Showing: 1 - 10 of 21 RESULTS
arashkan şehri dungeons and dragons groups modül savaş serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

Vivid Visions

Vivid Visions

Timeline:

A long, stinking network of sewers stretches under the ruins of the once glorious city of Arashkan, now smoking in smoldering ruins. Though it is winter with cold, dirty-gray snow on the ground outside, down in these sewers, the temperature is mild. Less water than usual drains from the sewer tunnels now, as there is no populace left in the city. What’s there is mostly melted snow blotched with sticky and sickly reddish-brown color due to the seeping blood from the streets above and the settled soot, carrying away with lazy indifference, burnt and charred bits of wood, and every once in a while, a bloated corpse..

Through these tunnels, young Udoorin Shieldheart, Princess Lorna, and her cousin, Anglenna Sunsear, slink and sneak, and at times, fight their way to the magically cordoned and entombed area where years ago, the younger thief, Darly Dor, had stolen from Lady Felishia Fremeir, the prized gifts allegedly sent by Ri Grandaleren of Bari Na-ammen to the First Lord Kaladin of Arashkan;

 

THE
THREE DOG CURSE..

 

This story is the continuation of the series;
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse”
.
It takes place on the same night as
We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!

and shortly after
“Mother, why?”

 

 

The young, burly man pulled the bloated Orken floating face down and slowly down the sewer with one of his long-shafted great axes, using its curving edge as a hook. With a low grunt, he grappled the huge creature ‘ashore’ and poked it to make sure it really was as dead as it seemed. Then, carefully, he turned it over and peered at it.

“A little light, please, Auntie Lenna?”, he rumbled.

“I would very much appreciate it if you would make up your mind, young Udoorin.”, said Anglenna mildly.

“Uhhmm.. I am not quite sure what you mean, ma’am?”, he said.

“Auntie H., Auntie Lenna, Ma’am? Make up your mind. I despair every time you call me something I was never called in all my one hundred and seventy-eight years on this earth! And why am I even your ‘Auntie’, anyway? There is no blood relation between us whatsoever, and although the age disparity between us is mild at best, I certainly am not old enough to be your aunt! And might I add that I am quite young by elf standards.”, she replied.

 

Princess Lorna snorted!

But perhaps because she was a girl of natural grace and ‘polite’ palace training, she had never had the opportunity to ‘snort’ enough to know how it was supposed to be done. Hence, what came out a bit like a.. well.. it came out like something, just not how a snort should be..

..out of her cute, elegant nose.

 

Udoorin, on the other hand, coughed.

“I wouldn’t have called, one hundred and sixty years difference, ‘mild at best’.. Wouldn’t ‘mild at best’ be like three or five years? Ten at most?”, he thought. Then he shrugged. Obviously, the numbers were different where elves were concerned and because his Lady Lorna might also be involved in said elf numbers, he decided not to even bring it up.

For men, age was just a number that marked the time passed between one’s birth and the current date —in terms of linear years. For women, maybe it meant other things.. Something along the lines of; ‘the time left until one died’, perhaps?

Udoorin shut the door to that particular thought and decided to never bring it up!

 

Young as he may be, Udoorin was wise like that.

 

“I.. don’t know the proper.. uhhmm.. protocol?.. To be perfectly honest.. Since you are somewhat elder to Lady Lorna, it seemed like, dunno, the polite way to refer to you was to call you ‘Auntie’..”, he mumbled.

“That’s what you figured, huh? To call a young elf girl, Auntie? And thought that was the polite thing to do, did you?”, asked Anglenna staring at him with one arched eyebrow.

“Can we.. sort of do this some other time, perhaps? Or you could just tell me what you would like me to call you? Please?”, Udoorin asked plainly.

“‘Anglenna’ will do. It is my name, after all, hence, I am bound to recognize it..”, said the elf girl, her tone amused.

“Impossible!”, said Udoorin, shaking his head.

 

The princess inadvertently smiled but hid it behind one of her slender and elegant hands.

 

“What? Why?”, Anglenna asked, a bit perplexed.

“Bad manners to call people who are older than me by their first name.”, the young, burly man said stiffly. “And also just rude!”

 

Lady Anglenna just stared at him.

 

“Young man, you are killing me!”, she said with despair.

“I certainly am not!”, Udoorin said indignantly.

“Did you ‘Auntie’ Lorna, here, too? When you first met? She is older than you as well, after all!”, Anglenna said, having a go at logic.

“I certainly did not!”, the young man said, even more hotly. “It is extremely rude to ask a girl or a lady, her age.. Which is why I never asked!”

“You mean to tell me, you did not even know the age of the girl you had decided to spend your life with?”, Anglenna stared at the young man astounded!

“It is a girl’s prerogative to reveal her age, along with any other things she feels she honestly has to mention. It is not nice to spring surprises on a man who loves you with unexpected and out-of-the-ordinary things, after all. I told Lady Lorna all my bad habits on the get-go and she told me all hers, along with her age before we decided to engage. Didn’t care then, don’t care now. Her beauty, her grace, her elegance, and her wisdom make what she thinks she lacks, very much irrelevant..”, mumbled Udoorin with a scowling face that said, he would argue this to the end of days!

“You have no idea how to talk to girls.. or women, do you?”, Anglenna asked, totally astonished now, but not unkindly, which was a bit, unlike her old self.

“I haven’t had many opportunities.”, admitted the young man. “Only had Laila and Bremorel as friends when it came to girls, but they were more like sisters. I mean, they never looked at me that way, and I knew Laila was interested in someone else and for Bree, it was always Thomas, though she never went and said it out loud.. Not that it mattered, since I just never saw them that way, either. After my mother died, it was just my father and myself, all of which is beside to point at this very moment, isn’t it?”

 

Anglenna sighed.

 

“I am at dire straights with you, young man. Call me Lady Anglenna, if that will make you feel any better. But should you want to make me happy, drop the ‘Lady’, and certainly the ‘ma’am’, and just call me by my name.. Bari Na-ammen is gone and I am a Lady no more. And every time you ‘Lady’ me, you remind me of my blood-relation to my mother. Something I would very much not be afflicted more than I already am.”

“Fair enough, ma’am.. uhhmm.. Auntie.. uhh.. Lady.. Anglenna..”, replied Udoorin a bit flustered. “Though I have never believed being a lady is in any way related to the existence of a certain place, as important to you and my Lady Lorna as it may be.. Now, if we could have some light, perhaps?”

 

Anglenna signed again. The boy was incredibly.. she refrained from saying, ‘dense’, possibly for her cousin’s sake.

She didn’t feel any animosity for him or anything. Quite the contrary, and contrary to her mother’s indoctrinated upbringing.. And he had made her cousin genuinely happy, and safe, and.. content.. and she seemed much more relaxed as opposed to her usual serious aura. But he did need to get over some of his habits if he was going to be a king someday. And the boy was just too.. plainly honest? A something she was sure her cousin, the princess, had found adorable, sure, but that kind of honesty just wouldn’t survive palace politics and she didn’t want him to suffer a ‘rude awakening’. It seemed, not only did she have to look out for the well-being of her future Rise, but she also had to train her future Ri/King from the ground up!

But, she thought, that could all wait for a little while longer.

Hence, with a small wave of her hand, the dark, stinking sewers lit, as a glowing orb of golden light appeared in long, slender fingers.

 

Udoorin squinted at the bright light and mumbled.

“I feel like a blind dwarf that’s just come out of his hole.”

Then paused.

“We don’t have to repeat I said that to Lady Magella, do we?”, he asked carefully. Then bent down and carefully inspected the bloated Orken.

“Hmmm..”, he mused. “Doesn’t seem to be one of our kills. No hack or cleave wounds, nor any burn marks. Only a little gash at the base of its skull, just where the spine ends —probably paralyzed it instantly. Then there is the puncture mark in its kidney. Only one person I know of would have done this kind of precision strikes and he is not here..”

“Who?”, asked Lorna, coming near the dead creature and looking at the wounds.

“Aager Fogstep.”, Udoorin said.

“Master Darly Dor? Perhaps?”, she offered. “Or maybe even Lady Lilly? They both are still here, in the city, after all. And they both have the skills for this kind of precision.”

“Possible, I suppose. Though Darly tends to be a bit too flamboyant and showy for this kind of delicacy. His would be a full thrust, through the ribs and into the heart, and all the way to the hilt, like he had something to prove.”

 

He paused again, though this time as if to gather his recollections.

 

“As for Lady Lilly, I do not know. I haven’t seen her in action enough to make any educated guesses, though I suspect her’s would be less like Dary’s and more like her brother’s, which stands to reason. They were both born and raised in Drashan and under constant threat of death. One tends to abandon theatrics when they know it will get them killed!”, he replied clinically.

“So, what does it all mean?”, asked Anglenna.

“It means, one; we are not alone down here, two; some of the Orken have managed to find alternative ways to enter the sewers, and three; someone down here is making sure the sewers stay off-limits of the Orken army above!”, he said as he slowly rose and took out his other great axe.

He paused for a third time, then added.

“Isn’t that true?”

 

There was a choked silence and for a moment, only the slow, sluggish sound of the draining sewer and the dripping of water was heard.

 

“Surprisingly astute.. for a country oaf..”, came a muffled, gravelly voice from the darkness.

 

“Awesome timing, I’d say..”, said the young, burly man grinning. “Made me look good!”

Princess Lorna also rose, turned in the opposite direction, and with a swift, beckoning gesture, summoned a pitch-black ‘darkness’ before her, and out of the darkness, she drew a nearly three-yard glaive with thirty-inch sharp steel.

Anglenna took a few, short steps back, giving herself and the two, some room to maneuver as she tossed the glowing globe of light into the air and started to draw energy. In a matter of seconds, she was almost glowing with an eerie, red, smoldering, and wroth fire.

 

“Well. Now that the ‘theatrics’ is out of the way.. “, rumbled Udoorin with a gruffness that would have made his father proud. “..show yourself if your intentions are honorable!”

“Odd choice of words, young Master.”, replied the muffled, gravelly voice. “Shall we hide, if our intentions are not honorable? How does that work, exactly? What happens if we are men of questionable honor?”

“I am not here to pass judgment on your honor. That isn’t really my problem. It is yours.. I am here on a specific mission. If you—”, he said.

“There are seven of them.”, whispered Lorna. “The one that’s speaking, two behind him, two to the far left and three to our far right, blocking our way.”

“—and yours have business elsewhere, by all means, we wouldn’t want to keep you waiting.”, continued the young man seamlessly. “It’s either that, or I swing my axes, the lady standing behind me cleaves with her glaive, and seeing as we have plenty of room, she will do so quite freely. And let me tell you, gentlemen, I just hack things and am not very particular as to where I really hit. Should she have a go at you though, you will lose everything you have between your legs, all the way up to your eyebrows. If that won’t be to your satisfaction, the other lady can incinerate what’s left of you down to pretty, sparkling cinders.”

“Your bargaining technics need some refining, but it does seem to save time.” replied the muffled voice. “We are not here for you, or yours. We were hired, as a guild, for a job far to the east of here, quite some months ago. We were, however, betrayed. The Whispers have a reputation to uphold. Hence we have come to this dead city, seeking for the one who betrayed us and caused the death of many of our brethren. He was last sighted near the great Orken pavilion propped at the north end of The Rundown. We have been using these sewers to get a closer glimpse at him. Close enough for a dagger or seven!”

 

Udoorin’s thick brows shot up.

The Whispers?“, he asked tentatively.

“Our guild..”, said the gravelly voice as if that explained everything.

Udoorin tried from another angle.

“This.. job.. you mentioned.. The one you were hired for.. Was it perhaps in a town called Serenity Home?”

 

It seemed like the dark, stinking tunnel ‘stiffened’ for a moment.

 

“And you would know of this, how?”, asked the muffled voice, though it sounded like it had been asked through clenched teeth.

“Quite by chance, really.”, lied the young man glibly, possibly making Aager proud as well, had he been here. “Met a charming young man in an inn who claimed he was from that town. He’d gone too deep into his drink and didn’t know how to shut up! But if what he was telling me was actually true, didn’t that job end with nearly burning half the town and occur like, six months ago? You guys seem a tad lax on your pursuit and quite unprofessional at what you do. Burning half the town? Really, now.. Seems a tad accessive, don’t you think?”

“The burning of the town was not part of the job. We were misinformed about.. quite a number of things.. As for time, it is irrelevant and only gives the prey the false impression of ‘having gotten away’.. But since you seem so.. informed.. perhaps you may also know about the one we seek.”

“I doubt.”, replied Udoorin as he clenched his axes a bit more tightly. “Seeing as I am not really the ‘clandestine’ type. I mean, just look at me.. I have ‘country oaf’, written all over me!”

The man hidden in the dark was silent for another moment and this time, he seemed to juggle his options. For whatever the reasons were, however, he opted to take a risk and spoke, giving young Udoorin the impression that maybe the ‘muffled’ man in the dark was desperate for information.

“He is a man of slightly above average height, lean built, wears a heavy, deep brown robe, and always has his hood up.”

“That’s not much of a description, is it? Slightly above average is pretty much everyone who is not average. Brown robes are quite common, and I am not a historian for fashion, mind you, but I am guessing hoods have been around since Year One! The fact that his hood’s always up, makes him impossible to identify and makes him easier to blend as nobody will know who he is when the hood and robes are off, yes?”, he rumbled, not relaxing his hold on his axes.

“You three are not an ordinary lot, are you?”, the man’s muffled voice came.

“I doubt anyone ordinary is left in this city.”, Udoorin replied with an easy grin.

“Saw a pickney just yesterday. Wouldn’t have placed him more than six, down in these sewers..”

“Bet he was extraordinary, having survived what’s outside for all this time.”, said Udoorin carefully.

“Gave him some food and sent him off..”

“Guess that makes you extraordinary too..”, the young man said blandly.

“Is this verbal duel going to take any longer?”, fumed Lady Anglenna. “We do have a job to do ourselves, after all.”

“That we do, lady.”, agreed, Udoorin without taking his attention from the muffled voice. “This.. large pavilion.. you mentioned. I have seen it. Surrounded by, I suspect, at least two, maybe three thousand of the Orken. What is it? Do you know?”

“Yes. It’s the tent of no other than the Orken Mother, herself, which makes her the very top dog, or bitch, among the Orken, along with her head Orken Blood-Shaman. The infamous rebellion, the seeker of justice, and the backer of the poor, Gar Thalot is there too, though he isn’t seeking any justice, nor backing the poor, now. Guess he’s done with his rebellion.. The lady here can’t nuke that tent from far enough, can she? Would save the kingdom a lot of trouble, and avenge about a million or so people along the way, I think.”

“The nuking is not the problem.”, smiled Anglenna, giving the muffled voice a thousand-yard-stare. “The Orken, however, have rather thick hides. And I do not believe that tent to be unwarded.”

“You are a perceptive lady.”, the muffled, gravelly voice said, returning the smile. “The Blood-Shaman knows his works, I’ll give him that.”

“I did see..”, inserted Udoorin. “..a tall, skinny woman, skulking near the pavilion, though. Had white braids for hair. She was accompanying someone. It was dark and the torchlights of the Orken play games and cast false shadows, but it is possible the man you are looking for was the same man the tall woman was escorting. I couldn’t hazard a guess about the color of his robe, but he did wear a hood. A tall, deep hood. I mean, who wears his hood up at night? It’s not raining, nor snowing outside.. not at that moment, anyway. Perhaps his ears were cold. Or he had a face to hide..”

 

The seven men seemed to prick their ears like some old Basset Hounds at the mention of the tall, deep hood, as that was a detail they hadn’t revealed.

 

“I see.. Perhaps you have some ill feelings for the tall, skinny woman with the white braids and wish to use us against her?”, growled the muffled voice.

 

Udoorin shrugged.

But his reply burned..

 

“I have ill feelings for many who sided with the Orken and slaughtered hundreds of thousands of civilians, brought devastation to a peaceful city, desecrated their lands, and mutilated what remained.. The Orken, I can understand, to a point. They want the land. Just the land, mind you.. Any elf, human, dwarf, or gnome who made it possible for them to attain their bloody slaughter, however, shall never suffer a moment’s peace.”

 

“Now I see.. better..”, said the muffled, gravelly voice and fell in silent contemplation. Then as if waking from a long, droning sleep, he spoke again and there was some, barely discernable heat in his voice as well. “Men such as we are beyond peace. But perhaps we may be of some use to you after all.. We have thus cleared most of the sewers as far as we have come. I suspect you have done the same from your end.”

A careful, metallic tingling echoed in the sewer tunnels and something glittered next to Udoorin’s feet.

“Take this, young Master. It is a token of our.. appreciation, per se.. I gather both of our time is short, but perhaps we can make better acquaintances at a lengthier time and atone for our end of the sins..”

 

That said, Udoorin heard a swift shuffling of silent feet and..

 

“They are gone..”, said Princess Lorna quietly.

“You.. handled that exceptionally well, young Udoorin.”, complimented Anglenna as she stared at the big, burly man with a slightly puzzled expression.

“I did?”, asked Udoorin, with a similarly puzzled face. Then his face lightened. “Yes. I suppose I did.. “

Then he bent down and carefully picked up the curiously glittering object thrown at his feet.

It was a round, coin-like object, though almost palm-sized and quite heavier as if molded by lead. It certainly looked like lead. And its edges were chiseled and while one side of the coin was flat and bare, the other side had a strange, almost symmetrical, rune-like shape on it. Udoorin had never seen a rune like this before, though that didn’t mean much. The young man had never been the scholarly type to begin with. But he got the impression that it wasn’t dwarfish, and certainly not elvish.

“Anyone seen one of these before?”, he asked.

Princess Lorna stared at it for a long time. Then, with her browns slightly frowned, she said, “I may have.. though years ago..”

“I did as well.. Any number of times.. Mother had one of these..”, said Anglenna quietly.

“She did?”, asked both Udoorin and the princess.

“Yes. Carried it with her at all times. I am surprised you saw it too. She was careful never to reveal it to anyone, let alone share a ‘look-at’ with you, of all people, cousin..”, she replied.

“But I didn’t see it from your mother, and neither did she show hers to me.”, said Lorna, frowning even more. “Auntie Angrellen was never.. very sharing with me.. I don’t suppose that has changed over the years.”

“No, dear. It hasn’t.”, replied Anglenna mutely. “Where did you see yours?”

“Inside a jewelry box.. My mother’s jewelry box!”

 

Udoorin stared at the princess with astonishment.

So did Anglenna.

 

“Huh!”, she said. “Seems Auntie Nadina Graciousward had her own share of secrets as well.. What would she be doing with one of these tokens, I wonder?”

“I don’t know, cousin. Nothing is as it seems anymore. Too many secrets. Dark ones too.”, Lorna replied.

“I am sure your mother had a good reason to have one of these. Hey, look, we got one as well, and we have a good reason too, though I have no idea as to what it may be..”, said Udoorin brightly. “Much like we do not know why Lady Nadina had hers, we also don’t know what these tokens are, really. For all we know, it could be a membership to some secret cheese tasting club!”

“Secret cheese tasting club?”, asked Anglenna, staring totally confused at the young, burly man.

“You have no idea about the kind of weird things one can overhear while undercover in various inns and taverns! I have a whole months’ worth of city gossip!”, replied Udoorin cheerily.

“That’s very kind of you to say, Dorin. But if you recall, when the Orken came and we were all running out of Bari Na-ammen, my mother took us through many secret passages. Passages I was never even aware of. How did she know them?”, said Lorna, her eyes filled with doubt and.. tears.

Udoorin looked down at the woman of his life.. and felt despair.. He then looked up at Anglenna, beseeching for her help.

Anglenna came up to her cousin, held her by her slender, narrow shoulders, and turned her around to look directly into her eyes.

“Princess Alor’Nadien ne. You will cease this line of thought, and you will do it now. I suspected the existence of possible secret passages leading in and out of the palace, but I was never told where they were, nor did I find any myself. It is quite possible, only the Ri and the Rise were to know of their existence and their whereabouts. Doesn’t make much sense if just anyone knows about them, does it? Yes, you are a princess, a Riserin, but from a strictly official point of view, that title does not hold any ruling power and is only a name in protocol. Much like many government intelligence and military secrets, only the Ri and the Rise would be made aware of said secrets or may have had access to them. Do not second guess things you do not know. You are the Rise now, as unofficial as that may be. You do not have the luxury to be so chivalrous with the lives and the deeds of others, nor to mope about it. Now gather yourself. I am sure we will have plenty of time to ask Auntie Nadina, just like I am sure she will have a good explanation for having one of these tokens. Then again, she might not. Either way, it might not even be our business to know. People have the right to their own privacy, and to be professionally honest about it, I doubt your mother had anything up her sleeves.”

“But.. how do you know?”, Lorna asked in despair.

“I understand, the events of this past year, particularly those that led to your leaving the palace and your home, and the horrible things you have seen thus far, and the destruction of Arashkan, then your home and your people at such a young age, and with your.. soft.. upbringing, has made you weary and worn out. Hence now you feel hard-pressed in trusting even those around you. I wouldn’t either.. But trust me when I say, had your mother truly did have some sinister plots of her own brewing behind the scenes, my mother would have found out about it and delightfully used it to besmirch her. She spent a considerable amount of her fortune, and her last thirty years seeking damning information about her. And when that failed, about you!”

“She did?”, asked Lorna even more downed.

“Yes, she did.”, said Anglenna. “Seeing as how I helped her get it!”

“I.. knew..”, Lorna whispered quietly. “All along.”

“Yet you chose to put your trust in me. And at first, I thought you were just as foolish as my mother perpetually said you were. But as time went by and you grew, I thought your trust in me would diminish. But it didn’t. Your trust grew with you. You opened up to me. You told me things that you shouldn’t have. And like the fool that I was, I passed all those secrets you divulged upon me in confidence, on to my mother, leading to the events that caused you to abandon your home and your rightful throne, just to avoid a conflict with your father, Ri Grandaleren. I.. am sorry, Lorna.. There is nothing I can possibly say to encapsulate just how sorry I really am for the things I did to you.”, Anglenna said, her beautiful face burning with shame. “And the bitter irony of it all is; I wanted to say all these to you, but in a better setting. Yet here we are, under a burning city, and in some stinking sewers.. Speaks quite loudly just exactly where I belong. But then, here you are as well, trying to fix what my mother did and still trusting me.. Know, though, I shall stay with you and your man for the rest of my life. I shall also be with your line, advising them and protecting them. My only consolidation is, one day, you truly will forgive me for all my transgressions against you, because at the end of the day, it wasn’t my mother who destroyed you, it was me.”

 

Lorna looked up at her very tall, regal cousin..

..and simply hugged her.

 

“It is so much easier to hate, my dear Lenna. I chose not to. Because you were always smart. And you would always play with me even though no one else would because I was a ‘half-breed’. And you always ate the horrible things I cooked. You were ‘blood’ and you were always my elder sister. And.. when you were with me, I noticed your grim face wasn’t grim. You laughed when we were together. I never saw you laugh any other time. The short few weeks we spent together on our way to High Spires and back, years ago, was one of my merrier days. I am happy you are with us, sister cousin, even though I can see you are sad, and how things turned out between you and your mother. I.. truly wished we could have made peace with her. But I am afraid she has her own agenda, and that agenda does not involve me, nor my people. As for you, my sister cousin, only two people in this world I would wish to always be with me, and both already are.”

“Do not fret about my mother, princess. I don’t. Not since I understood the extent of her ‘agenda’, which didn’t include me either. I was merely a backup plan for her. Nothing more. Part of her, ‘grand plan’, per se. And that plan was set before either of us even came to be. Like, by seven or eight hundred years.. It will take years, decades, possibly, for me to get over my mother and what she did to me. And likely centuries before I am not called to task any more because of her machinations and her betrayal.”, said Anglenna and hugged her cousin even tighter.

 

Udoorin coughed a bit uncomfortably.

 

“Uhhmm.. Ladies? Perhaps we should move on? We still have a bit of stinking ground to cover. And I don’t even know what we’ll do when we get there, or how we will get out of this city, once the deed is done. We have already used one of the two days that ARIS guy, Largo, gave us before they abandoned High Spires and the city.”

“Let’s get a move on indeed, then, young Udoorin.”, smiled Anglenna, and she seemed very much..

..relieved.

Such as she had never felt before.

True.

That the once High Lady of Bari Na-ammen, Anglenna, had made her choice and faced her princess with her past sins. Also true that the details of said sins were not covered as yet, but where there had been uncertainty, there was now a steady, beating surety. And where there had been ominous doubt, there was now feather-light and elating trust.

She no longer saw only a dark, smothering future for herself.

She saw a dark future that failed to smother and was worth fighting for..

For she saw the bright existence of her Rise Alor’Nadien ne there.

And she would be sure to guard her and hers, no matter the cost.

✱ ✱ ✱

Still here, my darling?”, came the insinuating voice of the former High Lady Angrellen. “Makes one wonder, just what are you doing here, my little dove?”

Anglenna stumbled.

“What do you want, mother? I would have thought our last conversation had covered pretty much everything I wanted to say to you.”, she finally replied after a fuming moment.

“Want? Nothing, my sweet baby girl. I am merely inquiring about your health, that’s all. This place is, under siege, after all. Well, it was, under siege. But the details of its current condition are a tad moot, don’t you think?”

“You really want to push this as far as it will go, don’t you, mother?”, grinded Anglenna.

“Why, whatever do you mean, daughter?”

“My darling? My little dove? My sweet baby girl? You have never called me any of those in the past one hundred and seventy-eight years, mother. Never once! And suddenly I am your darling? Your little dove? Your sweet baby girl? Your choice of pet names for me are not just believable, they are also grossly fake, crook, and fictitious, and just gross. The only thing you have been sincere thus far is how you truly perceive the world around you; moot!”, she said and did something she never wished to have done, ever since what she had seen in the dream of what had really happened in the Arena and had, conclusively, chosen her side, and chosen to change..

 

Anglenna sneered..

..at her mother.

 

“I am sorry you had to endure some minor hardships, my dear. You must understand, however, everything I did, I did for you..”, said Angrellen’s voice, a bit desperately.

“Minor? You call what you did to me, to Bar Na-ammen and to Arashkan, minor? You, mother, are walking over the corpses of people who were alive merely two weeks ago, and you call that minor? Mother, I am tempted to call you mad, but what truly is moot is me calling you that.. And no, mother, nothing you did was for me. Everything you did, you did for yourself. I was merely a part of your great scheme. A tool, an accessory, and no more. And you know what? No more, indeed. This day forth, you are my mother no more. You are a traitor and no more. You are the greatest unholy calamity this world has seen and no more. You, mother, are a butcher and no more.. This, you will understand in time, during your endless millennia of lonely and miserable immortality!”

“Darling. The road to greatness is always paved with ‘minor’ people. You must understand this. And given enough time, you will —when you have reached the end of your one thousand five hundred years of life.”, Angrellen said with a relaxed tone.

“And what will you accomplish in your immortality, now, mother? What will you do with it that you haven’t been able to do in your last one thousand five hundred years?”, her daughter asked acidly.

“Ow, I’ll think of something. I am totally free now. I can do anything, and whatever I want.”, Angrellen replied merrily.

“You will always be you, mother. And ‘Betrayer’ will follow you wherever you go.”, Anglenna said cooly.

“No, my daughter darling. Come next millennia or two, no one will remember Angrellen as a betrayer, for any and everyone who thinks so, shall long be dead!”, laughed her mother.

“No, mother. That particular aspect of you is there to stay and no amount of centuries or millennia will wash that off you.” Anglenna said quietly.

“Ow?”, her mother asked.

“Yes, mother. Because everyone and everything around you may change, but you are you, and that is also there to stay.”, Anglenna said and felt sad for the truth her words held.

“People do change, daughter mine.”, Angrellen said somewhat diffidently.

“You had a millennium and a half for that. Tell me, mother, how did that go for you?”, Anglenna asked with bitter shame.

 

There was a moment of silence and she felt, for the barest of moments, the tiniest flutter of regret in her mother.

 

“I wasn’t always like this, you know.. I was young too, once, and happy. I was the Riserin of my people. I was going to be their Rise. Then my father, the great and wise Lienierre Moonlight, saw fit to take that away from me. And gave it to my idiot and incompetent brother. What did my brother possess that I didn’t? Look what he did to our Bari Na-ammen? None of this would have happened had I been the Rise..”, she replied bitterly.

 

Anglenna didn’t wait to slap in her reply for she had no wish to reminisce with her mother..

..at all.

 

“Grandaleren held nothing above you, mother. Whether he was an incompetent fool or not was irrelevant for he was never going to be the Ri, either. Selendenien Sindarin, your sister, the youngest of the three.. She was going to be the Rise, had she not been slain in the Themalsar War, leaving my grandfather to make a choice between a mad, psychotic, power-hungry daughter, and an incompetent fool of a son.

 

But you, mother, you wouldn’t have accepted her either, even though we both know, you would never have made a ruler as beloved and great as her. Just like you would never have bowed to Selendenien’s rule, you never had any inclinations to submit to Alor’Nadien ne, who is so much like her youngest aunt..

 

You used her ‘half-breed’ status as an excuse and milked it for all you were worth.. The outcome of your leadership would have been the same no matter how things turned out, for you would have ruled with a nefarious and bloody iron fist, and you would have used fear, terror, and carnage to your cause. In this aspect, you are the linear opposite of both your sister and your niece, which is why High Woods chose your sister, and after a thousand years, She chose your niece as its heart and never you, which is also why you let the Orken burn our forest. You couldn’t even bear the ‘soul-sight’ of an as sacred a being as High Woods.

 

You, mother, let those unholy beasts destroy the very being that defined who we were, out of spite!

 

Had you been in reign, you would have attacked Arashkan and consequently, and conclusively, brought the destruction of Bari Na-ammen, no matter what, because all the other cities; Vodgar, Durkahan, Koruxan, Palantine, Endless Watch, and even armies from as far as Malis, Kronor, and Devien would have banded against us, causing Solace and Tranquil elves to start a war against them in return, bringing the fatal destruction of Demon Wall and Heavens Hand at the hands of the hording demons they are guarding against, all of which would have started the end of our world and we both know this to be true..

 

You, mother, made pacts with the demons for the sake of your pathetic immortality!

 

You, mother, are a blight, and right there is the problem, sitting in plain sight and you never saw it, which is why my grandfather denied you your right to rule and the reason why High Woods never chose you as Her heart; neither High Woods, nor Her people are yours, mother. They are not your property or your possession nor are they your servants. Their existence is not for the benefit of your sufferance. They never were. Yet, you saw them as such even when you were a ‘happy’ little Riserin. You thought they were there for you to do as you pleased and that their lives belonged to you like they owed you their very existence.

 

Well, guess what, mother. They aren’t, and they don’t. Barely fifteen and Alor’Nadien ne saw this, knew this. And when she grew up to the mature, solemn woman that she is, she abandoned her title and her heritage for her people, hence there would never be a rift between them, should she dish out with her father. She knew, should she become the Rise of a divided people, she would be so for a mere century or two and believed her people deserved a better, longer, steadier, and a united reign.

 

But you, mother, you destroyed them all. You let our sacred forest be burned to the ground. You let our holiest place, our Bari Na-ammen be leveled to the ground because you thought you had such a right.

 

You, mother, were despicable then, you are despicable now. You did not change. Your follies, your arrogance, your murderous appetites, and your betrayals are indeed, there to stay, and no amount of millennia are going to wash those off you.

 

You, mother, killed your husband —my father, because you thought he had done his job and provided you with a toy you could mold as you pleased, then discarded him, selling his soul to the highest bidder!

 

You, mother, brainwashed me for one hundred and seventy years and made me help you as you destroyed our homes and our lands.

 

You, mother, have people no longer.. You have no home, you have no lands, you have no family, you have no children and no love.

 

You, mother, are all alone and will stay alone.

 

You, mother, are damned and will stay damned.

 

Back then, at least you were a High Lady, respected and honored, if not loved. Now you have neither, and will have neither. And by the Heavens, I shall make sure you are remembered as the mad, traitorous bitch that you are, always, even if I have write it down on every single bit of parchment, scratch it on every available stone, rock or pebble, or mark it on every tree from Rollins Woods to Tranquil Woods, just like I shall make sure the centuries and the millennia to come also remember you for what you are —and elves, as you very well know, mother, are excellent haters..

 

The only thing I wish for your is to live one thousand desolate years for every single life you caused to perish!”

 

Anglenna pulled just this side of total and hysterical raving.

But it sure felt good!

Exhilarating, really.

To have laid it all out, and without any reservation, nor having to tiptoe around her deranged mother anymore. True, it hurt her, and deeply. So much so that she felt her heart burn. But nothing she had said had missed their mark.

She knew, even as she’d spoken, that her mother, Angrellen, was now her mortal enemy, and one day, and in the not-too-distant-future, she knew she would have to face her..

..if she expected any form of peace for her cousin, Rise Alor’Nadien ne, her burly, young husband-to-be, Udoorin, and their possible line, if not for herself.

 

And just like that, she heard her voice.

Not her mother’s.

But that of someone else..

Someone.. big —at an existential level.

And profound.

 

 

thus I accept your oath
Anglenna Brightleaf
you are the protector of mine heart
and thus are you
the guardian of her line also
 
Thus I accept your Oath,
Anglenna Brightleaf.
You are The Protector of mine Heart.
And thus are you
The Guardian of Her line, also.

 

 

Anglenna Brightleaf heard the voice of Quarlani Ath Tel’Ora, the Spirit of High Woods, accepting her pledge as the protector and the guardian of Her Heart, Alor’Nadien ne, and her line to come..

 

And then, a vision She showed her..

 

Not of the past.

Not of the present.

But that of a fertile and pregnant future..

 

A vision, where Anglenna saw the image of her blushing cousin, looking demurely at her big, grumpy husband, who rampaged with mock wrath after a tiny, giggling boy and three squealing little girls pitter-pattering in the great halls of a new and bright Bari Na-ammen.

And that vision rocked Anglenna to the very foundations of her existence. Because right behind the princess, she saw herself, quite vividly, smiling at the sight of her cousin, blessed and content, her bearish husband, older now, grinning foolishly, with autumn leaves; green, orange, and yellow sweeping freely around them she saw their son, and three daughters —her nieces, as they stared at her, all happy, and all safe..

 


 

 

arashkan şehri dungeons and dragons groups modül savaş serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

“Mother, why?”

“Mother, why?”

Timeline:

It is the lost hours of the night and three figures slink silently among the devastated remains of the once glorious city of Arashkan, deep in the dirty-gray snow.

Young Udoorin Shieldheart, the beautiful Princess Alor’Nadien ne Feymist, and her regal cousin, High Lady Anglenna Sunsear ghost through the dead streets of the city, heading in a particular location; the old hideout of the Thieves Guild in search of a curse..

There are Orken warriors, scouts, hunters, and raiders everywhere, roaming the streets in platoons, seeking possible survivors. It is possible, there are more dangerous places in the world. From a ‘versus’ point of view, however, it is unlikely this place, at this moment, will fall short of the Citadel of Gullem the Damned!

 

Fate, it would seem, indeed has its own plans..

And an odd, dry sense of humor.

One might even call it ‘backhanded’..

 

For at this very moment, two Sunsear’s roam the carnage of this dead city; Mother and daughter, each working for quite opposite ends.

 

This story takes place on the evening of
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse..”

and shortly after
We Are Not Your Dogs
We Are Not Your Servants
We Are Your Masters!

 

 

Here..”, said the large man as quietly as he could, though it mattered little. His ‘quiet’ was like a rumble at best, as he handed a not-so-clean, heavy fur cloak to the slim girl ghosting behind him. “..put this on, if you will, please.”

The slim girl, Princess Alor’Nadien ne stared at the filthy fur cloak questioningly.

“To cover your scent.”, Udoorin Shieldheart rumbled again.

Lorna Feymist arched her eyebrows in amusement.

“Do I smell, Sir Udoorin?”, she asked, the signs of mirth playing around her small, cherry-red mouth.

“I..”, stumbled the young man.

“I sense a nostalgic ‘Deja Vu, here.”, she smiled at him.

“You smell beautiful, my lady..”, he said with a flushed face, recalling his first, not conversation, per se, but interaction with the pretty princess, many months ago, in the depths of the ruins of Themalsar. “..which is the problem.”

“Do dig your own grave, young Udoorin.”, smirked High Lady Anglenna from somewhere in the darkness. “I have heard tell of how you destroyed our princess here, with a similar remark.”

“Please, Auntie H. I haven’t gotten over that particular blunder, yet. Princess Lorna smells wonderful. And anyone who gainsays that will do so only once. But the Orken have a keen sense of smell, unlike the dogs they are. Should they pick up her scent, there will be no getting rid of them.”, he tried to explain.

“Ahhh..”, said Anglenna with comprehension. “Though, for future reference, you should work on giving your reasons early on, preferably before telling us what to do —to fend off misunderstandings, yes?”

“Duly noted.”, Udoorin replied honestly. “Look. I am not good at.. interacting with ladies. I can’t claim any knowledge, nor experience in that area. A bit of understanding my way would be greatly appreciated.”

“Not good at interacting with ladies? I couldn’t disagree with a single sentiment more. You have garnered the affection, and the life-long bond of the heart of High Woods, young man. Suffice to say, ‘Not good with ladies’, is quite the understatement.”, she said with her own, stinging amusement.

 

Udoorin blushed.

So did the princess.

 

“So, where is my fur cloak, then? Or do I not smell wonderful, too?”, continued the high lady, causing the young man to squirm.

“I.. wouldn’t know, ma’am. You.. will have to find someone else to confirm that!”, Udoorin said with a cough.

“Cousin.”, said Lorna reprovingly, but with a small, quiet laugh. “Why don’t you take mine. I am sure we can find another from a dead Orken, as uncouth as that sounds.”

“No, no.. Young Udoorin here has selected that one specifically for you. We wouldn’t want to find any personal notes in it somewhere. That would really make us all blush, now, wouldn’t it?”, Anglenna teased in a tone, not at all like her usual self.

“I would not put any such notes that would embarrass Lady Lorna’s nor her reputation”, Udoorin said indignantly.

“Ow?”, asked Lorna a bit.. disappointed?

