular Mıntıkasına kadar koşup oradaki hedef tahtalarında değerlendirmeyi düşünür ama iki gün önce olanlardan sonra, gecenin bir yarısında ok atan bir kıza rastlayan olası bir devriyeye ne anlatacağını kestiremez ve böyle bir riske girmemesi gerektiğini düşünür.

Ve aklına Heaven Parkı gelir.

 

“Off yaa. Hemen dibimde küçük bi orman var!”, der ve mutlu bir şekilde parka doğru koşmaya başlar.

 

Laila devriyelerden olabildiğince uzaklaşmış olmak için parkın derinliklerine kadar girer..

..ve bir anda karşısına yapay hedef yerine gerçek hedefler çıkar!

 

Laila’nın içsel izci ‘temkinini’ ayıltan, boğuk harlama sesidir.

Laila bu sesi daha önce defalarca duymuştur; Gnine’ın en büyük eğlencesi.. Ateş Topu!

İzci kız, sessizce harlamanın kaynağını arar ve onu.. daha doğrusu harlamanın sonuçlarını bulur; Araskan Şehrinin neredeyse ortasında, yanmış iki orken!

Laila hayret etmekle vakit harcamaz zira hayret edenler, genelde yüzlerinde aynı ifadeyle ölürlerdi!

Sessiz ama seri adımla yoluna devam eder ve belki elli yarda ilerisinde bir harlama daha ve ona eşlik eden bir kadının elfçe hışmını duyar.

Laila o sesi tanır. Laila bütün düşmanlarının sesini tanır; High Lady Anglenna!

“Bu saatte burada ne işin var senin, ‘ördek dudaklı’ pis elf!”, diye geçirir içinden ama aynı yerden böğürerek yaklaşan başka orken seslerini duyunca beklemeyi bırakır ve harekete geçer..

..ve kendisine en yakın olan orkeni gördüğü anda onu kafasının arkasından şişler!

 

Laila ardarda dört tane daha orkeni öldür ve asıl savaş alanına geldiğinde Anglenna’nın sol kolunun sarkık, hareketlerinin ise fena halde acı içerisinde olduğunu görür. Kadın bu haliyle bile hemen önünde duran orkenle dans edercesine boğuşmaktadır..

High Lady, bir orkenle kıyasıya ve neredeyse tükenmiş bir şekilde ölümüne dövüşürken, elinde devasa baltasını çoktan kaldırmış, arkasındaki bir diğer orkeni fark etmez..

 

Laila elfleri sevmez. Laila, Anglenna’yı ise hiç sevmez. Laila bu kadının kibrini, davranışlarını, soğukluğunu, kendini beğenmişliğini, yerli yersiz yıkıcı konuşmalarını da hiç sevmez.. Aslına bakılırsa, Laila bu kadın hakkında iyi tek bir şey bile düşünemez..

..ama zaten bunların hiç birisinin bir önemi yoktur. Laila için sadece iki şey önemlidir.

Birincisi, bu şıllık şey, Prenses Lorna için anlaşılmaz bir şekilde önemlidir ve Laila, Lorna’yı sever. Laila, Lorna’ya kişisel olarak saygı duyar.. Ve Lorna onun dostudur.

İkincisi ise, Laila bir izcidir, o kadar!

Laia ağaçların arasından zorlukla görebildiği orkeni vurup öldürmelidir.

Yüzbaşı Graden’in, bir izci olan rahmetli oğlundan bir şekilde kendisine verilen sihirli oku çıkartır, yerleştirir, yayını gerer ve salar..

..tek hamlede ve bekletmeden!

✱ ✱ ✱

Laila tam anlamıyla duygusal bir hezimetle hana, ve gruptaki diğer kızlarla paylaştığı odaya döner. Yayını çıkartıp imtina ile kendisine ait olan yer yatağı ile duvar arasına yerleştirir ve fena halde hakarete uğramış gibi yatağına oturur, sırtını duvara verir ve içinde sadece dört tane iki parıltılı ok kalmış olan sadağına bakar.

Başını kaldırdığında odada sadece Lorna ve Lady’nin bulunduğunu fark eder.

Lorna yine o silik pembe, anca kalçalarına kadar inen dantelli geceliği ile yüzünde mutlu bir ifadeyle uyumaktadır.

Lady ise hala katatonik halinden çıkamamıştır ve aynı köşesinde mırıldanarak dualarını etmektedir.

