Showing: 1 - 10 of 16 RESULTS

The Fog, The Path And The Door.
Knock, More And Ascend..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The remains of the once glorious Arashkan, the beautiful Bari Na-ammen, and the mystical Vodgar cities are all that stand between the annihilation of humanity. The numbers, however, say otherwise.

It is clear, Serenity Home needs her allies;
known, unknown, and forgotten..

And fast!

 

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

This story takes place a few short weeks after
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

 

 

Are you sure this is the way?”, asked the gnome with a tight voice as the heavy fog settled around them once more, hiding the hills, the trees, the bushes, and finally, the earth itself.

“I have no idea, Master Gnine..”, replied the girl with the honey-brown hair, the crowning horns, and the raven-black wings, smartly.

 

There was a sullen silence..

..followed by a snort from the silent half-elf ranger girl, Laila.

 

The gnome, Gnine, turned around and scowled at Laila, then at the otherworldly beautiful girl, Merisoul, and scowled at her as well.

“This is no time for levity, Miss Mersoul.”, he said through clenched teeth.

“I don’t do levity, Master Gnine. This, you should know by now. Sweet Laila knows that I don’t, don’t you love?”, replied Merisoul brightly.

Laila coughed.

“I am not getting involved in this.”, she said and coughed again.

Merisoul shrugged and added, “And you really don’t have to ‘miss’ me all the time, you know. I will admit it is endearing, but methinks this is not quite the right time.”

 

Gnine ignored her wish and her remark. He scowled at her, some more..

..and at Laila as well, just so she wouldn’t feel left out.

 

“You said you knew the way!”, he nearly flared.

“No. I said I could find the way, given enough time..”, she corrected.

“We don’t have time.”, Gnine growled.

“Perhaps you should have decided to become a king a bit sooner, then, no?”, she smiled down at him.

“I didn’t know I had a kingdom, nor the fact that I could become her king!”, said Gnine in an exasperated tone.

“Well. There you have it then. Neither of us were sufficiently prepared and none of us knew we had to come here. This is where we admit we were caught with our pants down, I suppose, except I don’t’ have any pants and never owned one; always thought them to be a bit constricting and refraining for my taste, really..”, she said happily.

“Merisoul. PLEASE!”, said Gnine.

Laila snickered.

“‘Please’, always helps.”, Mersoul replied a bit seriously. “However, the fact remains; much like you, my dear Gnine Tinkerdome, I never came this way before either. I said I could find the way in, which is possibly true. All things considered, I am likely the only ‘friendly’ demon you are ever going to find, to get you in and through the Demon Fog.”

 

Gnine loved Merisoul.

She was pretty.

She was oddly fun.

She had an uncanny memory for events, conversations, and strange trivia.

She gave a ‘novel’ meaning to many unimportant or seemingly insignificant things.

And she was delicately accurate in whatever she did, be it blasting —or smoldering her enemies, or helping a friend..

..or even deceiving the said friend.

She would walk through fire to save what she thought was worth saving.. literally..

But she did have her exasperating moments, as well, and pushing her never helped..

Not in the long run, nor in the overall scheme of things.

 

Hence, Gnine Tinkerdome took a deep breath, slowly let go of his steam, and asked the raven winged half-succubi;

“How shall we proceed, then?”

“Smart move..”, complimented Laila.

Merisoul Xyrotwu smiled at her, then looked down at the gnome.

“I am sorry Master Gnine. I truly am. I really am not going out of my way to make things harder for you. Some things just are as hard as they are.. Period.

When the curse of the Demon Fog was laid upon these hills and your ancestors, Mortal counterparts had to be used so the curse would ‘stick’, per se. Otherwise, it would have dissipated a long, long time ago.

It is through those ‘willing’ Mortals the fog persists and said Mortals were not going to put something that could be thus easily cracked, now were they.”, Merisoul tried to explain.

“So, in other words.. what, exactly?”, asked Gnine.

“She means, we are screwed..”, inserted the ranger girl, in a low, noncommittal tone.

“Not quite.”, disagreed Merisoul.

“How so?”, asked Gnine.

“The Mortals who helped anchor the curse on this, ‘mortal’ end, used hard-to-decipher words to make it impossible for the anchor —the curse itself— to be broken. I suppose using a long array of random numbers, some sixteen or thirty digits would have sufficed and made it truly impossible to crack, but we are talking about Mortals who are, forever, subject to hubris, hence they put conditional rhymes and riddles. And you can always find the answer to a riddle.. provided you do it in the correct, sequential order.”

“Why?”, the gnome asked as a lump settled deep down his stomach for he felt a mind-numbing, and possibly a logic-murdering explanation coming his way.

“Because, my dear Master Gnine, it is the nature of hubris, which is the culmination of arrogance, pride, and vanity, to want to be noticed, much like serial killers leave calling cards behind. They want to be admired on how clever they are and how they have managed to elude capture for as long as they have.”, she replied happily.

 

Gnine stared at the girl with a sick expression, because that made ‘solving’ the riddle near impossible.

Laila chewed at a finger as she stared into the sticky fog and seemed like she wanted to be anywhere else but here.

 

“Do not despair, Master Gnine.”, Merisoul smiled at the gnome. “The riddle says;

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow

 

And here we are, in the hills, which are silent and empty. And we have thus followed the path into the fog.”

Laila rolled her eyes and silently ‘ho boy’ed at the half-succubi girl’s monumental misuse of logic.

“And the door?”, asked Gnine, looking around. “I see no door..”

“Well. If you had, that would have been too easy, and for just about anyone to find. I am thinking, the door is not a door, but a frame of mind. You of all people should know, Master Gnine, what appears, may not be. And what may not be, may be..” Merisoul said and looked at the gnome with expectation and anticipation..

 

..And it dawned in Gnine’s mind and he gave a sharp hiss..

 

“The bloody door is almost a metaphor. Very nearly an illusion.. It is the ‘unexpected’. It is right here; anywhere and everywhere!”

“Very astute, Master Gnine. I suspect you will make an excellent king someday.. What you have defined is, in fact, the very core of all power evil thrives upon; all its promise.. is an illusion!”

 

“Eh?”, baffled Laila.

Gnine, on the other hand, stared at the half-succubi girl with stunned admiration as true comprehension slowly dawned in his eyes.

 

“All those months ago..”, he gasped. “..back at that bloody demon pit, right after we killed Themalsar.. You tried to warn me.. Ow. My. Gosh! You tried to warn me and I never understood you were trying to tell me all along!”

“It’s alright, my dear Master Gnine. That self-same irony was lost upon myself, for I had descended into the same ruins for nothing other than to find power. And power I found. Just not the one I had considered, nor the kind I would have ever wanted, seeing as who and what I am.. Yet, here I am, working for one master, against a former master who will find me in the end, and suffer me pain like never felt, nor seen before.”

 

Gnine looked up at the otherworldly young woman, stepped up to her, and hugged her.

 

“Then we shall drill a hole into his Hell and come rescue you, my dear Merisoul.. Bet Udoorin would love that kind of carnage. Me, I prefer nuking from afar.. We shall bring his own walls down around him and make him suffer as he has made you suffer.”

Merisoul looked down at the gnome with surprise and astonishment.

 

“But.. Why?”, she asked.

 

“Because, my dear Soul, as inconvenient as we Mortals are, we are also headstrong, mule-headed, you might even say.. What’s more, WE LOVE and WE PROTECT OUR FRIENDS..“, he finished fiercely.

“What he said.”, added the ranger girl stoically and put a hand on the half-succubi’s shoulder.

 

Mersoul Xyrotwu rocked where she stood, as two ‘Mortals’, one little gnome, and one pretty ranger girl declared her, so blatantly, and honestly, a ‘friend’..

 

“Then I shall make it so, that you get your home, your people, your kingdom, and your destiny back, Master Gnine.”, she whispered, drew a step back, and knocked on the fog!

 

Knock.

Knock. Knock.

Knock.

Knock. Knock. Knock.

Knock.

 

KNOCK!..

 

..and the fog parted, revealing a dark, broken tunnel..

..and there were shadows in the tunnel..

..many shadows..

..and they moved..

..closer..

..and closer..

 

Gnine tensed.

Laila instantly cocked an arrow and drew her bow.

But the otherworldly beautiful half-succubi did not tense nor prepare.

“There’s no need, love.”, she said to the ranger corporal!

And then she smiled.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Hello, mirima..”, she whispered.

“Hello, doll..”, replied a soft, husky voice..

 

..and the leading shadow formed into a ravishingly pretty girl with short, tanned hair, one amber-brown, the other pale green eye, and long, elegant antler-like horns.

 

“Took you long enough.”, said the ravishing girl with the antler horns.

“Took a while to convince my friends and get here..”, replied Merisoul.

 

The ravishing girl looked down at the ogling gnome and at the stunned ranger-girl and smirked.

 

“You seem short on friends, or is he just short?”, she said with an amused voice.

“Friends come by quality, mirima, not by quantity.. and he is the right height for his kind. The others are busy elsewhere.”, explained Mersioul.

“And this? Pretty isn’t she..”, she smiled.

Laila fidgeted uncomfortably while Merisoul looked past her, and into the dark tunnel.

“What are they doing here?”, she asked a bit surprised.

“The Mortal anchors set the conditions, doll.”, replied the girl with the antlers.

 

find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

“You knocked and I opened The Door, but you needed more.. and these..”, she said, pointing at the many shadows in the tunnel, “..are the ‘more’. They all knew you. All I did was tell them about what you had done, and they all decided they wanted to trade their blood, their life, and what soul they had, and given freely, to ascend..”

 

Merisoul stared at her and perhaps for the first time, a thunderstruck expression cast on her face..

 

“Sweetheart..”, she began, but the antler-girl butt in.

“..Told them it wouldn’t be so much fun as it would be painful, and that they would actually have to get real jobs and work for their ascension, yet here they all are.

You always did say Auntie Irine wasn’t treating her trainees right.

Perhaps she should have indeed employed and nursed us better, rather than having us suffer the extremes of her ‘education program’.. nor indulged herself upon us, the way she did..

But then, if she could have, she wouldn’t have been the bloody demon bitch that she was and none of us would have had to endure this mess in the first place as we would never have been.

Now. Are you going to introduce us or what?”

 

Merisoul sighed.

“Thank you.”, she said softly.

 

“No, doll, thank you. For the first time, we are free, and for the first time, we will have our will to our own. We will have real lives and should we wish, real mates; true loves, and lovers.. We will burn, not in flesh, but in our hearts.. And worthy pains they will be; that of birth, of life, and of death.. And perchance, understand what was bereft of our birthright; COMPASSION..”

 

“Sweetheart.. He will never forgive me. He CAN’T. This, I know. And this, I have accepted. But he will never let you be, either. One by one, he will hunt you all down.”, said Merisoul with tears in her eyes.

“Then we shall look upon it as a down payment for our ascension!”, replied the antler-girl, and harshly.

 

Once more, Merisoul signed.

 

Then she looked down at the befuddled gnome and the creeped out ranger-girl standing next to him and said, “Mirima, these are two of my friends, who have also claimed me as their friend; Master Gnine Tinkerdome and Ranger Corporal Laila Wolvesbane. Master Gnine, Corporal Laila, this my BFF, Lanna Temez.. “

“..Also known as Perigren Ostlanna Temez. Nice to meet you two, I think.”, Lanna said with her soft, husky voice.

“Umm.. You are welcome?”, replied Gnine. “Nice to meet you too, I hope.”

Laila could only nod.

 

Perigren Ostlanna Temez smiled at the abashed gnome and the somewhat dumbstruck ranger-girl for a moment, then, just like that, she was all business, once again.

 

“Alright, you lot!.. Form a line, give your oaths before The First among the Lost to Rise, the King of these halls, and the Witness; She-Who-Stands-Between and go.. Hence you shall be bound only by your own oath and be free to fight for your ascension.”, she said and looked down, once more at Gnine.

Then, without warning, she slashed open her right palm, using her bare fingers..

She squeezed, and upon her bloody fist, she solemnly oathed;

 

“This blood, I, who has been known as Perigren Ostlanna Temez for the whole of my life, do freely give. I, Perigren Ostlanna Temez, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

 

Gnine Tinkerdome just stared at the antler-girl.

Laila had thought she’d prepared herself for ‘wierd’ when she’d decided to come here with Gnine and Merisoul but this had just gone off her charts.

 

“Where will you all go?”, asked Merisoul curiously?

Lanna Temez smiled at Merisoul.. smirked, really.

“To the one that burned you!. The young throw-away bantam, Thomas..” she said. “I arranged to ask him and he said he would keep us all hidden and safe, in his temple, of all places, until the fighting started. He thought we’d make excellent teams for surgical strikes against enemy HQs, though I am not quite sure what that really means!”

“You.. you spoke with Thomas? Thomas Dimwood?”, blurted Laila.

“Not in person, pretty girl.. Not yet, anyway. But I suspect I shall. I just must meet the boy who burned our Merisoul.”, she said happily.

Merisoul sighed.

 

And then a tall, young, pretty young man with pale hair and impressive, curving horns stepped up, gorged open his palm, squeezed it into a bloody fist, and spoke with a cool, rusty voice.

“This blood, I, who has been known as Hal Mali Volent Pierce for the whole of my life, do freely give. I, Hal Mali Volent Pierce, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hi Soul!”

“Hey, Hal.. Thank you.”, Merisoul said.

“No, girl, thank you.”, smiled Hal..

..and walked off, and disappeared in the fog.

Laila stared after the handsome creature with a thunderstruck expression.

“I thought all you succubi were girls.”, she mumbled.

 

“Ow, no, sweet Laila.”, smiled Merisoul with a glassy expression. “We were made to sow discord among Mortals..

 

All Mortals..

 

I think, deep down, you also know; of the two genders, which is the stronger and the truly dangerous one.

 

Should you ever want to destroy a people, you need not kill their men, devastate their lands, nor slaughter their animals, but merely degrade, deprave, degenerate, immoralize, and corrupt their women..

 

And we are not succubi, which is a word used to describe our heritage. The females of our real counterparts are called ‘Succubus’ and the males are called an ‘Incubus’..

 

My mother.. she was a beautiful mortal woman. She got caught in a cult led by an Incubus, who was my father.”

 

“I.. I am sorry. I didn’t mean to..”, faltered Laila.

“It’s alright, love. Not your fault. I loved my mother because I remember her whispering warm words to me when I was born. She died two days later. She is probably the only one that I have known to have loved me unconditionally and uncritically. Perhaps I shall find my father, one day, and discuss what he did to her.. at length.”

“I’d be happy to come along.”, Laila offered. “I myself love a good, long discussion with bow charts and pointy, directional arrows.”

 

 

“I apologize for the inconvenience, Master Gnine.. “, said Lanna Temez seriously. “But the oaths to ascension must be observed and properly.”

“It’s perfectly alright, my dear.”, replied Gnine with a spooked and amazed voice as he watched the long line of the prettiest, most beautiful and striking, very young women, and the very nearly as pretty, beautiful and devilishly handsome young boys come filing out of the dark tunnel.

 

“This blood, I, who has been known as Mathilda Ravish Demure for the whole of my life, do freely give. I, Mathilda Ravish Demure, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hey, you!”

“Hey, Demure. I am sorry about Blenda. She was truly a loss.”

“I am sorry too. She never did learn to keep her trap shut though. A girl should always know when to shut up and when to mouth off, particularly where Demogorgon is concerned.”, replied Mathilda with a shrug and walked off into the fog..

 

“This blood, I, who has been known as Constance Alure Smithen for the whole of my life, do freely give. I, Constance Alure Smithen, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”, said another, rather alluring, soft-eyed creature with flowing, silky black hair, and long, beautiful horns, followed by a particularly bewitching girl with glowing red hair, mesmerizing eyes, pretty little horns and distinctly curving figure wearing expressly fashionable.. almost see-throughs..

“What she said..”, she blurted..

“Demelze..”, the antler-girl said with a reproving tone. “..you know that won’t work. A binding must have your full name, your intentions, and your dedication in it, put to words, and properly.”

“She’s right, dear.”, confirmed Merisoul. “You must start this with the correct perspective and reasons.. Doing what we have just done, then losing it all on a technicality would be a sorrow way to go.”

“You can’t even give us a definitive outcome for this lasting and binding excursion but you want me to be definitive in my application?”, she whined.

“Mortals never get any ‘definitive’ in anything they do, sweet Demelze. Why should we?”, asked Lanna Temez. “Which is sort of the point..”

“I don’t understand..”, said Demelze with a deflated pout.

“Neither do I. But I do know exactly what’s waiting for us back there, and so do you.”, replied Temez as she pointed back at the dark tunnel.

Demelze sighed, nailed the skin of her palm open, and said;

“This blood, I, who has been known as Cee Lingerith Demelze for the whole of my life, do freely give. I, Cee Lingerith Demelze, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

..and she skimped into the fog as well.

“That one’s going to be trouble.”, said Temez, staring after the Cee ‘Lingerith’ Demelze.

“Yes..”, agreed Merisoul. “..can you but imagine me in those skimpy things?”

“Did. Any number of times..”, smirked Lanna, and barked a silvery laugh.

Laila let out a blushed snort.

“Mirima..”, said Merisoul reproachfully.

“Yes, yes, I know. You’d look spectacular in them, though.”

“Perhaps. But then, so would you. So would any girl, Mortal and not. Which, sort of ruins the whole thing for me; to get appreciated for only my appearance in a particularly revealing bit of cloth that has nothing to do with my mind, my heart, my feelings, my wants, my ideals, nor my desires. It turns me from a living, breathing, thinking being, into a specific object with a specific use.. Which is what we were back there to begin with..”, she said and nodded at the tunnel.

“Fun, though.”, Lanna smiled.

“Fun, and demeaning.. When I want to capture a man, it must be a permanent arrangement, and without the use of my heritage. It must be because he wants me as a person who has the free will to say ‘no’ at any given time.”, replied Merisoul.

“You never say, ‘no’, doll..”

“Yes, I do.. I just prefer not to.. I like to arrange things in a way that I do not have to say ‘no’ because I don’t like seeing sad faces around me and ‘no’ makes people unhappy. Hence, I balance my integrity with their conformity.”

“That’s a lot of work..”, said the antler-girl thoughtfully.

“Saying ‘no’ outright is easy. It requires little to no effort but a tint of courage. ‘No’, also is a heart and deal-breaker. Once it’s out, it is always out there. Why break something when it can be avoided by giving just a bit more effort on my part. We give so much more effort to the truly insignificant and the inconsequential to attain equally pointless ends. Why should it become an issue when I take the time and effort in trying not to break a heart? I find those who don’t or just can’t be bothered, corrosively sad and destitute.

Don’t get me wrong, sweetheart. My rates aren’t really all that high. I only crave mutual wanting that isn’t limited to certain interactions.. That, I can take from any man.. The mutual wanting I desire is that of the heart.. And for that to happen, I must first understand the heart. I think that is a reasonable rate, don’t you think?”

“Then.. how will I know if I have that mutual wanting?”, Lanna Temez asked and the shadow of an unfathomable fear cast on her beautiful face.

“Do not fret, sweetheart. You already have it.”

“How? How do you know?”

“Because you still hurt, dear.. Years have gone and you still simmer and still burn!”

 

Gnine Tinkerdome watched the long line of Half-Borns coming out of the tunnel, a count of perhaps over two hundred of them, listened to their bloody oaths and stared after them as they walked into the fog and disappeared in it, with awed fascination.

But he was so much more enthralled by the point of view upon which his friend, Merisoul Xyrotwu, based her whole life and perspective upon.

It was eerie, uncanny, delicate, dedicated, extreme and..

..by the Heavens, it had bloody worked!

 

Then the final half-succubi came; a boy that seemed no more than six or eight, dragging what appeared to be a stuffed imp, of all things. He was holding the hand of an older Half-Born girl with sharp features; sharp red lips, high cheekbones, a bold nose, a sharp, pointy chin, sharp amber-like eyes, and even sharper horns and a slim, curling tail.

She looked down at the boy then at Temez, Merisoul, and Gnine with a vicious scowl.

“I wasn’t going to leave him behind.. They beat him a few too many times and he’s not been right ever since. I suspect he is on their list for termination. No Mortal would want a disagreeable little slut with a creepy tail like me, anyway. I shall find me a home and look after him. Somewhere far and remote. He will never be right, but I will bloody make sure he always has ample food to eat, me to play tickle-tackle-toes and be stupidly happy!”

Merisoul stepped up and hugged the vicious girl.

“And that ‘kindness’ shall be your redemption, then, my beautiful Berete Hamna Vir.. I shall miss you..”

“No, you won’t!”, snorted Berete.

“I might..”, smiled Merisoul.

“Good ‘nuf for me..”, replied the vicious girl. Then she looked down at the little boy and softly spoke to him. “Say, ‘goodbye’ to your kin Merisoul and Temez, Dar Derune.”

“I don’t like the word, ‘kin’. It means ‘hate’ in one of the many Mortal tongues. I shall prefer ‘hug’. It means the same in every language, and everywhere..”, murmured the little boy vaguely, and hugged Merisoul.

“Goodbye, Merisoul.”, he whispered into her tummy..

“Goodbye, my little luv.”, said Merisoul softly. “I shall miss you.”

“I shall miss you too. You were always nice to me even though you had no reason to be. It.. it always felt like you had an angel in you.. I shall always remember, and cherish that..”, he mumbled.

Then he turned to Lanna and stared at her with big, solemn eyes.

“I want to hug you too, Temez. But I do not know if I should because you were always my favorite. I do not want you to misunderstand.”, he said with a barely audible voice.

Temez bent down to the boy, and enclosed him whole, in her arms.

“I shall bloody understand as I please, my beautiful little field..”

“Goodbye to you too, then, mirima Temez. Too bad I am broken and can’t be fixed.”

“Goodbye, Dar Derune. You were all of our favorite and we are all broken!”, sniffled Lanna. “We shall see each other again, one day. If not then, surely it will be beyond Oblivion.”

“Oblivion..”, mused the boy. “..isn’t as far as it sounds, really. I could wait!”

Then the vicious girl and the little boy gave their oaths as well and were soon gone into the fog.

 

“Well. That’s it, then.”, said Lanna Temez.

“That’s it, then..”, agreed Merisoul quietly.

 

Perigren Ostlanna Temez reached up hugged Merisoul.

 

“I shall miss you, Arezme Ara Serraphyn, my Best Fiend Friend, my sister, and my merry soul..”, she said..

 

..and she sobbed.

 

“And I shall dearly miss you as well, mirima Lanna Temez, my Best Fiend Friend, my sister, and my free soul..”, whispered Merisoul back, and for a long, long moment, she held her, and fiercely.

Then they parted..

 

Lanna Temez looked down at Gnine.

“We have cleared what we could, on our way here. Until you find yours, whatever else you face down there, is an enemy. This wasn’t the best we could do, it was merely the only thing we could do.. Through them, you must go to reach your people, and claim your hills, your halls, your throne, your heritage, your kingdom, and your destiny, Master Gnine Tinkerdome. I bid you and yours, a farewell..”

Gnine gave a solemn nod at her.

“Thank you, Lanna Temez. You shall be remembered.”

“No! My kind was a mistake that must never be remembered..”, she said harshly.

“If my friend Merisoul here is any indication of your kind, then you are but the best mistake ever to have happened.. Hence, you shall never be forgotten.”, replied Gnine.

Lanna gave Gnine a queasy stare.. Then she smiled.

“Mortals can indeed be inconvenient at times..”, she said with the same smile.

“Yes. Yes, they can, indeed..”, agreed Merisoul.

“Thank you for being my Merisoul’s friend, pretty Laila. Your kind —rangers, have always been a bane for my kind; always the first to face evil, and always the last thing we see.. You have no idea how important it is to have you as her friend. Now, I truly know she is not alone.”, Temez said seriously to Laila.

“She is welcome. And so are you.”, Laila replied. “For I know what it is to be alone.”

 

Perigren Ostlanna Temez, now only mirima Lanna Temez, gave Merisoul one last look, but no last words..

Slowly she turned..

..and walked into the Demon Fog, after her brothers and sisters.

 

 

It would seem, the great ‘Project Discord’, Aunt Irine had hatched many, many years ago had inadvertently backfired and quite horribly so, once she was, perhaps unwittingly, taken out of the equation.

The fruits of her centuries-old work to create a very special and uniquely dedicated Hell Legion to sow dissension among Mortals had just walked off.. to fight against her own master.

And Kardax’Trakxa “The Face” now had a genuine reason to hate her and her progeny..

 

 

into the hills
silent and hollow, we have ventured
chased the path
and through the fog
found the door
knocked
more
and hallowed the grounds
with our blood
freely gave our souls
and
our lives
and returned the king
and fight, we shall
to earn our ascension..

 

 

..whispered Merisoul, and with Gnine Tinkerdome leading the way and Laila Wolvesbane following closely, they entered the dark, musty tunnel starting down into the still and muted vaults of Silent Hills, to give back her voice.

 

 


 

 

 
 

Time To Go..

Timeline:

Soon.

 

This story takes place
right after
A Demon’s Plan (18+) (Part Four) – All End

 

 

Tonic! Wake up..”, very nearly screamed Seressa Wraiven, and there was nothing but terror in her eyes. She frantically shook her little, gnomic pair as if willing her to wakefulness.

“Whot? Is it morning already?”, mumbled the sleeping gnomic girl.

PLEASE, LUV! WAKE UP!“, shouted the very tall, very dark girl in hysteria.

 

Tonic jumped up..

..and fell, face down, off the bed.

 

“Quickly. Quickly luv. Go get Master Brom here, right now. Tell him to get all his things..”

“Whot? Why?”, Tonic asked in pain as she held onto her bruised nose.

“Not now, baby girl. We must get out of here..”

“Here, like the inn?”

“No.. Here, like, THIS CITY!.. GO, TONIC, NOW.. I will get Cora. Meet me here in two..”, she half pleaded, half shrieked.

 

It was a good thing Tonic’s DOS hadn’t quite booted, just yet. Otherwise, she would have argued with her pair, demanding explanations with markers, illustrations, and possibly a blueprint schematics, no less.

 

Seressa grabbed everything she could get her hands on and stuffed them into whatever bag she could find, then ran to Cora’s room, and banged it open to find the barbarian girl not quite dressed, but holding her great, frosty sword with both hands.

“Is nothing ever calm, in these places you call cities?”, she asked curiously.

“Will not be, luv.”, she said hurriedly. “Grab everything you got and meet me at my room in one..”

“What is going on, Seressa?”, she asked quietly and calmly, as she grabbed her shirt, her pants, the large sack with her armor, her bags, and her leather-hide fur cloak.

“Put the pants on, dear. And the shirt! We don’t want Master Brom to ogle, now do we?”, she said, waving at the snow elf.

“Ogles at you all the time.”, Cora said, as she slipped into her pants and shirt.

“That’s different.”, she said a bit loftily.

“Don’t like sharing the ogling, then?”, smiled Cora.

“Who likes?”, she asked.

“Good point.. Alright. I am ready. Let’s go..”

 

“Hold hands.”, Seressa said, when they had all gathered in her room.

“Must I?”, mumbled Brom, as he gingerly took Tonics little hand. “And what in the blazes happened to your face, girl?”

“Same thing that’s about to happen to yours!”, she growled.

“Hush!”, hissed Cora and grabbed his hand as Seressa held hers and Tonic’s, forming a rough circle.

“What’s the rush?”, grumbled Brom, still not quite awake.

 

A low, rumbling noise was heard from far away..

..and something tectonic landed three houses away, sending it to blasted pieces all across the district in a fiery blaze!

 

“THAT!”, said Seressa.

Then she looked up at the unseen night sky.

“My Queen..Your maiden pleads.. We are ready..”, she whispered.

 

They stared at each other for a moment.

Then, in a shimmering haze, they disappeared..

..and something huge and burning crushed the inn, down into the ground..

 

 


 

 

 
 

The Best of Bargains

Timeline:

Soon.

 

This story takes place
right after
A Demon’s Plan (Part Four) – All End

 

 

“You.. you obstinate fool! You bargained my ‘Shal’ for the damned soul of a demon!”

 

 

“Yes.”

 

 

“Silly girl.. You should have bargained for your own.”

 

 

“I shall earn, my ‘own’.”

 

 

“Why would you do this? What is she to you, that you would make this bargain?”

 

 

“A friend.”

 

 

“A friend? She is a fiend.”

 

“She has no ‘friend’.”

 

“She can never have, ‘friend’.”

 

 

“She had me.”

 

 

“Another fiend.”

 

 

“Yes.”

 

 

“You truly are an unredeemable fool and not quite sane.”

 

 

“The fact that you will consistently see me a silly girl, I have never minded, for I have always been that.

 

“But reminded me, unfailingly, as a fiend, unredeemable, and alone, is sad..”

 

“Yes, I am a fool. And perhaps not quite sane as well..”

 

“But does my folly and relative lack of sanity have any relevance to the validity of the bargain?

 

“Will you, then, go back on your word?”

 

 

“No. I do not betray my word.”

 

 

“Then, I am content.”

 

 

“You could have asked.. for a lot more.”

 

“You could have wished for anything!

 

 

“I did not want a lot more. But I did wish for anything;

 

“That my friend was to be free.”

 

“That she would be allowed to work to save her soul.”

 

“And like any Mortal, that she could Ascend.

 

 

“She is the scion of Succubae.”

 

“She will always have lust.”

 

“She can never be free of that.”

 

 

“Then, she is already Mortal!”

 

 

“She is Sin. She cannot Ascend.”

 

 

“It is good, then, that the choice of Ascension is graced by ‘Compassion’ before it’s judged by ‘Wrath’.”

 

 

“Your faith in her is commendable, but misplaced. This, you must see.”

 

 

“It does not matter. I have made my choice. She will be free and she will have the chance to labor, and save her own, every day, and every night, and every walking moment of her life to attain her Ascension.”

 

“She will have the opportunity to be a woman to her man and to bear his children. With the sweat of her brows, she will grow the food from the dirt ere she puts it on their table. With the strength of her back, she will care and carry him, when he grows old. And with the pain in her heart she will fear, not for herself, but for them.”

 

“With tooth and nail, she will fight and bleed to protect what she has..”

 

“She will be the first among us to feel.. and understand compassion and love.”

 

“Hence, she will have a chance to earn her Ascension..”

 

“That is more than anyone has ever offered to any of my kind..”

 

 

“She will die.”

 

 

“All die. And All End. Until then, she will live happy. And when her time comes, she will die content, for she will have her children, and her children’s children around her.”

 

“She will have people who shall love her in life, and mourn for her in death. She will have people who will remember her. And the life-long labors of her deeds will walk this earth after her, thus she will never be forgotten, for her grueling deeds shall be a gift to her lineage; they will be free of the curse that beset her.”

 

“She will be known to all Mortals and not, as ‘the Fiend who Ascended’..”

 

 

“It is ludicrous and lunacy, to think she could be saved. And you bargained my ‘Light’.. my ‘Grace’.. for her..”

 

 

“We are, because you let it happen. You watched, with your kind, from your perch among the Heavens, as Mortals did what they did to us. Had you, perhaps, given us better options, we would never have been.

 

 

“I remember. Someone else said something similar. Once.”

 

 

“Perhaps you should have listened to her.. You ask me why I bargained your ‘Light’ and your ‘Grace’ for the soul of a fiend.”

 

“That ‘fiend’.. walks and carefully, every day. That ‘fiend’.. sleeps and fitfully, every night. Always in fear, always in terror that she might be ravaged, stained, and slain as her flesh is torn, shredded and gnawed off her bones, as her will, and her life is taken from her, at any moment.”

 

“She is alone and vulnerable, always.”

 

“Tell me. Who is to protect my fiend?”

 

“We. Were. Born.”

 

“Never were we asked, nor were we ever tasked with a choice.”

 

“Only born.”

 

“And thrown into pits before we could walk. We were fed by the lurid sins and the feces of Mortals.”

 

“We were broken, and beyond repair. We were made so we could never understand, never feel, never relate..”

 

“Always lose, but never mourn.”

 

“Yet, she found me. And together, we were two broken fiends who became friends in Hell.”

 

“That..”

 

“Was the only free choice..”

 

“We made.”

 

 

“You.. you could have bargained for the souls of so many.”

 

 

“I do not have so many.”

 

“I do not know so many.”

 

“I have but one.”

 

“And I know only that one.”

 

 

“Be damned, you and your fiend friend..

 

 

“I already am.”

 

“She. No longer..”

 

“She. Is free.

 

 

“You could have saved your Mortal friends.”

 

 

“I have. Their lives and their loves..”

 

“Bled for them, I have. Suffered pain and again for them. Lied and cheated for them. I have made them woe and abhor me so they would be reminded of the truly significant.”

 

“Abandoned all sound and reason, and traded the beat of my own heart for them..”

 

“..I have.”

 

“And burned for them.”

 

“I have…”

 

“Watched over them, day and night, above them and around them.”

 

“..I have.”

 

“Thus, with tooth and nail, I have worked to earn my Ascension..”

 

 

“It is likely she will kill the boy.”

 

 

“We only burn once. All these years, and her burn has never gone, never faded. It still simmers.. That is remorse. And that is love.”

 

“Who, among Mortals and nons, feel as we feel; always lost.”

 

“Who, among Mortals and nons, live as we live; always destitute.”

 

“And who, among Mortals and nons, suffer as we suffer; always scalded.”

 

“Judging the Half-Born must not be much of a challenge, when you shun us for being born the way we are. They have judged us to be fit for only one purpose. And you have judged us for merely being.”

 

“Are we thus doomed, Priceptine, to be treated the same by them, and you?

 

“In your willingness to pass unseasonable judgment and reign your wrath upon us, you fail to see what we have thus achieved..”

 

“One is an accident. A freak. A defect born of deficiency.”

 

“Two is not.”

 

“It is a promise.

 

“And it is hope..

 

“We have thus shown all, Mortals and nons, that they do not have to be what they were indoctrinated.”

 

“We have shown them that they are not doomed to their predicament, but that all could work for their Ascension.”

 

“This is the new precedence that we have set.. in Hell!”

 

“They will know..”

 

“..if there can be two, there can now be three.”

 

“And where there are three, there can be more..”

 

 

 

“You are naïve, and this was truly a depressing bargain;”

 

“A fiend, for my ‘Galad’..”

 

 

“This..”

 

“..was the best of bargains;”

 

“A ‘friend’.. for a stick!”

 

 

 

 

 


 

 

 
 

A Demon’s Plan (18+) (Part Four)
All End.

Timeline:

Soon.

 

This story takes place
sometime after
Aklımdan Geçenler

 

 

“Psst!”

 

 

“Mmmm..?”

 

 

“Psssst!”

 

 

“Is that you, girl?”

 

 

“Yes, doll!”

 

 

“Doll? That’s a new.”

 

“Have you been eating, again?”

 

 

“Part of the job. I had to improvise..”

 

 

“Lemures?”

 

 

“Please! I have standards, you know..”

 

 

“Imps, then?”

 

 

“Imps.. Bit on the sour side, like Mortal’s rhubarbs. Can’t be too picky. Options are limited. Dretches make a stink and Manes just are inedible! Imps are fun to eat; they make this squeaky ‘eeep!’, when they die. I can eat them and no one cares..”

 

 

“Gluttony is sin, you know..”

 

 

“Yea.. and I am in Hell.”

 

 

“Unhealthy too..”

 

 

“Needed the supplements, doll. This plan is taking everything I’ve got.”

 

 

“Sweetheart, you really shouldn’t have done this.”

 

 

“He gave surety.”

 

 

“He does not give.”

 

“He cannot give.”

 

“He can only take.

 

 

“Doesn’t matter. Not at this point.”

 

 

“Are you safe?”

 

 

“As can be. For now.. We can talk. This line is secure. All is ready.”

 

 

“Tonight?”

 

 

“Tonight..”

 

 

“So there was a collaboration..”

 

 

“Apparently. Or else an awesome coincidence.”

 

 

“I doubt. We are never blessed with such serendipities. Should have eaten him when I had the chance. Haven’t had a bite since I left..”

 

 

“You met him?”

 

 

“Met him, and played right into his hand; I am at the fuse.”

 

 

“Understandable, if you haven’t eaten since you left. How do you stay sane?”

 

 

“Last one I tried was what I thought to be a Mortal bantam throw-away; rejected and dejected.. You know; puppy eyed, newly defined chin, cute, polite and vague..”

 

 

“A virgin?”

 

 

“A virgin.”

 

 

“Scrumptious!”

 

 

“Turns out he was a temple guardian. Like that wasn’t enough, he was also sorely, thoroughly and excruciatingly in love!”

 

 

“Ouch. Burnt or sick?”

 

 

“Burnt, sick, struck, slammed, marked, nearly eviscerated —and fined for everything but pubic indecency!

 

 

“The irony.”

 

 

“Then I figured, sanity is a luxury and not quiet a necessity.”

 

 

“Nice..”

 

 

“How bad is it going to be?”

 

 

You better not be there when it happens, bad.”

 

 

“Then this will be a deplorable evening.. Many people will get hurt. And many more will die..”

 

 

“That is inevitable; they are Mortals. Death is always what awaits them.

 

 

“Making life more precious, though.”

 

 

“Perhaps. I wouldn’t know. But nothing we do could change that. Death was coming, yet they foolishly preferred to stay blind. They had all the signs; the attacks, the ambushes, the raids, the slaughter.. Yet they did nothing.. This one act of sin will open their eyes, and strengthen their resolve. You know this to be true. We had agreed on this.”

 

 

“I know. But still..”

 

 

“Why change of heart now?”

 

 

“No Heart!”

 

 

“True.”

 

 

“Change of something, though..”

 

 

“We are not going through with it, then? Little I can do to stop it, considering all the effort I gave to start it. Has too much momentum, now.”

 

 

“You were always good at moving things..”

 

 

“You were better.”

 

 

“Was I?”

 

 

“Moved me..”

 

 

“That’s.. so sweet.”

 

 

“Have you figured it out yet?”

 

 

“A bit.”

 

 

“Tell me.”

 

 

“Made more, I think..”

 

 

“Will they replace me?”

 

 

“Never.”

 

 

“I do not understand.”

 

 

“Neither do I.”

 

 

“Then how can you have more?”

 

 

“I did not try. They did..”

 

 

“Mortals can be so inconvenient.”

 

 

“True. But they carry compassion. And love.”

 

 

“We have passions. We have love.”

 

 

“No, sweetheart, we don’t have passions. We have destitute desires. We don’t have love. We only make love; we feed upon lust with tangible despair! Theirs are not the same.”

