Showing: 1 - 10 of 30 RESULTS
arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Deep in Silence..

Deep in Silence..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

With the help of unexpected allies from Hell itself, the three have gained access into the long-forgotten, dusty and silent vaults under Silent Hills.

 

This story takes place a few days after
The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

 

 

And, here they come again!”, swore Gnine Tinkerdome as he took a step back and to the left, making room for Laila Wovesbane and her great bow.

“Persistent, aren’t they?”, replied Laila cooly as she huffed her bangs out of her eyes and drew a pair of long shafts from the quiver buckled to her back. “Don’t they know, these arrows cost money!”, she added mournfully.

“Perhaps these will pay..”, scowled the gnome as he started weaving his fingers into some strange, cross-over knot and started incanting.

“Persistence is the herald of victory. This they know. This they will use, always..”, came the soft, alluring, and vague voice of the unearthly beautiful girl with the raven black wings, and the dark, crowning horns, Merisoul Xyrotwu, from behind them. “..and they are likely bored!”

“I hate being the butt-end of relieving the boredom in demons!”, grimaced Gnine, and released his spell..

..and a faint, barely visible giant hand appeared in front of the half dozen fiends howling and charging in their direction. The fiends, barely humanoid in shape and size, otherwise black, spike riddled and bearing long, ugly-looking claws, smashed into the hand and stumbled back.

Laila ‘loosed’ her arrow, cocked the second, and sent that one as well, as she drew more arrows from her quiver and sent them one after the other —all in seamless, fluid motions.

Looking at the pretty ranger corporal, one would think she was knitting, rather than raining arrows into demons!

In all candor, it was quite rare for any talented bowyer to shoot half a dozen arrows in under a few seconds. What made the Ranger Corporal Laila Wolvesbane particularly unique, was the ‘cool’ in her deliberation, anticipation, and application.

“Want me to nuke them?”, asked the alluring voice from behind. “Or save it for later?”

“Save it for later..”, growled Gnine as he gritted his teeth. Holding back the demons with the very-nearly invisible hand was a tasking chore and beads of sweat had started gathering on heated his face. “I believe Laila’s got these.. You got these, right?”

“I got these..”, confirmed Laila as she riddled more and more arrows into the dark, and angry fiends pushing the giant hand, step by step closer to them.

“Now, I am bored..”, said Merisoul with an unhappy voice and released a pair of erratic, brilliant purple shafts of force sending two of the fiends smashing into the ones coming from the rear.

“Three down. Three to go..”, reported Laila, and hung her bow, drew her two long blades, and dashed into the remaining fiends.

“What. Are. You. Doing?!”, half shrieked Gnine.

“Arrows are expensive.. Thought I told you that..”, replied Laila as she rammed into one of the fiends, slashed it open with one sword, and stabbed it with the other. The fiend let loose a horrific scream, then fell back dead.

 

The remaining two rushed the ranger corporal!

 

Another pair of sizzling, erratic shafts of bright purple lightning-like beams cracked in the dark tunnel and struck one of the fiends, pushing it some twenty feet away, and buying just enough time for Laila to get into a defensive stance as Gnine sent a flaming bolt of fire, hitting the third and causing it to yowl like something that could barely be called feline.

Laila didn’t give the third one time to recover.

She lept forward, slid under the creature’s claws, blew her bangs out of her face, sliced open its belly with one sword, and half gashed open the demon’s scaly leg with the other.

The demon shrieked in pain, stubbled, and fell facedown onto the ground.

Laila stabbed it in the back of its neck, severing its spine.

The ranger corporal did not like half-dead enemies.

She liked them dead.. all the way!

Another pair of jagged shafts of purple lightnings jazzed right past her and the last demon crumbled, its chest caved in.

“Well..”, said Merisoul, merrily. “That went well!”

“Damit.”, spat Laila when she bent down to inspect the corpses. “Two more arrows, broken beyond repair and are now totally unsalvageable. I really hope I get paid. Or I am never going to be able to replace these.”

“You will get all the arrows you need.”, said Gnine, looking down at the dead fiends. “I will personally pay for them. Or have them crafted for you.. If and when I get my throne..”

“Ow? That’s generous of you.”, smiled Laila —a something she rarely did.

“Of course, my dear girl. You are risking your all, coming here with me.”, replied Gnine.

“Actually, I am here just to make sure you come back and in one piece.. As for your promise, I would like the same deal for ‘Bree’ as well!”, she smirked.

“Why? She’s not here..”, scowled the gnome.

“She’s my cousin. She gets what I get.. Unless you want to explain why she’s not getting the same generosity from the prince of the gnomes.. To her face!”

Gnine Tinkerdome sighed.

“And something for Merisoul as well. If anyone is risking anything, it’s her.”, she added.

“It’s alright, love. I don’t really need gifts. What I need has long been forfeit from me and can not be procured. Only comprehended, earned and merited.. Something neither my old master can give, nor my new shall ever deign to bless upon me..”, said Merisoul, with her own sigh.

 

The hour was early.

And it had been four days since they had entered the silent vaults under Silent Hills.

Early or late, it didn’t matter. Fiends, demons, and.. other ‘things’ came at them constantly, relentlessly, and mindlessly..

Yes.

Mindlessly..

And always insane!

As if the Demon Fog had driven everything in it, fiend, beast, and even the occasional walking corpse, insane..

They would come at them and just charge them.

Like some endless stream of rotting debris being carried off in some nightmarish, swift-running river.

Other than what they had offered thus far, the vaults themselves were barren, silent, and bereft of cognatious life. Gnine hadn’t minded it at first. As a matter of fact, he’d marveled at the geometry of it all. In a very non-human, defiantly gnomish way, the structural design of the vaults under the hills were.. beautiful! After four days —and nights, however, he’d started having doubts, for they hadn’t seen or met a single other soul.. The unearthly beautiful half-born, Merisoul, had inspected everything she could with mild interest, pointing at this or that —things she thought were… well… interesting. Laila had found the lifeless halls depressing at best. ‘Spooky’, was the word she thought was more fitting. Perhaps, if and when ‘life’ came back to these halls, vaults, and vast chambers, it might make these hills ‘spectacular’, though, even then, she thought, she wouldn’t have stayed here even if she were being paid for it.. Laila loved nature. And trees, and the sun.. None of which, she would ever find here. She looked down at her little friend, Gnine, with sympathy as she huffed her bangs out of her eyes. From her point of view, he was genetically predestined to like such depressing and dreary places.

There was something about this place that Laila truly found.. intimidating?

She was not really sure.

These vaults, great as they were, were also silent. Too silent. Much like the tombs under Serenity Home temple. Laila had been down there, but only once. Sort of as a private ‘dare’. It was cool, dark, not musty or moldy, nor did the place stank of death or anything.. just.. ‘still’.. and unmoving. And this place, these halls, and the vast, empty chambers they had left behind, were just like how those tombs had been. But with much, much more dread and certainly at a larger magnitude.

Monumentally so. 

It made her feel diminished, sparse, scared..

..And alone.

 

Laila inadvertently shivered.

 

Yep, her forest, her trees, and her sun, out there, was much, much more preferable than here and now.

What truly hit her was the thing she secretly feared most. That she was likely going to lose one of her oldest friends; Gnine Tinkerdome, to these halls, even should they survive and succeed in their endeavor, for here would be his home and his kingdom, and not Serenity Home anymore, and just the thought of that, brought a knotted lump up to her throat she found trouble sending back down..

She sighed and tried to remember their happier times. It was something she often did, for she knew it was important to keep one’s spirits up. If they fell to despair, likely the next encounter would be their last.

“Now there’s a gloomy thought!”, murmured Laila.

“Happy thoughts, girl, happy thoughts.”

Then she thought of ‘Bree’ Bremorel, her cousin and wondered what she was doing right now. She remembered the voice call they had received from her some months ago and inadvertently smiled.

So.. Thomas, that skinny boy, had finally garnered enough courage to be able to speak with her cousin, let alone go on some mission with her. Who would send that kid on any mission? The boy was a bookworm! And suddenly he was sent all the way to Dim Woods on some dangerous mission? With her ravishing and equally raving cousin, Bremorel Songsteel?

Laila liked Thomas.

Yes, they had never really had much in the way of interaction, other than the rare times she’d visit the town temple and he would greet her with his serious but generous smile.. And when they’d see him scurrying behind them like someone’s lost puppy whenever they returned to town in hopes of finding some desperate opportunity to speak, or at least get a glimpse of Bree.

Laila thought he was a good boy even if she found his quite mindless and very nearly melancholic obsession with her cousin a bit creepy..

Then, perhaps because they hadn’t seen each other for some time, Laila felt she should amend her perspective.

Thomas was not just a good boy, he was a good young man. Good, decent, calm, well-mannered, and well educated, but never condescending the way most ‘well educated’ tended to become. And both the orphans and the other children of the town loved him, as he’d somehow find the time, among his overcrowded temple duties and his studies to engage in all sorts of games with them, particularly the one called hog-ball even though he would end up losing in most.

Laila smiled.

Hog-ball; a game that involved a rough, ragged ball wrapped and knotted with strips of leather thongs, and lots of pulling, pushing, kicking, and tripping. Laila had played it a few times before, but only after she’d become a ranger novice. It was too rough a game and seemed to have one basic rule; if you ended up with lots of scratches, scrapes, a black eye, preferably two, and likely a bloody nose, you won —in a personal achievement sense.

Gnine had played it too. Gnine played everything that would get him hurt, for some reason. And when he played hog-ball, he chose to be the goalkeeper; the sole person where EVERYONE pulled, pushed, kicked, and tripped! Kids on their teams wanted larger boys to stand in front of their goal. Someone who could take the heat, AND block the big barrel; the goal. And Gnine would defiantly be their team’s goalkeeper and take all the heat.. just not block the goal. Once, the opposing team had simply picked him up and stuffed him, head first, into the barrel, along with the leather ball!

Her cousin, Bree, had participated in them since she was six and always came back with black eyes, a bloody nose, split lips, skinned knees, ankles, and knuckles. But she would also return triumphant and likely laid waste the whole playground!

The children of Serenity Home had heaved in collective and popular relief when she’d been drafted off to be trained as a ranger!

Another time, some years back, when they had come to town after a particularly long patrol, they had chanced upon one such game. Bree had elbowed her and both had entered the fray where they had ended up in opposing teams. Thinking back, Laila conceded that her cousin had deliberately joined the side where Thomas had been.

Poor boy.

He had run in front of her cousin the whole time, screaming like a lunatic and literally throwing himself on anyone who would try to tackle her! It had been a mindless, selfless, totally unnecessary, and endearing brevity on the boy’s part, leaving him massively scraped, thoroughly grilled, heart-breakingly bleeding, and outright concussed, but had given Bree the opportunity to score an epic goal!

Her cousin, however, had NOT found his ‘protective’ approach amusing..

At all.

She’d raged down upon him, hissing and screaming at his witless attitude all the while, until she’d found him lying knocked unconscious—

—with a stupid smile on his face!

Bremorel hadn’t talked for two days after that. She’d just steamed with confused furry and equally puzzled and somewhat scared expression on her face. Laila had kept her company with badly concealed amusement, triggering further frustration from Bree.

 

Funny how the stupid things people did in life had such devastating effects on others.. More so than the smarter choices they made.

Thinking back, she could still remember what Thomas had said, when she’d asked him why he’d acted so.. ‘rashly’.. rather than be the smart person that he was..

The boy had said, in his calm, serious voice;

“The smart choice was the stupid choice; no one is going to hurt Morel so long as I am around.”

 

Laila chuckled.

The stupid things people did, indeed!

But then, Laila wasn’t one to complain either.

She entertained bangs!

The girls back in Serenity called them ‘fringes’ but Laila liked to call them ‘bangs’. Sounded more.. well.. ‘rangery!’

Rangery? Was that even a word?

Rangerish, then..

Laila snorted. Like that made a better word!

She deliberately dismissed both words and returned her attention to the issue at hand;

Bangs!

Bangs were bad in fights..

Bang kept getting in her eyes..

Bangs made seeing near impossible when swinging swords while dancing among fiends, demons, and crazed corpses..

Bangs made aiming a problem too..

But there she was.. persistent with her bangs perpetually biting into her eyes..

 

The things people did to impress others.. Even when they weren’t there to be impressed!

 

Laila huffed her bangs out of her eyes and plucked another arrow out of one of the dead fiends.

The arrow splintered.

“Damit!”, she murmured in frustration.

That was the third arrow now, totally destroyed!

✱ ✱ ✱

It’s a big room.”, whispered Whimsi Lola.

“Big? How big?”, asked Gnine, to his sprite familiar in hushed voices.

“Big..”, replied the tiny, ‘less-than-six-inch’ girl as she hovered next to Gnine’s head.

“Big like.. a farmhouse?”, asked Gnine.

“Big..”, repeated Whimsi Lola.

“The farmhouse and the barn?”

“Big..”

“Ok.. the farm itself, then?”

“Big..”

“Two farms?”

“Big..”

“Hmm.. Three?”

 

Laila just stared at the two as they ‘haggled’ about the size of the room with the eerie light, at the end of the hall, some two hundred yards away.

Merisoul though seemed much amused and caressed and stroked her own familiar, Jay the little pseudo dragon. Jay purred and made happy croaking noises as he sent his pretty mistress mental images of the room ahead and indeed, it was..

 

“Big..”

 

“Four farms? Geez, how big is that room?, Gnine asked in an exasperated voice.

Whimsi Lola shrugged.

“Big..”

“Great Heavens, girl. Don’t you have a word to describe just how big it is?”, fumed Laila finally.

“No.”, replied Whimsi simply.

“Well, is it ten farms big?”, she asked.

“Dunno..”, said the sprite vaguely. “How big is ‘ten farms big?'”

“And this is why I never have pets!”, she glared at the minute girl.

“I am not a pet.”, replied Whimsi Lola with pure indignation and added with a disparaged huff, “I am an indentured cooperative auxiliary! I would have thought a big girl like you would know the difference. Apparently, I was mistaken!”

Laila glared at the minute creature buzzing in the air.

“I don’t think you even know what you just said, means.”, she growled back.

“Of course I do. All fey know about debts and what they entail, and we very much stick to them, once owed, Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane!”, replied Whimsi Lola, buzzing higher and staring down at the ranger corporal with a distinctly superior tone.

“Don’t you look down on me, young lady! And it’s ‘Ranger Corporal’. Not lieutenant.”, scowled Laila.

“Not from what I heard, you aren’t!”, sniffed the ‘not-even-six-inch’ fey girl with admirable disdain.

“What?”, stared Laila up at the tiny, buzzing girl.

“We fey always correctly define things so we are not called upon our mistakes that would lead us to more debt. Don’t you know anything? You had Mistress Inshala ‘la Fey’ Frostmane, the Ritual Guardian, for months with you to learn you all this!”, piped down Whimsi Lola in disgust. Then she turned to Gnine and gave him a look of pure exasperation. “How do you mortals even manage to live as long as you do, not knowing anything that goes around you?”

Gnine coughed.

Laila just ogled at her.

The little creature turned to Merisoul and scolded her as well.

“You are not fey, ‘Soul Keeper’, but you are aware of the things I speak. Why have you not learned them these things?”

“It is a mortal thing, dear Whimsi Lola.”, replied Merisoul. “It takes time for them to be adequately equipped with the nesessary wisdom to start to notice such things. And by the time they do.. well.. they run out of time!”

The tiny Whimsi Lola glared down balefully at Gnine.

“You had better not run out of time soon, Master Gnine Tinkerdome! We just started having some decent fun!”

“I.. will make a point not to..”, replied Gnine a bit deflated.

“So.. I am a Ranger Lieutenant now? When did this happen?”, asked Laila a bit shaken.

“One month, twenty-four days, and the time since we entered this horrible Demon Fog! The Fey do not come here so I do not know exactly. It happened after your mothers’ oath-sisters’ daughter, a Bremorel Songsteel and the Temple Guardian Thomas Dimwood returned back to the mortal town you know as Serenity Home. They had both you and your cousin change ranks!”

Laila ogled at the tiny creature, some more..

“Wow.”, said Gnine. “That must have been some mission those two went to. I wonder what happened?”

“They fought many very big creatures there, with the elves and some dwarves. Creatures that have no respect, called Greater Orken. The elves warned us not to come near, so the details of what happened are a bit sketchy.”, shrugged Whimsi Lola.

“The Orken attacked the elves, again?”, Laila asked feeling a bit sick.

“Yes. But the elves were ready this time. And were backed up by your cousin and the Temple Guardian. Many elves still died, but then the dwarves from Elder Hills came and together, they defeated these Greater Orken.”

“But.. why would the Orken attack the elves again?”, frowned Laila. “..unless they wanted the north of Ritual Forest cleared to move in their main forces without hindrance when the time came.. And I think the time finally did come! Dammit. We had better get moving and fast.”

“So we are back to the room ahead, then.”, said Gnine, staring down the two hundred-yard tunnel-like hall.

“Big!”, prompted Whimsi!

Laila sighed.

“She is right, you know.”, said Merisoul from behind them. “The room is rather big. Possibly bigger than your Serenity Home itself, though its purpose escapes me. Why do the little races want to always build things so much bigger than they are? And certainly bigger than they need?”

“Well.. we like to..”, stammered Gnine.

“..compensate for something, perhaps?”, smiled Merisoul.

“We just like to emphasize things, that’s all.”, replied the gnome sternly then shut up.

The unearthly girl smiled at him again then started down the long tunnel.

“I think you just got served.”, snickered Laila.

“Yes. Yes, I did..”, agreed Gnine, then he smirked at the ranger lieutenant. “But at least I got served by something otherworldly..”

Laila scowled at him, then up at the little, buzzing ‘indentured cooperative auxiliary’..

✱ ✱ ✱

Gnine Tinkerdome gazed down the eerily lit room. But to call this place a ‘room’, was like calling the gigantic monstrosity of a T-Rex they had fought months ago in the Arashkan Arena, a rock lizard! It seemed to go on and on and on forever and it was not empty. Rows and rows of tall, stone boxes were laid out and aligned both vertically and horizontally in military precision so much so that it was downright creepy.

“Wow..”, said the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “What is this place?”

Gnine looked up to see the succubi half-born, Merisoul Xyrotwu flap her wings overhead, with unveiled envy as she glided past them again, doing a wide circle in the great hall. It seemed like she was having a lot of fun while doing it. Fun, Gnine thought, that he would never hope to achieve. The gnome had many weak spots in his life. His unquenchable desire to be the things he saw, pretty faces, and to be able to fly, at will, and free of constraints. He secretly gave a side-long glance at his closest friend, Laila, and saw similar envy in her eyes. But there was a distinct nuance in how they viewed the half-born’s flight. Laila viewed it as something unique and perhaps wanted to try it out of thrill, and because it would make travel much easier on her feet.. Quite a practical wont, really. Gnine, on the other hand, much preferred the immense pleasure he could only imagine it would give him. The kind of pleasure only ‘total freedom’ would give. He watched Merisoul, a magnificent creature; her raven black wings stretched, her arms wide open, her honey-brown hair whipping among her dark, crowning horns, her very nearly black-purple strapless dress fluttering, and her tiny, baby pink feet tickling and who had a distinct dreamy expression on her face, disappear in the distance.