“I would tell it to her.”, mumbled the young man with a horribly failed straight face.

“Ow..”, Lorna said, with a failed straight face of her own.

 

Anglenna sighed in despair, turned around..

 

..and a sleety, frigid ray of frost stabbed out of her forefinger and something grunted in the dark. The high lady did not wait for a reaction. She sent a second beam..

..followed by a third, and a fourth!

And a large Orken stumbled out of the night and fell, face down, into the dirty-gray, slushy snow, with a burning-cold hole pierced right through its heart, its stomach, its forehead, and in one of its lungs..

 

Lorna dashed past her cousin and in black, swirling smoke, a glaive, nearly three yards long and ending in a thirty-inch blade with burning greenish chemical fire appeared in her hands, just as Udoorin rammed into another Orken and hacked it with his two, great battle-axes with unsuppressed fury.

 

“It would seem, the idea of covering our scents was a good one..”, said Anglenna as she sent a fist-sized bolt of fire flying right over Lorna’s shoulder and struck the Orken trying to come at the princess from her side. “..albeit a tad too late. The dogs are upon us.”

“Sir Udoorin..”, hissed Lorna as she swung her brutal glaive and struck the great Orken facing her, splitting it from groin to hairline, spun around as she ducked under the swing of the Orken that was trying to flank her, and jabbed it, belly first, then pushed the butt end of deadly glaive’s enchanted blade up and through its throat as it stumbled back. “..we had better finish this batch with haste. We lack the time to entertain ourselves with such frivolities.”

“Agreed.”, growled the huge young man, struck one Orken on its shoulder with one of his axes, opening a horrible, diagonal gash, as he head-butted the next, and brought down his other axe when it dropped on the ground. The creature had a bare moment to scream before it fell silent.

By the time they were done, Udoorin was holding Lorna’s hand and rushing down a long, dark alley, followed closely by Anglenna.

 

“I think we lost them.”, said Udoorin as he breathed harshly. It didn’t matter how strong you were. If you were not born in the wild Northern Tundras, running in full armor and through icy snow wore you down. Then he looked down at the slim girl, who was nursing her hand and wrist. “I am sorry if I was a bit abrupt with your person, Lady Lorna. We just had to get out of there and fast, before more of them arrived.”

“It is alright Dorin. It only hurt a little and only because I was taken by surprise when you grabbed my hand and started running.

“..and nearly dislocated her shoulder.”, added Anglenna with a clearly disapproving tone. “You are aware that the princess can run faster than you, right? Considering she is wearing lighter armor than you are, and because she is a feymist..”

“Uhhmm.. Yes.. She’s better than me in everything she does.. But I like to hold her hand when we run. We can’t get separated that way and it makes me feel she is safer that way. It’s a guy thing!”, said Udoorin a bit flustered.

“A guy thing? Young man, you can’t do your guy things around a princess. And you really should be a bit more gentle with her. The fact that you and she are now bonded and plan a life together, should not diminish that capacity in you, but enhance it, hmm?”

“It really is alright, cousin.”, Lorna tried to object.

“No, dear. It is not. Our young man here is strong. Neither of us has any doubts about that. But uncontrolled strength is harmful.. to your wrists if not to your dignity. One day this war will end, hopefully in our favor. We will then return to High Woods, replant our trees, and rebuild Bari Na-ammen. And young Udoorin here will be sitting next to you in his own throne as Ri.. or King.. I would hazard a guess, it would be rather disgraceful of him, if not awkward, should he manhandle you in public the way he just did, don’t you think?”

“The war is long from over, Anglenna.”, Lorna said quietly. “And we can think of such tender details when their appointed time arrives.”

“No, dear.”, repeated Anglenna and not unlike a harsh matron, who was dismantling a particularly pigheaded and foolish child. Or perhaps, quite like her own mother had done to her, when she, herself, had been particularly dimwitted. “Somethings must be put to practice as early as possible, hence they take hold and such embarrassing accidents are avoided because they never occur. You know what my mother thinks of humans, dear. You certainly know what your father felt about them despite his wife —your mother, and we both know their view was not all that uncommon among the elves of High Woods. Do not give your people any excuse to let your future husband and king besmirch himself, and you, by proxy.”

 

There was a moment of awkward silence.

 

“Auntie H. is right.”, came Udoorin’s voice from the darkness. “Personally, I do not care what anybody but you would think of me, one way or the other. But since you have your mind all set on making me a Ri.. or a king.. certain protocols must be observed, for your benefit, if nothing else. Like I said. I do not care what anybody thinks of me, other than you, but I will not have you accused of having a stupid Mox for husband, either.”

 

Anglenna stared at the large young man who favored big, brutal axes over longswords and rapiers, and whom she would have kindly described using words like ‘lump’, ‘oaf’, or even ‘boorish’.

Lorna also stared at him, but with elation.

 

“I could handle a bit of rough.”, she said with a small voice.

Udoorin coughed.

“In private, perhaps. And only if you want to. But you shouldn’t have to handle any ‘rough’ in public. You are what you are, love. And you shouldn’t be less than that to make me appear more. I should raise above, and make you more. When your people look at us, they should say, ‘They go well together and complete one another..'”

“Well.”, said Anglenna, with a voice that sounded surprised and a bit perplexed. “Very good, young man. It is decent of you to see what is right and proper for our princess and act accordingly.”

 

Young Udoorin grinned.

 

“But of course, Auntie H.. Henceforth, I shall grab the princess by the waist and carry her off whole! Less chance of wrist injuries that way.”

✱ ✱ ✱

The three stood still and silent as another platoon of heavily armed Orken trampled by. For the past near-six hours, they had made their way from High Spires to what was left of the Lights Temple where they had witnessed hundreds upon hundreds of civilians —men, women, and children— guards, priests, and temple guardians slaughtered and stacked into horrible and ghastly heaps. They had given a wide berth to the shattered and broken First Lord’s Palace where it seemed, some people had remained and were still willing to fight to the inevitable end. Though very much burned down and still smoking, they had traveled through Heaven Park, ran, snuck and cut their way past the totally destroyed Officers District, scathed through the looted Merchants District, and had just dashed past the collapsed Alls Temple where a very large boulder, possibly from an Orken mangonel had landed.

They had ended up backtracking their steps many times to find negotiable paths due to collapsed or still burning walls, homes, and towers, or because there were just too many of the savage Orken troops blocking their way.

The comparison to the many times they had wandered around in this city during their earlier stay as opposed to now was heartbreaking. For Udoorin, the besieging, and consequently, the capturing of a city was understandable and there was bound to be extensive damage to the city walls and some damage to the structures near the city walls due to stray catapult boulders. No one really blamed a catapult operator for being overtly accurate, after all, and when one spoke of mangonels, the word accuracy sort of became moot, as a boulder fired from a house-sized contraption not only crushed its mark but also leveled the block as well, which, by definition, was what ‘collateral damage’ pretty much meant.

This city, however, hadn’t been besieged. Not with the intention of subduing it for political, economical, or even some malignant ideological reasons, nor had there been any punitive intent behind it..

At all..

 

It had been utterly destroyed.

And with her people.

 

There were indeed no political, economical, and/or ideological reasons —or excuses— behind this destruction. The populace here had never discriminated, suppressed, or exploited the Orken, nor had they, in any way, tried to assimilate them —seeing as their whole existence had hardly even been known to the general populace, and those that did know about them were an extremely small and specific percentage of the said populace.

 

The Orken had come.

And the Orken had taken..

..the LAND!

 

Yes.

They had taken the land.

Not Arashkan, not High Woods, nor Bari Na-ammen.

Just the land.

The fact that over a million lives were already living there, and that they had families, homes, and fields had not even been of a moment’s shrug for the Orken.

 

The Orken had merely cleared the weeds..

..to phrase it in the most brutally inhumane and crude way!

 

Udoorin’s face turned black at the comprehension of that sinister attitude. And yes. That is exactly what it was. A purely sinister attitude.

Historically speaking, people with low self-esteem did have a tendency to claim a certain superiority in their existence by arrogantly attaching ideologies that always seemed to involve some form of divine favor on their part that, interestingly, never entailed honest, hard work, and then went ahead and tried to justify the whole debacle by way of buffing it further with some form of convoluted philosophies.

However the whole thing was laid out or phrased in a politically correct manner, and at the end of the day, it was a farce; a matter of not high ideals, but a matter of low self-esteems and attitude disorders.

 

The nuanced difference here was, although the Orken did what they did, and with very bloody and nearly impartial savagery, they hadn’t done it to elevate any such petty existential reasons as ‘low self-esteems’ on their part.

They had done it all with a certain attitude, sure. Just not for low self-esteem.

Udoorin found it quite difficult to correctly describe the difference mainly because it was just too inhuman. Had it been humans who had done this atrocity, he could have easily called it cruel and ‘inhumane’, but that was it, wasn’t it? The Orken was not human in any way to find a common, relatable point.

Which was why, he surmised, they looked upon humans —along with elves, dwarves, gnomes, and other races— as weeds..

 

True, that young Udoorin himself had entertained every encounter he faced with loosely controlled fury. And also true that he did have a tendency to cut down his opponents to quite a number of unnecessary pieces. But he never went as far as mindlessly chopping any and everyone down to indiscernible parts with such indiscriminate savagery.

For Udoorin, the defining line was clear; if anyone, or anything, came at him or his friends with drawn weapons, claws, or started shooting arrows, bolts, spells, and/or any other bodily or non-bodily parts, or they just needed to be stopped from causing harm to others, namely civilians, he butchered them..

..down to indiscernible parts.

And for the young man, that was quite a philosophical distinction; there was, after all, and obviously, a conflict of interest there, as he strongly believed that he was protecting humanity, and not limited to said race, per se, and that he also represented the law, as loosely as that actually was true.

Hence;

“Let said blades, claws, or great axes, in his case, decide!”

 

For the Orken, however, none of such distinctions or definitions existed. They came, they swept the lands of its occupants by way of total and brutal economy and moved on!

Young Udoorin remembered their first true encounter, or rather, their first time being at the recipient end of an ambush by the Orken several months ago somewhere in Two Day Woods. He recalled what the last remaining Orken had said —spat, really— even though he’d been captured, disarmed, and bound by a spell Maser Gnine had cast. He had shown absolutely no fear whatsoever, but rabidly frothed at the mouth as he had cast his spiteful madness at them with pure, unadulterated hatred;

 

I shall rip out your arms, and shall I watch the face of your pain. Whilst I see, you have thus suffered enough, shall I tear off your legs and gnaw upon them even as you watch. And unto the day I have broken your will and your spirit, thus shall I cut the flesh off your bones! When you have witnessed how thoroughly we have risen above you and yours, shall I know, you are now truly broken. Then, and only then, shall I burn what remains of you, alive, and shall I allow you to die!

 

And he also remembered, subsequently, how the otherworldly girl, Merisoul Xyrotwu, had stabbed the creature where it lay on the ground with cold and deliberate precision, right through its heart, and very, very slowly.. as she’d explained, in succinct detail, just how these creatures, the Orken, perceived the world; not in black and white, but ONLY IN BLACK!

 

Their black!

 

Udoorin scowled and tried not to show any of his findings on his face. The ladies were troubled enough as they were. Also, the finer points of it all were sort of moot at the moment anyway and the night was almost over. Either they would need to find a very secluded place to hide come dawn, which seemed unlikely, or they really needed to get to the old Thieves Guild’s entrance before said dawn.

Udoorin had never been much of a tracker, nor a pathfinder as he’d never had any such training. He had, however, visited many of the inns in the past months, while he had gone incognito, a bit on Aager’s ‘polite’ orders, trying to learn the whereabouts of the infamous rebellion, Gar Thalot. In the end, they had found the half-orc insurgent.. and played right into his bloody hands..

Pushing Gar Thalot aside, the young man did recognize the area even though it had been leveled downed and into the ground; they were very close to the inn they had stayed in, at The Rundown!

And the area was crawling with Orken..

..or rather trampling.. or even stampeding!

And in the dark, where he and the two ladies stood, silent and still, he rumbled to himself.

“Perhaps Gar Thalot need not be pushed aside..”

“Hmmm?”, asked Lorna whispered from right behind him.

“Gar Thalot.”, Udoorin whispered back. “Just saw him sulking off into that big tent where there is a lot of Orken.”

Both the princess and Anglenna looked at one another with grim, one-thousand-yard stares.

“Bad idea, love.”, inserted Udoorin hastily, showing unexpected wisdom, quite above his usual self. “I would like to hack at him with an axe or three myself, but I do not think it is practical, nor feasible. Not at the moment anyway.”

“If we can kill that murdering bastard..”, hissed Anglenna with vehement heat. “..we could avenge a whole city of people.”

“I very much agree with my cousin.”, added Lorna, her green eyes burning with an uncanny fire of her own.

“Or we could get butchered and neither avenge anyone nor be able to do what we came here to do.”, said Udoorin carefully.

“I think we should ambush him the moment he comes out of the tent.”, said Anglenna, her long, elegant fingers fidgeting with the urge to set something ablaze

“Sir Udoorin could charge him while I could feymist right behind him and skewer him like a stuck pig and cousin Anglenna can burn him where he stands, quite unmoving!”, hissed Lorna, as she summoned her great hexblade!

“Uhhhmm..”, the young man said somewhat taken aback by the vehemence of the two ladies.

“Yes.”, agreed, Anglenna looking eagerly at Lorna. “If you drop everything you got on him—”

“—I can. I am not one hundred percent at the moment but what I do have should suffice.”, said Lorna eagerly.

“Ladies..”, Udoorin said weakly as he scratched his head.

“Once you do skewer him, I can immolate the pig.”

“Nice.. While he burns, I can also curse him. He will be much more susceptible to attacks then!”

“If he still manages to live through that, I could always banish him. When he returns, we can rinse-repeat!”

“I can’t believe this!”, said Udoorin in a slightly freaked tone. “I, of all people, am calling both the ladies here to see reason! Really, now. There is no way we can catch him unawares and bring him down in time before anyone else notices us or he calls for backup. Girls, please!”

“I am slightly put out with you, young man.”, Anglenna said with pursed lips and frowned at him, slightly disappointed.

“As am I, dear Dorin. I would have thought you would shown a bit more brevity on your part.”, Lorna said, clearly heartbroken.

 

Udoorin’s face went red.

 

“That.. was very much uncalled for, Lorna. When have you ever seen the lack of courage or brevity on my part?”, he fumed angrily. “We are here to make sure this city becomes uninhabitable by the Orken, not to entertain ourselves by getting sidetracked. And you, Lady Anglenna, of all people, are supposed to be the voice of reason. I know you dislike being made a fool of, but Thalot did not deceive just you, he tricked everyone. Now. I am going to go and look for the entrance to the old Thieves Guild. I would much rather have the two of you come with me, and before dawn, which should happen in less than forty minutes by my estimation because I can’t get to, nor release that ‘Three Dog Curse’ without either of you. And we have yet to find the entrance!”

 

There was a moment of shameful silence as the two ladies stared at their own feet.

 

“I apologize, young man.”, Anglenna said after a while. “You are right and admirably task-oriented. We do have a job to do.”

With that, she turned around and silently started towards the alleged entrance to the old Thieves Guild.

“I have shamed myself by shaming you, my Rin. I will make up to you in whatever way I may.”, said Lorna softly and in a barely audible voice.

“Stay focused and stay alive, my Alor’Nadien ne. That is all I wish of you.”, said Udoorin.

Then, with an unexpected show of ‘brevity’, he reached down at the slim girl, and carefully bear-hugged her, and landed a kiss on her surprised, cherry-red mouth.

“And that..”, he said with a flushed face. “..was for questioning my courage!”

✱ ✱ ✱

You are not picking up your calls, daughter. You really shouldn’t ignore your mother..”, came the voice of High Lady Angrellen.

“I am not picking up your calls because you have shamed me, mother. You have shamed us all..”, fumed the high elf girl in silent wrath. “No. You have DAMNED us all, mother!”

“A fine, noblewoman such as yourself, does not get to talk to her mother like that, my daughter. Not after all the trouble, I went through in giving birth to you, raising you, and training you into becoming the strong woman that you are now..”, replied Angrellen with a slightly petulant tone.

“I am shunned and looked upon with spite, and a whole horde of people want me dead wherever I go at the best of times. You think you have given me a life to live for? No, mother. You have ruined everyone against me.”, Anglenna seethed.

“Don’t be naive, my daughter. You are a sorceress by birth because it was I, who chose the correct bloodline for you. You are what you are, because of my blood and because of the father I chose for you. I have made you independent and free of all yokes. You answer to no one, and that is my doing. You have an affinity to fire and that is because of my contacts and my contracts to the Lords of Hell. You blaze like the sun when you bring down your wrath, and that wrath is also my doing. I gave you my own profound knowledge of the arcane arts and made sure you received the best education Bari Na-ammen had to offer, and that too was my doing. You are barely a mature elf girl and look how far you have thus come. Tell me, my daughter, which of those were truly your own doing?”, the voice of Angrellen hissed in her daughter’s mind.

 

A long pause ensued after that, where Anglenna thought about a suitable answer.

Then it all came to her.

This was what her mother had done all her life.

She had made her feel like she owed everything she had done, every accomplishment and achievement she had attained to her. And she had made her feel like she was nothing, and would stay nothing had it not been for her.

 

Anglenna let go of her mother’s hook and line, for she woke up to the fact that she had made up her mind, and her choice and she was done with her mother and her machinations..

 

“Tell me, mother.”, she sent her thought quietly and calmly. “Did you kill my father?”

 

Apparently, this was not something the former high lady of Bari Na-ammen had expected to be confronted with.

 

“Let’s not go there, dear.”, replied Angrellen.

“We are there, mother. Did you kill my father?”, repeated Anglenna.

Angrellen sighed.

“Your father was a decent man, as men seldom are, my daughter. I think we should leave it at that, why don’t we?”

“No, mother. Let’s not leave it at that. Did you kill my father, or did you not?”

“You are not mature enough to face certain facts of life yet, dear girl. Suffice to say, he did his job giving me a progeny. Beyond that, he was quite useless, and would surely have become an obstacle for my plans..”, sniffed Angrellen.

“To which facts of life are you referring to, that I am not mature enough to face, mother? That you spent your last thousand years plotting and scheming against your own father, then against Alor’Nadien ne’s father —your King, and seeing as how you would refuse to answer a simple question and talk about him as an obstacle, I could safely assume you murdered my father as well because everyone knows what High Lady Angrellen does to things that get in her way.. You, mother, caused the ultimate ruination of High Woods and Bari Na-ammen, the sacred lands of the first high elves since Year One. You, mother, caused the destruction of our homes and our lives. You, mother, annihilated everything that which was sacred and holy and that mattered to us. You, mother, have forever damned the elf race with your selfish machinations. And thanks to you, mother, no one shall ever trust an elf ever again. We shall always be looked upon with mistrust and be forced to seclusion.. and die out alone in this world. You, mother, are a disgrace and an unholy traitor.”, Anglenna burned with hate.

“I would rather you did not talk to me in that tone, my daughter. Come far, you have, but you do not want me seeking you out and reminding you your manners.”, said her mother lightly, though she could not hide the ominous tone in her voice.

 

Angrellen was angry.

 

“No, mother. This is the only kind of manners you shall ever receive from me. You have destroyed and murdered everything I valued. From this day forth, my soul purpose shall be making sure the one person you wanted ‘gone’ the most, even more than Grandaleren, is alive, well, and happy. Should the day come and she faces you, I shall be there —between you and her!”

“Should that day come, you too shall die then, my daughter.”, Angrellen’s resigned voice came.

“Then it shall be a good death, for once I am dead, you truly will be alone, and in every sense possible, for whatever promises your demon lords gave, they shall not keep, because you are you and you will make a mistake that will bring their rebuke upon you..”, Anglenna said, trying very hard to stay calm but she couldn’t hide her own smoldering hate either.

 

Another pause ensued and for a moment, she thought her mother had cut the connection.

 

“This can all be fixed, you know?”, said Angrellen unexpectedly. “All you have to do is kill that pretty little creature for me.. You don’t even have to do it yourself. Accidents do happen, after all.”

“You are despicable, mother. That ‘pretty little creature’ saved my life knowing full well that it would end hers. That ‘pretty little creature’ has been the only person that has ever shown me honest and genuine affection, kindness, and friendship. People who would have killed me do not because that ‘pretty little creature’ demeaned herself and begged them not to.. I shall never betray her.”

“You misunderstand your relation with that half-elf mongrel, my daughter.”, Angrellen said. “The sheep serve. That is their sole purpose in life. And the lion does not owe to the sheep.”

“You are not a lion, mother.”, hissed her daughter.

“I beg to differ, my dear..”

“You, mother, are a jackal, and the last of the Sunsears shall die with you, for I have ceased to be a Sunsear. From this day forth, I shall be known as a Brightleaf, like my father before me.. You, and the line of Sunsears shall be abhorred wherever you go, but the line of Brightleaf shall be honored as the guardians of Rise Alor’Nadien ne Feymist and her line for as long as I live, and through me, for as long as my father’s line shall live..”

 

The silence that followed was vicious and Anglenna thought she heard her mother breathing harshly as if seething and couldn’t help but feel a certain, child-like elation. She would have given quite a bit to see her mother’s face just then, preferably from a far and safe distance.

 

“You really want me to come and find you, don’t you, dear?”, said Angrellen finally and it was very clear she was very, very angry now.

“Mother, why?”, asked Anglenna.

“To teach you some manners. Being away from the refined has apparently made you coarse. You really should be a bit pickier about the company you keep.”

“You misunderstand my question, mother.”, Anglenna said, reflecting her mother’s choice in words. “Why? Why have you done, what you have done? What was lacking in your life that you went thus far to destroy everything and everyone around you to achieve? You had a daughter who loved you. You had a husband who adored you. You had wealth and you had status par to Grandaleren.. What was it that was worth more than all of that?”

 

The high lady did not immediately give her answer. It seemed she weighed it against some possible weakness she might inadvertently reveal.

Then, as if giving an uncaring shrug, she spoke with calm and distant deliberation.

 

“Immortality.”

 

“Found it!”, came Udoorin’s rumbling voice from just ahead, and in the shallow, pre-dawn light.

 


 

 

dungeons and dragons groups modül savaş serenity the plot thickens Whispers; A Cabal

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!

Timeline:

War comes as we speak.

The folk of Serenity Home, along with the refugees of the deceased Arashkan city and burned Bari Na-ammen work day and night, and desperately, through winter to prepare for what’s coming.

Where the enemy is, and what they are doing, however, remains a mystery..

 

..to those who do not know!

 

Rumour has it, a large chunk of it has..

 

..disappeared!

 

This story takes place sometime between
Promise To Be Stupid Together
and
Deep in Silence.

 

 

The man in the deep, dark, hooded robes stared at the smoking ruins around him with mild disinterest. There wasn’t a foot’s length of flat, clear space to be seen anywhere. Mass rubble; broken bricks, shattered tiles, splintered and charred wood, glass shards of thousands of broken windows, bent and deformed metal shafts, and upheaved cobblestones littered the ground —all that once used to be houses and homes or public buildings and temples, inns, schools, restaurants, merchant stalls and artisan workshops, hospitals, and mansions —the things that made a great city, turned it all into something that was now sad and indiscernible, making it impossible for a foot to find any flat and clear landing.

The man in his deep, dark hood, raised the guttering torch in his hand, but not to much effect. Even the torch seems unable to breathe at the ghastly sight that went in every direction.. It would have been, he surmised, quite better had the Orken not done such a mess as they had. The brutes, he thought, did nothing without leaving a bloody carnage behind them. And they were despairingly independent and lacked base discipline.

The hooded man also thought perhaps he should count his blessings that they had all moved in the same general direction and that Arashkan just happened to get in the way of their general direction!..

..And that it was night ..and winter ..where slushy, filthy-gray snow covered everything and the darkness hid what the snow couldn’t, and the air was still filled with choking smoke, hiding the sight of thousands of butchered, mutilated, seared and bloated corpses that lay everywhere, and smothered their scent of rotting meat!

Had this been a regular army, he surmised, the city would have been intact, more or less, and they would have had many, many more live and able prisoners put to work fixing the city walls and made some of the buildings habitable again..

But then, had this been a regular army, in all likeliness, the once-great Arashkan would still be here, standing..

..and defending.

 

The brutality of the Orken was something one just couldn’t dismiss.

When horded together in tens of thousands, it would seem, their brutality was bested only by their savagely..

 

The hooded man held his steps as another platoon of the beasts trampled past him in harsh grunts, holding tall glaring torches of their own in one hand, jagged-edged axes, frightfully curving arakhs or seemingly similar, but hooked khopeshs in the other..

..and without so much as a cursory glance in his direction.. nor anything that resembled any form of a military salute.

 

The man in his deep, dark, hooded robes felt.. casually dismissed..

 

He had no doubt they had recognized him. Those they did not, were all dead, after all..

Not that he cared, but the city, this city had fallen due to his planning, his foresight, his machinations, and his secret, behind-the-scene political maneuvering, hence, being deliberately and so impudently ignored.. not so much bothered, but irritated him.

“Savage brutes..”, he fumed.

“Yes. They are.”, said a cold, imperious feminine voice from somewhere down a dark side-alley. “It would seem your planning has a lot of glaring holes in it.”

The hooded man held his breath for a still second, then breathed.

“High Lady Angrellen Sunsear..”, he said with unveiled disdain..

..and in long, dark blue velvet dress embroidered at its fringes with silver threads of curving and swirling designs, came out the very tall high elf woman, her white-blond hair braided and done up and into an intricate bun, behind and on top of her long, somewhat delicate face. A face that spoke many words varying from hunger that had little to do with nurturing, to lust that had nothing to do with passion.

Perhaps, once, some very, very long time ago, this tall, beautiful, regal woman might have been pretty, in terms of a soul. That soul, however, was long gone. Only said hungers and lusts etched the face of the very beautiful woman now..

 

“..Or should I just call you Angrellen the Betrayer? That is what you are, after all, aren’t you?”

“No more than you are.”, replied High Lady Angrellen as she strode out of the alley. “Or should I call you—?”

“—You are damned as it is, woman. Should you name me, you shall be dead as well!”, cut in the man in the deep hooded robe.

 

High Lady Angrellen paused.

But not for long.

As an evil and infuriating smile stretched across her, otherwise coldly beautiful face.

 

“I do not fear you, mortal.”, she hissed at the man.

“And I care that you do or don’t?”, replied the man with a barely veiled sneer. “Perhaps, by having sold out your own, causing thousands upon thousands of your kin to die and being the architect of the ruination of Bari Na-ammen and High Woods has gained you some small favor in the eyes of my Master, and quite unrestrained airs, apparently.. Should I remind you, however, a betrayer is, and always be just that; a betrayer. Never trusted, never reliable, and always loathed.”

“I have gained my immortality. Hence your petty remarks are just that; petty!”, retorted the high lady viciously.

“No, girl. You have merely gained longevity, not immortality. You can and will still die.. The outcome of your damned soul is sealed.. Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of betrayals.. I was against the idea of letting you live, and I still believe you should be summarily beheaded and everything about you should be burned with scourging Hell-Fire. I detest harlots!”

“I would have a care to what you say if I were you.”, said High Lady Angrellen ominously. “You are not indispensable.”

“And neither are you. I am ready to face my Master’s wrath. Are you?”, replied the hooded man, and not so diffidently. “Oh wait, you don’t have a master. You, my dear girl, are an ephemeral and glorified tool!

“No, boy, we serve the same master!”, very nearly spat the high lady.

I serve.. and as His High Priest, I might add. You, on the other hand, serve only yourself.”, said the man calmly and in a matter-of-fact voice.

Angrellen tried for a shrug, but it was apparent she was much taken by the man’s disgust.

“I can serve me more, should you test my tolerance any further. The Master has many priests, high or otherwise. He has, but only one of me.”, she fumed.

“With nothing more than the Orken —beasts one could hardly do anything that requires surgical precision, I have managed to orchestrate the downfall of the greatest city in the Kingdom of Isles, and in less than fifty years of effort. It was I, who created the whole Gar Thalot concept, his rebellion, and the civil unrest. It was I, who played the political animals of this city with my machinations to make sure the Arashkan army stayed in their own base instead of defending the city walls even though their ARIS had serious suspicions of the potential of an imminent attack. The destruction of their mangonels, the murdering of the First Lord Kaladin, his son and his daughters, and much more that I care to list here, were all my doing. You, on the other hand, had more than a thousand years to work with and unlimited personal funding at your disposal.. One would think you would have made yourself the Rise of Bari Na-ammen by then. But no.. You couldn’t rid your lands off a human strumpet that your Ri took for a wife. Not only did you fail to rid us of Grandaleren in time to be of any significance, but you also allowed his human whore to escape along with his daughter and her daughter’s companions.. You failed to even take High Spires under your command, resulting in thousands of Arashkan civilians and military assets to take refuge there and consequently escape the city via ships. No, wait, allow me to reiterate that for you; you had High Spires under your command, yet you let it get bested out of your hands by your niece —an eighteen-year-old girl! Dammit, woman, you were given a curse to lay waste this entire city, and you let that get stolen. You were supposed to have come to us with your own daughter, yet rumor has it she was sighted in the city —this city— in the company of a large, brute of a man and a certain Princess of Bari Na-ammen, no less, fighting the Orken! Not to mention, you had the one job here and that was to find the last surviving heir to Arashkan, an eight-year-old boy, Prince Korodin, and you botched that job as well, while he escaped right under your nose. I am trying very hard to come up with a polite way to phrase your consecutive, cumulative, and conclusive incompetence, but it just isn’t coming! So do tell me, high lady, to which unique aspect of yourself are you referring to? Other than being a monumental failure, I mean..”, said the man with his calm voice. Yet the loathe in that calm was so palpable, one could almost reach out and hold it.. Then, under his deep hood, he smiled. “Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of failures, also..”

 

The face of the once high lady turned dark and ugly. Her slender hands clenched into fists and dark shadows gathered around them.

 

“By all means, girl, try your ‘hands’ on me.. Succeed to slay me, and you shall fail when you face my Master while you try and explain why you slew His High Priest. Fail to slay me and you shall add ‘A Failure’ to your tombstone, right next to ‘The Betrayer Of Her Own Kin’.. And trust me when I say, I shall end up having to explain nothing to my Master should I smite you down and bring your broken corpse to him for display.. or your ashes.. To be honest, I don’t really care, which. Either will do fine. Or perhaps I shall keep you alive and take you to him barely breathing. I know for a fact, He does enjoy mortal wenches screaming bloody in his bed as he rips their legs apart!”, the man said, with barely contained mirth.

 

For a long, wrathful moment, High Lady Angrellen contemplated murder, High Priest or not.

Then, just like that, she calmed down.

 

“Your attempts to rile me shall have its consequences, High Priest. But I shall decide when and where.”, she said with an almost pleasant smile.

The hooded man grunted with open disgust.

“Coward.”, he spat.

“You are confusing planning ahead with cowardice.”, she replied with a shrug.

“No. I am not. You. Are. A. Coward..”, he seethed. “Something I truly wished you weren’t and actually did try your hand on me.. But I guess you are just another stupid elf bitch.”

“You really shouldn’t try so hard. You will strain something.. Now, if you are done, perhaps we can go and talk to the Orken Mother and tell her to stop butchering everything they find in this bloody city. We will need many mortal’s souls to summon some demons should we want to conquer the east coast of the kingdom, come spring, and that tends to work better when they are still alive before being sacrificed for the summoning rituals! It’s fine with me though. I gave the Master what he wished of me; High Woods and Bari Na-ammen, even though it took me a thousand years, as you say. My further contributions here are purely voluntary..”, Angrellen said, not reserving her infuriating smile.

“You never do anything that isn’t self-serving, Angrellen. So you can skip with the ‘voluntary’ nonsense.”, growled the man with the deep hood.

The high lady shrugged.

“Perhaps. But I guess you will never know, seeing as you will die of old age, if not in some stinking ditch, slain by your enemies.”, she sneered at him.

“I disliked elves before. I loath them just by knowing you, wench! But I know what you are truly after.. You want Gullem’s spot..”

“That information, I am afraid, is quite above your pay grade, priest. Now, you will either come with me and explain to the Orken Mother why she had better stop the butchery, or you can explain to your Master why we still haven’t started summoning his Infernal Troops into this world yet.”, she replied disdainfully.

“Why don’t you talk to her?”, asked the high priest, and not without spite. “I am sure that conversation will go perfectly well. I can just about imagine the Greater Orken Mother being extremely cordial with the former high lady of Bari Na-ammen.”

“Don’t be senile. I doubt she knows who I am, and I hardly think she will listen to me. You, on the other hand, she knows, and very much dislikes.”, said Angrellen viscously.

“And I need you why, then?”

“I am here merely as your.. how do you humans say? Wingman? Or was it back up?”, she said with an evil smile.

“You? You are going to back me?”, scoffed the hooded man.

“But, of course.. Not! I am here to watch you humiliate yourself!”, she said with lazy laughter.

✱ ✱ ✱

The human with the long talks, the demands, and the machinations is here, again, Mother.”, growled the huge Orken warrior with the many scars on his hands, arms, shoulders, and face. His one eye glared with an unholy light while his other eye, a milky, slashed, and dried mess, stared ahead, quite unmoving and petrified.

“Has he brought us any gifts?”, came the grating voice of the Greater Orken Mother, from the dim canopy of her tribal pavilion, set amongst the ruins of what was once an inn, and behind the shattered Alls Temple, in the slums of the decimated Arashkan city. The pavilion itself was quite large and wide, with many brazers burning fitfully here and there and thick, rich carpets that probably belonged to some fateless noble once, were rolled out on the cleared debris of the inn, and several divans and many colorful cushions gave the ‘tent’ a somewhat ‘deliberately’ over-done appearance.

“It is possible, Mother..”, replied the scared Orken. “..He does have a skinny elf loshka with him.”

“Huh.. Perhaps he thinks my appetites go that way.”, rumbled the voice of the Orken Mother. “Let him in. I tire of his demands and his machinations. But he has proven his mettle and has helped us conquer this great city.”

“You are hoping he will have outlived his ‘mettle’, Mother..”, grinned the milky-eyed Orken.

“Yes. Yes, I do..”, growled the Orken Mother from the dimness of her pavilion.

The scared Orken grinned again and left.

“Humans..”, snorted the Greater Orken Mother in disgust. “..And their endless demands like we owe them something.”

 

A few moments later, the scared Orken returned, pushing the pavilion’s heavy flaps aside with his large, powerful hands but did not hold them open for the ‘guests’.

The heavy leather flaps swung back and closed..

..right into the the hooded man’s ‘face’ and the former high lady of Bari Na-ammen just stared at the whole thing.

 

“The lack of base courtesy in your beasts is astounding.”, murmured Angrellen with the slightest sign of irritation.

 

The hooded man shrugged and pulled the flaps open..

..and let them drop right into the high lady’s face!

 

“Really? You will go that low?”, fumed Angrellen and pushed the flaps herself and entered the pavilion, seething at the clear disrespect. “This is intolerable.”

“And who gave this runt of an elf loshka, the leave to speak, I wonder?”, said the deep, rumbling voice from the depts of the tent. “I did not. Did you, Kadar’ka?”

“I did not either, Mother. Perhaps, a bit like the human, it too believes we owe it something.”, replied the scared Orken, staring at Angrellen with one glaring and one, milky-white, eye.

“Shall we ask it, then?”, said the Greater Orken Mother..

..and rose from her divan, pushing the lush cushions aside.

 

What came out of the dim end of the pavilion was..

..HUGE!

 

A hugeness not merely in size, nor in the depth and breadth of her massive arms, shoulders, torso, and legs.

Her hugeness was in her eyes and what they telegraphed;

Unrefined brutality and primeval savagery untouched by anything remotely soft, nor civilized.

This was not a creature that took by the strength of her arms and will.

This was a creature that took.

 

Period.

 

And when she looked upon those around her with the uncanny intensity of her eyes, she told them, clearly as if by words, should they stand in her way, they would only contribute to ‘collateral damage’ and nothing bloody less.

Seeing as what she had done to Arashkan, a city that had stood for over a thousand years, and in under a week or two, she was probably right.

 

Angrellen Sunsear arched her brows and cooly gazed at the massive creature..

..and shut up!

 

The man in the deep, hooded robes coughed.

“Orken Mother. I have come to ask you to seize the butchering of civilians. We need them—”, he began.

“—Your needs are not mine, human.”, cut in the Orken Mother, showing little to no emotion on her brutish face. “We killed and we died to conquer this land. The lives of everything in it are now ours to do as we please. Thus we were promised. And thus shall we reap. Until then, you may either watch the slaughter or be part of it.”

“My Master has His orders given, Orken. Do not get above yourself. You conquered these lands because I willed it so. You won this city because I planed it so. Had you not been given the device to hide you and yours, and the city’s defenses downed, I doubt your victory would have been thus great. Must I remind you just who is in charge, here?”, gritted the man from inside his deep hood.

And do you feel in charge? Perhaps you are under the misguided impression that because you did what you did, you own us?“, stared the Orken Mother balefully at him.

Then she rose to her full height and gave him, and the skinny elf loshka, her uncanny gaze.

A gaze that said, your lives shall depend on how well you listen..

“You must understand, human, for these are the words of I, Guntha’Shar, the Orken Mother;

We are not your dogs.

We are not your servants.

We are your Masters, now!

Should you want to test us, by all means, do.

Tell your master, the Orken are here to stay. Not here to be pawns. If he wants sacrifices for his rituals, perhaps he should overrun the Demon Wall and conquer his own lands. The humans here, however, are ours. We shall have them for pleasure, we shall work them for labor, or we shall slay them for food and for entertainment. They are all ours to do as we please. And come spring, we shall have more.. They shall see us coming and they shall not, and they shall despair, for we shall stretch from one horizon to the other, and we shall be around them, above them, behind them and among them, for we are!

I shall go forth and make my own and I shall leave a kingdom to rule for my son, Guntha’Gar..”

 

And a tall, well-built man and orc also stepped out of the dimness of the pavilion.

A man and orc made of harsh, tight, cord muscle, keen, cunning eyes, and a cruel, sinister face..