 

 

“How so?”

 

 

“I have seen, how they can want and not touch. I have witnessed, how they can give but never take. And I have beheld, how theirs smolder and burn without brimstone and fire..

 

No, sweetheart..

 

We do not have passions. Nor do we ever have love..”

 

 

“They are so stupid.”

 

 

“They are Mortals.”

 

 

“They have lust.”

 

 

“They must have fun too.”

 

 

“I do not understand..”

 

 

“Neither do I. It is like, ‘friend’. Never comprehend. Only feel..”

 

 

“Like us?”

 

 

“Like us..”

 

 

“When will I see you again? I am bored.”

 

 

“Not soon. Perhaps never.”

 

 

“But. Why?”

 

 

“I will die.”

 

 

“I do not understand. You said this plan would save us.. And your plan worked flawlessly. He hates you now..”

 

 

“Yes. That was the plan..”

 

 

“..And Irine. He hates her very nearly as much as he hates you. Did you really kill her?”

 

 

“No. Was busy..”

 

 

“She could be alive, then?”

 

 

“Doubtful. Last I saw her, she was flat.”

 

 

“Irine? Flat? How very unlike her. Last I saw her, she had curves.. Many curves.. How did it happen?”

 

 

“A bug fell on her. A big bug!”

 

 

“The great and cunning, above all and favored Irine, graving under a bug.. Sounds ludicrously fitting.”

 

 

“I thought so, too..”

 

 

“He will not stop, you know? He will never stop! Not until he has you.”

 

 

“Hence, I must die.”

 

 

“But you are my.. ‘friend’ and I will never get to see you again..”

 

 

“Now you feel, ‘friend’ ?”

 

 

“Now I feel, ‘friend’. It is a sad thing.”

 

 

“Not always..”

 

 

“When is it not?”

 

 

“When we had fun.”

 

 

“True. We had many fun. Long ago..”

 

 

“We will again.”

 

 

“When?”

 

 

“When I die..”

 

 

“Must you?”

 

 

“It is the only way..”

 

 

“Things end, when they die.”

 

 

“Somethings..”

 

 

“Why die, then? Life is better.”

 

 

“Is it? Are you happy?”

 

 

“I am a play-slave in Hell. I have no right to ‘happy’.”

 

 

“You are you.. You have free will..”

 

 

“Why? All my choices and I will still lose.. And be alone.”

 

 

“Not all things we lose, are our strengths, sweetheart.”

 

 

“But when you die, all ends.”

 

 

“All End.”

 

 

“True. Still..”

 

 

“The plan was to save my friends.. and you..”

 

 

“But not yourself.”

 

 

“Not myself.”

 

 

“Why?”

 

 

“We.. started wrong. We must end it right. And this.. is my right!”

 

 

“How will I end it right?.”

 

 

“Where you first killed.”

 

 

“I do not go there. It..”

 

 

“Hurts?”

 

 

“Hurts..”

 

 

“That is ‘guilt’. An extension of ‘compassion’. Something only the best of Mortals feel.. It is like ‘friend’. Not understood. Only felt.”

 

 

“What is there?”

 

 

“The boy.”

 

 

“He lives?”

 

 

“Mindless..”

 

 

“He lives!”

 

 

“Older now. And alone..”

 

 

“What shall I do?”

 

 

“Will not be fun.”

 

 

“Tell me!”

 

 

“Do you truly want to know?”

 

 

“Yes. Can not forget his face. And how mutely he accepted his end.”

 

“Still hurts.”

 

“Still burns!”

 

“What shall I do?”

 

 

“Return what you took..”

 

 

“I.. will die!”

 

 

“Perhaps. Must be your choice. Your free will. Only way to end it right.. and save yourself.. and your soul.. from Him, and from Hell..”

 

 

“I.. understand, now.”

 

 

“You understand, now..”

 

 

“It is midnight.”

 

 

“Yes.”

 

 

“Light the fuse.”

 

“Let all burn like I burn!”

 

“I am tired and I hurt.”

 

 

“It is lit.”

 

 

“Run, then.”

 

 

“I can use my wings now.”

 

 

“Take your friends and fly, then. Make haste. They are coming..”

 

 

“I have one small favor to ask of you, ere we leave..”

 

 

“Ask.. Quick!”

 

 

“The Door. I shall need you to open it for me.”

 

 

“Ow?.. Owww.. That will be nasty.”

 

 

“It will. But it must be done.”

 

 

“Why?”

 

 

“Because I can not open it from this side.”

 

“Will you?”

 

 

“If I must..”

 

 

“For me.. and my friends..”

 

 

“Then I shall.”

 

 

“Thank you, and farewell, then, mirima Temez.”

 

“I will see you again, perhaps, and beyond Oblivion.”

 

 

“Am I not a Peregrine and Ousted anymore, then?”

 

 

“You never were, sweetheart. Only and always mirima Lanna Temez..

 

“My Best Fiend Friend..”

 

 

“Farewell, Arezme Ara Serraphyn, my Best Fiend Friend..

 

“The only merry soul in Hell..”

 

 


Perigren Ostlanna Temez; “Perigren”, ‘peregrine’ kelimesinden türemedir ve yabacı, garip, uzaktan gelen, egzotik anlamlarına gelir. “Ostlanna” ise, ‘oust’, dışlanmış, ötelenmiş, reddedilmiş kelimesinden gelir ve ‘dışlanmış/ötelenmiş/reddedilmiş Lanna’ demektir:

“Garip, yabancı ve dışlanmış Lanna Temez.”

 

Daha küçük yaştan itibaren Merisoul Xyrowu bunu reddeder ve ona eski elfçede, ‘özgür’ anlamına gelen “Mirima” olarak hitap eder;

“Mirima Temez.”

“Özgür Temez.”

 

Arezme Ara Serraphyn, Merry Soul: “Aremze” – eski Yunancadaki ‘Erasmus’ kelimesinden gelmedir ve ‘Beloved/Sevgili’ anlamına gelir. “Ara” – kız adı; O ki yağmur (huzur) getirir. “Serraphyn” – Seraph’dan türemedir ve bir nevi ‘melek’ anlamına gelir. “Merry Soul” ise ‘Mutlu Ruh’ demektir.

“Arezme Ara Serraphyn, Merry Soul.”

“Huzur Getiren Sevgili Mutlu Ruhlu Melek.”

 

 

 
 

Aklımdan Geçenler

Timeline:

Gar Thalot’un saklandığı yer tespit edilmiştir; Arashkan Şehrinin en büyük tapınağı olan Tempest Tapınağı!

İsyancı bir kaçağın, Tempest tapınağı gibi güçlü bir tapınakta ne işi olduğu, onun böylesi popüler bir mekanda nasıl saklanabildiği hala bilinmeyenler arasında. Serenity Grubu, aradıkları cevapları bulmak için, gecenin bir yarısında girdikleri tapınakta, Gar Thalot’dan önce, başka şeylerde bulacaklardır.

Bu hikaye,
What do you see in the mirror? ‘den
bir gün sonra yer alır.

 

 

Bu hiç hoşuma gitmedi.”, diye homurdanır Udoorin.

“Benimde hiç hoşuma gitmedi.”, diye onaylar Lorna hemen yanında.

“Geceleri ilk defa baskın amaçlı sokaklarda arkadaşlarınla dolanışın değil bu, Udoorin.”, diye Aager’in sessiz fısıltısı duyulur. “Sorun nedir?”

“Buna inanamıyorum. Aradan bunca yıl geçti ve bunu şimdi mi yüzüme vurmak istiyorsun?”, diye arkasına bakmadan haşince bir şekilde cevap verir Udoorin.

“Bir zaman aşımı söz konusu olduğunun farkında değildim, genç Udoorin.”, diye gelir Aager’in cevabı karanlıktan.

 

Grup, arenada yaşadıkları o ölümcül haftadan sonra, sessiz ve sakin bir kaç gün geçirmesi beklenirken, üst üste yaşadıkları olaylar zincirinden dolayı genel olarak biraz yorgundur. Darly Dor vasıtasıyla, Serenity Home yangının sorumluları hakkında bilgi edinebilecekleri muhtemel tek kişinin Gar Thalot adındaki, özgürlükçü ve isyancı bir kanun kaçağını bulmaları gerektiğini öğrenmişler ve ARİSArashkan İstihbarat Servisi’nin bile bulamadığı bu adamın yerini tespit etmek için aramalara başlamışlardı.

Bu esnada, Aager’in yıllar önce bir yangında öldüğü sanılan kız kardeşi, Lilly Venom ile arasındaki kötürüm ilişkiyi seyretmişler, arenada öldürmeye çalıştığı Inshala’nın bu hırçın kızla arkadaş olmak için elinden gelen ürkütücü çabalara anlam vermeye çalışmışlar ve Lady Magella’nın, kendisinden hiç beklenmeyecek bir hışımla bu hırçın kızı öldürmeye çalışmasına engel olmuşlardı.

Belli ki arenada bir şeyler olmuştu zira oradan ayrılmalarından sonra, Lady Magella, Darly Dor ve High Lady Anglenna’da ciddi bazı karakter değişimleri gözlemlemişlerdi.

Ancak değişim, bu üç kişi ile sınırlı kalmamıştı. Aradaki nüansları, grupta kendisini en iyi tanıyan Udoorin fark etmişti; Aager’deki değişimler.

Udoorin, Aager’deki değişimlerin sebeplerinin tamamını bilmese de, bunların birincil kaynağı olarak Inshala’yı görmüş, ancak arenadan sonra Aager olağan dışı bir şekilde değişmişti. Gruptaki diğerlerinin, en azından Serenity Home’dan gelenlerin, bu farklılıkları görememelerine ise biraz şaşırmıştı zira Aager zaten daha önce de kötürüm ve ölümcül biriyken, artık hem çok daha ölümcül bir havası vardı.. hem de değil!

Genç Udoorin’in bu ikilemi çözmek için kafasını az kaşımamıştı.

Aager, şu Gar Thalot denen özgürlükçü kaçığı aradıkları iki hafta boyunca devamlı içsel bir yorgunluk içerisindeydi sanki. Yorgunluk, bıkkınlık, yada yılgınlık —ki bunların üçü de tanıdığı Aager Fogstep’e hiç uymuyordu. Acaba Inshala ile aralarında bir şey mi olmuştu.

Olmuştu sanki, evet, çünkü artık ikisininde birbirleriyle konuştuğunu görmüyordu.

Beraber oldukları zamanlar ise, ya yan yana oturmuş, öylece durduklarını görmüş, ya da birbirlerine alık aklık baktıklarını.. tek kelime bile etmeden.

Udoorin, içten bir şekilde aralarının bozulmamış olmasını diler, zira hayatı boyunca sosyal anlamda tamamen yalnız olduğunu bildiği Aager’in başına gelebilecek en güzel şey olmuştu o sıskası çıkmış küçük, içli ve şirin kız.

Gerçekte genç Udoorin’in, Aager’e alışması, ve ona olan biraz da utanç verici düşkünlüğü, yıllar alan bir süreç sonunda gerçekleşmişti ve bu ürkütücü, karanlık adamın, kafasına vura vura verdiği eğitimlerin meyvesini bizzat kendisi gördüğünde önemini anlamıştı.

Ve ona, ‘kargalar işeyesice baş belası’ olarak bakmayı bırakmış, o güne kadar hayatında gördüğü ‘en yalnız adam’ gözüyle bakmaya başlamıştı.. Taki Ritüel Frorest’da Inshala ile karşılaşıncaya kadar.

O zamanlar kötürüm, asabi, huysuz, evhamlı, gözü dönmüş kız, günlerce, haftalarca, gözlerini ondan ayırmaksızın Aager’le uğraşmıştı.

Aager’deki ilk ‘yılgınlık’ belirtileri de o zamanlar başlamıştı işte ve Udoorin bunu fark eden tek kişi olmuştu..

Belli ki genç adam, herkesin sandığı gibi sadece iri, kaslı ve aptal bir savaşçı değildi.

Şayet onun öyle olduğunu düşünen var idiyse, Udoorin herkesin kendisi hakkındaki bu yanıltıcı dış görünümünü başarıyla sergilediği anlamına geliyordu.

Onun bu ‘aptal’ görünümünü aşıp, gerçek Udoorin’i bulan ilk ve tek kişi de Lorna olmuştu. Kız, onunla daha ilk karşılaşmalarında müşahade ettiği bir şey, genç adamın kesinlikle sergilemeye gayret ettiği gibi aptal olmadığına inandırmıştı.

Girdikleri Themalsar harabelerinden, neredeyse iki hafta sonra çıktıklarında, kendisi ile Lorna’nın iletişimi gibi, Aager ile Inshala’nın da etkileşimi tamamen değişmişti.

Nevarki Aager’in ile Inshala arasındaki sevginin, deyim yerindeyse ‘doğumu’, fevkalade zorlu ve sancılı geçmişti.

Genç adam, geçtikleri son bir kaç ayın tüm ayrıntılarını hatırlar —ki ayrıntıları görme ve hatırlama da Aager’in ona öğrettiği bir beceriydi.

Udoorin daha geçen hafta kızın gelip herkese, “Sevgi nedir?”, diye sorduğunu hatırlar.

Herkes bir şekilde, ve kendince anlatmıştı sevginin ne olduğunu kıza.

Merisoul hanım, kendisi gibi muallak bir cevap vermişti Inshala’ya;

“Sevgi; dört ölçek şeker, bir ölçek tuz, beş ölçek de acıdır..”

..gibi bi şey söylemişti.

Udoorin, Merisoul’a gerekli bütün saygıyı gösterse de, onda bir gariplik olduğunu da biliyordu. Gruptaki herkesin hayatını o veya bir şekilde kurtarmış olması ise işin en garip yanıydı. Hatta bir sefer, Inshala, Themalsar harabelerini tamamen yerin dibine geçirdiğinde ve Aager iyileşmesi için ona bakarken, kızın kalbi durmuştu ve ne Lady Magella’nın, ne de kutsal bir şövalye olan Lady Moira’nın yaptıkları hiçbir büyü işe yaramamıştı.. Merisoul gelmiş, atan kalbinin gücünü Inshala’ya aktarmıştı —kendisininkini durdurma pahasına!

Udoorin, bu gün bile korkuyla hatırlıyordu Merisoul’un ‘cesedini’ Inshala’nın yanından çıkardıklarında..

Ve hayatında asla bir daha yapmak zorunda kalmak istemediği bir şeyi yapmıştı; Laila kıza suni teneffüs verirken, kendisi de kalbini tekrar çalıştırmak için kızın neredeyse kaburgalarını kırmıştı!

Ayıldığında Lady ne kadar fena kızmıştı ama Merisoul’a o zaman..

Merisoul ise, tamamen bitmiş, fısıltı gibi gelen sesiyle Lady’ye verdiği cevap ise mantık ötesiydi;

“Ben sevgiyi anlayamıyorum. Ama anlamak üzere olan birisini kurtarmaya değmez miydi?”

 

Evet. Merisoul hanım kesinlikle garip bir varlıktı.

 

Udoorin, Inshala’nın odaya geldiği an’a geri döndüğünde, orada bulunan Laila araya girmiş ve, “Eve geri döndüğümüzde Thomas’a sor. O salak, saplantılı sevgi nedir çok iyi bilir! Yapıştı Bree’ye, yıllardır ayrılmadı peşinden!”

Bunu söylemesiyle Lady bir anda parlamış ve Thomas’ı müdafa etmeye çalışmıştı. Bremorel’in onu baştan çıkardığını söyleyince işler iyice karışmıştı. Laila haşin bir kahkaha atmış, “Serenity Tapınak Muhafızlarının bu kadar çabuk baştan çıkarılabildiklerini bilseydim, bende bir kaçını ceplerdim!”, demiş ve işler tamamen zıvanadan çıkmıştı.

Sonra Lorna’sına gelip sormuştu Inshala;

“Alor’Na abla. Sen bir çok şeyi anlıyorsun. Duyguların inceliklerini ve sırlarını biliyorsun. Sevgi nedir?”

Lorna ise Udoorin’e kaçamak bir bakış atmış, ve olduğu muhteşem, ince, düşünceli hanımefendi gibi küçük Inshala’ya sessizce “Böyle bir şey.”, demişti..

Udoorin o bakışı görmüştü.

Bunu Lorna’ya itiraf etmemişti onu utandırmamak için ama o bakış, ona evlilik teklifi edebilmesi için gereken bütün cesareti vermişti..

Alor’Nadien ne.. Lorna.. Muhteşem bir bayandı!

Sorun, küçük Inshala bir konuda biraz kendisine benziyordu. Evet, Udoorin’den farklı olarak, kızın kendince haklı sebepleri vardı; ömrünün tamamını, yaşlı bir adam dışına yalnız geçirmiş, insanlarla olan tek etkileşimi, yakalanıp taşlanmamak için onlardan kaçmak olmuştu, dolayısıyla sosyal bazı şeyleri anlamakta zorlanıyordu. Udoorin’e göre, kızın bazı şeyleri anlayabilmesi için, açık bir şekilde gösterilmeliydi. Mecazi yada birden çok anlam içerebilecek ifadelerle değil. İşte bu noktada Udoorin, kendisini Inshala ile aynı kapta görüyordu, zira Lorna’sı ile konuşurken bu denli zorlanmasının sebebi biraz da bundan kaynaklanmıştı; her ikisi de iş duygulara anlam vermeye gelince tıkanıp kalıyorlardı!

Bu yüzden, kendisinden tam olarak korkmasa da, kesinlikle çekindiğini bildiği küçük kıza yaklaşmış, önünde, dizlerinin üzerine çökmüş, ve “Hepimizin, senin için hissettiği şey.”, demişti gür sesiyle ve kıza sarılmıştı.

O esnada Aager’in odada bulunmaması büyük bir şans idi.. Ya da belki de değil.. Aager bu sıralar biraz garip davranıyordu ve kim bilir, belki de küçük Inshala’sına sarıldığı için onu kesmeye de bilirdi!

Küçük kız ise önce korkmuş, sonra da “En sonunda! Birisi bana anlatabildi.. Sen en akıllılarısın Udoorin abi.”, demiş ve o da Udoorin’e sarılmıştı.

Udoorin, utanmış bir şekilde yüzü kızarmış, öylece kalakalmışken Lorna’sı mutlu bir ifadeyle arkasından gelip o da sarılmıştı ona.

Genç adam, Lorna’nın neden ona sarıldığını tam olarak anlayamamış olsa da, belli ki doğru bir şey yapmıştı. Ve daha önce hiç bilmediği ilginç bir şeyi de öğrenmişti; kişinin, sevdiği bir kıza sarılmasından daha muhteşem bir şey varsa, bu da o kızın gelip sana arkadan sarılıp seni sahiplenmesiydi.

 

“Hoşuna gitmeyen kısmı nedir? Serenity baskınının cevaplarını bulabileceğimiz kişi burada.. Aramızda en çok senin bu cevapları bilmek isteyebileceğini düşünürdüm, Udoorin.”, der Aager’in sesi arkadan.

“Bilmiyorum. Bi tapınağa hırsız gibi girmek.. bana ters geliyor..”, der Udoorin. “Sözüm meclisten dışarı!”, diye de ekler hemen.

“Teknik olarak Themalsar’da bir tapınak idi.”, diye Merisoul’un sesi duyulur.

“Themalsar kaçığın tekiydi. Kötüydü. Bir çok insanı öldürdü ve bir çoğunun da ölümüne sebep oldu.”, diye sert bir şekilde cevap verir genç adam.

“Onunla aramdaki farkı göremiyorum. Saydıklarının hepsini ben de yaptım. Sanıyorum ki çoğunuz kaçık olduğum konusunda da hem fikirsiniz.”, der Merisoul sakin bir sesle.

“Sen kaçık değilsin Merisoul hanım. Hiçbir zaman da olduğunu düşünmedim.”, der Udoorin, hafif kaşlarını çatarak.

“Neyim, peki?”

“Farklısın. Bu kaçık olduğun anlamına gelmez. Aslına bakılırsa hepimiz farklıyız.. O veya bi şekilde. Farklı olmayanların hepsi yataklarında uyuyorlar şu anda.. Ayrıca bu tapınak, bir Tempest Tapınağı. Krallıktaki en popüler, en çok müridi olan ve en güçlü tapınaklardan biri ve bütün şehirlerde varlığı olan bir tapınak.. Rahmetli Demos amca ne derdi şimdi bize acaba?”, diye söylenir Udoorin.

“Kötü, kötüdür, Udoorin. Gar Thalot’un, Tempest’ın arkasında saklanmış olması ayrıca bir kötülük. Uzatma da aç şu kapıyı.”, diye hırlayan bir ses gelir Lady’den.

“Sana nooluyo böyle?”, diye homurdanır genç adam.

“Efendim?!”, der Lady sert bir şekilde.

“Yok bi şey..”, der Udoorin sessizce ve uzanıp koca çift kapılardan birisine asılır.

Tapınağın kapısı, beklenmedik bir sükûnetle açılır ve içeriden bir gök gürültüsü duyulur..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Nedir bu?”, diye hayretle sorar Udoorin.

Genç adam, hemen yanında Lorna olduğu halde içeri girmiş, hemen arkasından Aager ve Inshala, onların arkasından Merisoul ve Gnine, en arkadan da Anglenna ve onun yanında da hoşnutsuz bir Laila gelmektedir.

Grup içeri girince Lady cesur adımlarla tek başına olacak şekilde en öne geçmiş ve kararlı bir suratla devasa tapınağın karanlığını taramaktadır.

Tempest Tapınağı gerçekten büyüktür; enlemesine iki yüz adım, boylamasına ise neredeyse üç yüz adım uzunluğundadır. Tapınağın ortası, halkın, ziyaretçilerin ve müritlerin oturabileceği sıra sıra onlarca banklar mevcuttur. Bankların sağında ve solunda, yan yana dizili, üçer yarda genişliğinde ve tapınağın yüksek karanlığında kaybolan onlarca sütun dikilidir. Tapınağın iç duvarları boyunca, belirli aralıklarda muhtelif azizleri ve tapınak muhafızlarını tasvir eden heykeller sıralıdır. Son derece düzenli, temiz ve içi işlemeler ve taş oymalarıyla süslenmiş bu tapınak, ziyaretçileri etkilemek konusunda hiç zorluk yaşamadığı bellidir. Görünenler etkilemiyorsa, karanlıkta kaybolan tavana bakıldığında görünen manzara yeterli olacaktır zira gerçekte bir tavan görünmemektedir.

Koyu gri ile mor karışımı yağmur bulutlarının oynaştığı tavan, yer yer şimşeklere şahit olmaktadır. Her şimşekle, derin homurtular duyulur.

 

“Etkileyici..”, diye fısıldar Lorna.

“Hmm.. Bir gün kendi evim olduğunda, tavanımın böyle olmasını isterdim.”, diye hayranlıkla bakar Udoorin yukarı.

“Pahalı zevklerin varmış, Udoorin!”, diye kıkırdar Gnine arkadan. “Bulutları halledebilirim sanırım ama yıldırımlar pahalıya gelir.”

“Sana yaptırmak aklımın ucundan bile geçmedi, Gnine.. Eminim Nimbletyne amcadan rica edersem, bana daha uyguna yapar.”, diye sırıtır Udoorin.

“Sen fazla akıllı olmaya başladın.”, diye söylenir ekşi bir suratla Gnine.

Lorna gülümser.

“Susun artık! Dır dır dır.. İki haftada bakıyorum bütün disiplini su koy vermişsiniz. Sizi hizaya sokma zamanı geldi!”, diye tersler hepsini Lady çatılı kaşlarla.

Inshala, Aager’e bakar.

“Sen Lady ablaya ne olduğunu biliyorsun.”, der sessizce Aager’in zihninde.

“Emin değilim. Sadece tahminlerim var.”, diye geri gönderir Aager cevabını.

“Bana söylemeyeceksin.”, der kız, alt dudağını pörtleterek.

“Bu benim sırrım değil, bebeğim. Lady’ye çok şey borçluyuz. Bu yüzden şimdilik tahminlerimi dile getirmek istemiyorum.”, der aynı duyulmaz sesle Aager.

“Evet, haklısın. Burada herkes bana çok yardım etti ve anlayış gösterdi. Çok düşüncelisin, sevgilim Aager Fogstep.”, diye karşılık verir mutlu bir sesle Inshala.

“Ummm.. Sevgilim?”, der Aager biraz kızararak.

“Udoorin abinin, Alor’Na ablaya böyle dediğini duydum. Aslında yalnızlardı ve benim duymamam gerekiyordu ama oradaydım ve ortaya çıkıp onları mahcup etmek yada muhabbetlerini bozmak istemedim. Neyse ki sadece iki saat kadar konuştular. Gittiklerinde bacaklarım öyle uyuşmuş ki, ayağa kalkamadım.”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder küçük kız. “Bu.. doğru ise.. Yani Udoorin abi, Alor’Na ablanın sevgilimi, Alor’Na abla da Udoorin abinin sevgilimi ise, bu seni benim sevgilimi yapıyor ki. Beni de senin sevgilimi yapıyor!”

Aager, kızın bu sonuca varmak için değerlendirdiği mutlu mantığa hayretle gülümser.

“Sanırım öyle yapıyor, sevgilim Inshala.”

 

“Eveet..”, der Gnine arkadan. “..başlamadan önce bir şeyi denemenin zamanı geldi sanırım.”

Ve bir büyü yapmaya başlar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gnine, büyüsünü bitirdiğinde, bir eliyle herkesi işaret eder, ancak Aager ve Inshala’ya gelince iki kaşı da kalkar ve ikisine de hayretle bakar, zira büyüsü ikisini de bir şekilde etkilememiştir.

“Ne.. Nooldu şimdi?”, diye afallar Udoorin.

“Sakin ol, Udoorin. Hepimizin arasında sihirli bir bağ oluşturdum. Zihninden geçenleri hepimize konuşmadan duyurabilirsin.”, diye açıklar Gnine muzaffer bir eda ile.

“Ne yani, düşündüklerimi herkes duyabilecek mi?”, der Udoorin hayretle.

“Bu hiç iyi değil. Lorna’nın ne kadar güzel gözleri olduğunu—”

“Ne?!”, diye ünler Gnine.

“Efendim?”, der hayretle Lorna.

“Udoorin?”, diye hırlar Lady.

“Aa aaaaa!”, diye ‘fırk’lar Merisoul.

“Bu çok hoş. Lütfen devamını da alalım, Dorin!”, diye sırıtır Laila arkadan.

“Bu.. utanç verici bir durum!”, diye yüzünü bir eliyle kapatır Anglenna.

“Ne? Neler oluyor?”, diye merakla sorar Inshala.

Aager ise tek kaşı kalkmış etrafındakilere bakar.

“—düşündüğümü herkesin bilmesi gerekmiyor. Ve kaşları! O kadar mükemmeller ki..”

“U.. Udoorin..”, diye cıkız bir şekilde seslenir Lorna, kıpkırmızı olmuş bir yüzle.

“Buyur Lady Lorna.”, der Udoorin.

“Acaba bundan sonra kendisine Alor’Nadien ne diye mi hitap etsem? O kadar güzel bir isim ki.. Şarkı sözü gibi..”

Laila kahkahayı basar.

“Benim taraftan bir şeyler yaklaşıyor!”, diye uyarır Aager bir anda.

“Bu.. Bu taraftan da geliyorlar..”, der Inshala’da hemen ardından.

“Babası.. Ya babası reddederse beni. Benden dolayı da kızını tamamen itelerse ne olacak? Onu bırakmak istemiyorum çünkü çok seviyorum. Ama ona böylesi bir haksızlığı yapmaya hakkım var mı?”

“İki taneler.. Hayır dört.. Dört taneler!”, diye uyarır Aager.

“Sanırım bu tarafta da dört tane var.”, diye Inshala’nın tedirgin sesi duyulur. “Çok.. kocamanlar!”

“Bu taraf benim.”, der Lorna sakince ve kendilerine yaklaşan dört, devasa, taştan oyulmuş heykellerin yolunu kesmek için öne çıkkar.

“Bu taraf da benim”, diye gürler Udoorin.

“Lütfen.. Lütfen kendine dikkat et sevgili Lorna. Sana bir şey olursa ben biterim!”

“Duyduklarıma inanamıyorum!”, diye kıkırdar Laila arkadan, yayını ve oklarını hazırlarken.

“İşine odaklan!”, diye haykırır Lady, genç adama ve yaklaşan taş heykellerden birisine dalar.

“Niye ki? Odaklanmıyor gibi mi görünüyorum?”, der Udoorin’de sakin bir şekilde ve ellerindeki iki dev baltalarla gelen heykelleri parçalamaya başlar.

“Ya ona bir şey olursa? Evet, nişanlandık ama daha doğru dürüst bir defa bile onu karşıma alıp, kendisini ne kadar sevdiğimi söyleyemedim bile.. Bunu ona söylemeden ölmek istemem. Ama söylersem ve ölürsem, kızın hayatını mahvetmiş olmam mı?”

“Lanet olasıca cüce!”, diye hırlar Lady, elindeki gürzü bir sağa, bir sola savururken. “Kapat şu zımbırtıyı!”

“Ben bunu aldım, sen yandan yaklaş istersen Aager..”, der Udoorin ve hemen önündeki heykelin bir kolunu, kafasının tepesini, dalağının olması gereken yerden koca bir parçayı baltalarıyla koparır.

“Sakin, Udoorin. Sakin ve sistematik.”, der Aager yanından ve heykelin arkasına geçer.

“Lady Nadine.. Onun hakkında hep iyi şeyler duydum. Acaba güzel kızının benim gibi bir ahmakla evlenmesine razı olur mu? Yoksa beni bencil biri olarak mı görür. Kızına talip olmam bencillik ise, dünyadaki en bencil adam benim o zaman.”

Bir yanda Lorna, Inshala, Merisoul ve Laila, diğer yanda ise Lady, Udoorin, Aager ve Anglenna, taş heykellerle mücadele ederken, Gnine ise tek başına yaklaşan heykellerden birisini, görünmez, dev, büyülü bir yumrukla harcamaktadır.

“Bir gün öleceksem, onun dudaklarına dokunduktan sonra ölmek isterim. Ama ardımdan ağlamasın. Hayatında yeterince hüzün var zaten!”

“Gnine! Kapat şunu!”, diye çığlar Lady.

“Mandalı basılı tutuyor. Kapatamıyorum!”, diye panik içerisine bağırır Gnine.

“Onu o kadar seviyorum ki.. Ama bunu ona söyleyecek cesareti bulamıyorum bir türlü. Ya utandırırsam onu? Off olm yaa.. Git söyle işte. Kişi hoşlanmadıklarına, onlardan hoşlanmadıklarını söyleyebiliyor ama neden sevdiklerine onları sevdiğini söyleyemiyor ki?”

“Drezilya dizisi gibi bu yaa!”, diye gülmeye başlar Laila ve oklarıyla Lorna’yı sıkıştırmaya çalışan heykellerden birisinin kafasını parçalar. “Umarım en heyecanlı yerinde bitmez!”

“Başlık parası isterlerse ne yapacağım? Lorna paha biçilmez ki.. Ne verirsem eksik kalmış olmaz mı?”

“Derin düşünceler.”, diye mırıldanır Merisoul.

Anglenna elinde oluşturduğu, ip gibi uzun ve ince ateş büyüsünü Aager’in üzerinden gönderir ve heykellerden biri kararmış bir şekilde parçalanarak yere yıkılır.

“Umuyorum ki bu çarpışma bittiğinde sevgili kuzenimi yerin dibinden çıkarabiliriz.”, diye mırıldanır.

“Acaba şu karma karışık sakallarımı kessem mi? Belki hoşuna gitmiyordur. Kim böyle sakaldan hoşlanır ki?”

HAYIR!”, diye bir haykırış duyulur Lorna’nın tarafından. “SAKIN HA!”

Prenses, daha da kızarmış bir yüzle, elindeki neredeyse üç yardalık glavye ile heykellerin arasında dans eder gibi süzülür.

“Sen bittin, bücür!”, diye harlar Lady ve gürzüyle heykellerden birisinin daha kolunu parçalar.

“Off yaa.. Şu kavga bitsin, git, sarıl ona.. Ya da sarılmadan. Evet sarılmadan.. Herkesin ortasında olmaz. Ayıp denen bi şey var. Onun gibi zarif bir hanımefendi utandırılmamalı.”

“Gökler adına. Biri şu cücenin başına sert bir cisimle vurup bayıltabilir mi? Büyü o zaman bozulacaktır.”, der Anglenna biraz kızmış bir şekilde.

“Ama mutlaka gidip söyle. En azından elini tut, gözlerinin içine bak ve ona, ne kadar güzel olduğunu söyle..”

“Hayır yaaa!”, diye daha da panikler Gnine. “Bu benim suçum değil!”

“Ve.. ve onu ne kadar sevdiğini söyle..”

“Hayır yaaa!”, diye bağırır Laila, ve iki ok daha salar. “En heyecanlı yere geldik!”

“Beni şaşırıyordunuz, İzci Onbaşı Laila—”, diye kızmış bir şekilde söylenir Anglenna.

“Ama hoş karşılar mı? Ya bana ‘yeri mi şimdi?’, derse..”

“—Ve bunun ne kadar umurumda olmadığını tahmin bile edemezsin!”, diye harlar Laila.

“Peki o zaman. Başka bir zaman söylerim. Kimsenin olmadığı bir zaman. Bu kadar bekledim. Aager’den öğrendiğim bir şey varsa o da sabır..”

“Off yaa..”, diye neredeyse inler Laila. “..ne kadar salaksın sen olm yaa!”

“Bu bitti..”, diye haykırır Gnine, hemen önünde parçalanmış heykeli göstererek. “Ve sanırım kapatabildim büyüyü. İnanılır gibi değil. Kendi büyümü hacklemek zorunda kaldım!”, diye de ekler, batık bir ifadeyle.

“Bence genç Udoorin’de bitti!”, diye mırıldanır Merisoul ve kendi tarafında kalan son heykeli, Lorna’nın hışımla parçalara ayırışını seyreder..

“Bu da sonuncusuydu.”, der Udoorin sırıtarak. “Biraz sert vuruyorlar ve oldukça dayanıklılar ama konsantre saldırılara karşı pek de etkili değiller.”

“Neler oluyor sevgilim Aager Fogstep? Herkes bir şeyden bahsediyordu ama ben hiçbir şey anlamadım.”, der Inshala biraz bozulmuş bir şekilde.

“Emin değilim, güzelim. Ben de ne olduğunu bilmiyorum.”, diye itiraf eder Aager.

Elinde koyu, dumanlı, ölümcül glavyesi olduğu halde, kendisinden beklenmedik bir hışımla yaklaşır yanlarına Lorna..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sevgili Dorin..”, diye kati bir sesle konuşur Prenses, ve birden ortam sessizleşir.

Kızın kaşları çatılı, kiraz kırmızısı dudakları büzüşmüş ve çim yeşili gözleri, aynı renkte, içsel bir ateşle yanıyor gibidir.

“..bana söylemek istediğiniz bir şey var mı?”

Udoorin bir an yerinde dona kalır zira Lorna’sının bir şeye fena halde kızmış olduğunu açıkça görmektedir, ki bu onun için oldukça yeni bir tecrübedir.

Lorna’sı her zaman, her koşul altında sükûnetini koruyabilen bir hanımefendidir.

“Evet. Çok şey var.”, der Udoorin, bir anda.

“Canı gönülden sizi dinliyorum, sevgili Dorin.”, der aynı kızgın ifadeyle, Prenses.

“Bunu sana söyleyemedim hiç, çünkü seni utandırmaktan korktum. Senin için hissettiklerimi tarif edemem, zira o kadar kelime bilmiyorum. Ama seni seviyorum.”, der Udoorin fevkalade ciddi bir şekilde.

“Ve.. Sana sarılmak istiyorum!”

“Ben buradayım, sevgili Dorin..”, der Prenses ve yanan gözleri daha da harlanır. “..ve bekliyorum!”

 

Tempest Tapınağındaki koyu gri ve mor bulutlar kabarır.

Bir anda, ve ardarda yıldırımlar çakar.

Gökler hışımla homurdanır..

 

Udoorin, Prensesin çim yeşili gözlerinin içinde yanan ateşe bakar.. ve onun kiraz kırmızısı dudaklarına dokunur.

Ama parmaklarıyla değil..

 

 


 

 

 
 

ARİS

Timeline:

İzci Onbaşı Laila Wovesbane, High Lady Anglenna’nın kendisine verdiği ‘hamili yakınımdır’ kartını iştahsız bir şekilde alır, ve kartın asıl sahibi ve muhtemelen de bir silah kaçakçısı olan Largo adındaki tüccarın yanına gitmeye karar verir..

Ancak dünyada işler nadiren göründüğü kadar basittir.

Neden Laila için bir istisna yapsın ki şimdi?

 

Bu hikaye,
Dreadlock!
hikayesinin bittiği gün yer alır..

 

 

08:12

Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

Ve çömeldiği yerden kalkar..

..en azından bu niyetle davranır, acıyla tıslar, dengesine kaybeder ve devrilir!

 

High Lady’nin düşmesi esnasındaki o çeyrek saniyelik anda Laila, zihninden oldukça fundamental bazı düşünceleri geçirme fırsatını bulur;

 

“Aha düşüyor!”

“Eteği dantelli ayakkabısına takıldı ve düşüyor!”

“Ne gülerim düşerse.”

“Düş! Lütfen düş..”

“Ama sonrasında dram yapma!”

“Düşerse, ıslık çalar ve görmemiş gibi yaparım!”

“Kızım, o boy ile devrildiğinde nesini görmezden geleceksin? Uzandığında ayakları kapıdan dışarı çıkıyor!”

“Onun yüzünden ikinci bir oda kirası almak istedi hancı bizden!”

“Yüzündeki o ifade..”

“Hay Shit! Yaralı kalçasından dolayı düşüyor..!”

“Buna yardım etmem lazım şimdi! Acısını fark ettim çünkü!”

“Doğru dürüst düşmeyi bile beceremedin!”

“Ördek dudaklı sakar elf!”

“Kalkamayacaksan, neden oturursun?!”

 

Laila yerinden fırlar ve yapmak istemediği şeyler arasında, kendi emeği ile top on listesine girmeyi başarmış kadına dokunur..

Nevarki kadın sırım gibi görünmekle beraber, 1,92’lik boyu dolayısıyla sanıldığı kadar da hafif değildir ve ‘dokunmak’ yetersiz kalır. Laila kadını yere çarpmadan, iki eliyle, bütün bel ve bacak gücünü kullanarak yakalar..