“Wow..”, repeated the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “I feel jealous, now. I mean, you have got to admit, that’s just awesome!”

“Yes. Yes, it is.. It is almost a sin, watching her like this and know how hard she tries to be a mortal. She must truly want honest love and compassion.”

“She’s an idiot!”, fumed Laila.

“What? That’s a bit harsh, now, don’t you think?”, asked the gnome, taken aback with her sudden vehemence.

“That girl already feels love. And she certainly feels both passion and compassion..”, replied the ranger girl, frowning after the succubi half-born.

“How do you know?”, asked Gnine, a bit surprised because Laila wasn’t one to open up easily, nor give her opinion about ‘feelings’ and ’emotions’. On this score, he thought she was more catatonic than her cousin, Bremorel had ever been. As a matter of fact, he knew Bree displayed her emotions, like, all the time. Yes, it was mostly limited to anger, but Gnine knew it was to hide her real feelings. Laila, on the other hand, was always.. well.. ‘cool’.. Which is how she hid her emotions..

“Gnine.”, she said sternly, looking down at the gnome. “You do not sacrifice your own blood the way she keeps doing to ‘heal’ others, without some sort of genuine feelings. No one can be that ‘chore oriented’. I mean, look at Lady Magella. She healed us so many times, I can’t even come up with a number, and she still snapped at the end and she doesn’t even have to bleed to heal us.”

“Huh..”, grunted Gnine.

“That girl..”, Laila said, pointing at the general direction of the succubi half-born, “..does that every time she thinks any of us are in danger. I have yet to see her flinch when she is being attacked. I mean, she’s all like, ‘meh’, when a demon trice her size in coming at her, yet she very nearly panics when we are. That just can’t be ‘chore’!”

“Hmmm..”, mused the gnome, also looking in the direction where Merisoul had disappeared.

“Yes, she has issues. Issues I could only define using words like, monumental and otherworldly.. But she feels love, passion, and compassion. I can not imagine a girl who does not have those and do the things she does.. Have you seen her face? Actually seen it, when Princess Lorna said, ‘I thought you were my friend..’, back when we had just ran away from High Woods and were hiding in that cave? And the time when the two of us declared her as our friend when we were stumbling in that bloody Demon Fog? She very nearly broke down and cried. Had we been just a bit less nonchalant, or a bit more formal in our impromptu declaration of friendship, I fully believe she would have fallen apart.. Like, really fallen apart.. I was half afraid we had, inadvertently dismantled her! That girl lives for things we have and take for granted.. The things every ‘mortal’ has. Her problem isn’t the total lack of the things she wants. It’s connecting what she has, to her heart.. and mind.. She can’t relate.”, she said, and not without a certain amount of rage.

“Damn..”, Gnine whispered. “That’s.. that’s just sad..”

“When she says, she is broken, she actually means it. And until WE, her FRIENDS, find a way to make her relate to things she already has, she will STAY broken.”

“That’s going to be one, hard task, that is.. And I must admit, I am impressed AND pleased you opened up, the way you just did. Thank you.”, said Gnine happily.

Laila just stared down at the gnome.

“Just which part of anything I said, gave you the impression I was talking about me, let alone opening up, little man?!”

“Ahhaa..”, smirked Gnine. “..Anger! You always get angry when I am right.”

“No, I don’t.”, scoffed Laila.

“Yes, you do.”

“No. I. Don’t!”

“Then what’s with the name-calling?”, snickered the gnome.

“It’s the pre-warning you get before I knock you out of your socks!”, Laila fumed.

Gnine snickered, some more.

“You know, you really should go and have a long sit-down with that pretty boy, D.D. Dexter!”

Laila’s eyes blazed!

“That. Is. Non. Of. Your. Business. Dead. Man!”, she hissed at him.

“The well-being of my oldest and closest friend is non of my business? Just what world are you living in, girl?”, asked Gnine, still smirking. “If you are going to smack me, by all means, do, but my stance in this matter isn’t going to change.”

Laila glared down at him even more. Lucky for her though, or perhaps for the still smirking gnome, Merisoul appeared and did a stunning dive in their direction, swung up at the last moment, then gently settled down next to them!

“Wow, girl. That was truly spectacular, amazing, mind-boggling, and simply awesome.”, admitted Gnine.

 

Merisoul blushed!

And both Laila and Gnine noticed it.

 

That.. had never happened before.. Merisoul never showed any emotion other than perpetual sadness in her otherworldly beautiful face. Yet, here she was blushing..

Gnine ogled at her.

Because a blushing Merisoul was a whole new definition of ‘otherworldly beauty’!

Laila cleared her throat as a certain heat washed over her.

Damn!..

The half-born was unprecedentedly beautiful and Laila just now understood what would have happened had the girl actually used her succubi heritage over them the whole time she had been with them.

She also got a glimpse of what the girl truly meant, when she’d said, she was ‘hungry’ and hadn’t ‘eaten’ since she’d been forced to switch masters!

‘She must be starving!”, she thought, more than unnerved. ‘How does she even stay sane?’

 

“Tha.. thank you, Master Gnine.”, stammered Merisoul, still blushing in a baby pink-red color.

Gnine tried to clear his mind but failed.

Laila stepped on his foot and asked with a somewhat hoarse voice, “Uhh.. What have you seen?”

“Tombs..”, Merisoul replied. “These stone boxes are tombs.. All of them.. Thousands upon thousands of them.. It goes on for as far as I dared to fly..”

Gnine reeled back in desolate horror.

“Tombs? What the..? Why?..”, he spluttered.

“Relevant questions.”, Merisoul replied, all business again. “I suspect they all contain someone in them.”

“How do you..?”, the Gnine shuddered.

“They all have similar-dissimilar names, carved on brass plaques at one end of each box.”, she said.

“How do you mean, ‘similar-dissimilar’?”

“The names are all unique, but have a similar phonetic function, meaning they are likely all kin or of the same race and familial clan, Master Gnine. I believe we found your Silent Gnomes. I am, however, afraid it might be a bit too late for them.”

 

Laila suddenly felt sympathy for her little friend when she saw the sick expression on his face..

✱ ✱ ✱

Gnine, Laila, and Merisoul examined the ‘tombs’ for hours only to find very little more than they had expected to find. And now, Gnine was sitting on the cold, smooth floor of the immense hall of tombs with his back on one of the stone boxes and seemed very much on the verge of breaking down when the succubi half-born silently came and sat next to him.

Quietly, she put one arm over his other shoulder and hugged him closer to herself, and spoke in whispers. “I am sorry Master Gnine. I did the best I could to bring you here.”

“Tis alright, dear Soul. None of this was your fault, nor your doing. We were a couple of centuries too late.”, sniffed the little gnome.

“I know all seems lost, but I am not certain, nor do I know if they are actually dead or in some kind of suspended animation or cryo-sleep. If so, then there must be some way to deactivate it. Otherwise, It doesn’t make sense, preparing all these stone boxes, just to lie down in them and die.. Besides, the logistics behind it all doesn’t add up, either.”

“How do you mean?”, asked Gnine with a hoarse voice, stifling another sniff.

“There must have been a considerable number of gnomes left behind who were not put to ‘sleep’. Gnomes that had to ‘activate’ these ‘sleep-stones’, to care for them, and to make sure they were left unscathed.. Basic logistics and maintenance.”, she explained.

“She’s right.”, Laila said as she appeared between the stone boxes, further down the hall. “Other than the wear and tear of ‘time’, I noticed pretty much all the containers, or coffins, are still in pristine condition. So I checked for tracks. The floor is not marble, but very smooth and tightly fit stone, much like the walls. There is, however, quite a bit of dust. I found many tracks. Most of them belong to the demons we have slain on the way here. I found some small bootprints too. Seeing as you are one of my oldest friends, I could easily say, these prints also belonged to gnomes, though they are old. Very old. I happened upon many dead demons as well. Having looked closer, they all seem to have been ambushed. I suspect that Temez girl and her friends came through here. She did say they cleared all they could on their way to the Door.. The ones we met thus far were likely wandering around, rather than stationary sentries. We should move on.”

“We could be just wasting our time, you know..”, Gnine said in a depressed tone.

Laila looked down at the little gnome.

She felt a fluttering pang in her heart, for him.

But she refused to show any sympathy.

Her brows crossed and her gaze turned hard.

“Get up.”, she said with an unmerciful hiss.

“Wha—?”, gapped the gnome at her.

“I said, get up. Or I will hurt you. This is no time for your sorry feelings. We didn’t come all the way here, and through Hell, just to go back empty-handed. My town.. Your town needs you.. And I have no desire to see it go to waste by the Hell-Spawn Orken. I have seen firsthand what they did to Arashkan. I have seen what they did to High Woods as well, and so have you. Will you give up now and let our town, our homes burn because you are feeling sorry?”

Merisoul tried a poor attempt of a cough.

“Well, now. That was a bit harsh, girl, don’t you think?”, Gnine said taken aback. “‘Get up’ was more than enough. You didn’t have to beat me into the ground.”

“I don’t do ‘half ways’, little man.”, said Laila sternly. “Nor do I like doing repeats, re-do’s, begs, or pleads.”

“Apparently you don’t!”, mumbled the gnome. “I think you have hung around Bree for a bit too long.. All her bad habits seem to have rubbed off on you.”

Laila scowled even harder.

“Okay, okay..”, said the gnome in defeat. “There.. I am up! Geez, girl, you can be harsh at times..”

“Quit whining, Gnine!”, scoffed the ranger lieutenant.

“I think she’s right.”, smiled Merisoul.

“By all means, chose her side..”, grumbled Gnine.

“Well, yes. You are cute. But she’s prettier, and she has bangs!”

“…”

✱ ✱ ✱

Finally.. That was one, big, room.. We must have walked for.. How many hours?”, wondered Gnine Tinkerdome.

“More than five, closer to six.”, came Laila Wolvesbane’s voice, off to his left.

“How do you know, girl? There’s no sun here to determine—”, wondered the gnome.

“She’s been counting her steps.”, said Merisoul Xyrotwu simply, from his other side.

“What?”

“Easier than counting steady heartbeats, I must admit. But I have wings and skip a step or three, now and then..”, the succubi half-born replied a bit abashed.

“You have been counting your heartbeats?”, asked Laila, with a surprised tone. “Won’t that be a bit.. inaccurate? Considering it changes when sleeping or in exertion such as running or even prolonged walking, as we have been doing.”

“Yours does. So does Master Gnine’s. Mine?.. Mine only changes under particular conditions? Otherwise, it’s much like a metronome swinging on even surface.”, replied Merisoul, with a reluctant voice.

“That is ..remarkable; a truly metronomic heart!”, admired Laila.

“Not as much as you make it sound.”, Merisoul answered with the same tone.

“How so? And how do you do it?”

“I don’t do it, dear Laila. It has to do with emotions. More like the lack of them in my case. Hard to have a hyped heartbeat when you can’t feel love, fear, anger —or any other form of excitement.”, she said in a monotonous voice.

“But you said, yours does, under particular—”

“—When I feed, dear Laila.. My heart rate changes only when I ‘feed’..”, came the half-born’s defeated voice.

“When you feed?”, asked the ranger lieutenant a bit confused. Then it dawned on her. “Ow.. when you ‘feed!’

 

Gnine coughed.

Laila blushed furiously and shut up.

 

Gnine cleared his throat after several silent moments.

“Ahem.. Back to the issue at hand, then..”, he offered.

“The thing you are actually wondering..”, said Laila in a subdued and flushed voice. “We came just over 30,000 yards. Each stone box/coffin/crate/or whatever you want to call them is two yards long and one yard apart. There were twelve rows, each row has four lines of crates grouped together. You do the math. I did the steps!”

“Fair enough.”, Gnine said and did a quick calculation in his mind but voiced it for the benefit of the girls. “That’s 10,000 crates per row..”

“How did you come up with that number? I said 30,000 yards..”

“Well..”, said the gnome. “..Each box is two yards long so we can reduce 10,000 yards off right there and another for the length of each crate.. Then we have twelve rows, each row with four crates, making the lot 48 actual rows in total. Now we time that with the 10,000 crates and we’ll get 480,000 crates in total!”

Laila whistled..

“That.. is a lot of crates!”

“It is indeed..”

“You reduced 10,000 yards, twice, right at the start. Why?”, she asked.

“Because, my dear girl, 10,000 yards of it is just empty space between each sequential crate, and the second was because 20,000 is in ‘yards’. It is not the number of crates per column.. Each crate is two yards long, so that’s 20,000 divided by two..”

“Ow.. right..” *cough* “Well.. Let’s just get moving, shall we?”

Gnine did not laugh. He did not even snicker. A friend never laughed at his friend, and certainly not at a girls’ blindside or folly. But that wasn’t really the reason.

The Heir to all the gnomes of Silent Hills had just come to a stunning realization.

These.. were not crates..

These.. were tombs containing his gnomes, his people!

 

Damn..

 

The adventures of the Wizard Prince Gnine Tinkerdome, the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and the sad, otherworldly creature, Merisoul Xyrotwu will continue as they travel deeper into the demon-infested vaults of Silent Hills, desperately seeking answers and allies, and the original denizens of the hills..


dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi serenity home tarihçe

I, Inshala. I, Belong.

I, Inshala. I, Belong.

Timeline:

The Tundra Elf; Cora Sleet, The Bowling Hills Hobbit; Brom Bumblebrim and the younger sisters of no other than the dwarven Temple Guardian of Serenity Home, Lady Magella of Scowling Hills; Lillias Absentwhot and Jeina Blond have set forth to find the daughter of the barbarian Bear Claw Tribe’s chieftain, who was kidnapped by the foul and evil creature, ominously named; Red October.

For days and nights, Cora, Brom, Lillias, and her sister, Jeina travel through the snow and ice-covered Lost Mountains and find the layer of the sinister Red October. On the eve of their descent into the deep, cavernous layer, the whole extended family of the two dwarf sisters arrive to take them both back to Scowling Hills. The dwarf sisters, Lillias and Jeina refuse to abandon their elf and halfling companions compelling their family to help. Hence a plan is formed; the dwarves are to lure the foul creature out of its lair and make a run for it down the mountains, and back to Scowling Hills while Cora and Brom are to quietly enter the beast’s lair and save the chieftain’s daughter.

The plan works, more or less..

And Cora Sleet, followed closely by Brom Bumblebrim, runs into the deeps of Red October and finds the barbarian chieftain’s daughter, abused and severely traumatized, among many other women.. all dead and gnawed upon.

In horror, the two search the cages set into the walls of the cave to find more survivors and lo!

Another woman, deep inside one of the further cages, thought horribly abused, malnourished, and bruised, is still alive..

..and pregnant!

 

This story takes place merely a month after;
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” IX
and
A Bard’s Tale XV, “Wrath of Hydius Dreadmaw”..

 

 

Run, you fools!” 

That was the last thing Cora Sleet and Brom Bumblebrim saw of the dwarves before they stumbled and ran out of the dark, gnawing cave..

 

Then came the wind.

A cold, fetid wind..

A wind that did not belong to the fresh, breezy October mountains.

This was a frigid wind that stank of rot and festering mold..

This was the wind of a Red October!

 

“Run, you fools!”, bellowed the head of the dwarves; an old, very nearly ancient of his kind known all the way from The Great Arashkan City to Endless Sea, and from the heights of Rook Mountains to the ends of Tinker Hills; Argail Smitefast.

And the dwarves ran..

Down the sliding, frozen and misty valley and to the cliffs that would make a harsh and steep climb down the face of Lost Mountains.

 

But then..

..everything was harsh and steep in the Great Northern Tundras..

 

The creature that burst out of the yawning cave was nothing the elf, Cora, nor the hobbit, Brom ever saw.. and neither would wish to ever see again.

For but a very short moment, they caught a glimpse of something large, but not in size as it was large by its frightful speed.

Something large, fast, and dark.. Like a thick draft of smoke, inky at its center. It blurred past the two hiding behind fallen boulders.

Cora clutched her great blade with both her fists like she wanted to make a charge or a ‘run for it’, Brom wasn’t sure. He wouldn’t have blamed her if she did make a run for it. He had seen some horrible things in his long sojourn since that fateful night he’d left the comforts of his warm home and this.. inky black thing that had just hissed out of the cave would likely give him nightmares for the next couple of months..

Brom gritted his teeth and hoped the snow elf would run, should it come to that, though he knew she wouldn’t.. She’d charge the evil, shunned creature while trembling in fear, but not run from it. They hadn’t known each other for that long, but the short few months they had been together had shown him the core of the girl; grim, fierce, loyal, silently angry, and in quiet, desolate mourning.

 

“What are you doing?!”, they heard the below of the old dwarf echo up the frozen valley.

“Arkanian nian fer Ferra!”, squeaked a voice and something boomed in a great, fiery bloom.

“Damit, Lillias..”, growled Cora. “..Run!”

 

More booms followed by some knock knock knock knock rattling sound as if something brittle and heavy was hammering on an anvil.

A few thick bolts, the size of short spears slammed into the walls with a tremendous force near the maw that was the cave of the creature and sharp, crackling shafts of lightning came down from the sky at a sharp angle, crashing into the valley with jarring screeches and frozen ice and broken rocks shrapneled everywhere.

Something roared but it was not the roar of a bear, a lion, nor a dragon. This was like the roar of a waterfall filled with loose rocks, rotting lumber, and debris.

 

“Run!”

“Down the cliffs.. Jump if you must!”

“Jeina, no!”

“Marideth; to the left.. riddle it.. Bruden, Goric hold the rear and ready the rocks. Harakoon, Lamark, take the right.. Distract it with more arbalest. Grandfather; go.. down.. NOW! Mom.. Da.. You two are next.. Britney; grab Lillias. Dritmey; get Jeina down.. Knock her out if you must.. What is Aunt Petunia even doing here? Aunt Yulanda.. are the charges set?”

“Yes, dear. Charges are set. You want a timer or simple, dumb fuse?”

“Timer, please. I want it to go off on its back, not in its face.”

“What? Why?”

“If it blows on its face, it will bring the cliffs down on us as well, knock it back and possibly block its pursuit.”

“Other than the first, the other two aren’t so bad.”

“What will happen if it goes back?”

“Ow.. right.. would make this whole thing sort of moot.”

“On my last quiver..”

“Down, then. Save the quiver. Make sure grandpa makes it.. Do not wait.. Keep everyone running Auntie Marideth..”

“Who is making sure you are going down, Dridges, love?”

“I will be going down last.”

“Hell no, you aren’t”

“Stick to your post uncle! I am the youngest here and the fastest. Once the charges are set and blown, the creature will be knocked down the cliff and its way back will be blocked enough to give the elf and the hobbit time to do what they came to do.. I don’t want a crying Lillias nor a frothing Jeina all the way back to Elder Hills!”

 

“Dremda Limka bim bala poom!”, squeaked the voice of Lillias again and red, angry beams crisscrossed the misty valley and someone else shouted more in ancient dwarvish;

“Morkaban Fal an burnandie!”

..and tall columns of burning light came down in harsh, vertical slaughter..

Another roar echoed up the valley and something slammed against stones.

“What are you doing?”, screamed Lillias.

“Time to go, baby sister!”, said a voice and took off with Lillias.