Odada Inshala’da, Merisoul’da yoktur.

Yaralı da olsa, Anglenna da bi yarım saate kalmaz gelirdi muhtemelen.

Laila tekrar neredeyse tamamen boşalmış sadağına, ve diğer elindeki içi boş hafif işlemeli kutuya bakar.

“Şaka gibi yaa!”, der ve kafayı yemişcesine ‘fırk’lar.

 

Salak Anglenna’nın düşüncesizce söyleyebileceği salakça şeylerden kaçınmak için öldürdüğü orkenlerde kullandığı okları bile toplama fırsatı olmadan oradan ayrılmış ve hızlı izci koşusuyla hana gelmişti.

Laila hiçbir utanç hissetmeksizin o kadına ne kadar uyuz olduğunu kendisine itiraf eder zira Anglenna, elflerde ve aristokratlarda nefret ettiği ne varsa hepsini kümülatif olarak barındırmakta, konjünktürel olarak da temsil etmekteydi..

..ve onun yüzünden, üç gündür uğraşıp da anca alabildiği oklar, ve çok daha fazlası artık yoktu!

 

“Lanet olsun sana cadı kadın!”, diye büyük bir kinle hışmeder Laila..BEŞ PARILTILI KIRILMAZ OK.. BEŞ PIRILTILI OK!

 

Laila uyuduğunda gözlerinin altı şişmiş, burnu kıpkırmızı olmuştu..

✱ ✱ ✱

O Gün..

Gün doğduğunda Laila çoktan uyanmış, ancak zahmet edip kalkmamış, öylece pis hanın pis tavanını seyretmişti. Oda da kendisi dışında sadece Lady mevcuttu. Diğerleri muhtemelen kahvaltı için aşağı inmişlerdi.

Laila günü yatarak ve dramatik bir şekilde sessizce ağlayarak geçirmeyi düşünürken biri kapıyı hafif tıklatarak içeri girer.

İzci Onbaşı içeri girenin kim olduğunu bilmesi için dönüp bakma ihtiyacı duymaz. Tecrübeleri ona gelen kişinin yetmiş kilo civarında olduğunu, ancak yere küçük adımlarla basışından, bir erkek değil, bir kadın olduğunu, adımların arasındaki süre farkından, kadının oldukça uzun bacaklara sahip olduğunu, süründüğü pahalı parfümüm kokusundan ve giyindiği kadife eteğin fısıltısından, gelen uzun boylu kadının zenginliğini sergilemek için değil, böylesi bir yaşam tarzının içine doğduğunu, dolayısıylada bir aristokrat olduğunu söyler..

Laila gelenin Lorna olmadığını bilir çünkü Lorna bir Feymist’tir ve yürürken ses çıkarmaz!

Laila, Lorna’nın birçok özelliğinden hoşlanır. Kız samimidir, dürüstür, dost canlısıdır, dramdan hoşlanmaz, tam bir zarafet abidesidir, düşüncelidir, kendisinin aksine ısrarlı bir şekilde etrafındakiler için hep iyi şeyler düşünür, her zaman soğuk kanlıdır, sorulmadan fikirlerini pat diye söylemez ve bunların hepsini tamamen ‘doğal’ bir şekilde yapar. Her ne kadar Udoorin’e bazen acımasızca takılsa da, gerçekte arkadaşının bu kızda aşkı bulmuş olmasına çok sevinir..

Ancak Laila gibi bir izci açısından Lorna’da gıpta ettiği en belirgin özelliği, onun bu Feymist özelliğidir!

Hayır, gelen Lorna değildir.

Gelen Anglenna’dır!

 

“İzci Onbaşı Laila.. Sanırım bu size ait.”, der Anglenna’nın oldukça yorgun gelen sesi.

Laila istemsizce döner ve Anglenna’nın sakin bir mesafede durmuş, kendisine bir ok uzattığını görür.

Laila, Anglenna’nın kendisine ‘o’ oku uzattığını görür!

 

Laila oku almaya can atar. Ama bu şirret elf cadısına hiçbir şart altında teşekkür etmeye niyeti yoktur.

Laila oka uzanmaz, ve onu almaz.

 

“Güzel bir ok.. Ama bunun benim olduğunu nerden çıkartıyorsun?”, der Laila nötr bir ifadeyle.