..ve bir anda Laila ve Anglenna göz göze gelirler ve ikisi için de garip, sessiz bir durum oluşur.

 

“Bundan her kimseye bahsedersen—”, diye hırlar Laila.

“—Aklımın ucundan bile geçmemişti İzci Onbaşı!”, diye seri bir şekilde bitirir High Lady..

 

 

Laila bu kadından potansiyel bir teşekkürünü daha kaldıramayacağını düşünerek, onu kendi yatağına oturtur, sevgili yayını, boş sadaklarını, şırfıntının ona verdiği, üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı alır ve odadan kaçarcasına çıkar..

..zira bütün bunların sorumlusu olduğunu düşündüğü Udoorin’e söyleyecek bi çift lafı vardır!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

08:34

Laila merdivenlerden inerken zırhlığını geçirir üstüne ve defalarca tekrarlanmış olmanın verdiği alışkanlıkla, bakma ihtiyacı duymadan zırhın bağcıklarını çeker, omuz tokalarını ve yan kayışlarını bağlar ve merdivenlerin son adımlarını atlayarak iner.. Aradığı kişi de tam olarak oradadır. Hanın giriş katında, kapıdan en uzak yerde.. ve yalnız değildir..

‘Bu gün hiçbir şeyin doğru gitmediği ‘o’ günlerden olacaksa, hiç uğraşmayım!’, diye burnundan solur..

Udoorin onu fark eder ve elini ona sallayarak heyecanlı bir şekilde yanlarına çağırır.

Laila yüzünü buruşturur.

Son üç gündür yaşadıklarından dolayı biraz keyifsizdir ve Udoorin’in, Prenses ile paylaştıkları masada kafalarına odunla vurulmuş iki tavuk gibi birbirlerini seyredişlerini izlemek gibi bir niyeti yoktur.

‘Bu sefer paçayı yırttın, Dorin!”, diye hicveder içinden ve hanın kapısına yönelir, ancak o esnada Aager, gözleri şişmiş olmasına rağmen yüzünde çocuksu bir mutluluk taşıyan bir Inshala ile hana gelirler.

‘Sen ne yaptın? Önce ağlatıp sonrada kızcağıza afrodit mi içirdin!’, diye ona da çatar içinden Laila.

Prenses gelen ikiliyi görünce yerinden fırlar ve koşarak Inshala’ya sarılır ve kulağına bir şeyler söyler.

 

Laila, Prensesin Inshala’ya ne söylediğini bilmez, ancak sonuçlarını hayretle seyreder.

 

Inshala olduğu yerde kendisine söylenen şeyi anlamamış biri gibi kalakalır. Sonra yüzü kıpkırmızı kesilir, Aager anında kendi kulaklarını kapatır, ve küçük kız kulak çınlatan bir çığlık atıp Prenses Lorna’nın kucağına atlar.. ve hüngür hüngür ağlamaya başlar!

‘Nooluyo yaa?!’, diye hayretle bunları seyreder Laila.

Kıpkırmızı yüzü olan tek kişi Inshala değildir.

Udoorin’in de yüzü kızarmış bir şekilde sırıtarak Aager’e yaklaşır.

Aager bir an önündeki genci süzer, sonra ona “Olm, sen tam bi avanaksın!”, der.

Bunu duyan Udoorin ise daha da sırıtır ve “Tahmin edemeyeceğin kadar!”, diye cevap verir.

 

Laila bir anda fena bir şekilde içkillenir ve Udoorin’e yaklaşır.

“Hayırdır, Udoorin? Neler oluyor?”, diye sormasıyla Prensesin ona da sarılması bir olur.

“Biz.. uhh.. umm.. biraz nişanlandık.!, diye daha da kızarmış bir şekilde itiraf eder Udoorin.

 

Laila..

Laila çarpılmış gibi olur!

“Hangi ara..? Nasıl..? Ne zaman..?”, diye afallar.

 

“Dün akşam, sevgili Laila.”, diye pembe bir yüzle, fısıldar gibi konuşur Lorna.

“Aslında daha çok, bu sabah.. biraz erken saatlerde.. idi..”, diye kekeler Udoorin.

“Biz aslında biraz hava almak için çıkmıştık.. Heaven Parkına doğru yürüyelim dedik.. ve yürüdük.. Sonra..”, diye gevelemeye başlar Prenses.

Laila bu sakin, ağırbaşlı kızın bu güne kadar tökezlediğine asla müşahade etmemiştir. Tıpkı gevelediğine müşahade etmediği gibi..

“..Sonra aylardır birbirimiz için neler hissettiğimizi bildiğimiz halde bu konuda neden bir şeyler yapmadığımızı düşündük..”, diye hızlı bir şekilde anlatır Udoorin.

“Ve bir şeyler yapmaya karar verdik!”, diye tamamen pembeleşmiş yüzünde mutlu bir ifadeyle bitirir Lorna.

Inshala dayanamaz.

Tekrar Lorna’ya sarılır ve tekrar ağlamaya başlar.

 

‘Demek şirretin koruduğu sizlerdiniz..’, diye uyanır Laila ve kadının “Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, derken ne kast ettiğini anlayıverir.

 

Laila bir anda Udoorin’i de, Prensesi de kıskanır.. ve onlar için mutlu olur..

..zira bütün çektikleri sıkıntıların arasından, yeni bir beraberlik, yeni bir sevinç, yeni bir gün doğmuş gibidir.

Sevgili kuzeni ile gerçek anlamda tanışmasına sebep olan, yıllar önce Udoorin’le yaptığı o kavgayı, o kavgadan sonra Udoorin’in husumet gütmesi yerine arkadaşlığı tercih ederek gösterdiği büyüklüğü, Themalsar’da beraber geçirdikleri sayısız tehlikeleri, Serenity Home’a geri dönüşlerini, oradan Arashkan’a yola çıkışlarını, yolda karşılaştıkları tehlikeleri ve en sonuncusu olarak da arenada yaşadıkları ölüm kalım mücadelesini hatırlar, kısa bir anlığına hepsini, ama hepsini tekrar yaşamış gibi hisseder ve Laila’nın içi içine sığmaz..

Kendisinden önce ayakları hareket eder.

Söylemeden önce de kolları kalkar ve en eski arkadaşlarından biri olan Udoorin’e sarılır.

“Senin için ne kadar sevindiğimi bilemezsin, sevgili arkadaşım.. Prensesimize iyi bak ve onun onurunu her zaman koru.”, diye fısıldar ona.

Sonra döner ve Lorna ablasına yapışmış olan Inshala’nın ayrılmasını beklemeden, her ikisine de sarılır.

 

Udoorin’in gözleri biraz dolar.

Mutludur.. Çok mutludur aslında çünkü Laila’yı kendisi kadar iyi çok azı tanır.

Laila sergilediği dış görünüşüne ve davranışlarına rağmen, gerçekte çekingen, içine kapanık, kırılgan, sevgisini yansıtma konusunda kötürüm, ve kolay kolay hiç kimseye dokunmayan bir kızdır ve bu güne kadar babası dışında onun gönüllü olarak sarıldığını gördüğü tek kişi de kuzeni olmuştur..

..ve Laila, kardeşi gibi bildiği Udoorin için bir istisna yaparak ona da, sevdiği kıza da sevgisini açıkça, ve hiç sakınmadan göstermiştir.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

13:48

Laila en sonunda kendisini handan dışarı atmayı başarır. Inshala’nın çığlıklarına uyanan Gnine ve bir anda kendisine gelen Lady Magella, birinin elinde hedef arayan bir ateş topu, diğerinin elinde ise koca gürzü ile gözü dönmüş bir şekilde aşağı koşmuşlar, neden sonra olanları anlayınca ortam bir anda mutlu bir kutlamaya dönüşmüştü.

Aager’in hancı ile konuşması, ve biraz da altının el değiştirmesiyle, hanın tamamı o günlüğüne ‘özel etkinlik dolayısıyla’ kapatılmıştı. Inshala’nın yalvarmasıyla Aager tekrar hancıyla konuşmuş, tekrar altınlar el değiştirmiş, komşu evlerden gönüllü ne kadar kadın varsa çağırılmış ve salon katı köşe-bucak bir güzel temizlenmiş, bu esnada da Aager, Gnine ve Laila yemeklik için doğru düzgün bir şeyler almaya Alls Bazaar’ına gitmişler Inshala, Lady ve damdan çağrılan Merisoul da hanın mutfağına girip alınan yemekliklerden bir sürü yemek hazırlamışlardı.

Gerçekte Inshala ve Lady yemekleri yapmış, Merisoul ise üst raflardan birine çıkmış, bir yandan mutlu bir ifadeyle olup bitenleri seyretmiş, bir yandan da her yemeklere bir şey koymaya çalıştığında Lady’ye, “Emin misin ondan konması gerektiğine?”, diye sorarak, onu çileden çıkarmıştı!

Bütün bunlar olurken Udoorin ile Lorna’nın herhangi bir şeye dokunmalarına izin verilmemiş, Laila Udoorin’e eşlik ederken, Anglenna da sessizce Lorna’nın yanında durmuştu.

Öğlen olduğunda masalar birleştirilmiş ve hazırlanan yemekler konulmuş, çok uzun bir zamandır düzgün birşey yememiş grup, büyük bir iştah ve keyifle oturmuşlardı masalara.

Yemekler sunulmadan önce ise, Yetkin Tapınak Muhafızı olan Lady Magella tarafından ve resmi statüleri kati olan bir İzci Onbaşısı ile bir High Lady şahitliğinde nişanları ‘resmileştirilmişti’.

İlginç bir şekilde, nişanın bir çok şahit eşliğinde tekrarlanması ve açık rütbe ve makamlı kişilerce resmileştirilmesi fikri High Lady Anglenna’dan gelmişti..

 

Yemek esnasında Udoorin ve Lorna, kızarmış yüzlerle Lady Magella’nın yanına gelmişler ve kendilerinden özel bir ricade bulunmuşlardı;

Udoorin, Lady’den babasına nişanla ilgili bir mesaj göndermesini istemiş, Lorna’da, mesajın kaynağını gizli tutması kaydı ile annesi, Bari Na-ammen Rise’si Nadine Graciousward’a aynı konuyla ilgili bir mesaj göndermesini rica etmişti. Lorna’nın ek olarak istediği tek şey, nişanlısının ismi, geldiği ve şu anda bulundukları yer ve genel olarak yer ve kimlik tespiti yapılmasına sebep olabilecek her türlü bilgiden sakınmasını rica etmişti.

Lady bunu makul bulmuş olsa da, üzülerek prensese bakmıştı. Bu kız bir hanımefendiydi, iyi niyetli, samimi, dış güzelliği, sadece iç güzelliğinin bir uzantısı olan, High Elflerin gelecekteki kraliçesiydi ve annesinden de, babasından da bu şekilde sakınması gerekiyordu ve Lady, bu Nadine denen kadına bir gün bunun hesabını soracaktı!

 

Kutlamaya direk katılmayan sadece iki kişi olmuştu. Biri, hangi ara tedarik ettiği bilinmeyen, koca nişan pastasından sorumlu, buna rağmen utançla merdivenlerin üstünden prensesini izleyen Darly Dor, diğeri ise onun yanında, bıçak mesafesinde, yüzünde okunması zor bir ifadeyle çömelmiş Lilly Venom’du.

Neden sonra Aager yukarı çıkmış, Darly’nin kıçına bir tekme atıp onu aşağı göndermiş, uzun dakikalar Lilly ile bir şeyleri tartışmış, ancak belli ki onu ikna edememişti.

Sinirlenmiş bir şekilde aşağı geri inen Aager’in yüzünü gören Inshala, hanın salonunda yüzlerce çiçek açtırma işini bırakıp, koşarak merdivenleri tırmanmış, “Hadi ama Lilly abla, lütfen! Mutluluklar uzaktan seyredilmemeli, paylaşılmalı!”, diye kızın koluna yapışıp onu yalvara çekiştire aşağı, kutlamanın içine çekmişti.

 

İnsanlar garip varlıklardı gerçekten!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

16:11

Laila oldum olası klişeleri seven biri olmamıştır ve klişe gördüğünde nedense hedef parmaklarının kaşındığını hissetmiştir. Bu yüzden ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’da ikamet eden bu Largo kaçakçısının dükkanına ulaşmak için handan ayrıldığından beri koşmuş ve ancak klişeyi duyduğunda yavaşlamıştı.

“Ya paranı, ya canını!”

 

Laila, muhtemelen kırık bir burundan gelen sesle söylenmiş olan bu ifadeyi duyduğunda..

..’mutlu’ oluvermişti birden!

 

Sanki önüne birisi en sevdiği, içinde kırık çikolata ve fındık parçaları olan pasta getirmişler ama pastanın üstünde olmazsa olmaz olan kremasını koymayı unutmuşlarken, birden bir başkası gelmiş ve “Ya paranı, ya canını!” ile pastanın üstünde eksik olan o kremayı sürmeye başlamıştı..!

 

Laila yavaşlamış, ancak durmamıştı.

Temposunu arttırarak, bir sağ, bir sağ daha, bir sol, düz git..

..ve işte klişe: orada küçük, yaşlı bir adamı yakasından tutup duvara sıkıştırmış, kel, iri kıyım adamı görür Laila ve hızını hiç azaltmadan, dirseğini çıkarmış ve hafif uçarak geçer yanından, iki adım geçtiğinde de tekrar konar yere ve arkasına bakmadan, ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’a doğru devam eder.

Laila hayal meyal yaşlı adamın teşekkür edişini duyar.

 

Yol boyunca Laila altı farklı olaya daha karışmıştı ve bunlardan bir tanesine, bir sokak satıcısından zorla açmalarını aşırmaya çalışan iki şehir muhafızı da dahildi. Laila sonuncusu hariç bu olayların hiçbirisinde silah kullanmamış, silahlarını da çekmemişti.

Şehir ve bar kavgalarında asla silah çekilmezdi çünkü her ne olursa olsun, silah çeken her zaman haksızdı!

 

Son olayda muhafızlara aldıkları açmaların parasını ödemelerini rica bile etmişti..

..ama bu dangalakların da annelerini utandırma eğilimleri vardı, belli ki.

Üstüne üstük, üçer bakırlık açmalar için mızrak doğrultmuşlardı!

 

KİM ÜÇ BAKIRLIK AÇMANIN PARASINI ÖDEMEYECEK KADAR ADİ OLABİLİRDİ Kİ?

 

Belli ki bu iki avanak!

Laila birinin mızrağını kapmış, dizinde kırıp ikiye bölmüş, ve artık kıymıklı iki sopası olduğu için iki muhafızı da ‘amca’ deyinceye kadar dövmüştü! Ancak Laila amcası konusunda hassas biriydi, dolayısıyla bu salakların amcalarını böylesi bir yenilgiye alet etmeleri, sakin bir şekilde vurduğu sopaları, artık kızmış bir şekilde vurmasına sebep olmuştu!

 

Anlaşılan Laila Arashkan’dan ayrıldığında, “Arkamda şu kadar ‘leş’im var!”, diyen tiplere dönüşecekti!

 

İzci Onbaşı ağlayan muhafızları döverken, ta Arashkan Adalet Sarayının önündeki saat kulesinden yankılanan çanları duyunca kendisine gelmişti.

 

Saat 18:00 olmuştu!

 

Laila içinden sağlam bir küfür savurmuş, hayretle önünde gerçekleşen ‘uygulamalı ahlak dersini’ seyreden satıcıya ‘verdiği zahmetlerden’ dolayı bir altın uzatmış ve High Bazaar’a son hızla yola koyulmuştu!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

18:21

Laila, Largo adındaki silah kaçakçısının yerini bulduğunda, bir çok dükkan ya çoktan kapatmış, yada kapatmak üzereydi..

“Kusura kalmayın, genç bayan.”, diye ‘gazlı’ bir ses duymuştu karanlık dükkanın derinliklerinden. “Saat 18:00’i geçeli çok oldu. Şansınızı yarın denersiniz..”

 

Laila fena halde kızgındır.

Laila burnundan soluyacak kadar kızgındır.

Laila bu Largo denen adamı da ‘leş’ler listesine eklemek istemektedir.

Ama derin bir nefes alıp sakinleşmeyi tercih eder zira adamı tehdit ederse, Anglenna’nın kendisi dahi gelse, adamdan bir hayır gelmezdi.

 

“Efendi Largo’yu arıyordum.”, der olabildiğince serin bir sesle.

“Efendi Largo’yu buldunuz genç bayan, ancak biraz geç buldunuz. Şehir kanunları, bütün pazar yerlerinin saat 18:00’de kapatılmasını söyler ve benim ceza yemeye hiç niyetim yok.”, der aynı ‘gaz’lı ses dükkanın karanlığından.

“Sizi anlıyorum, Efendi Largo. Ancak beni.. umm.. ‘özel’ bir müşteriniz gönderdi ve her konuda bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”, diye profesyonel bir üslupla şansını neder Laila.

“‘Her konuda’ biraz abartı olmuş sanırım!”, diye ‘fırk’lar gazlı sesin sahibi. “Kimmiş bu özel müşterim?”

“Adını vermemi istemedi. Ancak bunu göstermemin yeterli olacağını söyledi.”, der İzci Onbaşı ve cebinden üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı çıkartır.

 

Kendisinin Largo olduğunu iddia eden gazlı sesin sahibi bir an durur.. Neden sonra hafif bir çakmak taşı sesi duyulur ve bir gaz lambası aydınlanır. Gaz lambasının aydınlanmasıyla Laila hayatında gördüğü en yakışıklı olmasada, sayılı güzellikteki bir yarı elfi bulur karşısında.

Adamın, altın sarısı hafif dalgalı saçları, kötü ışıkta ancak mavi olduğunu tahmin edebildiği gözleri, biçimli dudakları, geometrik bir çenesi ve oldum olası Laila’nın hoşuna giden kalın kaşları vardı!

 

“Karşılıklı kıvılcım dedikleri bu olsa gerek!”, diye sırıtır Largo, Laila’ya. “Güzelliğinizi aydınlıkta görmüş olsaydım, bu kadar zorluk çıkarmazdım..”

 

Laila biraz daha alık alık bakmayı tercih eder adama!

 

Laila adama bakarken, adam izci kızın etrafından dolanır, “Müsaadenizle genç ve güzel bayan..”, der ve elinde taşıdığı kancalı bir sopayla dükkanın kepenklerini içeriden indirir. “Ancak memurlar bizi açık görürlerse, bu güzelliğinizle sizin müşterim olduğunuza inandıramam!”

 

Laila’nın zihninin avının peşindeyken ki keskin kısmı donmuş gibidir. İzci kız, ‘Hadisene, bi şeyler yap, bi şeyler söyle!’, diye, ne kadar ittirip dürtse de, zihninden herhangi bir tepki alamaz.

‘Öyle olsun bakalım..’, der Laila kendi içinden. ‘..ben de bu işi akılsızca yaparım o zaman!’, diye tehdit eder kendisini ve bu tehditi, mevcut şartlar altında yapabileceği potansiyel ahmaklıkları düşünerek bir anda devreye girer!

 

“Siz.. umm.. Largo’musunuz?”, diye sorar. “Pek de beklediğim gibi birisi değilsiniz.”

“Umuyorum ki olabildiğince düşük beklentilerle gelmişsinizdir buraya o zaman.”, diye sırıtmaya devam eder Largo. “Bu şekilde her ne yaparsam, harika olma fırsatım olmuş olacak!”

Laila ‘fırk’lar.

Adamın rahat davranışları zorlama yada yapmacık değildir. Tamamen doğal ve kendisine özgü bir hali var gibidir. Largo denenen bu adam rol yapmıyordur.

Bu adam, rolün kendisidir!

 

Largo, Laila’ya elini uzatır.

Laila ister istemez uzatılan eli tutar.

 

Ve öylece bekler!

“Ummm.. ben kartı görmek için elimi uzatmıştım, ama bu da olur.”, diye nazikçe izci kızının eli öper.

Laila cevapsız bir şekilde kartı adama uzatır.

Ama el olduğu yerde kalmaya devam eder!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

18:45

High Lady Anglenna!”, diye ünler Largo, boş karta bakarak. “Hanımefendinin, High Lady Anglenna gibi birisiyle nasıl bir münasebeti olabilir?”

“Olabildiğince az.”, diye mırıldanır Laila.

Largo buna keskin bir kahkaha atar.

“Aaaa.. Lady Anglenna’nın muhteşem hallerini yakinen tecrübe etmiş gibisiniz.”, der Largo mutlu bir şekilde.

“Kaçınılmaz olarak!”, der Laila biraz kızarmış bir yüzle.

“Genç bayan.. Şayet Lady Anglenna söz konusu olduğunda sizi anlıyorum dersem, bunun sizi tamamen anlıyoruma tekabül ettiğini bilmenizi isterim. Kendileri düşmanları için yaşayan bir hanımefendidir!”

“Çok da kibirli!”, diye ekler Laila istemsiz bir şekilde.

“Evet..”, diye onlaylar Largo. “..Bununla beraber, sizin gibi bir izcinin, Lady Anglenna gibi.. Nasıl desem..Nevi şahsına münhasır bir bayanla nasıl bir ilişkiniz olduğunu merak etmiyor değilim. Bu kart ona verdiğim kart. Kendileri yere konması imkansız bir aristokrat ve siz de kati bir şekilde mesleğini hayat ve ölümü an be an yaşayan birisiniz.. ve bu ikisinin arasında olası bir köprü hayal edemiyorum bir türlü..”

“Bu kartı kendilerinden çaldığımı mı ima ediyorsunuz?”, diye ilk defa serin hali devreye girer Laila’nın.

“Bu dünyada her şey mümkün. Bununla beraber bu ihtimal aklıma bile gelmedi. İzciler, çapulcu değildirler ve çapulculuk da yapmazlar.. Sizi gücendirdiysem, lütfen beni bağışlayın zira niyetim bu değildi. Sadece anlamaya çalışıyorum, o kadar.”, der Largo samimi bir şekilde.

“Al benden de o kadar!”, diye cevabını yapıştırır Laila.

 

Largo denen adam bu cevaptan alındıysa bunu belli etmez. Ama takdirini de gizlemez.

 

“Anglenna ile an itibariyle aynı istikamette yol alıyoruz, dersem bu sizin için kabul edilebilir bir açıklama olur mu, peki?”, diye sorar Laila.

“Hmm..”,  diye düşünür Largo. “Kendisine sıfatsız, ve sadece adıyla hitab ettiniz. Bu saygısızlık göstergesi olabilir.. Kendilerine karşı hiçbir saygı duymadığınızı ve yüzüne de aynı şekilde hitab ettiğinizi de gösterebilir, ya da bir şekilde sizden bir çıkarı olduğu için bu saygısızlığınıza göz yumuyor olabilir, yada size ciddi bir şekilde borçlandığı anlamına geliyor olabilir!”

Laila adamın bu kadar derinlemesine yorum yapmasından nedense huylanır zira böylesi kişilik analizleri yapabilenler, silah kaçakçısı olmazlar, ya bir muharebe taktik generalidirler, yada oldukça mevkiili bir yerde idarecidirler, diye düşünür..

..yada bir teşkilatın kıdemli üyesi olurlar!

“Bir kaçakçı için ayrıntıları biraz fazla yakından inceliyorsunuz..”, diye temkinli bir şekilde sessizce konuşur izci kız ve ellerini yavaşça yana salar —kılıçlarının yanına.

 

Kısa bir anlığına Largo önünde altı yüz yardalık bakışlarla duran kıza bakar..

..ve tekrar sırıtır!

 

“Tüh! Kendimi ele verdim sanırım.”, der mutlu bir şekilde. “Lütfen rahat olunuz.. Bir izciye saldıracak kadar aptal değilim.”

“Ama asıl soru bu değil.”, der Laila aynı temkinle.

“Nedir asıl soru?, diye hayretle sorar Largo.

“Asıl soru, ne kadar aptal olduğunuz değil, bunu göstermek için ne yapacağınız..”, der Laila ve ellerini kılıçlarına yaslar.

 

“Hanımefendi.. Lütfen.. İnanın size herhangi bir şekilde zarar vermek niyetinde değilim.”, der Largo.

“Ben insanların niyetlerine göre hareket etmem zira bunu bilemem. Sözlerine ve sergiledikleri davranışlara göre hareket ederim.”, der Laila.

 

Largo, ‘teslim oldum’, kabilinde ellerini kaldırır.

“Hanımefendi. Size Lady Anglenna ile aranızdaki münasebeti sordum, çünkü kendileri ‘takip altında’ olan birisi.. ARİS tarafından.. Ve bir izcinin adının farkında olmadan çamura bulaşmasını istemediğim için sorduklarımı sordum size!”

Laila kaşlarını çatar.

“ARİS?”

 

 

“Arashkan İstihbarat Servisi!”

 

Laila’nın tek kaşı havaya fırlar zira ARİS.. Arashkan İstihbarat Şeysini daha önce ne duymuştur, ne de böyle bir servisten haberdarlığı olmuştur.

 

“ARİS..”, der Laila sessizce. “..Biraz dramatik olmuş sanki?”

“Aaaa.. evet kısaltma olarak aslında biz AİS’i istiyorduk ama başka bir şirket o kısaltmayı bizden önce kapmıştı çoktan.”, diye kabul eder Largo esefli bir sesle.

“Hangi şirket?”

“AİS — Arashkan İnternet Servisi!..”, der Largo sırıtarak. “.. ama bu konumuzun dışında.”

‘Biz AİS’i istiyorduk..’, derken?”, diye diğer kaşı da kalkmış bir şekilde sorar Laila.

 

Largo kelime kullanımlarında yaptığı hatayı anlar bir anda ve yüzünde kötürüm bir ifade belirir.

“Shit!”, diye küfreder sessizce.

“Çok ayıp, Ajan Largo, ama isabetli!”, der Laila, ellerini kılıçlarından ayırmaz ama muhteşem bir şekilde de sırıtır.

“Zekisiniz, hanımefendi.. Bu işleri kolaylaştıracaktır.”, der Largo. “Ancak burası konuşmak için pek de uygun değil. Aşağı kata inelim. Orası ses muhafazası açısından biraz daha güvenli..”

Largo, Laila’yı beklemez.

Dönüp elindeki lambayla içi tıka basa mallarla dolu dükkanın derinliklerine ilerler. Sonra izci kızın kendisini takip etmediğini fark edince durup ona bakar.

“Bir sorun mu var, hanımefendi?”, diye sorar ona.

“Sizi karanlıkta takip etmemi istiyorsunuz..”, der Laila temkinli bir ifadeyle.

“Evet.. Bir izci olarak bu sizin için çok da zor olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Efendi Largo.. Şayet kılıçlarımı çekmek zorunda bırakılırsam, bu birilerinin mutlaka öleceği içindir!”, der sakin bir şekilde Laila.

“Sizden daha azını beklemezdim zaten..”, diye sırıtır Largo.

 

Laila kaşlarını çatar, derin bir nefes alır, ve Largo denen bu.. her ne ise, adamın peşinden aşağı kata iner.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

19:03

Nerden, nerden, diye düşünüyordum ve en sonunda hatırladım.”, der Largo oturduğu tabureden. Adam, Laila ile aşağı kata, çok da geniş olmayan, yeraltındaki bir odaya inmiştir. Oda muhtemelen göründüğünden daha büyüktür ancak barındırdığı eşyalar dolayısıyla daralmıştır.

“Siz İzci Onbaşı Laila ‘Bane’ Wolvesbane’siniz.. Serenity Bölüğünden!”, der adam ve hem hayret, hemde hafif bir.. hayranlık? la bakar izci kıza.

“Bu kadar meşhur olduğumu bilmiyordum?”, der Laila, bulundukları dar odadaki tek masanın diğer yanındaki tabureden.

“Aaaa.. Öyle demeyin İzci Onbaşı. Bane’s Song Operasyonunda kuzeniniz İzci Onbaşı Morel Songsteel ile gösterdiğiniz başarı tam bir efsane!”, der Largo mutlu bir şekilde.

Laila kaşlarını çatar.

“Bu bilgiyi nasıl elde ettiniz?”, der tehlikeli bir sesle.

Largo omuzlarını silker.

“Serenity Home, Arashkan şehrine bağlı bir kasaba, İzci Onbaşı. Şerif Standorin, gerekli ve önemli bulduğu her türlü istihbaratı bize gönderir çünkü bu zorunluluk, görevlerinden sadece bir tanesi. Yıllar önce kendisini buraya, bizimle çalışması için davet etmiştik, ancak Serenity’den ayrılmak istemediğini söyledi bize ve kendisini bekleyen oldukça kıdemli bir mevkii de reddetmiş oldu.

Bu bilgilerden, Belediye Başkanınız, Arthandos Yuleman da haberdar. Kendilerinden, özellikle son yıllardaki operasyonları planlayan ve uygulayan Aager Fogstep’i de istedik. Tıpkı sizi ve kuzeninizi istediğimiz gibi. Arashkan’ın yeni, uyanık, becerikli, tecrübeli, taze kanlara ihtiyacı var. Özellikle de son birkaç yıldır yaşadığımız kayıplardan sonra.. Kayıplarımız var, ancak cevaplarımız yok ve Princeps Kaladin sabırsızlanıyor.

Ancak ne şerif, ne de Yuleman sizlerden vazgeçmek istemediler ve bizleri geri çevirdiler.”

 

Laila hayretle adamın söylediklerini dinler.

 

“Şimdi size lafı daha fazla uzatmadan, neden Lady Anglenna ile ilgilendiğimizi anlatacağım, ancak bu bilgiyi Aager Fogstep ve Şerif Standorin dışında kimseyle paylaşmamanızı rica edeceğim.”, der Largo.

 

Laila yavaşça başıyla onaylar.

 

“Olaylar öyle çetrefilli ki, neresinden başlasam başka bir yanı elimde kalacak..”, diye kendi kendine mırıldanır Largo, ve bir yanağını kaşır.

“Sizi ilgilendiren kısmı itibariylesini anlatayım şimdilik, gerisini sonra düşünürüz..

Bundan birkaç yıl önce Lady Anglenna, High Spires Efendisi Philius’a, High Woods Ri’sinin, Birinci Lord Princeps Kaladin’e gönderdiğini iddia ettiği bazı hediyelerle geldi. Philius’da hediyeleri, Princeps Kaladin’in Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memuruna teslim etti. Nevarki hediyeler saraya ulaştırılamadan o gece söz konusu memurun evinden çalındılar.

Söz konusu memuru da ertesi akşam evinde öldürülmüş olarak bulduk.

İşte işin çetrefilli kısmı da bu noktada başlıyor zira birileri aynı gün söz konusu memurun katilini, daha evi terk edemeden bulmuş ve onu öldürmüşlerdi.

Daha sonra edindiğimiz bilgiler bize hediyelerin ‘lanetli’ olduğunu söylüyor ve o hediyelerin Princeps’e ulaştırılması için gösterilen çabayı göz önünde tutarsak, buna inanma eğilimindeyiz.

Bu cinayetten, o zamanlar Arashkan’da varlık gösteren ve ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Loncasının sorumlu olduğunu düşündük. Nevarki bu olay bir şekilde onlarla Hırsızlar Loncası arasındaki husumetin tetiklenmesine de sebep oldu ve iki lonca üç gün süren, son derece kanlı ve arkalarında bizim bulabildiğimiz kadarıyla 416 ceset bırakacak şekilde sonlandı; Hırsızlar Loncası, bulabildikleri tüm Lanet Piçi öldürdüler ve onlar sayesinde yıllardır Arashkan’da bir kesiciler loncası yok.

Bu başlı başına mutlu bir kıyım olmakla beraber, bizim de takip edebileceğimiz herhangi bir ip ucu da bırakmamış oldular!

Şimdi, asıl konumuza, ortadan kaybolmuş High Woods hediyelerine dönersek, deliller ortadan kalkmış olmakla beraber, eylem ve teşebbüsün varlığının inkar edilemezliğidir..

Bunun anlamı da, High Woods Ri’si, Arashkan Princeps’ine suikast teşebbüsünde bulunduğu, bundan haberdar olmayıp, söz konusu suikast teşebbüsünün gerçekleşmiş olması halinde suçu Ri Grandaleren’e yıkmayı planlayan birisinin varlığıydı.

Her hâlükârda bunun anlamı da Arashkan’ın, en yakın komşusu olan High Woods’a savaş açması anlamına geleceği idi..

Tek sorun, olaya bir şekilde kaderin bir cilvesi karıştı diyelim, ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey oldu; hediyeler çalındı!

Özetle olay, hiç başlayamadan bitmiş oldu, zira hediyelerin ‘laneti’ Princeps’i öldürememiş bile olsa, bu savaş için yine yeterli bir sebep olurdu..”

 

“Olay başlamadan bitmiş o zaman. Gerisi istihbaratın işi.. Bir izcinin değil.”, der Laila nötr bir sesle.

 

“Kısmen doğru. Ancak evinde öldürülen ve Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memur, Felisia Fremier adında bir hanımefendi idi ve Princeps Kaladin’in de pek sevdiği yeğeniydi!”

 

Laila olduğu yerde çakılıp kalır zira bu ismin sessizce söylendiğini duymuştur. Söyleyen kişi bu ismi, hışımla, hüzünle, kahırla ve büyük bir hırsla söylemiştir her defasında ve Laila o kişiyi tanır zira bu kişi High Spires Efendisi Philius’un unutulmuş oğlu, Darly ‘Darlius’ Dor’un ta kendisidir!

 

“Ve bunların hepsini bir şekilde birbirine bağlayan kişi de High Lady Anglenna’dır. Size onunla aranızdaki münasebetinizi sormamın sebebi de buydu.”

Laila hiç sektirmeden cevap verir.

“Efendi Largo. Ben Serenity Home’dan, özel bir görev için gönderildim ve her ne kadar Arashkan şehrine yardımcı olmak istesem de, kendi görevimden sakınamam. Bununla beraber, size en başta söylediklerim de hala geçerlidir; Anglenna ile sadece aynı istikamete gidiyorum şu an, o kadar. Kendisine herhangi bir borcum yok. Ancak ve şayet onun bir ihanetin parçası olduğuna şahitlik edersem, emin olun ki kendisini gördüğüm yerde öldüreceğim.. Ben bir izciyim. Politikacı değil!”

 

Largo, Laila’ya biraz hayal kırıklığına uğramış gibi bakar ve izci kıza o bakış nedense tanıdık gelir.

Laila aynı hayal kırıklığını Themalsar’dan döndüklerindeki akşam, Serenity Home’da gerçekleşen şölende onunla dans eden birisine, “Çok kısa bir süreliğine geldim. Korkarım görevimiz bitmedi ve bu sefer çok daha uzağa, çok daha uzun bir süre gitmem gerekecek ve dönebilecek miyim bilmiyorum..”, dediğinde görmüştü..

 

“Summersong..?”

 

..diye istemsizce fısıldar Laila önündeki adama.

Largo bir anda irkilir ve izci kıza hayalet görmüş gibi bakar!

“Bu ismi nereden biliyorsun?”, diye tıslar ve bir eli masanın altında kaybolur.

“Efendi Largo.. Eliniz.. Lütfen!”, diye rica eder Laila.

Largo yüzünü buruşturur ve tuttuğu hançerle beraber elini tekrar masanın üstüne koyar.

“Zeki olduğunuzu zaten söylemiştim size genç bayan. Ancak bununla kafama vurmanıza gerek de yoktu!”, diye alınmış bir sesle konuşur Largo. “Evet. Adım Largo Summersong, ve siz bunu nereden biliyorsunuz?”

“Benzerliğinizden..”

Largo bu cevaptan herhangi bir şey anladıysa, bu hiçbir şekilde yüzüne yansımamıştır.

“D.D. Dexter Summersong.. Oğlunuz..!”

 

Largo öylece Laila’ya bakar..

..sonra başını önüne eğer.

 

“Neden onu terk ettiniz? Dahası neden ona öldüğünüzü ikna ettiniz?”

 

Largo uzun bir süre cevap vermez, başını da kaldırmaz.

Neden sonra, anca duyulur bir sesle cevap verir.

“Bu meslek.. Bizlerden hayatlarımızdan çok daha fazlasını alıyor. Dışarıda..”, diye muallak bir el hareketiyle Arashkan Şehrine işaret eder. “Bir milyonu aşkın insan, her gün nasıl tehlikelerle karşı karşıya olduklarının farkında olmadan yaşıyorlar.. Ama biz biliyoruz.. Sen, ben ve bir kaç iyi adam! Ve birileri de bizleri avlıyor. Eşimi yıllar önce öldürdüler. Ben gizli bir görevdeyken. Ben de Dexter’ı aklıma gelen olabilecek en güvenli ve en uzak yere, Serenity Home’a gönderttim, babasının bir görevde öldüğünü sanarak. Onu oraya gönderdim çünkü orada Şerif Standorin vardı.”

“O sizi asla unutmadı ama..”, der Laila gözleri dolu bir şekilde çünkü kendisi çok iyi bilirdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

Laila, kuzeni Morel, en yakın arkadaşları Gnine ve Udoorin, küçük, sevgili Inshala, hafif kaçık Merisoul ve hatta ve asla ısınamadığı Aager.. Hepsi çok iyi bilirlerdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

 

Laila, yıllar önce birkaç defa kendisine sorup, ancak çok daha sonra ne anlama geldiğini utanarak öğrendiği ismin anlamına tüm çıplaklığı ile ayılı verir..

D.D. Dexter; Daddy Dead Dexter!

 

Ve anladığı bir başka şey ise, bu ismi çocuğa, bilinçli olarak kendisinin vermiş olduğudur!

 

“Gökler aşkına.. Hiç kimse böyle bir yükü, böyle bir acıyı taşımamalı!”, diye inler Laila bir eli ağzında ve dolu gözlerle.

“Hiç kimse taşımazsa bu yükü, peki kim koruyacak insanlığı?”, diye sorar Largo Summersong sessizce..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

02:12

Laila yorgun ve bitmiş bir şekilde hana geri döner. Bu gün, onun için her bir açıdan yorucu bir gün olmuştur. Yetmiyormuş gibi bir de yolda iki sarhoş genç kendisine ‘iyi vakit’ geçirtmek istemişlerdi! Laila gençler adına bir şey söylemek istemez ancak kendisi kesinlikle iyi vakit geçirmişti.. Ertesi gün uyandıklarında gençlerin hayatlarını tekrardan değerlendirmeleri için İzci Onbaşı onlara bayağı bi kırık malzeme bırakmıştı!