“No! They need more time!”

“Nope. We just ran out of that.. and Dridges gave the signal for retreat.. Drit?”

“Got her..”

“What happened?”

“She wouldn’t listen, so I knocked her out! Dridges gave the order..”

“Bet you enjoyed that.”

“You bet, I did.. The idiots.. That was a month’s walk from home to here, and another month back —if we survive!” 

“Now you are going to have to carry her.”

“Changed her diapers when she was a babe.. I am sure I can carry her as well!”

✱ ✱ ✱

Leave me, please.. I beg of you..” 

“This is not a safe place for you and you are due soon..”

“I am the daughter of a woodsman. I am used to harsh weather. I can not stay here. He will come back.. Please.. Take the other girl, and leave.. I shall climb down and make my way home..

 

Cora looked at the young human girl. She was horribly battered, pale, dirty, and bulging.. The baby must truly be due soon..

Then she looked down at Brom, but the hobbit was too busy with the chieftains traumatized daughter, who was trashing and moaning in the frigid snow.

 

“Here. There is enough food in this to feed you for some time. And take this as well. I am not sure if you can—”

“—I can. I am no warrior, but I have broken enough logs to know how to swing an ax down.. Thank you..”

“There are no favor here, young girl. Leaving you on your own, and in your condition, is just wrong..”

“I must get out of these mountains and back to my home and my husband. That is where I belong. I thank you for no favors. Only for saving me from that creature, and letting me go.. A woodsman must be free.. This, I am sure you understand.”

“This, I understand..”

 

For another moment she looked at the withered girl, a limping shade of what she once was..

..And she was a small thing to begin with, really. Small and skinny.. Yet, even having suffered the horrors and indignities of her impregnation and the whole time of her captivity and pregnancy, she showed remarkable resilience to the odds stacked so much against her..

Then, Cora looked at her bulging belly..

 

“I am sorry to ask.. but.. do you even know what’s inside you?”

“Yes.”

“I am afraid even to ask—”

“My daughter..”

“Your.. how do you—?”

“She does not kick.. She hugs and she sings..”

 

Cora just stared at the broken young woman, because that’s exactly what she was;

Young..

..and broken.

“I bid you, farewell, then. Be good..”

“Farewell, then.. Stay good..”

✱ ✱ ✱

Mom? Why do you weep? Are you in pain?” 

“My beautiful baby. I am afraid I shall not be here for long. I so wanted to see you grow.. and play.. and be happy..”

“Why is there red in your face, mom? Did you fall?”

“..I wanted you to wear pretty, laced, dresses.. You have such beautiful eyes..”

“Mom.. You are shaking. It must be cold. Hold me closer to you. I will warm you..”

“We must run, my sweet love. I can hear them again..”

“Mom. You look tired. And you are crying.. Why are you crying, mom?”

“Just.. a bit.. further.. I think.. they will stop.. chasing..”

“I hear your heart, mom. You are afraid. Why are you afraid, mom?”

“I.. can’t.. go.. any further.. Too tired..”

“Let’s stop for some. You are shaking. Why are you shaking, mom?”

“This.. this is as far.. as I can go.. my baby..”

“You are crying again, mom. Why are you crying?”

“Too much.. blood.. Lost too much.. blood.. I am afraid I won’t.. make it, my sweet..”

“Don’t be afraid. I am here. I will protect you, mom..”

“I will sit and rest.. for a bit..”

“You are calm now, mom. And warm..”

“I so love you.. my little.. baby.. I am so sorry..”

“Mom? What happened, mom?”

“Farewell, my sweet, sweet baby..”

“Don’t be afraid, mom. I am here.”

“I love you.. Never forget it..”

“Are you sleeping, mom? I will sleep too, then. I will keep you warm and safe.”

 

“You are cold again, Mom..”

 

“Mom?”

 

“Please speak, mom..”

 

“Mom? Mom..?”

 

“Please wake up, mom.”

 

“I am afraid..”

 

“I promise, mom. I will be good. I will always be good..”

 

“Please wake up.”

 

“Mom?”

✱ ✱ ✱

Gotcha, you little demon! Been seeing you festering these woods. Da.. Daaa! I got her!

“Please leave me. I did nothing to you.”

“You’ve been sneaking around our home for days now. Saw you again the other night, crawling into the barn. Trying to steal the goats, are you? Daa, come quick!”

“Nanny goat is sick.”

“Sick goat is it?!”

“Yes. She has a nail in her foot. It is burning her heart..”

“You friggin little liar. A good lashing will do you good.”

“But the nanny goat..”

“What’s going on here, boy?”

“Got her, daa.. Told you I saw a little demon sneaking around our house. Look at her.. She’s got horns, just like a demon.”

“I am not a demon. I am a girl!”

“What are you doing here, demon?”

“Your nanny goat. She’s ill. She has a nai—”

*smack*

“Bring the cane, boy. I will not have this fiend around my house, nor my goats..”

✱ ✱ ✱

Am I a demon? Why am I a demon?”

“You are no demon, my beautiful little chestnut.”

“Then why does everyone say I am a demon? Am I so ugly? Am I so filthy? I must be, because everyone runs from me, or throws rocks at me.”

“Some people are not very bright, my sweet child. Some are superstitious. Some are afraid of what they do not understand. And some are just stupid. Their faults are not your fault, because you are not ugly and you are not filthy.. And certainly, you are not a demon.”

“But I have horns..”

“And I have a hunch back!”

“I healed their nanny goat and they hit me with a cane.”

“People fear the dark because they can’t see what’s in it. Yet they need the dark to rest and to sleep.. Does that make the dark, really a demon? They fear you because they can’t see just what a wonder you truly are..”

*sob*

“I am no wonder. I am just an ugly and dirty thing..”

“What is your name, my sweet chestnut?”

“Inshala..”

“And do you know what that means?”

“No.”

“It means; Heavens Willing.”

“I do not understand, Master.”

“Neither do I. But the Heavens do not make things without a reason.”

“I think they wanted people to know what ‘ugly’ and ‘filthy’ was.”

“I doubt. There is enough ugly and filthy in men without putting it in one, beautiful little girl.”

“Maybe I am broken and I just can’t be fixed.”

“If you are broken. Then I would not want you to be fixed, because you are perfect the way you are.”

“Maybe you are broken too..”

*chuckle*

“I am, broken. And perhaps you were sent here to fix me!”

“I do not understand, Master.”

“My dear child, neither do I. But the Heavens gave you to me and here you are loved, you are safe, and you are cherished.. Now, let’s go find some berries and some of those mushrooms you love so much.”

“And Kumse Beetles?”

*chuckle*

“And Kumse Beetles..”

✱ ✱ ✱

I am sorry, I am sorry, I am sorry! I didn’t mean to.. It just happened!”

“My, my, my.. What have we here? That you, girl?”

*sob*

“I am sorry. I didn’t mean to.. Please don’t send me away!”

“Send you? Please, girl. I wouldn’t send you if the skies came falling down on me..”

“But.. You shouldn’t have the skies falling on you..”

“It’s a metaphor, my sweet chestnut.”

“What’s it for? Are you going to hit me with it?”

“My dear child. When have I ever hit you?”

“Never, Master. And I do not understand why you wouldn’t. Everyone else does.”

“I didn’t think you thought me as silly as everyone else. Now, come on and come out from under the table and let’s have a look at you, shall we?”

“I look horrible.”

“Let me be the judge of that. Let’s see; nice healthy paws, curious ears, brilliant vivid eyes, good strong back, and long balanced tail. Turn around. Let’s make sure everything is where they should be in the tummy.. Yes. very nice, strong muscles. Very nice and strong indeed. This is.. incredible! You have it all in one!”

“You will not hurt me?”

“My dear daughter. Please do not afflict me with the sins of fools. This is your home. Home does not hurt, nor punish. Home only has love and care, though not much of anything else, I must admit.. Woa.. Easy there, tiger! *chuckle* And careful with the claws. This old man will bruise easily.”

“I am sorry, I am sorry, I am sorry..”

“Well, now. Let’s see if you can actually use those claws. Are you up for a good climb?”

“I think so, Father.”

“How would you like to chase an old, skinny squirrel up the old oak just outside?”

“Yesshh!”

“You must give this old man a head start, though.

*giggle*

“It’s only fair, Master.”

✱ ✱ ✱

You are taking a bath again?”

“Yes, Father. I am scrubbing the dirty away.”

“In the middle of winter? In the frozen pond?”

“Yes, Father. I am dirty. And the dirty will just not come off!”

“Did you not take a bath, just yesterday?”

“I did, Father.”

“And the day before that?”

“Yes, Father. I did.”

“And the day even before that?”

“…”

“How are you not freezing?”

“I am filthy. And broken, Father.”

“Hmmm.. Perhaps I can help you with that.”

“You can?”

“I believe so..”

*slop!*

“Uhhmm.. Why did you dump pond mud on me, Father?”

“Now you actually are dirty and have something on you to wash!”

“I do not understand, Master.”

“Wash and see if it comes off..”

“It all came off.”

“There. Now you are all clean!”

“…”

“Come on and out now, my sweet chestnut. Let’s get you inside and by the fire before you catch a cold. And no more bathing in the pond. Not in this weather.”

“But I will be filthy again tomorrow.”

“Then you can bathe in the big barrel we have inside. And with hot water too.”

“Perhaps you should bathe too, Father.”

“Why? Do I stink?”

*giggle*

“Well, now.. That was a bit harsh..”

*giggle*

“Do you know how long it takes to dry all this beard?”

“My hair is longer than your beard, Father.”

*sigh*

“Alright. I will bathe. If you say I stink, I must stink.. Tomorrow then. Or maybe the day after.”

*stare*

“Not the day after, then..”

*stare*

“Not even tomorrow?

*stare*

“Good and Great Heavens, child.. NOW?”

“Now is good.”

“We don’t even have hot water!”

“We have pond.”

“…”

“Why would you do this to me?”

“You won’t mind I bathe every day in the pond, then?”

“What? How did you even come to that conclusion, girl? I said nothing of the sort.”

“If you don’t want me to bathe in the pond, but bathe at home, you should bathe as well. Since you won’t bathe at home, you must bathe in the pond!”

“That is not even close to what I said!”

“That is what you said; No more bathing in the pond. Not in this weather..”

“Which is the opposite of..”

“I do not understand, Father. Your house rules are complicated and many..”

*sigh*

“Yes, yes.. I suppose that is.. what I said.. How do you even remember, that? No child ever listens to their parents! They roll their eyes and ignore us..”

“You are my Father. Why would I roll my eyes at you? That is not nice.”

*sigh*

“Very well. I shall bathe..”

“In the pond?”

“In the pond.. Go get my towel..”

“And your scrubbing stick.. And your soap..”

“..And my scrubbing stick, and my soap..”

“And your comb..

“I.. what? I haven’t used a comb for over three centuries. I don’t even have hair!

“..For your beard.”

“Really, now, girl?”

“I comb my hair. Stands to reason you should comb your beard. I think it would look pretty. You say I look pretty when I comb my hair.”

“…”

“I am going in now.. But only for a moment. There is ice floating in this pond.. Literally..”

“A moment will not even be enough to soak, Father.”

*sigh*

*giggle*

✱ ✱ ✱

That is the last time you fools touch this girl. Do I make my self, clear?”, growled Master Cather as smoke and haze clouded town.

“She is a demon who infests our lands. She must be cleansed—”, screeched the scowling man in fervent zeal.

“Boy, you have got it all wrong.. These are not your lands.. at all! These are the King’s lands, then the elves, then mine..”, replied Cathber with a threatening vibe in his voice.

“She is a demon!”, screamed the man.

“You must have seen many demons to know what to look for.”, Cathber spoke with a deadly whisper.

“She has horns!”, the bigotic man shouted, pointing at the little girl, hanging stripped naked from a thick branch, her tiny back, a bloody, whip-laced mess.

“So does my goat..”, said Cathber and clawed at the air, making a horrible beckoning gesture..

..and a stone spike, the length of a yard suddenly shot out from the ground and rammed right through the bigot’s foreleg!

The man shrieked in pain, tried to double over, but couldn’t.

“This.. is heresy!”, the man screamed in pain.

“No, boy.. This is punishment.. This is my forest.. Here, you do not play your heresy games..”

..and he clawed with his other hand.

Another stone spike shot out of the dirt and nailed his other leg with a wet, sickening tear!

“We.. we did not touch the girl, Master Cathber.”, trembled the other lodgers.

“No.. You did not. You just stood there and watched as he tore into an innocent little girl’s flesh!”

And he rose both his arms..

 

you shall suffer the curse of the innocent”..
Thus shall you suffer the punishment of silently watching the pain of an innocent..

 

..his voice boomed and thorny vines shot out of the ground in all direction, grappling anything and everything in their path..

The woodsmen ran..

The thorny, gnarled vines chased.

The fires already burning several of the homes spread.

 

you shall tremble with the pain of the innocent..
And tremble shall you, with the pain of the innocent..

 

..heralded the old man.

And the ground trembled.

Large chunks of earth and stone tore out and into the sky, just to land some tens of yards away.

A barn collapsed.

A house creaked in terror and fell apart.

Another barn collapsed.

And another log-house bust in flames..

 

“You are.. the hand of the devil, old man.. You can not silence the truth!”, groaned the spiked zealot.

 

“Tell me, boy, how many souls have you saved with your bigotry? Are there two? No? Not even one? But I see you are very free with that whip.. particularly on little girls who will not defend themselves even against fools like you.. You see, she could have slain you many times over. Yet, she chose not to, because she does not like to hurt. She likes to play.. and sing.. and feed the animals.. and heal them when they are sick.. When was the last time you healed anything? Never? Well.. that explains so much. I shall not relieve you of your torment. You may free yourself. That will be at least one person you will have saved in your entire pathetic life. I shall, however return. And should you be in my forest when I do, we shall rinse and repeat this education, until you learn some manners, if not any sense.. But by all means, stay. If not for my daughter, this little girl you so freely whipped, I would beg you to stay, just to repeat this over and over again.. Either way, we shall see just how zealously stuck you really are to those ‘truths’ you seem so fond of..”

 

“You.. are evil!”, the bigot screamed in pain.

“No, boy. I AM BALANCE!“, replied the old man, his voice truly dreadful now.  “Do not force me to summon the ‘Wyld Hunt’ upon you with your name attached to it. The last time I did, was over seven hundred years ago and it very nearly dismantled Themalsar down to rubble.”

 

The old man gently cut the leather thongs binding the skinny arms of the little girl.

 

She fell..

Limply..

 

But the old man held her and carefully took her into his gentle embrace.

“Told you, did I not, my beautiful chestnut? Some people are not very bright. Some are superstitious. Some are afraid of what they do not understand. And some are just stupid.. And you have found the worst of them; the bigots! Now, you have made their fault your own.. No matter, no matter.. I shall fix you..”

 

She opened her eyes and stared at the old man with a vague, groggy stare.

 

“Why did you come here, my dear child? Did I not warn you to stay away from them?”, the old man asked, tears streaking down his crumpled face.

“Their.. nanny dog.. she was in pain.. her heart was burning.. because she stepped on a garden tool.. she has puppies.. and they need their mommy..”

“Yes, my lovely chestnut.. they need their mommy..”

“I.. cured her..”, she whispered, giving him a bloody smile.

“I am sure you did, my beloved.”, smiled the old man.

“No iron cage this time..”, she whimpered..

..and went limp again..

✱ ✱ ✱

She stood at the edge of the cliff, quietly mesmerized, looking down at the waves gently lapping at the shore below, and at the sea that stretched from one horizon to the other like some endless, blue-green blanket. 

And she absolutely loved it!

 

It was the first time she had seen the Endless Sea. It was also the first time she had come this far and alone from her home.

“I just must make sure, Father sees this. It is so beautiful!”, she whispered in awe as she stood, quietly petrified as the late August sun decided to impress her even more..

Like a dancer stretching out her skirts, and with a mighty display of yellow, orange, and red, the sun spread wide and great and settled on the horizon.

The little girl just stood there.

The sun was almost done showing off, but the sea, apparently, was not..

With slick splashes, a family of oddest looking fish sprang out of the sea, glided across the setting sun in some magnificent, graceful arcs, skimmed the surface over the waters, then disappeared into its depths once again..

 

The little girl wept.

 

Because she loved pretty.

And what she had just witnessed was just that.

 

Then she heard the groan..

It was a very ‘huge’ groan..

It echoed wide and reverberated across the sea, the sky, and the shore and the girl slid down the cliffside, her little heart aching with sorrow, for she knew that voice..

..it meant something was in pain.

That is when she saw the great whale, lying on its side, beached on the shore. She ogled at the thing, a creature, once mighty and over two hundred yards, now looked deflated and sad.

The little girl tiptoed near the creature and tenderly touched it, feeling its heart like some giant drum, beating ever so slowly..

“Great and might fish.”, she wailed. “Why do you not swim? The land is not a good place for you to sleep. The sun will scorch you, and the birds will peck at you.. Please return to the sea..”

“Who are you, little thing? And why do you care?”, the creature moaned in more pain.

“I am just a little girl, great fish. And I care because life is nice. It is precious. And you have so much life..”

“No, little girl. I had much life.. Once.. Now, I wither, for my time is near. I shall die soon, scorched by the sun, and pecked by the birds.. though I surmise, I shall make a merry feast..”

“Please.. return back to the sea.. Sea is life.”

“Yes.. Sea is life.. But mine is quite over.. I am sad, but content. I have lived since this sea was young. I have traveled it many times. I have seen its depths and the heavens above it. I have witnessed the corrals grow, new life form, and men do war upon one another upon it.. Yes. My time has long arrived little thing. Long arrived indeed..”

“But so much you have seen and so much to tell.. They will die with you.”

“That is how it is, little girl..”

“Perhaps you can come with me? I am small.. and not very smart.. and know very little.. but I have room for more..”

“Do you? You seem so little..”

“I am.. But wisdom found, should not be lost, dear big fish.”

“Well.. Since you want to insist on calling me ‘fish’, you must have much room to spare..”, the great whale.. chucked!

“What would you have me call you, dear big fish?”

“Shala.. I was called Shala.. A long time ago.. It used to mean, He Who Sails The Deepest Seas. But I am afraid, much like myself, that word is long gone and forgotten.”

“And I am called Inshala; Heaven’s Willing.. and I shall show you my forest and you can learn me your wisdom..”

“Ahhh.. Forest.. That, I have never seen.. This shall be an interesting journey, little Inshala.”

“I shall show you my forest, and more, big Shala.. I shall make you a big pond. Big enough for you to play!”

“I haven’t played since I was but a little babe, and that was quite some eons ago..”

“We shall travel far and wide together and you shall live inside me for as long as I live, small comfort though that may be.”

“Tis alright, little one. Wisdom is; finding life where there is none..”

“Thank you.”

“You thank me, little one?”

“Yes. For accepting me and accepting life.”

“You truly are an amazing one and your passion for life is bested only by your compassion for it. I sense we shall have great and extraordinary days together.”

✱ ✱ ✱

Who are you, and what are you doing here?”

“I am Inshala. And am here because of the call.”

“You shouldn’t be here. You shouldn’t have come. How did you even get past the short-mortal post?”