A man and orc, no other than Gar Thalot himself!

With his cunning gaze, he stared at the hooded man and the high elf noblewoman.

“Indeed.”, he said with his low, gravelly voice. “I believe we should add them to the pile of corpses we have prepared next to the First Lords shattered palace to match in height. I am sure the wench would make excellent tallow!”

“Have a care, Thalot.”, sneered Angrellen. “Should you raise your hand against me, you will find, I am not one of your usual easy marks.”

“It speaks. And it makes threats.”, Gar Thalot observed with mild amusement. And slowly drew a long, ugly-looking dagger from his belt.

“No, son..”, growled his mother quietly. “Its time will come, for it is shunned by all, disdained by all, and loathed by all.. and no matter where it runs, no matter where it hides, death will find it in due time.. It shall never have a tent to its own, it shall never have mates nor cubs, for its heart is dead and its womb is cold and the only thing that can come out of it are squirming, poisonous bastards. Little pity have I felt for any beast as I have felt for it, for it shall not even have a stone to mark its death. Such is the destiny of betrayers!”

Then she turned to the hooded man.

“I have said my piece, human. Should I want your counsel, I shall summon you.. Its counsel, I doubt even your master shall ever seek. Otherwise, should you and your loshka be here come dawn, you and it shall be tallow.”

 

For a long moment, the deep, hooded man in his robes stood silent.

When he finally spoke, it was in hushed tones.

“Very well.. I shall convey your words to my Master, Orken Mother.”

Then, without further due, he turned around and left, followed closely by the skinny elf loshka..

✱ ✱ ✱

You know, I disliked humans before. I loathed them after Nadina came to High Woods. Knowing you, I actually pity them now. Your lives are worth nothing, yet you walk this earth as if you own it. You stare at the horizon like it owes you something. And then you look at the heavens and make demands.. Your idiocy is bested only by your base arrogance.. And of all the humans I have thus met, I pity you the most..”

“..You punned me for my failures, but at least Nadina Graciousward was a power in her own right and had strong ties to many known and unknown, yet equally powerful allies all around the kingdom..”

“..And yes, I might have been bested by her eighteen-year-old daughter, back then, considering she comes from a human mother and an incompetent fool of a father, and hence, against all expectations, is in truth a girl of heightened grace, honest elegance, devote sincerely, an iron will, and, young as she may be, a woman of innate insight and wisdom for people.. When that girl speaks, people listen.. When she beckons, they follow.. She could have been the Rise of her people had she so much as sniffed in her father’s direction. But she chose to leave, rather than to confront, overthrow and disgrace him, and both the people and the nobles loved her for it, and so did my own daughter; tossed one hundred and seventy years of indoctrination aside and joined her.. I lost to that!”, the once high lady of Bari Na-Ammen, Angrellen Sunsear, said, openly admitting her failures.

Then she looked at the man in the deep, hooded robes with genuine pity.

“You? You got owned by an animal!”

 


Loshka: Orcish word for someone that has no home or clan, and hence, is subject to all forms of ridicule and use. It is also a word commonly used among Orcs and the Greater Orken for a whore.

 

 

dungeons and dragons modül savaş The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

The Stab In The Back

The Stab In The Back

Timeline:

Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist ve Udoorin Shieldheart, Üç Köpek Lanetini Arashkan şehrine salmak için, elf konsolosluğu, High Spires’dan ayrılırlar. Bu esnada Darly ‘Darlius’ Dor ve Lilly Venom ise, ARIS (Arashkan İstihbarat Servisi) ajanı Largo Summersong ile beraber, Arashkan Birinci Lordu Kaladin’in kalan muhtemel son varisi olan sekiz yaşındaki yeğeni Korodin’in, kuşatma ve saldırı altındaki Arashkan Birinci Lordunun büyük sarayından kurtarmak için yola koyulurlar..

..pek az kişinin bildiği gizli bir geçitten.

 

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”
‘dan
kısa bir süre sonra yer alır.

 

 

Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..

Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.

 

Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.

“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”

 

“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.

“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.

“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.

“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.

“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.

“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”

“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”

“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”

“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”

“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.

“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”

“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.

“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”

“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.

Darly Dor bir omzunu silker.

“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”

“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.

“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”

“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.

Darly tekrar bir omzunu silker.

“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”

Lilly Venom ‘hıh’lar.

“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.

“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”

“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”

 

Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..

Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.

Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.

Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!

Tıpkı elbisenin tamamı gibi..

 

Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.

“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”

“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.

“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.

“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.

“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”

“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.

Darly omzunu tekrar silker.

“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”

Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.

“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”

“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.

Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.

“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.

“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.

“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”

Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.

Hayır..

Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..

Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.

Sonra sessizce hırlar.

“Gidelim..”

✱ ✱ ✱

Lilly Venom gönüllü muhafızların ve elf’lerin arasından bir hayalet gibi süzülür ve koca Orken’in arkasında belirir. Yere devirdiği muhafızı elindeki dev, tırtıllı baltasıyla ayırmak üzere olan yaratığın sırtına sıçrar ve hançerlerinden birisini soğancığına, diğerini ise kafatasının tam arkasına saplar. Koca Orken, bir anda felç olmuş bir şekilde elinden baltasını düşürür ve öylece durduğu yerde çakılır kalır.

Kız bekleme yapmaz. Geriden gelen diğer Orken’lerin arasına pervane gibi dönerek dalar ve bir an bile yerinde durmaksızın birisinin kolunu zehirli hançerleriyle çizer, bir başkasının yanağını, üçüncüsünün baldırını ve dördüncüsünün adem elmasını açar. Kız dönerken uzun, koyu kahve deri pardösüsü, ve giydiği elbisesinin etekleri yelpaze gibi saçılır ve kendisini hayretle seyredenlere; “İşte. Ölüm meleğini gördüm. Bu o!”, dedirtir.

Darly Dor ise kızın çizdiklerini, kısa kılıcıyla aksi istikametten kesmeye başlar ve Orken’ler böğürerek bir o yana, bir bu yana ellerindeki kılıç ve baltaları savururlar ama bir türlü tutturamazlar.

Ajan Largo ise ikiliyi sadece kısa bir anlığına seyreder, sonra, “Onlara dokunmalarına izin vermeyin. Devirin hepsini!”, diye emreder.

Gönüllü muhafız ve elf’ler, kendi silahlarını doğrulturlar ve karmaşaya dalarlar.

 

İki dakika içerisinde, hedeflerine doğru giderken karşılarında peyda olan bir düzine Orken ölmüştür.

 

“Bunu bir daha yapmamanızı tercih ederim, Lilly hanım.”, der Ajan Largo ciddi bir ifadeyle.

Lilly Venom, olgun bir yakışıklılığa sahip ajana bakar..

..tek kaşı kalkmış bir şekilde.

“Neden? Yapmamış olsaydım, sanıyorum bir çok adamınız ölmüş olurdu. Yoksa siz şu ‘kızlar arkada durmalı’, diye düşünen tiplerden misiniz?”

“Hayır. Ben kızların arkada ve güvende durmaları gerektiğini ‘dileyen’, eski kafalı tiplerdenim, ama bunun konumuzla bir alakası yok. Adamlarım ve elf’lerin hayatları benim için önemli. Ancak onlar ‘gönüllü’ oldular ve işlerini yapmalarına müsaade etmelisiniz.”, diye sakince cevap verir Largo.

“Daha hedefimize varmadan yarısını kaybetmiş olurduk o zaman.”, der Lilly Venom.

“Bunun farkında olmadığımı mı düşünüyorsunuz? Bu yüzden buna ‘gönüllü’ deniyor.”

“Aynı şeyleri züppemsi’ye de söylediniz mi?”, diye kaşları çatılı bir şekilde sorar kız.

Largo omuzlarını silker.

“İkimiz de onun tam olarak ne kadar disiplinsiz ve sorumsuz olduğunu biliyoruz, Lilly hanım. Dahası, o benim sorumluluğumda değil, babasının sorumluluğunda. Babasına, oğlunun hayatından sorumlu olamayacağımı söyledim. Ben sadece buradaki gönüllü muhafızlarımdan, elf’lerden.. ve sizden sorumluyum.”

Lilly Venom hayretle Ajan Largo’ya bakar.

“Benden sorumlu olduğunuzu da nereden çıkardığınızı sorabilir miyim?”, diye sorar kız.

“Buradaki herkesin bir ‘sahibi’ var, Lilly hanım.. Sahipsiz bir siz varsınız. Ben asla bir centilmen olmakla suçlanmadım, ama sorumlu olduklarıma sahip çıkmamak, kötü huylarım arasında da asla yer almadı.”, der sessizce Largo.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

Sonra adamın yüzündeki keskin ifadeyi görünce gerçekten şaşırır.

“Siz ciddisiniz!”, diye ünler.

“Sizde ne zaman lakayt birisi olduğum izlenimini uyandırdığımı merak ettim doğrusu. Ve benimle saçma sapan, hararetli bir tartışmaya girmeden önce, fikrimi değiştiremeyeceğinizi de eklemek isterim.”, der adam aynı sessiz ve sakin sesiyle.

Lilly’nin kaşları çatılır.

“Benim ne olduğumu biliyorsun..”, der neden sonra.

“Tabii ki. Drashan’dan ayrılmadan önce yaptıklarının belirgin bir kısmı, ayrıldıktan sonra işlediğin cinayetleri ve iş olarak almış olmana rağmen son anda pas geçtiğin kontratlar da dahil olmak üzere..”

“Ve bunlara rağmen—”, diye hayretle sorar Lilly.

“—Hanım efendi. Etrafınıza bir bakın. Sizin ne gördüğünüzü bilmiyorum ama benim gördüğüm sadece bir şey var, o da ‘oyunun bittiği’.. Bununla beraber, Endless Watch Lordu Trimdel Kandara suikastı için daracık bir havalandırma deliğinde sabırla 80 saat beklemiş olmanız hayret vericiydi.”

“84..”, der Lilly Venom sessizce.

“Efendim?”

“84 saat bekledim doğru an için. Uyumadan ve kıpırdamadan..”

Largo gülümser.

“Dediğim gibi.. Hayret verici..”

“Asıl beni takdir etmeniz hayret verici, Ajan Largo. Ve ben sadece basit bir kiralık katilim.. Bir kesici.. Gözünüzde büyütülecek bir yanım yok.”, der ekşi bir suratla kız.

“Aaa.. Hayır, Lilly hanım. ‘Basit’ kiralık katiller 84 saat tek bir kontrat için aç, susuz, uyumadan ve kıpırdamadan, sizin omuz genişliğinizden bile daha dar, taş bir delikte beklemeyi göze almazlardı. Hiç birisinin bunu düşünemeyecekleri ise apayrı bir konu. Kesici olmanıza gelirsek.. Kimse bir ‘ajan’ olarak doğmaz, Lilly hanım. Ve inanın sizden çok daha fazla ‘kesmişliğim’ olduğunu söyleyebilirim ve bunlar arasında kimlerin olduğunu bilmek bile istemezsiniz.. Adıma bir kontrat olmayışının tek sebebi ise, bir ARİS memuru olmam.”, der Largo ve sonra da sessizce ekler. “Ve küçük Korodin hala hayatta ise, onu bulup saraydan çıkartabilecek tek kişi de sizsiniz..”

Lilly Venom adamı, Ajan Largo’yu sessiz bir an süzer.

“Ve..”, diye ekler Largo. “Ben kişinin yaptığı işe baktığım kadar, yaptığı işin kalitesine.. ve yapanın ahlakına bakarım. Beni yanlış anlamayın, Lilly hanım. Sizi gözümde büyütmüyorum ve siz de kesinlikle bir azize değilsiniz. Ama kendinizce bir ahlak ve onur anlayışınız var. Yoksa Serenity Home Baş Tapınak Muhafızı Demos Lightshand için aldığınız kontratı yerine getirmiş olurdunuz.”

Kız kaşlarını çatar.

“Yaşlı adam öttü demek. Bana bunu yapmayacağını söylemişti..”, der dişlerini gıcırdatarak.

“Hayır, Lilly hanım, Demos ‘ötmedi’.. Ama vefatına yakın, kimlere ne borcu varsa hepsini imtina ile ödemeyi de ihmal etmedi. Sanıyorum kendisini size karşı borçlu hissetmiş olmalı ki bu konuda sadece Serenity Home şerifine, onun vasıtasıyla da bana bir mektup gönderdi.. Şayet bir gün yakalanır ve idam edilmeniz söz konusu olursa, tapınağı ve yetimleri için yapmış olduğunuz ‘büyük bir hizmet’ dolayısıyla sizin affedilmenizi isteyen bir mektup..”

Lilly Venom tamamen şaşkına dönmüş bir şekilde bakar Ajan Largo’ya. En sonunda hafif boğuk bir sesle mırıldanır.

“Demek Demos öldü.. İyi bir adamdı.. Onu öldürmek için tapınağına sızdığımda, iki gün alışkanlıklarını öğrenmek için takip ettim kendisini.. Yetimlerin ve ziyaretçilerin kendisine gösterdiği sevgi ve saygıdan anlamıştım.. Gerçek sevgi ve saygı.. Gece uyurken yanına geldiğimde bana ne dedi biliyor musun?”, diye kendi kendisine soruyormuş gibi konuşur kız.

“Hayır. Ama bilmek isterim.”, der Largo.

“‘Beni öldürmeye mi geldin, kızım? Güzel.. Demek ki bir şeyleri doğru yapmışım..’ —bana söylediği şey buydu. Bomboş odasında, yamuk bir yatakta uzandığı yerden. Ve gülümsüyordu.. Ben adamın kaçık olduğunu sandım. Daha sonra anladım ki bir şeyleri eksik olan ben mişim..”

“Büyük insanları anlamak zordur, Lilly hanım. Ve Demos Lightshand de büyük bir insandı. Şimdi.. Bahsettiğiniz şu gizli tünelin yeri tam olarak neresidir?”

Lilly Venom, karmaşık duygular içerisinde muallak bir el hareketiyle yanmış Heaven Park istikametini gösterir.

Ajan Largo, gönüllü muhafız ve elf’lere başıyla işaret eder ve toplu bir şekilde yola koyulurlar.

 

Arashkan, Lilly Venom için hiç beklemediği kadar çetrefilli tecrübeler sunmuştur. Ve şehir ölmüş olmasına rağmen hala sunmaya da devam etmektedir. Arenada yaşadıkları, azılı düşmanı olarak bildiği Aager Fogstep’in gerçekte ağabeyi olduğunu öğrenmesi, bit kadar canı var gibi görünen Inshala adındaki kızın onunla arkadaş.. daha doğrusu onun küçük kız kardeşi olabilmek için gösterdiği insan üstü çabası, Gar Thalot’un isyanının bir parçası olarak surlardaki mangonelleri, bilmeyerek de olsa yok etmeleri, Orken ordusunun ani ve beklenmedik saldırısı, surlardan kaçışları, High Spires’a sığınması ve en nihayetinde de Birinci Lord Kaladin’in hayatta olduğunu umdukları sekiz yaşındaki küçük yeğeni ve Arashkan tahtının son varisini bulup kurtarmak için çıktıkları bu ölümcül yolculuğu düşünür Lilly Venom ve farkında olmadan kendisinin yepyeni bir farkındalık seviyesine ulaştığına ayılır zira eskiden olduğu gibi artık pek az şey ‘aldığın kontratı yerine getir, paranı tahsil et’ kadar kolay ve basittir..

 

Darly kızın omzuna hafifçe dokunur ve kız etrafına baktığında, ağır dumanla kaplı kömür olmuş Heaven Parkına varmış olduklarını görür. Lilly sanki bir şeyleri hatırlamaya çalışıyormuş, yada konum belirlemesi yapıyormuş gibi etrafını inceler ve aradığını bulur; yangından kararmış, köşeli bir dikili taş..

“Bu taraftan.”, der ve herkesi taşın olduğu yere getirir.

“Bunu devirmemiz lazım..”, diye taşı gösterir.

Muhafızlar ve elf’ler on yarda boyundaki, dikili taşa bakarlar.

Largo taşa yaklaşır ve yoklar ama taşın yükü ağır olduğunu görünce ister istemez kıza bakar.

“Her şehirde rüşvet almayı seven memurlar vardır, Ajan Largo.”, der Lilly Venom gülümseyerek. “Ve bu taş dikilirken, ilgili bazı memurlar neden basit bir anıt taşı için rüşvet yediklerini merak bile etmediler..”

Kız anıtın dibine gelir ve elleriyle zemininde bir şeyler arıyormuş gibi yoklar. Neden sonra yüzü hafif aydınlanır ve Ajan Largo’ya başıyla yaşlaşmasını işaret eder. Largo geldiğinde kız bulduğu şeyi gösterir ona.

Taşın dibinde, toprağa gömülmüş, bir yumruğun rahatça içine sığabileceği, demirden dökülmüş bir halka vardır.

“Nedir bu?”, diye sorar Largo.

“Bu bir zemin pimi. Bunun gibi üç tane daha var. Her biri bir kenarında. Hepsi aynı anda çekildiğinde, dikili taşı yerinde tutan çelik kelepçe gevşer ve taş devrilir.. Ama sadece üçünü çekerseniz, taş sadece bir yana meyleder ve orda durur. Bir kaç kişi, taşı tekrar yerine yerleştirir ve pimleri tekrar soktuklarında, taş yine eskisi gibi sapa sağlam durur. Orijinal anıt taşı devrilmesin diye en az bir yarda daha derine gömülmüş olması gerekiyordu.”, diye parlayan gözlerle açıklar Lilly.

“Akıllıca.. Ve potansiyel kullanımı itibariyle de ölümcül..”, der Largo düşünceli bir şekilde. “Başlayalım o zaman.”

Lilly, Largo ve muhafızlardan bir tanesi, toprağın altına gömülüp gizlenmiş iki halkayı daha bulurlar ve üçü aynı anda kendi demir halkasını çeker..

Anıt taşı bir an kıpırdamadan öylece durur, sonra ağır bir devinimle yan yatmaya başlar.

“Bence biraz uzaklaşsak iyi olur.”, diye keskin bir şekilde tıslar Lilly. “Bu taş ve kelepçeler çok uzun bir zamandır burada duruyorlar.”

Kızın uyarısı bir kehanetmiş gibi taş ivmesini alır, büyük bir çatırtıyla yarılır ve son altı yardası bir anda yere düşüp parçalanır. Geri kalanı ise rahatsız edici bir açıyla öylece durur.

“İşte burası.”, der Lilly ve dikili taşın altında belirmiş karanlık ve daracık bir tünelin ağzını gösterir, ardından keskin hançerlerinden birini çıkartır ve manalı bir şekilde bıçağın sivri ucuna dokunur.

“Evet.. İlk hanginiz, ‘Önden bayanlar’, diyecek?”

✱ ✱ ✱

Nefes alamıyorum..”, diye inler biri arkadan ve fevkalade ağır bir şekilde sürünerek ilerleyen herkes durur bir anda. Darly arkasına bakmaya çalışır ama dar toprak tünel buna pek de imkan vermez. Onun arkasından gelen Lilly ise içinden küfreder. “Lanet olsun, dar ve kapalı yerlerde bulunamayacaklar gelmesin diye özellikle uyarmıştım!”, diye tıslar haşince.

“B.. bırakın beni ve devam edin.. Kumanda Lilly hanımda!”, der aynı ses zorlukla.

Lilly bir anda basık ortamdaki sesin sahibini tanır. “Ajan Largo?”

“Size.. devam edin, dedim. Veliahttı bulun ve çıkarın saraydan. Ben.. geri çıkmaya çalışacağım..”, der kesik seslerle Largo.

“Aptal adam.”, diye burnundan solur Lilly Venom ve beklenmedik bir kıvraklıkla olduğu yerde, bir yay gibi kıvrılır ve tam aksi istikamete dönüverir. Sonra arkasından sürünerek gelen adamın üstünden zorlanarak da olsa geçer ve bu geçişi bir kaç defa daha tekrarlar. En sonunda ise Ajan Largo ile burun buruna gelir ancak adam sadece nefesi kesilmiş bir şekilde kendinden geçmiş değil, hiç nefes almıyordur!

“Lanet olsun..”, diye tekrar tıslar Lilly ve sürünerek adama daha da yaklaşır. Sonra adamı çenesinden kavrayıp nefes borusunu doğrultur..

..ve suni teneffüs yapmaya başlar.

Lilly dar, toprak tünelde ne kadar nefsini adamla paylaşır tam olarak kestiremez ancak kendisi de havasızlıktan başı dönmeye başlar. Buna rağmen inatla devam eder. En sonda Largo’dan derin bir inleme sesi duyulur ve kendi kendine nefes almaya başlar.

Gözlerini açtığında kesici kızla burun buruna olduğunu fark eder ve utanmış bir şekilde mızmızlanır.

“Bundan daha utanç verici sadece bir şey düşünebiliyorum..”

Lilly gülümser.

“Nedir o?”

“High Lady Anglenna’nın bunu yapmış olması!”

Lilly’nin gülümsemesi kaybolur.

“O kadına gizli bir hayranlığınız olduğunu bilmiyordum, Ajan Largo. Beni şaşırtmayı başardınız.”

“Aaa.. Hayır. Açık yada gizli, kendileri için olumlu hiçbir şey düşünmüyorum. Prenses hazretleri, benim ona şans tanımam hususunda şahsen ricada bulunmuş olmasına rağmen ve ne kadar denersem deneyim, olmuyor bir türlü.”

“Madem kapalı ortamlara karşı bir sorunun vardı neden geldin?”, diye azarlar kız adamı.

“Kapalı ortamlara karşı herhangi bir sorunum yok, Lilly hanım. Ama olsaydı bile yine de gelirdim..”

“Neden? Aptal mısın sen?”

“Hiç şüphesiz. Ama anlamalısınız ki, kendim yapmayacağım bir şeyi de başkalarından istemem. Hele o iş için gönüllü istemişsem. Sanıyorum sabah High Spires girişinde gerçekleşen arbede de aldığım yaradan dolayı biraz fazla kan kaybetmişim. Bununla beraber itiraf etmeliyim ki harika bir nefesiniz var. İşimiz acil olmasaydı, inanın uyandıktan sonra hala baygın numarası yapardım.”, der Ajan Largo ama bunu da ciddi bir ifadeyle dile getirir.

“Erkekler..”, diye burnundan solur kız. “Hepiniz domuzsunuz!”

Asabîce önceki yaptığı kıvrak hareketi tekrarlar ve daracık tünelde döner, sonra da arkasına bakmadan sürünmeye başlar..

..ama yüzünde gülümseme tekrar oluşmuştur —ki bu da ilginçtir zira Lilly Venom oldukça somurtkan bir kızdır. Kendisini tanıyanlar onun alay dışında kahkaha attığını yada sırıttığını görmemiştir. Sadece, ve çok nadiren gülümsediğine müşahede etmişlerdir.

✱ ✱ ✱

Tünelden en son Largo çıkar. Adam üstünü başını temizlemekle vakit harcamaz, tünelin açıldığı karanlık, rutubetli ve hafif küf kokulu mahzeni inceler. Mahzen oldukça küçüktür ve ne amaçla kullanıldığı da belli değildir. Belki bir zamanlar, çok eskiden, kolay bozulmayacak yiyeceklerin saklandığı bir kiler olarak değerlendirilmiştir ama artık boştur ve kullanılmamaktadır.

“Lilly Hanım?”, diye sorar Largo.

Lilly omuzlarını silker.

“Daha önce buraya hiç gelmedim, Ajan Largo. Unuttunuz mu? Akıllı bir kesici asla iki tür kontratı almaz; halk tarafından sevilen ve sayılan biri.. ve krallar.. Bu iki çizgi arasında kalan herkes ise mubahtır!”

Largo hafif kaşlarını çatar.

“Öyle olsun bakalım.. Efendi Darlius ve Lilly hanım, sizler bu konuda en tecrübeli olanlarsınız ve otuz yarda önden gideceksiniz. Herhangi bir sorun çıkarsa bize bildirecek ve en arkaya geçeceksiniz. Anlaşıldı mı?”

Darly omuz silker ve ileri doğru yürümeye başlar. Lilly ise kısa bir anlığına itiraz edecek gibi olur ancak bundan vaz geçer ve o da önden yürümeye başlar.

“Senden hoşlanıyor..”, der Darly sessizce yürürken.

“Kes sesini, Darlius!”, diye hararetle tıslar Lilly.

“Aaaa.. Demek sen de ondan hoşlanıyorsun.”, diye sırıtır yakışıklı half-elf. “Senin iki katından daha yaşlı olduğunun farkındasın, değil mi?”

“O da bir half-elf. Bu da onu ‘otuzlarında’ yapıyor. Dahası, sana ne!”, diye hışmeder kız.

“Bana ‘hiç bi şey’, sevgili Lilly. Adam yakışıklı, olgun, ciddi, disiplinli ve plansız iş yapmayı sevmiyor. Ama sanıyorum seni cezbeden en belirgin yanı, onun bir ‘amacının’ olması.”, diye analitik bir ifadeyle sıralar genç hırsız.

Lilly cevap vermez.

Birincisi, yılışık adam haklıdır.

İkincisi ise, ‘yeterince cevap vermezsem belki bıkar ve susar’, umududur..

Ancak yılışık adam ne bıkar, ne de susar!

Ve iki saat boyunca kızın sabrını sınar.

Sustuğunda ise bunun sebebi söyleyeceklerinin bitmiş olmasından değil, yakınlardan bir yerlerden çatışma seslerinin duyulmasındandır.

Lilly arkasına bakmadan bir elini havaya kaldırır ve yumruk yapar. Kısa bir süre sonra da Ajan Largo sessizce yanlarında belirir.

“Sanırım yüzeye yaklaştık.”, der Largo. “Bundan sonra daha temkinli olmamız gerekecek zira karşılaştığımız herkes bize düşman muamelesi yapacak. Şayet saray muhafızlarıyla karşılaşırsanız, ‘Elmanın yarısı nerede?’, diye sorun. Size, ‘Asıl kurdun yarısı nerede?’ diye cevap verirlerse, bu yaklaşmanıza izin verecekler anlamına gelir.”

Darly ‘fırk’lar.

Lilly ise sadece, ‘Tam hoşuma gitmeye başlamıştın ki bir anda ve tamamen düşüverdin gözümden!’, der gibi alık alık bakar adama.

“Ne?”, diye hafif utanmış bir ifadeyle sorar Largo. “Şifre ve karşıt-şifreleri ben hazırlanıyorum. Canları sıkılmış ve yapacak başka işleri olmayan, bir oda dolusu linuxçu ajan yumurtluyor bunları..”

Kız rezil olmuş adama gözlerini yuvarlar ve Darly ile tekrar önden ilerlemeye başlar.

✱ ✱ ✱

Elmanın yarısı nerede?”, diye seslenir Darly, karşılaştıkları ilk barikatın arkasındaki askerlere.

Darly Dor, Lilly Venom, Ajan Largo, gönüllü muhafızlar ve elf’lerden oluşan grup, barikata ulaşıncaya kadar dört ayrı yerde Orken’lerle çatışmışlar ve ilk kayıplarını vermişlerdi. İlk üç çatışmada iki muhafız ve bir elf hayatını vermiş, ancak sonuncusunda Orken’leri leş gibi kan kokan, mebus bir Orken şaman desteklemişti ve çatışma bittiğinde geriye sadece üç muhafız, yedi tane de elf kalmıştı. Ajan Largo ise habis şamanın tam ortalarına bıraktığı ‘Ateş İnmesi’ büyüsünden dolayı mı tütmektedir yoksa hiddetten mi belli değildir. Kaybettiği gönüllü adamlarına sinirden delirecekmiş gibi bakmış ve harlayan gözlerle yola devam etmelerini emretmişti.

 

“Uhhmm.. Asıl kurdun yarısı nerede?”, diye cevap gelmişti uzun bir sessizlikten sonra.

“Yaklaşıyoruz. Ateş açmayın!”, diye seslenir Darly ve açıkça görünecek şekilde barikata doğru yaklaşır. Onun hemen arkasından Largo ve Lilly, onlarında arkasından hayatta kalan diğer gönüllüler gelir.

“Kimsiniz ve ne istiyorsunuz? Burası tekin bir yer değil, farkındaysanız.”, der barikatın arkasından bir ses.

“Burasının tekin olmadığını biliyorum, seni ahmak!”, diye hırlar Largo. Barikatı açacak mısınız, yoksa onun da, sizin de üstümüzden mi geçmemiz gerekiyor?”

Barikatta yine bir sessizlik oluşur. Neden sonra ıkınma sesleriyle barikat azıcık aralanır ve Ajan Largo, diğerleriyle birlikte içeri girerler. Barikatın arkasında iki düzine kadar saray muhafızı mevcuttur ve temkinli ifadelerle yeni gelenleri süzerler.

“Ben Kıdemli Ajan Largo, ARİS. Bunlarda meslektaşlarım ve gönüllüler. Komutanımız nerede? Bana durum raporu verin.”, diye emreder Largo.

“Komutan Kenny öldü, efendim. Ölmeden önce bize her ne olursa olsun bu noktayı korumanızı emretmişti. Durum bu.”, diye özetler askerlerden biri.

“Prens Korodin.. Nerede olduğunu biliyor musunuz?”, diye sorar Largo.

Asker omuzlarını silker.

“Emin değilim, efendim. Bizler bu noktayı günlerdir koruyoruz. Kimse vardiya değişimi için gelmedi. Yaralılarımız öldüler ve erzaklarımız da bitmek üzere. Orken’ler günde bir kaç defa bu noktayı yokluyorlar.. Rastgele zamanda. Bu yüzden dinlenme şansımız da fazla olmadı.”, der muhafız bitkin ve umutsuz bir sesle. “Genç prensimiz hala hayatta olduğunu umuyoruz. Şayet öyle ise, onu Birinci Lord Kaladin’in odasında götürmüşlerdir çünkü—”

“—Savunma protokolü bu ve orası en iyi müdafaa edilebilir nokta.”, diye bitirir Ajan Largo. “Verdiğiniz bilgilerden dolayı teşekkür ederim, asker. Yolumuz üzerinde bulabilirsek sizin yer ve durumunuzu ilgili birilerine bildireceğiz.”

“Şehrin.. tamamen düştüğüne dair rivayetler var. Bu doğru mu? Bir umut var mı, efendim?”, diye sorar asker.

“Umut her zaman vardır, asker.”, diye cevap verir Largo düz bir ifadeyle. “Bu noktayı korumaya devam edin zira geri döndüğümüzde bu barikatın güvenli ve ayakta duruyor olmasına ihtiyacımız olacak.”

✱ ✱ ✱

Neden onlara doğruyu söylemedin?”, diye sorar Lilly Venom sessizce, barikatı ve saray muhafızlarını geride bıraktıklarında.

Largo hemen cevap vermez. Mebus Orken şamanının tepelerine bıraktığı ‘Ateş İnmesi’nden sonra olağan dışı bir sessizliğe bürünmüştür.

‘Hayır.’, diye düşünür Lilly. ‘Ateş İnmesi’nden sonra değil, adamlarını kaybettikten sonra.’

Açıkçası, hayatı boyunca tek başına ve yalnız çalışmış.. ve yaşamış olan kesici kız başkalarının hayatlarını pek önemsememiş, kayıplarının ağırlığını hissetmesi de kolay kavrayabileceği bir şey değildir. Özellikle de bütün ‘başkalarının’ potansiyel birer hedef yada onu öldürmek isteyebilecek kanun adamı yada kelle avcısı olabileceklerini düşündüğünde.

“Onların doğrulara ihtiyacı yok, Lilly hanım. Onların ihtiyacı olan şey ‘umut’. Bu şehir.. ve bu saraydaki herkes ölecek. Onların hayatta kalmalarını çok isterdim ama buna yetecek ne gücümüz, ne de zamanımız var.. Bu da onlara sadece iki seçenek bırakıyor. Ya onursuzca kaçarak ölecekler, ya da onurlarıyla savaşarak. Bu bizim için küçük bir avuntu belki. Ama onlar için değil zira onlar için bu hayatta yapacakları son şey olacak; onurlarıyla ve savaşarak ölmek. Bir askerden daha fazlasını isteyemezsin.”

“Seni üzen nedir peki?”, diye sorar Lilly Venom.

“Onların hayatlarını en yüksek fiyata vermelerini sağlamak.. Bu da benim görevim, Lilly hanım. Ve biz, ARİS olarak başarısız olduk. Düşmanın oralarda bir yerlerde olduğunu biliyorduk, ama delilimiz yoktu. Hasmımız ne kadar delil var idiyse, biz onları bulamadan yok etmeyi başardı —ki bu bile başlı başına bizim için bir delil teşkil etmeliydi. Ama kodamanlar bunu da kabul etmediler ve Arashkan ordusunun şehre getirilmesine izin vermediler. Ve sonuç itibariyle de Arashkan düştü, ordusu da buradan iki gün mesafede, kendi karargahında ablukada sıkışıp kaldı.. Otuz küsur bin asker gün be gün eritilerek öldürülecekler.. boşu boşuna.”, diye acı ve nefretle söylenir Largo.

“Ajan Largo..”, diye sessizce yaklaşır Darly Dor önden. Genç, yakışıklı hırsız olağan durmaya çalışmaktadır ancak yüzünde kasılmış bir ifade vardır ve iki eli de silahlarının kabzasındadır.

“İleride oldukça ciddi çatışmalar olmuş. Duvarlar yıkılmış ve yanmış. Her yerde kan ve cesetler var. Lilly ve ben önden gidip güvenli bir geçiş ararsak daha iyi olur gibime geliyor. Siz burada sessizce bekleyin. Bir saate kadar geri dönmez isek bilin ki ifşa olunduk ve sizlerde ne yapmak istiyorsanız yaparsınız artık.”

Largo kaşlarını çatar ve genç hırsıza bakar. Sonra benzer bir ifadeyle sorumsuz hırsızı kesen Lilly Venom’u süzer.

“Neler oluyor, Efendi Darlius?”, diye sorar.

Darly bir omzunu silker.

“Çok fazla kan ve ceset var. Karşılıklı sağlam büyüler atmışlar gibi.. Kan.. hele bu kadarı, benim olayım değil. Ve bir parçası olmak gibi bir niyetim de yok. Sizler çok gürültülü yürüyorsunuz. Hepimiz topluca gidersek cesetlere yenilerini eklemiş oluruz.. Lilly? Geliyor musun?”

Lilly Venom, Largo’ya beklemelerini söyleyen bir el hareketi yapar ve Darly’nin peşinden gider. İkisiyle grup arası yeterince açıldığında ise durur ve kendi elleri de bıçaklarının kabzasında olduğu halde genç hırsıza döner.

“Neler oluyor, Darlius? Ceset gördüğünde midesi kalkacak naif tiplerden değilsin.”

“Aaa.. Ben gerçekten naif bir ‘tip’im..”, diye zorlama bir sırıtışla cevap verir Darly. “Ama haklısın, sevgili Lilly, ceset gördüğümde midenin kalkacağı kadar değil.”

Lilly Venom derin, esef dolu bir nefes verir. Bu.. yılışık şey, yaptığı işte çok iyi olduğu bellidir. Ancak bir türlü susmaması ve lafı uzatıp durması, kendisi gibi pragmatik bir Drashan kızı için çekilmez bir huydur.. ve ona karşı hiç olmazsa asgari seviyede bir saygı duymasını da imkansız hale getirmektedir. Kız, ağabeyi Aager’in bu adama neden bu kadar uyuz olduğunu bir anda çok daha iyi anlayıverir, zira o da lafın uzatılmasından hiç haz etmez. Lilly Venom için laf uzun olacaksa, ya kullanılan her ifade özlü ve farklı bir bilgi içermelidir, yada sonunda mutlaka biri kanamalıdır!

Genç hırsız ilgili mesajı almış gibi, bir anda ciddileşir.

“Sanırım ‘paranı’ kazanma vaktin geldi, sevgili Lilly..”

✱ ✱ ✱

Ne düşünüyorsun?”, diye sorar yakışıklı adam sessizce, ve bir yandan yıkılmış duvarın arkasında kendisi gibi sinmiş, yumuşak çizmelerine kadar dökülen koyu kahve deri pardösülü kıza, bir yandan da duvarın öbür yanında, neredeyse dört yüz yarda ilerde, kara cübbeler içerisindeki bir adamla tartışan, kızı kadar boylu kadına bakar; High Lady Angrellen Sunsear’e..

Darly “Darlius” Dor, kendisini bile şaşırtacak bir sükunete sahiptir nedense. Halbuki yıllardır görmeyi.. Hayır. Öldürmeyi beklediği kadın, iyi bir okçu mesafesindedir.

 

Genç hırsız ister istemez geçirir aklından.

“Laila Wolvesbane’in burada olmasını ne kadar isterdim şimdi..”

 

“Sence mümkün mü? Yoksa bekleyelim mi?”, diye devam eder Philius Silveroak ve Rimel Auburn’un oğlu, yanındaki kızdan herhangi bir cevap alamayınca.

“Sana hiç çok konuştuğunu söyleyen oldu mu, Darlius?”, diye sessiz bir tiksintiyle sorar Lilly Venom.

“Müteaddit defa…”, der Darly Dor sırıtarak.

“Bunu söyleyenlerin seni övmek için söylemediklerinin farkındasın, değil mi?”, diye ekşi bir suratla tıslar Venom.

“Etrafımdakilerin hakkımda söyledikleri yada düşündüklerine göre davranmış olsaydım, sanıyorum bulunduğum yerde olmazdım, sevgili Lilly.”, der Darly çok hafif alınmış bir sesle.

“Bulunduğun yer..”, diye burnundan solur Lilly Venom. “..yıkılmış, harabeye dönmüş ve yanan bir şehir!”

“Doğru. Ama ve en nihayetinde ben, yaşadığım şeylerin sadece bir kümülatif sonucuyum.. Aslına bakılırsa sen de öylesin, sevgili—”

“—Bana ‘sevgili’ diye hitap etmemeni tercih ederim, Darlius. Bu sana tek uyarım olacak.”, der Lilly Venom, yakışıklı half-elf’in lafını keserek.. “Ben senin yada bir başkasının ‘sevgilisi’ değilim.”