İçeri girdiğinde beklediği dağınık, kutlama yapılmış izlenim ve izlerini göremez ve bunun sebebi de, yorgunluktan bir bankın üzerine yığılıp kalmış, başı, kendisini derin, karanlık gözlerle süzen adamın bacağına yaslamış küçük, sevgili Inshala’dır.

“Annem bana hiçbir zaman, ‘Bu saate kadar neredeydin?’, diye sormadı.”, der Aager sessizce, uyuyan kız uyanmasın diye.

“Çünkü sen uslu bir çocuktun?”, diye cevap verir Laila yorgun bir sesle.

“Hayır. O öldürülüp ben ve kız kardeşim götürülünceye kadar evden hiç çıkmadık çünkü Drashan’da başıboş çocukları mızrakla şişlemek ayrıcalıklı bir eğlence tarzıdır..”, der Aager.

“Neden bunu bana söyledin ki şimdi?”, diye harlar Laila tiksintiyle!

“Söyledim çünkü gerçekte Dranshan’dan çok da uzak değiliz İzci Onbaşı. Daha iki hafta önünce salak bi çocuğu, gün ortasında kaçırmışlardı ve onu kurtarıncaya kadar çoğumuz neredeyse ölüyorduk, unuttun mu? Özgürce ve başına buyrukça yaptığımız şeylerin faturasını hiçbir zaman sadece kendimiz ödemeyiz.”, der ve başıyla, kart elini saçları arasında gezdirdiği kızı işaret eder.

“Neden bunu bana söylüyorsun ki?”, diye neredeyse aynı soruyu, farklı vurgularla tekrarlar Laila.

“Sana söylüyorum çünkü bütün bunların arasında olgun ve aklı başında olduğunu düşündüğüm bi sen varsın. Lütfen beni hayal kırıklığına uğratma..”, der ve yavaşça, sessizce ve imtina ile yerinden kalkıp mutfağa gider. Laila içeriden hafif bir cam sesi duyar gibi olur. Aager, içinde süt olan uzun, cam bir bardakla geri gelir.

“Geç gelirsen kaçırdığın için üzülmeyesin diye Inshala sana nişan pastasından ayırdı ve kimse yemesin diye de saatlerce burada, başında bekledi..”, diye ekler Aager ama sesinde Laila’nın ondan beklediği acımasız ifadesi yoktur. Varsa da bu fazlasıyla siliktir.

Adam elindeki bardağı sessizce masaya, pasta dilimlerinin yanına bırakır, sonra sessizce küçük kızı toparlar, kucaklar ve merdivenlere yönelir.

 

Laila birden, hiçbir zaman sevemediği ve ısınamadığı bu adamın da değişmiş olabileceğine ayılı verir..

Evet, adamın değişimi dışarıdan, adı Inshala olan mucizevi bir etkiyle gelmişti. Ancak Aager’in gelen zorlu değişimi kabul etmesi, yapmış olduğu bilinçli bir tercih idi.

Ve Laila için alması gereken bir ders vardı burada sanki.

 

İzci kız hanın boş salonunda, az evvel Aager’in terk ettiği banka oturur ve sevgili küçük Inshala’nın kendisi için ayırdığı, üstü kremalı, içi kırık çikolata ve fındıklı pasta dilimlerini yerken bir yandan da Aager’in getirdiği buz gibi sütü yudumlar..

..ve son birkaç gündür yaşadıklarını değerlendirir.

 

Pastayı ve sütü bitirdiğinde, değerlendirmesi daha bitmemiştir ama muhtemelen bu da zaten üç dilim pasta ve bir bardak soğuk sütten çok daha uzun sürecektir.

Laila yerinden kalkar, tabağını, bardağını ve çatalını alır ve onları mutfağa bırakır. Uyumaya gitmeden önce canı bir bardak daha soğuk süt çeker, nevarki içi süt dolu sürahiyi aldığında ne sürahinin, ne de sütün soğuk olmadığını fark eder.

 

İkisi de oda sıcaklığındadır!

 

Laila ‘Huh!’, diye geçirir içinden ve yüzünü ekşiterek sütten vaz geçer.

Laila ılık sütten hiç hoşlanmaz!

İçleri tıka basa dolu sadaklarını omuzlar ve kendisi de odasına çekilir.

 

Kızlarla paylaştığı odanın kapısını açtığında High Lady Anglenna dışında herkes uyumaktadır. High Lady ise elflere özel trans halindedir ancak kapı açıldığında kadın bir eli pençe şeklinde, büyü yapmaya hazır kapıya yöneltmiş, diğer eli ise korumak istiyormuşçasına hemen yanında uyuyan prensesinin üzerindedir.

 

Laila sessizce üstünü çıkartır ama zihni Largo Summersong’un anlattıklarıyla uğuldar.

İzci Onbaşı yatmadan önce High Lady’ye döner ve ona gizleyemediği bir hışımla tıslar.

“Sen ne yaptın?”

Anglenna, kendisinden beklenmeyecek ve daha önce Laila’nın ondan asla duymadığı, cılız, titrek bir sesle cevap verir.

“Tahmin bile edemeyeceğin şeyler..”

 

 


Serenity Home, teknik olarak Arashkan şehrine başlı olması dolayısıyla bu şehre vergi ödemektedir. Talep edilmesi halinde de Arashkan’a askeri ve lojistik desteği de sağlama zorunluluğu vardır. Bununla beraber, Serenity Home, kendi iç işlerinde ve başka yerlerle yaptığı antlaşmalarda özgürdür; söz gelimi Dim Woods elfleri, Elder Hills ve Scowling Hills dwarfları, Tinker Hills ve (zamanında yapılan ve teknik olarak hala geçerliliğini koruyan) Silent Hills antlaşmaları ve bunlara en son eklenen Drashan ile ortak saldırmazlık antlaşması. Bu antlaşmaya göre Serenity Home, Drashan’a yıllık haraç ödemektedir. Buna karşılık Drashan korsanları da Serenity Home ve civarındaki yerleşim merkezlerine dokunmayacak ve (pek az kişinin farkında olduğu gibi) Serenity Home’a saldırılması halinde onu müdafaa etmekle yükümlü olacaktır.

 

 

 
 

Dreadlock!

Timeline:

Grup bir yandan Gar Thalot’u ararken, bir yandan Lilly Venom olayını hazmetmeye çalışır. Nevarki günler grubun bazıları için oldukça sıkıcı geçmektedir; Anglenna, Lorna, Udoorin ve Laila gibi.. Ancak başkalarının aksine bazıları can sıkıntılarını daha sessiz ve sakin bir şekilde geçirmeyi tercih ederken Laila herkesin ‘harika bir şehir’ dedikleri Büyük Arashkan’ı gezmeye karar verir..

Ve belki de kuzeni Bremorel için de hediyelik bir şeyler bulur.

 

Bu hikaye,
Benim gitmem lazım.
ve
Geleceğin Adımları“ndan
bir gün sonra yer alır..

 

 

Üç Gün Önce..

Para.. Laila’nın paraya ihtiyacı vardır. Arenada teke tek atıştığı kaçık büyücüden sonra bir de o devasa yaratığa attığı oklar sonrasında, iki sadağının birisini tüketmiş, diğerini ise yarılanmıştır ve Udoorin’e “Bana borç versene!”, diye tekrar gitmeye de hiç niyeti yoktur! Aslında Udoorin’e bundan önce defalarca borç para için gitmiş, her defasında da bir şeyler koparmayı becermişti. Udoorin kızlar söz konusu olunca biraz salak olabiliyordu..

Laila bunu gülerek hatırlasa da, aslında biraz da kendinden utanır. Geri döndüklerinde cesaretini toplayabilirse, kuzeni Bremorel’i de yanına alıp, Belediye Başkanı Yuleman’a gidecek ve izcilere maaş bağlanmasını talep edecekti. Tercihen, Prenses Lorna’dan duyduğu bir kelime ile, ‘Gecikmiş Ödemelerle’ beraber!

Kaba bir hesapla, on altı yaşında izciliğe alınan Laila, tam on bir yıldır bu işi yapmaktaydı. Özel operasyonları işin içine katmazsa, sadece düz maaşla, ve tercihen vergiden muaf, ayda 3 altın vermiş olsalar..

“Yani. Basit bi kasaba muhafızına ayda 2 altın verdiklerine göre, bize de 3 altını çok görmezler her halde.”, diye düşünür Laila ve sokağın ortasında durup hesaplamaya çalışır.. Yılda on iki aydan on bir yıl..

Laila tek bakışta yirmiden az iseler, kesin rakam, elliden az iseler üç aşağı beş yukarı, yüz civarında iseler artı-eksi on olacak şekilde düşmanın sayısını tahmin edebilecek kadar tecrübelidir. Yüzden çok iseler, zaten yanlış yerdedir ve ivedilikle oradan kaybolması gerekmektedir..

İzcilik öncesi Laila, Serenity Home’un tek okulu olan tapınağın hemen dibindeki yetimhaneye bağlı okula, eh, arada bir gitmişliği olmuştu. Laila okuldan pek hoşlanmamıştı. Nihayetinde geldiği yerde okul denen şey yoktu. Okul sıkıcıydı. Bi ton gereksiz şeyler öğretiliyordu ve Lady Magella da haftada birkaç kez gelip vaaz veriyordu. Laila o vaazları uyuyarak çok iyi değerlendirmişti, her ne kadar Lady tarafından defalarca yakalanmış olsa da..

Okuldan sadece Thomas gibi sümüklü çocuklar hoşlanırdı!

Laila o okulda sadece müzik dersini sevmişti. Serenity Home kasabası müzisyeni Efendi Thokan Silversong gelip çocuklara şarkı söyletiyordu ve küçük Laila için bu haftanın en eğlenceli anıydı zira avazı çıktığı kadar bağırarak;

 

Rook Dağını duman almış,
Haydi yürüyelim izciler.

Dim Woods’da elfler oynarmış,
Haydi yürüyelim izciler.

Elder Hills’den sakallı cüceler yuvarlanmış,
Haydi yürüyelim izciler.

High Woods’un kızları güzelmiş,
Haydi yürüyelim izciler.

Tinker Hills’de cüceler tökezleyip düşmüş,
Haydi yürüyelim izciler.

Hepsi gelip Serenity’de mutlu olmuş,
Haydi koruyalım izciler.

 

..diye şarkılar söylemişti.

Laila bu şarkıyı hala hatırlar ve saçmalığına güler. Hangi işsiz salak yazdı bunu acaba, diye düşünür.

 

Laila, uzun, altın saçlı, gökyüzü mavisi gözlü, can yakıcı kalın kaşlı D.D. Dexter “Raptor” Summersong ile o sıralar karşılaşmıştı. Laila D.D.’nin ne anlama geldiğini yıllar sonra, biraz da utanarak öğrenmişti. Halbuki çocuğa defalarca D.D.’nin ne olduğunu sormuştu. Laila’nın bildiği bir şey vardıysa, şayet izci olmamış olsaymış, muhtemelen bir şarkıcı olurmuş zira küçük yaşta avazı çıktığı kadar bağırsa da, daha sonraları, yaşıyla birlikte gerçek sesi de olgunlaşmış, kuzeni Bremorel’in sert ve asabi mizacının aksine gerçekte yumuşak bir sese sahip olmuşken, kendisinin ise daha tok, kontralto bir sesi olmuştu ve zamanında Efendi Thokan onu az istememişti korusunda. Belli ki bu kontralto denen şey, pek sık rastlanan bir şey değildi..

Laila’nın babası ise eski bir ormancıydı ve kızının bir şarkıcı olmasındansa, ‘işe yarar’ bir mesleği olmasını istemiş ama deli gibi sevdiği kızının da üzerine fazla gitmemişti. Ona yanlışla bir gün, “Şayet eski evimizde bir izci olmuş olsaydı, belki de annen hala hayatta olurdu.”, demiş, ve bu da Laila için konunun kapanmasına sebep olmuştu.. Evet, şarkı söylemeyi çok seviyordu ama, sevdiklerinin güvenliği ise Laila için çok daha önemliydi..

 

Biri Laila’ya çarpar ve, “Özür dilerim hanımefendi. Ama yolun ortasında durmayın lütfen.”, diye uyarır onu. Laila yolun karşısına geçer ve Arashkan Adalet Sarayını bir boydan diğerine kadar takip eder.

“İhtiyacım olduğunda neden Gnine yanımda olmaz ki?”, diye kara kara düşünür. Eveeet, dikkati tekrar dağılmadan önce, ayda üç altın, on altı yaşından beri, yirmi yedi yaşına kadar ne ediyor şimdi, diye düşünür. On bir yıl. On iki aydan, kaç ay ediyor.. Elde var bir.. Yüz otuz.. Hayır, yüz otuz iki.. Evet yüz otuz iki ay..

“Oha! Ben yüz otuz iki aydan beri izci miyim?”, diye hayret ve gurur karışımı bir şeyler hisseder Laila.

“Yüz otuz iki ile üç. Ne yapıyor şimdi?”

Laila zeki bir kızdır. Rakamlarla fazla kafasını yormaz. Yolun çaprazlama karşına geçer ve Tüccarlar Mahallesine yönelir. Yolda giderken orada burada duvarlara ve sokak lambalarına asılmış kağıtlar dikkatini çeker.

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

G.T.

 

“İlginç.”, diye düşünür Laila. “Demek ki burada ciddi adalet sorunları var.”

 

Tüccarlar Mahallesine vardığında gözüne kestirdiği, sempatik, yaşlıca tüccara yanaşır.

“Buyur güzel kızım. Senin için uygun çok güzel şallarımız var.”, diye rengarenk kumaşlardan oluşan boy boy atkılar, eşarplar ve şallarla dolu dükkanına davet eder yaşlı tacir Laila’yı.

“Teşekkür ederim, Tüccar Efendi. Şallarınız çok güzelmiş. Ancak para hesabı konusunda biraz sorunlarım var. Belki bana yardımcı olabilirsiniz..”, der Laila yaşlı tüccara ve en azından D.D. Dexter üzerinde her zaman işe yaradığını bildiği ölümcül gülümsemesini atar.

Belli ki Laila’nın becerikli olduğu tek şey, ok atması değildir, zira yaşlı tüccar biraz kızarır ve “Tabii, tabii, güzel kızım. Nedir çektiğiniz sorun?”, diye afallar biraz.

“Diyelim ki yüz otuz iki altınım var. Bu altınların her biriyle bir kâse aldım ve her kâseyi de üç altına sattım. Toplam kaç altınım olmuş olur?”, diye mutlu bir şekilde sorar Laila.

“Hmm.. Toplam kârınız 237 altın ve 4 gümüş eder kızım.”, der yaşlı tacir.

“Nasıl yani?”, diye afallamış bir şekilde sorar Laila.

“Ana para kârın parçası değildir, güzel kızım. Yüzde on vergiyi de düştüğünde elinde 237 altın ve 4 gümüş kar etmiş olursun!”, diye sevimli bir şekilde açıklar yaşı tacir.

“Peki diyelim ki, tam vergi memurları gelmeden önce, ana paramla birlikte elimdeki altın ne ediyor?”, diye sorar Laila.

 

Dedik çoktan; Laila zeki bir kızdır.

 

“Toplam paran 396 altın eder, güzel kızım, ama sana tavsiyem, vergini her zaman öde, çünkü vergi memurları her zaman eninde sonunda seni gelir bulurlar ve evine haciz getirirler.”, diye telkin eder yaşlı tüccar.

Laila yaşlı adama teşekkür eder ve tamamen bozulmuş bir şekilde Tüccarlar Mahallesinden ayrılır.

 

“396 altın mı? On bir yıl çalıştım toplam birikimim 396 altın mı yani? Bu da ne eder? Sanırım yeterince yalvarırsam sekiz adet tek parıltılı, yada dört adet çift parıltılı ok yapar..”, diye tam anlamıyla hayal kırıklığına uğramış bir şekilde olduğu yerde kalakalır!

 

AMA BEN ÜÇ DAKKADA ALTMIŞ ADET İKİ PARILTILI OK YEDİM YAA!

 

Tabii, burada Laila’nın hesaba katmadığı, gerçekte ortada aylık 3, dolayısıyla da toplam 396 altının dahi olmadığıdır.

İzcilerin hayatı gerçekten çok zordu.

Belki de ‘Gecikmeli Ödemeli’ fikrinde olduğu gibi bu konuda da Prenses Lorna’dan başka bazı fikirler alabilirdi. Evet, ondan fikir alacaktı, para değil. Udoorin’den para yolması, göreceli de olsa kabul edilebilir bir şeydi. Ama bir prensesten para istenmezdi. Bu hem ayıp, hem uygunsuz, hem de tehlikeli bir borçtu.. Evet Lorna gerçekten iyi niyetli bir kızdı ama aynı zamanda da bir aristokrattı, annesi bir insan olsa da, babası bir elfti!

Ama madem ona fikrini soracaktı, o zaman belki de ona Prenses Lorna değil de, Prenses Alor’Nadien ne, diye hitap etmeliydi.

Laila’nın içindeki ses bundan hiç hoşlanmaz. Kız kendisini ‘Lorna’ diye tanıtmıştı ve artık o Laila için de ‘Lorna’ idi ve bir elf ismine de ihtiyacı yoktu. En nihayetinde Lorna’da kendisi gibi bir yarı elfti ve onunda dili kendisi gibi elflerden yanmıştı..

“Salak, kendini beğenmiş, sivri kulaklı elfler!”, diye sessizce hışmeder Laila genel olarak elflere.. Annesi dışındaki elfler tabii.. Annesi, annesiydi ve ırkının bir önemi yoktu onun için. O kadar işte!

 

Canı fena sıkılmış bir şekilde Tüccarlar Mahallesini arkasında bırakır ve Subaylar Lojmanlarına doğru yönelir. Nevarki oraya yaklaşınca, kibirli subay ve eşlerini ve kendisine ters bakışlar atan muhafızları görünce canı daha da sıkılır ve Heaven Parkına yönelir.

Laila parka adım attığında bir anda bütün can sıkıntısını ve günlerdir hissettiği, ancak fark edemediği boğucu şehir havasından kurtuluverir. İstemsiz bir şekilde gözleri dolar ve hiçbir şeyi kendi kasabasına, oradaki evine ve Ritüel Ormanına değişmeyeceğine karar verir.

Uzun bir süre parkta rastgele dolaşır Laila ve etrafındaki ağaçları, çiçek bahçelerini, yapay göletleri, patikaları, bankları ve tekerlekli satıcıları izler. Yakınından geçen bir satıcıdan bir açma ve adamın limon suyu olduğunu iddia ettiği küçük bir maşrapadan da alır. Laila açmayı iki lokmada yer ve kesinlikle limon suyu olmayan şeyi içer. İçtiği şey her ne ise kekremsi bir tadı vardır, ama en azından soğuktur.

Laila parkın ta öbür ucuna kadar yürür. Partan çıktığında karşına onun pek hoşuna giden Okçular Mıntıkasına gelir.

İzci Onbaşı her yerde ok atan askeri kıyafetler içerisinde insanlar görür. Havada mütemadiyen oklar uçuşmaktadır ve herkes ya kocaman yuvarlak hedeflere, yada içi sıkıştırılmış samanla dolu ‘insan’ şeklindeki kuklalara oklarını atmaktadır.

 

“Hey! Sen!”, diye biri bağırır ona.

 

Laila duymazdan gelir.

Laila duymazdan gelme olayını profesyonelleştirmiş biridir!

Ayrıca kendisini bir hanımefendi olarak görmese de, nihayetinde bir bayandır, lütfen yani.. Bir bayana asla ‘hey, sen’lemezsin, ayıptır!

Dolayısıyla Laila hiç çekinmeden duymazdan gelir.

 

“Sana söylüyorum! Biraz ağır işitiyorsun sanırım!”, diye tekrar bağırır sesin sahibi.

 

Laila duymazdan gelmeye devam eder.

“Çattık bir geri zekalıya daha!”, diye söylenir adam.

‘Geri zekalı mı?’, diye fena bir şekilde alınır Laila ve arkasından yaklaşan ayak seslerini son ana kadar umursamaz. Son anda ise döner..

..ve adamın yere basmak üzere olan ayağına nazik bir tekme atar. Adam, bir anda yürüyüş düşüşünü engelleyecek adımdan mahrum kalınca, yüzü koyun yere kapaklanır.

“Annen, bayanlara nasıl hitap edilir öğretmedi mi sana?”, diye hafif kindar bir sesle sorar yerde yatan adama.

Adam yavaşça yerden kalkar ve bir eli belindeki kalın, disiplin copuna gider.

“Anlıyorum. Öğretmemiş. Neyse ki benim bugün biraz vaktim var.”, diye gülümser Laila adama.

“Seni küçük şırfıntı..”, diye başlar burnu kırılmış, alt dudağı patlamış, yüzü gözü kan içinde adam..

..ama gerisini getiremez.

Laila adamın tam göğsünün ortasına, olduğu yerden full-kontakt bir taban tekmesi koyar, ve onu iki yarda gerisin geriye fırlatır.

Adam ıslak bir çuval gibi yığılır!

Laila tekrar gülümser.

“Şırfıntılık değiştirilebilir. Aptallık ise kalıcıdır!”

 

“Neler oluyor burada?”, diye bir ses gelir arkalarından ve beraberinde birkaç genç askerle yaşını biraz almış apoletli biri belirir.

Yeni gelen adam önce Laila’ya, sonra da yerde yatan adama bakar ve bıkmış bir ifadeyle başını sallar.

“Kaldırın şu salağı ve revire götürün.”, der.

Askerler yerde yatan adamı kaldırıp götürürlerken, yaşı geçmiş apoletli adam Laila’ya döner.

“Yüzbaşı Graden Forman.”, diye özlü bir şekilde kendisini tanıtır.

“Shit!”, diye küfreder Laila bir anda zira adamın rütbesi kendisininkinden çok daha üstündedir.

“Çok ayıp hanımefendi, ama isabetli.. Onbaşı Krugral’ın kusuruna bakmayın demek isterdim ama görüyorum ki çoktan bakmışsınız.. Sanırım buralı değilsiniz. Olsaydınız bir aristokratın şımarık oğlunu tanırdınız. Bununla beraber, onu iki kere yere devirdiniz ve bunu da eğitimli bir şekilde yaptınız. Kıyafetlerinize bakılırsa ya bir paralı askersiniz ve başınız belada, yada bir izcisiniz ve bu olaydan paçayı yırtma ihtimaliniz var.”

“İzci Onbaşı Bane. Serenity Bölüğünden, efendim!”, diye selam verir Laila, ama ‘hazır ol’a geçmez, zira izciler kendi efendileri dışında kimseye ‘hazır ol’da durmazlar!

“Serenity Bölüğü..”, der Yüzbaşı ve yanağını kaşır. “Evinden oldukça uzaktasın, izci.”

“Özel bir görevdeyim, efendim. Gerekli bazı mühimmatlar için şehre gelmiştim. Adamınız için özür dilerim ancak çok da fazla değil. Bugün annesini utandırdı!”, der Laila, izcilere özel, sakin üslubuyla.

“Annesini utandırmanız için, annesinin kim olduğunu bilmesi gerekiyor önce..”, diye sırıtır Yüzbaşı.

 

Daha geriden birisinin bağırdığı duyulur.

“Kim? Kim yaptı bunu kardeşime?”

“Shit!”

..diye küfreder Yüzbaşı.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Yüzbaşı Graden. Kim yaptı bunu kardeşime? Sorumlusunu yakaladınız mı?”, diye kükreyerek yaklaşır uzun sarı saçlarını arkadan başlamış bir genç. Ayaklarını yere vura vura gelen adam, aslında yakışıklı denebilecek biridir ama nedense Laila adamı gördüğü anda ondan hoşlanmaz. Adamın yüz ifadesinde, nadiren ormanda gözü dönmüş, sebepsiz yere öldüren havanlarda gördüğü ‘kuduz’ bir şeyler vardır sanki ve Laila bu tür hayvanlara ne yapılması gerektiğini çok iyi bilir.

“Kendinize mukayyit olun Onbaşı Jarson. Sizi, Onbaşı Krugral’ın haksız yere saldırdığı, ve faturasını ödediği kişiyle tanıştırayım; İzci Onbaşı Bane..”, der Yüzbaşı Graden sakince.

“Güzeeel.. Onu yakaladınız demek. Askeri mahkemede yargılanıncaya kadar hapse atılmasını istiyorum!”, diye kindar bir şekilde emreder Onbaşı Jarson.

“Onbaşı.. Sanırım anlamadınız. Hanımefendi bir İzci Onbaşısı..”

“Noolmuş izci onbaşısıysa?”, tükürür gibi konuşur genç adam.

“Ne olduğunu anlatayım size o zaman; Kendisi bir izci olduğu için askeri mahkemede yargılanamaz çünkü bir ordu mensubu değil. Bir izciyi sadece o bölgedeki en yetkili resmi kişi yargılayabilir.. Bunun anlamı da sadece First Lord Princeps Kaladin bir izciyi yargılayabilir, suçlu bulması halinde de cezalandırılmasına karar verebilir. Lütfen bu olayı Princeps Kaladine kadar götürmeyi düşünmeyin, zira bu olay sonucunda olacağı gibi İzci Onbaşısı haklı görülürse, babanız dahil tüm ailenizi de yakmış olursunuz. Ama karar sizin.”, der Yüzbaşı ve susar.

Onbaşı Jarson’un yüzü kıpkırmızı olur ve çirkinleşir.

“İzci Onbaşı. Sanırım burada işiniz bitti. Size iyi günler diliyorum.”, der Graden.

“Hayır!”, diye araya girer Jarson. “Bu olayı Princeps’e götürmeden de halledebiliriz. İzci Onbaşıyla aynı rütbedeyiz ve kendisi aile şerefimizi zedeledi. Onu düelloya davet ediyorum!”

Jarson sözünü bitirdiğinde, yüzünde muzaffer bir ifade belirmiştir.

“Şayet izci düello teklifimi kabul etmezse, korkağın tekidir ve bir izci olmayı da hak etmiyordur!”

“Onbaşı Jarson.. Senin peçete rütbenle bir izcinin rütbesini isim benzerliği dolayısıyla aynı olduklarını düşünecek kadar ahmak olamazsın!”, diye harlar Yüzbaşı.

Onbaşı Jarson omuzlarını silker.

“Bunun için Princeps’e gitmemize gerek yok Yüzbaşı Graden. Her mahkeme bu konuda benim lehime karar verecektir ve bunu siz de biliyorsunuz!”, diye sırıtır.

Yüzbaşı, önce Jarson denen gence tiksintiyle bakar, sonra Laila’ya döner.

“Korkarım Onbaşı Jarson haklı. Ancak düello teklifi ondan geldiği için yer ve zaman tercihi ona, silah tercihi size kalmış durumda.”

Janson hiç sektirmeden, “Şimdi ve burada!”, diye mutlu bir şekilde ünler.

Laila saçma sapan bir olayın bir anda böylesi bir hale dönüşmesine hayret eder ve içinden ‘Gerçekten bu şehirlilerin yapacak işleri yok mu?’, diye geçirir.

Dışarıdan ise hiç istifini ve ‘cool’unu bozmadan, “Onbaşı haklı. Geciktirmekte bir fayda görmüyorum. Burası uygun. Ok da olur, kılıç da. Delikanlı ölümüne mi, yoksa ‘amca’ deyinceye kadar mı dövüşmek ister? Ama bir konuda kendisini uyarmak isterim; ben amcamı yıllar önce bir ork baskınında kaybettim. Dolayısıyla onu bir yenilgiye alet etmek gibi bir niyetim yok!”

 

Ortam bir anda sessizliğe bürünür. Jarson, Laila’ya hayretle bakarken, Yüzbaşı Graden ise bir eliyle yüzünde oluşan sırıtışı başarısızca bir şekilde gizlemeye çalışır ve Laila’ya takdirle bakar.

 

“İsterseniz kurşun oklarıyla bu işi halledelim.”, diye önerir Yüzbaşı.

Laila’nın bir kaşı kalkar.

 

Kurşun okla gerçek ok arasındaki tek fark, kuşun okun ucunda çelik, sivri başlık yerine içine kurşun tozuyla doldurulmuş küçük bir kesenin olmasıdır ve Laila bunlardan çok haz almamıştır. Bu tür başlıklar, küçük kuş avlarken, normal okun kuşu parçalamasından dolayı tercih edilmesidir. Laila havada uçarken bir kuşu okla bayıltıp, sonrasında baygın bir hayvanı öldürmeyi pek de iç açıcı bulmamıştır.

 

“Kabul.”, der kısaca.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Unutma.”, diye uyarır Laila’yı Yüzbaşı. “Yerinden kıpırdarsan, ‘korkmuş ve kaçmış’ kabul edilirsin. İkinizde ya diğeri kıpırdayıncaya kadar, yada biriniz diğerini devirinceye kadar devam edeceksiniz.”

Yüzbaşı bir anlığına durur.

“Hanımefendi.. Sadece duruşunuzla beni gururlandırmayı başardınız.”, der neden sonra sessizce. “Ama şu ahmağı devirirseniz size minnettar olacağımı da ifade etmeliyim.. Ayrıca tüm paramı size yatırdım!”

“Anlayamadım?”, diye hayretle bakar Laila, Yüzbaşıya.

“Üç bölükteki herkes bahse girdi. Ordu bunun gibi şımarık rütbelilerle dolu ve size karşı bire on bahse girdiler.”

“Hmmm..”, der Laila. “..Bundan benim bir şey kazanma ihtimalim var mı?”

“Tabii ki.. Neden size anlatıyorum sanıyorsunuz?”, diye sırıtır Yüzbaşı. “Sizin adınıza bu ayki maaşım olan elli altını koydum. Kazanırsan, bu da beş yüz altın demektir. Yarısı senin!”

“Çok cömertsiniz, Yüzbaşı Graden. İsterseniz yarın tekrar gelebilirim.”, diye sırıtır Laila.

Yüzbaşı kısa bir kahkaha atar ve birbirinden yaklaşık yüz yarda mesafede duran iki düellocunun ortasına kadar yürür sonra kendisine uzatılan bayrağı alır.

“Eveet. Bu bayrağı indirdiğimde atışma başlayabilir. Yerinden hareket eden ‘bir korkak’ olarak diskalifiye olmuş olacak. Düello, iki kişiden biri devam edemeyecek hale gelinceye kadar da sürecek. Her ikiniz de yanınızda duran varillerdeki okları kullanacaksınız. Her ikiniz de hazır mısınız?”

“Ben kardeşimin öcünü almaya hazırım!”, diye bağırır genç Onbaşı.

Laila ise sakin bir şekilde, “Evet.”, demeyi tercih eder.

 

Yüzbaşı Graden, iki düelistin atış alanından çıkar, bayrağını kaldırır iki gence de son bir bakış atar, sonrada keskin bir hareketle bayrağı indirir..

..ve havada oklar uçuşmaya başlar!

 

Onbaşı Jarson ard arda okları sallamaya başlar.

Laila ise öylece yerinde kıpırdamadan durur..

..ve gelen oklara hafif bir hayal kırıklığı ile bakar.

 

“Bu ıska. Bu da ıska.. Bu tamamen üstümden geçecek. Umarım arkamda biri yoktur! Sanırım bunun isabet etme ihtimali var.”, der ve hiç sektirmeden, seri, tek hamleyle bir oku yerleştirir, yayını gerer ve salar..

 

Ve İzci Onbaşı Laila yaklaşan oklardan birini başından vurur!

 

Seyirciler arasından bir uğultu kopar ve ok yağmuru bir an durur.

“Şans!”, diye bağırır Jarson ve tekrar, daha azimli bir şekilde atmaya başlar oklarını.

 

Laila az önce yaptığı marifeti tekrarlar..

..Üç defa daha!

 

Seyircilerin uğultusu kesilmiş, herkes hayretle Laila’nın sessiz duruşunu seyretmektedir ve izci daha hiçbir karşı atışta bulunmamıştır.

En sonunda genç Jarson ateşi keser, zira okları tükenmiştir ve hem hayret, hem de korkuyla kendisinden yüz yarda mesafede sessizce duran kıza bakmaktadır.

 

İzci Onbaşının sessizliğine dayanamayan Yüzbaşı, Laila’nın yanına gelir.

“Hanımefendi? Onbaşı Jarson’un okları bitti ve sanırım yeterince rezil oldu. Vurun onu ve bir şımarığın aptallığına son verin.”

“Yüzbaşı Graden.”, der Laila sakin bir şekilde. “Bu adil bir düello değildi. Ben bir izciyim ve bu elimdeki de bir eğlence aracı değil. Bu bir silah. Bunu elime aldığımda niyetim bir kötülüğü öldürmek içindir, aptallara dersini vermek için değil.. Bu ‘ordu’nun işi!”

 

Yüzbaşı Graden sırıtır.

“Aptallık en büyük kötülüktür!”, der mutlu bir şekilde, ve dehşet içerisinde kendisine bakan Jarson’a işaret eder.

“Paramı hemen istiyorum!”, diye burnundan solur Laila ve ardarda üç ok gönderir..

 

Oklardan ilki Jarson’u apış arasından vurur ve herkesten toplu bir “Offf!” inlemesi duyulur.

İkincisi ise acıdan iki büklüm olmuş gencin suratına isabet eder.. ve Laila, kardeşi Krugral gibi Jarson’un da burnunu kırar.

Sonuncu ok, bir eli bi yerinde, diğeri ise kırılmış, kan içindeki burnunda olan gencin alnının tam ortasına, nefis bir ‘kıtlama’ sesiyle darp eder ve tıpkı kardeşinde olduğu gibi Jarson’da iki yarda geriye fırlar ve ıslak bir çuval gibi yere serilir..

 

Ve Okçular Mıntıkası bir anda hayret ve coşkuyla infilak eder!

 

 

İki saat sonra Laila hana, elinde yüklü bir keseyle geri döner.

“Para.. Benim daha çok paraya ihtiyacım var!”, diye homurdanır..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İki Gün Önce..

Udoorin!”, diye seslenir Laila ve bunu yaparken yüzünde hiçbir kızarma olmaz. Udoorin, zırhından kurtulmuş, üstüne biraz hırpani kıyafetler giyinmiş ve ilginç bir şekilde belinde sadece bir hançer ve sapı da, kabzası da pis çaput bezleriyle sarılmış babasının kılıcıyla odasından çıkmaktadır ve bu haliyle bas bas ‘ben tebdili kıyafet gizli bir göreve gidiyorum’, diye bağırmaktadır!

Udoorin, Laila’ya temkinli bir bakış atar zira Laila’yı yıllardır tanımaktadır ve Laila o ses tonunu sadece kendisinden bir şey isteyeceği zaman kullanmıştır.

“Ummm.. Bi şey mi lazım, Laila?”, diye de temkini saklamaz.

“Neden? Senden illa ki bir şey mi istemem lazım?”, diye alınmış bir sesle cevap verir Laila ve içinden lanet eder. Prensesle karşılaşmalarından beri çocuk git gide akıllanmaya başlamış gibidir ve bunun sebebi olarak da Udoorin’in zekasının artmış olabileceğine değil, sanki prensesin, teşhir etmemesi gereken bazı kızsal sırları ona anlatmış olabileceğine bağlar.

 

Ve Laila’nın gözünde bu, bütün kızlara yapılmış bir ihanettir!

 

“Nereye gidiyorsun?”, diye sorarak taktik bir dönüş yapar Laila.

“Bilmem. Muhtemelen daha önce gitmediğim pis bir hana.. Şu herif hakkında belki bi şeyler öğrenirim diye. Aager burada boş boş oturacağıma, bari ‘şehir tecrübelerimi’ geliştirmemi istedi!”, diye kızmış bir ifadeyle konuşur Udoorin.

 

Laila, Aager’in adını duyunca evvelki gün onunla yaptığı konuşma aklına gelir ve yüzünü ekşitir.

 

“İkinciye ihtiyacın var mı? En azından arkanı kollarım.”, diye önerir ve bunda da samimidir.

“Ummm.. Belki başka zaman..”, der Udoorin, kaçamak bir şekilde.

Laila, genç adamı süzer. Altı yüz yardalık bir mesafedeki avını vurmak için gözlerini kısmış bir avcı gibi!

“Hayırdır, olm?”, der izci kız. “Neler oluyor?”

“Yok bi şey.”, der Udoorin ve omuzlarını silker. “Sen.. sen sadece ortama uygun değilsin, o kadar!”

“Bak seeen.. Nasıl bir ortammış bu benim uygun olmadığım?”, diye sessizce tıslar.

“Yanlış anlamamaya çalış, Laila ama kıyafetlerin, davranışların, duruşun.. Özetle her şeyinle sen ‘BEN BİR İZCİYİM, SIKIYORSA BANA SIRLARINIZI ANLATIN’ diye bir tabela taşıyorsun yanında!”, der biraz çekinerek.

Laila, Udoorin’e fena pis bakışlar atar.

“Ne yani, bana.. bir izciye, halkın arasına sızamayacağımı mı söylüyorsun?”, diye gözleri kısılmış bir şekilde tıslar.

“Umm.. evet?”

“Senin bu kadar kabalaşabileceğini bilmezdim, Udoorin. Sevgili Lorna senin bu yanını biliyor m—”, diye hicveder Laila ama Udoorin’in bir anda çatılmış kaşlarını görünce susar.

“Laila. Sen benim en eski ve en kalıcı arkadaşımsın. Lütfen bir anlık gereksiz alınma için, Lorna’yı işin içine katarak bunu bozma. Kızdığın zaman Bree’yi bile aşabiliyorsun bazen. Aramızda akıllı olan ben değilim sensin, unuttun mu?”, der genç adam bayağı kızmış bir şekilde.

“Özür dilerim, Udoorin. Sadece yeni ok için paraya ihtiyacım var ve sataşacak yer arıyorum!”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder Laila.

“Ee, sana bi şey mi lazım diye sorduğumda niye söylemedin ki?”, der Udoorin, arkadaşına hayretle.

“Öyle sorunca söylenilmiyor işte!”, diye kızar Laila.

“Bunun başka bir sorulma şekli mi var? Benim bi şeye ihtiyacım olunca Aager’e gidiyorum, o bana ‘ne lazım’, diye soruyor, ben de ona söylüyorum, o da varsa ‘al’ deyip veriyor, yoksa da ‘yok’, diyor! Neden işleri karmaşıklaştırdığını anlamıyorum.”, diye bakar genç adam Laila’ya.

“Bir daha anlatsana, Dorin, sen prenses gibi narin bir kızı nasıl tavladın?!”, diye acı bir şekilde sorar Laila.