“I do not know, what this ‘short-mortal post’ is.”

“Dwarves. They have guard post here to make sure no mortal enters the valley beyond without permission.”

“I am sorry. I did not see any dwarves. I felt a soft, pulsing call, hence I came.”

“Who is this, Temessa, and why is she here? How did she even get past the short-mortal post?”

*sigh*

“She says her name is Inshala and was telling me why she is here, Yamara. Must you always jump into everything?”

“I did not jump. I walked.”

“I have introduced myself. It is polite to introduce yourselves back..”

“Ow, yes. My apologies, Inshala. I am Temessa. A dryad.”

“A dryad? You are so pretty!”

*blush*

“Ow, wow. You really think so?”

“Yes. I mean so.”

“What about me? I am Yamara and I am a fire nymph!”

“A fire nymph? This extraordinary! You are so, so beautiful!”

*giggle*

“I think I just fell in love!”

“What is this wonderful place? I sense.. something, though I do not know what. It.. it’s calling me..”

“Would you like some of my peaches, sweet Inshala?”

“Or my apples?”

“I would. But I have nothing to trade..”

“You can stay and play with us for a year and a day..”

“Owww.. I would love to. But that might make my Father sad.”

“How about a month and a day?”

“I would really love to. But my father is old. I can’t stay away for that long..”

*sigh*

“A day then? Please? It has been a bore since Mother put a ban on mortals..”

“A day, it is..”

“Done.”

“Done.”

“And done!”

“Do you like swimming?”

“I love swimming and I love ponds”

“Yesshh!”

“How about fire hopping?”

“Fire hopping is awesoooome!”

“Yesshh..”

“You sound like a fey..”

“I do?”

“You look like a fey too.. Are you sure your father is a mortal?”

“I think so. Though he is very very old. Are we going to swim and fire hop?”

“I saw her first, Yamara, so we swim first!”

*sigh*

✱ ✱ ✱

You are in the pond again. Why are you in the pond again?”

“I came across some men in the forest. They threw rocks at me and told me I was a filthy demon.”

“Did they, now..”

“I tried to explain that I was just a little girl and was wandering in the forest. They waved their iron axes at me and told me, I didn’t belong here..”

“Is that so?”

“I am in the pond because I am washing the demon filth off me, but it just won’t come off, Father.. It just won’t come off..”

“It will not come off, my beautiful little chestnut..”

“It won’t? Why?”

“Because you have no demon in you, nor any filth. You can’t scrub what isn’t there, my dear child. You must know this. And you belong.. right here.. You have a home..”

“But how do you know I have no demon in me?”

“Because demons do not care for other life. They CAN NOT care for other life. That is why they are demons. And you know what else demons never have?”

“What?”

“A home.”

“Why?”

“Because ‘Home’ means love, warmth, care, compassion, and belonging. The moment you have those and feel those, you stop being a demon. You simply can not have those and still be a demon.”

“Perhaps it’s because I am small yet. Or because i am only half-demon.. Or just broken!”

“No, my sweet chestnut. I am afraid it doesn’t work that way. If you have four legs, you are not a human. If you are a tree, you are not an animal..”

“I have horns.”

“And I have a hunch back!”

“But your hunch is because you are very old, Master.”

“And you have horns because you are beautiful!”

“I find your logic, quite inconsistent and misplaced, Father.”

“Well, now, really?!”

“Yes, Father.”

“You also have sharp ears, my sweet girl. Do you know who else has ears like yours?”

“Elves!”

“Precisely. Perhaps you should look for ‘similarities’ around you, rather than ‘differences’ elsewhere.

“Perhaps I am a Half-Elf then?’

“That is possible, my sweet chestnut. But whatever you are, you must know that you are loved.”

“Love. I do not understand this thing you call love, Master.”

“You have grown quite a bit since I found you, my sweet chestnut. And because you have, I try not to mind you taking off to wandering around the forest.”

“But you always scold me when I come back, Father.”

“And have you ever wondered why I scolded you so?”

“Because I forget to tell you?”

“That, and because I am worried every time you do not come back. And you are worried about me when you realize you haven’t come back..”

“Yes, Father. I stop what I am doing and cry.”

“That is called, ‘Love’, my beloved daughter. Because we only worry for those we love and we care..”

*sob*

“And you always come back, my sweet chestnut. Why is that?”

*sob*

“Be.. because this is my home..”

“And that is called, ‘Belonging’, my sweet, sweet girl.. and demons have neither, nor will they ever have either; Love and Home. They CAN’T.”

*sob*

“Now come on and out of the pond. You have bled yourself with your scrubbing again.”

*sob*

“I am so, so sorry I made you worry, Father. I will never leave again.”

“Let’s not make promises we can’t keep, my sweet chestnut. Of course, you will leave because you are curious about the world around you. But promise me two things; That you will remember this old man will worry, and to come back home, will you? Please?”

*sob*

“I promise, Father.”

“How would you like to come with me on a long, long trip?”

“Owww.. Where are we going, Master?”

“We shall start doing something I haven’t done and neglected to do for quite some time, my sweet chestnut and it’s called, ‘Storm Hunting!'”.

“Storm Hunting? How can we hunt storms, Master?”

*chuckle*

“Very carefully and by running a lot..”

“What is, storm hunting?”

“Storm Hunting, so colorfully named by an old friend of mine, quite some years ago, before you were born.. and.. well.. when I say, ‘old’, I merely mean it as, someone I met a long time ago. Between the two of us, I think I was the only old one.”

“You are always the old one where ever we go, Father.”

“Well, now.. That hurt, little girl!”

*giggle*

“Come now, my sweet chestnut. Let’s get you dry and warm and put some ointment on those scrub bleeds, and I will tell you all about Storm Hunting..”

“Your ointments smell funny, Father.”

“Funny enough to make you laugh?”

*sigh*

“You are making ‘father jokes’, again, Master.”

*chuckle*

“Is it working?”

*sigh*

“No..”

“Because you are doing it wrong, my little chestnut.”

“I do not understand, Father.”

“You are supposed to roll your eyes, and then say, ‘No..’ —like every other teenager.”

“I am not going to roll my eyes at you, Master. That is very rude!”

✱ ✱ ✱

I am blinded! I can’t see, Father.. I am deaf too.. Help me.. And I hurt everywhere..” 

*sob*

“There, there, my love.. I am here..”

“I can’t see.. I can’t see, Father!”

“It will pass soon, my dear. I did warn you to close your eyes, though, did I not?”

“I.. what? I can barely hear you, Father..”

*sob*

“There, there.. you will be fine soon enough. Storm Hunting is dangerous work and it demands our respect. We must follow her rules, for she has a heavy hand.”

“I just wanted to see, Father.”

“Well. I can’t blame you for your curiosity, but we must have a care, my dear child. Curiosity is a good thing. But we must be sure, which is leading which? You leading your curiosity, or your curiosity leading you, for one will teach you many things, while the other will get you into trouble.”

“I will make sure, I lead the way, Master.”

“That makes this old man, so very happy. Now, can you see again?”

“Yes, Master. But there are still some small, tingling lights flying everywhere.”

“That will pass too, soon enough. Now that we have caught our first storm, let’s make camp, shall we? And cook some fish, some potatoes, some eggplants, and some corn..”

*blush*

“I.. I am sorry, Father..”

“You are?”

“Yes, Father, I am..”

“Why are you sorry, my sweet chestnut?”

“I.. I ate all your strawberries!”

*chuckle*

“That’s alright, dear one. I put them there, many years ago, for someone else.. But he refused to touch them..”

“Ow.. Did I eat his strawberries, then?”

“No.. If he’d wanted to eat them, I believe he would have. Time heals many things, my sweet chestnut, but it does take.. time!”

“I am not quite sure I understand, Father.”

“Never mind, never mind.. Let us get the fire started, shall we?”

“Let’s..”

✱ ✱ ✱

Why are we here, Father? This place is not nice. The ogres are cruel creatures and will try to eat us.” 

“So they are and so they might. But they also live in our forest and share its bounties. We must learn to get along.”

“Why, Master?”

“Because we are never alone in a forest, my sweet chestnut. And we never know to whom we might end up turning for help someday.”

“I can not see how the ogres will help anyone. They can not even get along among themselves.”

“The world is big and wide, my dear child. And is not bound by the rules we inflict upon it. Or we shall end up like those ignorant men, who call you names and want to banish you.”

“That is correct, Father. The men in the forest are incompetent.”

“Ow?”

“Yes, Father. Had it been me, I could have caught and banished me years ago, when I was much littler!”

“Now, now.. That is not good thinking.. They couldn’t have banished you even if they had caught you and no matter how hard they tried. And they did catch you any number of times..”

“True. But they are incompetent..”

“They are.. But their failure to banish you wasn’t because of incompetence on their part, but because you can only banish demons. You can not banish pretty little girls.”

“You are just telling me that to make me feel good.”

“I am telling you this to make you feel good and because it is true, my dear child..”

“What will happen if they attack, Father.”

“If they attack, you are free to attack back, my dear. Try to avoid their clubs and axes, though. They hurt.”

“It is alright, Father. I know hurt. I know hurt very well.”

✱ ✱ ✱

And who is this, old man?”

“This, Ganiste, is my dear daughter Inshala.. Inshala, this is an old.. uhhmm.. friend of mine; Grulganiste. She is the chieftain of the ogres of Oger’s Foot.”

“She is pretty, Cathber.”

“Yes. Yes, she is..”

“Hence, she can’t be your daughter, you sour old man!”

“Well, now.. Really? That was a bit harsh, don’t you think, Ganiste?”

“Harsh is when I say; you are an old and sour man!”

“That was indeed, rather harsh..”

“Tell me, little girl, what wrong did you do for your mother to have dumped you on this old man?!”

“Hey..”

“She died.”

“Ow.. I am sorry. My mother died too..”

“Do you miss your mommy?”

“Yes, little one, I miss her every day.”

“I miss mine every day too..”

“Would you like to come inside my tent? I have big, soft pillows you can jump and a little chihuahua.. You two can play while I make some food. Your old man becomes grumpy when he talks while he is hungry.”

“Yes. Yes, he does.”

“Hey, now..”

“What is a chihuahua?”

“It is a small dog.”

“You have a puppy?”

“I have had him since he was a puppy. But he grew up very fast and is still a very small dog. Barks a lot, though. Want to see him?”

“Want!”

 

“She is extraordinary, Cathber.”

“Yes. Yes, she is, Ganiste.”

“What is she?”

“I am not quite sure. And to be honest about it, I don’t really care.”

“You? Master Cathber Gwet’chen Bolgrig? Have you finally found a soul to have attached yourself to?”

“You are making me sound awfully cold and heartless, Ganiste. I do have a heart, you know.”

“That is up to debate… Yet here you are, with this little thing, and quite attached to her as well.. Not something I would have expected to see from you..”

“Not something I expected to have happened to me, either.. Like, ever. It’s as if.. I have finally paid for some crime I did centuries ago and she is my gift!”

“Or curse.. Children tend to go either way..”

“Yes. Yes, they do, Ganiste. I am sorry you had to exile Cabot.”

“Not more than I am. But it had to be done. We have plenty of room in these hills to grow and flourish many times over and he was fervently trying to gather a following.. I have no desire to have my people killed for false words. Should men, elf or dwarf come to our hills seeking trouble, we shall crush them with our clubs, hack them with our axes, and smash them with our boulders..”

“Now there’s a gruesome image.”

“..but we will not go seeking for trouble. We have learned to grow our own food and animals for a long time now. So much so that we seldom need to even go down into the forest for foraging. When we do, it is mostly to release some of our bloodlust.”

“Accidents happen, though.”

“Unavoidably so.. Are you going to keep her?”

“For as long as she will let me.. I..”

“Say it, old man. For once in your life, say it. I am sure it will hurt, but I am certain you will survive..”

“You truly have a cruel streak in you, do you know that, Ganiste?”

“Telling an ogre she is cruel isn’t much of an insult, old man. Quite foolish, though.”

“Yes. I love her. Dearly, I might add.. And she is growing so fast.. She is full of wonder and an unquenchable curiosity that takes her further and further away from home every time she leaves.. It’s killing me to see her go and I can’t even say, don’t, because I know she must..”

“Well, now.. After three hundred years and some change, I finally get to see Cathber Gwet’chen Bolgrig in tears. I shall mark this day..”

“You pun me, Ganiste..”

“Owww, I certainly would love to.. But no, my dear Cathber.. I honor you.. You have finally grown..”

“What?!”

“You think living as long as you have or seeing the things you have, you have grown? Old man, you are so much more naive than I thought you could ever be.. Love.. Felt for one other than yourself, and for someone who is still alive, and particularly that for a child, is what makes a man or a woman truly grow.. And being forced to letting them go, is what really kills us.. For that, which you must do, you have my sympathy.”

 

“Do we have to leave so soon, Father?”

“You liked it here?”

“Yes. Mother Chieftain Grulganesti is a wonderful host.. And I want a chihuahua!”

✱ ✱ ✱

This will be dangerous, my sweet chestnut. Quite dangerous indeed.. There will be many woodsmen and they will be armed to kill on sight. There will be elven archers and not a few rangers from Serenity Home town. Their sheriff and their two master rangers will be joining us as well.. If one of them sees you, they might make.. mistakes.. Please stay at home just this once..” 

“I understand your concern, Father. But there has been something in my mind for some time that I do not understand.”

“What is it, my sweet chestnut?”

“That..”

“That? That, what?”

“You have been calling me ‘sweet chestnut’, for as long as I can remember, but I do not understand why you do so.”

“I.. what? All these years I have been calling you by that name and you don’t know?”

“No, Father. I thought it might not be polite to ask, but since this place you are going is very dangerous, I would want to know.”

“I.. I call you that, because.. well.. chestnuts are hard on the outside.. And quite resilient. But can be soft and sweet on the inside.. They are small and pretty to look at.. and..”

“And?”

“And.. well.. because I like chestnuts!”

*blink*

“There, there, child. What do I always tell you, when you do not understand something?”

*sob*

“To.. to always ask..?”

“Yes, my dear child. It is polite not to ask only if you feel it is inappropriate at that moment. But it is always better to ask than not to..”

“Can I ask something else then?”

“Of course, my dear, anything..”

“Are you a boy?”

“Am I a.. what?”

“A boy..”

“Well.. I am.. or rather, I was.. once.. some eight hundred years or so ago.. I am more a man now, than a boy..”

“And I am a girl?”

“Yes, yes you are, my dear child. And a very pretty one at that.

“What is the difference between a boy and a girl?”

*cough* 

“Well..”

“And why are you a man now and not a boy? Is it because of growing up? Will I become a man, when I grow up?”

“No, you will become a woman, when you grow up..”

“What is the difference between a man and a woman too, then?”

*cough*

“I.. perhaps we could talk about this later? After I return? Please?”

“Then I am coming with you, Father..”

“You are?”

“Yes. I must make sure you are alright. Otherwise, who will tell me all this?”

*sigh*

“You can not be seen, though.”

“I would like to see the one person who could see, let alone find and catch me, Father. I can become a much larger tiger now. Larger, yet I am also much better at prowling.. I haven’t been seen, nor caught since then. I brought down a fully grown deer with a single pounce, once!”

“My, my..”

“But I let the deer go.. She had a little baby deer.. And I also apologized after for scaring her..”

*blink*

“You let go of your catch?”

“Well. Yes, Father. I do not like killing. And I do not like sad creatures. There is enough sad, without me adding to it.”

“And to see fools calling you a demon and to hurt you! I carry the shame of all humanity, my dear, dear child..”

“Everyone should learn to carry their own shame, Father. You carry many things already.”

*sigh*

“I will go and meet with the sheriff and the two master rangers of Serenity Home town. They will coordinate with the woodsmen and the elves and hunt the wolves that come down the mountains and attack people.”

“Will you not speak with the wolves? They are smart hunters.”

“Yes, they are. But when I tried, they did not hear me. They have been.. taken by something else.. Now the wolves are like they have gone rabid. They blindly attack.”

“That is not right, Master. Wolves do not behave that way. And they never keep rabid ones near them..”

“My dear child. I would really rather you stayed. Whatever it is that is causing the wolves to behave the way they are, will not be an easy enemy. It is cunning and very, very dangerous. I am not sure even I can fight it and survive.”

“Then you need me more than ever, Master. I will protect you. This vile creature will not touch you.”

“There will be others there to protect me, my sweet chestnut.”

“Who among mortals, love you as I love you? Who among mortals care for you as I care for you? And who among mortals will mourn for you as I shall mourn for you, should something happen to you, Father?”

“…”

“When shall we leave, Father?”

“Tomorrow morning, my child..”

“Good. I will go and bathe in the pond, Father.”

“Again? You took a bath just yesterday.. And the day before that.. And the one before that!”

“Yes, Father. And I am bringing your towel, your scrubbing stick, and your soap as well. If you are going to meet with all these people, you should be clean!”

“I am clean..”

*stare*

“I washed just..”

“..last month, Father.”

“It’s been a month already? Where does the time go?”

“It has been thirty-four days and today, since you last bathed, Father. And time goes only forward!”

“blink*

“Are you keeping a track of my bathing days?”

“Of course, Father. You keep forgetting these important things.”

“I am hurt.”

*giggle*

“I could scrub your back if it is too much work for you, Father.”

“glare*

“Well, now, really?! I can very well scrub my own back, thank you very much, young lady!”

✱ ✱ ✱

Master Cathber never quite heard the silent footsteps that came very near him until the owner of the silent steps decided to be heard. The old man was poor at hearing, true, but to be honest with himself, and old Cathber certainly was, he knew would have been an easy game for the sinister-looking man in dark clothes.. 

The silent man was a bare inch above average and was neither fat nor skinny.. Perhaps a bit on the malnourished side but lean and wore his dark, leathers in tight straps. Like someone who never wanted to be caught, nor grappled.. He had dark, penetrating eyes and seemed like he knew how to make good use of his peripheral vision. The lower end of his face was covered with a thick, leather mask and the whole of his head was hidden in a hood made from a similar material. Old Cathber couldn’t discern what his color was either, for the man had chosen the time of his arrival to coincide with the dusk; the time where visibility was still available but drained everything of all color..

This man, whoever he was, was dangerous not only at an intellectual level but also instinctually wired to sense his surrounding.

 

“Master Cathber..”, he said and there was a distinct growl in his voice.

‘Good and Great Heavens’, the old man thought. ‘He growls and he is not even trying!’

“Good evening, young —?”, trailed off Master Cathber.

“Aager, sir. Aager Fogstep.. The sheriff of Serenity Home sent me to find you, and perhaps to keep you company, seeing as how I am a happy chat.”, he said, and there wasn’t any pun, irony nor any traces of sarcasm in his voice.

“Sheriff Standorin has always been a thoughtful boy.”, grinned Cathber only to see it bounce right off the man in dark leathers.

“Yes, sir.”, the man replied, though he wasn’t looking at the old man, but rather gazing somewhere off in the distance and into the darkening forest.

“Is there a problem, young man?”

“I am not sure..”, replied the young man, Aager.

“I wouldn’t be bothered too much with any feral animals luring in the bush, Master Aager. I lack what they want; meat!”, said the old man and chuckled.