“Bugün biraz sinirli gibisin. High Spires’da seni güldürmeyi başarmıştım halbuki. Şehir ilk saldırıya uğradığında ve sizler surlardan kaçarken, benim gelip seni bulmamdan ötürü de için rahatlamış gibi bir halin vardı.. Ne değişti?”

“Beni bulduğunda sevinmiştim çünkü müteşekkirdim. Buna hakaret ederek karşılık vermemi beklemiyordun herhalde. Babanın evinde gülmemin sebebi ise, senin komik olman değil, kendini düşürdüğün ahmak durumdan dolayı idi.”, der Lilly Venom asabice.

“Bu iki durum da, neyin değiştiğini anlatmıyor bana.”, der Darly, önündeki kara cübbeli adamla tartışmaya devam eden High Lady Angrellen’i süzerken. “Ben aramızda profesyonelce bir samimiyetin olmasını tercih ederim.”

“Ben ölülerle samimiyet kurmam.”, diye keskin bir sesle cevap verir kiralık katil kız.

“Evet. Bir gün öleceğim. Muhtemelen yakın bir tarihte. Bunu anneme de, babama da söyledim. Yapmayı düşündüğüm şeyle beraber.. Ama şu anda hala hayattayım.”

“Sen ölümünü kendi kafanda tasarlamış bir ahmaksın. Ve buna da kitlemmişsin. Seninle samimiyet kurmakta herhangi akıllıca bir yan görmüyorum. Bu sadece yapacağımız işi zorlaştıracaktır.”, der Lilly Venom.

Darly Dor bir omzunu silker.

“Hmmpph.. O açıdan bakıldığında, haklısın.. sanırım.. Kara cübbeli adamı tanıyorum. Şahsen yada ismen değil ama daha önce gördüm onu.. bi sefer.”

“Yüzü görünmüyor.”, der Lilly Venom hafif kaşlarını çatarak.

“Dediğim gibi. Daha önce bir defa gördüm kendisini. O zaman da yüzünü görmemiştim. Ama cübbesinden tanıdım adamı. Benimle beraber, çaldığımız bir şeyin teslimatı için bekliyorduk ve teslimatı almaya bu cübbeli gelmişti. Bir anda aramızda peyda oldu ve diğer ikisini yıldırımlarla yakıp kömüre çevirdi —ki buna çok da üzülmedim açıkçası. İkisi de aptaldı ve ikisi de birer kesiciydi..”

“Sen neden hala hayattasın, peki?”, diye sorar kız, cübbeli adama kendisi de dikkatlice bakarak.

Darly tekrar bir omzunu silker.

“Ben sıranın bana gelmesinde bir fayda görmedim ve kaçtım.”

Lilly Venom ‘hıh’lar.

“Burası uygun değil. Çok istediğini biliyorum. Ama şimdi şansımızı denersek, bu sadece başarısızlığımız için kötü bir bahane olmuş olur, o kadar. Ve açıkçası, ne seni, nede Lady Angrellen’i, kendimi ahmakça bir şekilde feda edecek kadar sevmiyorum.”, der Lilly Venom, taş gibi bir ifadeyle.

“Alındım.”, der Darly yine sırıtarak. “Ama onun burada ne işi olduğunu merak etmiyor değilim. Şirret kızına, Prensese ve o şapşal Udoorin’in söylediklerine bakılırsa, onu en son Bari Na-ammen sarayında, Ri Grandaleren ile çatışırken görmüşler. O burada olduğuna göre, sanırım çatışmayı kimin kazandığı da belli olmuş oldu. Grandaleren’i pek sevmezdim. Ama Prensesimin babasıydı. Sevgili Alor’Nadien ne bunu duyduğunda yıkılacak.”

“Seni anlamakta zorluk çekiyorum.”, der Lilly Venom. “Sen umarsız, sorumsuz ve yılışık herifin tekisin. Ama iş prensese gelince o çiroz şeye hayranlık üstü bir saygı gösteriyorsun. Hakkını vermeliyim. Kız gerçekten güzel, zarif, alımlı, ağırbaşlı, zevkli, içten ve türünün nadir örneklerinden biri. Ama beni şaşırtan, senin ona gösterdiğin saygı, onun görünür güzelliği dışındaki her şey.”

 

Gerçekte Lilly, neredeyse hiç tanımadığı prensese, küçük Inshala dolayısıyla olmuş olsa da, onun giyinmesi için seçip gönderttiği elbiseden dolayı teşekkür etmesi gerektiğini düşünür. En nihayetinde, hayatında asla yapmadığı bir şeyi yapmış ve pardösüsü gibi koyu kahve deri pantolonu yerine, şu anda bile o elbise vardır üstünde..

Lilly, abisi Aager gibi pratik ve pragmatik biridir. Evet, belki daha huysuz —çok daha huysuz— bir mizaca sahiptir ama elbise, ayakkabı, saç ve tırnak bakımı ve makyaj gibi kızsal lükslere de hayatında yer vermemiştir.

Prense Lorna’nın gönderdiği bu elbiseye kadar.

Elbise rahattır. Fevkalade hafiftir. Etekli olmasına rağmen yan yırtmaçları dolayısıyla hareken kabiliyeti kısıtlamamaktadır, kir göstermediği gibi, gerçekte kir de tutmaması gibi hayret verici bir özelliği de mevcuttur ve korsesi de.. her şeyin yerli yerinde durmasını sağladığı gibi, zariftir işte!

Tıpkı elbisenin tamamı gibi..

 

Darly kendisine sorulan soruya bir süre cevap vermez ve cübbeli adama kızmaya başladığı açıkça görünen High Lady Angrellen’i kesmeye devam eder. Neden sonra kısık bir sesle cevap verir.

“Prenses Alor’Nadien ne Feymist.. Benim kulvarımın çok, ama çok dışında bir hanımefendi. Onun görünüşünün, zarafetinin, inceliğinin, anlayışının ve samimiyetinin hastasıyım. Ama bunlar sadece benim, ve benim gibi kendisini tanıma şerefine nail olmuş herkesin hissettiği şeyler. Bunlar, o salak Udoorin’in ne kadar şanslı olduğunun asla farkında olamayacağı şeyler.. O hödüğü kıskanabileceğimi aklımın ucundan bile geçirmezdim. Ama Prenses aynı zamanda High Woods’un seçilmiş ‘kalbi’..”

“Seçilmiş nesi?”, diye hayretle sorar Lilly Venom.

“Seçilmiş ‘kalbi’.. Yanlış anlamamaya çalış Lilly ama bu mefhum, insanların anlayabileceği bir şey değil. Bu.. kadim bir his.. Sanıyorum bende elf kanı olmuş olmasaydı, bende algılayamazdım.”, diye açıklamaya çalışır Darly.

“Hala hiçbir şey anlamış değilim.”, diye başını sallar kız.

“Dediğim gibi. Yanlış anlamamaya çalış ama sen bunu anlayamazsın. Abin, Aager.. O da anlamamıştı. Sadece kategorik olarak ‘Bilinmeyen, ama var olan bir şey.’, diye kafasında tanımlamış olabileceğini düşünebiliyorum.. Onu biraz olsun tanıdıysam, sanırım öyle yapmıştır. Grupta sadece İzci Onbaşı Laila’nın hissedebilmiş olabileceğini düşünüyorum bunu —tıpkı benim gibi. Ve.. ironik bir şekilde de, Anglenna. Ama o bunun ne olduğunu TAM olarak anladı çünkü kendisi hem bir high elf, hem de High Woods’da doğup büyüme birisi..”

“Bu.. o sırık boylu kız hakkında kötü olmayan söylediğin ilk ve tek şey.”, diye not eder Lilly.

Darly omzunu tekrar silker.

“Beni yanlış anlama, Lilly. O kadından ne kadar nefret ettiğimi sana tarif bile edemem. Ama kendisine saygı gösterebileceğim kadar değişmeyi de başardı. Belki bir gün ondan nefret etmeye dahi bilebilirim.. O güne kadar yaşarsam..”

Lilly’den “Huh!”, diye bir ses çıkar ve bu haliyle abisine ne denli benzerlik gösterdiği hayret vericidir.

“Gidelim. Ajan Largo nereye kaybolduğumuzu merak ederse gelir ve Angrellen’i görür.. ve ahmakça bir kahramanlığa kalkışmaya kalkar.”

“Kalkışsın. Bu bizim lehimize işlemiş olmaz mı?”, diye sorar Darly.

Lilly Venom, bir salağa bakar gibi genç hırsıza bakar.

“Senin gerçekten ne kadar aptal olabileceğine bir türlü karar veremiyorum Darlius.”, der burnundan soluyarak.

“Niye yaa?”, diye alınmış bir sesle sorar Darly.

“Anglenna şu anda o kara cübbeli adamla tartışıyor. Ama ortak bir düşmana karşı birleşmeseler bile, en azından aynı istikamete doğru hiç de hoşumuza gitmeyecek büyüler yapacaklardır. BİZİM İSTİKAMETİMİZE DOĞRU!.. Ama farz edelim ki bir yanlışlık oldu ve Largo o şirret kadını alt etmeyi başardı. Bunun sonucunda ya onu esir alıp sorgulamak, sonrasında da bir savaş suçlusu olarak günü geldiğinde adalet karşısına çıkarmak için bir yerlere tıkacaktır —ki o kadını zapt edebilecek bir hapishanenin olduğunu düşünemiyorum bile— yada onu öldürecektir. İlki olması halinde, senin ona dokunmanı bırak, yanına bile yaklaşmana izin vermeyecektir. Diğer ihtimalde de sen intikamını alamamış olacaksın, ben de ‘paramı’..”

Darly “Darlius” Dor kaşlarını çatar ve nefretle yüzü kararır.

Hayır..

Para onun için önemini kaybedeli çok uzun bir zaman olmuştur. Hayatında önemini kaybetmemiş olan iki şey vardır sadece ve biri çoktan ölmüştür. Diğeri ise ‘intikamdır’..

Genç, yakışıklı hırsız yanan gözlerle yanında sinmiş duran kıza, Lilly Venom’un cesur bir kalemle çizilmişçesine keskin hatlı yüzüne bakar.

Sonra sessizce hırlar.

“Gidelim..”

✱ ✱ ✱

Orken’ler ve büyücüler..”, diye rapor verir Darly Dor geri döndüklerinde. “Çok Orken ve çok büyücü.. Oradan fark edilmeden geçme ihtimalimiz yok. Dahası, sanıyorum yeni bir saldırı için hazırlanıyorlar. Tahminim, Orken’leri önden sürecekler, büyücülerde arkadan ateş toplarıyla saldıracaklar. Aralarında Orken şamanlardan da var..”

Largo, bir yandan genç hırsızın raporunu dinlerken bir yandan da sessiz kalmayı tercih eden Lilly Venom’u süzer. Ajan, yılların verdiği keskin algılara ve kişi ve mizaç analiz kapasitesine sahiptir ve bu kapasitesi ona Darly Dor’un ‘çok konuştuğunda’ bir şeyleri ört bas etmek için bunu yaptığını, Lilly Venom’un ise susmayı tercih ettiğinde, söylemek istemediği şeyleri, söylemek zorunda kalmak istemediğini ona ‘söylemektedir’ —ve bu ona ilginç gelir. İlginç gelen kısmı Darly Dor değildir. Kızın, yalan söylemekten hoşlanmayışı da değildir. Yalan söyleme işini, ona, Largo’ya karşı yapmak istemeyişidir..

‘Benim saklayacak bir şeyim olsa, ben bana yalan söylerdim.. Yada lafı bu sorumsuz çocuğun yaptığı gibi dikkatleri başka bir şeye çekmeye çalışırdım.’, diye geçirir içinden.

“Özel diplomat koridorlarını kullanalım o zaman. Pek nadiren kullanılırlar, dolayısıyla düşman o koridorlardan haberdar olmaya bilir.. Bu taraftan..”, der sesli bir şekilde ve grubu başka bir istikamete yönlendirir. Yaklaşık yarım saat süren sessiz ve temkinli bir ilerlemeden sonra Largo yarı yırtılmış, yarı yanmış bir duvar halısını kenara çeker ve duvar taşlarından birisini sert bir şekilde iter ve halının arkasında dar bir geçit belirir.

“Efendi Darlius. Siz önden gidin. Ben ve Lilly hanım arkadan geleceğiz ve kapıyı kapatacağız. Bir şeyle karşılaşmanız halinde geri gelin ve bizi bilgilendirin lütfen. Babanız, Efendi Philius’a cesedinizi götürmek istemiyorum. Eminim bu onun kalbini kırardı.”

Darly ‘fırk’lar ve sessizce önden gider, kısa bir süre sonra da gözden kaybolur.

“Onu başından savmak için bu kadar ince çaba göstermenize gerek yok, Ajan Largo.. Nezaketle, ‘Git başımdan.’, derseniz de eminim hiç alınmadan gider. Kendileri biraz yüzsüz biridir.”, diye söylenir Lilly Venom.

“Ona olmasa da, babasına saygım var, Lilly hanım. Ve hayatta öğrendiğim bir şey varsa, o da gerçekte kimsenin tamamen umarsız olmadıklarıdır. Özellikle de kendilerine yapılan saygısızlıklara karşı. Bunlar azar azar birikir ve beklenmedik zamanlarda da patlar. Şu an, kişisel krizler için uygun biz an değil.”

“Bu yüzden mi bana devamlı Lilly ‘hanım’ demekte ısrar ediyorsunuz?”, diye kırık bir ifadeyle gülümser Lilly Venom.

“Aklı başında kimse size saygısızlık etmez, Lilly hanım.”, diye cevap verir Ajan Largo. “Ama gerçek sebebim bu değil.”

“Nedir gerçek sebebiniz?”, diye sorar kız.

“Bunu burada açıklamamayı tercih ederim. Bununla beraber, duruşunuz, ciddiyetiniz, benim gibi lakaytlığa ve sorumsuzluğa gösterdiğiniz…”

“..Tiksinti?”

“..tiksinti ve lafı dolamadan ifadelendirmeniz.. bende belirgin bir hayranlık uyandırmadı değil.”, der samimi bir ciddiyetle Largo, sonra da ekler; “Kapasiteniz olmasına rağmen de yalan söylemek istemeyişiniz..”

Lilly Venom kaşlarını çatar.

“En önemlisini, en sona saklamanız da benim dikkatimden kaçmış değil, Ajan Largo.”, diye hafif kızmış bir şekilde söylenir kız.

“Aaa.. bu en önemlisi değildi. Ama dediğim gibi. Bunu burada, şimdi konuşmamayı tercih ederim.”, der Largo sakince.

“Darly Dor kendisinin ‘yem’ olması koşuluyla, beni bir kontrat için kiraladı. Merak ettiğiniz şey bu ise söyleyebilirim. Bu kadar zorlanmanıza gerek yok. Kendince lafı dolamasının sebebi ise, kontratta adı geçen şahsı, ‘kontrol’ etmek için gittiğimiz yerde, ve Orken’lerin ortasında, bir başkasıyla tartışırken gördük. Kendisine kontratın gerçekleşebilmesi için yer, ortam ve zamanın uygun olmadığını söyledim, çünkü kontrattaki kişi söz konusu olduğunda Darly doğru düşünemiyor. Aptal gibi ikimizi de öldürtecekti.”, diye didaktik bir şekilde anlatır Lilly Venom.

“Bunları neden bana söylüyorsun?”, diye sorar adam.

Lilly bir omzunu silker ve ona gülümser.

“Çünkü kontrat çoktan geride kaldı ve siz de artık geri gidip ona bir şey yapamazsınız.. Öldürmeye kalkmak, tevkif etmeye çalışmak, kahramanca hayatınızı vermek, gibi..”

Kaşlarını çatma sırası Largo’ya geçmiş gibidir.

“Neden böyle bir şey yapayım ki? Buraya gelme sebebimiz fevkalade önemli. Yan eğlencelere vakit ayıramayacak kadar önemli..”

“Kontratımın, High Woods ve Bari Na-ammen High Lady’si, Angrellen Sunsear için olduğunu bilseniz dahi mi?”, diye cevap verir Lilly Venom, daha da gülümseyerek.

 

Largo olduğu yerde durur..

..ve kısılmış, haşin gözlerle kıza bakar.

 

“Bu.. bu bilgiyi benden saklamaya hakkınız yoktu, Lilly hanım.”, diye hararetle fısıldar.

“Bu bilgiyi sizinle o zaman paylaşmış olsaydım, tam olarak ne yapardınız? Onu şahsen öldürmeye çalışmanız, tevkif etmeye kalkmanız.. yada kahramanca ölmeniz dışında..”, diye sorar Lilly Venom ama gülümsemesi gitmiş, yerini, en az kendisine yöneltilen kadar haşin ifadeye bırakır.

“Bu kararı vermek size düşmezdi.”, diye hırlar Largo.

Kız sessizce adama bakar.

“Size herhangi bir şey söyleme zorunluğum yok, Ajan Largo. Siz bir kanun adamısınız.. teknik olarak. Ben ise kanun dışı bir kızım. Hangi hesabınızda size ve sizin ‘kurallarınıza’ ayak uydurmam gerektiği sonucuna vardınız? Burada bulunmam bile sadece bir nezaket meselesi. Size gizli tüneli tarif edip, High Spires’da sıcak çayımı yudumlayıp, kremalı çilek pastamdan yiyor olabilirdim. Konsolosluğu terk edecekleri için mutfağı ve kilerlerinde ne varsa hepsini mültecilere açtılar. İnanın, elf yapımı bir kremalı çilekli pasta gibisi yoktur.”

Ajan Largo burnundan solur.

“Neden şimdi söyledin bunu peki?”, diye sorar kıza.

Kız yine bir omzunu silker.

“Orken orduları tarafından yok edilmiş Bari Na-ammen’in bir high lady’sinin burada, sizin şehrinize saldırmış aynı orduların ortasında ve sizin birinci lordunuzun sarayında görüldüğü bilgisinin sizin ilginizi çekeceğini düşündüğüm için, olabilir mi? Yada belki bir başka sebepten dolayı?”

“Hangi başka sebepten dolayı?”

“O kadarını da sizin düşünmenizi tercih ederim, Ajan Largo.. Doğru sonuca varamayacak kadar aptal olmadığınızı umuyorum. Lütfen bana o kadar aptal olmadığınızı söyleyin..”, diye tekrar gülümseyerek cevap verir Lilly Venom, ve adımlarını hızlandırarak gönüllü muhafızların arasından geçer, ve kısa bir zaman sonra, o da gözden kaybolur.

✱ ✱ ✱

Elmanın yarısı nerede?”, diye keskin bir sesle tıslar Ajan Largo, kalın, oyma çift kapının arkasına. Çift kapı, üzerindeki muhteşem bir zarafetle işlenmiş çiçekler, yapraklar, dikenli sarmaşıklar ve ‘uçuşan’ orman perileriyle kaplıdır ve elf el işçiliğinin de nadir örneklerinden birisini sergilemektedir. Pek azının bildiği bir şey ise, gerçekte kapı sadece elf işçiliği barındırmamaktadır. Kapı, plaka halinde içine yerleştirilmiş mitral çeliği ile de desteklenmiştir. Ajan Largo bu kapıyı içeridekilerin rızası olmadan kırabileceklerini düşünmez.

“Elmanın yarısını ben yedim, hain!”, diye boğuk, alaylı, ve umutsuz bir ses gelir kapının ardından.

“Lanet olsun.”, diye mırıldanır Largo.

Yan taraftan Darly ‘fırk’lar.

Lilly Venom ise kaşlarını çatmakla yetinir.

“Ben Kıdemli ARİS Ajanı Largo. Arashkan Kimlik Numaram: 767-513-8814! Prens Korodin’i güvenliğe, şehirden çıkarmaya geldik. Açın şu kapıyı.”, diye burnundan soluyarak seslenir içeriye.

“Benim numaram da; 777-İYİ-VAKİT-İÇİN-ARAYIN!”, der içerden gelen boğuk ses.

Darly gülmeye başlar.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

“Harika!”, diye ellerini hayaya kaldırır Largo, sinirden çatlamak üzere.

“Hiç olmazsa saray soytarısını bulmuş olduk!”, diye mırıldanır Lilly gülümseyerek.

“Largo amca?”, diye tiz bir ses gelir içeriden.

“Korodin? Sen misin?”, diye bir anda omzundan büyük bir yük kalkmış gibi sırıtır Largo.

“Evet, Largo amca. Neler oluyor? Şehir saldırı altındaymış. Kaladin amcam, Haradith abi ile Ariles ve Ylara ablalarım neredeler? Kimse bana bir şey söylemiyor. Beni amcama ait olan bu odaya getirdiler ve kapıyı barikatladılar.”

“Sana her şeyi anlatacağım genç Korodin. Şimdi. Yanındaki saray muhafızlarına kapıyı açmalarını emredersen buradan gidebiliriz.”, der Largo, sonra da fena bozulmuş bir şekilde fısıldar. “Lanet olsun. Kimse çocuğa amcasının ve kuzenlerinin öldürüldüklerini söylememiş..”

İçeriden bazı boğuk konuşmalar duyulur. Ancak sonunda kapının ardından ağır bir şeylerin çekildiğine dair gürültüler gelir ve kapı açılır.

“Hanginiz Largo?”, der yaşlı bir ses ve bir zamanlar belki uzun boylu ve açık kahve saçlı, şimdiyse sıska, bükülmüş ve saçları aklaşmış, sesi kadar kendisi de yaşlı bir kadın peyda olur.

“Largo benim, Lady Ferrara.”, der Ajan Largo sakince.

“Beni tanıyorsun.”, der yaşlı kadın.

“Evet, efendim. Ancak yüz yüze hiç tanıştırılmadık. Geçmişte iki defa sizin gizli korumalığınız görevinde bulundum. Bundan sekil yıl önce Büyük Arashkan Şenliklerinde ve ondan önce de Arashkan Arenası protestosuna katıldığınızda —yaklaşık otuz yıl önce..”, diye açıklar nazikçe Largo.

Yaşlı kadın önünde duran adamı uzun bir süre süzer, sonra da yanındakileri tetkik eder.

“Prensi nereye götüreceksiniz?”, diye sorar Lady Ferrara.

“Kendilerini önce sarayın en altına, unutulmuş bir kilere, oradan gizli bir tünel vasıtasıyla Heaven Parkının, Büyük Arashkan Kütüphanesi tarafına, oradan da şehirde güvenli kalan tek yere, High Spires’a götüreceğiz. İskelede gemiler hazırda bekliyor. Prensi High Spires elf’leriyle birlikte o gemilere bindireceğiz ve şehirden ayrılacağız. Nihai hedefimizi söylememeyi tercih ederim, efendim.. Şimdilik.”, diye sakil bir şekilde anlatır Largo.

“Korodin seni tanıdığını söylüyor.”, der yaşlı kadın.

“Evet. Birinci Lordu bir kaç defa şahsen ziyaret etmişliğim oldu. O ziyaretler esnasında kendileriyle tanışma fırsatını yakaladım. Beraber oturup ‘Gezgin Ozan Blom Bundlebim Hobim ve Hayret Verici Maceraları’nı okumuştuk.. Bir seferinde de Lordum Kaladin, okçular turnuvasını seyretmesi için onu bana emanet etmişti. Beraber güzel zaman geçirmiştik.”, der Largo çok hafif gülümseyerek.

“Öyle olsun bakalım.”, der yaşlı kadın. Sonra arkasını dönmeden içeri seslenir. “Prensi getirin. Soralım bakalım beyefendiyi tanıyor muymuş?”

‘Prens’, sevinçle kapıdan fırlar ve Largo’ya sarılır.

Yaşlı kadın kaşlarını çatar, ama gülümsemesine de mani olamaz.

“Sanırım bu sorumuzun cevabını vermiş oluyor. Ne zaman gideceksiniz, Efendi Largo?”, diye sorar yaşlı kadın, küçük prense sarılmış adama.

“Hemen. Orken’ler yeni bir saldırı için toplandılar. Ve bu sefer büyücülerini de getirdiler.”, der Largo ciddi bir sesle.

“O zaman prens sana emanet, Efendi Largo. Onu hayatınla koru.”, diye emreder Lady Ferrara.

“Siz gelmeyecek misiniz, Lady’im?”, diye hayretle sorar Ajan Largo, yaşlı kadına bakarak. Yaşlı kadına, ve odada sessizce bekleyen bir düzine kadar taş suratlı saray muhafızına bakarak..

“Hayır. Saraya gelmelerinin tek bir sebebi var, o da kök, dal ve budak.. ailenin tamamını ortadan kaldırmak için, zira başsız bir halkın geleceği de olmaz, gideceği yeri de.. Size vakit kazandırmak için bizler tekrar kapıyı barikatlayacağız ve içeri girdiklerinde de onlarla sonuna kadar çarpışacağız.”, der yaşlı kadın sakince.

Largo kadına hayretle bakar.

“Burası benim evim, Efendi Largo. Evimi bir avuç çapulcuya bırakmak gibi bir niyetim yok. Ve bir hanımefendi evinin sadakatini temsil eder.”, diye ışıl ışıl gözlerle cevap verir yaşlı kadın.

“Prens Korodin.”, der çocuğa bakarak.

Küçük Korodin yaşlı kadına döner ve kadın çocuğa sarılır.

“Largo amcanla gitmen gerekiyor. O ne derse hemen yerine getir, sesini çıkarma ve ağlama. Ama büyüyünce, ve zamanı gelince tekrar bize geri dön, çünkü bu şehir senin.. Beni anlıyor musun?”, diye yaşlı gözlerle sarılır küçük prense.

Korodin hayret verici bir sükunetle bir iki defa burnunu çeker ve o da yaşlı kadına sarılır.

“Gidin. Şimdi..”, diye emreder Lady Ferrara..

 

..sonra arkasını döner, içeri girer ve oymalı kapıyı arkasından kapatır..

..ve kapının arkasına ağır bir şeylerin yığılma sesleri tekrar duyulur.

✱ ✱ ✱

Tekrar geldiniz! Ve bu sefer yanınızda Prens Korodin de var!”, diye ünler hayretle ilk barikatta karşılaştıkları saray muhafızı. 

“Prensi güvenli bir yere götürüyoruz. Sizin de burada durmanız için bir sebep kalmadı, asker. Adamlarınızı toplayın. Bizimle geliyorsunuz..”, der Ajan Largo.

Bunu duyan saray muhafızları birbirlerine bakarlar..

..ama yerlerinden kıpırdamazlar.

“Ne bekliyorsunuz?”, diye hafif burnundan solur Largo.

“Sanırım gelmeyecekler, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Bunlar bağlılık yenimi etmiş askerler, sanırım.”

“Hayır, hanımefendi.”, der kendileriyle konuşan asker. “Ama bu bina sadece bir saray değil. Bu bina, bu şehri, halkını, kültürünü, hayatını ve onurunu temsil eden son kale. Ve bizlerde bu sarayı koruyan son askerleriz. Sadece ve en sonunda bizler de öldüğümüzde bu şehir gerçekten ölmüş olacak.”

Asker saygıyla küçük Korodin’in önünde bir dizinin üstüne çöker ve ona gülümser.

“Bizleri unutmayın, Prensim. Ve bir gün geri gelip şehrinize tekrar sahip çıkın.”

“Büyüyünce geri geleceğim, efendim. Söz..”, diye mutsuz bir ifadeyle cevap verir küçük Prens Korodin.

Yukarılardan bir yerden büyük bir patlama sesi duyulur ve saray muhafızları sesin geldiği yere dikkat kesilirler.

“Kıdemli Ajan Largo. Prensimiz ve onurumuz size emanet. Şimdi gidin.. ve çabuk olun..”, der asker ve kısa bir emirle barikat tekrar aralanır.

“Adın ne senin, asker?”, diye seslenir küçük Prens.

“İsimsiz..”, der asker, gülerek. “Bizler bu şehir için ölen isimsiz askerleriz.. Elveda Prensim..”

✱ ✱ ✱

En sonunda.”, diye mırıldanır Ajan Largo ve hafif tepinerek çıkar toprak tünelden. Sonra tünele geri uzanır ve küçük Prens Korodin’in elinden tuttuğu gibi tünelden çıkartır. Başta biraz korkmuş olsa da, etrafındaki herkesin ıkınarak sürünmesine nispeten kendisi çömelerek yürüyebiliyor olması küçük prensin eğlenmesine sebep olmuştu. Tünele ilk girdiklerinde göreceli bir şekilde sabah saatlerde olmuş olmasına rağmen, şimdi ise gece çökmüştür. Buna rağmen şehrin bir çok farklı noktasından hala patlama ve çatışma sesleri ve acı dolu çığlıklar duyulmaktadır.

“Evet.”, der bir ses karanlıktan ve yanmış Heaven Parkının kömür olmuş ağaçları arasından. “En sonunda.. Bir ARİS ajanı olarak ‘acele’, ‘ivedilik’ ve ‘dakik’ ifadelerinden bu kadar uzak olmanız biraz utanç verici.. Ama zaten ARİS olarak başarılı olmuş olsaydınız, bu hale hiç düşmüş olmazdınız..”

Largo olduğu yerde durur ve genç prensi arkasına alır.

“Prens..”, der aynı ses. “..onu rica edeyim.. Hepinizin ölmesi gerek miyor. Aslına bakılırsa gerekiyor, ama ayak işleriyle ben ilgilenmiyorum.”

“High Lady Angrellen Sunsear.. Yanlış şehirdesiniz sanki..”, der Largo burnundan soluyarak.

“Ahahaaa.. Bana daha ziyade ‘yanmış şehirdeyim’, gibi geldi.”, der sesin sahibi ve kömür olmuş ağaçların arkasından, uzun, örülmüş, bembeyaz saçları, yay gibi kaşları, olağanüstü güzelliği ve ürkütücü zarafetiyle High Lady Angrellen Sunsear belirir. 

“Yanmış kendi şehrin.. kendi ülken yetmedi sanırım. Komşularına ihanet etmeyi, bir davranış bozukluğu olarak kabul edemesem de, yine de anlarım zira sizden daha azını beklemezdim asla. Ama kendi halkınıza nasıl ihanet ettiniz? Sizin yüzünüzden üç gün içerisinde on binlerce elf hayatından oldu.”

“Bu ne şimdi? ‘Son boss’ konuşması mı yapacağız? Peki. Yapalım bakalım.. Muhataplarımın cahilce ölmelerindense, aptallıklarının ne denli büyük olduğunu bilerek ölmelerini hep tercih etmişimdir.”, der High Lady Angrellen gülümseyerek.

“Hayır Angrellen. Sen bir ‘boss’ değilsin. Asla da olmadın. Sen sadece ve her zaman ikinci, her zaman bir başkasının ‘kulu’ oldun..”, diye sırıtarak cevap verir Largo ve yanında gönüllü muhafız ve elf’lerden geriye kalanlar da tünelden çıkmaya başlarlar.

Muhafızlar Angrellen’i görürler ama tanımazlar. Elf’ler ise Ri Grandaleren’in ablasını anında tanırlar ve bir anda yüzlerinde korku belirir.

Ve onların arkasından da Lilly Venom çıkar tünelden.

“Beni kızdırmaya mı çalışıyorsun, Ajan Largo? Buna gerçekten gerek yok. Zira sana kızmamış olsam bile öldürmekten keyif alırdım. Ama senin canın benim değil. ARİS’e katıldığından beri kaç tane düşman edinmiş olduğunu tahmin bile edemezsin. Şimdi.. Çocuğu verecek misin, yoksa hepinizin cesetleri arasından mı toplam gerekiyor onu?”, der High Lady gülümseyerek.

“Sırf merakımdan sormak isterim. Bu gece bizi burada nasıl buldun?”

“Zavallı Lady Ferrara.. Ölürken çok acı çekti. Ama ruhunu çekip aldığımda benden saklayabileceği pek de bir sırrı kalmamış oldu. Bu tünele gelince. Bunun kazılması için yıllar önce Arashkan kesicilerine kimin sponsorluk yaptığını sanıyorsunuz?”, der Angrellen gülerek.

“Kendi halkına değdi mi? Sana ne vaad ettiler, Angrellen? Hangi ödül, sonsuza kadar bir hain olmaya değer?”, diye hırlar Largo.

“Tam da üstüne bastın, genç adam.. SONSUZA KADAR! —bana vaad edilen şey buydu. Ve bir kaç bin ölümlünün hayatı buna değer.”, diye cevap verir Angrellen aynı gülümsemesiyle.

“Hiçbir şey sonsuz değildir, Angrellen.. Senden önce aynı şeye sahip olabileceğini düşünen kaç bin ahmağı ağırladı bu dünya, herhangi bir fikrin var mı?”, diye neredeyse bağırır Largo.

“Evet. Var genç adam.. Senden çok daha iyi bir fikrim var. Ama sanıyorum bu konuşma kendi kökünü kazıdı gibime geliyor. Ben seninle yada adamlarınla ilgilenmiyorum. Bana çocuğu getirmem söylendi, ben de tam olarak bunu yapacağım..”, der High Lady, sonra da sırıtarak ekler. “Ama canlı olup olmaması hususunda kati bir talimat verilmedi..”

“Canın cehenneme, Cadı! Neyin varsa görelim!”, diye hırlar Largo asice.

“‘Neyim varsa görelim..’ Peki o zaman.. Görelim bakalım.. Lilly!”

Ve Largo bir anda irkilir.

Zira ensesinde keskin bir hançerin ucunu hisseder.

“Prensi ben alayım, Ajan Largo.”, diye fısıldar Lilly Venom. “Ve lütfen. Ani hareketlere yada son dakika kahramanlıklarına da kalkışmayalım. Sizden hoşlandım.. Lütfen bu durumu bozacak bir şey yapmayın.”

Ve Lilly Venom, hayretle kalakalmış Largo’nun elini tuttuğu küçük prensi alır..

..ve onunla beraber High Lady Angrellen’e doğru yürümeye başlar.

✱ ✱ ✱

Seni takdir etmemek elde değil, sevgili Lilly..”, diye kedi gibi mırıldanır Angrellen. “Etrafındaki herkesi bir Lir gibi oynadın. Bu iş bittiğinde benimle gelmek istemediğinden emin misin? Seni tahmin edemeyeceğin kadar zengin yapabilirim..”

“Bunu düşüneceğim, Hanımefendi. Ama önce kapatmam gereken bir kaç başka hesabım daha var.” der Lilly Venom donuk bir ifadeyle.

“Nasıl?”, diye hayretle tanıdığını sandığı kıza bakar Largo. “Neden? Seni Efendi Philius tutmuştu..”

Lilly Venom bir omzunu silker.

“En başta Philius’un beni High Lady Angrellen ve kızı Anglenna’yı öldürmem için tutması fikrini —oldukça dolaylı yollardan— Angrellen hanımefendinin ta kendisi önermişti ona ve Philius, olduğu ahmak gibi, bunu fark etmediği gibi, asla da bu gerçeğe ayılamadı. Efendi Philius kendi çapında iyi bir idareci olabilir, ancak ‘büyüklerin’ oyunu için fazla toy. Kendisi beni kiraladığını sanıyordu. Halbuki Angrellen hanımefendi, onun beni kiralaması için çoktan beni kiralamıştı bile. Bu şekilde onun yanına kadar rahatça sokulabildim. Asıl hedef ise önce Prenses Alor’Nadien ne idi. Ondan sonra da sırada Philius’un kendisi ve eşi vardı. Ancak arenada prensesi öldüremedim çünkü karşımıza beklenmedik bir yaratık çıkardılar ve işler bir anda karışıverdi.. Şunu anlamalısın Largo. Ben kimseye ihanet etmedim. Sadece kiralandığım kontratı yerine getiriyorum, o kadar.”

“Bir kontratı yapıyor olman, seni ihanetinden paklamayacak, kesici.. Daha önce sadece kiralık bir katil olarak çok da fazla umursanmıyordun. Prens Korodin’e karşı yaptığın bu eylemle her zaman, ve her yerde aranıyor olacaksın.. Bunu bilmen gerekiyor!”, diye hiddetten kıpkırmızı olmuş bir suratla tıslar Ajan Largo.

Lilly Venom ise buna da omuz silker.

“Bugüne kadar beni bulamadınız. Bugünden sonra da bir daha görmeyeceksiniz —ki bir iki güne Arashkan da zaten kalmamış olacak..”

“HAİN!”, diye küfreder Largo ve belinden hançerini çektiği gibi kıza fırlatır!

Ama kız, bir dansöz gibi kendi merkezinde, trençkotu ve eteklerini yelpaze gibi saçarak döner..

..ve küçük prensi kaptığı gibi kaçar!

 

Hançer ise High Lady Angrellen’in karnını kıl payı ıskalar.. ve bacağını çizerek arkasındaki ağaca saplanır.

High Lady Angrellen’in gözleri bir anda kararır ve gördüğü herkese —ama herkese saldırır.

İki elinden de uğursuz, turuncu-kızıl yıldırımlar sıçrar ve daha ilk hamlesinde önce Ajan Largo yere yığılır, ardından gönüllü üç muhafız ve elf’lerden de dördü, göğüslerinde koca birer delikle, gıklarını bile çıkarmadan yere yıkılırlar. Kalan son üç elf ise kılıçlarını çekerler ve “BARİ NA-AMMEN!”, diye çığlayarak High Lady’nin üstüne atlarlar.

‘Cadı’ya kılıcıyla vuran ilk elf bir anda acıyla kıvranır ve tamamen donmuş bir şekilde olduğu yerde devrilir. İkincisi ise isabet ettirir ancak kadını sadece kolundan sıyırır. Anglenna anında karşılık verir; lavlı bir ateş, kadının elinden sıçrar ve elf acı bir çığlık atarak yarı kömür olmuş halde can verir. Kalan son elf ise tamamen ıskalar ve bu şekilde de kendi kaderini belirlemiş olur.

High Lady Angrellen tekrar ellerini kaldırır..

..ve bir an olduğu yerde tökezler.

Kadının suratında hayret ifadesi belirir ve ağzından bir oluk kan boşalır ve..

“FELİSHİA FREMİER’İ HATIRLA!”, diye bir tıslama duyar arkasında.