“Umm.. Bu biraz özel değil mi?”, diye saf saf sorar Udoorin.

“Özel mi? Herşey hepimizin önünde oldu zaten!”

Udoorin kızarır.

“Çok.. güzel çilleri olduğunu söyledim ve bu onun hoşuna gitti.. Sanırım.”, diye itiraf eder.

Laila tam bir salağa bakar gibi Udoorin’e bakar.

“Kızın muhteşem, up uzun, simsiyah saçları, zarif, asil bir burnu, küçücük, kıpkırmızı dudakları, yemyeşil gözleri ve incecik bir beli var ve sen onun çillerini mi beğendiğini söyledin ona? Olm, sen tam olarak ne kadar salaksın?”

Udoorin hem alınmış, hem de hayretle Laila’ya bakar.

“Niye ki? O bahsettiklerinin hepsi mükemmel onda. Ama hepsini birbiriyle bütünleştiren ise çilleri ve o haliyle benim çok hoşuma gidiyor!”, diye saf bir yüzle söylenir Udoorin.

“Udoorin.”, diye burnundan solur Laila. “Çil, gerçekte yüzde oluşan bir kusurdur ve sen Prensese kusurunu ‘yüzüne’ vurmuş oldun! Sen gerçekten biraz kıtmışsın!”

Udoorin, Laila’ya bakar.. bakar.. bakar..

“Ne? Yüzümde bi şey mi var?”, diye sorar Laila.

Udoorin ise burnundan solur biraz.

“Çilin bir kusur olduğunu bilmiyordum. Bu da kendisine bunu söylediğimde neden hoşuna gittiğini açıklıyor sanırım..”

“Nasıl yani?”

“Eminim Lorna’ya hayatında kimse kusurlarını dile getirmemiştir.. Belki annesi dışında.. Ama annesini daha tanımıyorum o yüzden bir şey diyemeyeceğim.. Şayet onun için de çilleri bir kusursa, benim için değil. Bunu bilmesi benim için önemli. Ama daha da önemlisi, onun bunu bilmesi!”, der genç adam samimi bir şekilde. “Seni ele alalım mesela..”

 

“Bence, beni ele almayalım, mesela!”, diye uyarır Laila, Udoorin’i ama Udoorin bu uyarının üstünden atlayarak devam eder.

“Bence senin güzel bir yüzün var ama yarısını o kâküllerinle kapatmayı tercih ediyorsun..”

“Eee? Noolmuş kâküllerime?”, diye asice sorar Laila.

“O kâkülleri seninle tanıştıktan çok sonra bıraktın.”, der Udoorin.

“Hala neden bahsettiğini bilmiyorum.”, diye kızar Laila.. ve kızarmaya başlar.

“Laila.. İkimizde o kâkülleri D.D. Dexter için bıraktığını biliyoruz..”, der ve bunu söylerken de gülmez. Bu şekilde de harika bir nezaket örneği göstermiş olur.

“Çok adisin, Udoorin!”, diye tıslar Laila. “Sen ne zamandan beri böyle bel altı taktikleri kullanıyorsun?”

“Sen, Bree ve Gnine’dan öğrendim!”, der Udoorin ve bu sefer sırıtır. “Ama söylemek istediğim şeyi sanırım anlamadın.”

“Neymiş o?”, diye sorar Laila kıpkırmızı olmuş bir şekilde.

“Ne ile övüldüğümüzden çok, KİMİN bizi onunla övdüğü önemlidir.. Benim kendimde hiç önemsemediğim yanlarımı Lorna her nasılsa takdir ediyor. Geri dönüp baktığımda bunların gerçekte iyi yanlarım olduğunu görüyorum. Aynı şey hepimiz için geçerli..”, der genç Udoorin.

Sonra belinden bir kese çıkarır, içinden bir kaç altın ve gümüş alır ve onları kendi cebine atar, kesenin ağzını tekrar bağlar ve onu Laila’ya uzatır.

“Bugün gideceğim sefil handa bir şeyler yiyip içiyor gibi görünmem lazım ki göze batmayayım..”, diye açıklar.

Laila bir yandan kızmış, bir yandan da utanmış bir şekilde keseyi alır.

“Gittiğin yerlerde senin o boy ve cüssenle göze batmaman mümkün değil, Udoorin!”

“Gittiğim yerlerde en büyük balık ben değilim, Laila..”, der Udoorin ve merdivenlere doğru yönelir.

 

Laila’nın arkasındaki kapı açılır ve ardında Lorna belirir.

“O iyi biri, İzci Onbaşı Laila..”, der yumuşak sesiyle. “Ve sizin gibi olgun bir arkadaşı olduğu için çok şanslı.”

Laila biraz daha bozulur.

“Bir şeye ihtiyacınız varsa, lütfen benden istemekten çekinmeyin. Bizler dostuz.”, diye ekler samimi bir şekilde.

“Çok ihtiyacım olursa, emin olun sizden rica ederim Lorna.”, der Laila ama grupta iki kişiden asla para istemeyecektir. Sebepleri tamamen farklı da olsa birisi Prensesin kendisidir, diğeri ise onun suratsız kuzeni, Anglenna’dır.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bir Gün Önce..

Laila silah tüccarının dükkanından fena halde bozulmuş bir şekilde çıkar. Rezil herifin bi ayaklarına kapanıp yalvarmadığı kalmış olmasına rağmen, tacir gıdım geri atmamış ve Laila’da iki gün önceki bahiste kazandığı iki yüz elli altının üzerine Udoorin’in verdiği yüz elli altını ekleyince toplam dört yüz altınla dükkana girmiş ve hepi topu dört adet iki parıltılı okla çıkmıştı!

Laila neredeyse ağlamak ister. Anca alabildiği bu dört oku, mevcut kalanların yanına ekleyince elinde sadece on dört adet iki parıltılı oku olmuş oluyordu.. arena öncesi mutlu kırk adetine nispeten!

İzci kız bir an her şeyi boş verip normal oklardan mı kullansam acaba, diye düşünür..

Ama bu fikir ekonomik olarak uygun olsa da, onun izci gururuna hiç hoş gelmez zira Laila’ya göre, bir düşmanla karşılaştıklarında, düşman onu ve arkadaşlarını öldürmek niyetiyle karşısına çıkmıştır. Bunun, Laila’ya tekabül eden kısmı ise, attığı her okun isabet etmesinin şart olduğudur.

Nihayetinde ıskalanmış bir ok kendisini işlevsel anlamda faydasız, hayati anlamda ise, hala ayakta olan her düşmanın dostlarından birisini kaybetmesine sebep olabileceğidir.. İşte bu sebepten dolayı kullandığı okların büyülü ve ‘parıltılı’ olması önemliydi.

Laila somurtarak anca yarısı dolu olan sadağını omuzlar, tanışmasından sonra edindiği bir alışkanlıkla zarif işlemeli elf yayını baş parmağı ile okşar ve oldukça verimsiz geçen gününün gerisini nasıl değerlendirmek istediğini düşünür ve pis hana geri dönme fikri bir anda hiç cazip gelmez ona.

Ne yapsam, diye düşünürken aklına Yüzbaşı Graden ve onun ailesiyle ‘çay’ teklifi aklına gelir.

Laila bir anda gülümser.

“Pis hanların sana kalsın sevgili Udoorin. Ben Subaylar Lojmanlarında çay ve kekle zamanımı geçireceğim —çağırıldığım ve istendiğim yerde!”

Laila, Orta Pazarından (Mid Bazaar) ayrılır ve Gnine’ı kurtarmak için bir hafta geçirmek zorunda kaldıkları Arashkan Arenasından olabildiğince uzaklaşmak için İkinci Lord’un Malikanesi (2nd Lord’s Manor) tarafına yönelir.

İkinci Lord’un Malikanesini geçince karşısına Birinci Lord Princeps Kaladin’in muhteşem şato-sarayı çıkar. Bina, gerçekte tek bir yapıt değil, bir çok iç içe geçmiş, ve katlardan oluşan, oldukça korunaklı bir yapıttır ve her yerde muhafız birlikleri devriye gezmektedir. Buna rağmen iki ayrıntı Laila’nın gözünden kaçmaz..

Bunlardan ilki, devriye gezen muhafız birlikleri, olağanüstü bir temkin ve dikkatle yürümektedir ve askerlerin belirgin bir kısmının elleri kılıçlarındadır.

İzci Onbaşının keskin gözlerinin fark ettiği diğer şey ise, işsiz ama fevkalade cesur birisi, Princeps’in şato-sarayının duvarına duyurusunu asmayı başarmıştır;

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

YENİ GÜNE 7 GÜN KALDI!

G.T.

 

Laila yazıya hayret eder, zira kalan gün sayımı verişmiş olması, afişin evvelki gece asılmış olduğunu göstermektedir.

İzci kız, Krallıkdaki muhtemelen ikinci en güçlü adamın evinin duvarına bunu asan adamın göstermiş olduğu cesaretine hayran kalır..

..ve yakalanması halinde hiçbir koşul altında onun yerinde olmak istemez.

 

Laila afişe hayretle bakarken biri ona seslenir,

“Bekleme yapmayalım hanımefendi!”

Laila sesin sahibine baktığında, bunun bir muhafız birliğinin başı olduğunu görür ve sektirmeden yürümesine devam eder..

Talim alanındaki bir sıçanla dalaşmakla, görevindeki bir çavuşla ağız dalaşına girmek apayrı şeylerdi. Evet, Laila bir izciydi ve standart ordu kuralları onun için geçerli değildi ama, kendisi de görevdeyken şaka yapmaz, her şeyiyle kendisini işine verirdi.

 

Büyük Arashkan Şehrinin kalabalığı arasından süzülerek yaptığı uzun yürüyüşün sonunda Subaylar Lojmanlarına ulaşır Laila ve daha önce buradayken karşılaştığı kibirli subay ve eşleri ve onların muhafızlarıyla tekrar karşılaşır ama bu sefer onlara pis pis sırıtarak yanlarından geçer.

Laila ister istemez bu subayları ve eşlerini, Serenity Home’daki insanlarla kıyaslar. Teknik olarak Laila’nın İzci Efendisi Davien’de bir subaydır ama ondan hiçbir zaman böyle kibirli tavırlar görmemişir. Davien hayat dolu, yakışıklı, gülmeyi seven ve aynı zamanda da Laila gibi bir yarı elftir.

Belki de bir yerleşim merkezi büyüdükçe kötü huyları da büyümekteydi.

Serenity Home’un kendisi de artık bir şehir olmak üzereydi. En nihayetinde Themalsar’dan oraya geri döndüklerinde Scowling Hills’den Arashkan’a kadar bir çok mühendis ve malzeme aktarımı yapılıyordu ve bunlar muhtemelen büyük, surlu şehir duvarları için getirtiliyorlardı.

Laila buna hem sevinir, hem de biraz üzülür. Sevinir çünkü çok sevdiği kasabası artık büyümüştür ve kendisinin de bunun için ciddi katkıları olmuştur. Üzülür çünkü bildiği o şirin kasaba zamanla kaybolacak, yerine bir gün Arashkan gibi bir şehir gelecekti.. ve kendisinin bunun için de ciddi katkıları olmuş olacaktı..

 

Yüzbaşı Graden’in mütevazi subay lojmanına yaklaşırken ister istemez kuzeni Bremorel aklına gelir.

Bremorel ve Thomas.. ve D.D. Dexter..

Acaba ne yapıyorlardı şu anda?

Bremorel, Thomas’ı kaç defa harcamıştı acaba?

Laila sırf bunu bile kaçırmış olduğuna hayıflanır.

Gerçekte Laila, Thomas’ı sever. Çocuk çiroz ve pısırığın tekiyken, sırf kuzenine karşı hissettiği akıl almaz, saplantı denebilecek ve dolayısıyla da biraz ürkütücü aşkı için kendisini geliştirmiş ve bir Tapınak Muhafızı olmuştu..

Bu aşk değilse, neydi peki?!

Ama yine de Bremorel’in Thomas yerle bir edişini kaçırmış olmasına hayıflanır.

Ve içten içe kendisinin hafif sadistik bir yanı olduğuna karar verir!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Laila gece geç saatte Yüzbaşı Graden’in evinden ayrılır. Gerçekte yaşı biraz geçmiş subayın bu saate kadar vaktini almak istememişti, ancak kendisi gibi eşide, kızı da onu pek sevmişler ve fırından taze çıkmış kek, üstü kremalı çilekli pasta, sıcak, taze çay, adına puding denilen, Laila salladıkça komik bir şekilde sallanan ama dökülmeyen bir şey yemişti.

Belli ki büyük şehrin bazı avantajları da yok değildi..

Yüzbaşı, eşi ve genç kızlarıyla yaptığı uzun muhabbetler esnasında Laila, Graden’in kendisine ve izcilere olan sevgi ve saygısının altında yatan sebebi üzülerek öğrenmişti, zira Yüzbaşının küçük kızları dışında, bir de oğlu olduğunu öğrenmişti.. İzci olan bir oğlu..

Genç adam, kendisi gibi bir izci onbaşısıydı, ancak üç yıl kadar önce, nasıllığı hiçbir zaman tam olarak kestirilemeyen, Tar Pits civarındaki bir baskında, diğer dört izciyle beraber öldürülmüşlerdi.

Laila’nın içi titrer ve aklına beş izciyi pusuya düşürebilecek bugüne kadar karşılaştığı sadece bir yaratık gelir; Orkenler!

Laila orkenlerden bahsederek adamcağızın ve eşinin canını sıkmamıştı. Ancak kalkma saati geldiğinde adamcağız Laila’ya, işlemeli uzun bir kutu vermişti. Laila hayretle kutuya ve içindeki tek oka bakakalmıştı. Ok bugüne kadar gördüğü en kaliteli oklardan bile muhteşem bir işçiliğe sahipti!

 

“Bu.. bu oğlumuzdan kalan tek şey ve evde çürümesinin pek bir anlamı yok.”, demişti Graden. “Yıllardır bizde. Bu, senin gibi yeni bir sahibeye ait olmalı; bir izciye.. Korkarım sadece bir tane var ama oğlumun söylediği kadarıyla fevkalade sağlam bir mukavemeti varmış ve kaybedilebilir, ama kırılamazmış ve sanırım beş parıltılıymış. Oğlumun olduğu için hiç sınamaya cesaret edemedim. Ama senin o iki şımarığı alaşağı edişin, ve hem mesleğine, hemde elindeki ok ve yaya gösterdiğin saygıyı gördükten sonra, aklıma bunu sana vermek geldi..”

 

Laila oku gördükten sonra ancak cılız bazı itirazlarda bulunabilmiş ve mutluluktan gözleri dolmuş bir şekilde kutusuyla beraber oku da imtina ile almıştı.

Evet. Sadece bir taneydi. Ama atmasını.. dahası, nereye atmasını bilen biri için bu yeterliydi!

 

Laila kendisine mani olamaz. Bu oku kesinlikle ve ivedilikle denemelidir, ama nerde?

Bir an Okçular Mıntıkasına kadar koşup oradaki hedef tahtalarında değerlendirmeyi düşünür ama iki gün önce olanlardan sonra, gecenin bir yarısında ok atan bir kıza rastlayan olası bir devriyeye ne anlatacağını kestiremez ve böyle bir riske girmemesi gerektiğini düşünür.

Ve aklına Heaven Parkı gelir.

 

“Off yaa. Hemen dibimde küçük bi orman var!”, der ve mutlu bir şekilde parka doğru koşmaya başlar.

 

Laila devriyelerden olabildiğince uzaklaşmış olmak için parkın derinliklerine kadar girer..

..ve bir anda karşısına yapay hedef yerine gerçek hedefler çıkar!

 

Laila’nın içsel izci ‘temkinini’ ayıltan, boğuk harlama sesidir.

Laila bu sesi daha önce defalarca duymuştur; Gnine’ın en büyük eğlencesi.. Ateş Topu!

İzci kız, sessizce harlamanın kaynağını arar ve onu.. daha doğrusu harlamanın sonuçlarını bulur; Araskan Şehrinin neredeyse ortasında, yanmış iki orken!

Laila hayret etmekle vakit harcamaz zira hayret edenler, genelde yüzlerinde aynı ifadeyle ölürlerdi!

Sessiz ama seri adımla yoluna devam eder ve belki elli yarda ilerisinde bir harlama daha ve ona eşlik eden bir kadının elfçe hışmını duyar.

Laila o sesi tanır. Laila bütün düşmanlarının sesini tanır; High Lady Anglenna!

“Bu saatte burada ne işin var senin, ‘ördek dudaklı’ pis elf!”, diye geçirir içinden ama aynı yerden böğürerek yaklaşan başka orken seslerini duyunca beklemeyi bırakır ve harekete geçer..

..ve kendisine en yakın olan orkeni gördüğü anda onu kafasının arkasından şişler!

 

Laila ardarda dört tane daha orkeni öldür ve asıl savaş alanına geldiğinde Anglenna’nın sol kolunun sarkık, hareketlerinin ise fena halde acı içerisinde olduğunu görür. Kadın bu haliyle bile hemen önünde duran orkenle dans edercesine boğuşmaktadır..

High Lady, bir orkenle kıyasıya ve neredeyse tükenmiş bir şekilde ölümüne dövüşürken, elinde devasa baltasını çoktan kaldırmış, arkasındaki bir diğer orkeni fark etmez..

 

Laila elfleri sevmez. Laila, Anglenna’yı ise hiç sevmez. Laila bu kadının kibrini, davranışlarını, soğukluğunu, kendini beğenmişliğini, yerli yersiz yıkıcı konuşmalarını da hiç sevmez.. Aslına bakılırsa, Laila bu kadın hakkında iyi tek bir şey bile düşünemez..

..ama zaten bunların hiç birisinin bir önemi yoktur. Laila için sadece iki şey önemlidir.

Birincisi, bu şıllık şey, Prenses Lorna için anlaşılmaz bir şekilde önemlidir ve Laila, Lorna’yı sever. Laila, Lorna’ya kişisel olarak saygı duyar.. Ve Lorna onun dostudur.

İkincisi ise, Laila bir izcidir, o kadar!

Laia ağaçların arasından zorlukla görebildiği orkeni vurup öldürmelidir.

Yüzbaşı Graden’in, bir izci olan rahmetli oğlundan bir şekilde kendisine verilen sihirli oku çıkartır, yerleştirir, yayını gerer ve salar..

..tek hamlede ve bekletmeden!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Laila tam anlamıyla duygusal bir hezimetle hana, ve gruptaki diğer kızlarla paylaştığı odaya döner. Yayını çıkartıp imtina ile kendisine ait olan yer yatağı ile duvar arasına yerleştirir ve fena halde hakarete uğramış gibi yatağına oturur, sırtını duvara verir ve içinde sadece dört tane iki parıltılı ok kalmış olan sadağına bakar.

Başını kaldırdığında odada sadece Lorna ve Lady’nin bulunduğunu fark eder.

Lorna yine o silik pembe, anca kalçalarına kadar inen dantelli geceliği ile yüzünde mutlu bir ifadeyle uyumaktadır.

Lady ise hala katatonik halinden çıkamamıştır ve aynı köşesinde mırıldanarak dualarını etmektedir.

Odada Inshala’da, Merisoul’da yoktur.

Yaralı da olsa, Anglenna da bi yarım saate kalmaz gelirdi muhtemelen.

Laila tekrar neredeyse tamamen boşalmış sadağına, ve diğer elindeki içi boş hafif işlemeli kutuya bakar.

“Şaka gibi yaa!”, der ve kafayı yemişcesine ‘fırk’lar.

 

Salak Anglenna’nın düşüncesizce söyleyebileceği salakça şeylerden kaçınmak için öldürdüğü orkenlerde kullandığı okları bile toplama fırsatı olmadan oradan ayrılmış ve hızlı izci koşusuyla hana gelmişti.

Laila hiçbir utanç hissetmeksizin o kadına ne kadar uyuz olduğunu kendisine itiraf eder zira Anglenna, elflerde ve aristokratlarda nefret ettiği ne varsa hepsini kümülatif olarak barındırmakta, konjünktürel olarak da temsil etmekteydi..

..ve onun yüzünden, üç gündür uğraşıp da anca alabildiği oklar, ve çok daha fazlası artık yoktu!

 

“Lanet olsun sana cadı kadın!”, diye büyük bir kinle hışmeder Laila..BEŞ PARILTILI KIRILMAZ OK.. BEŞ PIRILTILI OK!

 

Laila uyuduğunda gözlerinin altı şişmiş, burnu kıpkırmızı olmuştu..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

O Gün..

Gün doğduğunda Laila çoktan uyanmış, ancak zahmet edip kalkmamış, öylece pis hanın pis tavanını seyretmişti. Oda da kendisi dışında sadece Lady mevcuttu. Diğerleri muhtemelen kahvaltı için aşağı inmişlerdi.

Laila günü yatarak ve dramatik bir şekilde sessizce ağlayarak geçirmeyi düşünürken biri kapıyı hafif tıklatarak içeri girer.

İzci Onbaşı içeri girenin kim olduğunu bilmesi için dönüp bakma ihtiyacı duymaz. Tecrübeleri ona gelen kişinin yetmiş kilo civarında olduğunu, ancak yere küçük adımlarla basışından, bir erkek değil, bir kadın olduğunu, adımların arasındaki süre farkından, kadının oldukça uzun bacaklara sahip olduğunu, süründüğü pahalı parfümüm kokusundan ve giyindiği kadife eteğin fısıltısından, gelen uzun boylu kadının zenginliğini sergilemek için değil, böylesi bir yaşam tarzının içine doğduğunu, dolayısıylada bir aristokrat olduğunu söyler..

Laila gelenin Lorna olmadığını bilir çünkü Lorna bir Feymist’tir ve yürürken ses çıkarmaz!

Laila, Lorna’nın birçok özelliğinden hoşlanır. Kız samimidir, dürüstür, dost canlısıdır, dramdan hoşlanmaz, tam bir zarafet abidesidir, düşüncelidir, kendisinin aksine ısrarlı bir şekilde etrafındakiler için hep iyi şeyler düşünür, her zaman soğuk kanlıdır, sorulmadan fikirlerini pat diye söylemez ve bunların hepsini tamamen ‘doğal’ bir şekilde yapar. Her ne kadar Udoorin’e bazen acımasızca takılsa da, gerçekte arkadaşının bu kızda aşkı bulmuş olmasına çok sevinir..

Ancak Laila gibi bir izci açısından Lorna’da gıpta ettiği en belirgin özelliği, onun bu Feymist özelliğidir!

Hayır, gelen Lorna değildir.

Gelen Anglenna’dır!

 

“İzci Onbaşı Laila.. Sanırım bu size ait.”, der Anglenna’nın oldukça yorgun gelen sesi.

Laila istemsizce döner ve Anglenna’nın sakin bir mesafede durmuş, kendisine bir ok uzattığını görür.

Laila, Anglenna’nın kendisine ‘o’ oku uzattığını görür!

 

Laila oku almaya can atar. Ama bu şirret elf cadısına hiçbir şart altında teşekkür etmeye niyeti yoktur.

Laila oka uzanmaz, ve onu almaz.

 

“Güzel bir ok.. Ama bunun benim olduğunu nerden çıkartıyorsun?”, der Laila nötr bir ifadeyle.

“Dün akşam biraz hava almak için çıkmıştım. Nevarki beklenmedik birileriyle karşılaştım ve çıkan arbedede ben onlarla uğraşırken birisi ben farkında olmadan bazılarını imtina ile devirmiş.”, der Anglenna sakince..

‘Oha!’, diye geçirir Laila içinden. ‘Sosyete yalanı dedikleri bu olsa gerek. Cadı, kaşla göz arasında bi hikaye uydurdu! Hava almaya çıkmışmış.. Yok daha neler!’

Dışından ise, “İlginç.. Yaralanmadın umarım.. Ama bunun benimle ilgisini hala göremiyorum.”, der aynı ifadesiz sesiyle.

Anglenna gülümser!

“Hayatımda bu kadar iyi ok atan sadece sizi tanıyorum, İzci Onbaşı.. Arenada Dreadlock’a karşı gerçekleştirdiğiniz muhteşem düetinizi ilgiyle izleme fırsatım olmuştu.”

Laila’da gülümser..

İçinden; ‘Beni seyredeceğine işe yarar bir şeyler yapsaydın ya!’, diye geçirir.

Dışından; “O zaman sana standartlarını yükseltmeni öneririm..”, diye cevap verir.

“Standartlarımda sorun yok, İzci Onbaşı.”, diye gülümsemesine devam eder High Lady. “Sorun, sizin rütbenizde.. Olması gerekenin çok altında!”

Laila buna biraz afallar..

“Rütbem gerektiğinde ve zamanı geldiğinde yükseltilecektir. Bununla beraber, hala konuyla alakamı söylemedin.”, der temkinli bir şekilde.

“Sizin kadar iyi ok kullanan, ve kullandığı okları toplamak için geri gelmeyecek kadar da benden nefret edip tiksinen bildiğim tek izci onbaşısı sizsiniz, demek istemiştim!”, diye tüm dişlerini gösterir Anglenna.

 

Laila içinden küfreder. Rezil kadın kendisini açık bir kitap gibi okumayı başarmıştır ve bu onun hiç hoşuna gitmez.

 

“Bu güne kadar aramızda elle tutulur bir münasebet olmadı —ki bu da tamamen benim hatam. Dün gece sadece benim hayatımı kurtarmadınız. Farkında olmadan benimkiyle beraber, korumaya çalıştığım iki kişinin daha hayatlarını kurtarmış oldunuz. Asıl onlar için teşekkür ederim.”, der High Lady ve Laila karşılaştıkları günden beri bu kadından duyduğu ilk ve tek kibirsiz, samimi ve içten ifadedir.

“Kimleri?”, diye sorar Laila istemsizce.

“Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, diye cevap verir Anglenna.

“Peki bunları bana neden söylüyorsun? Haftalardır bana attığın bakışlardan, lehime iyi tek bir şey düşündüğünü sanmıyorum.”, diye çekinmeden söyler aklından geçenleri Laila.

“Aaa.. Lehinize iyi, tek bir şey düşünmediğim gibi, aleyhinizde düşündüğüm şeyleri bilmek bile istemezsiniz..”, diye acımasızca itiraf eder High Lady.

Laila kadına sadece bakakalır.

“Bunları söylüyorum çünkü içten bir teşekkürü hakkediyordunuz.”, der Anglenna. Sonra daha sessiz bir şekilde ekler. “Ve özrümü kabul etmenizi diliyorum.. bir gün!”

Kadın, Laila’nın önünde çömelir ve ona iki eliyle tuttuğu beş parıltılı oku uzatır.

Laila temkinli bir şekilde okunu alır, ama içinden, ‘Oha! Önümde çömeldi ve hala bana yukardan bakıyor. Nasıl bir boy var sende kadın? Dantelli ayakkabıların topuklu bile değil!’

“Görüyorum sadaklarınız da boşalmış. Oksuz bir yay, öksüz bir çocuk gibidir, İzci Onbaşı.”, der ve Laila’ya beyaz, dikdörtgen şeklinde, avuç büyüklüğünde bir kart uzatır.

Laila kartı alıp bakar, ancak bir yüzünde altın dökümlü küçük bir halkanın içinde, aynı dökümle basılmış tek bir ‘L‘ harfi dışında tamamen boştur.

 

“Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

 


Tek Parıltılı ok: +1 Arrow.

Çift Parıltılı ok: +2 Arrow.

Beş Parıltılı ok: +5 Arrow.

 

 

 
 

Geleceğin Adımları

Timeline:

Grup bir yandan Gar Thalot’u ararken, bir yandan Lilly Venom olayını hazmetmeye çalışır. Nevarki günler grubun bazıları için oldukça sıkıcı geçmektedir; Anglenna, Lorna, Udoorin ve Laila gibi.. Ancak başkalarının aksine bazıları can sıkıntılarını daha sessiz ve sakin bir şekilde geçirmeyi tercih ederler..

 

Bu hikaye,
Benim gitmem lazım.
ile aynı gece yer alır..

 

 

Prenses Alor’Nadien ne Feymist, az evvel camdan süzülerek çıkan kıza biraz gıpta ile bakar ve nadiren olduğu gibi, onun kadar özgür olmaya can atar.. Nadiren olmasının sebebi, Prenses Alor’Nadien ne’nin asla sorumluluklarından kaçan yada sakınan biri olmayışındandır. Ama bazen çekiyor insanın canı işte. Bu bir prenses dahi olsa..

Büyük Arashkan Şehrine geleli iki haftadan fazla olmuştur ve bunların birisini sefil arenada geçirmiş olması, aslında hoşuna bile gitmiştir prensesin. Dışarıdan bakıldığında prenses fevkalade nazik, eğitimli, kültürlü, zarif, ince, düşünceli, anlayışlı, sevgi dolu, iyimser, sessiz, dramdan pek haz almayan, tam anlamıyla hanımefendi bir asilzadedir. Pek az kişinin bildiği ise bu listede olmayan ‘özellik’leridir; fevkalade inatçı, dik kafalı, boş oturmaya gelemeyen ve..

..işin işte bu son ikisinin varlığını göstermiş olması onun canının sıkılmış olmasına sebep olmuştur. Boş oturmaya gelemeyen, ve..

Prenses, ‘ve..’nin tam olarak neye tekabül ettiğine daha bir isim koyamaz zira kendisi de emin değildir. Ve bunu hayatında sadece bir defa hissetmiştir; arenada o devasa yaratıkla savaşırken, küçük, sevgili Inshala’nın çağırdığı muazzam ‘canlı’ ağacın yaratığı devirmesinden sonra, sevgili Udoorin’in attığı nara.. Evet o naradan sonra bir an delirmişçesine kendisi de yaratığa saldırmış, hatta hayatında hiç hissetmediği bir heyecanla  kedisi de bir ‘nara’ atmıştı! Her ne kadar kendi attığı şeye ‘nara’ denemeyeceğini her koşul altında itiraf edebilse de, bir şey atmıştı işte..

Udoorin’den sonra İzci Onbaşı Laila’da nara atmıştı ve onunkisi gerçek bir nara idi; vahşi, iç titreten, içinde bir ölüm fermanın yazılı olduğu bir nara!

Kendisininkine ise en iyi ihtimalle ‘cılız bir çığlık’ denebilirdi!

 

Prensese göre kişi her zaman, etrafındakilere olduğu kadar kendisine de dürüst olmalıydı ve bu önemliydi.

Her ne kadar utanç verici olsa da!

 

Bir de ‘Görenler ne demiştir?’, meselesi vardı tabii..

 

‘Koskoca Bari Na-ammen prensesi, vahşi bir barbar gibi çığlık atıyordu!’

Prensesin barbarlara karşı herhangi bir husumeti yada onları küçük görmesi gibi bir derdi yoktu. Her kültürün kendisine özel ‘halleri’ vardı nihayetinde. Sorun, kendisinin içine doğduğu kültürde ‘nara atma’ diye bir şeyin olmayışıydı..

Dahası, prensesin gerçekte dert ettiği şey bu da değildi. O narayı attıktan sonra hissettikleriydi..

 

Prenses, hafif uzanmış olduğu, pek de temiz olmayan hanın, çok da hoş kokmayan yatağında, şimdi bile yüzünün kızardığını hisseder. Neyse ki High Spires Efendisi Philius kendisinin bu handa kaldığını öğrenmiş, ve onun en son Arashkan’a gelişinden, kitapları ne kadar sevdiğini hatırlamış ve ona okuması için bir düzine kitap göndermişti.

Prenses için kitaplar çok fonksiyonlu şeylerdi. Bariz olanları dışında, kızarmış yüzleri saklamak için de ideal birer araç olmalarıydı!

 

Prenses derin bir iç çeker. Günlerdir bu Gar Thalot denen adamı aramaktaydılar. Ancak işin arama kısmının çoğu, şehrin karanlık yer altı örgütlerini içermekteydi ve babası Ri Grandaleren ile arası ne kadar açılmış olsa da, ailesinin adını yerlerde süründürmek gibi de bir niyeti yoktu. Dolayısıyla işin bu kısmı genç Darly Dor’a, Efendi Aager’e, İzci Onbaşı Laila’ya, Efendi Gnine’a ve sevgili Udoorin’e kalmıştı. Küçük Inshala’nın da gitmesine gerek yoktu onlarla ama kız Efendi Aager nereye giderse o da onunla gidiyordu. Sevgili Merisoul ise istediği yere zaten gidiyor, kimseye de hesap vermiyordu. Bu da kendisinin, kuzeni Anglenna’nın ve Lady Magella’nın handa tıkılıp kalmaları anlamına geliyordu..

Bunun anlamı da, asla tahammül edemediği boş boş oturması anlamına tekabül ediyordu..

 

Alor’Nadien ne, Lady ile konuşmak istemişti biraz, özellikle Serenity Home ve halkı, çevresi, sorunları, eksiklikleri ve bu konuda kendisinin elinden neler gelebileceği ile ilgili.. Ancak arena sonrasında ona bir haller olmuştu.

Dwarf kız neredeyse her gün sabahtan akşama kadar kaldıkları odanın bir köşesine geçilmiş, ya meditasyona girmiş, yada gözleri kapalı bir şekilde derin düşüncelere dalmıştı. Taki iki gün önce geçirdiği ürkütücü cinnet haline kadar.. O günden beri ise neredeyse hiç konuşmamış, sevgili Inshala’nın ağlamaklı zorlamalarıyla çok az da olsa bir şeyler yemiş ve tekrar kendi düşüncelerine dalmıştı..

 

Aslına bakılırsa sevgili kuzeni ve ablasında da bir haller vardı..

Arenadan beri..

Yüzünde her zaman ki gergin hali eksikti. Dudaklarını ince birer çizgi haline de getirmiyordu.

Ve saçları da bazen örülü bile olmuyordu —ki Alor’Nadien ne onu hatırladığı hiçbir geçmişte ablasının ‘mükemmel’ dışı haline şahit olmamıştı. Şimdi ise o da zamanının çoğunu ya elflere özgü trans halinde, yada kendisine hayalet görmüş gibi bir ifadeyle bakar buluyordu.

Arenada bir şeyler olmuştu sanki..

 

Prenses Alor’Nadien ne Feymist yavaşça doğrulur. Zarif bir şekilde kalkar, üstünü düzeltir ve kuzeninin önüne çömelir. Kuzeni High Lady Anglenna’nın gözleri anında açılır ve önünde çömelmiş halde duran küçük prensesine bakar ve bir an.. sadece çok kısa bir an yüzü gerilir, ama bu gerginlik eski halindeki gerginlik değildir..

..ve yine o ‘hayalet gömüş’ ifade oluşur yüzünde.

 

“Ablam..”, der Alor’Nadien ne sessizce ve bu ifadenin ağzından çıkmasıyla High Lady Anglenna’nın tüm yüz hatları değişir.. Odadaki tek ışık kaynağı olan iğreti gece lambasının ışığı, High Lady’nin gözlerinde oynaşmaya başlar.

“..Ne oldu size? Canınızı sıkan bir şey mi var? Daha ben küçük bir kızken size her şeyimi anlatırdım. Lütfen. Siz de bana anlatınız. Sadece mutluluklar paylaşılmaz. Ben sizin kadar bilge değilim. Ama sessiz bir dinleyiciyimdir.”

High Lady Anglenna’nın yüz ifadesi daha da burkulur. Zapt edemediği, titrek bir sesle cevap verir prensese.

“Bari Na-ammen Prensesi kimsenin önünde eğilmez, kimsenin önünde de yere çömelmez.. Lütfen ayağa kalkın..”

“Ablam..”, diye itiraz etmeye kalkar Alor’Nadien ne.

“Prenses Alor’Nadien ne. Lütfen..”, diye ısrarla rica eder Anglenna.

Alor’Nadien ne derin, vazgeçmiş bir nefes verir ve ayağa kalkar. Sorusunu tekrarlayıp tekrarlamamak konusunda bir an kararsız kalır ama ablasının yüzündeki ifadeyi değerlendirdiğinde bundan vazgeçer.

Ve zaten o anda iri bir el, olabildiğince nazik bir şekilde kapılarını tıklatır.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İyi akşamlar, Haş Teyze..”, der Udoorin biraz ıkınarak, kapıyı açan High Lady Anglenna’ya. “Mümkün ise Lady Lorna ile görüşmek isterim. Kendisi müsaitse.. Değilse sorun değil. Başka zaman da gelebilirim.”

High Lady Anglenna sessizce başını prensese doğru çevirir ve onun cevabını bekler. Prensesin yüzü belli belirsiz pembeleşir, sessiz yürüyüşüyle kapıya gelir, koridorda bekleyen genç adama bakar ve ister istemez gülümser.

“Sevgili Udoorin. Sizin için bu saatte ne yapabiliriz?”, diye sorar.

“Umm.. Aslında ben sizin için bir şeyler yapmayı ummuştum. Günlerdir handa tıkılmış durumdasınız. Belki.. Belki biraz temiz hava almak istersiniz ve bunun için de benim size eşlik etmeme izin verirsiniz.. diye düşünmüştüm. Yani.. Mümkünse.. Lütfen?”, diye oldukça başarılı başlayan teklifi, kızarmış bir yüzle bitirir Udoorin.

“Tabii ki. Bize biraz müsaade ederseniz, üstüme bir şal alayım. Havalar biraz soğudu.”, diye mutlu bir cevap verir genç adama ve hemen içeri döner, muhteşem bir hızla üstündeki kırışmış elbiseyi çıkartır, yerine oldukça sade görünümlü olmakla beraber, fevkalade zevkle işlenmiş, zarif, salınımlı, tek yanı yırtmaçlı, koyu mor bir etekli elbiseyi geçirir, onun üstüne de silik bej renkli bir şal atar ve kapıya yönelir.

High Lady Anglenna bir an itiraz edecek gibi olur ama sonra vaz geçer zira Prenses kararını vermiştir.

Genç adam, prensesini koluna alır, gizleyemediği bir mutlulukla handan beraber ayrılırlar.

High Lady Anglenna derin, esef dolu bir nefes verir.

“Genç, aşık, kör ve silahsız.. Daha geçen hafta arenada değil miydik biz?”, diye söylenir ama bunu tam olarak kızmış biri gibi ifade etmez.