The old man’s pun also bounced right off Aager as a dry pea would from a wall.. He kept his gaze at a specific spot for a bit more and then he looked at the old man.

“Shall we? It is quite a walk to the camp the woodsmen and the elves have set up.”

 

“Get away from him, you evil, evil man!”, growled the giant cat.

 

In all candor, calling this beast a ‘cat’ was a mistake, even when referring to it as ‘giant’.

It was monumentally big. A magnificent feline specimen, very nearly topping six hundred pounds. She had great, skull-crushing paws, strong, powerful hind legs, a vicious glare, and a maw that could probably take a man’s head and whole, right off his shoulders without so much as a bother.. Probably after eviscerating him with its nearly foot-long, saber-like teeth that hung down her maw!

This was a creature that did not belong to this forest, but to the Great Nothern Tundras.

The savage beast wondered what her ‘father’ would say when he figured she had sneaked off into the tundras to actually find and study such a beast to have taken its shape.

 

Well..

Inshala was certainly not going to volunteer for that trashing!

 

She looked around and noticed in panic; the evil man was staring at the forest!

“No way!”, she hissed. “There is no way he heard me! Humans are deaf, blind, and stupid. There is no way you could have heard me.”

She lowered her great mass closer to the ground, making sure where she placed her paws.

“Go away, little boy! And leave my Master alone. I will eat you if you touch him..”

“Ow-My-Heavens! He is staring right at me.. Can he even do that? Humans are not allowed to do that.. That’s not fair..”

“Maybe he is half-demon.. Like me!”

“My Master is gone.. Why is he standing alone?”

 

“Whatever you are, come out!”, the man in dark leathers growled.

 

It was a good growl, Inshala thought.

A very scary growl, even..

And he really had heard her, though he couldn’t see her!

But how?

Deer were the keenest when if came to hearing predators in the forest and she could catch any one of them off guard, at any given time.. And this.. boy? man? wasn’t even a forest dweller… He smelled of.. leather, metal, a bit of sweat, some kind of oil —probably to keep the rust off his iron weapons and.. something else, Inshala couldn’t say. It was a curious smell. Frightful but intriguing at the same time.

 

Ow..

It was his smell..

 

The smell that was uniquely particular to every single creature. The one that made it possible for hunters like herself to track any single man or beast among many..

And his smell was much of death.

Yes. This man in his dark leathers had killed, and many..

He reeked of it..

But he didn’t smell like the rabid did. He smelled like he had been among or surrounded by many rabid men, and had killed many rabid men. And the smell of ‘rabid’ clung to him like the after taste of bad meat.

 

Inshala grimaced.

 

She had been intrigued by him, but now she had to kill him.

She sighed.

She knew, animals who hung around the rabid, always ended up rabid.

 

‘Clink!’

 

The man in the dark clothes dropped something..

..and left, following her Master, and soon fading in the dusk.

 

Inshala very patiently waited for a full ten minutes before rising from her hidden spot. Then she circled around all the way to where the evil man and her master had gone.

She wasn’t satisfied.

She felt uniquely intrigued as if a whole, different side of her had just awaked.. The non-human side of her. Her senses stretched forth and wide as she doubled back and circled the area from the other side.

Still not satisfied, she pounced up to a tree overseeing the area and glared down..

 

There.. something glittered in the ghostly light of the newly appearing moon.

She waited another ten minutes sweeping the area and the surrounding forest.

This was a trap.

She had been caught a few too many times in the past not to recognize one, but she just couldn’t find it.

 

A low, frustrated growl escaped her as she carefully, and silently slinked down the tree, and placing one giant paw over another giant paw, she came to the clearing where the evil man and her Master had been, her ears prickling every which way to catch signs of hidden ambushers.

In her past, she had found out rangers had been extremely hard to catch. But for some reason, none of them had ever hunted her down. Not in her small, diminutive, girl form, and not in her great, saber-tooth tiger form. Why, she had never been sure. Perhaps her father had told them about her and rangers respected her father. Genuinely respected him and by proxy to her Father, Inshala respected rangers in return. This evil man, however sneaky he was, was NOT a ranger. He hadn’t smelled like a ranger, for one. And two; rangers were.. Inshala was not very sure but the word ‘good’ seemed fitting.. This man was not, good. No.. He definitely was not a good man. And should the opportunity present itself, she was going to tell him exactly that!

Carefully, she snuck near the glittering thing she’d seen, watching the ground for possible hidden bear-traps or some such, as she ghosted on. Humans, as she’d learned many times over, were extraordinarily creative when it came to creating devices that killed. The irony, not that the little girl, Inshala, knew what the word ‘irony’ meant, was not lost on her, that the same humans were equally poor and unimaginative when it came to creating anything that actually saved lives!

 

Then she saw it.

The glittering thing on the ground.

 

 

Inshala took a step closer and paused, staring at the long, slim object with unadulterated confusion.

It was nothing but a long dagger, sheathed in its scabbard.

Nothing ornate, nor pretty. Just a long, slick weapon, made for practical accuracy.. and for killing.

Period.

 

Six hundred pounds of feline aggression settled down near the dagger and just stared at it. After a few moments, she pawed it..

..and yowled in total surprise, jumping some massive ten feet into the air and very nearly fifteen back, as the dagger bounced once, then settled again!

Inshala giggled at her own reaction.. which sort of made her look odd, in her giant, saber-tooth tiger form.

Alright. So it wasn’t a trap.

But why then, had the evil man dropped it?

Had it been a careless folly?

No.

Inshala knew, more instinctually than anything else, that the evil man had not dropped it by mistake.

He had left it there with deliberate deliberation.

He had also made sure that she had seen him..

..seeing as how he hadn’t ‘left’, but had ‘carefully dropped’ it there..

The next question was why?

Why had the evil man leave a dagger..

No.. Not just a dagger.. a SHEATHED dagger for her to find.

Had he left just the dagger, it would have meant one of many things.. and perhaps even none of them.

A sheathed dagger meant..

A ‘careful’ peace offering?

He had parted with something he would need while going to battle and knowing its absence might cause him his death. Yet he had taken that risk.

Not to mention the nuance; because the dagger was sheathed, it could safely be carried by the receiving party, without cutting themselves by mistake or foolishly stabbing it under one’s belt!

This.. evil man had offered peace, in his own, perhaps a bit creepy way. He showed respect to the creature he couldn’t see, yet felt was there, hiding in the bush, and he also respected the ‘weapon’, because both, her and the dagger, had the distinct quality to take life.

It had been an intriguingly subtle.. and double-edged message..

 

..and Inshala, both girl and tiger, absolutely LOVED it!

 

It had been, perhaps the first time ever, someone had recognized her as someone who had the means and the skills to slay, but also the conscience to choose not to, and showed her, not hate, nor fear and certainly not love, but respect..

✱ ✱ ✱

The great saber-tooth snuck deep in the woods, carefully under and over heavy bushes and foliage as she watched her master walking between the two young and pretty ranger girls. That had surprised Inshala. She had never seen armed girls —or women, Inshala wasn’t sure which one of them, these rangers were. Her master had been quite evasive when she had asked him about the difference between a girl and a woman, and now she couldn’t decide what these two were. She felt she was a girl. And she also felt she had no idea, whatsoever, what, how, or when she would become a woman. Human language was diverse and its rules were complicated and many, and Inshala felt a headache threatening to inflict her. The two rangers did look all grown up if that is what it took to be a woman, but they also looked.. young too, at the same time. Though they moved with that careful, steady pace all rangers seemed to possess, they also had a ‘fresh’ step to their gait which suggested ‘youth’. Inshala wasn’t sure how she recognized these nuances or subtleties, but it seemed she only did so at an instinctual level than any learned or attained wisdom.

The one leading was a tall human girl. Taller than herself and had pretty green eyes, fair skin, and long, free-falling, coarse black hair. Or perhaps she had braided it at some time but because she kept playing with it, they had drooped and finally gone free of their braids. She had a very long, very heavy bow in one hand and a wicked-looking greatsword strapped across her back.

The other one was an elf, yet also not an elf.. “A half-elf”, exclaimed Inshala. So that’s what a half-elf looked like. She was a tad shorter than the human and leaner. Her dark brown hair was also free but had two, pretty little braids on one, and a single braid on the other side of her otherwise comely face. A face that wanted to laugh, but was trying very hard to appear serious by means of a scowl.

Inshala giggled.

The half-elf also had a very long, very heavy-looking bow in her hand and a pair of swords hanging at her sides.

Yup. These two rangers definitely looked competent.

And she loved them! They looked brave and strong. Perhaps she might not have to show herself at all, after all.

She watched as the two rangers and her master stop, near a very sheer cliff face and the ranger girls rolled some boulders, forming a barely protective half-circle where they placed her master and as the human girl took her place in front of the boulders, the half-elf climbed up a large rock and prepared her bow and her arrows.

 

What the..

What were they doing?

Why were they just standing in the middle of nowhere waiting for the wolves?

 

She sighed.

They were brave alright.

But not very bright!

 

And then the air suddenly got cold.. Very cold and very fast and Inshala saw her master raise his skinny arms and started a very complex incantation. One she had never seen him perform before..

And then she understood.

Not the content, but the implications of what was going on..

The ‘enemy’ had picked up on what was going on, and was trying to use the weather by altering it enough to freeze everyone near its den!

Ow.. this was a cunning and powerful enemy!

Then she heard them.

She heard them even before the rangers..

 

Wolves..

Many wolves..

 

And they came down, very nearly hurling themselves off the cliffside.

Their enemy had sensed her master and had sent his pet wolves to eliminate him.

Well..

Inshala was not going to let that happen.

But she waited. As big as she was in her saber-tooth tiger form, going up against a pack of some forty-odd wolves was a losing fight.

Inshala had never had any battle training. Hers was all about instincts.. The same instincts that told her to wait..

..and hit where it would have the greatest effect.

She had no illusions about her abilities nor that she could best a pack of wolves that size. What she did know was, when struck with overwhelming brute strength and suddenly, it would break the wolves will and scare them off.. And once a few of them started to run, the rest would follow. That was how a pack worked. And so long as she made sure the wolves couldn’t go for her throat or hamstring her hind legs, she could best them with ease.. One paw from her strong arms could shatter a wolf’s skull, without even the need to use her claws. That was the one distinct advantage felines had over canines; the ability to use their paws in a lateral direction. A swipe or a swing, per se. Dogs, or wolves, could only move their paws vertically, effectively removing the option of using their claws. The ‘batting’ or ‘swatting’ of a cat would be ‘playful’. The same action used by a six hundred pounds tiger was altogether a different proposition. Hence the skull-cracking.. Or the snapping of a spine, which was easier than the skull, but harder to reach when they were all facing her. Which is why, Inshala thought, she had to either strike from the rear, which was unlikely to succeed since there was no cover there or charge in from the flank, where she would have the opportunity to break many spines!

 

And that’s when the half-elf girl started ‘loosing’ her arrows..

 

Inshala just stood there, quietly dumbstruck as the ranger-girl started killing wolves at six hundred yards!

That.. was not fair!

The human also started shooting but she missed some. Then she drew her awesome big sword and charged!

 

“Alright.”, thought Inshala. “That one is pretty and stupid.. and pretty stupid!”

 

What was she doing?!

You don’t charge a whole pack of wolves..

But there she was, suddenly in the middle of the ravaging wolves and.. she was laughing, and Inshala seriously thought she was a bit ‘wrong in the head’, and dancing among the wolves, and where she swung, she laid waste a wolf.

 

That’s when Inshala noticed the alpha.

 

It had circled around, taking advantage of the chaos —a something far too cunning for a wolf, and was now rushing..

..at the half-elf girl from behind her.

The half-elf girl screamed.

“Bree..!”

And Inshala saw the human girl disappear under a whole lot of wolves.

Inshala charged.

A tad too late, for she had positioned herself for the pack, not the half-elf.

The alpha struck the half-elf from behind, sending her off the rock she was standing. Inshala heard a meaty crack when the half-elf fell on the ground and hit her head.

Then alpha went for her master!

 

“Not going to happen..”, hissed Inshala.

 

And six hundred pounds of feline aggression pounced the alpha, and with a sharp, unsettling crack, broke its spine. Inshala did not bother with subtleties. No one was ever going to touch her Father and Master; with a mighty swing of her awesome paw, she sent the alpha’s head, clean off its shoulders, and rolling some fifteen yards away!

Then she was among the remaining wolves.

Yes, she fought with the instincts of a killer predator, but she still had the mind of a human and.. something else guiding those instincts.. She never, for any given instance, stayed in one spot to allow the wolves to crowd her, nor hamstring her. She crushed the skull of one wolf, smashed the muzzle of another, gracefully arched over a third, broke the spine of a fourth, hopped over a charging fifth, raked open an unsuspecting sixth.. It was a mesmerizing scene, to see such a magnificent, but equally large animal dance and so nimbly among the wolves. It looked like a sand-colored smoke whifting among black and white fur..

 

It didn’t take too long.

 

The half-elf girl with her insane accuracy and the human girl with her insanity had killed much more than half their numbers to make a decent feast for the saber-tooth.

The last few tried to make a yelping run for it.

Inshala did not let that happen.

What she did do, however, was not vengeance, nor punishment.

It was a simple matter of ‘balance’.

Whatever had inflicted these wolves, had done it at a terminal level and they had all tasted human and elf flesh and many times. Enough to make a habit of it and certainly enough to lust for more. The imbalance here was very well defined; willy-nilly, these wolves had gone over the edge and crossed the line.

A line where there was no sanity.

And there were no cures here.

Only amputation.

Which is exactly what she’d did.

She left none!

 

“You were extraordinary, my sweet chestnut.”

“I was?”

“Ow my child. If only we had Master Brom Bumblebrim here, he would have sung an epic, just for you..”

*blush*

“Ow.. who is Master Blom Bundlebim Hobim?”

“An acquaintance of mine. A bard. Met him many years ago.. Wait. How did you know he is a hobbit?”

“I am not sure, Father. It just came to me.”

“Well, I must say, you truly were magnificent. And your new form. It really is much bigger than your first tiger. I wasn’t aware there were any saber-tooth tigers in Ritual Forest.”

*blush*

“I..”

“It’s alright, my dear child. I do not mind you quenching your curiosity. But I would like to be informed. I am an old man, yes. But I have traveled far and wide.. And know my forest well. If you feel you have to keep certain things from me, I am fine with it. But never fear me. That would truly hurt.”

“I am sorry I kept this from you. Father. You are the only one that has scolded me honestly. I can’t bear to see you worry any more than you already do for me.”

“That is what fathers do, my dearest. We worry over our daughters.. But now, help me with these young and over-enthusiastic rangers.”

“They were good, Father.”

“They were exceptionally good, my sweet chestnut. This one shoots like no one I have ever seen. And this one.. scared me more than she scared the wolves, I think.”

“I think she is angry.”

“Ow?”

“Yes, Father. She was laughing while she was fighting. But she was also crying. But not out of fear. In fact, the moment she drew her big sword, she left all her fear behind. I do not think she was laughing because she was happy. That would be.. scary.. I think she was laughing to hide her anger.”

“You have a gift, my dear; an astute level of perception and insight.”

“She is also bitten. Many, many times.”

“Yes, she is. I believe I can heal most of it. I am sure she will truly cry when she wakes up, but from pain. At least there will be little scaring. This one however has a cracked skull.”

“I tried to reach her, but I was positioned wrong. Can you fix her? I think she’s cute. Just look at her pretty eyelashes.”

“Come, my dear, help me with this one first. It is not healthy for her to lie in all that wolf blood and.. insides..”

“She is pretty too. But she smells of woodsmen. I do not like woodsmen, Father.”

“Come now, my dear, they very nearly gave their lives trying to protect this old fool.”

“Speaking of fools. Was there a particular reason you all just stood there, right out in the open? Is there a significance to incanting at such an indefensible spot just so all the wolves could see you, that I am not aware of? I mean, there are so many trees, after all.. You could have cast your spell, sitting comfortably on a branch while these two pretty rangers could have shot at the wolves while they piled at the bottom of the trees!”

*blink*

“Well, now, I.. never really thought about it..”

“You all did look awesome though..”

“Well, really, now. You are just making fun of this old man.”

*giggle*

“People are coming, Master. Time for me to go, I think.”

“Yes, my sweet chestnut. I believe it is..”

“Take these, Master, and have the humans make pretty earrings for these two. I think they deserve them.”

“Ow?”

“Yes, Father. These are the alphas fangs. I do not like looting animals, other than what I honestly need.. But I sense.. a certain balance here now..”

 

The old man stared at the little girl and suddenly the dawn of a realization brightened his astonished face. Slowly, and carefully he looked at the unconscious girls, then studied the half-elf a bit more closely.

Good and Great Heavens..

The little girl, his little girl, was right!

Informed by her, he recognized who the half-elf was; Laila.. The daughter of Darien Darkmaine and his beloved Seraphim Silverdûne, both long deceased. And in a chain reaction, he also recognized who the other, the human girl was too; the daughter of dear Seleina Sunstrider and Aramsis Darkmaine, both also long gone..

 

“You are so much more astute than I could have imagined, my dear, dear child.. Your ability to sense balance around you is astonishing. And certainly much more finely tuned than mine.. You truly are a wonder..”

Inshala blushed furiously and glowed with genuine pride.. then took off..

 

Master Cathber stared after his ‘gift’, then back at the unconscious girls.

“Well. I believe some well-earned titles are in order, here.. ‘Wolvesbane’ for you and ‘Songsteel’ for you, I think sounds fair and quite fitting.”

“And perhaps ‘Frostmane’ for you..”, he added with a whisper, glancing after his saber-tooth daughter..

✱ ✱ ✱

The great saber-tooth wept silently.

She crouched behind the trees and thick bushes, staring at the large camp full of elves, woodsmen, and rangers laughing and drinking merrily in celebration of having finally gotten rid of the mad wolves infesting Dim Woods and Nurturing Heaven for over two decades. Inshala wasn’t among the merry lot and she wept. Not for having to miss the party, but for the two, pretty ranger girls moaning in pain, in their tent.

Inshala knew pain. She knew it intimately. She had been born with it. Hence, when she saw pain and suffering, she did not offer sentiments because she felt the pain. And those two had fought so bravely, so valant.. varrant.. so.. virulent? What was the word?

Valiant!

Yes, they had fought so bravely and valiantly, and they were now paying the price for it.. cashed in pain.

 

Then she saw the dark, evil man skulk..

No.

Not skulk..

Skulk had a.. Inshala was not sure exactly what, but the word ‘skulk’ didn’t fit the evil man.

Skulk had a certain ‘cowardice’ attached to it.

Sneak, then, perhaps?

But he wasn’t exactly sneaking either, per se.

Walked silently?

Well, that certainly fit, but Inshala didn’t think it did the evil man justice nor give it the dramatic touch she felt it needed.

Walking silently seemed more like a ‘side effect’ to his gait, rather than the cause.

And why was she so hung up on how the evil man walked anyway?

It was just a walk!

Inshala, however, loved correctly defining things. It seemed to satisfy her at a fundamental level.

Or perhaps it was because she had been misunderstood or misinterpreted a few too many times in her past.

Being thought you were a demon all your childhood, and consequently being chased, stoned, caged, and whipped would do that.