“Dün akşam biraz hava almak için çıkmıştım. Nevarki beklenmedik birileriyle karşılaştım ve çıkan arbedede ben onlarla uğraşırken birisi ben farkında olmadan bazılarını imtina ile devirmiş.”, der Anglenna sakince..

‘Oha!’, diye geçirir Laila içinden. ‘Sosyete yalanı dedikleri bu olsa gerek. Cadı, kaşla göz arasında bi hikaye uydurdu! Hava almaya çıkmışmış.. Yok daha neler!’

Dışından ise, “İlginç.. Yaralanmadın umarım.. Ama bunun benimle ilgisini hala göremiyorum.”, der aynı ifadesiz sesiyle.

Anglenna gülümser!

“Hayatımda bu kadar iyi ok atan sadece sizi tanıyorum, İzci Onbaşı.. Arenada Dreadlock’a karşı gerçekleştirdiğiniz muhteşem düetinizi ilgiyle izleme fırsatım olmuştu.”

Laila’da gülümser..

İçinden; ‘Beni seyredeceğine işe yarar bir şeyler yapsaydın ya!’, diye geçirir.

Dışından; “O zaman sana standartlarını yükseltmeni öneririm..”, diye cevap verir.

“Standartlarımda sorun yok, İzci Onbaşı.”, diye gülümsemesine devam eder High Lady. “Sorun, sizin rütbenizde.. Olması gerekenin çok altında!”

Laila buna biraz afallar..

“Rütbem gerektiğinde ve zamanı geldiğinde yükseltilecektir. Bununla beraber, hala konuyla alakamı söylemedin.”, der temkinli bir şekilde.

“Sizin kadar iyi ok kullanan, ve kullandığı okları toplamak için geri gelmeyecek kadar da benden nefret edip tiksinen bildiğim tek izci onbaşısı sizsiniz, demek istemiştim!”, diye tüm dişlerini gösterir Anglenna.

 

Laila içinden küfreder. Rezil kadın kendisini açık bir kitap gibi okumayı başarmıştır ve bu onun hiç hoşuna gitmez.

 

“Bu güne kadar aramızda elle tutulur bir münasebet olmadı —ki bu da tamamen benim hatam. Dün gece sadece benim hayatımı kurtarmadınız. Farkında olmadan benimkiyle beraber, korumaya çalıştığım iki kişinin daha hayatlarını kurtarmış oldunuz. Asıl onlar için teşekkür ederim.”, der High Lady ve Laila karşılaştıkları günden beri bu kadından duyduğu ilk ve tek kibirsiz, samimi ve içten ifadedir.

“Kimleri?”, diye sorar Laila istemsizce.

“Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, diye cevap verir Anglenna.

“Peki bunları bana neden söylüyorsun? Haftalardır bana attığın bakışlardan, lehime iyi tek bir şey düşündüğünü sanmıyorum.”, diye çekinmeden söyler aklından geçenleri Laila.

“Aaa.. Lehinize iyi, tek bir şey düşünmediğim gibi, aleyhinizde düşündüğüm şeyleri bilmek bile istemezsiniz..”, diye acımasızca itiraf eder High Lady.

Laila kadına sadece bakakalır.

“Bunları söylüyorum çünkü içten bir teşekkürü hakkediyordunuz.”, der Anglenna. Sonra daha sessiz bir şekilde ekler. “Ve özrümü kabul etmenizi diliyorum.. bir gün!”

Kadın, Laila’nın önünde çömelir ve ona iki eliyle tuttuğu beş parıltılı oku uzatır.

Laila temkinli bir şekilde okunu alır, ama içinden, ‘Oha! Önümde çömeldi ve hala bana yukardan bakıyor. Nasıl bir boy var sende kadın? Dantelli ayakkabıların topuklu bile değil!’

“Görüyorum sadaklarınız da boşalmış. Oksuz bir yay, öksüz bir çocuk gibidir, İzci Onbaşı.”, der ve Laila’ya beyaz, dikdörtgen şeklinde, avuç büyüklüğünde bir kart uzatır.

Laila kartı alıp bakar, ancak bir yüzünde altın dökümlü küçük bir halkanın içinde, aynı dökümle basılmış tek bir ‘L‘ harfi dışında tamamen boştur.

 

“Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.


Tek Parıltılı ok: +1 Arrow.

Çift Parıltılı ok: +2 Arrow.

Beş Parıltılı ok: +5 Arrow.