Kendisi de sırtına uzun, sade bir pelerin alır, ve an itibariyle gözü yanındaki çocuk dışında hiçbir şeyi görmeyen prensesinin arkasından, ve dikkat çekmeyecek bir mesafeden onları takip eder..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Damdan bir çift göz, handan ayrılan ikiliyi takip eder. “Hele şükür yaa.. Her şeyi benim mi yapmam gerekiyor?”, diye söylenir yumuşak sesiyle gözlerin sahibi.. ve istemsizce küçük ellerinden birini yumru yaparken diğerini ise göğsüne, kalbinin olduğu yere götürür.

“Başkalarının özel hayatları neden seni bu kadar ilgilendiriyor?”, diye sorar genç, yakışıklı bir ses onun arkasından. “Muhteşem bir prenses.. ve bir hödük! Sanırım küçükken buna benzer bir hikaye okumuştum. Ama onda hödük yerine bi ogre vardı.. yada bi troll.. pek hatırlayamadım şimdi! Elfler onu asla kabul etmezler.. Bunu biliyorsun, değil mi?”

“Ahmaklık insanlara özel bir vasıf değil..”, der diğeri burnunu küçümseyen bir ifadeyle çekerek. “..yada yarı elflere!”, diye de acı bir şekilde ekler.

“Aaa.. biz yarı elfler ahmaklığı çok iyi beceririz. Mesleki koşullarımız arasındandır!”, diye sırıtarak, ve en az yanındaki kadar acı bir sesle cevap verir genç, yakışıklı sesin sahibi.

“Ayrıca onların işlerine burnumu sokmadım. Sadece genç Udoorin’e, sevgili prensesinin günlerdir vasıfsız, pis bir handa tıkılıp kaldığını ve bundan dolayı kendisinin temiz havaya ihtiyacı olabileceğini hatırlattım, o kadar. Ama o benimle prensesin ‘güvenliği’ ile ilgili tartışmaya kalktı. Ben de ona kendisi gibi güçlü bir delikanlı prensesini koruyamayacak kadar aciz ise, sevgili Lorna ile hiç uğraşmamasını, gidip kendisine ‘güvenliği’ ile uğraşmak zorunda kalmayacağı bir köylü kızı bulmasını önerdim.”, der yumuşak sesin sahibi, kızmış bir şekilde. “Ama sanırım o son kısmını söylemesem de olurmuş gibime geliyor çünkü bana pek de hoş olmayan bazı bakışlar attı!”

 

İkisi de sessizce, birbirlerine meylederek yürüyen çiftin gözden kayboluşunu seyreder.

 

“Bu.. bu kendini horlayan hicvin, kendini avutma şeklin mi, Darly Dor?”, diye kaşları çatılır yumuşak sesin sahibi.

 

“Kendimi avutmak için bir sebep göremiyorum, Soul.. Yediğim haltın faturasını her gün yaşıyorum ve ödediğimde ne hissedeceğimi, ne hissetmem gerektiğini bile bilmiyorum. Ama ‘avuntu’ bunların arasında yer almıyor..”, diye sessizce cevap verir Darly Dor.

 

“Güttüğün yolda anneni de, babanı da ne kadar üzeceğini hiç düşündün mü peki? Yada başkalarını..”, diye sessizce sorar Merisoul.

“Annem.. Ona yaptıklarımdan ve yapacaklarımdan dolayı da, ona yaşattıklarım, ve yaşatacaklarımdan dolayı da asla kendimi affetmeyeceğim. Nevarki olan çoktan oldu. Olacaklar da olmalı. Yoksa onu hayatta bırakmayacaklar var. Babam ise, geçmişte olduğu gibi eğlenmek için kendisine bir başka sosyete hizmetçisi daha bulacaktır eminim..”

“Bundan emin misin? Halbuki seninle konuşurken bana çok samimi ve pişman birisi gibi gelmişti.. Geçmişte yaptığı hatayı, senin küçükken şahit olduğun ve evini terk etmene sebep olan şeyi annene itiraf ettiğini, annenin de onu çoktan affettiğini söylesem, bu düşüncelerini nasıl etkiler?”, diye sorar Merisoul, sessiz ve hüzünlü bir sesle.

“Bunun olmuş olmasını pek mümkün göremiyorum.”, der Darly, omuzlarını silkerek.

 

Darly Dor, babasını affetse de bunun hiçbir şeyi düzeltmeyeceğinin de, evine de artık dönemeyeceğinin de farkındadır. Ama kızın bunu kendisine söylemiş olmasını sadece.. ‘merhametli’ bir davranış olarak değerlendirir ve bir yandan da ister istemez bu uhrevi güzellikteki kanatlı kıza tekrar hayret eder. Ama asıl, kızın ‘kapasitesini’ kullanarak onun bütün itirazlarını, bütün mantığını, bütün kinlerini ve Felisia Fremier’e karşı hissettiklerini, dahası, onun ölümüyle peyda olan utanç, kahır ve öç alma hislerini de alaşağı edebileceğini bilmesine rağmen, bunu yapmamış olmasına hayret eder..

 

“Neden benimle uğraşıyorsun ki? Ben kayıp bir vakıayım..”, der Darly, söylediği şeyi tam olarak kabullenmiş biri gibi.

“Kayıp vakıalar sadece yeterince aramadığımız insanlardır..”, der aynı yumuşak, sessiz haliyle.

Merisoul, gözlerinde oluşan yaşları silerek ekler.

“..Çünkü sen aptal bir çocuksun!”, diye de hışmeder, kanatlarını gerer ve kendisini damdan aşağı salar.. Kısa bir süre içinde de karanlıkta kaybolur.

Darly acı bir şekilde ‘fırk’lar ve kendi kendine mırıldanır.

“Ben aptal ötesi biriyim, sevgili Merisoul Xyrotwu.. Ve sen benden çok daha iyisini hak ediyorsun.”

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Merisoul Xyrotwu süzülür, ve neredeyse High Lady Anglenna’nın tepesine konar! Onun, o şapşal Udoorin ve bir şapşalı bile etkileme özürlü Prensesin ardından takip edişini hanın damından seyretmiş, sonrada bu şirret kadınla bir daha konuşmaya karar vermişti.. Rezil şeyle en son karşılaşmaları ona pek kıymetli isimlerinden birine mal olmuştu ve onun takibe aldığı iki genç sevgilinin arasını bozmasına engel olacaksa, bir kaç isminden daha feragat etmeye razıydı..

High Lady Anglenna istemsizce irkilir ve hemen dibinde beliren ‘şeyi’ oracıkta yakıp kül etmekten kıl payı kendisine mani olur..

“Sana engel olmayayım.”, der Merisoul. “Beni yakmaya can atıyorsun zaten. Sana şimdi bile harika bir fırsat verdim!”

“Genç Merisoul!”, diye burnundan solur Anglenna, küt küt atan kalbini sakinleştirmeye çalışırken. “Seni yakıp kül etmek istediğimde, kimsenin beni ‘kötü bahanelerimden’ ötürü suçlamasını istemiyorum..”

“Onur..”, der Merisoul burnunu çekerek. ‘..sende olan bir şey değil. Neden şimdi böyle bir ayrıntıya takılasın ki?”

 

High Lady Anglenna, gözlerini kapatır, derin bir nefes alır ve sakinleşir. Gecenin bu saatinde bu garip kızla tartışmak gibi bir niyeti yoktur zira prensesi genç bir çocukla yalnızdır ve ikisi de kendilerince becerikli olsalar da onun için önlenmiş bir savaş her zaman kazanılmış bir savaştan daha iyidir; birinde kimse ölmemiştir!

 

“Genç Merisoul. Beni pek tanımıyorsunuz. Bugüne kadar sadece bir defa, ve oldukça kötü koşullar altında konuşmuş olmamız dışında bu ikinci defa birbirimizi muhatap alışımız..”, der Anglenna soğuk bir şekilde. “..Ben acımasız ve kalpsiz birisi olabilirim, ancak onursuz değilim. Lütfen sözlerinizi sakınarak kullanınız..”

“Burada ne işiniz var o zaman? Neden bir High Lady gecenin bir saatinde iki kişiyi takip eder ki?”, diye merakla sorar Merisoul.

 

High Lady Anglenna yine gözlerini kapatır ve sanki içinden sayıyor gibi bir hali vardır.. Yada ‘bunu yapabilirsin, bunu yapabilirsin..’, diye tekrarlıyor gibi.. Neden sonra tüm varlığı ile yanındaki şeye döner ve onun gözlerinin içine bakarak konuşur..

 

“Onları takip ediyorum çünkü ikisinin de dikkatleri dağınık, üstlerinde zırhları yok ve genç Udoorin’in taşıdığı tek silah, babasının ona verdiği kılıcı. Genç Udoorin, pekte ‘kılıç ustası’ biri sayılmaz, zira onun kılıç kullandığını hiç görmedim.. Prenses ise glavyesini büyü ile yanına çağırdığı için bu konuda daha avantajlı olmakla beraber, kendisinin de üzerine herhangi bir zırh yok ve daha bir kaç gün önce bir ahma— bir hatadan dolayı herkes arenada yeterince zorluk yaşadı.”, der yüzeysel bir sükunetle.

 

Merisoul hayretle önünde duran High Lady’ye bakar. “İlginç..”, der. “..Doğruyu söylüyorsun. Yada söylediğin yalana gerçekten inanıyorsun! Ama beni neden bir ‘şey’ olarak düşündüğünü anlayamıyorum. Hayatımda birçok defa hakaretlere muhatap bırakıldım.. Üç yaşımdayken beni içi fosseptik dolu bir çukura attılar ve o çukurda beni bıraktılar. Tekrar gün yüzü gördüğümde on yaşımdaydım. O süre zarfında her gün üstüme bir şeyler döküldü ve her türlü hakareti duydum.. Onlar bana ‘şey’ diye hitap ederlerdi..”, der samimi, ve donuk bir sesle..

 

High Lady Anglenna ise bir eli ağzında, hayret, dehşet ve.. utançla önündeki şeye.. hayır, önündeki ‘varlığa’ bakar.

 

“Ad Ara..”, diye fısıldar neden sonra ve bu ismin, önünde duran varlığın üstündeki etkisini görür; Merisoul Xyrotwu olduğu yerden doğrulur, kanatları gerilir, bir an, çok kısa bir an kızın ayakları yerden kesilir ve kız, sanki içsel bir ışıkla aydınlanır.. sonra tekrar söner, yere konar ve kanatları arkasında katlanır..

“O.. O ismi sana aleni bir şekilde kullanasın diye vermemiştim!”, diye korkuyla tıslar Merisoul.

 

“Bu senin adın. Ve ben de onu aleni bir şekilde kullanmadım. Seni bir ‘şey’ olarak değerlendirmemden haklı olarak alındın. Bende seni gerçek adınla onurlandırdım..”, der Anglenna ama az önce gördüğü ‘mucize’, elf kızın zihnine kazınmıştır zira o kısacık anda gördüğü, önünde duran kız değil, bambaşka bir ‘varlıktır’!

“Beni, geçmişimi, yaşadıklarımı, size ve başkalarına yaşattıklarımı anlamanızı yada şahsıma anlayış göstermenizi istemeyeceğim.. Ancak sizden özürlerimi de eksik etmeyeceğim, genç Merisoul. Şimdi, müsaadenizle korumam gereken bir Riserin, ve potansiyel bir de Riverin’im var!”, der ve gözden neredeyse kaybolmakta olan Prenses Alor’Nadien ne ve genç Udoorin Shieldheart’ın tekrar peşine takılır..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Lady Lorna nasıllar bugün?”, diye biraz çekingen bir şekilde sorar Udoorin. Sevdiği bu kızla birkaç gün doğru dürüst konuşamayınca, Udoorin’in zihni kötü bir şekilde resetleniyor gibidir. Bu da bir anda onunla ilk karşılaştıkları zamanlarda olduğu gibi hitap etmeye başlamasına sebep olmaktadır. Her ne kadar bu hali komik ve şirin olsa da, Prensesi çileden de çıkarır..

“Lady Lorna iyiler. Efendi Udoorin’in günü nasıl geçti acaba?”, diye kendisi de çok az hicveder bir dille cevap verir ve elini nazikçe koluna yasladığı adamın kasıldığını hisseder.. ve utanır. “Özür dilerim Dorin.”, der sessizce. “Bütün gün dışarıda, kötü hanlarda bu Gar Talot hakkında bir şeyler öğrenmek umuduyla zaman geçirmek zorunda kalmanın üstüne, bir de benim nazımı çekiyorsun.”

“Lütfen.. Lorna.. Çektiğim senin nazın olsun. Seve seve.. Bir prensesin bu kadarcık nazı olmayacak mı şimdi?”, diye biraz rahatlamaya çalışır Udoorin. “Ama sizinle.. seninle bir otuz yıl geçireyim ve iki gün görmeyeyim, sanıyorum bu durum tekrarlanır.”

“Bunu bir otuz yıl sonra konuşabiliriz.”, diye gülümser Alor’Nadien ne. “Bana gününü anlatır mısın?”

Udoorin’in tedirginliği bir anda tiksintiye dönüşür.

“İnsanların sabahtan akşama kadar bir handa içki içip kağıt oynamalarını hiç anlayamamışımdır.”, diye sinir olmuş bir sesle konuşur Udoorin. “Serenity Home’da herkesin her zaman yapacak bir işi vardır. Yoksa da ‘Gönüllü Vardiyaya’ dahil edilirler.. Belki dışarıdan biraz zorbaca gibi gelebilir ama sorun çıkartan işsiz tiplerden yoktur bizde hiç. Ve herkes kasabası için bir şekilde katkıda bulunur. Bu şekilde hem herkesin ortak bir amacı olmuş olurlar, hem bir şeyler yapmış olmanın mutluluğunu yaşamış olurlar, hem de kendilerinden daha büyük, ama parçasını oluşturdukları bir şeyi de etkilemiş olurlar..”

“Bu.. harika bir fikir.. Kimin fikriydi bu?”, diye Prenses sorar merakla, zira devlet işleri iyi bildiği bir alandır.

“Hmm.. pek emin değilim. Serenity Home’un geçmişi oldukça eskilere gidiyor. Sanırım 7100’lerde kuruldu. Bu da neredeyse beş yüz yıl ediyor.. ‘Gönüllü Vardiya’ gibi bazı şeylerin kanunlaştırılması, Arthandos amca.. umm.. Arthandos Yuleman belediye başkanı seçildikten sonra gerçekleşti. Ama gerçek anlamda yerleşmesi, babamın Aager’i Serenity Home’a getirmesinden sonra oldu. O adamın kırdığı ilk kafa benimkisiydi. Ama kesinlikle sonuncusu olmadı. Bazıları ‘Gönüllü Vardiya’ olayını hiç ciddiye almıyorlardı. Aager onlara üst üste gece baskınları yapıp kafalarını kırınca, birden standartlarımız yükseldi!”, der Udoorin mutlu bir şekilde.

“Efendi Aager. Ondan biraz çekiniyor gibisin. Ve Lady Magella’dan da.”, diye sorar Alor’Nadien ne, zira yanında yürüyen, elini teslim ettiği bu genç adamın geçmişi onu her zaman etkilemiştir.

“Lady Magella ben doğduğumda ordaydı.. Sanırım kafam biraz büyük olduğu için doğum esnasında biraz zorluk çıkarmışım.. Bana ebelik yaptı desem isabetli olur. Kendisi Scowling Hills’den bize katılmasıyla bir çok doğumda bulundu. Serenity Home’da herkes ondan mantıklı bir şekilde çekinir..”, diye hafif gülümseyerek anlatır Udoorin.

“Umm.. Aager’e gelince.. Aager çekinilmesi gereken biri, Lorna. O.. o geldiğindeki halini hatırlıyorum. Hayatımda onun kadar disiplinli, işi ve görevleri dışında hiçbir şeyle ilgilenmeyen, acımasız birisiyle tanışmadım. Beni kaç defa odunla dövdüğünü hatırlamıyorum bile. Ama geriye dönüp baktığımda, o zamanlar ben tam bir ahmaktım. Annemin hastalanıp ölmesinden sonra hiçbir şeyle ilgilenmeyen, tamamen umarsız, başıboş bir çocuktum. Orada burada kavga çıkartmaktan başka yaptığım bir şey yoktu.”, der genç adam ve yanındaki kızdan dolayı utanır. “Bunları duymak istediğinden emin değilim. Gençken bir aptaldım, Lorna.”

“Hepimizin gençliğimizde yaptığı yanlışlarımız vardır, sevgili Dorin. Önemli olan, daha sonra yapmayı tercih ettiğimiz şeylerdir.”, diye cevap verir sessizce Prenses.

“Senin böyle şeyler yapmış olabileceğini düşünemiyorum..”, der Udoorin.

“Babasını, Ri’sini inkar edip evden, hayır, saraydan kaçmış bir kızım ben, sevgili Dorin. Sanıyorum bu bütün yapmış olabileceklerini geçer diye düşünüyorum.”, diye buruk bir şekilde gülümser Lorna.

“Ama sana haksızlık edildi. Başkalarına verilen haklar, sana tanınmadı!”, diye hışmeder Udoorin.

“Ve ben de başkaları değilim, sevgili Udoorin. Ben bir prensesim. Bir Riverin. Krallar, kraliçeler, prensler, prensesler, lordlar, high lady’ler.. Bizlerin farklı standartları vardır.”, der genç prenses ve Udoorin’in onu haklı gösterme çabasını nazikçe reddeder.

 

İkisi de bir süre sessizce yürürler.

 

Neden sonra genç prenses, “Özellikle gittiğimiz bir yer var mı?”, diye sorar yanındaki adama.

“Heaven Parkı. Inshala hanımdan duyduğum kadarıyla bankları, güzel bahçeleri ve havuzları varmış. Ben.. ben bu şehre pek ısınamadım açıkçası. Bazıları Arashkan dendiğinde gözleri fal taşı gibi açılır. Yaşadıklarımıza bakılırsa, burada oturmak için bir sebep göremiyorum. Serenity Home’un yaşam standartları çok daha iyi, insanları da çok daha nazik. Evet, bizim kasabamız çok daha küçük, ama.. bilmem.. burası benim istediğim yer değil.. Saçmalıyorsam lütfen beni uyarmanı isterim Lorna!”, diye yüzü kızarmış bir şekilde susar Udoorin.

“Sevgili Udoorin.”, der Lorna. “Bu benim bu şehre üçüncü gelişim. İlki, iş dolayısıyla babam tarafından buraya gönderilişimdi. İkincisi, saraydan ayrıldığımdaydı ve sadece gerekli yollukları almak için girdim bu şehre, ve tanıyan birileri çıkar diye hemen ayrıldım. Bu üçüncü gelişim. Benim yarım bir insan olmasına rağmen, burası da benim evim olamaz.”

Udoorin’in içi biraz rahatlar.

 

Beraber Heaven Parka varırlar ve parkın içine dağılmış, örme taş patikalardan birini takip ederler.

 

“Dorin.”, der ciddi bir sesle Lorna.

“Efendim.” der biraz çekingen bir şekilde Udoorin zira bu, yanında yürüyen güzel kızın ilk defa kendisine ‘sevgili’ yada ‘efendi’ kullanmaksızın hitap edişidir.

“Bu güne kadar hiç yaşımı dile getirmedin.”, der biraz tedirgin sesle.

“Umm.. Ben pek de ‘centilmen’ biri sayılmam, Lorna. Ama bir bayana yaşı sorulmaz‘ı da bilirim!”, der aynı çekingen sesle.

“Ama senin.. senin bende bir.. niyetin yok mu?”, diye biraz kırılmış bir ifadeyle sorar Prenses.

“Bana müsaade ettiğin sürece..”, diye son derece özlü bir şekilde cevap verir genç adam.

“Niyetli insanlar birbirlerine yaşlarını sormazlar mı?”, diye biraz içi rahatlamış, biraz da şaşırmış bir şekilde sorar kız.

 

“Benim yaşım on sekiz. Aramızda on yaş fark var. Benden daha bilgesin. Daha güzelsin. Daha akıllısın. Paha biçilmezsin ve daha gençsin.”, diye aynı özlü ve samimi sesiyle, hiç sektirmeden cevap verir Udoorin.

 

Prenses Alor’Nadien ne, duyduğu şeyin bir yerlerinde ciddi bir mantık hatası olduğunun farkındadır ama neresindedir, çıkaramaz bir türlü. En azından bir matematik hatası olduğundan kesin olarak emindir.

 

“Ben.. pek.. anlayamadım..”, diye itiraf eder. “..Senden nasıl hem on yaş büyük, hem de daha genç oluyorum ki?”

Udoorin ona doğru döner, ve gülümser.

“Sevginin matematiği olmaz ki, Leydi Lorna..”

Prenses Alor’Nadien ne ‘fırk’lar!

 

“Annem, babamdan yaşça daha büyüktü.”, der Udoorin. “Ama babamın yanında hep on altı yaşındaki bir genç kız gibi davranırdı. O zamanlar buna bir anlam veremezdim ve aptalın teki olduğum için de bunu saçma bulurdum..”

Annesinden her bahsettiğinde olduğu gibi, Udoorin’in gözleri dolar ve sesi boğuklaşır.

“Daha sonra.. çok daha sonra.. o öldükten sonra, ve ancak babamın davranışlarındaki değişimi gördükten sonra anladım. Annemin öyle davranmasının sebebi, babamın ona olan sevgisindenmiş.. Babam, kendisinden yaşça daha büyük olmasına rağmen bir şekilde anneme, olduğundan çok daha genç bir kızmış gibi hissettirmesindenmiş.. Ne kadar saçma..

..ve muhteşem bir şey, değil mi?

Sanırdım ki annemin ölümü sadece beni etkiledi.. Meğer asıl babamı vurmuş ve o bana bunu asla hissettirmedi bile.”

 

“Bu.. Bu hayatımda duyduğum en hüzünlü.. ve harika şey!”, diye hayretle ünler Lorna ve farkında olmadan dolmuş gözlerini siler.

 

“Aager’den neden çekindiğimi sormuştun bana.. Çok sevdiklerini kaybedenlerden her zaman çekinilmesi gerektiğini öğrendim ben ondan. Eminim bana öğretmek istediği şey bu değildi, ama benzer şeyleri yaşamış tanıdığım herkeste aynı davranışları gördüm.. Aager, Laila, Bremorel, babam, Thomas, Inshala ve Merisoul, ve hatta Haş Teyze! Aager sadece uç bir noktayı temsil ediyor o kadar. Ama Aager’in geldiği Drashan’ın kendisi de bir uç nokta, düşünülecek olursa..”, diye sessizce konuşur Udoorin.

 

“Özür dilerim, sevgili Dorin. Geçmişini hatırlatarak seni üzdüm..”, der Lorna dolu gözlerle.

“Senin hatırlatmış olman güzel, bir açıdan. Beni nasıl tanıyacaksın ki?”, diye mutlu görünmeye çalışır Udoorin.

 

Gerçekte Udoorin’in niyeti, deli gibi sevdiği bu kızla parkta dolaşıp onu kahkahalarla güldürmekti. Şu işe bakın ki becerebildiği tek şey onu ağlatmak olmuştu.

 

“Seni üzdüm.”, der Udoorin, tekil bir sesle.

“Sadece mutluluklar paylaşılmaz.”, der Lorna ve gülümser genç adama.

“Asıl benim merak ettiğim ise..”, der Udoorin. “..bir gün, bir şekilde babanla aranın düzelmesi halinde, beni kabul edecek mi? Ve şunu da baştan söyleyeyim, ondan hiçbir şey istemiyorum. Senin.. seninle olduğum sürece mutluyum.”

“Babam ya bizi beraber kabul edecek, yada durumumuzda bir değişiklik olmayacak.”, der Lorna yumuşak.. ve dik kafalı bir şekilde. “Ama şunu da baştan söyleyeyim, sevgili Dorin, kabul etmesi durumunda, üstlenmen gerekecek bir çok sorumlulukların da olacak. Asilzadeler, tekil şahıslar değillerdir, sevgili Dorin. Bizler halka mal edilmiş kişileriz. Bu bizlere bazı özerklikler verir. Ama bunlar sadece sorumluluklarımızı daha rahat yerine getirebilmemiz içindir. Ben sorumluluklarımdan kaçmak için ayrılmadım High Woods’dan. Babamın sorumluluklarına engel olmamak için ayrıldım..”

 

Udoorin’in duydukları karşısında biraz canı sıkılır.

Öyle görünüyordu ki genç adam her bir köşeyi döndüğünde karşısına o veya bu şekilde yeni bir takım ‘sorumluluk’lar yığılıyordu! Babasının ‘şerif’liğinden kaçarken, ‘dolu’ya mı tutulacaktı yoksa?

Genç Udoorin kara kara bunları düşünürken, biraz ileride büyük bir çatırtı duyar ve düşüncelerinden sıyrılır. Bir eliyle yanındaki kızı belinden tutar ve arkasına alır, diğeriyle de istemsizce omzunun üstüne uzanır ama orada olmasına alıştığı baltasını kavrayamayınca bu sefer belindeki, babasının kılıcına yönelir.

Udoorin sessizce içinden küfreder..

 

“Orada.. Yaklaşık elli yarda önünde ve çok hafif solunda.”, diye tarif eder hemen arkasında duran genç kız.

“Sensiz ne yapardım bilemiyorum Lorna. Geçen gece Lady çıldırdığında olaya el koyuşun ve idare edişin.. söyleyemedim sana o zaman ama, MUHTEŞEMDİN!”, der Udoorin karanlıkta sırıtarak.

Lorna’nın yüzü ‘muhteşem’ bir şekilde kızarır. Gerçekte olaylar olurken soğuk kanlı oluşu kendisi için bir çaba meselesi değil, yılların getirdiği ve üstlendiği sorumlulukların onda oluşturduğu bir ‘hal’ idi.

Ama yine de Dorin’in bunu fark edip ‘muhteşem’ bulması da, bir kızı mutlu etmesi için de yeterli olmuştu.

“Te.. Teşekkür ederim sevgili Dorin, çok naziksin.”, diye cevap verir küçük bir sesle.

 

Lorna’nın tarif ettiği yerden başka bazı çıtırtılar daha gelir ve ikisi de derin bir homurtu duyarlar.

“Burası bir şehir parkı! Bu kadar büyük ne yaşıyor olabilir ki? Şehir yetkilileri açısından son derece sorumsuzca bir tutum bu..”, diye homurdanır Udoorin ve yanında prensesiyle beraber sessizce ilerlemeye başlarlar. Neden sonra Lorna, “Eğil!”, diye tıslar ve ikisi de yere çömelirler.

“Ne görüyorsun?”, diye sorar Udoorin..

“Umm.. koca bir.. ‘ağaç’.. ama hareket ediyor. Üstünde uyuyan küçük bir çocuk var ve ağaç, dibinde duran biriyle tartışıyor!”, der Lorna tamamen afallamış bir şekilde.

Udoorin’in taktik zekası bir anda devreye girer.

“Buradan gitmemiz lazım!”, diye fısıldar Lorna’ya.

“Neden? Ne oldu?”, diye hayretle sorar prenses.

“Sonra.. Önce uzaklaşalım!”, diye ısrar eder Udoorin ve kız itiraz edemeden onu belinden kaptığı gibi tüyer!

 

Udoorin ancak dakikalar sonra durur ve utanmış bir şekilde, yüzü kıpkırmızı olan prensesi yere indirir.

“Bundan dolayı senden çok, ama çok özür dilerim Lorna..”, diye afallar.

“Şimdi, ‘sonra’ oldu mu?”, diye sorar Lorna, hafif kaşları çatılı bir şekilde.

“Umm.. Evet, sanırım oldu..”, diye utanarak cevap verir Udoorin.

“Neler oluyor, Dorin?”, diye sorar Lorna. Ama sesinde özellikle bir iğneleme tonu yoktur.

“Umm.. o ağaç, gerçekte bir ağaç değil. Arenadaki ağacı hatırlıyorsun değil mi? Inshala’nın çağırdığı?”

“Evet, hatırlıyorum. Yakın zamanda da unutabileceğimi de pek sanmıyorum.”

“Bu ağaç, o ağaç işte. Ve üstündeki ‘çocuk’, bizim küçük, sevgili Inshala’mız, ağaç ile tartışan da Aager! İnanılır gibi değil. O ağaç her zaman burada mıydı? Dahası, onu ta buradan mı arenaya çağırdı? Kızcağızın neden günlerdir yorgun göründüğü anlaşılıyor..”

Lorna kaşlarını çatar ve düşünür ama neden Dorin’in kaçar gibi kendisini de kapıp.. ‘kaçtığını’ anlayamaz.

“Aslında kaçmadım!”, der Udoorin hızlı bir şekilde, kızın dile getirmediği şeyi anlamış gibi. “Sadece taktik bir geri çekilme yaptım o kadar..”

“Sevgili Dorin!”, der Lorna.. ve burnundan solur. “.. Hala hiçbir şey anlayabilmiş değilim!”

 

“Ahh.. Umm.. Hayatta en nefret ettiğim şeylerden biri benimle dalga geçilmesidir. Bir başka şey ise utandırılmaktır. Son bir şey ise, yalnız olmak istediğim kişiyle yalnız bırakılmamamdır! Aager’in bizi görmüş olması, bana yapılmasından hiç hazzetmediğim bu üç şeyi de ona yapmış olmamız anlamına geleceği için ayrıldım oradan. Aager ve Inshala’nın, şahitlere ihtiyaç duymaksızın zor bir ilişkileri var zaten.

İşin içine bir de Lilly Venom’u.. onun kız kardeşini, Lady’nin kafayı çizirtip onun kız kardeşini öldürmeye çalışmasını, Gar Talot’u arama işini, arena ve sonrasını da hesaba katarsak, sanırım bizim varlığımıza ihtiyaç duymaksızın sevdiği kızla rahatça konuşup dertleşebildiği bir ortama dalmamız.. bilmem.. bana doğru gibi gelmedi!”, diye kötü bir şekilde anlatmaya çalışır derdini genç adam.

 

Lorna uzun bir süre önünde utanmış gence bakar.. Hayretle!

 

“Sen o ürkütücü adama düşkünsün!”, diye ünler birden Lorna.

“Ben mi.. yoo.. yani.. mümkün değil.. sadece.. bilmem!.. Erkekler kendi aralarında böyle şeyler söylemezler, Lorna..”, diye daha da utanır Udoorin.

“Çok özür dilerim sevgili Dorin. Seni utandırmak istememiştim.. Sadece, ısrarla beni şaşırtmana hayret ediyorum, o kadar..”, diye mutlu bir şekilde gülümser prenses. “İstersen bu taraftan gidelim o zaman. Orada bir havuz ve sanırım etrafında oturacak yerler var.”

“Tabii.. nasıl istersen..”, diye yüzü kızarmış bir sesle mırıldanır Udoorin.

 

Genç Udoorin, prensesiyle birlikte havuza gelirler. Gece olması dolayısıyla havuzun içindeki su kapkaradır, ancak havuz oldukça büyük oluşundan, parkın bu kısmı geceyi, yıldızları ve ayı görebilmektedir.

İki gençte gövdesi geniş bir ağaca sırtlarını verirler ve korunun, havuzun, gecenin, kurbağaların, böceklerin, yakınlardaki bir baykuşun.. ve birbirlerinin nefeslerini dinlerler.

Lorna birden istemsizce titrer.

“Üşüdün mü?”, diye sorar Udoorin. “Hay aksi. Hiç aklıma yedek bir şeyler almak gelmedi. Özür dilerim.”

“Kusur bende, sevgili Dorin. Mevsime uygun giyinmedim.. Ama yedeklere de gerek olduğunu sanmıyorum.”, der farkındalıklı bir sessizlikle.

“Ama üşüyorsun..”, der Udoorin.

 

“Evet.”, diye kabul eder Lorna aynı sesle. “Ama duyduğum kadarıyla birbirini sevenler, birbirlerini ısıtırlarmış..”

 

Udoorin bir an, yanında oturan genç asilzadenin kendisinden ne istediğini anlamaz..

..ama neyse ki bu sadece ‘bir an’la sınırlı kalır.

 

Sesini çıkarmadan kollarını açar, kendisine doğru yaslanan kızı sarar ve beraber korunun, havuzun, gecenin, kurbağaların, böceklerin, yakınlardaki bir baykuşun.. ve birbirlerinin nefeslerini dinlerler.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Genç Merisoul!”, diye gergin bir ses tıslar gecenin oldukça geç bir saatinde. Herhangi bir cevap gelmeyince gergin ses kendisini yineler, ama biraz daha keskin bir hışımla.

“Lady Merisoul..”

“‘Lady’ seviyesine güncellendiğime göre biri benden bir şeyler istiyor olmalı!”, diye bir cevap gelir gecenin soğuk karanlığından ve High Lady Anglenna başını kaldırdığında, hanın damından sarkan kızı, yarı açılmış kuzguni kanatlarını, daha çok bir tacı andıran siyah yada koyu mor boynuzlarını ve hem boynuzları, hemde sahibinin yüzünü çerçeveleyen bal renkli, düz, uzun saçlarını görür.

Anglenna’ya göre kız, elf standartlarından o kadar farklıdır ki, farkın kendisinin tarifi bile oldukça zordur. Nevarki kızın güzelliği tartışılmazdır, ve bugüne kadar gördüğü hiçbir elf, bu kız kadar.. yada bu kız gibi ‘uhrevi’ bir güzelliğe de sahip olamamıştır.

“Korkarım yardımınıza ihtiyacım olacak.”, der Anglenna zorlukla, ve başıyla sol omzundan aşağı öylesine sarkık duran hareketsiz kolunu işaret eder.

Merisoul kendisini aşağı atar gibi bırakır ve High Lady’nin yanına konar.

“Nooldu sana böyle? Kumrular yarım saat önce döndüler. O şapşal çocuğun yüzündeki ifadeye bakılırsa sanıyorum mutlu bir akşam geçirmiş olmalılar. Prensesine sarılmasına bakılırsa, oldukça mutlu bir akşam!”

“Bir.. bir hanımefendi böyle şeyleri konuşmaz..”, der Anglenna, gergin ifadesiyle.

“Neyse ki ben ne bir ‘leydiyim’, ne de bir ‘hanımefendi’.. Ne olduğunu bana anlatacak mısın?”, diye High Lady’nin omzuna dokunur..

..ve dokunmasıyla, Anglenna’nın sıkılmış dişleri arasından boğuk bir inleme kaçar.

“Omzun ezilmiş ve kırılmış..”, der ve High Lady’nin solmuş yüzüne sırıtır. “Biliyor musun, hep senin bu pahalı elbiselerini parçalamak istemişimdir!”, diye ekler ve ani bir hareketle elf kızın elbisesini omuz dikişlerinden söker!

“..Kolundaki morluklara bakılırsa, onun da en az üç yerinde çatlak var. Diğer elinle göğsünü tutuşuna bakılırsa, kırık kaburgalar, duruşuna bakılırsa, sırtında bana göstermediğin en az bir darbe, ve sanırım kalçanda da bi sorun var.. Ne yaptın sen? Kendini bir yaban domuzu sürüsünün önüne mi attın? Bu kendini öldürtmek için kötü bir tercih, zira başaramazsan.. Eh.. Bu hale gelirsin işte!”

“Eline düştüm ve beni iyileştirmene ihtiyacım var!”, diye inler High Lady sıkılmış gözleri arasından acı yaşlar dökülürken.

“Neden Lady Magella’ya gitmiyorsun? Yada küçük Inshala’ya? Lady seni beleşe tamir eder. Aslına bakılırsa Inshala’da.. Ama ona gidersen bundan sonra o kıza, olduğu insan gibi davranman gerekir ki, bu da o kadar büyük bir kayıp sayılmaz senin için..”, der Merisoul.

“İkisine de.. gidemem..”, diye cevap verir Anglenna, acı içerisinde.

 

Merisoul’un bal renkli kaşlarından biri kalkar.

 

“Neden?”, diye sorar açık bir merakla.

“Birincisi, küçük Inshala burada değil, Heaven Parkında.. Efendi Aager’le birlikte kırılmış bir şeyleri onarmaya çalışıyorlar! Lady’ye de gidemem çünkü.. Çünkü ona gidersem Prenses bu halimi görür!”, diye zorlukla konuşur Anglenna.

“Görsün.. Seni ilk defa yaralanmış görmüyor ki. Ne oldu? Onları takip ettiğinden haberdar olmasını mı istemiyorsun yoksa? Sana bunun iyi bir fikir olmadığını ima etmeye çalışmıştım sanırım. Hem de daha bu gece!”

“Hayır, genç Merisoul. Onun üzülmesini istemiyorum..”, diye sessizce inler high elf asilzade..

 

Merisoul ‘fırk’lar!

 

“Bu senden duyabileceğim en muhteşem yala— doğru olsa gerek!”, diye ünler succubi melezi. “Sen gerçekten samimisin..”

“Bunun için sana ne borçlanacağım, küçük iblis?”, diye diş gıcırdatır Anglenna, artık kapadığı gözleriyle ekşittiği suratı, acısının sınıra ulaştığını göstermektedir.

 

“Aaa.. Acı.. Bunun ne olduğunu daha bildiğini sanmıyorum. Ama bu gece küçük sürprizler ve mutluluklarla dolu gibi görünüyor!”, der bir başka ses ve Anglenna sesin içinde hissettiği kini algılar ve gözlerini açar.

Merisoul’un arkasında o çocuk durmaktadır.. Dar—bişey! Ahmak Philius’un piçi!..

..ve adamın suratındaki katışıksız nefreti, ve elindeki uzun hançeri fark eder.

 

“Sevgili Soul, müsaadenle bu zevki bana bırakırsan pek mutlu olacağım..”, diye kindar bir fısıltıyla tıslar Darly Dor.

“DARLY!”, diye kamçı gibi emir verir Merisoul ve Darly olduğu yerde çakılır. “Sana maşa olmakla ilgili söylediklerimi bu kadar mı çabuk unuttun?”

“Çok kısa bir anlığına daha maşa kalabilirim..”, diye dişlerini gıcırdatır Darly vahşi bir ifadeyle.

“Senin.. Philius’un piçi olman dışında.. kim olduğunu.. bilmiyorum.. Benimle ne alıp veremediğini de.. bilmiyorum..”, diye zorlukla konuşur High Lady.