An ungrateful, or perhaps, an uncharitable person would probably call her ‘obsessive’.

However she was looked upon, Inshala did not mind, so long as there were no name-calling, chasing, stoning, caging, or whipping in the end.

She still did obsess on correctly defining things, though.

The only, and major issue with that was, the little girl was quite and quietly isolated and had only one old man to talk to. The man she loved and adored.. and didn’t want to perpetually pester him. Hence she lacked ‘words’..

 

“Ghosted.”

 

She exclaimed.. Yes, the evil man ‘ghosted’ towards the tent where the two, pretty ranger girls moaned and groaned in pain!

Or rather, he had already ‘ghosted’ there by the time Inshala found the correct word and she’d totally missed it!

That bothered the little girl.

It bothered her a lot.

She knew she could obsess over words, her bathing schedule, certainly her Father’s bathing calendar, her hair, her clothes, her nails, and her.. horns.. But over a boy? a man? She wasn’t quite sure what this one was, but sending a ‘boy’ to fight a whole pack of wolves sounded genuinely wrong to Inshala.. though, when she thought about it, she was here and she’d fought the wolves and she was a girl. So were the two, pretty ranger girls!

This particular, boy/girl, man/woman dilemma was really getting out of hand!

What’s more, why had the evil man gone to a tent where two, pretty ranger girls lay resting?

That thought..

.. Inshala found it extremely disturbing for some reason and she was totally clueless as to why!

Perhaps the evil man liked one of the girls. They were both pretty, after all..

Perhaps the evil man liked BOTH the girls! They were BOTH pretty, after all!

A low and savage growl escaped the saber-tooth.. She wasn’t sure which of those she found more disturbing, but both made her want to pounce the tent and shred things.. in a rather bloody way.. Starting with the evil man!

 

On a side note, Aager Fogstep never knew just how close he’d come to getting shredded that evening!

 

And just like that, Inshala calmed down.

Because she remembered something—

 

The massive, six hundred pounds of feral egression molded down..

There was no smoke, no crunching of bones, no disgusting body fluids gushing out of any orifice, nor any spectacular, sparkling effects.. at all..

One moment a giant of a cat with a great maw, foot-long sabers for teeth, spine snapping massive paws and man-height shoulders, the next, a skinny little girl.

 

The lack of drama was a bit disappointing perhaps, but the beauty of the change was in fact, in its quiet subtlety.

 

—the sheathed dagger.

 

The two, pretty ranger girls did not possess anything that belonged to the evil man. But she did.

And the evil man did not have the smell of either of the two, pretty ranger girls on him.

 

Funny how ‘relative reason’ found its way through impossible odds at times. Particularly when you desperately wanted it to!

 

The little girl, Inshala, did not ‘ghost’ in the night. She didn’t think she would ever be able to do that. Not in her ‘girl form’, anyway. She felt that seemed something unique to the evil man for some reason and that thought made her frown.. and put a tiny little smile on her small mouth at the same time.

Hence she snuck.

Inshala did not do skulking, either!

Quietly, she placed the sheathed dagger near the entrance of the tent.

 

To this day, she was never really sure why she’d returned the dagger. Perhaps it was because she thought he might need it and its lack might cause him harm. Or perhaps it was a matter of simple ‘balance’; take something, give something. Maybe it was about returning the ‘careful peace’ offering in-kind.. though, in all candor, she might have thought it was something of a game. A bit like hide-and-seek..

Whatever her reasons or reasonings were, it felt ‘right’ and ‘appropriate’ to have returned the sheathed dagger because when she snuck back into the woods, the frown on her diminutive face was gone.

And only the little smile was there.

✱ ✱ ✱

Let me get this straight, old man. You want me to teach your daughter the differences between boys and girls, and men and women? Am I correct?”

*sigh*

“Yes, Ganiste. That is exactly what I am asking you to do..”

*heartless laughter*

“This is incredible. The great Cathber Gwet’chen Bolgrig blushes and can’t talk about men and women to a little girl?”

*glare*

“You are enjoying this, aren’t you?”

“more heartless laughter*

“Very, very much. But what I don’t understand is, you told me all this when I was a girl. Why can’t you tell her?”

*sigh*

“She is my daughter, Ganiste. I.. can’t, alright. A father should never have to tell these things to his daughter. To a son, perhaps, but not his daughter. That is the mother’s prerogative, if not her job. Yes, it doesn’t sound nice when I say it like that, but to be honest, I don’t care. When it comes to fathers and daughters, there should be some sort of unspoken privacy between them. The same privacy that creates the incomprehensible but special bond that is called father and daughter. Yes, I have washed her, bathed her, clothed her, looked after her, fed her, taught her, and comforted her the best I can. And whenever she does these by herself and in the future, she will remember me and smile. This.. ‘topic’, however, relates to a possible third person by its nature I am hoping she will find in time.. Someone who loves her, cares for her, attends to her needs in all aspects, comforts her, and keeps her safe. And I should never be part of that equation. Only her and that person, whoever he may be.. If I told her about these, I will ruin the mystic of the whole thing..”

“And embarrass yourself..”

“And embarrass myself..”

“You never cease to amaze me, old man.”

“I honestly am not trying.. But I can not go to the woodsmen for their support on this, seeing as how they treated her all these years. Elves.. well.. I am NOT going to the elves with this.. Dwarves are not even aware of her existence and I’d like to keep it that way. They make horrible gossip! You are the only woman I know and trust.. Ironic as that may seem..”

“Yes.. rather ironic, indeed. An ogress teaching the ways of boys and girls, men and women to an old codger’s little, non-human daughter. What could possibly go wrong there?”

“Old codger? Really, now, Ganiste..”

“Old geezer..?”

“I resent that!”

“Bodach?”

“Well, now, you are just being mean, Ganiste. I never called you any names.”

*cruel laughter*

“By all means, do. You are so out of your debt here that I can pluck you clean and you will just sit there and take it all!”

“Do it, then. For her, I will sit still and ‘take it all’..”

*blink*

“You are serious..”

“Ganiste.. When have you ever seen me otherwise?”

“Very well, old man. This is quite unprecedented, but I will do this for you. And for her.. I hear certain ‘talks’ form special bonds between girls. Never really had the chance here. Ogres aren’t much when it comes to intimacy. At least I and the future Ritual Guardian will have such a special bond..”

“Are you done talking privately with my Father, Ganiste? Chihuahua is hungry, and so am I..”

“Yes, I am done talking with your father. But not quite done talking privately with you..”

“You want.. to talk privately with me?”

“Yes, child. I am afraid this will be one of ‘those talks’..”

“What talks?”

Those talks..

“What talks?”

*blink*

“Cathber! You never had any of ‘those talks’ with her?”

*blush*

“Uhhmm.. Nope! Thought I’d leave it all to you and in your tender care..”

“You are incredible, you are.. How is she even alive?”

“That was a bit harsh, now, Ganiste. I did the best I could..”

*sigh*

“Come, little one. Help me prepare dinner and I will tell you all about boys and girls..”

“You.. you will?”

“Yes, little one, I will..”

“Yessh! It has been in my mind for some time now. But I do not understand why my Father isn’t telling me this and you are..”

“Because he is a wuss!”

“Well, now, really, Ganiste?!”

✱ ✱ ✱

Tell me little one. What do you know about boys?” 

“They are mean. They try to catch me, they pull my hair, my ears, and my horns. They hit me with sticks, they throw stones at me and call their parents who beat me more, put me into cages, and whip me. I do not like them, mother Ganiste.”

*blink*

“And.. why did you not hit them back, child?”

“Because I do not like hurting. I am used to pain, but they are not. If I threw a rock at them, they will die. If I hit them with sticks, they will die. If I whip them, they will die. I only kill to eat. And when an animal has become sick in the head..”

“Hmmm.. Alright. Perhaps one day you will meet a boy who will not do any of those to you.”

“I do not look forward to it, mother Ganiste. Humans are all same. They are ignorant, stupid, they only want to kill things and they do not smell nice. Why would I want any of them.”

“But you are human too, child.”

“No, mother Ganiste. I am not. Father says I am. And at first, I wanted to be as well. If being human will make me do all the evil things they do, I do not want to be human. Perhaps an elf. They at least never throw stones at me, or call me names or hit me with sticks. But they do avoid me and that hurts. I have done nothing to them.. I just watch them play and dance from far away. They will not mind that. But they will not let me come any closer. They are a closed-minded people.”

*sigh*

“Life hasn’t offered you any favors, has it, child? And this coming from an ogre makes it all the more sad.”

“I did not even want to be, mother Ganiste. At all.. But no one asked me, so I am here. Only my Father has been good to me.. And you, mother Ganiste. But he is old. I can see him wither away, every day now and I do not know what to do? If only I could find a way to give him my days, I would. No one wants a dirty little demon like me. But everyone needs him.”

*blink*

“No child. We do not get to give our days to others. And even if you had the chance, you shouldn’t be doing that.”

“Why? I have no future. There are no happy days for me other than what my Father gives me..”

“Child. I am an ogre and even I haven’t given up thus thoroughly. And I lost everyone I know to humans, because of humans.. Yet there are some that can be spoken to, bargained with, and expect some respect. Your father is one such human. Should have seen me when I first saw him. I literally tried to catch and eat him! But he bested me and still did not slay me. Instead, he offered to take me along and show me the world beyond our hills and our ways. Now he is your father and still doing the same. In time, you will find someone, perhaps a human, or an elf, or someone or something else, who will be like your father but who will not be your father. To him, you will tell all your secrets, all your worries, all your fears, all your bad habits and it will still be alright. You will open your heart to him and he will love you for it. And he will do the same to you and it will be alright with you and you will love him for it, as well..”

“I find your confidence in humans enthralling, but misplaced, mother Ganiste..”

“That is for time to show you, child. But either way, you must know what boys are and what men are. You must also know what being a girl means and how they become women.”

“Tell me about the girl and the woman, mother Ganiste. I have no interest in boys nor men. They have brought me nothing but suffering, and given me nothing but pain..”

“Let’s not be too hasty, child. For there can be no men without women and only empty and desolate women without men..”

“I do not understand, mother Ganiste. What do women have that men want, and what do men have that women need?”

*sigh*

“Living in the wild, have you never noticed how there are always two, to make more?”

“I have, mother Ganiste. Animals are kind, for they hunt only what they need. And are bonded to their mates. The mate fights and savagely, so the mother can run and take its cubs, puppies, and babies to safety.”

“Yes. But why does it take two, to birth the cubs, puppies, and babies?”

“I do not know, mother Ganiste. It just does, I guess.”

“It doesn’t ‘just does’, child. It is needed. The girl needs the boy, for the girl to make more. And the boy needs the girl, for the whole of their kind to grow. Neither is better than the other, and neither is the stronger. To think so is folly and an elementary mistake.”

“But why?”

“Because there can be no men without women and only empty and desolate women without men, dear child.”

“…”

“When boys grow, they become men. When girls grow, they stay a girl. For a girl to become a woman, she needs to mate.”

“What is to mate, mother Ganiste?”

“The details of that is something you will learn in time, I imagine. Suffice to say, the boy gives his seeds to the girl, and the girl turns those seeds into new life! What you are here for is, when boys grow, they grow also in size and muscle, though not particularly in their mental capacity. This is also true for women, really, but that’s beside the point. When a girl starts to grow, her body changes much more profoundly than boys. Our hips grow wider, and our breasts grow larger.”

*blush*

“But.. why?”

“For many reasons. One is to attract the attention of men, I suppose, the other is for both to carry and deliver our babies, and to feed our young ones..”

“I.. do not understand, mother Genista.. You mean to tell me I will look like you?”

“In essence, yes. Do you remember how flat you were just a few short years ago?”

“gawk*

“You certainly were, the last time you came here. Now you have ‘hips’, and ‘breasts..”

*furious blush*

“Will they not stop growing?”

“They might. But I doubt. Not yet anyway. You are different from humans and different from ogres. But I believe you are not quite done with your growing just yet.”

*blush some more*

“But.. I do not want them to grow anymore. Can I not stop them?”

“No. And neither should you want to. Never, and I mean, never interfere with your natural growth. That is not just wrong, you will ruin your body. There is no going back once it’s done, child.. Besides, no girl ever wants them to stop growing. The larger they are, the more men like them.. boys too, for that matter, and I don’t expect that particular aspect in males to be any different in humans.”

“I do not understand, mother Ganiste. I do not want to grow anymore. If I grow more, so will my horns..”

“Child.. What am I?”

“An ogress, mother Ganiste.”

“I have the face of a bull that’s smashed into a wall running at full speed. I have a flat nose, thick, uneven horns, and canines that stick out of my jaw..”

“Yes. You look awesome, mother Ganiste.”

*blink*

“What?”

“You look awesome!”

“I.. I do?”

“And very impressive. I was enthralled the first time we met.”

“Girl.. You are ruining my speech and my point!”

*giggle*

“I am sorry, mother Ganiste. But I speak my truth.”

“Your truth is pretty. But my face is not. Which is, or was, my point.”

“I feel lost, mother Ganiste.”

“As much as I dislike many of my aspects, this is me. This is who and what I am. In time, I will become more, and I will become less, yet, whatever and however I turn out to be, I will accept that, and so must you.”

“You belong, mother Ganiste. Here, and among yours.”

“Yes.”

“Where do I belong?”

*blink*”

“I have no place among humans and I have no place among elves. You belong to your people, and your hills, mother Ganiste, because you have people.. I have no hills and no people.. I have no place in this world, mother. I do not belong!”

“You belong, where you feel you belong, child. To your father and to your home.. And as long as I am here, you belong to these hills as well.”

 

“I thank you, mother Ganiste. You are kind and wise. But you and I know, in the end, I will live alone, and die alone. I will always be shunned, stoned, caged, and whipped for as long as I live and my best chance is to run.. Always run.. Should I settle and be found, I will be driven and my home burned. The running can not belong, mother Ganiste..”

 

 

“Did you learn the answers to your questions, my sweet chestnut?”

“Yes, Father. Thank you for bringing me here to mother Ganiste. She is wise as she is pretty. I would like to visit her again in the future if it’s alright.”

“I am sure Ganiste wouldn’t mind. I believe she truly adores you.”

“She adores many things, Father. The smaller they are, the more she adores..”

“And have you any further questions to ask on the matter you talked?”

“No, Father. I found it was a matter that was not significant, nor pertinent and quite unrelated to my life.”

“Ow?”

“Boys and men will always stay and far away. And I will always stay, here and a girl. I am alone, Father, for I have no kind. I belong nowhere and there will be no mate waiting for me..”

✱ ✱ ✱

You have been rather quiet of late, my daughter. What’s ails you? Are you unwell?”

“I am well, Father. I am merely thinking.”

“Thinking. Thinking is good, my sweet chestnut. But too much, however, could befuddle —unless shared.”

“The Wyld Hunt, Master. That is what I have been thinking.”

*blink*

“Now, why would a pretty little girl such as yourself ever think of a dreadful thing such as the Wyld Hunt, my daughter. It is not a wise matter to dwell upon. Not for an old man such as myself, let alone a pretty little girl..”

“You do not have to say I am pretty all the time, Master. That elk has escaped.. I no longer find interest in being pretty. I have accepted my lot..”

“Perhaps you should look into all your options before you call upon your lot, my daughter.”

“It is alright, Father. It really is.”

“My dear fair girl.. Ever since we met, have I ever mislead, muddied the truth, or lied to you?”

“Never, Father.”

“There you have it, then. If I say you are loved, it is because you are loved. When I say you are pretty, it is because you are pretty.. Unless you want to call this old man a fool for a pretty face.. which would sort of make my point!”

“I thank you for your love and your care, Father. It has meant a lot for me and sustained me all these years. It is time, however, I stand on my own feet, then on your shoulders.”

“My shoulders are fine, my sweet chestnut. You weigh little!”

“I weigh more than my little. This I think you already know, Father.”

*sigh*

“Why don’t we both go to the pond and take a dip? It is a beautiful day..”

“I took a dip last week, Father. I will take another if I need.”

*blink*

“Soo.. why were you thinking about the Wyld Hunt? If I may be so bold as to ask..”

“You are bold, Father.”

“Well, really, now? That’s just being nasty.”

*giggle*

“I am sorry, Father.”

“We shall see how sorry you are then, shall we, young lady? The Wyld Hunt..”

“Perhaps I could call it and join it.”

“You.. What?!”

“Call it and join it, Father. That way, I will belong.”

*blink*

“First of all, young lady, no one ‘just calls’ the Wyld Hunt. Second, the Wyld Hunt is not something you can ‘belong’ to.. like ever! The Wyld Hunt is not a nice thing, my daughter. It is very, very, VERY dangerous to call it.. Once, and only once did I call it and that was over 750 years ago during Themalsar War, and it took a full circle of druids to barely steer it towards that mad old priest’s temple! They destroyed the temple and brought it down to a stunted rubble.”

“But I heard he still lives, Father. Themalsar still lives.”

“Yes. He does. As far as I know. The fool made pacts with unimaginable things we could not even put names to. The best we could do was to lock him up in his stinking dungeons and put the strongest wards we could muster.. All of us; what remained of the druids, any Temple Guardian we could get our hands on, any elf wizard or sorcerer, and even Angels from the High Heavens and powerful Fey from either Courts..”

“So you called the Wyld Hunt and they were unable to destroy this Themalsar?”

“Yes.”

“There you have it then, Father.”

“There we have what, child?”

“You sent them to do a task and they were unable to finish it.. The Wyld Hunt ‘owes’ you, Father!”

“They, what?”

“Now you could call them and ask them if I could join them as a payment to their debt! That way, they will be happy for having finally paid off their debt, I will have gone and joined them and ‘belonged’, and you will be free of me and will no longer be forced to endure my weight!”

*blink*

*gawk*

*stunned silence*

“No..”

“No? But why, Father? Seems like a good solution.”

“Solutions are for problems.”

“Yes, Father. And I am the problem.”

“No, my daughter. The problem is you questioning my love for you. The problem is where you do me the disservice of questioning my love, my care, and my fondness of you.”

*blink*

“I.. I thought..”

“Go.”

“Go? Where shall I go, Father?”

“Go.. and take a bath..”

“I do not need a bath, Father. The dirty does not come off.”

“Go, Inshala. NOW! AND NEVER TALK ABOUT THE WYLD HUNT AGAIN!!”

*sob*

“You shouted at me, Father..”

✱ ✱ ✱

Ganiste! I need your help!”

“Cathber? That you, old man?”

“Yes, yes.. How many others do you see in your dreams, girl?”

“Do you really want me to answer that question, old man?”

*blink*

“You really shouldn’t ask questions you do not want the answers for, old man. But, I wasn’t really sleeping. Just staring at something dreamily.”

*heavy, fuming breaths*

“Are you done?”

“How could I be? You are the one with the problem. But let me guess; it’s about your little one, isn’t it?”

“How could you even know that?”

*smirk*

“Only two things that I can think of could have riled up a sour old man like you; one would be a whole village of bigots to have finally banded together and come down to that howell you call home with torches and pitchforks, or it’s a daughter.. But I doubt you would have called me for the bigots. I hear you take particular delight when it comes to entertaining yourself with them.”

* smolder*

“You are having fun, aren’t you, Ganiste?”