Angrellen arkasını döndüğünde, karşısında elinde kanlı bir hançerle durmuş, daha önce hiç karşılaşmadığı, genç bir half-elf bulur.

“Sen de kimsin, çocuk?”, diye hırlar High Lady.

Genç half-elf ona sadece sırıtır.

“Ben, ‘fili öldüren mızrağım’..”

“Hayır, çocuk. Sen sadece ölüsün!”, der yanan gözlerle Angrellen ve beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek uzanır..

..ve genç half-elf’e dokunur.

 

Darly “Darlius” Dor..

..yüzünde hayret ifadesiyle kaybolur!

✱ ✱ ✱

Cadı.. nerede?”, diye acıyla inler Ajan Largo.

Uzun, ince parmaklar, adamın yüzünü tutmaya devam eder. Largo gözlerini açtığında, Lilly Venom’la burun buruna olduğuna ayılır. “Her uyandığımda seninle böyle mi karşılaşacağım?”, diye hafif ekşi bir suratla doğrulmaya çalışır, ama acıyla tekrar yanmış, kuru toprağa çöker.. “Yanlış anlama.. Nefesin hakkında söylediklerimde tamamen samimiydim, ama bu durumun bir alışkanlık haline gelmesi biraz garip olurdu..”

“Benim de kaç defa sizi ‘öperek’ uyandırmam gerekiyor, Ajan Largo? Halbuki bir kerecik olsun beni yemeğe bile çıkarmadınız. Pek de centilmence sayılmaz..”, diye cevap verir Lilly Venom hafif kırık bir gülümsemeyle.

“Söz.. bu işten sağ salim kurtulursak, sizi bulabildiğim en lüks lokantaya götüreceğim.”, der Largo inleyerek.

“Bu sözünüzü size hatırlatacağım. Bununla beraber, lüks olması gerekmiyor, Ajan Largo. Sessiz, sakin, mum ışığında.. ve loş olması yeterli olur gibime geliyor.”, diye vurgular kız.

“Lütfen hatırlatın. Ama sizin için biraz fazla yaşlı değil miyim?”

Lilly Venom bir omzunu silker.

“Bu konuda benim bir şey söyleme hakkım yok mu? Bunu mu ima etmeye çalışıyorsunuz, Ajan Largo?”, diye tehlikeli bir şekilde gülümser Lilly.

“Var tabi ki. Sadece hatırlatmak istedim.”

“Ben genç ve yakışıklı bir delikanlı aramıyorum, Ajan Largo.. Onlar hiçbir zaman ilgimi çekmediler. Benim aradığım, olgun, aklı başında, lafı uzatmayan, zeki ve mütemadiyen kendisini ispatlama ihtiyacı duymayan birisi. Ve bu vasıflar asla toplu olarak genç erkeklerde olmuyor ne yazık ki.”, diye sakin olmaya çalışan bir sesle cevap verir kız.

“Benim yakışıklı olmadığımı mı ima ediyorsun?”, diye alınmış bir sesle sorar Ajan Largo.

Kız hemen önünde yatan adama bön bön bakar.

“Bütün sıraladıklarım arasından çıkarabildiğiniz tek şey bu mu? Lütfen bana bu kadar aptal olmadığınızı söyleyin, Ajan Largo..”

Largo gülmeye çalışır ama bu sadece daha çok acı çekmesine sebep olur.

“Prens?”, diye sorar en sonunda.

“Burada ve kusmakla meşgul.”, der Lilly Venom ve başıyla adamın göremediği bir yere işaret eder.

“Prens neden kusuyor?”, diye sorar Largo yattığı yerden.

Lilly Venom tekrar bir omzunu silker.

“Onu kaçırabilmem için bir iki yudum ‘Gaz İksiri’ içirmek zorunda kaldım. O iksiri Arenada, Anglenna’yı öldürdükten sonra kaçış stratejimin bir parçası olarak kendime saklıyordum. Nasip küçük prenseymiş. Ama korkarım bu onun midesiyle pek de iyi geçinmedi.”, diye açıklar kız.

“Muhteşem Gökler adına! Sekiz yaşındaki bir çocuğa, hem de prensimize bir ‘Gaz İksiri’ mi içirdin?”, diye inler Largo.

“Gaz iksirlerinin kimseyi öldürdüğü duyulmuş bir vakıa değil, Ajan Largo. Sadece nadir hallerde mide bulantısı ve kusmaya sebep olabiliyor.. bu durumda olduğu gibi..”, der Lilly Venom didaktik bir ifadeyle.

“Cadı? O nerede?”

“Kaçtı. High Lady Angrellen fevkalade tehlikeli ve ölümcül bir büyücüdür. Ancak çok zorunlu kalmadığı sürece her zaman kaçmayı tercih eder.. Hırslı ve kindar olduğu kadar özde korkak bir kişiliğe sahiptir.. bu durumda olduğu gibi.. Angrellen bir çatışmaya girmeden önce her zaman elinde hazır en az bir kaçış planıyla gelir. Ve onun kaçışına engel olamadığınız sürece de onu yenemezsiniz.”, diye cevap verir kız aynı ses tonuyla.

“Senin için söylediğim şeylerden dolayı özür dilerim, Lilly hanım, ama sanırım gerekliydi.”, der Largo.

Lilly Venom’un tek kaşı kalkar.

“Huh.”, diye ünler. “Kimse benden özür dilemez, Ajan Largo..”

“Largo. Sadece Largo yeterli. Her defasında ‘Ajan’, demenize gerek yok.”, der Largo.

“Aaaa.. Hayır, Ajan Largo. Söz verdiğiniz yemeğe kadar Ajan olarak kalacaksınız.”, diye muzırca gülümser Lilly Venom. “Yemekten ve muhabbetinizden hoşlanırsam, düşünürüz.”

Ajan Largo gözlerini kapatır ve inler.

“Sadece üçümüz mü kaldık?”, diye sessizce sorar neden sonra.

“Sadece üçümüz ve gönüllü elf’lerden bir tanesi kaldık..”, diye kısmen onaylar Lilly Venom benzer bir sessizlikle.

“Darlius?”

“Bilmiyorum. Angrellen ona bir büyü yaptı ve ikisi de bir anda kayboluverdiler.. Aynı yere mi gittiler yoksa farklı yerlere mi bilmiyorum ve hangisinin daha kötü olabileceğini ise düşünmek bile istemiyorum..”

“Shit!”, diye küfreder Largo.

“Çok ayıp, Ajan Largo. Ama isabetli.”

“Babasına ne diyeceğim ben şimdi?”, diye inler Largo.

“İki doğrudan birisini; öcünü almak ve onurunu geri kazanmak için cesurca savaştığını.. yada her zamanki gibi fevri, sorumsuz, plansız ve düşüncesizce davrandığını.. Onunla bir anlaşma yapmıştık. Anlaşmaya göre o ‘yem’ olacaktı ben de ‘asıl’.. Ama o plana uymadı ve bunun sonucunda da sadece yem oldu..”, der Lilly Venom sessiz bir hiddetle.

Ajan Largo gözlerini açar ve yanı başında eğilmiş, kendisini seyreden kıza sessizce fısıldar.

“Angrellen seni ve ona olan ihanetini asla affetmeyecektir.”

Lilly yine bir omzunu silker.

“O kaltağın benden önce halletmesi gereken çok daha önemli işleri var. Dahası, bu işte benim hiç bir ihanetim olmadı bile. Her ne kadar o öyle düşünse de. O, Philius’un beni kiralaması için beni kiralarken, gerçekte senin beni ondan bile önce kiralayarak aynı numarayı ona çekmiş olman oldukça zekice idi.”

“Bunun için bana değil, rahmetli Efendi Demos Lightshand’e teşekkür etmelisin. O mektubu yazmamış olsaydı, bu geceki sonuç çok daha farklı olurdu.”

“Belki.. Gitmeye hazır mısın? Burada daha fazla oyalanmamız pek de akıllıca olmaz ve sanıyorum genç prensin de çıkartacak bir şeyi kalmadı.”

Largo biraz daha inler ve tekrar doğrultmaya kalkar. Lilly Venom adamın koluna girer ve ona yardım eder.

“Sen gerçekten hayret verici birsin Lilly. Bilmiyorum bunu daha önce sana söyleyen oldu mu?”, diye sessizce koluna girmiş kızın gözlerine bakarak itiraf eder Ajan Largo.

Lilly Venom, yüzünde garip bir ifadeyle koluna girdiği adamın mavi gözlerini, hafif bronzlaşmış yüzünü, kalın, altın sarısı kaşlarını ve ince kesim sakal ve bıyıklarını seyreder.

“Ferra. Benim adım Ferra Ferrea, Ajan Largo..”

 

 

 

“Benim, Dexter adında öldüğümü sanan, senden büyük bir oğlum var..”

“Huh!.. Benim de, beni öldürmek isteyen bir abim var!”

“…”


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part One)
“All Out!”
dan
sonra yer alır..

 

High Lady Agnlenna Sunsear! Sizi burada görmek gerçekten pek şaşırtıcı. Bir grup ‘insanın’ hayatını kurtarmak için kendinizi tehlikeye atıyor oluşunuz bir yana, burada, bu yanan şehirde hala bulunduğunuzu görmek ayrıca hayret verici. Sizi Bari Na-ammen’de, kendi şehrinizi müdafaa ederken bile düşünemiyorum..”, der on-on iki kişi kalmış küçük muhafız birliğinden biri.

Anglenna sesi tanır ve yüzü buz gibi bir ifadeye bürünür..

..buz gibi ve bıkkın.

“Bir bu eksikti..”, diye sessiz bir hışımla burnundan solur.

Muhafızlar tedirgin bir şekilde bir birlerine, aralarında kendisine ‘bir bu eksikti’ diye hitap edilen adama, ve az evvel —ve muhtemelen sonları olacak iki Orken mangasından birisini vahşi bir kıyımla doğrayan iri adam ve ince, ‘zarif’ kıza, diğerini ise harlayan bir ateş halkasında kül eden, uzun boylu, platin-sarısı saçlı high elf kadına bakarlar.. ve ivedilikle kenara çekilirler.

“Abla?”, diye meraklı bir ifadeyle sorar Lorna.

“Abla.. Size ‘abla’ diye hitap edip samimi saygı ve gerçek sevgi gösterebilecek sadece bir kişi düşünebiliyorum, ‘saygıdeğer’ High Lady Anglenna.. O da Prenses Alor’Nadien ne’dir.”, der sesin sahibi ve muhafızların açtığı aralıktan, hafif dalgalı altın saçlı, derin mavi gözleri, biçimli geometrik hatları ve kalın kaşları ile muhtemelen pek çok kadının kalbini kırmış bir adam öne çıkar.

Anglenna ise öne çıkan bu yakışıklı, yakıcı ve çarpıcı adamı şuracıkta kül etsem da uzun, anlamsız, vakit kaybı ve bıktırıcı bir konuşmayı, hiç başlamadan bitirsem mi acaba, der gibi süzer.

Ancak, “Efendi Largo..”, diye tekrar burnundan solumayı tercih eder.

“Haş Teyze?”, diye bu sefer de Udoorin sorar. “Kimdir bu adam?”

Anglenna’nın kendisine ‘Efendi Largo’ diye hitap ettiği adam, ‘Haş Teyze’ ifadesini duyunca yüzü mutlu bir şekil alır ve ‘fırk’lar.

“‘Haş Teyze’.. Bunun sizi ne denli çileden çıkardığını ancak tahmin edebiliyorum, Anglenna.. Görmek için para bile verirdim ve eminim her kuruşuna da değerdi.”, der Largo sırıtarak.

Udoorin ellerindeki baltaları daha sıkı kavrar ve çok hafif bir şekilde Anglenna ve Lorna’ya doğru meyleder ve onun bu hareketi, Largo denen adamın gözünden kaçmaz.

“Buna gerek olduğunu sanmıyorum, Efendi Udoorin. Yada size ‘Prens’ Udoorin diye mi hitap etmeliyim?”, diye bu sefer de genç adama sırıtır.

Udoorin’in bir kaşı kalkar.

“Prens olduğumun farkında değildim..”, der sessiz bir tehditle.

“Prenses Alor’Nadien ne’nin müstakbel nişanlısının, nihai olarak bir prens olacağı sonucuna varmak çok da zor bir çıkarım değil, genç Udoorin Shieldheart.. Baban nasıl? Sağlığı yerindedir, umarım..”, diye sakin bir üslupla konuşur Largo.

“Kimsin sen?”, diye sessizce gürler Udoorin.

“Bu adam..”, der Anglenna, “..Ajan Largo. Kendisi ARİS’ten.”

“Aaa.. Bu ayrıntıyı sizinle paylaştığımı hiç hatırlamıyorum saygıdeğer hanımefendi.”, der Largo alınmış bir sesle.

Anglenna adama uzun bir an bakar.

“Silah kaçakçısı?.. SİLAH KAÇAKÇISI?! Kendini bana bir silah kaçakçısı olarak tanıttığında buna gerçekten inanacağımı düşünecek kadar aptal olamazsın, Ajan Largo.”, diye gözlerini kısmış bir şekilde adamı süzer.

“Kişi umut edebilir, öyle değil mi?”, diye sırıtır Largo.

“Umut, sadece senin gibi ahmaklar içindir.”, diye tiksintisini hiç saklamadan ifade eder high elf kadın.

“Buna alındım.”, der Largo. “Nevarki, Arashkan’ın bu halini göz önünde bulundurursak, bir ahmak olduğum, sanıyorum isabetli bir tespit. Şimdi.. İsterseniz Orken manga ve timlerinin cirit attığı burada değil, daha makul ve tercihen kapalı bir yerde konuşalım isterseniz..”

“Ya istemezsek?”, diye kaşları çatılı bir şekilde hırlar Udoorin ve Anglenna’nın önüne geçer. “Bizim yapacak işlerimiz var ve gereksiz konuşmalarla harcayacak vaktimiz yok.”

Anglenna’nın iki kaşı da kalkar ve arkasında durduğu genç adamın kendisini sahiplenişi hayretle seyreder.

“Yapacak ‘işiniz’.. her ne ise bunu yardım olmaksızın yapma ihtimaliniz nedir, genç Udoorin. Siz bu adamları kurtardınız. Bundan dolayı müteşekkirim. Vakitli gelişiniz olmasaydı, muhtemelen hepsi şu anda ölmüş olurdu. Bizden size bir zarar gelmez. Ancak şehirden ivedilikle ayrılmanızdan sonra, sayınız azalmış olarak tekrar geri dönmüş olmanız, merak uyandırmıyor değil.”, der Largo. Sonra da, “Hele buradaki saygıdeğer Anglenna hanımefendiyle geri dönmüş olmanız.. bazı soruları da beraberinde getiriyor..”

Anglenna sesini çıkarmaz..

..ve Lorna’ya küçük bir bakış atar.

Largo’nun gözünden bu da kaçmaz ve ‘enteresan’ bulduğu bir cihaza, yada ‘zamazingo’ya bakar gibi, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya bakar.

“İlginiz ve koşullar altındaki misafirperverliğinizden ötürü müteşekkiriz, Efendi Largo. Sizden tek dileğim, işimizin çok uzun sürmemesi, zira vakit hususunda kaçınılmaz bazı kısıtlamamız var.”, der Lorna samimi bir üslupla.

“Leydim. Anlayışınız ve zarafetiniz, hakkınızdaki söylentileri fakir bırakıyor. Eşsiz güzelliğiniz ise kelimelere sığmaz. Lütfen, bu taraftan..”, der Largo ve nazikçe onları ve muhafızlarla birlikte seri adımlarla yanan şehrin doğu yakasına doğru yönlendirir.

Giderlerken toz ve dumandan zorlukla seçilen, Arashkan şehrinin merkezindeki koca sarayı görürler.

Görebildikleri kısmı itibariyle sarayın duvarlarında ciddi hasar ve yarıklar mevcuttur ve kulelerinden bazıları da kapkara duman eşliğinde harlanarak yanmaktadır.

“Birinci Lord, Princeps Kaladin?”, diye sorar Lorna yüzünde samimi merak ve korkuyla.

“Kendisinden haber alamadık ancak öldürüldüğüne dair dedikodular var. Sizinle karşılaşmadan önce bizler saraya sızmaya çalışıyorduk ancak Orken’ler bölgeyi fena halde sarmış durumdalar ve içeriden gelen çatışma sesleri ve patlamalara bakılırsa, mücadele hala devam ediyor. Princeps Kaladin’in kendisi olmasa da, en azından ve hayatta kalan küçük yeğenini kurtarmayı umut ediyorduk.”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Largo.

“Princeps Kaladin’in oğlu ve kızlarına ne oldu?”, diye solgun bir ifadeyle sorar prenses.

“Oğlu, babası Kaladin’den önce, saldırının başladığı gece öldürüldü. Kızları ise zehirlenerek öldürüldüler.. Gar Thalot’un kendisi tarafından. Bu da Arashkan tahtına varis olabilecek sadece iki isim bıraktı bize..”, der Largo ve gizleyemediği bir hiddetle Anglenna’ya bakar. “Biri pek hürmetkar, sevgi dolu bir hanımefendi olan Felisia Fremeir adındaki yeğeni ve Korodin adındaki diğer yeğeni.. Ne yazık ki Leydi Felishia Fremeir, bir kaç yıl önce evinde öldürülmüş olarak bulundu. Dolayısıyla Korodin tek varis ve kendisi daha sekiz yaşında..”

“Çok üzgünüm Efendi Largo. Princeps Kaladin’i şahsen tanımasamda, babam kendisi hakkında her zaman iyi şeyler söylerdi. Oğlu Haradith ile bir sefer karşılaşmışlığım oldu. Saygımı cezbeden, zeki ve umut vadeden bir gençti. Kendisi, kız kardeşleri Ariles ve Ylara ile beni, High Spires’a geçen gelişimde ziyaret etmişlerdi. Genç ve toy bir prensese, bu alicenap davranışlarıyla büyük nezaket göstermişlerdi.”, der Lorna esefle.

Largo sesini çıkarmaz.

Uzun ve sessiz bir yürüyüşten sonra Largo, yanındaki şehir muhafızlarıyla durur.

“High Spires?”, diye hayretle sorar Anglenna.

“Evet. An itibariyle şehirde en güvenli yer burası. High Spires’ın efendisi Philius’un burada bildiğimiz, üç bine yakın askeri var. İki bin dokuz yüz doksan sekiz, kesin konuşmak gerekirse. Kanunen kendisine izin verilen asker sayısı bu. Ancak içeride bunun en az iki katı askeri olduğunu biliyorum. Princeps Kaladin bu konuda sesini çıkarmamayı tercih etmişti, çünkü Ri Grandaleren’e, dolayısıyla da Philius’a güvendi. Dahası, High Spires büyülü korumalarla çevrili.”, diye cevap verir Largo mekanik bir şekilde.

“Efendi Largo..”, der Anglenna, çekimser bir sesle. “Ben..”

“Sizin High Spires’dan, Philius’un kararı üzerine men edildiğinizi biliyoruz, saygıdeğer Anglenna.. Nevarki koşullar değişmiş durumda ve Philius’un, eşi ve halkıyla Arashkan’dan sağ salim çıkarabilmesi için bizimle iş birliği yapması gerekliydi ve kendisi bu konuda onurlu bir şekilde de sözünü tuttu. Buraya kaçak olarak sızdırdığı asker ve okçuların büyük bir kısmı şu anda şehrin kuzeyindeki muhafız birliği kampına yardım için gönderdi. Oradaki sekiz bine yakın muhafızı ve o bölgede hayatta kalmış halkın rıhtıma kaçabilmeleri için bir güvenlik koridoru oluşturmayı umut ediyor.”, diye açıklar Largo, sonra dişlerini gıcırdatarak ekler, “İçiniz rahat etsin, hanımefendi. Hayatta sizin için en önemli şeye herhangi bir zarar gelmemesi için elimizden geleni yapacağız..”

“Hayatta benim için neyin en önemli olduğunu bildiğinizi pek sanmıyorum, Efendi Largo.”, diye serin bir şekilde cevap verir Anglenna.

“Aaaa.. sizi tanıyan herkes, hayatta sizin için en önemli şeyin ne olduğunu bilir, hanımefendi.”, der Largo ve high elf kadına nahoş bir şekilde sırıtır.

“Neymiş, bildiğinizi sandığınız şey?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar Anglenna.

Largo bir omzunu silker.

“Kendiniz, hanımefendi. Kendiniz..”, diye cevap verir.

“Bu da beni gerçekte ne kadar az tanıdığınızı gösteriyor, Efendi Largo..”, diye soğuk bir sesle hışmeder Anglenna.

Largo tekrar omzunu silker.

“Sizi ne kadar tanımış olmamın artık bir önemi yok, hanımefendi, ve açıkçası umrumda da değil. Arashkan varken bu önemliydi ve eğlenceliydi.. Ama Arashkan artık yok ve oyun da bitti.!”

 

✱ ✱ ✱

 

Udoorin hiçbir tereddüt göstermez.

Dev balatasını kaptığı gibi fırlatır ve balta ölümcül bir ark çizer..

..ve elf muhafızın göğsünü, omurgasına  kadar açar..

Anglenna ise ondan sadece iki saniye kadar gecikir ve bir şeye uyanmış gibi aksi istikamete döner..

..ve silik yeşil gözlerinde vahşi bir kıvılcım çakar.

Kendi tarafından saldıran diğer elf hedefine iki adım kala birden çıra gibi alev alır, elindeki uzun, eğimli kılıcı düşürür ve kulak çınlatan bir çığlıkla yere yıkılır. Elf, bir dakika boyunca ağzından, gözlerinden, burnundan ve kulaklarından ateş kusar ve söndüğünde yerde sadece sıcaktan kuruyup çatırdamış kara kemikler ve bir yığın halinde kül kalmıştır!

Largo eşliğinde Prenses Lorna, Udoorin ve Anglenna, High Spires’ın girişine vardıklarında onları üç bine yakın tam teşkilatlı high elf asker karşılamış ve anında prenseslerini tanımışlardı.

Üç bine yakın elf asker, bir anda dizlerinin üstüne çökmüş ve sessiz bir saygı ile selama geçmişlerdi.

İlk ayağa kalkan, neredeyse bir ay önce karşılaştıkları manga komutanı Hariadin’den başkası değildi.

Hariadin, Prensesini saygıyla selamlamış ve kısa, keskin bir emirle askerleri, High Spires’a açılan bir ‘koridor’ oluşturmuşlardı.

Prenses, Udoorin, Anglenna, Largo ve şehir muhafızları High Spires’a girerken saldırı gerçekleşmişti..

Birliğinin içinden üç elf bir anda Prenses Lorna’ya saldırmıştı!

Sonuncusunu ise Largo, geçmiş yaşından beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek elfin kılıcını, kolunu boydan boya yarması pahasına saptırır ve muhatabının adem elmasına yumruğunu indirir..

Elf yerinde bir and tökezler, sonra nefesi kesilmiş bir şekilde yere devrilir.

HAYIR!“, diye kati bir sesle emreder Largo ve suikastçıya inmekte olan kılıçlar bir anda dururlar.

“Canlı.. Onu canlı istiyorum!”, der ajan, sıkılmış dişleri arasından.

“Manga komutanı Hariadin! Elflerinizin neden kutsal prensinizi hedef aldığını bana açıklamak ister misiniz?”, diye kapkara bir suratla hırlar Udoorin.

Kaşla göz arasında gerçekleşen saldırı ve karşıt saldırı karşısında bir an dona kalan Hariadin, olayın gerçek tekabülüne uyanıverir.

“Hanımım..”, diye zorlukla hiddetine hakim olur bir sesle konuşur. “Olanlardan dolayı sizden şahsen özür dilerim. Bu.. bu kabul edilemez bir durum.. Bu askerleri yıllardır tanıyorum. Üçü de fevkalade çalışkan, aklı başında, bu güne kadar hiçbir taşkınlıkları olmayan, emir komuta zincirine sadık adamlardı!”

“—Ve annemin de köstebekleriydiler..”, diye sessiz bir nefretle ekler Anglenna. “Prenses Alor’Nadien ne.. Sizin ivedilikle ana binaya girmeniz gerekiyor. Annemin verdiği son emri hatırlıyorsunuz, değil mi?”

Bütün olup bitenleri hayret ve sonrasını da kahrolmuş bir ifadeyle seyreden Lorna sesini çıkarmadan, bir elini Udoorin’in koluna yaslar ve High Spires’a girerler.

Onları şehir muhafızları, acı ve kan kaybından zorlukla ayakta duran Largo’nun diğer koluna girip destek olan Anglenna takip eder.

“Bu benim için biraz utanç verici bir durum.”, diye inler Efendi Largo.

“Neden? Eminim sarhoş halini taşıyan ilk kadın ben değilim.”, diye soğuk bir ifadeyle tıslar Anglenna.

“Sorun da orda. Ben hayatta asla sarhoş olmadım.”, der Largo sıkılmış dişleri arasından.

“Sorun nedir o zaman?”, diye sorar Anglenna, ama bir yandan da soluk gözleriyle etrafı süzer.

“Utanç verici olan, sizin beni taşıyor olmanız..”, der adam mutsuz bir ifadeyle.

“Kes sesini Largo. Bilmelisin ki senden hiç hoşlanmıyorum. Ve her Arashkan’a geldiğimde peşime köpeklerini takmandan da hiç hoşlanmamıştım.”, diye hışmeder elf kadın.

“O ‘köpekler’ sadece sadakatlerinin gereğini yapıyorlardı. Tıpkı senin gibi. Aradaki farkı açıklamama gerek var mı?”, der Largo sessizce ama sesinde pek az kin vardır artık.

Anglenna susar.

Belli ki bilinçli bir şekilde yaptığı seçim, dolayısıyla da seçtiği ‘taraf’, o kadar kolay kabul görmeyecektir.

Açıkçası high elf asilzade bunu beklemiyor değildi, zira Anglenna Sunsear pratik, zeki ve hayata dair pek az hayalperest düşleri olan bir kızdır. Babası Selvius Brightleaf’in ani ve beklenmedik ölümü, ona bütün ‘mutlu’, ‘güzel’ ve ‘umut’ içeren düşünceleride yok etmişti ve annesi Angrellen’de bunun böyle kalması için elinden geleni ardına koymamıştı.

Yinede.. etrafındakilerin kendisine gösterdikleri kuşku, itibarsızlık ve neredeyse açık nefret, kızın canını yakıyordu.

Ve işin en ironik yanı ise, halen annesinin kuklası olduğu zamanlar da dahil, her zaman kendisine güvenen.. hayır, güvenmeyi seçen.. ve seven tek kişi, annesinin bütün husumetinin odağı olan kişinin kendisiydi;

 

Prenses Alor’Nadien ne..

 

..ve onun yanından ayrılmayan, daha bir ay öncesine kadar ‘aptal’ ve ‘hödük’ olarak gördüğü genç Udoorin.. Dorin.. Rin.. denen çocuktu!

‘Tencere-Kapak!’, diye mırıldanır Anglenna. ‘İkisi de ya kaçık, ya aptal, ya saf yada enayi..’

Sonra platin sarısı kaşları çatılır.

Hayır..

Kaçık? Belki.. Biraz.. Muhtemelen..

Özellikle de ikisinin mütemadiyen, ‘kol kola’ ve ürkütücü bir cesaretle en önden düşmanlarının arasına dalmaları göz önünde bulundurulduğunda..

Ama aptal, saf yada enayi değil.

Dürüst ve.. samimi..

..ve Anglenna birden High Woods’un neden bir yarı elfi ‘kalbi’ olarak seçtiğine ‘gerçekten’ anlayıverir..

..ve zincirleme kaza gibi Anglenna bir şeye daha ayılır..

High Woods’un, Prenses Alor’Nadien ne’yi ‘kalbi’ olarak seçmesiyle prensesin de Udoorin denen çocuğu ‘kalbi’ olarak seçmesinin altında yatan sebepler gerçekte aynıdır!

“İnanılır gibi değil!”, diye ünler Anglenna acı bir hayretle. “Bunca zamandır hep gözümün önündeydi ve ben göremedim bile..”

“Efendim?”, diye sorar Largo.

“Hiç hayatınızda, gözünüzün önünde olup da fark edemediğiniz muhteşem bir şey oldu mu, Efendi Largo?”, diye sorar Anglenna.

“Evet..”, der Largo kayıp bir ifadeyle.

“Ülkem Arashkan!”

 


 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi modül role play savaş serenity serenity home Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

 

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

 

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

 

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve bir grup kadın ve çocuğun peşine takılmış Orken mangasının üstüne yükünü almış çığ gibi çöker.

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in göğsünü omzundan böbreğine kadar çaprazlamasına yarar, hiç sektirmeden ikincisinin kolunu biçer, üçüncüsünün ise suratını çenesinin altından alnının tepesine kadar açar.

Dördüncüsünü ise herhangi bir zarafet göstermeksizin gırtlağından kavradığı gibi havalandırır, ve arkasından gelen diğer Orken’lerin üzerine yıkar..

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir..

Genç adamın yardığı ilk Orken’i başından apış arasına kadar, bir de genç kız yarar, ve Orken, ancak şişlenmiş bir yaban domuzundan çıkabilecek bir böğürtüyle çığlar ve kara, katranımsı bir kan gölü içerisinde yere yığılır.

Lorna sevdiği adamın kötürüm bir rüzgar gibi yanlarından geçtiği bütün Orken’lerin arasından, kendisi de bir ölüm dansörü gibi raks ederek süzülür.. Elindeki üç yardalık, kara dumanlar içerindeki glavyenin yirmi inçlik çeliği, kolu kesik ikinci Orken’in boğazından geçer, üçüncüsünün üstünden sıçrar ve Dorin’in yanında belirirken geniş, ıslak bir ark çizer, ve birinin bacağı kopmuş, diğerinin ise içi boşalmış iki Orken daha devrilir.

“Tencere-Kapak. Bunların ikisi de aklını kaçırmış.”, diye esefle başını sallayarak söylenir Anglenna Sunsear. Ardından, “Dört, üç, iki.. ve bir..”, diye sessizce geri sayar ve bir anlığına high elf kızın silik yeşil gözlerinde bir kıvılcım çakar..

..ve genç adamı bir sonraki hamlede akıllarınca sarmayı düşünen gerideki yarım düzine Orken’in arasına harlayan, eti kemiğinden ayıracak bir ateş topu bırakır!

 

Udoorin, Lorna ve kuzeni Anglenna, küçük Inshala’nın açtığı bir geçit büyüsü ile tekrar Arashkan’a dönmüşlerdi. Ancak vardıkları Heaven Parkının güzelliğinden pek azı kalmıştır zira koruluğun neredeyse tamamı ya çoktan yanmış yada acı bir şekilde yanmaktadır. Üçlü, parktan çıktıklarında büyük bir hüzünle ölen Arashkan şehrini seyretmişlerdi.. Toz ve dumandan görebildikleri binalar ya yıkılmış yada cayır cayır yanmaktaydı. Şehrin her yerinden çatışma sesleri, çığlıklar, inlemeler ve koşuşan Orken’lerin kart sesleri duyulmaktaydı. Ancak hepsinden kötüsü ise cesetlerdi..

Anglenna, Lorna ve Udoorin nereye bakarlarsa baksınlar, her yere saçılmış cesetleri görürler; kıyılmış, ezilmiş, parçalanmış ve yanmış cesetler..

Erkek, kadın ve.. çocuk cesetleri.

 

“Buna.. Buna biz sebep olduk..”, diye inler Lorna boğuk bir hıçkırıkla.

“Hayır, kuzenim. Biz muhteşem bir oyuna alet edildik, ama ne bu kıyımın sebebi idik, ne de ona sebep olduk. Şehre saldıran neredeyse yüz bin, belki de daha fazla.. çok daha fazla Orken var.”, der Anglenna soluk bir ifadeyle. “Bizim imha ettiğimiz mangoneller sabah-akşam çalışmış dahi olsalar bu sürüyü durduramazlardı çünkü şehrin duvarlarını koruyacak bir ordu yoktu. Olan ise sadece muhafız birliklerinden ibaretti ve onlar da surların tamamını tutabilmek için yeterli değillerdi. Arashkan, istihbaratına güvendi ancak birileri bizi işlettiği gibi belli ki onları da kör bırakmayı başarmış.

Arashkan ve Bari Na-ammen; farklı içerikler, aynı sonuçlar..”

“Leydi Lorna, Haş Teyze, böyle açıkta durmayalım.”, diye kendi yüzü de kerpiç gibi olmuş bir ifadeyle konuşur Udoorin..

..ve tam o anda kadın ve çocukların çığlıklarını, ve böğüren Orken kahkahalarını duymuşlardı.

 

✱ ✱ ✱

 

Teşekkür ederim, beyim. Size hayatlarımızı borçluyuz.”, diye ağlayarak sarılır oldukça genç yaşlardaki sıska, sarışın kız Udoorin’e. “Bizler Arashkan ‘Kayıplar Yetimhanesi’nin öğretmen ve bakıcılarıyız ve bunlarda sorumlu olduğumuz yetimler.”

Udoorin yüzü kızarmış bir şekilde öylece durur ve sıska kadının üzerinden Lorna’ya yalvarır gibi bir ifadeyle bakar. Lorna serin bir ifadeyle sessizce yaklaşır ve nazikçe kadını genç adamdan ayırır. “Hanımefendi. Burası siz ve yetimleriniz için güvenli bir yer değil. Gidebileceğiniz veya saklanabileceğiniz bir yer var mı?”

“Rıhtım.. Duyduğumuz kadarıyla oradaki okçu birlikleri hala mukavemet gösteriyorlarmış, hanımım. Bizlerde çocukları oraya götürüyorduk.”, diye titreyerek konuşur genç kadın.

“Kendiniz gidebilecek misiniz? Bizim şehrin öbür ucuna gitmemiz lazım.”, diye sorar Lorna.

“Gi.. Gidebiliriz sanırım, hanımım. Ancak duyduğumuz kadarıyla şehrin kuzey-batı kısmı, Richarc District, tamamen istila edilmiş ve yıkılış durumdaymış ve ayakta kalan bütün evler de yanıyormuş. Kuzeydeki askeri üstte ise direniş devam ediyormuş ama mücadele fevkalade kanlı geçiyormuş. Her yerde ölüler varmış, hanımım..”, diye çökmüş bir ifadeyle ağlayarak anlatır sıska kız.

“Alor’Na..”, diye seslenir Anglenna. “..Gitmemiz lazım.”

“Hanımefendi. Parkın içinden koşarak gidin okçular birliğine ve oradan da rıhtıma yönelin. Park çoktan yandığı için pek az düşmanla karşılaşacaksınızdır orada ve saklanma şansınız daha büyük olacaktır.”, diye acil talimatlar verir prenses ve Udoorin ve kuzeni Anglenna ile birlikte kuzeye, çarpışmaların en şiddetli —ve kanlı— geçtiği yerlerden birine doğru yollanırlar..

 

✱ ✱ ✱

 

Tüm şehir saldırı altında, ayakta kalan herkes eline ne geçirirse bir şekilde savaşıyor ve bu şerefsiz çapulcu hayvanlar ise yağmalama yapmaya kalkıyorlar. Hiç olmazsa yerden bir taş alıp düşmana atsalar bile faydası olurdu!”, diye fena halde kızmış bir şekilde burnundan soluyarak harlar Udoorin, ellerine, kollarına ve yüzüne sıçramış kanları, artık kızıl-kahveye dönmüş bir paçavra beziyle silerken.

“Haklı olmakla beraber, buna vaktimiz yok, genç delikanlı.”, diye konuşur Anglenna. “Bu soytarıları tamamen es geçip yolumuza devam edebilirdik.”

“Haş Teyze..”, diye sakin olmak için ciddi bir çaba sarf ederek konuşur genç Udoorin, sol bacağından sızan kanı durdurmaya çalışırken. “Burada savaş halinde göz ardı edilebilecek anlık zarafetlerden bahsetmiyoruz. Yağmacılık krallığın tüm şehirlerinde kati olarak yasak ve cezası da idam olan bir suç.”

“Tekrar; haklı olmakla beraber..”, diye aynı serin tavrıyla cevap verir high elf kadın. “..onlarla uğraşmamız, vakit ve kaynak kaybından başka bir işe yaramadı, ve en nihayetinde de hiçbir kimseye de faydası olmadı, zira biz onları umursamamış olsaydık, Orken’ler onlara mutlaka yetişir ve keserdi.”

“Arada fark var..”, diye bacağından dolayı dişlerini sıkarak konuşur Udoorin.

“Arada fark varsa, bunu ben göremiyorum, genç Udoorin.”

“Orken’ler onları, herkesi kestikleri gibi kesmiş olurlardı.”, der Udoorin ve Haş Teyze’ye döner.

“BİZ İSE ONLARI CEZALANDIRDIK VE ONLAR ÖLÜRKEN, NEDEN ÖLDÜRÜLDÜKLERİNİ BİLEREK ÖLDÜLER!

 

Anglenna’nın tek kaşı kalkar ve hafif hayretle genç adama bakar, zira ‘aradaki fark’ oldukça ince, ve gerçekte de sadece teknik bir farktır. High elf kadını şaşırtan bu fark değil, bu gencin bu farktan haberdar olmasıdır!

Lorna yorgun olmasına rağmen, eliyle gülümsemesini gizler ve Udoorin’in yanına, bacağındaki yarayla ilgilenmek için yönelir, ancak kuzeninin yanından geçerken, “Seni uyarmıştım, abla. Udoorin bir vitrin. Dorin ise gerçek ve o söz konusu olduğunda beklentilerini düşük tutarsan, daim şaşkınlığa alışmalısın.”, diye gülümseyerek fısıldar.

 

Anglenna’nın keskin dudakları çok hafif yukarı doğru bükülür.

Bu bir şah oyunu olmuş olsa, vezirini kaybetmiş olurdu.

 

Lorna, Udoorin’in yanında dizlerinin üzerine çöker ve temkinli bir şekilde genç adamın bacağındaki yarayı inceler.

“Önemli bir şey değil, Lorna. Anlık dikkatsizlik sadece. Ve gökler aşkına, önümde öyle eğilmezsen pek sevineceğim.”, diye fena halde utanmış bir şekilde fısıldar Udoorin, prensese.