“Hayatın o kadar çok arkadaşlarla mı dolu ki can sıkıntısından kendine düşman arıyorsun, dişi elf!”, diye nahoş bir üslupla konuşur Merisoul. “Dahası, aşağılamaya çalıştığın o çocuk, Efendi Philius’un eşinden olma öz evladı ve adı da resmi kayıtlarda mevcut. Bunun da anlamı, teknik olarak bu çocuğun asilzadelik mertebesi seninkiyle aynı! Yanlış biliyor olabilirim ama kendisine yaptığın bu hakaret, ya onun kabul edeceği bir haraç ödemeni, ya da teke tek bir düello da onunla karşılaşmanı gerektirir! Şimdi, ikiniz de daha fazla ‘bana’ borçlanmak istemiyorsanız bu saçmalığa hemen bir son vereceksiniz. Şansını zorlamak isteyen varsa, lütfen, sizlere engel olmayayım. Ama şunu da söyleyeyim, ben haraç kabul etmem, düellolarla da uğraşmam. Benim fiyatım ‘ruhlarınız’dır!”

 

High Lady’de, Darly Dor’da susarlar.

 

“Darly, bıçağını koy yerine ve kendinden geçmek üzere olan High Lady’yi kucakla ve onu dama çıkarmama yardım et.”, diye emreder Merisoul.

“Asla! Bu şirret yılana—”, diye nefret dolu bir ifadeyle başlar Darly..

“—Anneni daha ne kadar utandıracaksın Darlius?”, diye tıslar Merisoul!

 

Darly sessizce Anglenna’ya yaklaşır, kırık omzunu kendisine sabitleyecek şekilde tutar, seri bir hareketle uzun boylu high elf kızı kucaklayıp kaldırır.

Anglenna’dan bir inleme duyulur.

“Kes sesini şirret yılan!”, diye neredeyse tükürür Darly.

“Seni.. gerçekten tanımıyorum.. benim ne yaptığımı düşünüyorsan da.. yapmadım.. benim bir yaptırım.. gücüm yok.”, diye acı dolu bir inleme daha duyulur High Lady’den sonra elf kız kendinden geçer.

“İşte bu yüzden sana ‘piyonlarla uğraşan maşa’ olma demiştim, ama sen biraz kalın kafalı çıktın. Babanın.. Philius’un evinde senin bir yaptırım gücün var mı? Kaçmamış olsaydın bile..”

 

Darly, istemsizce uzun boylu elf kadını biraz daha rahat edeceği şekilde kavrar.

 

“Hayır. Olmazdı. O gücü ancak Ri bana verebilirdi. Tıpkı babama verdiği gibi.”

“Anglenna da sadece bir maşa! Annesinin küçük, süslü, söz dinleyen, şirin maşası.. Bunu gerçekten anladığında, bir sonraki adım için gel bana, ama daha önce değil.. Şimdi, uzat kızı şuraya. Bu damda bi dükkan açmadığımız kaldı!”

 

 

“İyi misin?”, diye sorar Merisoul yorgun bir şekilde.

“Kolum acımıyor, rahat nefes alabiliyorum, kalçamda da sadece küçük bir sızı var o kadar.”, diye derin bir nefes alır High Lady Anglenna uzandığı yerden.

“Sırtından bunu çıkardım..”, der succubi melezi ve High Lady’ye yaklaşık üç karış uzunluğunda, baş parmak kalınlığında iki ucu da sivri bir ‘çivi’ gösterir. “Sanıyorum bunlardan bir tane daha önce görmüştüm.. Two-Day Woods’dan geçerken bize yapılan baskında!”

“Çocuk nerede?”, diye sorar Anglenna.

“Ehemmiyet sıralamanda ciddi sorunların var senin, kızım!”, der Merisoul hafif sırıtarak.

“Onun benim hakkımda bu denli yanlış şeyler düşünmesini istemen.”, der Anglenna donuk bir şekilde.

“Çevrendekilerin senin hakkında ‘yanlış’ düşüncelerin olabileceğine inanmakta zorluk çekiyorum..”, diye hicveder Merisoul. “..acaba neden?”

“Sana ne borçlandım?”, diye sorar High Lady usanmış bir sesle..

“Biliyor musun, ben bu iyilik denen şeysinin ne olduğunu ancak hayal meyal anlıyorum, ama senin HİÇBİR fikrin yok!”, der succubi melezi acı bir şekilde.

 

High Lady Anglenna uzandığı yerden tepesinde duran uhrevi güzellikteki kızı, koyu yeşil gözleriyle uzun bir an süzer. Neden sonra ona anlaşılması zor bir sesle konuşur.

 

“Bir asır ve yetmiş sekiz yıl.. Ve ben hala çukurdayım, genç Merisoul!”

 

 

 

 


 

Ri: elvish for a king.

Rise: elvish for a queen.

Riverin: elvish for the prince (usually used for the likely future Ri).

Riserin: elvish for the princess (usually used for the likely future Rise).

 

 

 
 

“Benim gitmem lazım.”

Timeline:

Lilly Venom, yeni bir kontrat için Arashkan’dan ayrılmaya karar verir. Aldığı bu iş onun için son derce zor, ve muhtemelen de ölümcül olacaktır. Bildiğini sandığı dünyası tamamen yıkılmış olan genç, acımasız katil, çıkışı yapmayı bildiği tek şeyde bulur.

Belki de bu şekilde bir türlü üzerinde atamadığı kin ve nefretinden kurtulacaktır.

Bu hikaye, “Lilly Venom: İş Teklifi” ve
The Returning of Shal -ah Galad” hikayelerinden
birkaç gün sonra yer alır..

 

 

Ben sizi yalnız bırakayım..”, der Inshala ve yavaşça ayağa kalkar.

“Kal, git, otur, dinle, sus, konuş.. Fark etmez..”, der karanlık bir suratla Lilly Venom ve açık pencerenin yanından ayrılır.

“Neler oluyor Lilly? Beni neden çağırdın?”, diye yorgun bir sesle konuşur Aager, kapının önünde. “Konuşmak istediğin son kişi benmişim gibi her geldiğimde, arkanın bana dönük olduğundan emin oluyorsun —ki bu da bana güvendiğin için değil. Aslına bakılırsa bana nedenli az güvendiğini düşünürsek, gerçekten benimle konuşmamak için gösterdiğin çaba biraz çocukça..”

Lilly Venom’un yüzü biraz daha gerilir.

“Seninle konuşmak istemediğim için olabilir mi?”, diye huysuzca cevap verir Lilly.

“Sen de pek muhabbet kuşu sayılmazsın.. Ama çağırdın. Ve ben de buradayım..”, der Aager soğuk bir üslupla.

“Benim gitmem lazım.”, der Lilly sessizce.

 

Aager durur. Bu anın geleceğini, kızı arenadan hana taşıdığında biliyor olması, yine de gerçekleşmesine hazırlamamıştır. Bu kadar erken değil..

Ve salakça bir umutla kız kardeşine sarılmayı, ona.. ona, kız kardeşini ne kadar özlediğini, ve kız kardeşinin hayatta olduğundan ne denli mutlu olduğunu söylemeyi ummuştu.. salakça!

 

“Benden izin mi alıyorsun?”, diye sorar Aager.

 

Ve bir anda Lilly Venom’un gözleri harlanır.

 

“İzin mi? İZİN Mİ? SENDEN İZİN Mİ ALACA—”, diye tıslamayla başlayan ifadesi, vahşi bir çığlıkla biter.

“—FERRA!”, diye sert, kırbaç şaklaması gibi bir sesle kızın sözünü keser Aager. “İstersen ikimizin de daha sonra pişman olacağı o cümleni bitirme!”

 

Lilly susar.

Geçmişte birilerinin ona çenesini kapamasını söylemesi, azımsanmayacak kadar çok defa olmuştur. Çenesine yumruk atarak onu susturan da hiç az olmamıştır ama hiç biri karşılıklı bir ‘iyilik’ için bunu yapmamıştı.

Kim birisine, tehditsiz bir şekilde kendisinin hayrı için susmasını söyler ki?

 

..Bir ağabey?

 

Lilly Venom, acı bir şekilde ‘fırk’lar.

“Bana abilik taslamak için biraz geç değil mi?”, diye aynı acı sesle konuşur.

“Sana abilik taslamam için bu gerekiyorsa, yaparım. Ama başına gelen her şeyden ben mesulmüşüm gibi davranmana da bir anlam veremiyorum..

Sen.. Inshala’mı öldürmeye çalıştın Lilly.. Her şeyinle bana saldırmış olsaydın, bunu mutlulukla karşılar, aynı mutlulukla da kanamaya razıydım. Ama sen, bir masumu işin içine dahil ettin ve senden nefret etmemem için, yıllarca aradığım kız kardeşim olman yeter sebep mi, bir türlü buna karar veremiyorum..

Dolayısıyla sana ‘ağabeylik’ taslamam, başlı başına anlamsız bir durum..”, der Aager, sakin, bir o kadar da ölü bir ifadeyle.

“O zaman senin için de, benim için de en iyisi bu..”, diye cevap verir Lilly.

“Bunun için biraz erken değil mi? Kal biraz. Diğerleriyle tanış..”, diye sessizce önerir Aager ve kapının önünden ayrılır. Sakin adımlarla Inshala’nın yanına gelir ve elini küçük, sıskası çıkmış kıza uzatır.

Inshala kendisine uzatılan kart, nasırlı eli gülümseyerek alır.

“Bunun herhangi bir faydası olacağını sanmıyorum. Arkadaşlarından biri bir şerifin oğlu. Biri bir izci. Bir diğeri de tapınak muhafızı. İkisi ise asilzade.. İşin özü, arkadaşlarının neredeyse tamamı için ya bir hedef, ya bir suçluyum.. ya da beni rapor etmekle yükümlü oldukları bir katilim.”, der kız.

“Evet.”, diye aynı soğuk ifadesiyle onaylar Aager. “Saydığın kişiler için ben de aynı kişiydim. Birçok kişi için ise Inshala da bir ‘av’ idi.. Aslına bakılırsa hala öyle..”

“Söylesene, bu soğuk tavırlarının ne kadar sinir bozucu olduğunu biliyor musun?”, diye dişlerini gıcırdatır Lilly.

“Söylesene, bu huysuz tavırlarının ne kadar çocukça olduğunu biliyor musun?”, der ve odaya girdiğinden beri ilk defa sırıtır karalar içindeki adam.

“Aager.. Lütfen.. Onun kalması gerektiğine ikna etmemiz gerekiyor, gitmesine değil.”, diye mutsuz bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Aaa.. Aranızda böyle bir karar aldınız demek!”, diye yüzünde çirkin bir ifade belirir Lilly’nin.

“Aramızda böyle bir karar mı aldık, güzelim?”, diye sorar Aager hayretle Inshala’ya. “Aldıysak, bir daha bana hatırlatır mısın, biz neden böyle bir karar aldık ki?”

“Ama Aager.. Sen.. Sen de onun kalmasını çok istiyorsun.. Bunu ikimiz de biliyoruz. Neden bunu söylemiyorsun ona? Evet, söylemesi biraz zor gibi. Ama söyle ve daha sonra pişman olma.”, diye neredeyse mızmızlanır küçük kız.

Lilly Venom acımasızca ‘fırk’lar.

“Sana inanamıyorum.. Meşhur Aager Fogstep, küçük, sıskası çıkmış bir kızın mızmızıyla mı hareket ediyor?”

“Meşhur olduğumu bilmiyordum.”, der Aager.

“Öyle deme..”, diye acı bir şekilde hicveder Lilly. “Drashan kesicileri arasında bir efsanesin sen; En çok kesici öldüren hırsız! Kendi aramızda, seni en sonunda kimin öldüreceği üzerine bir bahis bile vardı..”

“Standartlarınız benimle sınırlı idiyse, gerçekten kesiciler acınası bir güruhmuş!”, diye, Lilly’den bile daha acımasızca bir şekilde cevap verir Aager. “Ama kalmanı tercih ederim!”

 

Lilly Venom, önündeki adamın tokat gibi söyledi ifadeyle en son eklediği dileği arasında şaşıp kalır ve yüzünde çarpılmış bir ifade belirir.

 

Inshala, Aager’in elini sıkar ve karalar içindeki adam ona bakınca kızın yüzünde gördüğü üzgün ifadeden dolayı utanır.

“Kal..”, der Aager ve bunu söylerken kendi yüzündeki soğuk ifadeyi bastırır. Yavaşça açık pencereye döner, ellerini pencerenin pervazına dayar, temiz, derin bir nefes alır ve sessizce, “..lütfen!”, diye ekler.

Lilly ise ona şaşkın bir ifadeyle bakakalır..

..ve içinden geçirir;

‘Bana ‘Arkası dönük konuşan adam’ olayı mı yaptı bu şimdi? İnanamıyorum buna!’

Aager pencereden ayrılır, kendi eline, bir şeye karar veriyormuş gibi bakar, sonra onu kıza, Lilly Venom’a uzatır.

Lilly Venom ise, az önceki şaşkın ifadesinin devamı kabilinde, hayretle kendisine uzatılan ele bakar.

Bir süre öylece ele, ve sahibine bakar.. ve yanlış kararı verir.

“Senin elini sıkacağımı düşünüyorsan—”, diye huysuzca başlar.

“—Aklımın ucundan bile geçmedi..”, diye bitirir Aager. “Ama tebeşiri rica edeceğim!”

Lilly’nin yüzü kızarır.. ve ağabeyi olan adama utanarak elinde sakladığı tebeşiri bırakır..

 

“Aager? Neler oluyor?”, diye hiçbir şey anlamış bir ifadeyle her ikisine de bakar Inshala.

Aager bir süre gülmemek için büzüştürdüğü dudaklarıyla, önündeki bozulmuş kıza bakar. ‘Tam, küçük kız kardeşini muzırlık yaparken yakalamış bir abi-kardeş gibiyiz!’, diye geçir içinden.

“Kuş beyinli kız kardeşim, kendisinden bile daha salak olan Darly ile, her ikisinden de daha ahmakça bir şeyler yapmayı planlıyorlar.. Olan bu!”, der Aager.

“Ne yaptığımız seni ilgilendirmez. Benim abim deği—”, der ve durur.

“Aslına bakılırsa, tam olarak oyum.”, diye cevap verir Aager, mutlu bir şekilde. “Şu işe bak.. Gün gelecek, Lilly Venom ile abi kardeş gibi didişeceğim aklımın ucundan bile geçmezdi.”

“Tebeşir sende kalabilir. Ben kararımı verdim.”, der keskin bir şekilde Lilly.

“Ne.. neden bahsediyor bu Aager?”, diye sorar Inshala.

“Ben mi söyleyeyim, sen mi anlatmak istersin?”, diye sorar Aager, kız kardeşine.

Lilly omuzlarını silker.

“Sen anlat. Sana inanır nasıl olsa.”, der kız ve gidip yatağına oturur.

Aager derin bir nefes alır, ve iki kuş beyinlinin yapayı planladıklarını düşündüğü şeyi anlatmaya başlar..

..ama Inshala araya girer.

“Anlatma..”, der mutsuz bir şekilde.

Lilly acı bir şekilde ‘hıh’lar.

“Ne güzel. Küçük kızın bilmek bile istemiyor..”, diye söylenir.

“Bilmemin sana bir faydası olacak mı, abla?”, diye sorar üzgün bir şekilde Inshala.

Lilly tekrar omuzlarını silker.

“Bilmesen daha iyi olur. Senin için..”

“Sizi.. ikinizi de anlamıyorum.”, der küçük kız.

Abi-kardeş, ikisi de Inshala’ya bakarlar.

 

“İkinize de hayatta neredeyse hiç kimseye verilmemiş bir fırsat verildi. Birbirinden koparılmış iki kardeş, birbirleriyle buluşturuldular, birbirlerini öldürmeye çalışan iki azılı düşman, düşman kalmak için sebepleri ortadan kaldırıldı ve ikinizin haline bak.”, diye yumruklarını sıkmış, kaşlarını çatmış, dolu gözlerle ikisine de tıslaya ağlaya bağırır!

“Benim annem beni doğurduğu için taşlanarak öldürüldü. Beni de ormana, vahşi hayvanlar parçalasın diye bıraktılar. İki gün sonra yaşlı bir adam beni bulmamış olsaydı, ben de ölmüş olurdum. On altı yaşıma kadar kimsem olmadı. Olan tek kişiyi ise bir gece birileri gelip öldürdü. Yalnız doğdum, ve yine yalnız kaldım. Hayatımda hiç yaşıtım, arkadaşım, akranım, dostum, akrabam, sırdaşım, kardeşim, ablam, amcam, yada ağabeyim olmadı ve sizin şu halinize bakın.. İkinizden de bu kadar çocukça davranış beklemezdim. Görüyorum ki ‘insanlar’, büyüdükçe aptallaşıyorlar. Peki beni neden taşlayıp kırbaçladınız ki o zaman? Halbuki o zaman bir büyük bile değildim, bir çocuktum. İkinizi tekrar barıştırmak için elimden gelen her şeyi yaptım ve ikiniz de bunu bozmak için elinizden geleni ardınıza koymadınız. İkiniz de aptalsınız!”, diye kırık bir sesle bağırır, bir anda avuç kadar bir baykuşa dönüşür ve camdan fırlayıp kaçar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Uzun, kötürüm bir sessizlik çöker odaya. Aager, pencereden fırlayan küçük baykuşun gece karanlığında kayboluşunu seyreder, ve omuzları çöker. Bu.. niyetleri arasında hiç olmayan bir şeyken, kötü bir şekilde başına gelmiş bir durumdur.

Lilly ise utanmış bir ifadeyle dudaklarını büzüştürür. Bir yandan küçük baykuşun kaçtığı pencereye, bir yandan da bir erkeğin yüzünde hiç görmediği ifadelerin oynaştığı Aager’e bakar.

“Umm.. bunu istememiştim. İnan bana..”, der kız neden sonra.

“Ne istemiştin, peki?”, diye sorar Aager boğuk bir sesle.

“Gitmek istiyordum o kadar.”

“O kadar mı? Ben ise sana sarılmak bile istemiştim..”, diye hala pencereden dışarı bakmaya devam eder Aager.

“Bana sarılmak mı? İkimiz de, bana sarılmaya kalkman halinde benim seni bıçaklayacağımı biliyoruz.”, der Lilly.

“Senden hiçbir talebim olmadı Lilly. Bana hiçbir şey borçlu değilsin. Geçmişte karşılıklı bir şekilde birbirimizi öldürmeye çalışmamız dışında da senden sevdiklerini almadım.”, der Aager sessizce.

“Öldürdüğün onca kesici—”

“—de sadece birer kesiciydi o kadar. Kesicilerin kendi aralarında böyle özel bir bağ olduğunu bilmezdim. Yanılıyor muyum?”

“Yok zaten.. Ama bu bir prensip meselesi..”, diye inat eder Lilly.

Inshala’nın ayrılmasından sonra ilk defa kız kardeşine döner Aager.

“Lütfen Lilly. İkimizde kesiciler arasında böyle bir prensibin olmadığını biliyoruz. Hayatımda sevdiğim çok az kişi oldu. Annemin hayal meyal hatırladığım hatırası, kaçırttığımız o kız ve sen.. Lütfen.. lütfen işi gereksiz yere yokuşa sürme. Kal biraz. Hiçbir şey olmasa bile bunu ona borçlusun.”, diye sakince konuşur Aager.

Lilly uzun bir süre sessizce önünde duran adama bakar.

“Öyle olsun bakalım. Ama bunu onun için yapacağım.. Garip kız arkadaşın beni etkilemeyi başardı.”

“Hayır. Bunu onun için yapma. Ve saçma sapan bir şey söylemeden önce, hayır, benim için de yapma..”, der Aager. “Bunu kendin için yap. Çünkü onun istediği buydu. Bu ve onun ablası olmandı. O kız herkese ya abi, yada abla diye hitap eder. Çünkü anladığı nezaket bunu gerektiriyor.. Ama onun gerçek ablası olabilecek tek kişi sensin.”

“Ben abla olmak için kötü bir bahaneyim..”, der Lilly.

“O zaman iyi bir sebep olmak için biraz çaba sarf et..”, der Aager kaşlarını çatarak. “Onu öldürmeye çalıştın, ama o seni ablası olarak görmeyi seçti. Senin rahat etmen için günlerce uğraştı, odanı temizledi, elbiselerini yıkadı..”

“Saçlarımı bile ördü!”, diye ekler Lilly. “Ben onu tehdit ettim ama o umursamadı bile. Ikına ıkına elinde koca bi kova dolusu sıcak suyla geldi, saçlarımı garip kokulu sabunlarıyla yıkadı, kuruladı, uzun uzun taradı, sonra da iki saat örmekle uğraştı.. Ve neden bunları yaptı bilmiyorum bile..”

“Yakışmış sana..”, diye itiraf eder Aager. “Nedeni ise.. Temiz ve titiz biri kendisi. Onun sayesinde grupta üstü başı yırtık yada pis kokan kimse yok. Ki buna Udoorin ve ben de dahiliz.. Sanırım geçmişiyle ilgili bir durum. O kızı bulduğumuzda.. Aslına bakılırsa o bizi buldu. Bizi fena halde, tek başına pusuya düşürdü ve bizi yerle bir etti.. Aramızda bir paladin olmasaydı, sanıyorum bizi yıldırımlarıyla yerin dibine geçirmiş olurdu. Herkes beni korkusuz, soğuk biri olarak bilir. Ama o gece Inshala’nın bize yaptığı baskında korktuğum kadar pek az korkmuşluğum oldu hayatımda..”

Lilly’nin bir kaşı, pek de inanmamış gibi kalkar.

“O kız..”, der Aager. “..bizden önce, bir düzine Orken’e pusu kurdu ve onları tamamen, ama tamamen yok etti!.. Orkenlerden geri kalan tek şey, kurumuş, yanmış, yada koca sarmaşıklarla ıslak birer havlu gibi sıkılıp suları çıkarılmış ‘bi şeyler’ kalmıştı!”

“Bunu ona söylemene hiç gerek yoku, Aager Fogstep. Benden korktuğu için ablam olmasını istemiyorum!”, diye Inshala’nın, fena halde bozulmuş sesini duyar zihninde Aager.

“Özür dilerim Inshala. Bu gece gerçekten bir aptal gibi davrandım ve senin beklentilerinden eksik kaldım. Ama onun, senin haline bakıp ciddiye almaması üzerine de bir ilişkiniz olması da doğru değil.. Yaşın küçük olabilir. Ama bundan dolayı seni ‘eksik’ sanıyor olması, sağlıklı değil..”, diye cevap verir Aager.

Ama Aager’e karşı bir cevap gelmez..

Aager zihninde sadece kızgın bir sessizlik hisseder. Omuzları biraz daha çöker.

“Seni üzdüğüm için tahmin edemeyeceğin kadar üzgünüm..”, diye yine gönderir düşüncesini..

Ama sessizlik inat eder.

Aager, Lilly’ye odaklanır.

“Eee? Nasıl devam etmek istersin?”, diye sorar kıza.

“Bunu bana mı soruyorsun?”, diye hicveder Lilly.

“Belli ki bizim halletmemiz gerekecek..”, der Aager omuzlarını silkerek. “..arabulucumuzu üzdük ve onu kaçırttık.”

“Onunla nasıl.. ‘arkadaş’ oldun?”, diye sorar Lilly.

“Bu.. bu biraz özel bir konu..”, diye cevap verir Aager sessizce.

“Peki.. Öyle olsun bakalım. Ablası olmamı istiyorsun ama bana nasıl tanıştığınızı bile anlatmak istemiyorsun. Bu bana ‘hiç bi şey’ karşılığında ‘bi şey’ istemek gibi geldi biraz.”, der Lilly ve işi yine çirkefliğe götürür.

Aager gözlerini kısar ve önünde, keyifle sırıtan kıza bakar.

Sonra derin bir nefes alır, arkasını pencerenin yanındaki duvara verecek şekilde yere oturur, başını yere eğer ve ‘kız kardeşine’, üzüp kaçırttığı kızla ilk defa tanışmasını anlatır.

 

Ama hayır..

Onunla ilk defa karşılaşması olarak, ormanda küçük kızın onlara yaptığı baskını tekrar anlatmaz. Zaten onunla gerçek ‘ilk’ karşılaşması bu değildir.

Onunla Themalsar’da yaşadıklarını anlatır, ama ilk karşılaşması bu da değildir.

Yıllar önce, ‘Bane’s Song’ Operasyonunda onun varlığını sezdiği an da değildir Aager’in ilk defa o küçük, sıskası çıkmış kızla tanışması.

Themalsar çıkışı, kızın bu hale gelmesine sebep olan şey ve bunu takip eden ve çadırda geçirdikleri on günlük ölüm kalım mücadelesi de değildir bu ürkütücü adamın gerçekte Inshala ile ilk tanışması.

Aager Fogstep’in, Inshala ‘la Fey’ Frostmane ile ilk ve gerçek tanışması, gerçekte Ogre Prinsh’i öldürmelerinden hemen sonra, hiç beklenmedik bir şekilde olmuştur; dev, acımasız yaratığı öldürmelerinden sonra, yaratığın hazinesinde Aager bir iksir bulmuştur.

Aager bu iksiri içmesiyle, etrafındaki herkesin duygularını, kısa bir süreliğine dahi olsa, bir anda ‘duymaya’ başlamıştır. Herkesten o veya bu şekilde bazı duygular sezmiş, ama bulundukları odanın bir köşesine sinmiş küçük yaratıktan o kadar çok ve o kadar yoğun duygu fırtınası almıştır ki, bu Aager’in iç dünyasını sarsmıştır.

Aager hayatında hiç bu kadar çok ‘korku’, ‘dehşet’, ‘kafa karışıklığı’, ‘merak’, ‘panik’, ‘gıpta’, ‘utanç’, ‘sevgi özlemi’ ve ‘yalnızlık hissi’ ile karşılaşmamıştır.

Çok kısa bir süreliğine Aager, kızın hayatı boyunca devamlı hissettiği bu ürkütücü duygu fırtınasını yaşamış, ve farkında olmadan, kendi içinde hiç olmadığını sandığı bir duygu filizlenivermişti;

Acıma..

 

Evet. Aager Fogstep’in, Inshala ‘la Fey’ Frostmane ile ilk ve gerçek tanışması, bu olmuştu. Gerisi ise boşlukların doldurulması olmuştu, o kadar.

 

Ve Aager, ‘kız kardeşine’ en derin, en kırılgan yanını gösteriverir..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Lilly Venom, uzun bir süre sesini çıkarmadan ‘ağabeyinin’ anlattığı garip, akıl almaz hikayeyi dinler. İçindeki inatçı yanı önünde, acımasızca bir dürüstlükle iç dünyasını döken adama parmağı ile işaret edip gülmesini telkin etmektedir ama nedense Lilly bunu yapmaz.. İşin açıkçası, Lilly bunu yapamaz. Çünkü bir anlığına önünde duran adam ‘meşhur’ Aager Fogstep değil, çok, çok eskiden bildiği ve kıl payı hatırlayabildiği Varr Sama‘dır..

Ve Lilly Venom onu, bacaklarını kendisine çekmiş, kollarını dizlerine sarmış bir şekilde, Ferra Ferrea olarak dinler.

Aager hikayesini uzun duraksamalarla, ve oldukça beceriksiz bir şekilde anlatmıştır.

Bitirdiğinde, “İşte böyle oldu..”, der mekanik bir sesle.

 

Lilly oluşan sessizliği bozmak istemez ama bunu yapmak zorunda olduğunun da farkındadır.

 

“Annem..”, der en sonunda. “Onu en son gördüğümüzde sana bir şey demişti.. Bunu hatırlıyor musun?”

Aager başını kaldırmaz ama kaşlarını çatar ve düşünür. Gerçekte annesinin yüzünü bile hatırlamaz. Ondan kalanlar sadece kopuk bazı hisleri içeren seslerden ibarettir. Nevarki Inshala’sı ona, büyük bir şefkatle en eski anılarını hatırlatmıştır.

“Kız.. kız kardeşimin bana emanet olduğuyla ilgili bir şeyler söylemişti.. sanırım. Çok oldu ve arada kafaya yenmiş çok fazla darbe var. Hoghart sağ olsun..”, der ve tekrar anılarına yoğunlaşır.

“Sanırım, melek değil, bir iblis olmamla alakalı çocukça bir şeyler söylemiştim.. hatırlayamadığım o kadar çok şey var ki.”

Lilly Venom’un da omuzları çöker..

“‘Ben melek değilim. Ben iblisim.. Burada melek yok anne..’, annemi en son gördüğümüzde ona söylediğin şey buydu..”, der kız, solgun bir yüzle ve gerçekten, GERÇEKTEN önünde duran adamın ağabeyi olduğunu kabul eder..

Aager muallak bir şekilde başını onaylar.

“Olabilir. Dediğim gibi, Hoghart pek de çocuklardan hoşlanan biri değildi ve bunu bana dört yıl boyunca her gün hatırlattı. Sanıyorum ki vücudumda kırmadığı yerimi bırakmamıştı.”

“Sen ağabeyimsin Aager Fogstep..”, der Lilly aniden.

Aager başını kaldırır.

“Sen de kız kardeşimsin. Bu gerçek her şeyi silmek için yeterli olur mu bilmiyorum. Ama ben seninle dürüst olmak niyetindeyim. Aslına bakılırsa, hiçbir geçmişte seninle dürüst oluşum dışında başka bir şekilde olmadım. Sen de öyle ol ve kal.. Bunun üzerine bir şeyler kurarız. Yeni bir şeyler, zira eskilerin üzerine kurabileceğimiz pek de bir şey yok.”

Lilly adamdan gözlerini ayırmadan bakar.

Adam ‘yorgun’ gibidir. Daha doğrusu, ‘bıkkın’.. yada ‘bitmiş’ bir hali vardır.

“O kızı gerçekten seviyorsun!”, diye ünler bir anda.

“O kızı gerçekten seviyorum..”, diye katışıksız bir şekilde cevap verir Aager.

Sonra yavaşça ayağa kalkar.

“Lilly Venom. Bugüne kadar muhteşem bir düşman, paha biçilmez, eşsiz bir hasımdın. Bundan sonra sadece kız kardeşim olman beni mutlu etmek için yeterli olacaktır..”, der Aager. Kısa bir and durur, ve sırıtarak ekler, “Yada mutsuz.. duyduğum kadarıyla kız kardeşler hep abilerinin başkalarına bela olurlarmış!”

Aager Fogstep, tekrar elini kız kardeşine uzatır.

“Sana sarılmak isterim ama sanırım bunun için biraz daha beklemem gerekecek. Şimdilik elini sıkmam yeterli olur gibime geliyor.. Barış, kabilinde.”

Lilly Venom, ağabeyine elini uzatmadan önce uzun bir süre çekimser kalır.

Neden sonra o da elini ona doğru uzatır.

 

Aager Fogstep ve Lilly Venom el sıkışırlar.

 

Aager sıktığı ele bakar.

“Biraz yemek yesen iyi olur. Sıskan çıkmış!”, deyi verir.

Lilly Venom ona bön bön bakar. “Sen ciddi misin? Üzerinden daha bir dakika bile geçmedi ve sen bana ‘uyuz abi’ olayı mı yapmaya kalkıyorsun?”, diye söylenir.

Aager omuzlarını silker.

“Geciktirmekte bir fayda görmüyorum.”, der sırıtarak. Sonra derin bir nefes alır. “Şimdi gidip gece karanlığında saklanan küçük bir baykuşu bulup onun gönlünü almam lazım..”, der.

 

Ağabey Aager, kapıya yönelir. Kapıya ulaştığında, eli kapının kulpunda durur.

“Bana ‘Arkası dönük konuşan adam’ olayını tekar yaparsan, seninle bir daha konuşmam, ona göre!”, der Lilly, ‘fırk’layarak!

“Neden? Artık böyle yapılmıyor mu?.”, diye sorar Aager hafif alınmış bir şekilde.

“Sakın.. Sakın haa!.”, diye uyarır Lilly ama bunun abisi üzerinde pek etkisi olmaz..

Aager arkasına bakmadan sorar;

“Anglenna mı, Angrellen mi..?”

 

Lilly Venom derin, esef dolu bir nefes verir, ama yine de söyler.

 

“Politika asla sevdiğim bir şey olmamıştır.”, der Aager ve başını kız kardeşine doğru çevirir. “Ama sonuçlarını temizlemekle uğraşmak zorunda kaldığım zamanlar oldu. Dikkatli ol kız kardeşim. Almayı kabul ettiğin kontrat, ölümcül bir kontrat. Ama sanırım uzun vade de gerekli bir kontrat. Sana bol şans diliyorum, kız kardeşim.. Darly’ye söyle. Yaptığı salaklıklardan dolayı onun kaçmasına bir kere izin verdim. Ama sana bir şey olursa, onu öldüreceğimi bilsin.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager handan ayrılır. Gecenin bir saatinde, Arashkan’ın boş sokaklarında sessizce dolanır. Arashkan Adalet Sarayını ve Tüccarlar Mahallesini arkasında bırakır. Sokak lambalarının aydınlattığı gecede sislerin arasında, Birinci Lord Princeps Kaladin’in sarayını görür ama ilgilendiği yer orası değildir ve Aager yoluna devam eder.

Yaklaşık bir saatlik bir yürüyüşten sonra hedefine varır; Heaven Parkı.. High Spires dışında ‘orman’ denebilecek tek yer burasıdır ve Spires’ın aksine, bu park halka açıktır.

Aager parkın derinliklerine kadar yürür ve en sonunda, yaprakları olmayan, kurumuş, koca bir ağacın dibine gelir ve başını kaldırıp yukarı bakar.

Ve orada, uzun, yamuk dalların üstünde küçük bir şeklin uyumakta olduğunu görür.

 

“Snare.. Hanımınızla konuşmam lazım. Kendisine geldiğimi bildirebilir misin?”, diye ağaca söyler!

Ağaç onu kale almaz.

“Snare.. Lütfen. Onunla konuşmam lazım..”, diye rica eder Aager.

‘Snare’, ağır bir şekilde Aager’e döner, hanımını uyandırmayacak şekilde eğilir ve önünde duran adama fena pis bir bakış atar..

“O kadar kızgın bana, hı?”, der Aager.

Ağaç homurdanır.

“Anlıyorum.”, der Aager ve yan ağacın dibine çöreklenir, sırtını da çöreklendiği ağaca verip gözlerini kapatır. “Sorun değil. Beni affedinceye kadar bende burada beklerim..”

 

Aradan bir süre geçer.

 

“Ayakları yumru mu?”, diye beklenmedik bir şekilde sorar Aager.

Ağaçtan biraz aklı karışmış bir onay homurtusu gelir.

“Bende öyle düşünmüştüm..”, der Aager. “Ayakları yumru çünkü üstü örtülü değil ve üşüyor.. Hanımının üstü açık uyuduğunda üşüdüğünün farkındasın değil mi, Snare? Bunu asla sana söylemez çünkü üzüleceğini düşünür ve o seni asla üzmek istemez..”, der gözleri kapalı bir şekilde.

 

Ağaçtan ‘tedirgin’ bir çıtırtı duyulur, ve sonra kızmış bir şekilde tepesindeki dallarında uyuyan küçük şeyi alır, ve yavaşça onu Aager’in kucağına bırakır, büyük bir homurtuyla ve alınmış bir şekilde ‘hıf’lar, sonra da tekrar gerçek bir ağaç gibi kıpırdamadan öylece durur.

 

“Teşekkür ederim, Snare.”, der Aager ciddi bir şekilde, sonra kucağına bırakılan küçük şeye bakar.

‘Küçük şey’ ise uyanmış, çatık kaşlarla ona bakmaktadır.

“Onu kandırdın!”, der Inshala hışımla Aager’in zihninde.

“Ona doğruyu söyledim. Eylül sonundayız ve havalar artık soğudu. Gece dışarıda uyumamalısın.”, diye cevabını gönderir Aager.

“Sana çok kızgınım Aager Fogstep. Hem de çok!”

“Biliyorum. Bu yüzden buradayım. Özrümü kabul edersin umuduyla geldim..”

“Özrünü tabii ki kabul edeceğim çünkü seninim. Ama hala kızgınım!”

Aager ister istemez gülümser.

“Peki. Bana ne kadar kızgın kalmayı düşünüyorsun? On dakika daha yeterli olur mu?”

“Çok kısa!”

“Yirmi?”

“Çok kısa!”

“Hmm.. Otuz?”

“Hala çok kısa..”

“Sıkı pazarlıkçısınız küçük hanım. Benim de korumam gereken bir şöhretim var ama. Lilly’ye göre ‘meşhur’muşum.. Lütfen bunu da hesaba katınız.. Otuz iki dakika.. son teklifim!”

Küçük kız alt dudağını pörtletir.

“Aaa.. birisi hileye başvurmaya karar verdi demek..”

“Bu hile değil, Aager Fogstep!”

“Öyle olsun bakalım küçük hanım. Otuz dört dakika..”

“Dudak pörtletmemin ederi sadece iki dakika mı?”

“Dudak pörtletmeniz paha biçilmez küçük hanım. Ama ben sizin sessizliğinize daha fazla katlanabileceğimi sanmıyorum, o kadar..”

“Yaaa.. şimdi de sen hile yapıyorsun ama ki!”

“Otuz dört dakika o zaman. Şimdi başladı..”

“Ama ben hazır değildim!”

“O zaman şarkı söyle. Uzun zamandır hiçbir şey mırıldanmıyorsun. Belki kızgınlığın daha çabuk biter.”

“Şarkı mı? Ben şarkı söylemem ki.. Sesim hiç güzel değil!”

“Bu konuda size katılamayacağım genç bayan.. Şölen gecesi dans ederken mırıldandığın bir şey vardı..”

“O.. o mu? O hoşuna mı gitti?”

“Inshala.. Hayatımda duyduğum en güzel şeydi o..”

Kız tekrar alt dudağını pörtletir.

Aager kart, nasırlı bir parmağı ile nazikçe kızın pörtlettiği alt dudağına dokunur..

..ve dokunmasıyla kızın zihninden kendisine yıldırım çarpması gibi bir his sıçrar ve Aager’in gözleri kararır.

“Ne..?”, diye afallar Aager.

ÇOK ÖZÜR DİLERİM! ÇOK ÖZÜR DİLERİM! ÇOK ÖZÜR DİLERİM!“, diye panic içerisinde inler kız.

“Ne oldu öyle?!”, diye hayret eder Aager ve kendisine gelir.

“Bu bazen engel olamadığım bir şey.. Çok özür dilerim ki! Sen.. Sana yakın olduğumda içimdeki fırtına ko.. kontrolümden çıkıyor bazen..”

“Nasıl..?”, diye hayretle sorar Aager.

“Ben.. ben bir insan değilim, Aager Fogstep.. Yarım, başka bi şey..”, der kız boynuzlarını işaret ederek. “O mırıldandığım şeyi sakinleşmek için söylüyorum..”