*heartless laugh*

“Every time you call, old man. But that is beside the point. Now, what seems to be the issue?”

“Inshala!”

“Yeees, old man, seeing as she is your daughter. But what is the problem?”

“She said she wanted to call the Wyld Hunt!”

“She can do that?”

“I don’t know. She surprises me at every turn. She is destroying everything I thought I knew about the fey and the wild fey!”

“Daughters can do that. Destroy everything we thought we knew. Why does she want to call the Wyld Hunt? Perhaps she is finally tired of your precious woodsmen. I certainly am.”

“No. She said she wants to join them and finally ‘belong’..”

“Ahhh..”

“Ahhh? Ahh, what?”

“It is of no importance, old man. It is a girl thing. You wouldn’t understand. Besides, joining the Wyld Hunt isn’t so bad. My great-great-grandfather joined it.. during Themalsar War. Wasn’t it you and your doddering old friends that called it, then?”

“It was a desperate play, Ganiste. You of all people should know this.”

“Perhaps.. But I wouldn’t worry too much about it..”

“You are not being of any help, Ganiste.”

*snicker*

“Was that a requirement of me? Why doesn’t anyone tell me these things?”

*glare*

“Please, Ganiste..”

“Well.. ‘Please’ always helps.. But like I said, I wouldn’t worry too much about it if I were you.”

“And why is that?”

“Told you. It’s a girl thing. You wouldn’t understand.”

*fume*

“By all means, try me, Ganiste!”

“No point. You have to be a girl to understand. But if you feel you are that desperate, by all means, turn into one. I know you can.. with one of your polymorph spells..”

*shocked silence*

“I have done many foolish things in my time, Ganiste. But I am NOT going to turn myself into a girl. Not now, not ever.. I am what I am and people should accept what they got, then try to be something else.. Particularly when it comes to things such as this —a something that is certain to end in depravity.”

*shrug*

“Time will come when your point of view might be questioned, old man.”

“And what gave you the idea that I would ever care, Ganiste! I am not a public figure that needs a popular vote for some foolish election. I do not require to appear ‘cute’, nor be politically correct. By all means, girl, you know what I do, what I fight, and what I defend.. But I see none of those idiots out there lending a hand, let alone bleed for humanity!”

“Alright. I will help you try and understand.”

“Please, do!”

“Inshala is how old now?”

“Should be close to her fifteenth. I am not quite sure of her exact day of birth. I estimated about a month or two before her mother was driven out of her village and into the woods then stoned to death.. The fools thought she’d died and left but she picked herself up, and her baby and ran.. She was overcome by fatigue and blood loss, however, and finally died. I found them a few days later quite by chance really. Buried the mother and adopted the baby.”

“And you let those animals get away with this?”

*growl*

“No, Ganiste, I did not. I.. someone let slip the news of what happened to the authorities in Serenity Home.. and the good sheriff, along with his guards and a platoon of rangers came down on them like an avalanche.. I don’t think they ever forgot what they did to that poor young girl since then..”

“How very you, old man. But if we are to return to the essence of your problem, your beloved daughter, Inshala, is a teenager now, and has been for quite some time. I am surprised she hasn’t done anything odd and creepy at all..”

“So what if she is a teenager?”

“Do you even know what girls go through during their teenage years, old man?”

“Of course. They grow!”

*stare*

“You are incredible, you are, old man.. How is that poor girl even alive with you?”

*blush*

“That was a tad harsh, Ganiste. I did my best.”

*sigh*

“It is not your fault you are such a dork, Cathber.”

“Well, now, really?”

“Don’t misunderstand me, old man. All men are.. when it comes to truly understand girls.. or women, for that matter.. and what we go through while we are growing and what we suffer in life.”

“I am sorry, Ganiste. I have been running around this forest for over eight hundred years dealing with the sins of men, the fouls of monsters, and the fel of demons to make life livable and safe for others. I was bound to miss a thing or two.”

“You are a good man, Cathber. A foolish man, but still a good man.”

“Well, thank you very much for seeing fit to give me that much credit, Ganiste.”

“Don’t be like that, Cathber. It does not become you.. Look, I am a tad busy with a poacher at hand so I will try to make this simple; men do not understand what we go through while we are growing. You literally can’t because you never go through it.. You can nod your heads and claim to understand but never truly comprehend.. We are awash with all sorts of wild chemicals as our bodies change and become ‘birth ready’. This is what she is going through.. just like any other teenage girl does, resulting in odd behavior changes, mood swings, laughing and crying for no particular reason, falling in love with foolish, older men..”

“I resent that.”

*chuckle*

“It will last for some time and will call her to do all sorts of odd drama, though I must admit, the idea of joining the Wyld Hunt is a bit of an overkill..”

“How long? How long will this last?”

“For however long it takes for her to adjust to these changes and until she adapts to her new self..”

“New self?

“Yes, old man.. Larger breasts, wider hips, swaying walks.. you know..”

“No, I don’t.. Not really..”

“Apparently not.”

“Hey, I met my beautiful Tamara when she was done with her growing up, alright.”

“In short, she must go through with this and there is nothing you really can do about it.”

*sigh*

“Nothing? There is absolutely nothing I can do about it?”

“Absolutely nothing, old man. The only thing you can try is to offer understanding, patience, and kindness..”

“She has those and more, Ganiste. She can have all my understanding, patience, and kindness.. ALL OF IT!

“No, old man. You thought you gave her those. What she needs now are the real ones.. What’s worse, for you is, she might not even be in the mood to accept any of them!”

“This is.. unprecedented..”

“You have a daughter and you think this as unprecedented? You truly are naive, Cathber.”

“You are punning me again, Ganiste.

*chuckle*

“Yes. Yes, I am, old man. But what you need now is a hug. I could give you a hug.”

“Uhhmm.. I apricate your offer, dear Ganiste. But the last time you hugged, it took me nearly three months to recover.”

“Such is love, old man.. Always painful!”

✱ ✱ ✱

I see you are in the pond again.”

“Yes, Father. You told me to go and bathe in the pond.”

“Yes. Yes, I did tell you that, didn’t I..”

*awkward silence*

“Inshala.. My dearest daughter—”

“—I am sorry Father. For making you shout at me..”

“I am sorry, my sweet chestnut, to have shouted at you..”

*sob*

“You have been nothing but good to me..”

“And you have been nothing but a sweet daughter to me..”

“I will do my best not to put my weight on you.”

“And I will try to carry more of you.. My only wish of you is that you would accept what I give and never question it.”

“I will never question it, Father.”

“Now, where is my towel, my scrubbing stick and my soap? I think I smell a bit too.”

“Are you saying, I smell?”

“No. I am saying, you smell. A whole week without a dip in the pond? Really, now, girl? Who are you? And where’s my daughter?”

*blink*

“But.. but I am your daughter and I am right here!”

“Well, we shall see about that. My daughter always cooks a wonderful dinner. And will take another bath tomorrow as well..”

*splash*

“Where are you going, girl? And do put your towel on!”

“Towel can wait! I am going to cook a wonderful dinner and prove that I am your daughter, Father!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And how have you been of late, young one? You certainly gave my ogres a fright, when you came the way you did. Your cat is indeed quite impressive. “

“I am sorry mother Ganiste. It was not my intention to scare your people. I was on my way to Gulls Perch to play with some of my friends there and I was in a bit of a rush. But I didn’t want to be impolite so I decided to come here and visit you first.”

“That was very thoughtful of you, dear child. Come, let’s get into my tent and while I make you some cookies, you can play with chihuahua and tell me all about what you have been doing.”

“Cookie and chihuahua! How can I say, no, mother Ganiste?”

“I didn’t know the fey let outsiders into their valley at Gull’s Perch. They were all banned quite some years ago.”

“They still are, mother Ganiste. But they don’t mind me and let me in.”

“Interesting..”

“We swim and play in their big ponds for hours and hours. And when the sun sets, we fire hop and we play hide and seek in the woods. But I think the dryads are cheating.”

“Ow? Why do you think so?”

“Playing hide and seek in the woods with dryads is a game you are never going to win, mother Ganiste. Every dryad is paired with one tree or another. When they hide behind a tree, they just ask the tree and the tree opens up, and hides them!”

“Well, that’s a bummer.”

“Not anymore, mother. I have been studying and working hard and I can speak with trees now.”

“You can?”

“Yes, mother Ganiste. So this time I will just ask the trees.”

“Will they give away their own dryads, though?”

*giggle*

“But I will not be asking them about their dryads..”

“Ow?”

“I will be asking them why are they so fat, and were they always this fat!”

*blink*

“They will think it’s the dryads that are making them look fat and try to explain it to me!”

*happy, thunderous laughter*

“You are an incredible little girl, you are..”

*smirk*

“Thank you, mother Ganiste..”

“And you look amazing too!”

“I.. I do?”

“Yes, girl. Barely a year has passed since your last visit and look at you..”

“Why, mother? What’s wrong with me?”

“Wrong? There is nothing wrong with you girl, but Good Heavens you’ve grown..”

“I.. I have?”

“Yes.. I don’t think I should call you ‘child’ any more.”

“But what will you call me then?”

“You have grown and are no longer a child, but a ‘young lady’ now. You were pretty before, but now your breasts are larger, your hips are wider and your walk has a sway..”

*furious blush*

“M.. mother, please, stop!”

“Now, now, young lady.. This is girl talk. When we are alone, in this tent, we have less rules.”

“I.. I don’t really feel any different now, then I did before, though.. Just a bit strange.. and akwak.. arward.. awkard..”

“Awkward?”

“Yes, that..”

“That is to be expected. You body has grown and flourished, but your mind hasn’t caught up to that fact yet.”

“I do not understand, mother Ganiste.”

“Before, you were a pretty little girl. Now, you are a beautiful young lady..”

“I am?”

“Ow, yes..”

“But.. how can you be sure?”

“Your fey friends..”

“What about them?”

“The fey-folk like ‘pretty’. This is something they can not help, nor avoid. But they absolutely adore ‘beauty’..”

*beam*

✱ ✱ ✱

Is this true? Did you see it with your own eyes?”, growled Ganiste and there was murder is her burning eyes.

The large ogre standing some three yards tall shuffled his feet uncomfortably and took an undiscernible step back.

“Yes, Chieftain Grulganesti. His door and windows were smashed in and he was lying in his bed with many stabs in his chest. Too small to be our swords or axes. They were done by human knives.. They hid their steps well, but I sought much and found some. Large for elf, soft for dwarf. But they moved carefully and swiftly. His house was much ransacked, Chieftain. They were looking for something.”

Ganiste went pale. She could barely keep her composure. She did a harsh swallow of the bitter taste that came to her clenched jaws.

“Send the signal.”, she said in a growl. “I want triple sentries on watch. Anything that is of suspect is to be reported to me. Send also one fast runner to the elves, one to the dwarves and one to the human town to inform them of what has befallen.”

“Chieftain..”, replied the ogre dubiously. “The elves barely tolerate us at the best of times and will likely shoot us. The dwarves will shoot us. The humans.. if we chance upon one of their sensible rangers, they may listen. Otherwise they will also shoot us.”

“Do tell me something I do not know! All couriers will carry white flags-poles on their backs at all times. Should they still shoot at them, I will personally go there, break their bows and shiv it up their intestines for display!”, she replied with a horrible hiss..

“An educational riposte, Chieftain.”, nodded the ogre thoughtfully.

“Also.. send another courier to Gull’s Perch.. His daughter must know of this.. Prepare a full platoon. We shall leave within the hour. We must get to his home before anyone else comes to ransack it. I.. we must also make him ready for burial. She must not see him ravaged. There is a limit to what a girl could tolerate..”, she said, though it wasn’t quite clear as to which girl she was referring to. With a wave of her hand, she sent the ogre with her orders..

For a long moment, Ganiste just stood there staring at her empty tent. And then, the Chieftain of the all the ogres of Ogre’s Foot and Ritual Forest, Grulganesti Grimtooth Bolgrig dropped on her knees and cried like a little girl..

 

“You old fool..”, she moaned. “Who shall slay me now?”

✱ ✱ ✱

Inshala, stop! They did not do this. They are here only to make sure no one else comes and to prepare him for his funeral”, screamed Ganiste, but the giant, near six-hundred-pound saber-tooth tiger standing over the fallen, bloodied ogre didn’t care. Her great maw open, her two, foot-long sabers for teeth shown with mindless wrath!

Chieftain Grulganiste did not wait for another warning.

With an unexpected agility from the near fourteen-foot ‘woman’, she rammed the saber-tooth tiger and flung her off the bleeding ogre on the ground. The saber-tooth spun in mid-air, bounced off a near-by tree, shot herself using her powerful hind-legs and came at the ogress, her skull-crushing paws extended.

Grulganiste ducked just enough to let the tiger sail over her, then jumped her from behind, grabbed her and with a mighty heave she locked her in her awesome grip. A roar of surprise and madness escaped the saber-tooth as she trashed, leaving long, ugly, and bloody scars on the chieftain, but Ganiste ignored them..

She just squeezed more.

The other ogres picked up their great axes, clubs and swords and moved in.

“NO!”, screeched Ganiste. “STAY YOUR GROUND! NO ONE TOUCHES THE RITUAL GUARDIAN!”

The saber-tooth struggled more, but something snapped and suddenly, Ganiste was no longer grappling a giant tiger, but hugging a little girl!

“Stop, girl.. Please, stop..”

“He trusted you, mother!”, screamed Inshala.

“As should you, girl. If you do not cease this, by the Great Heavens I will beat you until there’s some semblance of sense in that thick skull of yours.”, grated Ganiste.

“You hurt him! And now you hurt me! Why did you do this, mother?”

“I did not do this to him. You must understand this. And neither did my ogres. We revered your father. We do not know who did this, but it was not us..”, scowled the chieftain of the ogres.

“Who? Who did this then?”, screamed the little girl.

“Men. Some men came at him while he slept. They killed him with knives and low honor, ransacked his home and ran east..”


Running foot steps came and two ogres appeared in front of the battered home of old Cathber.

One of ogres was heavily wounded and the other was limping.

“Chieftain..”, grunted the limping one as he slowly lowered his wounded comrade.

“Who did this?”, hissed Grulganiste.

“We are not sure, Chieftain. They were swift and strong. They killed six of us and we didn’t even see them. Only the two of us made it and barely. They looked like orcs. But much bigger. Much stronger. Much.. something.. And there was many of them. Over thirty strong, at least.”

“Where are they headed?”

“East, Chieftain. They were all heading east. They also burned the elf village, Nurturing Heaven, down to the ground.. And they didn’t even bother to ransack it.. Dead elves.. Dead elves every where. They tried to put up a fight, but these.. things, attacked them in the middle of the night, either last night or the one before that, and slaughtered all they could find.”

“Are there any survivors?”

“We do not know, Chieftain. We tried to get near and that is when we got attacked. There were signs of possible survivors though, heading towards Dim Wood.”

Chieftain Grulganiste’s face was black. And with unveiled anger, she turned to one of her other ogres.

“Go to base. Alert everyone. Then bring two platoons here, and six platoons to the elf village to find possible survivors. If there are any, they are to be escorted to the woodsmen villages. The platoons are to station outside their villages to make sure these beasts do them no harm. I detest the woodsmen, but I shall not bring my people blame for their deaths.”

“Yes, Chieftain.”

“Also, send more couriers to the dwarves and the human town to carry this news and what we are doing about it. We do not need any misunderstanding. Let all my ogres carry white flags on their arms and on poles on their backs.”

“What shall we do about the humans that slew the old Ritual Guardian?”

“Nothing. This is a human matter and we can not interfere. Anything we do other than what we have already done will only complicate things. As for the beasts—”

“—I shall hunt them down. I shall hunt them down and rip them apart.. Then I shall go after these humans as well.. and gnaw their bones!”, hissed Inshala.

“Your anger is understandable, but misplaced, girl. You cannot do either of those, because you are not ready. Actions done in wrath, never ends well..”, replied Ganiste quite sternly.

“You will either move, mother Ganiste, or I shall move over you.”, hissed Inshala and there was none of the sweet little girl that the ogress chieftain new. There, standing before her was something else. Certainly human. But not all the way and Ganiste knew not what and she was suddenly..

..afraid!

Yes, it was possible if she stood her ground and tried her brute force, her shamanistic skills, along with what ogre guards she had here, she could stop her.. but that was just it.

She wasn’t sure and she was not keen on finding out.

She had her own people to care, and a funeral to burry.

“At least bid your farewell and say your goodbyes to your father, girl. He deserved that much of you, for truly, he loved you.”, she whispered sharply at the little girl.

“I shall bid him farewell, mother, but i shall never say goodbye to him. He shall live with me, always..”, she replied hoarsely, turned around and went to the, now quite shriveled body, wrapped tightly in white, funeral cloth, placed upon a flimsily and hastily prepared pier. 

Inshala knelt down next to the pier, reached out and tenderly touched her father’s wrapped face. And with blurry eyes, she spoke.

“I should have been here, with you, Father. You were, when I needed you and I was not. I shall carry this blame until the day I perish and join you. There, I shall ask your forgiveness. Now, I must go. I know you would have me stay. But I can’t. Not anymore. I could be a little girl as long as you were here. Now the little girl is over. I have showed kindness and got only hurt in return. I shall no longer show, what is not given freely. I shall only reap what is sown.. I shall no longer be the little girl, but be the harvester.. For this, I shall beg your forgiveness as well.. I shall bid you farewell, Father, but no goodbyes, for I shall not keep you waiting for long.”, Inshala said, softly kissed the old man’s forehead and sobbed.

For long moments, she wept, lost and broken.

When she rose, her face was wet and pinched, but the little girl was indeed gone.

What stood there was only inhuman determination and wrath.

She raised her head, faced the ogress and looked her in the eyes..

“Call upon the woodsmen. And the elves. Call the dwarves and the humans, mother Ganiste. My father deserves a proper funeral. He helped those who lived in his forest. Should they have honor, they shall come. Tell them also, I shall not turn a blind eye to those who do not..

Chieftain Grulganiste just stared at the skinny little girl.. No.. the ‘something’, standing like some cold, unreachable being trapped inside the body of the little girl and she felt her own heart tremble.

“I shall send word to all, and more, Ritual Guardian.”, she promised solemnly. “Please.. do not make decisions with anger. Your father—”, she began.

“—is dead.”, finished the little girl, harshly.

“But I am not.”, said Ganiste and for a moment, a kind and tender shadow cast upon her face. “Your father was a dear, dear man for me. And he was not the only one who loved and cared for you. Please, remember that. Remember, also, do not do things which you will regret.”

“Worry not for me, mother Ganiste. I go where I belong now.. As for regret..”, she said, then looked down at the sad form of her father. “I am regret!.. And I bid you, goodbye.”

“What are your intensions, Inshala?”

“I intend to wash the green off this forest with red..”, she hissed.

And just like that, she was gone.

In the form of her majestic saber-tooth, and a groaning roar, she disappeared into the trees.

✱ ✱ ✱

In the depths of Ritual Forest, the little girl raised her hands into the air. And called upon the old and the ancient, and called she upon a debt.. 

The sky darkened as dreary grays gathered. A long streak of lightning arced from one horizon to the other as though heralding the doom of the living.

In deep soft tenor, she sang, a long lost ritual, calling one horror, to judge another..