Lorna ise kaşlarını çok hafif çatar ve genç adamı süzer.

“Sevgili Dorin. Yaralı olan ben olmuş olsaydım sen aynını yapıyor olmaz mıydın?”, diye nazik bir hicivle sorar.

“Umm.. Bu o yüklü sorulardan biri değil mi? Hani, nasıl cevap verirsem vereyim, başımın belaya gireceği cins sorulardan..”, diye kızarmış bir şekilde söylenir genç adam.

“Eveeet.”, der kız ona muhteşem bir gülümseyişle. “Bununla birlikte, senin bana göstereceğin ilginin neden dengini benim de sana gösteremeyeceğimi hala söylemiş değilsin.”

“Umm.. sen bir prensessin ve hiç kimsenin önünde eğilmemelisin..”, diye anca duyulur bir sesle mırıldanır Udoorin.

“Ve sen de benim müstakbel eşim.. ‘kocam’ değil misin?”, diye sorar daha da kızarmış adama.

“Ben.. Umm.. Sen benim eşim olduğunda da olduğundan daha azı olmanı istemiyorum, sevigili Lorna. Sen asla kimsenin önünde eğilmemelisin.. Bari Na-ammen’e olanlardan sonra bu çok daha önemli oldu artık.”, diye anlatmaya çalışır Udoorin.

“Babamın bana yaptığının aynısını sen de mi bana yapacaksın, sevgili Dorin? Tercih hakkımı elimden alarak..”

“Lorna. Lütfen. İkisi hiçbir şekilde aynı değil. Ne içerik, ne de.. aynı değil işte. Aradaki farkı bana üzerinde biraz düşünecek vakit tanırsan söyleyebilirim. Şu anda aklıma gelmiyor. Sadece.. Sen seçilmiş birisin, Lorna.. Halkının ve High Woods’un seçtiği, kalplerin zenginliğisin.”

“Haklı olmadığını söylemeyeceğim sevgili Dorin. Ancak bana bakarken, lütfen sen de, senin benim zenginliğim olduğunu hatırlamanı diliyorum.”, diye ciddi, samimi ve çelik gibi bir inatla cevap verir prenses. Sonra bohçalarından birinden çıkardı sargı bezlerinden birini açar ve genç adamın bacağına sıkıca sarar, seri bir alışkanlıkla sargının ucunu yırtar, ve yırtık uçları birbirine bağlar.

“Seni seviyorum.”, deyiverir genç adam bir anda.

Kız olduğu yerde bir an nefesi kesilir.

Ve yüzünde pembenin muhteşem bir tonu peyda olur.

“Teşekkür ederim, sevgilim Dorin. Beni sevdiğini biliyorum. Ama yine de duyması, bilmesi kadar güzel. Teşekkür ederim.. Şimdi. Benden gizlemeye çalıştığın, kolunun iç tarafındaki yaraya da bir bakalım mı?”

 

“Genç muhabbet kuşlarının arasına girmek istemem. Nevarki bu yöne doğru yaklaşan bir bölük Orken var sanırım. İsterseniz devamını sonraya bırakalım.. mı?”, diye acımasızca gülümser Anglenna ikisine de.

 

✱ ✱ ✱

 

Lorna devrilmiş duvara kulak çınlatan bir şiddetle çarpar ve gözleri kararır. Alnından sızan kan bir kaşında toplanır, sonra da sızarak uzun, ince bir çizgi halinde aşağı doğru akar ve gözünü yakar..

..ve kızın farkındalıkla ilişkisi kopar..

HAŞ TEYZE!“, diye paniğin gıdım mesafesindeki bir korkuyla kükrer Udoorin, ancak pozisyonunu korur ve önündeki Orken’i, bir, iki, üç darbeyle kolunu, dalağını ve suratı açar!

Genç adam kendi cüssesinden beklenmedik bir ivme ile kalan son üç Orken’in arasına dalar..

 

“Alor’Na?”, diye fısıldar Anglenna, duvarın dibine yığılmış kızın yanına çömelerek.

Lorna’dan anlaşılması güç bir şeyler duyulur.

 

Anglenna yavaşça, nazikçe kızın başını kaldırır ve küçük, sevgili kuzeninin kan içindeki yüzüne bakar ve içinde bir şeylerin sızladığını hisseder.

Bari Na-ammen’in son prensesinin yanan, pis bir şehirde, halkı bile olmayan bu insanlar için çarpışmıyor olmalıydı. O, ordusunun güvenliğinde ve çadırından olayları kumanda ediyor olmalıydı.

Çadırında ve güvende..

Tıpkı babası Grandaleren’in yüz yıllar önce Themaslar’da yaptığı gibi..

Ama hayır!

Lorna’sı önde ve ordusuz, güvenli olması bir yana, an itibariyle krallıktaki muhtemelen en tehlikeli yerde, canını dişine takmış ölümüne savaşmaktaydı..

 

“Alor’Na..? Bebeğim kalkmalısın. Burası uyumak için tekin bir yer değil.”, diye içinde korku ve aciliyet hissi barındıran bir sesle tıslar, ancak kızdan yine muallak bir mırıltı gelir.

Anglenna’nın gözleri kısılır.

AYAĞA KALK ALOR’NADİEN NE! PRENSİNİN SANA İHTİYACI VAR!..“, diye keskin bir sesle hışmeder.

 

Lorna yavaşça başını kaldırır.

Kanlı gözleri aralanır.

Ağır, sersem hareketlerle doğrulmaya çalışır..

..ve bir anda koybolur!—

 

Udoorin göğsüne isabet eden bir balta darbesinden kıl payı sakınır, ancak omzunu yaran tırtıklı kılıçtan kurtulamaz.

Yüzü acıyla ekşir ancak kararlı bir ifadeyle kendi dev baltalarını savurmaya devam eder; Udoorin, bu üç mel’un yaratığın kendisini aşıp Lorna’sına yada Haş Teyze’ye ulaşmalarına izin vermeye hiç niyeti yoktur.

 

—Ve yirmi adım ileride, Orken’lerin arkasında peyda olur..

 

Üç yardalık sapın ucundaki yirmi inçlik çeliği, bir tırpan gibi savurduğunda, Orken’ler ne olduğunu anlayamadan çoktan ölmüşlerdir;

Üç çirkin kafa, patır kütür yere yuvarlanır.

Bedenleri ise bir kaç saniye öylece oldukları yerde kıpırdamadan dururlar..

..sonra anlaşmışlar gibi üçü de öne doğru seyreder ve boğuk birer gürültüyle devrilirler.

 

“Geberesice köpekler!”, diye sesiz bir hışımla söylenir prenses!

“Alor’Naaa..”, diye hiç tasvip etmeyen bir tonla nazikçe azarlar Anglenna kuzenini.

Udoorin ise hayret içerisinde kıza bakakalır.

“Ne? İzci Onbaşıları Laila ve Bremorel’in böyle bağırdıklarını duydum. Bana yerinde kullanılmış bir ifade gibi geldi.”, diye asice Udoorin’e bakar prenses, hafif kayık gözlerle.

“Ummm..”, diye afallar Udoorin bir an, sonra sevdiği kıza yaklaşır ve kızın yüzünü çenesinden kavrayıp, içsel bir ateşle yanan yeşil gözlerinin içine bakar ve, “Evet. Dinlenecek bir yer bulsak iyi olur. Leydi Lorna başını fena çarpmış.”, diye klinik bir ifadeyle konuşur.

“Ben iyiyim ki!”, der Lorna genç adama ve şirin bir şekilde sırıtır.

“Haş Teyze.. Siz leydinin kolunun altına girin isterseniz. Sanırım sekiz muharebe bir gün için yeterli. Ben saklanabileceğimiz, güvenli bir kiler bulacağım.”

Prenses Lorna, genç adamın elini tutar ve başını avcuna yaslayıp gözlerini kapatır.

“Sadece biraz yorgunum.”, der ve yavaşça yana doğru meyleder.

 

Udoorin, kız devrilmeden onu yakalar ve kucağına alır.

“Sanırım o kileri ivedilikle bulsak iyi olacak.”, diye sessizce, ama kaşları hafif çatılı bir şekilde, kucağında kendinden geçmiş kızı seyrederek mırıldanır.

 

✱ ✱ ✱

 

Nasıl oldu?”, diye yüzünde endişeli bir ifadeyle sorar Udoorin.

“Emin değilim. Korkarım sağlık, annemin ilgisini cezbeden bir alan değildi.. Dolayısıyla bu konuda herhangi bir eğitim vermedi.”, der Anglenna hafif kayıp bir sesle.

“Ben iyiyim.”, diye mırıldanır Lorna ve göz kapakları kıpraşır.

Ve bir anda gözleri açılır.

Kızın alnındaki ince yarık kötü bir şekilde temizlenmiş ve kabuk bağlamıştır. Solgun ve çarpılmış bir ifadeyle gözleri, yakmaya cesaret edebildikleri küçük bir mum ışığında gizlendikleri kekremsi duman kokan kilerde gezinir.

Sonra Udoorin’de kitlenir.

“Yanıma gelip otursana sevgili Dorin.”, der kız neşeli bir sesle.

“Umm..” diye kızarmış bir ifadeyle Anglenna’ya bir bakış atar Udoorin.

“Hadi ama Rin!”, diye alt dudağını pörtletip mızmızlanır prenses.

“Rin?”, diye iki kaşı kalmış, dudakları bükülmüş bir şekilde sorar Anglenna.

“Umm.. Bunun sadece aramızda kalması gerekiyordu, Lorna..”, diye daha da utanmış bir şekilde mırıldanır Udoorin.

“Lenna ablam sır tutar ki. Öyle değil mi, abla?”, diye kelimeleri ağzında biraz yuvarlayarak söyler prenses.

“Evet. Artık eminin. Başını fazla şiddetli vurmuş. Prensesin bu güne kadar bana ‘Lenna’ diye hitap ettiğini hiç duymadım. Açıkçası böylesi samimi bir üslupla bana hitap etmesi pek şirin olmakla beraber, başını çarpmış olmanın verdiği sarsıntıyı düşünürsek, bunu biraz tedirgin edici buluyorum.”, diye söylenir düşünceli bir tonla Anglenna.

“Hadisene ama Rin!”, diye biraz kızmış, biraz da küskün bir ifadeyle söylenir prenses.

Udoorin sessiz bir tedirginlikle kızın yanına oturunca kız mutlu.. ve kayık bir şekilde genç adamın koluna girer, başını omzuna yaslar ve, “Bunu daha sık yapmalıyız. Yalnızlık çok hoşuma giden bir şey değil. Babamın sarayında hiç arkadaşım yoktu. Sadece Lenna ablam benimle oynardı. Sanırım bu yüzden içime kapanık oldum. İçime kapanmayı sevmiyorum, Rin.. Sarılmak ve sevilmek istiyorum.. Bu kadarını dahi hak etmiyor muyum?”, diye ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Udoorin yutkunur.

Ve bir anda koluna tutunmuş kız hakkında tekil, ve ilginç bir şekilde de ‘sakil’ bir şeye ayılır.

Kızın bu hali, onun olduğunu düşündüğü halinin gerçekteki tekabülüdür.

Kız bugüne kadar, yetiştirilme tarzı, bir prenses oluşu, politik duruşu ve sayısız kısıtlamalar dolayısıyla her zaman kendisine hakim ve mukallit oluşu, ve öyle de görünmesi gerektiği için asla gerçek duygu ve düşüncelerini açıkça dile getirememiştir. Kız hayatı boyunca sadece elflere özel bir toplulukta yarı elf, diğer yarısı ise bir insan olarak, farkındasız bir tabuyla itelenmiş, ve bastırılmış duygularla yaşamıştır.

Udoorin fena halde bozulur..

..ama daha çok üzülür.

Omzundaki yaraya rağmen, kızın yapıştığı kolunu kurtarır ve onu sarar.

“Benimle içine kapanık olmana gerek yok, Lorna. İstediğin zaman sarılabilirsin, çünkü her zaman sevileceksin. Ve ben de hakkettiğini vermek için elimden geleni yapacağım.”, diye gür sesiyle fısıldar.

“Başımı göğsüne yasladığımda kalbini duyabiliyorum. Kalbin o kadar güçlü atıyor ki.. Ve sen konuşunca sesinin titreşimlerini ta içimde hissedebiliyorum..”, der kız muallak bir fısıltıyla.

“..ve o titreşim kulağımı gıdıklıyor!”, diye ekleyip ardından kıkırdar!

 

Anglenna dudaklarını büzüştürür —biraz da haklı olarak.

Sessiz, esef dolu bir nefes verir ve kendisi de dinlenmek için kilerin diğer ucuna yönelir ve ırkına özel olan trans haline geçer.

 

✱ ✱ ✱

 

Alor’Nadien ne gözlerini karanlığa açar. Sebebini tam olarak hatırlayamaz ama başında fena bir ağrı vardır ve yavaşça elini alnına, saç hizasına götürdüğünde kötürüm bir şekilde kabuk bağlamış yaraya dokunur ve gözlerini sıkarak sessizce inler. Elini tekrar indirir ve uyurkenki olduğu yere yaslar..

..Udoorin’in göğsüne.

 

Alor’Nadien ne buna ayıldığında karanlığa rağmen yüzü kızarır ve ‘Umarım sevgili Dorin’i utandıracak bir şey yapmamışımdır.’, diye geçirir içinden —ama ne elini çeker, ne de yasladığı başını genç adamın göğsünden kaldırır.

“Nasılsın?”, diye bir ses gürler kulağını gıdıklayarak ve prenses istemsizce kıkırdar.

“Ö.. özür dilerim sevgili Dorin.”, diye utanmış bir şekilde fısıldar kız.

“Özür dileyecek bir şey göremiyorum, sevgili Lorna. Başına ağır bir darbe yedin ve biraz da kan kaybettin. Dinlenebilmen için buraya geldik. Bir şeyler yedikten sonra tekrar dışarı çıkmamız gerekecek. Yanlışlıkla düşman saflarının fazla gerisinde kalmak istemeyiz, öyle değil mi?”, diye kızı daha fazla utandırmamak için konuyu dağıtmaya çalışır Udoorin..

..ama kendisi de yerinden hareket etmez.

 

Lorna’nın, başını göğsüne yaslamış olması, genç adamın uyumasını imkansız hale getirmiş ve karanlık, kekremsi duman kokan kilerde kaldıkları saatler boyunca kızın başını, ve saçlarını koklamıştı.

Lorna’sının başı..

Udoorin, kızın kokusunu tarif edecek doğru kelimeleri bulmakta zorlanır.

‘Sıcak’.. Evet kızın başı, bir şekilde ‘sıcak’ kokmaktadır.. Yada ‘sıcaklığı’ çağrıştırmaktadır. ‘Sıcaklığı’, ‘içtenliği’ ve ‘samimiyeti’..

Ve doğaya özgülüğü, yağmur sonrası taze çim, temiz toprak ve.. başka bi şeysileri daha..

O başka ‘bi şeysiler’ her ne ise, Udoorin’in dilinin ucundadır ancak çıkmamak için inat etmektedir.

 

“Kendimden geçtiğimde.. yanlış bir şeyler söylemedim diye umuyorum.”, diye anca duyulur bir fısıltıyla mırıldanır kız.

“Güzel şeyler söyledin, sevgili Lorna.”, diye itiraf eder genç adam.

“Ne kadar rezil ettim kendi mi—?”, diye başlar Lorna..

“—Başka zaman, güzelim.”, diye bitirir Udoorin. “Daha geniş, baştan sonra kadar içini dökebileceğin bir zaman.”

“O kadar kötü, demek?”, diye, yerin dibine girmiş bir sesle yüzünü genç adamın göğsünde saklar prenses.

“Hayır, sevgili Lornam.. O kadar muhteşem.”, diye düzeltir Udoorin.

 

✱ ✱ ✱

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve kilerden çıktıklarında karşılaştıkları bir grup şehir muhafızını fena halde sıkıştırmış Orken mangasının üstüne, kötürüm bir heyelan gibi çöker..

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in başını ensesinin kökünden ayırır, ikincisinin omurgasını açar, varlığına ayılamamış üçüncüsünün ise kafasını kelek patlatır gibi ikiye yarar.

Dördüncüsü ne olduğunu anladığında iş işten geçmiştir çoktan. Manyamış bir şekilde çığlayan genç, iri Orken’i gırtlağından yakalar, baltasıyla yaratığın midesini yere boşaltır ve olduğu gibi hala hayatta olan Orken’lerin üzerine fırlatır!

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir.

Hex Prensesi, Orken’lerin arasında ölümcül raksını yaparken, şehir muhafızlarının da gerisinden kart seslerle böğürerek yaklaşan bir başka Orken mangasının etrafında, neredeyse üç katlı bir bina yüksekliğinde alevden bir çember peyda olur bir anda..

..ve Anglenna, silik yeşil gözlerinin gerisinde beliren kızıl kıvılcımlar eşliğinde, sanki bir lir çalıyormuş gibi parmaklarını büyük bir zarafetle gezdirir havada;

Alev çemberi, ateşli bir neşeyle high elf büyücünün emrine gelir ve Orken’lerin üstüne kapaklanır..

 

Yok olan Arashkan şehrinde geçirecekleri zorunlu ikinci gün daha yeni başlamıştır ve Udoorin, Lorna ve Anglenna, daha şimdiden manyamıştır.

İşin ilginç yanı, Udoorin ve sevgili Lorna’sının ‘koordine’ çılgınlığı pek de yeni bir durum değildir.

Yeni ve gerçekte hayret verici olan, babası Selvius Brightleaf’i kaybetmesinden itibaren tüm eğitimini neredeyse 170 yıl annesi Angrellen’den alan Anglenna’nın soğuk, hatta mekanik denebilecek ‘mantık’ ve ‘hesabı’ terkedip bu duruma eşsiz bir mutlulukla ayak uydurmasıdır!

 


Rin: Lorna’nın, Udoorin için çok nadiren kullandığı, aralarındaki gizli takma isim; konfor, rahatlık, teselli, avutucu ve ‘mücevher’ anlamlarını taşır.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part One)

Shared Dreams
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Gecenin karanlığında, yoğun ağaç ve çalıların ardında hayal meyal parıldayan bir çift yeşil, cam gibi saydam göz, kısılmış bir şekilde yaşlı adamı takip etmektedir. Gözlerin sahibi, yetişkin bir insanı kapıp götürebilecek kadar güçlü ağzını açar ve uzun, ıslak, zımparamsı diliyle ağzın yanlarından aşağı doğru meyleden nerdeyse üçer karış uzunluğundaki hançer dişleri sessiz bir şapırtıyla yalar, sonra koca küt burnunu ıslatır, iyi göğsünün derinliklerinden, gök gürlemesini andıran bir hırıltı kaçar. Üç yüz küsür kiloluk muazzam cüssesine rağmen yine de yer çekimini inkar edercesine bir fısıltıyla dev patisini bir adım daha ileri atar ve tüm kasları sıçramaya hazır bir şekilde gerilir..

“Efendi Cathber..”, diye, hırıltılı, imalı bir ses duyulur ve yaşlı adamın yanında karalar içinde bir adam peyda oluverir. “..Sizi bulduğuma pek sevindim.”

Yaşlı ‘Efendi Cathber’ bir an irkilir, karalar içindeki sinsi adamı görünce temkinli bir şekilde rahatlar.

“Merhaba, genç..?”, diye vızıltıyı andıran kısık ve kırık bir sesle sorar yaşlı adam.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim..”, diye tanıtır kendisini karalar içindeki sinsi görünümlü adam.

“Aaaa.. Efendi Aager. Saygı değer Şerif Standorin sizden bahsetmişti.”, diye dişlek bir şekilde sırıtır Efendi Cathber.

Aager Fogstep, Efendi Cathber’i farkındasız bir evhamla inceler. Yaşlı adam sadece yaşını geçmiş değil, yaşını geçeli yüz yıllar geçmiş biri gibidir zira kel kafasında saç kalmamış ve bu hali çok, ama çok uzun zaman önce gerçekleşecek kadar ‘güneş görmüş’tür. Uzun, ak sakalları neredeyse beline kadar inmiş ve çöp gibi kolları, yırtık cübbesinden görünen sıska bacakları ve kambur haliyle acınası bir haldedir.

Aager gördüklerine rağmen doğal temkini elden bırakmaz. Şerif Standorin, Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ve iki İzci Efendileri, Devien ve Moorat’in bu yaşlı adam hakkında konuşurken gösterdikleri saygıya bakılırsa, söz konusu saygı adamın yaşı ile sınırlı değildir.

Aager rivayet ve dedikodulara özellikle kulak kabartan biri değildir. Sadece göz ardı edecek kadar ahmak ve kibirli değildir, o kadar.

Ve kümülatif rivayetlere de bakılırsa, bu iki büklüm görünümlü yaşlı adam, Themalsar Savaşında bulunmuştur.. sekiz yüz elli yıl önce!

“Şerif sizin geleceğinizi, ve belki de şahsım gibi muhabbet etmeyi pek seven birisinin varlığının sizi mutlu edeceğini düşündü.”, der Aager ve bunu söylerken hicvetmez, gülümsemez ve kaşlarını çatmaz.

Düz ve tam anlamıyla ifadesiz bir yüzle söyler.

O güne kadar o yüzde ‘mutlu’ herhangi bir ifade asla oluşmamış biri gibi..

..Ve kapkara gözleriyle ormanın karanlığını süzer.

“Standorin her zaman çok düşünceli bir çocuktu..”, diye sırıtır Efendi Cathber.

“Evet, efendim.”, diye onaylar Aager muallak bir şekilde. “İsterseniz yola koyulalım. Mesafe biraz uzun.”

“Hayırdır, genç Aager. Tedirgin gibisiniz.”, diye neşeli bir kıkırtıyla sorar Efendi Cathber.

“Emin değilim, efendim.”, diye cevap verir karalar içindeki adam, sözlerini, gözleri gibi kısmış bir şekilde.

“Endişelenmenize gerek yok Efendi Aager. Vahşi ve yırtıcı hayvanlar benim gibi yaşlı bir adama musallat olmazlar zira onların istediği şey bende yok; Et!”, der ve kıs kıs gülmeye başlar Cathber ve garip bir adınımla, hoplaya topallaya yürümeye başlar.

Aager Fogstep yaşlı adamın elli adım kadar ilerlemesine izin verir. Sonra sesiz, hırıltılı sesiyle tıslar.

“Her ne isen, çık ortaya. Orada olduğunu biliyorum!”

Karalar içindeki adam uzun bir süre kıpırdamadan öylece durur yerinde, ama ormandan herhangi bir cevap gelmez.

Efendi Cathber’e yetişmek için döndüğünde arkasından çok hafif, anca duyulur bir ses gelir.

Aager hayatını ölüm ile raks ederek geçirmiş biridir. Nevarki ölüme bu kadar yaklaşmış olduğunu bildiği sadece iki anısı vardır.

Arkasından duyduğu ses ise o iki anıdan tamamen farklı bir ölümdür zira bu insanî değil, tamamen vahşi, kural ve kuramlardan beri, göğsünü sıkıştıran, derin bir hırıltının sesidir.

Aager, yaşlı Cathber’in peşinden gitmeye başlar. Ancak, ve belli etmeden, belindeki keskin bıçaklardan bir tanesini, kınıyla birlikte yere ‘düşürür’..

..ve kendisine has sessiz adımlarla gözden kaybolur.

✱ ✱ ✱

Inshala ‘la fey’ Frostmane, yüzünde mutlu bir ifadeyle gözlerini açar. Saf ve şaşkın bir şekilde etrafına bakınır ancak beklediği gibi masmavi bir gökyüzünü göremez. Kaşları hafif çatılır ve başını döndürüp etrafına bakınınca kendisinin bir mağaranın içinde olduğuna ayılır ve küçük bir kedi gibi gerinirken yavaş yavaş neden bu mağarada olduğunu hatırlamaya başlar ve bir anda irkilir. Hafif panik içerisinde kalkar yerinden küçük, sıskası çıkmış kız.

“A.. Aager?”, diye hem tedirgin, hem de korkudan pır pır atan kalbini zapt etmeye çalışır bir telaşla seslenir.

“Buradayım, küçük bayan.”, diye Aager’in hırıltılı sesini duyar ve bir anda kızın içine su serpilmiş gibi rahatlar.

“Ben.. ben gittiğini sandım!”, deyi verir küçük kız.

“Sensiz nereye gidebilirim ki?”, diye ciddi bir şekilde cevap verir karalar içindeki Aager ve oturduğu ateşin başından kalkar ve küçük kıza döner. Elinde bir çubuğa saplanmış ve kötü bir şekilde de yakılmış patatesi ve hafif ezilmiş teneke bir bardağı kıza doğru uzatır. “Dikkat et. Patates sıcak. Adını telaffuz edemediğim ‘şeysi’ çayın da..”

Kız çok kısa bir anlığına, Aager’in gerçekten önünde olup olmadığına emin olmak istiyormuş gibi ona alık alık bakar, sonra yaptığı şeye ayılır ve kızarmış bir ifadeyle patatese uzanır..

..ve küçük bir ‘Ayy!’ sesiyle elini yakar.

Aager gülümser ama bunu sessizce yapar. Kızın ‘şeysi’ çayını onun yanına bırakır, ateşten kendisi de bi çöp yanık patates kapar, kıza bıraktığı teneke bardaktan daha da vahim bir halde olan bir başka bardağa acı kahve doldurur ve küçük kıza doğru meyledip onun yanına çömer.

“Bu ‘şeysi’ çayı değil ki ama. Tarçınlı kırmızı çalı çayı —Rooibos!”, diye düzeltir Inshala ister istemez ve ezik teneke bardaktan keyifle bir yudum hüpletir.

“Ve bunu benim ezberlememi bekliyor olman, hayret verici.”, diye sırıtır Aager.

“Neden olmasın ki?”, der ve soymaya çalıştığı sıcak patatesle elini tekrar yakar. “Uff.. çok sıcakmış ama.”

“Biraz beklersen yeterince soğur.”, der Aager.

“Ama çok acıktım!”, diye mızmızlanır küçük kız.

Aager sessizce uzanır ve sıcak patatesi alır, haşin bir-iki hareketle yanık kabukları yolar ve patatesi ikiye böler..

..ve ikiye bölünmüş patates bir anda soğur!

“Teşekkür ederim.”, der Inshala mutlu bir şekilde. “Ama bitkiler hakkında bilgilere nerede ne zaman ihtiyaç duyulur bilinmez, öyle değil mi Aager Fogstep?”

Aager bir anda eskiyi hatırlar. Çok eskiyi..

Drashan kadar eskiyi.

Aager, daha genç bir delikanlıyken yanında çalışmaya başladığı Primrose’u hatırlar.

“Simyanın kökü, sadece hangi maddeleri nelerle karıştırdığında ne elde edeceğini öğrenmek değil, her maddeyi, her bitkiyi ve her sıvıyı bilmeyi gerektirir. Bunu asla unutma delikanlı. Simya tehlikeli bir bilimdir ve ona gerekli saygıyı göstermezsen, seni öldürür..”

Primrose böyle başlamıştı ona verdiği ilk derse.

Ve gerçekte Aager kırmızı çalı çayına Rooibos denildiğini de bilir. Sadece Inshala’nın sesinde ona huzur veren bir tını vardır ve karalar içindeki adam o tınıyı duymaktan hoşlandığı için kıza itiraz etmektedir..

“Herkesin gittiğine hala inanamıyorum.”, der Inshala bir anda ve sesinden bu konuda mutsuz olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

“Herkesin gitmesi gereken yerler var. Umarım akıllı davranırlar ve sağ salim, tek parça halinde tekrar görebiliriz onları.”, diye mırıldanır Aager.

“Tedirginsin.”, der küçük kız bir anda.

“Evet. Bu, Udoorin’i ilk defa tek başına bırakmışlığım olacak.”

“Udoorin abi senden çok şey öğrendi ama ki! Ve yanında Lorna ve Anglenna ablalar da var.”, diye teskin etmeye çalışır Inshala, Aager’i.

“Bakıyorum ‘Ördek Dudak’la aranı yapmışsın, küçük bayan.”, diye gülümser Aager.

“O ördek dudaklı değilmiş ki. Annesi yüzünden devamlı kızgınmış. Gitmeden önce uzun uzun konuştuk.. Ben onun saçlarını örerken. Çok güzel saçları varmış yaaa.. İpek gibi.. Ve çok uysal!”, diye kaşları hafif çatılı bir şekilde anlatır Inshala.

“Uysal mı? Anglenna mı uysal?”, diye biraz şaşırarak sorar karalar içindeki adam.

“Hayır yaa.. Saçları çok uysal! Elime aldığımda, nasıl örmek istiyorsam o yöne, sanki kendi kendilerine hareket ediyormuş gibi şekil alıyorlardı.”

“Bremorel ablanın saçları da çok güzel ama onunkiler biraz kendisi gibi; hırçın ve inatçı! Nasıl yaparsam yapayım, o şekle girmemek için çaba sarf ediyorlardı sanki. Zaten ördükten bir saat sonra da Bremorel abla devamlı saçlarıyla oynadığı için, çözülüyordu yine. Themalsar’dayken beni çileden çıkarmıştı!”, diye alt dudağını pörtleterek söylenir küçük kız.

Aager gülümser.

“Anglenna ablanın annesinin onun saçlarını hiç örmediğini biliyor muydun? Pis cadaloz şey!”, diye hışmeder bir anda. “Benim bi kızım olsa, her gün örerdim onun saçlarını ki!”

Genç adam dayanamaz ve kıkırdar!

Aager.. kıkırdar!

Küçük kız patatesini bitirdiğinde biraz kendisine gelmiş gibidir. Ilımaya başlamış tarçınlı kırmızı çalı çayını da bitirip kalkmaya meyleder ama Aager kızın eline bir tane daha yanık patateslerden tutuşturur!

Kız önce patatese bakar, sonra da Aager’e.

“Ama ben doydum ki!”, diye sevindirik bir şekilde sırıtır.

“İlkini kendin için yedin. Bunu ise benim için yiyeceksin.”, der Aager.

Kız alt dudağını tekrar pörtletir.

“Ama ben doydum ki yaaa..”, diye sızlanır.

“Lütfen, Inshala. Biraz kendine gelmen lazım artık.”, der karalar içindeki adam ciddi bir ifadeyle.

“Kendimdeyim ki!”, diye söylenir küçük kız.

“Inshala. Lütfen. Benim için yeyiver.”

“Ama.. ama bu çantaş!”, diye mızmızlanır Inshala.

“Çantaş?”

“Çatnaj.. Şatnaç.. Jantaş..”, diye afallar ve kızın yüzü fena halde kızarır.

“Umm.. Şantaj?”, diye nazik bir şekilde önerir Aager.

“Evet, ondan işte!”, der kıpkırmızı suratla. “Çantaj! Senin yaptığın bu ama ki!”

“Pek sayılmaz, ama artık beraberiz ve bize bakacak bir Lady yok yanımızda. Zayıf düşmeni istemeyiz, öyle değil mi?”

“Düşersem beni tutarsın.”, der kız ve karalar içindeki adamın bir anda yüzünde oluşan ifadeden biraz korkar. O ifadeyi daha önce bir defa görmüştür ve tekrar görmek asla istez. Daha doğrusu, ‘sevgilimi’ olan bu adamın yüzünde o ifadenin bir daha oluşmasını istemez ve ivedilikle patatesin kabuklarını yolar ve büyük teşebbüsle hepsini ağzına tıkıştırmaya çalışır.

“Mfff mffım fıfafım fi!”, diye bir şeyler söyler.

Aager sesini çıkarmaz. Yavaşça kıza uzanır ve bir eliyle nazikçe kızı çenesinden tutarken, diğer eliyle de cebinden çıkardığı temiz bir bezle kızın yüzünü ve küçük dudaklarını temizler.

“Hepsini bir anda tıkıştırmamanı tercih ederdim. Seninle çok uzun bir hayatı paylaşmayı diliyorum, güzel Inshala. Ama bunun için sağlığına da biraz imtina göstermen gerekiyor. Bunu artık kendin için değil, bizim için yapmalısın.”, der sessizce, ve bunu da kendi gözlerini kızın muhteşem gözlerinden ayırmadan söyler.

Kızcağızın gözleri dolar.

Ve ağzına tıkıştırdığı patatesi zorlukla yutar.

“Ben.. ben özür dilerim. Üçüncü patates için hazırım ki!”

✱ ✱ ✱

Bir yerlerden at bulmamız gerekecek. Yolumuz oldukça uzun. Ta Durkahan’a kadar yürümeye kalkarsak oraya vardığımızda iş işten geçmiş olur.”, diye söylenir Aager. “Ve her yerde Orken sürüleri varken nereden nasıl at bulabileceğimizi bilmiyorum.”

“Ben.. ben hiç ata binmedim..”, der Inshala küçük bir sesle. “Düşersem her yerim kırılır ki.”

“Öğrenmesi çok da zor değil, küçük bayan. Olmadı almayı düşündüğümüz gibi iki at alırız, sen arkamda oturursun, at yorulduğunda diğerine geçeriz. Bu şekilde iki misli yol almayız ama yine de Orken’lerle aramızdaki mesafeyi ciddi bir şekilde de açmış oluruz.”, der karalar içindeki adam.

Inshala bir an durağanlaşır ve yüzünde mutsuz bir ifade belirir.

“Korkulacak bir şey yok. Ve yanlış bilmiyorsam sen atlarla konuşa da bilirsin.”, der Aager ve gülümser, ancak bunun küçük kızın üzerinde olumlu herhangi bir etkisini görmeyince biraz kafası karışır zira hayvanlar söz konusu olduğunda bu kızın çekinebileceğini düşünemez.

“Ne oldu, bebeğim? Sanıyorum ki sorun atlarla ilgili değil.”, diye düşünür küçük kızın zihninde.

Kız yine cevap vermeyince Aager onun yanına gider ve nazikçe kızı kendisine doğru döndürür.

“Sorun nedir? Bilmeden yanlış bir şey söyledim sanırım..”

“Sorun yok. Ve sen yanlış bir şey söylemedin Aager Fogstep.”, diye kızın sesini duyar zihninde Aager.

“Inshala. Seni rahatsız eden bir şey olduğunu hissedebiliyorum. Bir birimize açık olacaktık.”, der nazikçe kıza.

“Ben.. ben ne zaman ‘küçük bayan’ olmaktan kurtulacağım?”, diye bir anda ağlamaya başlar kız. “Beni hep küçük olarak mı göreceksin?”

Aager hayretle kıza bakar, sonra onu kollarına alır.

Sıskası çıkmış kız daha içli bir şekilde ağlar.

“Halbuki artık on altı yaşında bile değilim. Bari Na-ammen yolunda on yedime basmıştım!”, diye içli bir şekilde inler kız.

Aager kıza sarılmaya devam eder ama söyleyecek doğru bir şey bulamaz.

“Hep küçük olarak kalmak istemiyorum. Themalsar’dayken bana küçük muamelesi yapmıyordun halbuki. O kadar mı çirkinim artık?”, der boğuk bir sesle ve hıçkırmaya başlar.

“Inshala..”, diye kızı teskin etmeye çalışır Aager.

“O zaman bana dobraca ve denginmişim gibi bakıyordun. Şimdiyse bana küçük bir kıza bakar gibi bakıyorsun..”, diye inlemeye devam eder Inshala.

“Inshala..”, diye tekrar kıza seslenir Aager.

“Sıska olmam benim suçum değil ama ki.. Söz daha çok yemek için elimden geleni yapacağım. Sosyal şeysini de çok öğrendim ve o zaman ki gibi yabanî de değilim artık. Sebebini bir türlü anlayamasam da, sırf hoşuna gittiğini söylediğin için bu pis boynuzları bile gizlemiyorum.”

“Inshala..”, diye tekrarlar kendisini Aager.

“Daha ne yapmam gerekiyor benim küçük olmadığımı görebilmen için? Bilmediğim şeyleri yapamam ama ki! Beni hala küçük olarak görüyorsun ama büyük görmen için ne yapmam gerektiğini söylemiyorsun!”

“Inshala..”, diye cılız bir sesle dener şansını Aager.

“Kavgalarda da artık aptal bir dağ keçisi gibi dalmıyorum düşmanın arasına bile.. Lady abla diğerlerine nasıl kızıyorsa bana da aynısını kızıyor. Merisoul abla ise bana ‘cilve’ yapmam gerektiğini söyledi ama cilvenin ne olduğunu söylemedi. Sana aptal bir kız olduğumu söylemiştim. Bilmiyorum bir çok şeyi ama öğrenirim ki. Neyim eksik benim? Birileri size anlatmış her şeyi ama benim etrafımda anlatacak kimsem yoktu. Anlatmadığınız şeyleri nasıl bilebilirim ama ki?”

INSHALA!”, diye sert bir şekilde seslenir Aager kıza en sonunda.

Kızın sesi bir anda kesilir Aager’in zihninde ve iri, dolu gözlerle öylece kendisini sarmış adama bakar.

“E.. Efendim..”, diye korkmuş bir şekilde kekeler kız.

“Sana, küçük bir kıza sarılıyor gibi mi sarılıyorum?”, diye çatılı kaşlarla sorar kıza karalar içindeki adam.

“Bi.. Bilmem.. Senin hiç başkasına sarıldığını görmedim ki..”, diye söylenir kız.

Aager hiçbir şey söylemez bunun üzerine. Kıza sadece, yüzünde beliren hafif ürkütücü gülümsemeyle bakar..

..ve Inshala bir anda ayılıverir.

“Ben başkalarına dokunmayı seven biri değilim, Inshala. Dahası, başkalarının da bana dokunmasından hoşlanmıyorum ve buna pek az tahammül gösterebiliyorum. Sebebini sorarsan, bilmiyorum. Belki de kimseye, onlara sarılacak kadar güvenmediğim içindir. Yada sadece huysuz adamın teki olduğum için.. Hayatımda karşılaştığım ve buna istisna gösterebildiğim, sadece bir kişi oldu ve o da sensin ve bunun sebebi de sadece sana güvenmemle sınırlı değil.