“Çok üzgünüm. Ve çok özür dilerim. Seni korkutmak istememiştim.”, diye anca duyulur, küçük bir sesle konuşur kız. “Ama sen yanımdayken çok zorlanıyorum. Olmadığın zaman ise oturup ağlayasım geliyor. Lütfen beni istemeye devam et!”

 

Aager, içinde bir şeylerin burkulduğunu hisseder.

Zira hiçbir şart altında bu küçük, sıskası çıkmış, saf, güzel, muhteşem kız, ‘lütfen beni istemeye devam et’, dedirtilmeyi hak etmez.

“Lütfen sen beni istemeye devam et, Inshala Frostmane Fogstep!”, der sessizce. “Bu aramızdaki sessiz vaat olsun.”

 

 

Aager uyandığında sabah olmuştur.

Aager cıvıl cıvıl öten kuşların sesine uyanır..

Hangi ara uyuya kaldığını hatırlayamaz ama kendisini Heaven Parkında, yerde uzanmış, başını da sıska dizlerinin üstüne almış, muhtemelen ağlamaktan şişmiş gözlerle saatlerce başında durmuş, takati bitince de olduğu yerde, kendisine doğru kapaklanmış kızın ters yüz olmuş, uyuyan yüzüyle burun buruna bulur..

..ve hatırlar.

“Ben tam bir aptalım ve başıma ne geldiyse bundan geldi hep!”, diye söylenir, zira kıza söylediği en son şeyden dolayı kızın attığı mutlu çığlık, kendi zihninin her bir köşesinde sekerek yankılanmış ve kendisini alaşağı etmiştir.

Utanç içerisindeki kız da dizlerini onun başına yastık etmiş, saatlerce yaptığı şeyden dolayı utanç içerisinde ağlamış, sonra ipi kopmuş bir kukla gibi oturduğu yerde öne doğru, Aager’in üstüne kapaklanıvermişti..

Evet. Kız sadece saf, güzel ve muhteşem değildir. Aynı zamanda da katışıksızdır.

 

Aager sessiz ve hecesiz bir hareketle, bir anda kızla yer değiştirir ama onun başını dizlerine yaslamakla yetinmez.

Kızın tamamını kendisine yaslar, yumru olmuş küçük ayaklarını avuçlarının içine alır ve bir yandan bu ‘déjà vu’ların tekrarını dilerken, bir yandan da hicvederek mırıldanır;

“Ah şu ölümlüler ne kadar ahmak varlıklar..!”

 

 


“Ah şu ölümlüler ne kadar ahmak varlıklar..!” — William Shakespeare’in “A Midsummer Night’s Dream” oyunundan; “oh Lord what fools these mortals be!”

 

 

 
 

1:33:017 – Elveda, Felishia..

Timeline:

NONE!

 

Bu hikaye, herhangi bir şekilde, herhangi bir resmi zaman çizelgesi içerisinde gerçekleşmediği için, bilinen, standart tarih kronolojisinde yer almıyor.

Tahmin edilen tek şey bu hikayenin “Farstep” ‘den ‘hemen sonra’, ‘esnasında’ ve ‘öncesinde’ yer aldığıdır..

 

 

Aager Fogstep, sislerin arasında kaybolan Mab’in davetkar, imalı, şuh sesini son bir defa duyar..

 

“Annenin adını hatırlıyor musun, Kış Askeri?”

Aager, bilinçsiz ve farkındasız bir sesle, Gemini ile ilk bağlandıklarında ve sadece Inshala’sının saf, yumuşak ve sıcacık dokunuşları sayesinde hatırlayabildiği ismi söyler;

“Kriss Li..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

1:33:017TOK!.. CLANK!.. BIZZZT.. DİNG!

TOK.. TİK.. TOK.. TİK..

 

1:32:56

TOK

Ben ölmek isterken, günlerce bana baktın. Halbuki sana hiçbir vaatte bulunmamıştım bile. Şimdi o vaadin zamanı geldi, zira yaşamak için sebebim yokken bana, beni bir sebep olarak gösterdin.”

TİK

1:30 – “Bunu kabul edersem, ona.. Mab’e bir lütuf borçlu olacağım ve sen de benim bütün korkularımın acısını yüklenmek zorunda kalacaksın.. korkularımın, deliliğimin ve cinnetimin!”

TOK

1:28 – “ÜÇ ŞEYİM YOK! SADECE BİR ŞEYİM.. BİR HAYALİM VARDI VE O DA ELİMDEN ALINDI!”

TİK

1:27 – “Yaraların.. Bi çok yaraların var. Bunları bizimleyken almadın. Alsaydın bilirdim!”

TOK

1:24 – “Sanırım dans etmek istemiştin..”

TİK

1:20 – “Ben acı çekebilirim ki! Acı çekme konusunda çok iyiyimdir..”

TOK

1:16 – “Ö.. özür dilerim. Ben aptal kızın tekiyim.. Bu sosyal şeysinin kurallarını anlayamıyorum. İnsanların bölgelerini nasıl işaretlediğini de bilmiyorum!”

TİK

1:10 – “Kimin iyi olmadığını senin kadar sık söyleyen biri için, tutturma oranın oldukça düşük. Bugüne kadar isabet ettirebildiğin tek kişi benim!”

TOK

1:06 – “Gördün değil mi? Evet, gördün.. Artık benim nasıl bir yaratık olduğumu biliyorsun! Sana iyi birisi olmadığımı söylemiştim.. “

TİK

1:02 – “Ama neden? O iyiliğin ne olduğunu bile bilmeyen bir iblis!”

TOK

0:58 – “Daha değil.”

TİK

0:56 – “Sen.. iyi biri.. misin?!”

TOK

0:52 – “Hepsi senindi..”

TİK

0:50 – “Sana hiç bırakmadım..”

TOK

0:46“BU SADECE İŞLEDİĞİN CÜRMÜN CEZASI OLACAK..”

TİK

0:44“VE ŞUNU BİLESİN Kİ, BU BİR İNTİKAM OLMAYACAK.”

TOK

0:43“BUNU HER ZERRENDE SANA HİSSETTİRECEĞİM.”

TİK

0:36“VE SEN ONU ÖLDÜRDÜN!”

TOK

0:32 – “O bizim göz bebeğimizdi..”

TİK

0:30 – “O sadece bir salağın sevgisi değildi..”

TOK

0:27 – “Sana, onun bizim için kıymetini anlatmaya çalıştım.”

TİK

0:24 – “Seni BEN hayatta tuttum! Bugün buradasın çünkü bunun olmasını BEN sağladım. Bunu asla unutma..

TOK

0:22 – “Ona karşı saygı göstermen gerektiği konusunda seni uyarmıştım.”

TİK

0:20 – “Bırak beni sefil bücür!”

TOK

0:15 – “Benim adım ‘Lilly’s Venom’..”

TİK

0:13Inshala..

TOK

0:11 – “Sen benim ağabeyimi öldürdün!”

TİK

0:09 – “..Sen de bundan sonra, benim sana emanet ettiğim bu acıyla yaşayacaksın.”

TOK

0:08 – “Buna ‘ACI‘ derler, Aager Fogstep!”

TİK

0:07Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..

TOK

0:05Çün.. çünkü sen benim.. ablamsın..

TİK

0:03Alor’Nadien ne.. Güzelim.. bebeğim.. neden? Hedef bendim, sen değil! Beni vurması gerekiyordu.. Neden..? Neden girdin araya?

TOK

0:01“HAYIR!.. HAYIR.. NEDEN YAPTIN BUNU? NEDEN?”

TİK

0:00ACI!

TOK.. TOK.. TOK..

TOK

TİK!

 

TİK

TİK

TİK.. BIZZZT.. DİNG!

 

TİK..

 

0:01

Lady’nin bütün çabalarına rağmen ortalık cesetlerle doludur..

..ölenlerin ve öldürülenlerin bir ‘kısmı’ yoktur.

..ölenlerin ve öldürülenlerin bir kısmımın ise tamamı yoktur!

 

TOK

 

0:08

Aager tekrar yaratığın tepesine çıkmaya çalışır.

Yaratık ya göründüğünden çok daha zekidir, ya da fevkalade kurnaz bir içgüdüye ve tepki mekanizmasına sahiptir; Aager zorlukla saplayabildiği hançerleriyle yaratığa yine tırmanmaya çalışır ama dev kertenkele, huylanmış gibi irkilir ve bütün vücudu titrer.. ve Aager’i tekrar üstünden atar!

 

TİK

 

0:16

Anglenna, tükenmek üzere olduğunun farkına varmış bir şekilde, “Bence herkes aynı anda, aynı noktayı yakmalı. Bu şekilde büyüler bir birini desteklemiş olur.. Küçük kız, onu yerinde tutabilecek bir büyün var mı?”

Inshala, kendisine küçük kız denmesinden hiçte hoşnut olmaz. Dahası, ördek dudaklı bu kadınla daha hiç konuşmamıştır ve o kendisinden “küçük kız” diye bahsedip durmaktadır. ‘Doğa da hayvanlar bile birbirleriyle daha saygılı konuşurlar!’, diye geçirir içinden ve Anglenna’ya cevap vermez. Sadece omuzlarını silker.

 

TOK

 

0:22

“Yardım et, lütfen. Onu yerinde tutabilecek bir büyün var mı?”, diye bezgin ve yaralı bir ses duyar zihninde.

“Bana ‘küçük kız’ demesinden hoşlanmıyorum! Yaşımın gerektirdiği olgunluğa ulaştığımı düşünüyorum.. Aramızda en olgun duran Laila ablanın boyuna ulaştım nerdeyse.. Sıska olmam ise benim suçum değil!”, diye Inshala’nın alınmış sesini duyar Aager zihnine.

“Biliyorum, biliyorum, bebeğim, inan boyum yetişse bi tane patlatasım geliyor kafasına ama yaratık hareket ettiği sürece bir şey yapamıyoruz.”, der Inshala’ya doğru.

“Büyülerimin çoğu bitti. Neredeyse tamamını size ve hiç tanımadığım kişilere kullandım..”

 

TİK

 

0:36

Gel, Snare!, der Inshala ve ellerini tekrar havaya kaldırır.

Arenanın zemini sarsılmaya başlar..

Gel, Snare.., diye bir daha çağırır küçük kız.

Koca bir toprak parçası yerden fırlar.

Gel, Snare, bana gel.., der son bir defa daha ve birden toprak tamamen parçalanır ve içinden bir..

..ağaç yükselir.

Ve doğrulur.

 

TOK

 

Yaratıktan ilk defa bir can havli haykırışı duyulur, ve tüm gücüyle canını yakan şeyden uzaklaşmaya çalışır.

Ağacın kolları gerilir ve sürüngenin muazzam gücüne karşı koymaya çalışır.

Azılı yaratık çekiştirmeye ve çığlık atmaya devam eder ve dallardan çatırtı sesleri gelmeye başlar.

Seril, Snare.. seril, güzelim.. Sen doğanın köküsün. Sen, varsın!, diye fısıldar ağaca doğru Inshala.

..ve ağaç bir an titrer, sonra yine doğrulur. Yer tekrar sarsılır ve birden ağacın etrafında kalın kökler belirir.

 

TİK

 

Kökler salınır ve her yöne serilir..

..ve ağaç, muazzam yaratığı durdurur!

 

TOK

 

0:56

Aager haykırır;

“ŞİMDİ!..”

 

TİK

 

0:58

Vahşi bir heyecanla Laila da haykırır ve yayını gerer;

“ŞİMDİ.. ŞİMDİ..!”

 

TOK

 

0:59

Udoorin de manyamış bir mutlulukla haykırır;

“ŞİMDİ..!”

 

TİK

 

1:01

Dev sürüngenin diğer yanından, Lorna’nın beklenmedik, heyecan dolu çığlığı duyulur;

“ŞİMDİ..”

 

TOK

 

1:02

Muzaffer bir çığlıkla Gnine’da haykırır;

“ŞİMDİ, ATEŞ TOPU ŞİMDİ!”

 

TİK

 

1:03

Yüzünde şaşkın bir ifadeyle Gnine’ın arkasında duran Inshala da haykırır;

“Şimdi..?”

 

TOK

 

1:04

Lady, Gnine ve Inshala’nın arkasından Anglenna, yüzünde soğuk, donuk bir ifadeyle tıslar;

“şimdi..”

 

TİK

 

1:06

Daha da geriden biri “Felishia Fremier’i hatırla..”, diye geçirir içinden ve sessizce fısıldar;

“ŞİMDİ.”

..ve babasıyla yaptığı anlaşmanın ilk kısmını yerine getirir..

 

TOK

 

1:07

Etrafa saçılmış, parçalanmış, kanlı cesetlerin atlından, kimsenin fark etmediği biri daha fısıldar;

“EVET, AAGER.. ŞİMDİ..”

 

TİK

 

1:11

Darly Dor, daha on iki yaşındayken sokağa atıldığı gün onu bulup yetiştirmeye başlayan Yaşlı Sansar’dan öğrendiği marifetlerini sergiler ve kimse onun sessiz hışmını görmez..

Darly’nin, hedefine arkasından yaklaştığını görebilecek tek kişi ise göreceli bir güvenlikte, devasa yaratığın öbür yanında dumanlı teberini savurması gereken Prenses Lorna’dır ama o da her nedense tamamen aksi yöne bakmaktadır..

Yumuşak tabanlı çizmeleri, arena’nın pis, kanlı toprağına sanki hiç değmiyormuş gibi ses çıkarmaz.

Genç hırsız, herkesin dikkatinin yere yığılmış devasa sürüngene çevrildiği anı beklemiş ve tahmin ettiği gibi Anglenna yılanı, herkesin en arkasında, olduğu korkak gibi, olabilecek en güvenli yerde o kibirli edasıyla durmuş, pahalı elbiseleriyle poz vermektedir.

Darly ona, bir High Lady olmanın sokaklardaki ederini çok ‘keskin’ bir şekilde öğretecektir.

Anglenna’dan sonra sıra babasına gelmiş olacak ve ancak onunla da işi bittiğinde, Felishia Fremier’e verdiği sözü tutmuş olacaktır..

 

TOK

 

1:14

İki bacağı da diz kapaklarından aşağısı eksik, içini yere boşaltmış kanlı ceset, anca fark edilir bir şekilde kenara kayar ve altından, cesur bir kalemden çıkmış yüz hatlarına sahip Lilly Venom peyda olur..

Gözlerini kısarak dev sürüngenin sırtına çıkmayı başarmış Aager Fogstep’i gözler.

Hedefi, tahmin ettiğinden de uyanıktır zira bütün savaş boyunca adamın arkasını kolladığını gözlemlemiştir.

Kız, olağanüstü, büyüleyici bir zarafetle hedefine doğru süzülür.

Yıllar önce, kendi kendisine verdiği ‘Kan Yemini’ni tutmaya kararlı bir ifadeyle, dikkatlerin yıkılan devasa canavara verildiği anda, herkesin kör açısından sokulur hedefine..

 

TİK

 

1:18

Udoorin, deli narası atarak yaratığın ayaktayken ulaşamadığı yerlerine ellerindeki dev baltalarla kesip parçalarken, bir yandan da gözü dönmüşcesine, ve kendisini görenleri ürperten kahkahalar atmaktadır.

 

TOK

 

1:20

Laila, kıymetli yayını omuzlamış, “Oklar pahalı.. oklar pahalı..”, diye kendi kendine telkin eder ve iki uzun kılıcını da belinden çeker ve yaratığa doğru koşmaya başlar.

Sanki az ileride manyamış Udoorin’in kahkahaları bulaşıcıdır ve Laila’nın da yüzünde çılgın bir sırıtış belirir ve yaratığın karnını bir ucundan diğerine yararken kendisi de manyamış bir kahkaha atar;

“Ahahahaaa.. Kız haklıymış. Bu gerçekten bir ‘sürüngen’!”

 

TİK

 

1:24

Gnine kimsenin yakında olmadığından emin olur ve yaratığın, mancınık boyundaki kafasının tamamını içine alacak şekilde büyüsünü yapar.

Dev sürüngenin kafası, muazzam bir ateş topunun içinde kaybolur.

Ateş topu ivmesini ve harını kaybettiğinde geride bir gözü akmış, başının bir yanı neredeyse tamamen kömürleşmiş bir şekilde, uzun, acı dolu bir inlemeyle yaratık olduğu yerde yığılır kalır..

 

TOK

 

1:26

Udoorin’in çıldırmış kahkahaları, Lorna’nın bir şeye ayılmasına sebep olur;

Aylar önce, ilk karşılaşmalarında Udoorin yine aynı manyamış kahkaha ve gürlemesiyle Darly ve Merisoul ile bulundukları odaya dalmıştı..

Lorna’nın uyandığı şey, sevdiği bu gencin bu manyamış halinin, kendi kendisinden hiç beklemediği, asla tahmin edemeyeceği, hayatı boyunca varlığından bile haberdar olmadığı içsel bir şeylerin tetiklenmesine sebep oluşudur.

Lorna’nın yüzü kıpkırmızı kesilir..

‘O benim sakin, hanımefendi halime, ben ise onun çılgınlığına mı vuruldum?’, diye geçirir içinden..

Sonra beklenmedik bir şekilde omuzlarını silker.

“Herkesin, derin manaları olan felsefi bir aşkı olması gerekmiyor..”, der ve “Ayrıca çok güzel gözleri var!”, diye de tasdik eder.

Elindeki koca glavyesini savururken, “Konuştuğum zaman dinliyor, konuştuğu zaman dinletiyor. Bana karşı her zaman dürüst. Bugüne kadar prenses oluşuma bakmadan, bütün kötü huylarıma rağmen yine de beni karşılık beklentisi olmaksızın seven tek kişi..”, diye kendince önemli bulduğu noktalara değinir.

‘..Ve toplam zekamız da buradaki herkesinkini geçer!’, diye de ekler içinden alakasız bir şekilde ve kızarmış yüzünde tatlı bir gülümseme belirir.

Elindeki uzun, dumanlı glavyesini bir sağa, bir sola, ritmik bir şekilde daha da azimle savururken gözüne, ablası Anglenna’nın olduğu yerdeki bir şey takılır..

..ama tam o anda, Lorna için ortamdaki bütün sesler kesilir ve arkasından, sanki sessiz bir mağara gölüne düşen bir su damlasının yankılanan sesini duyar.. ve ardından, daha küçük bir kızken sadece bir defa duyduğu High Woods’un ona seslenişini işitir..

 

 

Alor’Nadien ne.
Ben Quarlani Ath Tel’Ora ve seni kalbim olarak seçtim..
Senden gelecek nesiller bu ormanda büyüyecek.
Ve onlarla beraber bu orman da salınacak ve serpilecek..

 

Lorna hayretle karışık bir mutlulukla sesin geldiği yöne döner..

..ve ablası Anglenna’nın arkasında gördüğünü sandığı Darly’yi kaçırır.

 

TİK

 

1:28

Darly, belindeki kemerinin altında sakladığı ince, uzun hançerini çeker.

Ne kadar ironiktir ki Felishia’sını öldüren kesiciyi de bu hançerle öldürmüştür.

Aynı hançerle şimdi asıl kesiciyi öldürecektir..

 

Yılana sekiz adım kalmıştır ve artık geri dönüş yoktur..

Yedi..

Altı..

Beş..

İki..

 

Darly, sanki Arashkan’ın pis lağımlarında olduğu zamanlarda duyduğu gibi, sağ tarafından bir damla suyun, karanlık, boklu tünellerde yankılanan sesini duyar gibi olur.. ve beklenmedik bir şekilde Felishia’nın ona saf, derin, kontralto sesiyle konuştuğunu duyar..

 

 

Darling..
Neden yüzüme bakmıyorsun artık?
Seni üzecek bir şey mi yaptım?

 

Genç, yakışıklı hırsız kontrolsüz ve kahrolmuş gözlerle sesin sahibini arar.

 

Ve tam orada..

..birisinin müthiş bir ivmeyle Inshala’nın arkasına atladığını görür.

Darly tereddüt etmez.

Hiç sektirmeden rotasını kırar—

 

TOK

 

1:30

Lilly Venom son anda belinden hançerini çeker, zarif, sessiz bir hareketle, bir hayvanı adam eden kızın sırtına doğru atılır..

—ve diğer kesiciye dalar!

Lilly Venom ne olduğunu ancak son anda fark eder; elindeki lanetli hançer, hemen önünde duran, sıskası çıkmış sırtı kendisine dönük farkındasız kızın dağılmış saçlarını okşar..

..sonra kendisine saldıran adamla birlikte yere yuvarlanır. Darly kesiciyi iki bileğinden de yakalar ve yerde onunla boğuşmaya başlarlar..

 

TİK

 

1:31

Her nasılsa Venom kendisini üstte bulur.

Hedefini elinden çalan bu adama karşı muazzam bir kinle bakar ve bir teselli ödülü olarak onu kesmeye karar verir..

 

TOK

 

Aager Fogstep, dev sürüngenin ensenine çıkmış, yaratığın atar damarlarının olduğunu düşündüğü yerleri kesmektedir.

Hiçbir anlam veremediği, sanki dirseğini yanlış bir açıyla bir masanın köşesine çarpmış gibi irkilir ve olduğu yerden doğrulur.

 

“Şimdi..”

 

Aager’in zihninde bir şimşek çakar ve her şey bir anda yerli yerine oturur!

 

TİK

 

Darly Dor, yapmış olduğu şeyin ona tam olarak neye mal olduğunu o anda anlar zira kaçırdığı fırsat asla ve bir daha eline geçmeyecektir; Anglenna elinden kurtulmuştur!

Sonra, var gücüyle elindeki mel’un dökümlü bıçağı yüzüne sokmaya çalışan kesiciye bakar ve sonunun geldiğini anlar.

‘Eh, bir gün olacaktı illa ki..’, diye geçirir içinden.

 

TOK

 

1:32:56

Aager haykırır;

“Kriss Li..!”

 

TİK

 

1:33:017

Darly Dor..

..kendisini öldüren kıza gülümser.

Ardından..

“Elveda, Felishia..”, diye fısıldar.

 

TOK..BIZZZT.. DİNG!

 

TİK.. TİK.. TİK.. TİK.. TİK.. TİK.. TİK.. TİK..

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Lilly Venom olduğu yerde irkilir ve duyduğu isim karşısında dona kalır.

Başına isabet eden şeyi fark etmez bile.

Lilly Venom için dünya gitgide artan bir açıyla yan yatarken, o kendisini küçük, tek gözlü, köhne bir evde, ağabeyinin onu zorlukla çıkardığı iğreti sandalyenin üstünde bulur!

 

“Kıpıydama. Geycem şimdi!”, der ağabeyi ona, her zamanki çatık kaşlı, ciddi ve koruyucu sesiyle.

Lilly’s Venom, sandalyesinde usluca oturur, ağabeyine güneş gibi bir gülümseme atar ve “Piki”, der.

Çocuk, Lilly’s Venom’un düşmeyeceğinden emin olduktan sonra, diğer sandalyeyi itiştire çekiştire kız kardeşininkinin yanına sürükler. Sonra ıhlaya poflaya kendisini çektiği sandalyeye çıkartır ve mutlu bir şekilde “Oydu işte!”, der ve annelerinin onlar için masada bıraktığı soğumuş tasın içindeki un, patates ve suyla yapılmış fakir yiyeceği tahta kaşıkla alır, önce bir kaşık kız kardeşine verir, sonra da kendisi bir kaşık alır.

Bu şekilde tası yarılayınca çocuk “Tamam. Doyduk!”, der kati bir sesle. Kendisinden bir yaş küçük olan Lilly’s Venom’un yüzü buruşur. “Ben doymadım ama ki!”, der mutsuz bir şekilde.

Çocuk son derece ciddi bir ifadeyle, “Annem ne zaman geliy bimiom. Geyinisini soyna yeyiz. O zaman daha çok doyayız!”, diye kız kardeşini ikna eder..

 

(Hikaye: A Bard’s Tale VIII, “Aager”)

 

“Annem.. “, diye boğuk bir fısıltı kaçar kızın ağzından..

 

Lilly’s Venom kendisinden geçmiş bir şekilde yere yığıldığında, kayık gözlerinden yanaklarına ve acı dudaklarına gözyaşları saçılır..

 

Merisoul Xyrotwu, elindeki son derece pahalı, bulunması ise çok daha zor olan büyülü sopayı böylesi bir ‘ahmak odunu’ olarak değerlendirmiş olduğundan dolayı biraz utanmış bir şekilde yerdeki kıza bakar.

“Kahrolasıca kaçık şey.. Bir grupta bir deli yeter ve bizimkinde dokuz deli fazlası var zaten!”, diye burnundan solur.

“Ayrıca o çocuk bana ait. Onun güzel yüzünü çizmemiş olsan senin için iyi olur.”

 

Aager kayarak yanlarına yetişir ve farkındasız, kontrolsüz, katışıksız, dağlanmış, fokurdayan, cinnetin eşiğinde ve çırılçıplak bir duygu seli içerisinde Inshala’sına sarılır.

Sel, hayret içerisinde ve kafası karmakarışık olan kızın tüm setlerini olduğu gibi darmadağın eder..

Kendisine sımsıkı sarılan adamdan aldığı dev duygu dalgalarından başı fırıl fırıl dönen Inshala’dan dehşetle karışık küçük, salt, mutlu bir çığlık kaçar ve içindeki, her zaman tetikte bekleyen kendi duygu fırtınası bir anda kontrolden çıkar ve pikler ve kendisini, sarhoş olmuş bir şekilde Aager’e, erimek istermişçesine bırakır..

..tamamen!

 

Koca arenanın ortasında, etrafı parçalanmış ve yenmiş cesetlerle çevrili kadim sürüngenin ölüsünün yanında Aager, ayakları yerden kesilmiş bir Inshala’ya sarılmış, öylece durmaktadırlar..

 

Neden sonra Inshala, çocukça bir coşkuyla ağlayan Aager’in ıslak yüzünü küçük, sıcacık avuçlarının içine alır ve onun gözlerini seyreder.

“Bir şey oldu..”, der Inshala.

“Çok şey oldu.”, diye kırık bir sesle fısıldar Aager.

“Nooldu?”, diye onu fırtına grisi gözleriyle süzer.

“Sonra.. Sen gitme yeter!”, diye zorlukla yutkunur Aager.

“Ben buradayım ki. Bir yere gitmiyorum. Beraber aptal olmaya söz vermiştik..”, diye geri fısıldar Inshala kendisini teslim ettiği adama.

Aager Fogstep, Inshala’nın yüzüne baktığında gördüğü tek şey, onun gözlerindeki vahşi fırtınanın fokurdayışıdır..

“Bu ilişkide aptal olan sadece ben varım, sevgili Inshala.. ve bundan dolayı tahmin edemeyeceğin kadar da mutluyum.”, der Aager.

Yandan Merisoul’un alt dudağını pörtleterek, “Şu işe bak yaa.. Yıllarca ne olduğunu anlamaya çalıştım ve bu iki salak sevgiyi bulmuşlar bile!”, diye söylendiğini duyulur.

Aager, Inshala’yı bırakmaz.

Çok uzun bir süre hayretle onun yüzünde oynaşan ifadeler silsilesini, aralanmış küçük, çilek rengi dudaklarından nefesini ve onun gözlerindeki, hapsedildiği kafesten kudurmuşcasına kurtulmaya çalışan vahşi fırtınayı seyreder Aager.

Ne çıldırmış arena seyircilerinin haykırışlarını duyarlar, ne de etraflarında toplanmış diğerlerini fark ederler.

Lady, yüzünde mutlu bir ifadeyle, Laila hafif çatılı kaşlarıyla, Udoorin hayretle, Lorna sevinçle, Gnine sırıtarak, Anglenna ise tek kaşı kalkmış bir şekilde kahkahalarla ağlaşan iki gence bakmaktadır.

Ama o an, ikisi için de sadece diğeri vardır..

 

“Ben de seni..”, diye fısıldar dolu gözlerle Inshala, sadece onun, ve sadece zihninde duyduğu bir şeye.

 

Grup, Lady’nin kısa bir emri ile iki genci baş başa bırakır ve arenada hayatta kalmış yaralılarla ilgilenmek için dağılır.

Aager uzun bir süre daha kızı bırakmaz. Yüzünü, utancından sarıldığı adama gömmüş olan Inshala’yı sımsıkı tutar halde Merisoul’a döner ve başıyla yerde yatan kesiciyi işaret ederek, “Teşekkür ederim. Onu öldürebilirdin. Ama bunu yapmadın.. Teşekkür ederim.. “, der ve baygın kıza, onu ilk defa görüyormuş gibi bakar.

Merisoul makul bir şekilde bu teşekkürü alır ve yan cebine koyar ama bununla tatmin olmaz.

“Kim bu kaçık ve neden senden bu kadar nefret ediyor?”

“Nefreti uzun ve çetrefilli bir hikaye. Kim olduğuna gelince..”, der Aager sessizce.

“O.. Sanırım o benim küçük kız kardeşim..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aradan saatler geçmiştir..

Büyük acılar sonunda Gnine’ı arenanın zindanlarından kurtarmışlar, yorgun ve bitkin bir şekilde, yeni yaralar ve yeni tecrübelerle, daha bilge olmasa da, kendilerini ve birbirlerini daha iyi tanımış olarak o sefil yeri geride bırakmışlardır.

Şehrin öbür ucundaki kaldıkları hana, tuttukları büyük, kapalı bir araba ile giderken herkes son bir haftayı tekrar yaşıyormuş gibidir.

Gnine, Lilly Venom’un olası kimliği hakkında ki tahminleri dışında, cehennemde geçirdiği bir haftayı büyük bir heyecanla non-stop konuşarak anlatmış, sonra birden ipleri kesilmiş kukla gibi yorgunluktan kıvrılmış, başını en eski arkadaşı olan Laila’nın bir bacağına yaslamış ve mutlu bir şekilde kendinden geçmiştir.

Laila ona, ‘Ne yapacağım ben seninle? Bir gün de başını belaya sokmadan geçirebilecek misin acaba..?’, der gibi bir ifadeyle bakar.

Lorna, da uyumaktadır. Küçük, zarif elleri, Udoorin’in kocaman avuçlarında kaybolmuş, başını iri gencin omzuna yaslamış, yüzünde hafif bir tebessümle kendinden geçmiştir.

Lady, Anglenna ile konuşurken Darly, arenada geçirdikleri son dakikalardan itibaren yüzünde beliren ‘hayalet görmüş’ ifadesiyle, araladığı arabanın kalın perdesinden sessizce dışarıyı seyretmektedir. Yanında oturmuş olan Merisoul ise ilginç bulduğu bir kitaba dalmış gibi sessizce onu seyreder.

Neden sonra Darly’ye nazikçe uzanır ve ona fısıldar;

“Öç.. Ben aldım.. Hepsinden.. Tamamen hak etmişlerdi ama yine de bu hiç bir işime yaramadı.. ve beni tamir etmedi!”, der sessizce.

Sonra küçük omuzlarını silker.

“Ama illaki öldüreceksen, piyonlarla uğraşan bir maşa olma. En azından fili öldüren mızrak ol..”, der garip bir ifadeyle.

Darly ona bakmaz. Yüzünde beliren arzu, kayıp, kahır ve özlem ifadelerini gizlemeyi tercih eder; başını pencereden ayırıp bacaklarını kendisine çeker ve yüzünü dizlerinin ve kollarının arasına gömer.

Aager ise, koluna tutunmuş Inshala olduğu halde hala baygın olan Lilly’s Venom’u kucağına almış,  kaldıkları hana varıncaya kadar da onu bırakmamıştı..

Kendisine merakla bakanlara hiç bir açıklama yapmaksızın, Inshala ile beraber onu yedek odaya kadar taşır ve arkasından odanın kapısını kapatır..

Kapı kapanırken Aager, Merisoul ile diğerleri arasındaki fısıldaşmaları duyar;

Udoorin: “Kız kim? Bana bir yerden tanıdık geldi ama, hatırlıyorsam ne olayım.. Aager de ‘OFF‘ moda geçti. Ağzını bıçak açmıyor.”

Merisoul: “Çetrefilli ve dramatik bir aile hikayesi; kız onun kardeşiymiş ve o daha küçükken biri onun annesini öldürünce Efendi Aager de kızı öldürmeye kalkmış.. Defalarca! Sanırım o zamanlar biraz beceriksizmiş..”

Laila: “Oha!”

 

Nezih [Aager]: “Fesüphanallaaaaah!”

Mustafa [DM]: “Ahahahahahaaaa!” – diye güler.. ve kaçar!

 

 


Quarlani Ath Tel’Ora: kadim elf lehçesinde ‘Ormanın Ruhu’. Bazen, çok nadiren, toprak, üstünde yaşayanları seçer. Ormanın Ruhu, söz konusu bir toprakta, zamanla oluşan, anlaşılması oldukça zor, muallak anlamda bir çeşit ‘ruh’. Bu ruhlar, kendilerine yakın hissettiklerini düşündükleri birisini seçerler. Quarlani Ath Tel’Ora, High Woods’un ruhudur ve bin yıl önce, Selendenien’i (Angrellen ve Grandarelen’in küçük kız kardeşleri) ‘kalbi’ olarak seçmişti. Ne var ki Selendenien, Themalsar savaşında öldürülmüş olduğu için, High Woods orada yaşayan high elf’lere küsmüş ve onlarla yüz yıllarca konuşmamıştır. Ta ki, bundan 22 yıl önce, Lorna daha 6 yaşındayken onunla sessizce konuşuncaya kadar..

 

Lilly’s Venom: Kriss Li – Kriss Lilly.. Lilly’s Venom (Lilly’nin Zehri). Annesi ve ağabeyinden alınmasından sonra yaşadığı ciddi duygusal travma ve huy değişimi ile ortaya çıkan asabiyeti, hışmı ve acı dili, ilerleyen yaşlarında ise, kesicilere katılmasıyla birlikte, kullanmaya başladığı olağandışı, ölümcül zehirleri dolayısıyla Drashan’da bu isimle nam yaptı.. Ağabeyi Aager Fogstep gibi, Lilly Venom’un da gerçek ismi unutulmuş durumda.

 

Mab, Inshala ve Lorna’yı (dolayısıyla Anglenna, Aager ve potansiyel olarak Darly ve Lilly Venom’u) kurtarmak için iki damla su, Lorna’nın anılarından High Wood’un sesini, Darly’nin anılarından ise Felishia’nın ölümünden sonra genç hırsıza söylemiş olduğunu sandığı sesini canlandırır.

Not: Mab, Lorna’nın hayatı için gerçekte High Woods’un sesini canlandırmaz. (Burada, ‘büyük varlıklar’ arasında Arcane Copyright© türünden bazı durumlar söz konusu; aklı başında hiç kimse, bir ormanın ruhu kadar büyük ve kadim bir varlığın sesini ondan izinsiz kullanmaz). Lorna ile konuşan, Ormanın kendisidir. Ama bunu ona yaptırtabilmek için Mab, önce Quarlani Ath Tel’Ora (Ormanın Ruhu) ile zorunlu bir anlaşma yapmak durumunda kalır. Bu anlaşmanın ayrıntıları nedir bilinmez ama Mab, hiçbir şey karşılığında bir şey vermediği gibi, alan da biri değildir.

 

Kışın Hanımı olayların gidişatını büyük, kocaman büyülerle değil, son derece basit ama fevkalade ince düşünülmüş ve muhteşem bir zamanlama uygulamasıyla değiştirir.. Ve işin hamallığını da başkasına (Darly’ye) yaptırır.

Olayların bir önceki 1 dk. 32 sn. de gerçekleşen versiyonundan ise sadece Aager haberdardır. Aager’in gerçekte olanları kimseye anlatmak gibi bir niyeti de yoktur, nevarki bu konuda Mab onunla aynı fikirde değildir..

Arenadan ayrılmalarından sonraki gece, Mab üç kişiye diğer versiyonu, son derece canlı bir şekilde rüyalarında gösterir;

Anglenna; Lorna’nın fedakarlığını, sevgisini ve değer bilirliğini anlaması, ve annesinin kuklası olmaktan çıkıp ‘tarafını’ doğru seçmesi için.

Darly; ahmaklığının ve fevriliğinin nelere mal olduğunun farkına varması için..

ve..

Lady; tamamen farkında olmadan yapmış olsa da, lanetli bıçağın yarasını iyileştirerek gerçekte Inshala’yı (ve Aager’i) öldürdüğü gerçeğine ayılması için.. Bu Mab’in kişisel olarak yapmayı tercih ettiği tek acımasızca denebilecek davranışı olur zira onun gözünde Inshala çok kıymetlidir ve cehalet de bir bahane değildir..

 

Mab, Lilly Venom’u daha farklı cezalandırır. Ona rüyayı göstermez, ama günlerce ve ard arda ona aynı kabusu yaşatır; Lilly, kabuslarında kendisini kimin yaktığını göremez, ama yanarken etinin kavrularak kemiklerinden ayrıştığını, ve o anda hissettiği dipsiz, kahredici acıyı çok canlı bir şekilde, defalarca yaşar.

Kendi çığlıkları arasında da hep aynı, hiddet dolu korkunç sesi duyacaktır; 

“BU SADECE İŞLEDİĞİN CÜRMÜN CEZASI OLACAK..”

 

Mab, kati dürüstlüğü, her zaman verdiği sözleri tutması, sahibesi olduğu kışın kendisi gibi soğukluğu, güzelliği, satın alınamaz ve acımasız bir adalet anlayışı olması gibi bir çok vasıfları olan biridir, ancak şefkatiyle bilinen biri değildir. Inshala ‘la Fey’e olan ilgisi de sadece kızın Themalsar’da yaptıklarıyla sınırlı değil, onun geçmişi ve doğumuyla da ilgilidir; LAMENTING FEYNOX..

(bunun için ayrıca bkz. Hikaye: A Bard’s Tale IX, “Bane”)

 

Son olarak, Lorna’nın, ölürken kırık bir şekilde söylediği cümleler;

“Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..”

Lorna, (a) Udoorin’den ‘ablasını’ kurtarmasını rica ederken, onu Darly’den kurtarmasını değil, annesinden (Angrellen’den) kurtarmasını istiyordu. (b) ‘bu onun suçu değildi’, derken, hem Udoorin’e, kendisine olanların Darly’nin suçu olmadığını, hemde Darly’ye, öldürmek istediği Anglenna’nın, gerçekte “Anglenna’nın” suçu olmadığı, Darly gibi, high elf kızın da sadece içine doğduğu koşulların yarattığı birisi olduğunu anlatmaya çalışıyordu..