Tıpkı aptallara tahammül edemediğim, ama seninle beraber aptal olmak beni tahmin edemeyeceğin kadar mutlu ettiği gibi. Tıpkı dans etmekten hoşlanmadığım ve bu güne kadar hiç ilgilenmemiş olmama rağmen seninle dans etmenin bana ‘doğru’ gelmesi gibi.. Ben şarkı da dinlemem çünkü benim için şarkı sadece bir vakit kaybı ve şarkı söylenen ortamlar aynı zamanda gardımızı da indirmemize sebep olduğu için. Ama senin o mırıldandığın şarkı beni eritiyor ve beni uçuruyor..

Şimdi sana bunları ‘küçük’ bir kızla yapabileceğimi düşündüren nedir?

Seni Themalsar’dayken de küçük bir kız olarak görmedim, Themalsar sonrasında da, gerçek yaşını öğrendiğimde de..

Dahası, her ırkın olgunluğa ulaşmasının yaşı farklıdır. Bir elf on altı yaşındayken teknik olarak hala bir ‘bebek’tir. Yüz yaşına kadar da bir çocuktur.

Ben bir insanım ama çocuk olma lüksümü beş yaşımdayken çoktan geride bırakmıştım. Tahmin ediyorum, sen bundan bile önce terk etmek zorunda kaldın. Bununla beraber, içine doğduğumuz koşullar her ne olursa olsun, yine de hem bedensel, hem duygusal, hem de zihinsel olgunluğa ulaşmamız yine de yıllara dağılan bir süreç.

Ben bir çok kavgaya girdim. Çoğunu istemedim ama zorunlu bırakıldım çünkü kavga etmememin bir zayıflık olduğu sanılan bir ortamda doğdum. Aynı şekilde bir çok da can aldım, bir çokları da benim canımı almaya çalıştı. Dolayısıyla kavga etmeyi ve can almayı çok iyi beceren birisi oldum.

Peki bu beni olgun birisi mi yapıyor? Kız kardeşim için bir zamanlar canımı bile verirdim. Ama sana yaptığı şeyden sonra onu ellerimle öldürmek istedim ve üçümüz arasında olgun davranabilen bi sen vardın ve sen bana seni ‘küçük’ bir kız olarak gördüğümü sanıyorsun..

Hayır, Inshala. Seni bir çok muhteşem şey olarak görüyorum ama ‘küçük kız’ bunların arasında yer almıyor. Nevarki sen de benimle aynı kırık kaderi paylaşıyorsun. İkimiz de çok küçük yaşta, çok kötü şeylerle karşılaştık, daha da kötü şeylere maruz bırakıldık. Ama karşılaştığımız şeyler ikimizi de gerçekte olgunlaştırmadı. Sadece keskinleştirdi..”

Inshala başını karalara bürünmüş adamın göğsüne gömer ve utanmış bir şekilde söylenir.

“Ben.. Ben özür dilerim. Seni kızdırdım. Etrafımda olup biten bir çok şeyi daha anlamıyorum ve bunlardan bazılarını ise korkarım hiç anlamayacağım. Ama senin anlattıklarının bir kısmını anladım.. Sanırım.. Anlamadıklarımı zamanla anlayacağım, söz!.. Olgunlaşınca..”, der kız mutsuz bir sesle.

Aager kollarıyla sarıp sarmaladığı kıza nazikçe seslenir.

“Bana bak, Inshala.. Gözlerime bak..”

Kız utanç içerisinde omuzlarını silker ve başını gömdüğü yerden kaldırmaz.

Genç adam bir eliyle kızın çenesini avcunun içine alır ve yüzü kendisine doğru çevirir.

Kız buna ancak çok kısa bir anlığına mukavemet gösterir, sonra kendi rızasıyla başını kaldırır, ıslak gözler ve kızarmış yüzle can attığı ürkütücü adama bakar.

Aager yavaşça eğilir ve kızı öper.

Başta ne olduğunu anlayamaz Inshala..

..ama birden, belki de içsel bir dürtüyle ayılıverir.

Ve sıskası çıkmış, çöp gibi kollarından beklenmeyecek bir güçle karalar içindeki adamın boynuna sarılır.. ve o öpücüğe doğru erir..

Karalar içindeki adam, o öpücükte kızın ‘küçük’ görünümün ne denli yanıltıcı olduğunu anlar..

..ve kızın gözlerinin ardında fokurdayan fırtınanın kaynayıp taştığını duyar gibi olur.

O fırtınanın içinde, iki ay kadar önce Gemini ile bağlandığında ziyaret ettiği kızın ‘hayal dünyasında’ gördüğü ‘Sessiz Orman’daki kurbağaların büyük bir gürültüyle vırakladıklarını, ateş böceklerinin ise mutlu bir heyecanla bir oraya, bir buraya vızıldadıklarını görür.

‘Şafak Sahili’nde ise güneş çok daha parlak, çok daha ‘hayat dolu’ yükselmektedir sanki..

Ve yükselen altın şafakta manta balıklarının, çılgın raksına müşahede eder.

Denizin, bir pasta dilimi gibi bölündüğü sahilde ise, dev ‘Shala’nın muazzam bir ivme ile denizden fırlayıp, daha da muazzam bir coşkuyla kendisini tekrar denize salışını, akıl almaz bir hayretle seyreder.

Ve kızın, uçsuz bucaksız dağlarında, yüzlerce.. belki de binlerce flamingo, bir anda havalanır, ve bütün gök yüzünü kaplayan zarif bir daire halinde uçmalarını izler.

Kızın kendisini götürdüğü yerler arasında belki de en manidar değişim, mis gibi ‘temiz’ ve insan elinden beri olan buzullarda gerçekleşir.

Uçsuz bucaksız buz dağlarında, kulak çınlatan bir çatırdama sesi duyulur ve zirvelerden biri ortadan ikiye bölünür, muhteşem bir çığ eşliğinde, yeri göğü inleten bir homurtuyla çöker..

Inshala gözlerini açar ve kendisini hayetle izleyen adama bakar.

“Bu.. Bu beklediğim bir şey değildi sevgilimi Aager Fogstep.”, diye pespembe olmuş bir şekilde fısıldar.

Aager boğazını temizler.

Zira bu, kendisinin de beklediği bir şey değildir.

Aager’in içindeki ses, ona fena tehditkar bir şekilde tıslar.

“Sus! Sakın bir şey söyleyip bu anı batırma! Yaptığın şeyi yaparak tüm kontörlerini harcadın. Top, onda artık.”

Aager yutkunur ve kollarındaki kızın muhteşem gözlerindeki fırtınanın sanki biraz durağanlaştığını —hayır, durağanlaştığını değil, ‘sakinleştiğini’ görür gibi olur.

Kızın aralanmış, olgun çilek renkli küçük dudakları çok hafif yukarı doğru bükülür ve nefes nefese bir sesle fısıldar.

“Sanırım uçurma sırası bende Aager Fogstep..”

✱ ✱ ✱

Aager Fogstep burnundan soluyarak yaralı izci kızların kaldığı çadırdan çıkar ve içeriden gelen kıkırtılar da fokurdayan hışmına hiç yardımcı olmaz. Karalar içindeki adam yumruklarını sıkar ve gecenin karanlığına doğru haşin bir küfür savurur..

Şu anda Drashan’da olmuş olsa, ikisinin de gırtlağına bıçağını dayamış, saçma salak açıklamalar, bahaneler ve abuk sabuk şeyler dinlemek zorunda kalmış olmaz, tüm gerçeği, bütün çıplaklığı ile öğrenmiş olurdu.

Ama işin püf noktası da bu değil miydi zaten; burası Drashan değildi ve bu insanlar ‘özgür’dü. Onun işi de bu insanların özgür kalmaları sağlamak için çabalamaktı. Ve sağladığı söz konusu ‘özgürlük’lerin an itibariyle işine gelmemesi, kızması için yeterli bir sebep miydi?

Aager farkında olmadan, eski ‘marifetleri’ olmasa da, eski ‘perspektif’ini değiştirmesi gerektiğine ayılır.

Karalar içindeki adam başını kaldırır ve gecenin karanlığında göz kırpan yıldızlara bakar ve derin bir nefes alır.

Evet, Drashan onun geçmişidir. Ama geleceği değil.

Ve kendisi ya bu gerçeğe boyun eğecektir, yada inatla etrafındakilerle boynuz tokuşturacaktır.

Aager bir an geri dönüp, bir çift suçluyu sorguluyormuş gibi terletmeye çalıştığı yaralı izci kuzenlerden özür dilemeyi düşünür ama bundan vaz geçer.

Bu işi zamana bırakmayı tercih eder ve zaman aralarını ya düzeltecektir, yada düzeltmeyecektir.

Karalar içindeki genç adam bulgularını —yada bulmadıklarını— Şerif Standorin’le paylaşmak için, son yirmi küsur yıldır bu ormana musallat olan kurt müptelasından kurtulmuş olmanın verdiği mutluluk ve neşeyle herkesin toplandığı büyük kamp ateşine doğru meyleder..

..ancak ayağı ‘çın’layan bir şeye çarpar.

Aager gece karalığında neyi tekmelediğini tam olarak göremez.

Sessizce eğilir ve tekmelediğinde ‘çın’layan şeye bakar..

..ve

‘Huh!’, diye ünler.

Sonra..

yavaşça..

kınıyla birlikte çadırın önüne bırakılmış..

hançerini alır..


dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity tarihçe the plot thickens

Changes..

Changes..

Timeline:

178 yıl öncesinden itibaren..

Değişim.

Kolay gelmez.

Genelde bize sormaz.

Geldiğinde de istenmez.

Değişim.

Gelmiş ise, alışkanlıklarımızın hayatımızın kendisi olarak belirlediğimizi ve artık yerimizde saydığımızı bize anlatır.

Geçmişe fazla bağlanmışsak bizi kırar.

Geçmişimiz yok ise bizi yanıltır.

Değişim.

Geldiğinde itiraz ediyor, onu suçluyor, mukavemet gösteriyor, korkuyor ve ona karşı mücadele ediyorsak, bilinmeli ki gerçek sorumluyu aynada görebilirsin çünkü durduğumuz yer, hayatta olduğumuz halde çoktan gömüldüğümüz yerdir.

Bu hikaye kronolojik olarak,
A Bard’s Tale XIII, “Searing Perspective” ‘den
sonra başlar,
ve “Annen için üzgünüm..” ‘den
önce biter.

Yine mi gidiyorsun, Lenna?”, diye sorar, uzun boylu, yakışıklı high elf.

“Bunun seni ilgilendirdiğini hiç sanmıyorum, Armathelius Riverblade. Dahası, adımla samimi olabileceğin kadar arkadaş değiliz. Aslına bakılırsa, arkadaş bile değiliz.”,  der, önünde duran elf kadar uzun boylu kız soğuk bir şekilde.

Armathelius, kendisinin ‘Lenna’ diye hitap ettiği, bir çoklarının ise ‘Buz Kraliçesi’ olarak lakaplandırdığı, fevkalade olduğu kadar, ‘erişilmez’ güzellikteki elf kıza uzun bir süre sessizce bakar. İçinde buruk bir kırıklık hissetse de bunu yüzüne yansıtmaz. Gerçekte yansıtıp yansıtmamasının da pek bir önemi yoktur zira kız onu umursamadığı gibi, ona bakma zahmetinde, yada nezaketinde, bile bulunmaz..

“Ri Grandaleren, kızının peşinden seni gönderdiğini duydum.”, der neşeli olmaya çalışan bir üslupla.

“Ri’mizin şahsıma verdiği herhangi bir özel emir varsa, bu tam olarak odur; ÖZEL! Ve ne seni, ne de bir başkasını ilgilendirir.”, der ‘Lenna’ adındaki kız, ve bunu söylerken de ne soğuk sesinden, ne de tavrından herhangi bir taviz vermez.

Genç Armathelius yine susar ve silik yeşil gözleriyle önünden umarsız bir eda ile süzülen muhteşem kızı seyreder.

“Prenses Alor’Nadien ne’yi sağ salim getir.”, der sessizce arkasından.

‘Lenna’ bir an durur.

“Prenses hazretlerine bir zarar vereceğimi düşünüyor olman çok ilginç, Armathelius. Ona ilgi duyduğunu bilmiyordum.”, der genç elfe buz gibi bir gülümseyişle.

“Prensesin sağlığı ve mutluluğu dışında, şahsına özel bir ilgim yok, Lenna.”, der elf sakin bir sesle.

Kız, adamın kendisine tekrar ‘Lenna’ diye hitap etmesinden dolayı kızar ve platin sarısı kaşlarını çatar.

“Beni ilgilendiren..”, der Armathelius, “..ona bir şey olması halinde, Prensesimizin saraydan ve Bari Na-ammen’den ayrılmasına kendisi sebep olmuş olmasına rağmen, Ri’mizin tez canlı davranması ve bundan seni sorumlu tutması.”

“Pek düşüncelisin, Lordum!”, diye hicveder ‘Lenna’.

Kaşlarını çatma sırası saki Armathelius’a geçmiştir.

“Annen sonsuza kadar yaşamayacak, Lenna. Daha ne kadar onun gölgesinde ve kuklası olarak kalacaksın? Kendi hayatını kendin idare etme zamanın gelmedi mi?”, diye sert bir şekilde cevap verir.

‘Lenna’ daha önce andırmıyor idiyse de, yüzünde beliren ifadeyle artık kesin olarak ‘Buz Kraliçesi’nin kendisi gibidir.

“Sanıyorum ki haddinizi aştınız, Lordum Armathelius. Dikkat edin. High Lady Angrellen hakkında konuşurken gösterdiğiniz saygısızlık, size çok pahalıya mal olabilir.”, diye burnundan soluyarak tıslar.

“Özür dilerim, High Lady Anglenna. Niyetim sizi üzmek değildi.”, der Armathelius aynı sert üslupla. “Bununla beraber, gitmeden önce bir şeyi size söylemeyi kendime görev bilirim.”

“Lütfen. Size ve ‘görevinize’ engel olmayayım, Lordum.”, diye nezaketsiz bir şekilde hırlar elf kızı.

“Annen evrenin merkezi değil.. Dahası, Bari Na-ammen’in kendisine borcu varmış gibi davranması ve bu güzel şehri yıkıcı tavırları ile bezdirmesi, korkarım gittiğinde seni de kendisi gibi yalnız bırakacak. Ve bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemez, Lenna.”, der genç elf, ama bunu söylerken sesi az önceki gibi sert değildir artık.

“Sanıyorum, bu ‘bir şey’den daha fazla oldu, Lordum.”, diye buzul kırılmasını andıran bir şekilde karşılık verir High Lady Anglenna.

“Hayır, Lenna. Söylediğim şeylerin hepsi ‘bir’ şeydi.. Ve gerçekte de ‘aynı’ şeydi..”

✱ ✱ ✱

Lenna ayak seslerini çok geç fark eder ve bir anda, önünde duran devasa yaratık, içinde bulunduğu kanlı arena, ve bir türlü yaratığı devirmekten aciz kalan ‘ahmaklar’ gözleri önünden kayar..

Buna rağmen, her nasılsa ‘prenses’ Lorna’nın, fal taşı gibi açılmış gözlerle kendisine baktığını görüverir..

..nevarki Lorna’nın korkuyla kendisine bakışlarını geç fark ettiği gibi, arkasından gelen ayak seslerini de çok geç fark etmiştir.

Prensesin kendisine neden öyle baktığını da, ardından yaklaşan ayak seslerinin neye tekabül ettiğini de ancak büyük, içi doldurulamaz bir nefret ve tiksinti içeren tıslamayı duyduğunda anlar;

“FELISIA FREMERI’İ HATIRLA!”

✱ ✱ ✱

Bana adını ver, iblis tohumu. Bir iyilik istiyorsan karşılığını da vermen gerektiğini çok iyi biliyor olman gerekir.”, diye büyük bir hırsla tıslar High Lady Anglenna.

Uzun, buzullar kadar soğuk ve erişilmez bir güzelliğe sahip elf kızın önünde duran, ve yüzünde kayıp bir ifadeyle kendisini süzen ‘iblis tohumu’, sessizce ona cevap verir.

“Evet. Ben bir iblis tohumuyum. Kötülük doğamda var. Ben bununla doğdum ve öldüğümde de bu, kötülüğün elinden olacak. Peki senin bahanen ne?”, diye hüzünle cevap verir ‘iblis tohumu’.

“ADIN!”, diye hışımla fısıldar Anglenna.

“Sana adımı vereceğim. Ama bu bir iyilik karşılığında bir başka iyilik için olmayacak. Bu, bir kötülüğe engel olmak için yapılmış bir iyilik olacak..”

ADINI VER!“, diye aynı tavizsiz sesle emreder High Lady.

Merisoul Xyrotwu, kendisine tepeden bakan elf kadına hüzünle, ve büyük bir kayıpla bakar.

“Ad Ara..”

✱ ✱ ✱

Hayattayken kibrimizle görmediğimiz, ihtişamımızda fark etmediğimiz, ve belki de en kötüsü; umursamadığımız şeyler, ölürken dikkatimizi çekiyor olması ne kadar ilginç.”

High Lady Anglenna’nın zihninden geçen son şey buydu.

Yanında durduğu derin, krater gibi çukurun içine düşmekte olan, High Spires’ın efendisi Philius’un, Prensesi korumaları için gönderdiği elflerden bir tanesinin, kan içerisindeki cesedi..

Devasa yaratığın yer sarsan kükreyişi ve etrafa kudurmuş bir şekilde bakan gözlerinden birisine, muhteşem bir zarafetle süzülerek saplanan, o izci çapulcusu kızın attığı ok..

..ve Anglenna’nın, öyle bir atışı Bari Na-ammen elflerinin bile gerçekleştiremeyeceği gerçeğini kendisine itiraf edişi..

Kendisine Aager diyen, karalar içindeki melun herifin, devasa yaratığın sırtında, düşmeden koşmasını..

O küçük, ne idüğü belirsiz aklı eksik kızın, “Gel, Snare! Bana gel! Gel güzelim.. Sen doğanın köküsün.. Sen varsın!”, diye kendisi gibi küçük ve cılız bir sesle arenanın ortasına çağırdığı muazzam ‘ağacın’ yerden yükselişini ve kalın, sarmaşıklı kollarıyla dev sürüngeni yakalayıp olduğu yere çakmasını..

Udoorin denen yeni yetmenin manyammış kahkahalarını..

Muhtemelen o terbiyesiz bücürün attığı, ve kızıl bir sabun köpüğü gibi genişleyen ateş topunu.

Parçalanmış cesetlerin başında uçuşan sineklerin vızıltılarını..

..Ve uzakta, cesetlerden bir tanesinin hareket edip altından çıkan uzun, esmer saçlı kızı..

High Lady Anglenna bu ayrıntıları etken olarak değil, tamamen bir seyirci olarak izlemişti.

Kendisini şaşırtan, gördüğü ayrıntılar değil, bunları fark etmiş olmasıydı.

✱ ✱ ✱

High Lady Anglenna, paylaştığı masada oturan diğerlerini, etrafındaki mutlu şöleni, çalgıcıları, koşuşturan çocukları, önündeki nefis yemekleri ve az ileride oturan kasaba şerifini umursamadan gözlerini diktiği kaçak kıza büyük bir hışımla tıslar..

“Bu senin için ‘Lenna abla’, değil, High Lady Anglenna!”

Lenna ‘ablasının’ karşısında, örülmüş up uzun sim siyah saçlı, içsel bir zarafetle oturan kız başını yere eğmiş, utanç içerisinde ve anca duyulur bir sesle cevap vermişti..

“Bu da beni sizin için, Prenses Alor’Nadien ne yapmıyor mu, abla?”

Anglenna kıp kırmızı olmuş bir şekilde öylece kalakalmıştı oturduğu masada.

Geriye dönüp baktığında, prensesin bir fısıltı kadar sessizce söylediği sözlerde hiçbir tereddüt, pısırıklık, eziklik, geri adım atma yada zayıflık duymamıştı. Buna rağmen söylediklerini ‘onun hayrına’ sessizce söylemişti.

Halbuki kendisi olayı, olabildiğince kamuya mal etmişti!

✱ ✱ ✱

Serin bir rüzgar, High Lady Anglenna’nın sırtını okşar ve uzun, selvi boylu kadın, arkasından gelen bir yük ile bir adım ileri tökezler.. Ve arkasından, neredeyse doğduğu günden itibaren bildiği bir kokuyu sezinler.

Bu koku kendisinde her zaman ve her nedense, ve ancak hayatın kendisine tekabül eden bir sıcaklığı, şefkati, aidiyet duygusunu, ve içsel bir koruma dürtüsü uyandıran, Prenses Alor’Nadien ne’nin kokusudur..

Ve nedense Prenses ona, Anglenna’ya, arkadan sarılmıştır..

..kanlı cesetlerle dolu arenanın ortasında!

✱ ✱ ✱

Lady Merisoul! Damda olduğunuzu ve beni duyduğunuzu biliyorum.”, diye seslenir Anglenna karanlığın içinden, ancak kendisine herhangi bir ses yada cevap gelmez. Zorlukla ayakta duran ‘Buz Kraliçesi’, sanki bir gecede erimiş ve yüzündeki solgun ifadeye bakılırsa da, gözü kararıp olduğu yerde yığılıp kalmasına ramak kalmıştır.

“..Lütfen.”, diye fısıldar High Lady.

“‘Lütfen’, her zaman işe yarar.”, diye mutlu bir cevap gelir damdan. “Ve bir ‘Lady’ seviyesine güncellendiğime göre benden bir şey istiyor olmalısın.”

“Evet. Korkarım yardımınıza ihtiyacım var.”, diye zorlukla cevap verir Anglenna ve başıyla kıpırdamadan sarkan koluna işaret eder.

“Nooldu sana böyle? Kumrular yarım saat önce döndüler. O şapşal çocuğun yüzündeki ifadeye bakılırsa sanıyorum mutlu bir akşam geçirmiş olmalılar. Prensesine sarılmasına bakılırsa, oldukça mutlu bir akşam!”

“Bir.. bir hanımefendi böyle şeyleri konuşmaz..”, der Anglenna, gergin ifadesiyle.

“Neyse ki ben ne bir ‘leydiyim’, ne de bir ‘hanımefendi’.. Ne olduğunu bana anlatacak mısın?”, diye High Lady’nin omzuna dokunur..

..ve dokunmasıyla, Anglenna’nın sıkılmış dişleri arasından boğuk bir inleme kaçar.

“Omzun ezilmiş ve kırılmış..”, der ve High Lady’nin solmuş yüzüne sırıtır. “Biliyor musun, hep senin bu pahalı elbiselerini parçalamak istemişimdir!”, diye ekler ve ani bir hareketle elf kızın elbisesini, omuz dikişlerinden söker!

“..Kolundaki morluklara bakılırsa, onun da en az üç yerinde çatlak var. Diğer elinle göğsünü tutuşuna bakılırsa, kırık kaburgalar, duruşuna bakılırsa, sırtında bana göstermediğin en az bir darbe, ve sanırım kalçanda da bi sorun var.. Ne yaptın sen? Kendini bir yaban domuzu sürüsünün önüne mi attın? Bu kendini öldürtmek için kötü bir tercih, zira başaramazsan.. Eh.. Bu hale gelirsin işte!”

“Eline düştüm ve beni iyileştirmene ihtiyacım var!”, diye inler High Lady sıkılmış gözleri arasından acı yaşlar dökülürken.

“Neden Lady Magella’ya gitmiyorsun? Yada küçük Inshala’ya? Lady seni beleşe tamir eder. Aslına bakılırsa Inshala’da.. Ama ona gidersen bundan sonra o kıza, olduğu insan gibi davranman gerekir ki, bu da o kadar büyük bir kayıp sayılmaz senin için..”, der Merisoul.

“İkisine de.. gidemem..”, diye cevap verir Anglenna, acı içerisinde.

Merisoul’un bal renkli kaşlarından biri kalkar.

“Neden?”, diye sorar açık bir merakla.

“Birincisi, küçük Inshala burada değil, Heaven Parkında.. Efendi Aager’le birlikte kırılmış bir şeyleri onarmaya çalışıyorlar! Lady’ye de gidemem çünkü.. çünkü ona gidersem Prenses bu halimi görür!”, diye zorlukla konuşur Anglenna.

“Görsün.. Seni ilk defa yaralanmış görmüyor ki. Ne oldu? Onları takip ettiğinden haberdar olmasını mı istemiyorsun yoksa? Sana bunun iyi bir fikir olmadığını ima etmeye çalışmıştım sanırım. Hemde daha bu gece!”

“Hayır, genç Merisoul. Onun üzülmesini istemiyorum..”, diye sessizce inler high elf asilzade..

Merisoul ‘fırk’lar!

“Bu senden duyabileceğim en muhteşem yala— doğru olsa gerek!”, diye ünler succubi melezi. “Sen gerçekten samimisin..”

“Bunun için sana ne borçlanacağım, küçük iblis?”, diye diş gıcırdatır Anglenna, artık kapadığı gözleriyle ekşittiği suratı, acısının sınıra ulaştığını göstermektedir.

“Aaa.. Acı.. Bunun ne olduğunu daha bildiğini sanmıyorum. Ama bu gece küçük sürprizler ve mutluluklarla dolu gibi görünüyor!”, der bir başka ses ve Anglenna sesin içinde hissettiği kini algılar ve gözlerini açar.

Merisoul’un arkasında o çocuk durmaktadır.. Dar—bişey! Ahmak Philius’un piçi!..

..ve adamın suratındaki katışıksız nefreti, ve elindeki uzun hançeri fark eder.

“Sevgili Soul, müsaadenle bu zevki bana bırakırsan pek mutlu olacağım..”, diye kindar bir fısıltıyla tıslar Darly Dor.

“DARLY!”, diye kamçı gibi emir verir Merisoul ve Darly olduğu yerde çakılır. “Sana maşa olmakla ilgili söylediklerimi bu kadar mı çabuk unuttun?”

“Çok kısa bir anlığına daha maşa kalabilirim..”, diye dişlerini gıcırdatır Darly vahşi bir ifadeyle.

“Senin.. Philius’un piçi olman dışında.. kim olduğunu.. bilmiyorum.. Benimle ne alıp veremediğini de.. bilmiyorum..”, diye zorlukla konuşur High Lady.

“Hayatın o kadar çok arkadaşlarla mı dolu ki can sıkıntısından kendine düşman arıyorsun, dişi elf!”, diye nahoş bir üslupla konuşur Merisoul. “Dahası, aşağılamaya çalıştığın o çocuk, Efendi Philius’un eşinden olma öz evladı ve adı da resmi kayıtlarda mevcut. Bunun da anlamı, teknik olarak bu çocuğun asilzadelik mertebesi seninkiyle aynı! Yanlış biliyor olabilirim ama kendisine yaptığın bu hakaret, ya onun kabul edeceği bir haraç ödemeni, ya da teke tek bir düello da onunla karşılaşmanı gerektirir! Şimdi, ikiniz de daha fazla ‘bana’ borçlanmak istemiyorsanız bu saçmalığa hemen bir son vereceksiniz. Şansını zorlamak isteyen varsa, lütfen, sizlere engel olmayayım. Ama şunu da söyleyeyim, ben haraç kabul etmem, düellolarla da uğraşmam. Benim fiyatım ‘ruhlarınız’dır!”

High Lady’de, Darly Dor’da susarlar.

“Darly, bıçağını koy yerine ve kendinden geçmek üzere olan High Lady’yi kucakla ve onu dama çıkarmama yardım et.”, diye emreder Merisoul.

“Asla! Bu şirret yılana—”, diye nefret dolu bir ifadeyle başlar Darly..

“—Anneni daha ne kadar utandıracaksın Darlius?”, diye tıslar Merisoul!

Darly sessizce Anglenna’ya yaklaşır, kırık omzunu kendisine sabitleyecek şekilde tutar, seri bir hareketle uzun boylu high elf kızı kucaklayıp kaldırır.

Anglenna’dan bir inleme duyulur.

“Kes sesini şirret yılan!”, diye neredeyse tükürür Darly.

“Seni.. gerçekten tanımıyorum.. benim ne yaptığımı düşünüyorsan da.. yapmadım.. benim bir yaptırım.. gücüm yok.”, diye acı dolu bir inleme daha duyulur High Lady’den sonra elf kız kendinden geçer.

“İşte bu yüzden sana ‘piyonlarla uğraşan maşa’ olma demiştim, ama sen biraz kalın kafalı çıktın. Babanın.. Philius’un evinde senin bir yaptırım gücün var mı? Kaçmamış olsaydın bile..”

Darly, istemsizce uzun boylu elf kadını biraz daha rahat edeceği şekilde kavrar.

“Hayır. Olmazdı. O gücü ancak Ri bana verebilirdi. Tıpkı babama verdiği gibi.”

“Anglenna da sadece bir maşa! Annesinin küçük, süslü, söz dinleyen, şirin maşası.. Bunu gerçekten anladığında, bir sonraki adım için gel bana, ama daha önce değil.. Şimdi, uzat kızı şuraya. Bu damda bi dükkan açmadığımız kaldı!”

. . .

“İyi misin?”, diye sorar Merisoul yorgun bir şekilde.

“Kolum acımıyor, rahat nefes alabiliyorum, kalçamda da sadece küçük bir sızı var o kadar.”, diye derin bir nefes alır High Lady Anglenna uzandığı yerden.

“Sırtından bunu çıkardım..”, der succubi melezi ve High Lady’ye yaklaşık üç karış uzunluğunda, baş parmak kalınlığında iki ucu da sivri bir ‘çivi’ gösterir. “Sanıyorum bunlardan bir tane daha önce görmüştüm.. Two-Day Woods’dan geçerken bize yapılan baskında!”

“Çocuk nerede?”, diye sorar Anglenna.

“Ehemmiyet sıralamanda ciddi sorunların var senin, kızım!”, der Merisoul hafif sırıtarak.

“Onun benim hakkımda bu denli yanlış şeyler düşünmesini istemen.”, der Anglenna donuk bir şekilde.

“Çevrendekilerin senin hakkında ‘yanlış’ düşüncelerin olabileceğine inanmakta zorluk çekiyorum..”, diye hicveder Merisoul. “..acaba neden?”

“Sana ne borçlandım?”, diye sorar High Lady usanmış bir sesle..

“Biliyor musun, ben bu iyilik denen şeysinin ne olduğunu ancak hayal meyal anlıyorum, ama senin HİÇBİR fikrin yok!”, der succubi melezi acı bir şekilde.

High Lady Anglenna uzandığı yerden tepesinde duran uhrevi güzellikteki kızı, koyu yeşil gözleriyle uzun bir an süzer. Neden sonra ona anlaşılması zor bir sesle konuşur.

“Sen sadece yedi yıl bir çukurda kaldın.. Bir asır ve yetmiş sekiz yıl.. Ve ben hala çukurdayım, genç Merisoul!”

Merisoul Xyrotwu sessizce High Lady’ye bakar. Ancak gördüğü, önünde uzanmış uzun boylu, platin sarısı saçlı yorgun elf kadın değildir. Succubi melezi, kızın içine bakar, ve onun kalbini görür. Gördüğü şey karşısında ise hayrete düşer zira burnu kalkık asilzadenin kırık vücudundan daha kötü durumda olan bir kalbi vardır.

“Anlat bana..”, der Merisoul sessizce. Ama sanki o sessizliğin içinde bükülmez, çelik gibi bir emir vardır. “..bana çukurunu anlat —ki ben de çıkmana yardım edeyim!”

✱ ✱ ✱

ÇINNNK!

High Lady Anglenna hayatının belki de sonuna kadar bu sesi unutmayacaktır; altın zincirler arasından sıyrılarak et ve kemiğe saplanan uzun, keskin çeliğin ıslak sesi.. Kendisi hiçbir zaman pek de mücevher yada takı kullanan biri olmamıştı. Hele potansiyel olarak bir yerlere takılma ihtimali olan uzun, ince, işlemeli altın zincirler. Bu tür zincirleri bildiği sadece bir kişi kullanıyordu..

Prenses Alor’Nadien ne.

Anglenna birden içine düşen ateş ve korkuyla arkasını döndüğünde Prensesi kendisine sarılmış, gözleri acıyla kısılmış ve bir şeyler fısıldar bulmuştu.

“Üzgünüm abla.. Elimden ancak bu kadarı geldi.. Seni kurtaramadım.. Beni affet..”

✱ ✱ ✱

Alor’Nadien ne, tahtı sana bırakacak.”

High Lady Anglenna sessiz bir hayretle yarı uzanmış, yarı doğrulmuş olduğu damda, önünde duran uhrevi güzellikteki, kuzgun kanatlı meleze bakar.

“Bu.. kabul edilemez bir şey. Alor’Nadien ne o kadar sorumsuz olamaz!”, diye fısıldar Anglenna.

“Bu sorumsuzluk değil, babasıyla arasındaki sürtüşmenin sonucu olarak kendisine bırakılan seçenekler arasında en kansız olabileceğini düşündüğü şey olduğundan..”, diye konuşur Merisoul sessizce. “Ahmak babası yüzünden artık taht yolu ona kapandı. Bunu sen de pek âla biliyorsun. Şayet Lorna tahtı babasından almak istiyorsa, bunu onun elinden zorla ve ‘ezerek’ almalı ve ikimizde sevgili prensesin bunu yapmayacağını biliyoruz çünkü ezip geçmek onun ruhuna, karakterine ve kimliğine aykırı. Bu da tahtı, prenses dışında alabilecek geride sadece üç kişi bırakıyor.. İlki annen —ki buna Grandaleren hiçbir şart altında izin vermeyecektir ve annenin yaşı da taht için çok geç artık. Diğer seçenek ise sensin.”

Anglenna, önünde duran ve bu güne kadar en nazik bir ifadeyle ‘muallak’ olarak tanımlayabileceği kıza öylece bakakalır.

“Üç kişi dedin. Diğeri kim?”

“Diğerini ifşa etmek bana düşmez zira bu benim sırrım değil. Ve onun tahta geçmesi halinde bütün elf ırkının toplu sinir krizi geçireceğinden de eminim.”, diye kıkırdar Merisoul mutlu bir şekilde.

Anglenna başını kaldırır ve gecenin karanlığına ve yıldızlara uzun bir süre bakar. Sonra başını eğer ve sessizce konuşur.

“Ben.. ben tahtı istemiyorum. İsteyenlerin kendilerine ve etraflarındakilere ne kadar zarar verdiklerini açık bir şekilde görecek kadar uzun yaşadım.”

“Annen.. High Lady Angrellen.. bu cevabından pek de hoşlanmayacaktır.”

“Annemin bu güne kadar herhangi bir şeyden hoşlandığını görmüşlüğüm olmadı. Bir şeyden daha hoşlanmaması pek de büyük bir fark yaratmayacaktır. Eminim zamanla buna alışacaktır.”, diye hafife almaya çalışır uzun boylu elf kadın, ama içinin titremesine de engel olamaz.

“Cesurca.. ve ahmakça söylenmiş bir şey.”, der Mersioul düşünceli bir sesle.

Anglenna yorgun bir şekilde omuzlarını silker.

“Bugüne kadar Alor’Nadien ne’yi herkes yalnız bıraktı; annesi, babası, annem, ben ve halkı.. Ne kadar acı değil mi? Onu yalnız bırakmayanlar ise yabancılar oldu; elflere tahammül bile edemeyen bir yarı elf izci, bastı bacak bir cüce, Drashan’lı bir kesici, bir iblis tohumu, bir dwarf ve ne idüğü belirsiz, küçük, sıskası çıkmış bir kız.. Dahası, onu asla terk etmeyecek, yeni yetme, aptal bir insanoğlu!”, diye acı bir şekilde söylenir ve bunu söylerken ilk defa elf kadının ‘insanî’ duyguları olabileceğine dair bir belirti görünür; Anglenna Sunsear’ın gözleri dolar..

“Halbuki High Woods kalbi olarak onu seçmişti. Öyle görünüyor ki halkım bunun anlamını unutmuş durumda.”, diye devam eder elf kadın.

“Tarihimiz.. İlk Rise’miz.. Elorellen Feymist.. Adalar Krallığı ilk kurulduğunda üç kusal high elf kardeşten biri.. High Woods’a geldiğinde orman onu kalbi olarak seçmişti. Elorellen Feymist’de bu sebepten dolayı oraya yerleşti ve Bari Na-ammen’de bu yüzden orada kuruldu.

Ve ben High Woods’un kalbi değilim. Bari Na-ammen’de ne bir sevgilim, ne sevenim, ne de bir dostum var. Sahip olduğum tek şey düşmanlarım.. Ben kimin Rise’si olabilirim?

Alor’Nadien ne.. O gerçek bir sevgili. O sadece High Woods’un kalbi değil, genç Merisoul. O halkının da kalbi..

O.. Bari Na-ammen’in kalbi..

Evet. O kızı herkes yalnız bıraktı. Ama ben onu asla yalnız bırakmayacağım. Ne onu, ne de onun neslini..”

Merisoul, antika dükkanında ilginç bulduğu bir parçaya bakar gibi Anglenna’ya bakar.

“Annen buna izin vermeyecektir.”, diye sessizce uyarır elf kadını.

Anglenna başını doğrultur ve önünde duran kanatlı varlığa, Ad Ara’ya bakar. Tavrı az önceki hali ile aynıdır ancak yüzünde, herkesin kendisinden bildiği, ‘soğuk’ ifade yoktur. Sanki yerini, içinde biraz daha azim, kararlılık, inanç ve katilik içeren bambaşka bir.. ‘şeye’ bırakmıştır.

Anglenna Sunsear, hayatında belki de ilk defa kendisi üzerine yüklenen ‘Buz Kraliçesi’ kimliğini kırar ve yerini, içinde gerçek ve içten ‘ifadelerin’ olduğu bir kimliğe bırakır.

BEN ONU ASLA YALNIZ BIRAKMAYACAĞIM..

NE ONU, NE DE ONUN NESLİNİ..“, diye yanarak tekrarlar kendisini.

HER NE PAHASINA OLURSA..

✱ ✱ ✱

Alor’Nadien ne.. Güzelim.. Bebeğim.. Neden? Hedef bendim, sen değil! Beni vurması gerekiyordu.. Neden..? Neden girdin araya?”, diye inler Anglenna ve hayatında ilk defa içinde bir şeylerin kırıldığını, ardından da parçalanıp, asla bir daha geri gelmeyecek şekilde, sele kapılmış cesetler gibi kendisinden uzaklaşarak gözden kaybolduğunu hisseder..

“Çün.. çünkü sen benim.. ablamsın..”, diye kanlı, fokurdayan bir sesle Lorna’nın cılız sesini duyar Anglenna..

..ve Udoorin belirir yanlarında.

Genç adamın yüzü mutlak bir kayıp ile buruşmuş, kan içerisindeki, kırılmış prensesini kucaklamış, utanmadan ağlamaktadır.

“Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..”, diye anca duyulur, kanlı bir fısıltıyla yalvarır Alor’Nadien ne..

..sonra, yüzünde mutlu bir ifade varmış gibi sessizce solup kaybolur..

✱ ✱ ✱

Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek Nadine, peşine taktığı kızını, yeğenini ve yoldaşlarını, sarayın gizli tünellerinden geçirirken karşılaştıkları elf muhafızlarına, arkalarında bıraktıkları taht salonunu işaret ederek “Hainler.. Hainler taht salonunda.. Hainleri yakalayın!”, diye emirler yağdırır ama ‘hainler’ derken kocasından mı, yoksa High Lady Angrellen’den mi, yoksa her ikisinden mi bahsediyor anlaşılmaz.

“Geldiğinizi ilk duyduğumda o kadar sevinmiştim ki.. Korkarım, sizler adına vermeyi düşündüğüm şöleni ertelememiz gerekecek zira burası artık güvenli değil.”, der nefes nefese kalmış bir şekilde.

Rise’nin sözlerini tasdik edercesine, arkalarında büyük bir patlama olur ve her yer sarsılır.

Taht salonu yıldırımlar, ateş yağmurları ve mebus büyülerle sallanırken, her iki tarafın askerlerine ait kılıç şakırtılarına ölenlerin boğuk çığlıkları karşır..

Yan odalardan birine sızdıklarında bir anda Nadine, Lorna ve grubun etrafında elliye yakın elf muhafızı belirir ve her şey durur.

Gruptaki herkes bir anda gerilirken Udoorin’in yüzü kararır ve sessizce sevdiği kızın arkasına geçip devasa baltalarını kaldırır.

Muhafızların başı Rise’ye yaklaşır ve önünde, tek dizi üstüne düşer.

“Hanımım..”, der boğuk bir sesle. “Aramıza katıldığınızdan beri bizim için yaptıklarınızı bazılarımız gördü. Ri’mize baş kaldıramazdık ama prensesimize yapılanlara da göz yummadık.

Prensesimiz, Bari Na-ammen’in sükuneti için hakkı olan tahtından vazgeçişini ve ayrılışını gördük.. Hiçbir ırkın tarihinde görülmemiş bu fedakarlıktan sonra, burada bulunanlar ve dışarıda hazırda bekleyen bine yakın muhafız, aramızda ona gizli bir sadakat yemini ettik; geri geldiği gün, her ne olursa olsun onun önünde, yanında ve arkasında olacağımıza dair.

Öyle görünüyor ki andımızın sınanma zamanı geldi. Sayımız fazla değil, ama buradaki her elf’in canı sizindir.. Bir gün bize geri döneceğinize ve Bari Na-ammen’i tekrar yükselteceğinize dair inancımızdan dolayı bizler önden gideceğiz ve sizin için yolu açacağız zira High Lady Angrellen’in kişisel muhafızları her yerdeler ve prensesimizi gördükleri yerde öldürme emri aldılar.

Onları aştığımızda ise önümüze Orken sürüleri çıkacak çünkü buraya bir soykırım için geldiler ve şehir sarılmış durumda.”, der muhafızların başı. Sonra derin bir nefes alır, başını kaldırır ve Rise’sine bakar.. Alor’Nadien ne’ye.

“Bugün Bari Na-ammen’in son günü. Bugün, bu güzel ülke dünyaya veda ederken lütfen bizi iyilikle anın.”, diye çekilmiş bir ifadeyle Lorna’ya yalvarır.

Gözleri dolmuş olan Lorna’nın yüzünde en az önündeki muhafız kadar çekilmiş bir ifade mevcuttur. Prenses, yumuşak, boğuk ama kararlı bir sesle konuşur.

“Adın ne senin asker? Seni ve sadıklarımı anıp hatırlaya bilmem için bana isimlerinizi söyleyin.”, der.

Muhafızların başı, yavaşça elini göğüs zırhlığının içine sokar ve düzgünce katlanıp mühürlenmiş kalın bir papirüs çıkartır.

“Sadıklarınızın hepsi burada, hanımım.”, der ve ayağa kalkar. Kısa, kesin bir emir verir ve muhafızlar yek vücut haykırır.

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

Sonra hepsi kılıçlarını çeker ve dönüp seri adımlarla prensesleri için yolu açmaya başlarlar..

✱ ✱ ✱

Anglenna kendisini içi boş kırba gibi hissetmektedir. Ne kadar büyü reservi varsa hepsini bir kaç dakikada boşaltmış ve ancak bu şekilde hayatta kalmış olmanın verdiği gerçekte tatmin edici bir hazzı da yoktur.

Elf kadın, uzun, platin sarısı saçları dağılmış, üstü başı kan ve pislik içerisinde, etrafını çevreleyen iri cesetlere bakar; Orkenler!

Arashkan’ın ortasında, Heaven Parkta Orken’lerin ne işi olabilir, diye düşünmeye çalışır, ancak zihni kadar bedeni de boşalmış gibidir.

Belki dostarı vardır çekingesiyle, High Lady orada daha fazla oyalanmaması gerektiğini düşünür ve tam dönüp gidecekken hemen arkasında, kendisine meyletmiş cesedi fark eder.

“Bunu ben öldürmedim. Aslına bakılırsa, arkamdan geldiğini bile bilmiyordum.”, diye sessizce mırıldanır.

Anglenna zorlukla eğilip cesedi döndürdüğümde, koca Orken’in tam alnının ortasına saplanmış oku görür.. ve içsel bir çekim mi, yoksa doğal bir fakındalıktan mı, kız okun üstündeki elf işlemeleri fark eder.

“Huh!”, diye ünler kendi kendisine.

Elf kadın uzanır ve oku çekip çıkarmaya çalışır ancak ok, beklediği mukavemeti göstermez ve bir anda yaratığın kalın kafatasından kurtulunca Anglenna dengesini kaybeder ve biraz utanç verici bir şekilde kıçının üstüne düşer.

Anlaşılan bu gece şu, her şeyin yanlış gittiği gecelerden biridir..

Elf kadın, ‘bir gören oldu mu’, diye etrafına bakınmaz çünkü buna ayıracak ne gücü, ne de takati kalmıştır.

Bendensel olduğu kadar zihinsel bir çaba gösterek ayağa kalkar ve etrafına bakınır..

..ve az ileride, kendisine ait olmayan bir Orken cesedini daha görür.

Anglenna, Orken cesedine yaklaştığında, benzer ‘leş’lerin, tesbih taneleri gibi kendisine doğru sıralandığına ayılır..

..ve hepsinin ya alnının ortasında, yada kafalarının tam arkasında ilişmiş okları fark eder.

Anglenna, uzun bir süre tükenmiş haliyle varlıklarından bile haberdar olmadığı cesetlere bakar ve bu gece hala hayatta oluşunun tek mesulünün, kendisine çarpık bir sorumluluk duygusundan dolayı yardım etmiş, ancak konuşmak bile istemeyecek kadar da uyuz olan izci onbaşıyı düşünür.

Evet. Bu ‘leşler’ kesin olarak Laila’nın marifetidir zira o güne kadar tanıdığı ve bildiği, ‘headshot’ fetişi olan tek izci odur.

Elf kız, yorgun ve bitkin bir şekilde parktan ayrılmak için yürümeye başlar. Yürürken ister istemez parmaklarını, elindeki okun üzerindeki fevkalade ince yapılmış süsleme ve işlemelerin üzerinde gezdirir..

..ve bir şeye daha ayılıverir.

Anglenna oku göz hizasına getirir ve platin sarısı kaşları hayretle kalkar.

“Huh!”, diye gördüğü şey karşısında ünler.

MELETHRIL ELANDI!

“Bir kız bu kadar şanslı olabilir mi, yaa? Önce Silendenien en Eruanna, şimdi de bu! Nereden ve nasıl buldun bu kayıp mirası ki?”

Anglenna Sunsear, kendisini hiç bu kadar bedensel, zihinsel ve duygusal olarak yorgun, tükenmiş ve kötü hissettini hatırlayamaz.

Annesinin görmeyeceğinden emin olduğu zamanlarda olduğu gibi gözleri dolar..

..ve yine o zamanlarda olduğu gibi babasını, Selvius Brightleaf’i hatırlar..

Etrafındaki herkesin sarılabileceği, güvenebileceği, sırtını yaslayabileceği ve ağlayabileceği bir omzu vardır..

O karanlık, Drashan’lı kesicinin bile!

Kendisi dışında herkesin..

Evet.. Gerçekten bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemiyormuş..

✱ ✱ ✱

Muhafızların başı, Rise Alor’Nadien ne’ye son bir defa daha bakar, sonra gözleri yavaşça bir başkasına kayar.. Genç, yakışıklı high elf muhafız nefesini tutmuş bir şekilde platin saçlı kızı süzer..

Armathelius Riverblade içinde hissettiği kırık sevgiyi.. ve hüznü.. gizlemeye çalışır.

Çok hafif bir şekilde ‘Lenna’ya başıyla veda eder..

..ve adamlarının peşinden koşar.

..ve gözden kaybolur.

Çok uzaklardan, ormanın derinliklerinden, tanıdık, iç ürpertici savaş borularının vahşi ulumaları duyulur..

Tıpkı Arashkan da olduğu gibi, efendileriyle beraber Orken sürüleri gelmiştir!

..ve onlarla beraber Themalsar’ın kehaneti gerçekleşir; neredeyse bin yıllık durağanlığın getirdiği uyuşukluk, ihtişam körlüğü ve entrika, meyvesini vermiştir.

Bari Na-ammen için hesap günü, nihai yıkım ile gelmiştir..

✱ ✱ ✱

Uzun boylu, platin saçlı high elf kız mutlak bir hezimet içerisinde, saklandıkları loş mağaranın bir köşesine çekilmiş, sessizce yüz yetmiş sekiz yıllık bir yalanı değerlendirmektedir; High Lady Anglenna Sunsear..

Ve geçmişe doğru baktığında, yaşadığı yalanı, annesi High Lady Angrellen’i ve..

..o kadar!

Hayatında annesi ve onun kurguladığı yalan dışında hiçbir şey yoktur.

Ama kaybettiği şeylerin listesi o kadar uzundur ki..

Beraber geçirebilecekken kaçırdığı bir ömür dolusu Alor’Nadien ne, onun annesi Nadine, kendi babası Selvius Brightleaf, Armathelius Riverblade, potansiyel onca arkadaş, bu küçük grup, High Woods ve Bari Na-ammen..

İşin en acı yanı, kendisine yakınlık ve, çarpıkça da olsa, anlayış gösteren tek kişi, kendisinden zorla adını ‘yolduğu’ o iblis tohumudur.

Anglenna listeye kuzeni Lorna’yı eklemez çünkü o kızın kendisine olan akıl almaz düşkünlüğünün sebebini bir türlü anlayamaz. İronik bir şekilde, kendisi kendisiyle karşılaşmış olsa, kendisini ivedilikle ve arkadan bıçaklar, ve bundan dolayıda bi gıdım bile rahatsızlık hissetmeyeceğini kendi kendisine itiraf eder..

High elf kız, Anglenna yalanının gerçekte kendisini ne denli yalnız ve tekil anlamda boş kıldığını tüm çıplaklığı ile anlar ve gözleri dolar.

Saklandıkları loş mağaranın köşesinde sessizce ağlamaya başlar..

Anglenna ağlarken ne kadar vakit geçtiğini bilemez, ancak küçük bir şeyin sessizce eteğinin ucunu çekiştirdiğine ayılır.

Başını o yöne çeverdiğinde, Inshala adındaki küçük kızın, zarif el hareketleriyle eteğinin, muhtemelen High Woods’dan kaçarken yırtılmış kenarıyla bir şeyler yaptığını görür.

Anglenna hayretle küçük kıza bakar zira bu kızın elbisesini tamir etmeyi bırakın, kendisine yaklaştığını bile gören olmamıştır.

“Ne yapıyorsun sen?”, diye burnunu çekerek sorar kıza.

Kız başını kaldırmadan işine devam eder, ancak çok sessiz ve utangaç bir fısıltıyla, “Elbiseni yanlış giymişsin, abla. Onu tamir ediyorum.”, der.

Sonra yavaşça ayağa kalkar, kıpkırmızı olmuş bir suratla Anglenna’ya bakar..

..ve hayretle kendisine seyreden high elfe sarılır!

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”


Sadıkların Listesi:

Silendenien en Eruanna: Silendenien’in Zarafeti, Gracious Warning.

Melethril Elandi: Lover’s Arrow.

Kırba: Genelde hayvan derisinden yapılma ve su taşımak için kullanılan bir nevi kese (water skin).

dungeons and dragons duygusal modül role play Ruins of Themalsar serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

Timeline:

Acı, beraberinde tecrübeyi de getirir.

Tecrübe ile bilgi, bilgiden de bilgelik doğar..

Bazen —nadiren— bilgelik beklenmedik bir ‘sezgiyi’ doğurur. Bu sezgi, insanları olmasa da, insanın doğasını, dünyayı değil, dünyanın doğasını, evreni değil, ama evrenin doğasını anlamamızı sağlar.

Bazen de, çektiğimiz acıların bedeli kabilinde bizlere bir isim sunar..

 

Bu hikaye,
“Annen için üzgünüm..” ‘ün
devamıdır..

 

 

KARDAX’ TRAKXA..

..diye, içinde korku barındıran bir fısıltı duyulur ve herkes Merisoul’a bakar. Kız, durduğu yerde neredeyse titriyor gibidir. Hissettiği korku o kadar açık bir şekilde görülmektedir ki, her an saldırıya uğrayacakmış gibi tetikte ve hazır bir şekilde durmaktadır.

“Angrellen.. Gizli anlaşmalar yaptığı efendisinin adı..”, diye soluk bir ifadeyle fısıldar succubi melezi.

“Karda—”, diye Nadine ismi ağzına almaya başlayınca, MerisoulHAYIR!“, diye tıslar ona. “SAKIN O İSMİ TEKRARLAMAYIN. DUYUP GELEBİLİR!..

“Nerden bili—?.. Nasıl—?!”, diye afallayarak sorar Lady.

“O BENİM ESKİ EFENDİM, SAHİBİM VE ÇOK DAHA FAZLASI İDİ..!”

..der Merisoul, daha da korkmuş bir fısıltıyla.

Kızın korkusu, onu tanıyan herkesi rahatsız eder zira bu garip, kanatlı, uhrevi bir güzelliği barındıran varlığın korku mefhumundan bile haberdar olduğu görülmemiştir bugüne kadar.

Kız korkulu ifadesiyle Aager’e bakar.

“İstediğim koşullar altında olmadı.. ama paylaştım işte. Ve bunun yükümü nasıl hafifleteceğini hala düşünemiyorum.”, diye hayıflanır.

Sonra da Anglenna’ya döner.

 

“Gerçekte annen sen doğmadan çok, ama çok uzun yıllar önce kayıp bir vakıa idi zira ve tıpkı ‘Ad Ara’da olduğu gibi ‘O’ günübirlik plan yapmaz. Annenle anlaşması en az kardeşiyle olan husumeti kadar eski idi. Ve babanın şüpheli ölümü de gerçekte o kadar şüpheli bir ölüm değildi. Babanı, Selvius Brightleaf’i annen eski efendim ile yaptığı anlaşmanın zorunlu bir parçası olarak, Malocchio adında mel’un bir entropy büyüsü ile kurban etti. Biliyorum çünkü ‘O’ anlaşmalarını her zaman ya kanla ya da canla mühürler. Ancak bu şekilde kendisiyle anlaşma yapanların bağlılığını, sadakatini ve andını sınamış ve mühürlemiş olur..

Bunu yaparak farkında olmadan iki elf arasındaki en kutsal ve en mahrem olan bir andı da bozmuş oldu; eşini, sevgisini ve kardeşi Grandaleren’in çocukluk arkadaşı olan Selvius’u ‘efendisine’ kurban etti. Farkında olmadığı bir başka şey ise, bütün Bari Na-ammen’deki en yetenekli generalini de ortadan kaldırmış oldu..

Selvius bugün hayatta olmuş olsaydı, Grandaleren’i de, eşi Angrellen’i de umursamaz, ikisinin de askerlerine el koyardı ve dağınık elf ordularını toplayıp ülkesini etkili bir şekilde müdafaa ederdi. Evet, muhtemelen High Woods yine yanar ve Bari Na-ammen de yine yıkılmış olurdu, ama ülkesi elflere kalmış olurdu..”, diye sessizce konuşur Merisoul.

 

“Bu.. bu mümkün değil. Annemin birçok hatası oldu ama böylesi haince bir ihanet.. imkansız! Sırf ben Rise olmam için mi?”, diye diretir Anglenna.

Merisoul, herkesin kendisine hayretle bakışını farketmemiş gibi bir süre sessizce Anglenna’ya bakar. Sanki içinden, ne kadarını ifşa etsem acaba, diye bir karasızlık ya da iç çekişme yaşamaktadır. Neden sonra küçük omuzlarını silker ve yüzündeki tereddüt yerini kararlı bir ifadeye bırakır; ‘sevdikleri’ arasında bu asık suratlı, kendini beğenmiş, kibirli elf’i de katar zira o, kendisine ‘dost’ diyen bir başka ölümlünün kuzeni ve ablasıdır!

 

“Annen güç sevdalısı bir kadındı. Ve bu konuda aşırıya gitti. Babası, enRi Lienierre Moonlight, senin ve kuzenin Alor’Nadien ne’nin dedesi ve Lady Nadine’nin hiç görmediği kayın pederi, ondaki bu hırsı gördü ve tedirgin oldu. Kendisinden sonra onun Rise olması halinde onun güce olan bu açlığını, komşularına saldırarak ve onları istila ederek gidermeye çalışağını anladı.

 

enRise Lienierre biliyordu ki, bunun olması ve ilk durak olarak kaçınılmaz bir şekilde annenin Arashkan’a saldırması halinde, Krallıktaki tüm dengeleri bozacak ve bu da Bari Na-ammen’in sonu olacaktı zira Angrellen’in Arashkan’a saldırması ile Vodgar mistikleri, Palantine milisleri, Koruxan şövalyeleri ve Durkahan paladinleri High Woods’a gelecek ve büyük bir hışımla Bari Na-ammen’i yerle bir edeceklerdi. Bu da kaçınılmaz olarak, kuzeydeki Tranquil Elfleri ile Heavens Hand’deki insanlarla aralarındaki kutsal anlaşmaların bozulmasına ve savaşa sebep olacaktı. Durkahan paladinleri de onlara yardım edemeyeceklerdi çünkü Bari Na-ammen’e olanlardan dolayı onlara da Solace elfleri saldıracaktı çünkü elf’ler bir aptallığa toplu bir aptallıkla karşılık vermeyi pek seven bir ırktır!..

 

Bunun mutlak sonucunda da Heavens Hand, Tranquil, Dwarwick, Korduba’s Watch, Durkahan, Vodgar, Arashkan, Bari Na-ammen, Solace ve arada ne kadar köy ve kasaba varsa yok olacak, Demon Wall düşecek ve Lanetli Gullem ve efendisinin önünde durabilecek kimse kalmayacaktı. İblisler, onları durduracak güç kalmadığı için, önce Kutsal Celestial Dağını istila edecek, sonra da tüm kıtaya yayılabileceklerdi. Eldar’lardan bilinen ve hayatta kalan olmadığı için de, Kadim Ejderleri uyandırabilecek kimse de olmayacak ve daha önceki başarısız teşebbüslerinin aksine bu sefer, bu dünya iblislerin eline geçecekti..

 

enRi Lienierre, Krallıktaki dengeleri yakinen bilen ve anlayan, bilge bir Ri idi. Ne yazık ki kızı Angrellen için, sadece hayatındaki yaptığı tercihlere bakarak bile aynı şey söylenemez.. Bu yüzden onun yerine sırası olmamasına rağmen tahtını ikinci çocuğu olan Grandaleren’e bıraktı ve bu tercihinin Grandaleren’in sözde ‘başarıları’ ile hiçbir ilgisi yoktu. Temelde bu onun için sadece, ‘kötü’ ile ‘beceriksiz’ arasında yapılmış bir tercih idi.. Themalsar bir konuda haklıydı; o tahtı hak eden ve içini gerçekten doldurabilecek sadece bir kişi vardı, o da kardeşlerden en küçüğü, rahmetli teyzen Silendenien’di.

 

Bazen düşünüyorum da, Themalsar’ın varlığının tek sebebi, onu öldürmek için miydi, diye, zira bu tam ‘O’nun yapacağı tarzda bir şey. Themalsar’a onu öldürterek, gerçekte Bari Na-ammeni de öldürmüş oldu.

 

‘Sırf senin Rise olman’, annenin kardeşi Grandaleren’e karşı yaptığı plan idi.. Ama bu ‘O’nun planı değildi. Onun planı ise Bari Na-ammen’i ve elf’leri yok etmekti.. Ve bunu da başardı..”

 

..diye bitirir Merisoul.

 

Mağaraya ağır ve kötürüm bir sessizlik çöker ve uzun bir süre duyulan tek şey, yanan ateşin çıtırtılarıdır. Kaskatı kesilmiş Anglenna ise, yüzünde oluşmuş dehşet ifadesiyle sadece önünde duran yarı iblise bakmaktadır.

 

“Hikayenin devamı ise malum.”, der ve tekrar omuzlarını silker Merisoul. “Grandaleren Ri oldu ve güç sevdalısı ablası büyük bir kin ve husumetle neredeyse bin yıl onunla, dolayısıyla da Bari Na-ammem’le uğraşmış oldu ve bu süre zarfında da farkında olmadan Bari Na-ammen’i de eritip bitirdiler.

Yazık. Eski efendim benim peşime düştüğünde, ona karşı sizin elflerinizi sürmeyi düşünmedim değil. Ama görüyorum ki bu seçenek de artık benim için kapandı.”, diye hayıflanır güzel succubi melezi.

 

Kısılmış gözleri ve sıkılmış dişleri arasından, zorlukla zaptedebildiği duygularının oynaştığı solgun yüzü gerilir ve kısık bir sesle sorar Anglenna.

“Nereden biliyorsun bunları?”

Succubi melezi bir süre ona bakar ve sonra, ancak duyulur bir sesle cevap verir.

“KARDAX GÜNLÜKLERİ..”

Ardından, high elf’e yaklaşır.. ve ona marifetlerinden bir tanesini daha sergiler; Anglenna’ya, annesinin sesiyle konuşur;

“‘HAYIR! GİDEMEZSİN! SEN RİSE OLACAKSIN.. OLMALISIN! YÜZYILLAR ÖNCE, SEN DAHA DOĞMADAN BU BANA VAADEDİLDİ..! — biz saraydan kaçarken kullandığı ifade buydu.”, der hüzünlü bir şekilde. Sonra ani bir hareketle belinden çektiği bıçağı ile kendi avucunu yarar ve fışkıran kıpkırmızı kanı yumruğu ile sıkıp Anglenna’nın gözlerinin içine bakar.

“Bu kan.. ve sana verdiğim üzerine yemin ederim ki doğruyu söylüyorum.. Benden şüphe ediyorsan, kanımın gerisi de sana aittir. Buradakiler şahit; kararına kendi rızamla boyun eyeceğim”, der kati bir sesle ve kanlı bıçağı aldığı gibi Anglenna’nın eline tutuşturur. Sonra eli de, bıçağı da, kaldırdığı çenesinin altına, incecik boğazına dayar. Ardından kendi ellerini yana salar, gözlerini kapatır ve elf’lerin yüksek lehçesinde fısıldar.

 

“Canım ve kanım senin elinde, Selvius kızı Anglenna Brightleaf..”

 

Anglenna ise kıpırdamadan öylece durur. Neden sonra omuzları titremeye başlar. Önünde duran yarı iblisin boğazına dayanan kanlı bıçağı yere düşürür. İnatla yumruklarını, dişlerini ve gözlerini sıksa da, yaşlarına yine de hakim olamaz.

High Lady Anglenna, hıçkırıklarla ağlamaya başlar.

Nadine ve cazibesi*, ayağa kalkarlar ve biri yeğenine, diğeri ise kuzenine ve ablasına sarılırken, Merisoul Xyrotwu’nun yüzünde büyük bir hayal kırıklığı ifadesi belirir.

 

“Yapmayın, Haş Teyze. Olur böyle şeyler!”, diye bir laf kaçar Udoorin’in ağzından..

✱ ✱ ✱

Ne yapacaksın şimdi, anne?”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna annesine.

LailaAager’le mağaranın dışında kendilerini gizlemiş nöbet tutmaktadır. Mağaranın içindekiler ise kendi iç dünyasının sessizliğine çekilmiştir.

Inshala, Merisoul’un elini sararken bir yandan da neden böyle şeyler yaparak mütemadiyen kendisini kesip doğradığı ile ilgili onu fısıltılarla azarlamaktadır.

Nadine gözlerini mağarada olanların üzerinde gezdirir..

Lady kaşlarını çatmış, burnundan soluyarak bir yandan kendisine Merisoul diye hitap edilen yarı iblise, bir yandan da eski dostlarından sağ kalan tek kişi, Nimbletyne Tinkerdome’un yeğeni Gnine’ın, bir köşede tekrar ortaya çıkardığı piposunu tüttürüşünü seyretmektedir.

Sevgili Alorna’sına deli gibi vurulmuş olan iri genç Udoorin ise az ileride, taşıdığı bir sürü silahlarını, önüne serdiği bir battaniyenin üzerine yaymış, elinde yağlı bir paçavra beziyle ve çocuksu bir hevesle ‘oyuncaklarını’ temizlemektedir.

Yeğeni Angrellen ise kendi köşesine çekilmiş, yüzünde belli etmemeye çalıştığı bir kahır ifadesiyle oturmaktadır.

Merisoul ile işi biten Inshala’nın Nadine hala bu küçük, sıskası çıkmış kızın ‘la Fey’ olduğuna inanamaz— yerinden kalkıp büyük bir evhamla ellerini yıkayışını seyreder. Sonra kız yavaş, tedirgin adımlarla Anglenna’nın yanına sokulur. Küçük kız yüzü kızarmış, utangaç bir ifadeyle ona fısıldar.

“Elbiselerini yanlış giymişsin abla..”, der ve Anglenna’nın, yolda, kaçışları esnasında sökülüp yırtılmış eteğinin kenarını, küçük bir büyü ile tamir eder. Nadine’nin haberi yoktur ama gerçekte bu, Inshala’nın Anglenna ile ilk konuşmasıdır. Sonra da kendisine hayretle bakan yeğenine, içtenlikle ve sımsıkı sarılır.

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”

Nadine gülümser.

Evet. Bu küçük, sıskası çıkmış kız, ‘la Fey’dir.

Sonra aklına o ürkütücü kesici gelir; Aager Fogstep.

Hayır, diye düşünür. Onun gerektiğinde kestiğinden emindir ama o bir kesici değildir zira onun, ‘la Fey’ ile arasındaki bağı fark etmiştir. ‘la Fey’in o adama mutlak anlamda güvendiğini görmek çok da zor değildir. Anlaması zor ve ürkütücü olan ise, bunun gerçekten doğru oluşudur!

Nadine son olarak hiç tanışmadığı Silendenien’in meşhur yayını taşıyan alımlı yarı elf, Laila’yı düşünür. Kız, şu anda bile Aager ile beraber dışarıda bir yerde saklanmış, mağaranın girişini, dolayısıyla da grubu korumaktadır.. Tıpkı bir izci gibi, diye gülümser Nadine.

Belli ki Silendenien’in yayı, Bari Na-ammen elflerinin sandığı gibi ırkına ya da niceliğine değil, niteliğine göre efendisini seçmektedir —ki bu da izci Laila için söylenebilecek her şeyi söylemiş oluyordu.

 

“Çılgın, deli, kaçık, hayret verici ve.. OLAĞANÜSTÜ dostların var. Onları koru ve onların da seni korumasına izin ver. Artık ben bir Rise değilim, ama sen hala bir prensessin, güzelim..”, diye nazikçe kızına hatırlatır Nadine.

“Ben hiçbir zaman bir prenses değildim, anne.”, der yumuşak sesiyle Lorna.

“Hayır, bebeğim. Sen her zaman bir prensestin. Gün gelecek ve kader sana doğum hakkını geri verecek. O zamana kadar kendini, kimliğini ve onurunu korumalısın zira bunu kullanmak isteyecek mebus kişiler olacak.”, diye bilgeliğini kızıyla paylaşır Nadine.

“Bizimle gelebilirsin..”, diye önerir Lorna.

“Korkarım bu benim için pek de mümkün değil. Göründüğümden çok daha yaşlıyım. Ama yapacak bir şeyler bulabilirim sanırım. Önce High Woods ve Bari Na-Ammen’den kurtulan olmuşsa, onları bulup Vodgar ve Durkahan şehirlerine yönlendirmem lazım.”, der Nadine hüzünlü bir şekilde.

“Sen de mi Durkahan’a gideceksin? Eminim şehir senin gibi tanınmış bir sorceress’i hoş karşılayacaktır.”, der Lorna.

“Bu.. bu mümkün değil..”, diye cevap verir annesi.

“Neden?”

“Delia.. ve onun anısı.. Bu.. bu benim için yüzleşebileceğimden fazla..”, diye kaybolmuş bir sesle yanıtlar Nadine.

“Bir şeye ihtiyacın olacak mı peki? Saraydan elin boş ayrılmak zorunda kaldın, anne.”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna.

“Beni merak etme, bebeğim.”, der Nadine ve, “Krallığın, daha tahsil etmediğim 500,000 altın borcu var bana.”, diye buruk bir şekilde gülümser.

Hayret içerisinde annesine bakar Lorna. “Nasıl?”

“Arcanton!..”, der kadın sessizce. “Ne kadar ilginç değil mi? Onunla mücadele ederken, her an ölümle burun buruna idim, ama kendimi çok daha hayatta hissediyordum. O zamanlar her şey çok daha basitti. Renkler daha canlı, sevgiler daha ateşli, şarkılar daha güzel, yediğimiz kuru kamp yemekleri bile daha lezzetliydi. Otuz yıl sonra, renkler soldu, sevgiler öldü, şarkılar sustu ve yemeklerin de tadı kaçtı.. Hayattan keyif aldığım her şeyimi yitirdim.

Arcanton’un küçük, altı yaşlarında bir yeğeni vardı.. O sefil büyücüyle işimiz bittiğinde, zindanlara kapatılmış olarak bulmuştuk onu. Minik, pabuç kadar bir şeydi.

Onu en son gördüğümde, yüzünde hüzünlü bir ifade vardı. Hangi ahmak, küçük bir kızı, hem de kendi öz yeğenini öyle bir yere getirir ki? Onu oradan çıkardığımı hatırlıyorum. Kucağımda öylece oturmuş, saatlerce bana küçük bir kedi yavrusu gibi sarılıp ağlamıştı.. O gün bana çok şeyi öğretti; amcasının o küçük, masum çocuğa yaptıklarından dolayı gerçek, katışıksız nefreti, Delia’nı gidişinden dolayı mutlak, içi doldurulamaz kaybı, o küçük kızdan dolayı ise şefkati ve merhameti ve.. ve bir anne olmak istediğimi o zaman anladım. Halbuki o güne kadar aklımın ucundan bile geçmemişti. Kızı ailesinin yanına, bir mektupla gönderdim. O kızın büyüyüp, amcasının günahlarını telafi etmesi için Melshieve Akademisine gönderilip eğitilmesini, ve tüm masraflarını da karşılayacağımı yazmıştım. Ne oldu ona acaba, diye hep merak etmişimdir.”

“Beni neden göndermediniz?”, diye sorar istemsizce Lorna.

“Baban..”, diye iç çeker kadın. “Her nedense Akademiye karşı kişisel bir tavrı vardı. Ama işin aslı, bu konuda ben de ona karşı istediğim performansı göstermedim. Sen doğduğun andan itibaren, bir anda her şeyim değişti. Dünyaya, olaylara ve hayata bakışım.. Bir anda bütün ‘ben’lerim gitti ve geriye sadece ‘sen’lerim kaldı. O anda anladım ki hayatım asla bir daha aynı olmayacak ve gerçekte de onun ne kadar boş ve sığ bir olduğuna ayıldım. O gün bir şeye daha uyanmış oldum; o güne kadar ne denli rastgele ve günübirlik yaşamış olduğum. O gün ilk defa hayatımda mutlak bir amacım, hedefim ve istikametim olmuş oldu..”

Nadine dolu, içten gözlerle kızına bakar ve gülümser.

 

Ana kız uzun bir süre sessizce, birbirlerine sarılı olarak otururlar.

 

“Onunla tanıştım.”, der Lorna, neden sonra. “Arcanton’un küçük yeğeniyle.”

“Nasıl?”, diye sorar Nadine hayretle. “Ne zaman?”

“Nasıl olduğunu hiçbir zaman tam olarak öğrenemedim. Buraya gelmeden önceydi. Arashkan’da. Gecenin bir yarısı..”, der ve yüzü kızarır, “Dorin ile kaldığımız hana geri dönüyorduk ve o beni bekliyordu. Sokağın ortasında. Bana seslendi, kendisini tanıttı ve bana senin, onun için yaptıklarını anlattı. Ve onu amcasının zindanlarından kurtardığın için asla sana teşekkür etme fırsatı bulamadığından dolayı ne kadar üzgün olduğunu söylememi istedi. Ve.. ve sana, kendisine gösterdiğin sevgi ve şefkatten ötürü teşekkür etmemi istedi, sonra da geldiği gibi gecenin karanlığında kayboldu.”

Nadine Graciousward’un gözleri dolar.

“Küçük, sevgili Arcantonic Palecog.. Onun hala hayatta olduğunu bilmek o kadar mutlu bir haber ki.. Keşke.. keşke Delia’da bundan haberdar olsaydı. Bu onu o kadar mutlu ederdi ki..”

“Hayatımda gördüğüm en sevimli ve en şirin şeydi, anne. Ona sarıldığımda cebime koyup götürmeyi o kadar çok istedim ki.”, diye gülümser Prenses.

“Alor’Naaa..”, diye nazikçe azarlar Nadine kızını. “O bir oyuncak bebek değil..”

“Özür dilerim anne. Ama o kadar minik, o kadar şirin ve güzeldi ki. Ve ona sarıldığımda sıcacık kokuyordu.”, diye utanmış bir ifadeyle gülümser kızı.

 

“Artık hazırsın o zaman..”, der Nadine, yarı mutlu, yarı ciddi bir sesle.

 

“Hazır?”, diye sorar Lorna.

Nadine hiçbir şey söylemez. Sadece sessizce kızına, sonrada, yavaşça, kızına talip olan gence bakar.

Lorna’nın yüzü kırmızıdan, pembenin muhteşem bir tonuna bürünür.

 

Neden sonra kızı, “Ne yapacaksın peki?”, diye sessizce tekrar sorar.

“Hiçbir fikrim yok! Kendimi otuz yıl önce, Delia’dan ayrıldığımdaki gibi hissediyorum. Ne bir evim, ne de bir ailem var artık..”, der kadın asil bir hüzünle.

“Serenity Home!”, der gür bir ses. “Sizi orada, tam olarak nasıl karşılanmak istiyorsanız, o şekilde karşılayacaklardır.”, diye ciddi bir şekilde konuşur Udoorin. Genç adam, yüzünde klinik bir ifadeyle elinde tuttuğu koca baltalarından birini incelemektedir.

Sonra tatmin olmuş bir şekilde baltayı indirir ve başını kaldırıp sevdiği kızın annesine bakar. “Yeni bir başlangıç için daha iyi bir yer düşünemiyorum. Ve eminim sizin gibi zarafetiyle bilinen bir hanımefendi orada fark yaratacaktır. Serenity kızları size bayılacak!”

Udoorin’in bu beklenmedik önerisi Lorna’nın çok hoşuna gider. Ama onu gerçekte etkileyen şey, Udoorin’in söylediği şeyi ifade ediş şeklidir.

Udoorin, kızın annesini, tanınmış bir sorceress oluşundan, muazzam büyü gücünden ya da bir Rise olmuş olmasından dolayı elinde barındırdığı politik konumundan değil, Bari Na-ammen öncesi genç kızlığına ait kimliğinden ve zarafetinden vurmuştur..

Lorna, bu kaba saba görünümlü gencin kendisini bir daha şaşırtışından dolayı hafif pembeleşmiş, bir o kadar da mutlu bir ifadeyle bakar ona. Sonra annesine döner.

“Bu harika bir fikir, anne. Ve eminim Efendi Nimbletyne Tinkerdome da seni çok özlemiştir.”

“Serenity Home..”, diye tadına bakar Nadine.

 


enRise: eski (former) Rise.

Nadine ve cazibesi: Alor’Nadien ne (Nadine’nin Cazibesi, Lorna), Nadine ve kızı.

Malocchio: İtalyanca ‘Kem Göz’. Oyun terminolojisi açısından mel’un, yıkıcı ve neredeyse her zaman ölümcül olan, yasak bir büyü. Yapılması çok güç, ancak yapılabildiğinde, yapılış şekline ve yapanın niyetinin ‘içtenliğine’ bağlı olarak büyünün sonuçları, hedefin kalp krizi geçirmiş gibi olduğu yerde yığılıp kalması ile göğüs kafesinin tamamını dışa doğru parçalayacak şekilde kalbin patlaması arasında değişkenlik gösterebilir.