 

line-sdw-04up

Who rides there so late through the night dark and drear?
The father it is, with his infant so dear;
He holdeth the boy tightly clasp’d in his arm,
He holdeth him safely, he keepeth him warm.

”My son, wherefore seek’s thou thy face thus to hide?”
”Look, father, the Erl-King is close by our side!
Dost see not the Erl-King, with crown and with train?”
”My son, ‘tis the mist rising over the plain.”

”Oh come, thou dear infant! oh come thou with me!
Full many a game I will play there with thee;
On my strand, lovely flowers their blossoms unfold,
My mother shall grace thee with garments of gold.”

”My father, my father, and dost thou not hear
The words that the Erl-King now breathes in mine ear?”
”Be calm, dearest child, ‘tis thy fancy deceives;
’Tis the sad wind that sighs through the withering leaves.”

”Wilt go, then, dear infant, wilt go with me there?
My daughters shall tend thee with sisterly care;
My daughters by night their glad festival keep,
They’ll dance thee, and rock thee, and sing thee to sleep.”

”My father, my father, and dost thou not see,
How the Erl-King his daughters has brought here for me?”
”My darling, my darling, I see it aright,
’Tis the agèd gray willows deceiving thy sight.”

”I love thee, I’m charm’d by thy beauty, dear boy!
And if thou’rt unwilling, then force I’ll employ.”
”My father, my father, he seizes me fast,
Full sorely the Erl-King has hurt me at last.”

The father now gallops, with terror half wild,
He grasps in his arms the poor shuddering child;
He reaches his court-yard with toil and with dread,—
The child in his arms finds he motionless, dead.

line-sdw-04up

 

“Erl-King, I summon thee!”, she shouted and the skies thundered in reply.

“A depth you owe, from Father to daughter, passed..”, and the dirty clouds churned.

“Once upon a task were you called..”, she hissed, and the trees of Ritual Forest shuddered.

“To slay, to burn and to smother..”, she cried and the peoples of Dim Woods suddenly ran in unadulterated fear.

“To crack, to crush and to grind..”, she whispered and the ogres of Ogre’s Foot fell on their knees and howled.

“To chase, to drive and to hunt..”, she screamed and the dwarves of Elder Hills and Scowling Hills froze, as dread washed over thirty thousand souls.

“To cut, to stab and to maim..”, she cried and the denizens of Serenity Home fell flat, their faces pale, their eyes as ovals..

“For a depth you owe, from Father to daughter, passed..”, she cast and the lightnings crashed, splitting trees, tearing the earth, and the fey creatures of Gull’s Perch turned north, their faces drawn in horror.

“Erl-King, I summon thee!”

“And Erl-King, thrice said and done..”

 

“Thus I have been summoned.. by a mortal. Bold. And foolish.. I knew, should I wait but a millennia, some naïve would eventually call, and pit his will against mine. I must admit, crushing the dim-witted is a tad demeaning but, I shall be set free on the mortal coil, and unrestrained..”

..said the giant of a man in deep, melodious, echoing voice.

 

“It is I, who has summoned you, Erl-King, to call you upon a task left unfulfilled.”, very nearly moaned Inshala, for the great figure’s presence was not immense in terms of physics, but his spiritual presence was vast and beyond!

Tears filled her eyes and she shut them tightly, focused on one thing, and one thing alone; her Father, and how small he lay on his pier.

 

“This truly is a sad day.”, mused the Erl-King. “I have thus been called to task by a.. little girl! No matter, no matter.. Crush fast and be done, I suppose.”

“I am Inshala Frostmane Bolgrig, and I am the daughter of Master Cathber Gwet’chen Bolgrig, whom you owe a debt of honor for the failure of a task given!”, said Inshala, through her clenched teeth.

“Owe a debt of honor.. Failure of a task given.”, murmured the Erl-King. “Very big words for a very little girl. And what task is this, you dare claim the Erl-King has failed?”

“Many centuries ago, he and his, summoned you to lay down waste Themalsar. YOU FAILED! For Themalsar endures..”, said Inshala harshly.

“You dare afflict a failure upon me? You? A sniveling little—”, thundered the Erl-King and suddenly fell silent, staring at the little girl with an incredulous expression on his face. “—fey? How is this possible? Only the Queens of the fey may call me, the Erl-King, to task.. or their greatest of vassals. How is it that you could summon me, little fey girl?”

“I.. I am fey?”, faltered Inshala and opened her eyes.. a something she probably shouldn’t have done.. and saw the Erl-King!

 

The figure standing before her was some eighteen, or possibly twenty feet tall and had massive arms and shoulders. He wore a hideous, masked helmet with great, horned antlers, shoulder pads, some kind of strange plate armor that seemed like it was forged from blue-brown metal down to his waist and wore dark, blue-black leather trousers and heavy high boots. An old, patchy fur cloak hung over one shoulder, revealing the two-foot-long pommel of a cruel-looking, slightly curved and jagged-edged great sword that could probably cut an ogre in two with a mere nudge.

The little girl just ogled at him, her eyes wide open.

 

“Like what you see, then?”, smirked the Erl-King as he pulled off his helmet, letting loose a main of long, slightly curling, dark hair and displaying a, not-quiet symmetrical face that was both ugly and somehow handsome.. in a rugged way.

“You look awesome, sir!”, spluttered the little girl.

“Well, now. I can’t remember the last time anyone, or anything for that matter, ever complemented me. This is rather unprecedented.. in a pleasant way.”, smiled down the hideous king.

“I can not imagine why they wouldn’t, sir. You are pretty!”, said Inshala in an awed voice.

“Pretty, am I?”, replied the Erl-King, quite surprised. “You truly must be young and alone.”

“I am alone, but I am sixteen years of age!”, replied the little girl like she was saying sixteen hundred!

“Aaahh..”, smiled the Erl-King. “The burden of all those sixteen years must be weighing heavily upon you, then.”

“They are.”, said Inshala solemnly. “But not relevant to your debt, Erl-King. Will you not honor it?”

“Careful, girl.”, growled the massive figure. “I have come to liking you. Let’s not besmirch that. Monsters like myself do not take matters of honor lightly.”

“Then you accept your debt?”, pushed the little girl.

“You are a persistent one, aren’t you? Not easily distracted, nor swayed.”, mused the Erl-King.

“I have lost the only thing precious to me, sir. There is nothing left to sway.”, replied Inshala and there was an unexpected quality of savagery in her voice.

“Ahhh.. Wrath! That is something I know. Something I know very well.”, replied the Erl-King. “Very well. What would you have me do to quench your lust for vengeance, little one? Who must die, to ease your pain?”

“Nothing can ease my pain, Erl-King. For nothing can bring back what was taken from me..”, she replied and tears swelled down her small face.

“Nothing, is something you can do on your own, little one. You do not need me for that. And I fear I would make poor company for consolation.”

“I do not want, nor require consolation. I must suffer my folly day and night, and for a lone life.”, she said, her voice trembling.

“A sad way to spend a life, me thinks. But again, you may do that on your own.”

“No, Erl-King. I need you to call upon the Wyld Hunt and avenge your debt!”

 

The Erl-King just stared at the little girl weeping before him.

 

“The Wyld Hunt is not some small favor anyone to just call upon, little girl.”, replied the Erl-King, and a bit harshly.

“Such was your debt to my Father. Eight hundred years and your debt has endured, Erl-King.”

 

For a long moment the massive figure looked at the little girl, Inshala. And when he spoke again, there was no trace of ‘merry’ in his voice.

 

“No, little girl, I owe nothing to your Father. But I do owe a debt unfulfilled, to the mortal who adopted you! And should you truly want me to call the Wyld Hunt, a price must be paid; Join, Hide or Die.. those are the rules of the Wyld Hunt!”

Whether Inshala understood the implications of what the Erl-King said, was not clear. She stood silently, her face tear stricken and on her knees.. But when she spoke, her voice was low and it smoldered.

“I will ‘Join’, then.”

The Erl-King cocked one bushy eye brow at her and said, “No. You may not. Should it come to that, it is possible I could best Yours. But I have no desire to waste my hounds to His slaughter.”

“I do not understand.”, cried Inshala.

“And that is not my prerogative, little one.”, replied the Erl-King, but strangely, not unkindly.

“Then slay me!”, shrieked Inshala. “I choose to ‘Die’..”

“Also, not my prerogative, little one.”, replied the Erl-King.

“I shall not run and ‘Hide’, while the killers of my Father live!”

“And I thought ‘tigers’ always ran and ‘hid’.. before they pounced their prey, little one.”, smiled the Erl-King hideously.

 

A tiny..

“Ow..”

..escaped the small mouth of the little girl.

 

“Now. To the task at hand, then?”, laughed the Erl-King and the trees around them shuddered.

“Creatures. Large and uncouth. Some thirty or more, travel East. They slew the elves of my Father’s forest. They must be punished. And the slayers of my Father, men with knives and low honor, also running East. They must be hunted down and slain. And what they stole from my Father must be returned..”, said Inshala with a vicious voice.

“Recovery expeditions aren’t quite my forte, little one. My hounds may track and run down the uncouth and the men, but recover what was stolen, me thinks this is something you must do.”, replied the Erl-King.

“Very well, sir. Should You and Yours avenge my Sire by slaying the uncouth and these sinful men, I shall relieve You and Yours from the debt and done.”, said Inshala.

“You drive a harsh bargain, little one. Stay close. This shall be a merry chase and mayhap will quench your luster for blood.”

“My lust for blood shall never quench. For the one I cared most and only, is dead. Mortals saw a monster when they came at me. I shall give them monster, hence!”

✱ ✱ ✱

A long, dreadful howl echoed through Ritual Forest. Lightning flickered and streaked down, gorging spades of earth. Trees shuddered and splintered. Beast and buck ran or fell. And men, elf, dwarf or ogre.. far and wide, it did not matter.. felt terror like they had felt only ages and eons ago. Before iron, and before tools.. Before the domestication of land and ox.. This was the kind of fear at its most primitive and primordial level where thought got smothered and left only primal, reptilian instincts..

A fear that left them only two options;

Hide or Die!

And ahead of that howl, was a viscous, giant of a man, some eighteen feet tall, wearing a horned helmet and swinging a massive, jagged-edged great sword, riding a mind-boggling stead that had red, glowing cinders for eyes, a massive rump and powerful legs that ended in long, brutal claws..

 

The Erl-King led.

And the Wyld Hunt followed..

..a dark, gray-black smoke with barely discernable ghosts that resembled horse-sized hounds and the reaped souls of long-forgotten, primordial warriors..

 

And Inshala ran..

..at the center of that inky fog!

 

The savage, uncouth beasts never new what hit them. They were great and strong beasts that resembled orcs. But orcs were to infants, what these creatures were to men. They were powerful in arms and swift in legs and they wielded sharp, brutal implements of war..

..and yet, they died in two’s and four’s!

But never did they flinch nor ran. With inhuman savagery, they attacked the Wyld Hunt even as they died; their flesh torn and gnawed, their bones snapped and shattered, their skulls crushed like shells, and their tendons ripped and shredded..

It was a gruesome sight.

But then..

..thus was the Wyld Hunt!

 

The bloody saber-tooth ravaged the last of the beasts, her furry face red and dripping with blood and Inshala rose to her full height and coughed an echoing roar into the night.

 

“What a merry hunt!”, laughed the Erl-King. “Though a tad short for my taste.”

“These were the beasts.. But not the men!”, growled the saber-tooth.

“No. The men you seek are no more. These beasts have already hunted them down and slain them. I sense foul-play at hand, here.”, replied the Erl-King with distaste.

“NO! MY VENGEANCE HAS NOT BEEN QUENCHED!”, shrieked Inshala.

“You vengeance is not part of the debt, little one.”, reminded the giant figure.

“No. It isn’t. But the death of the men, were!”

 

The Erl-King stared down at the vicious tiger.

 

“That.. is true..”, he finally conceded, but there was the threat of a storm in his voice. “There is, however, nothing I can do to repay that.”

“THIS WAS NOT OUR AGREEMENT, ERL-KING”, shrieked the saber-tooth. “YOU WERE TO SLAY THESE MEN. NOT TO LET OTHERS DO IT FOR YOU!”

“Your mind is muddled, little girl. I do not let others pay my debts, nor do my killings for me. I would have a care, where it came to accusing me..”, spoke the Erl-King in a low and dreadful tone. “Non the less. The men are dead, and the debt remains unfulfilled.. again!”

“Then I shall call upon you one more time, Erl-King when I have found the true culdips!”

“Culdips?”, asked the Erl King, a bit baffled.

“Culpits.. Cultrips.. Cudrils”, stammered Inshala.

“Culprits, perhaps?”, offered the Erl-King.

“Culprits!”, snarled the saber-tooth.

The Erl-King gave a long, suffering sigh. This millennia had turned out to be not only stale and boring, but with pestering, debt-demanding mortals.. and now, a not-quite-mortal-but-fey girl!

He gave the savage saber-tooth girl a long, steady look.

“Very well, little fey-girl. I shall come, once more, when you call and upon having unearthed the true culprits. I shall need a full name to bind this deal..”, he said, breathing from his nostrils.

“Inshala Frostmane Bolgrig.”

“No, girl. That is not your name.. That can not be your name..”, replied the Erl-King, staring into the tigers eyes. “Bolgrig was your attender.. of sorts.. But was he was not your Father, and certainly not your Sire!”

“I do not understand.”, replied Inshala, afraid now.

“No.. No you don’t. In time, perhaps, you shall. It is not my place, however, to learn you that information.”

“Whose place is it, then?”, asked the little girl.

“Again, not my place to learn you that, either. But I believe my work here is quite done. Unless you want me to slaughter the humans to the south, the ogres to the east, dwarves to the west or the.. woodsmen to the north. I sense a great hate you have for them.”

“I desire much misfortune for them, Erl-King. But I shall not spill their blood. Not today. Today, the elves need them..”, whispered Inshala.

“Very well. For the said task we have set, and the afore mentioned conditions, I, the Erl-King and my Wyld Hunt shall come, once more when called by you, Inshala ‘la Fey’ Frostmane..”, declared the Erl-King, turned around, and with one, swift motion, mounted his great beast.

“I fare thee well, young ‘la Fey’. Which by itself is quite unique, for the Wyld Hunt never fares well..”, laughed the gigantic form of the Erl-King, dug his heels into his mount and rode off, the inky black fog of his hounds and lost souls chasing after him.

And in a short, hoarse breath, he was gone.

 

The saber-tooth stared as the ghosts of the Wyld Hunt screeched and faded into the night. She licked her long, foot-long teeth edging down the sides of her maw. Her savage face pinched into a ugly glare and a low, thundering rumble escaped her throat.

“My Father..”, she hissed. “..will always be my Master, Cathber Gwet’chen Bolgrig. Not the beast that sired me..”

✱ ✱ ✱

Broken and bloodied, Inshala prowled the night, seeking something, anything that could curb her blood lust. It seemed the loss of her father had forever killed the former, young, pretty, innocent and frail little girl and left behind a wretched wreck that just couldn’t rid herself off the searing fire boiling her insides.. She ran this way and that, jumped over bush and boulder to no avail.. Her blood just wouldn’t cool off.. 

Which is when she stumbled upon the corpse of a human, lying face down in the dirt.

Inshala slid into a halt.

The man, whoever he was, was a corpse indeed. Dead for possibly half a day over. He wore dark leathers and similarly colored clothes. His head and face were also covered..

..and he was missing an arm.

There were other cuts and gashes on him. Inshala didn’t think the man would have lived, even had he kept his arm..

She also noted a long, bloody trail leading up to the corpse. Apparently, someone had dragged him all the way here, then left him to die, or left him because he had died.

Inshala came to the two natural conclusions; this was one of the lowly men who had slain her father for he smelled, no, he reeked of her father’s blood.. and someone had dragged him. Someone still alive.

A low rumble escaped the saber-tooth and she sniffed the ground.

Yes. There were others —two others. The scents told her that.

Slowly she took a step in their direction. Then another. And soon enough, she was running —dashing, really, at an unprecedented speed.. What would change would not be that they would die.. Only how.

And Inshala did not intent to show any mercy whatsoever, for they had shown none to her father. For her, killing one old man in his sleep, was as low as it got..

✱ ✱ ✱

The saber-tooth ghosted through the forest. The trails were getting cold and she did not want them to be lost. Day and night, she ran until she faltered and could go no further. She didn’t push. It would make a poor hunt if she caught her prey, but failed to kill. That’s how the hunt was; you crouched, you hid, you snuck, and you waited, patiently, and watched. And when the moment was ripe, you struck! For her, stupidity was also a poor excuse for letting the prey escape. And certainly not the way of a true predator. Inshala might be little in size and shape, and perhaps frail in soul, but the saber-tooth was not. And she’d always loved it. The strength, the freedom, the innate savagery and the feeling of being the supreme huntress.. there just was no substitute for it.

She rested and licked the caked blood of the big, uncouth beasts off her face and her great paws. And when she felt ready, she dashed again.. Today promised a good hunt because there was a storm gathering to the east and it looked like a good pour was due.. Rain always made it easier for her on the hunt. It hid her own scent and her steps even more. It did not help her prey, though.

A snarling grin stretch across her maw and her rumble matched that of the incoming storm.

Yes.. a good hunt indeed..

 

Inshala found them.

Huddled around a poor fire were a small crowd.

The fools had actually lit a fire!

Their number was more than she could readily dismiss, but they were cold, wet and blind under the stormy night. The more, the merrier.. They would make a great feast, but she was not here for food. If there was one thing she had learned from her Master, it was eating human flesh drew you insane.. No.. She was not here for food. She was here to kill. And she’d have to act fast. They had horses and sooner or later, the horses would pick up on her scent and panic, warning their masters.. Horses always panicked.. Quite the inconvenience they were. She had to act quickly and decisively. Dash in, kill one, dash out, and circle.. Rinse and repeat.. By the time she’d killed three or four, they would panic and run, because that’s what prey did.. They panicked and they ran, making them easy pickings.

Now only if she could devise a diversion..

Inshala stared up at the pouring storm..

..and her a new smile stretched across her maw.

Yes.. why not turn a simple rain, into a devastating lightning storm?

Inshala shifted and molded down to her little, pretty form. No, she thought. Not pretty.. Her ‘frail’ form!

She raised her arms into the night and chanted;

 

line-sdw-04up

oh, storm, ye great in form
harken me in this maidenform
ye weep and moan when you can be
much greater in sky and sea
bring down your rain and your wrath
upon the fool and the folly rath

line-sdw-04up

 

And as if on cue, the night exploded!

A long, brilliant streak of lightning flickered, followed by a mind jarring boom, and landed very nearly on top of the huddled group..

And the group scattered!

 

“Ow, no..”, whispered Inshala. “..my sweets, no fleeing, no running.. Not yet. You are going to burn and char before you flee..”

 

Another streak of lightning flickered down, sending one of them, a huge, bull of a man, crashing into a tree.

Then another flicker, sending a girl, Inshala thought, panicking into the bush.

And another..

And another..

And another..

 

A midgety little gnome went running into the night, followed by another girl —an elf!

A man in dark cloths was still standing his ground, a sharp, short iron sword in one hand and a knife in the other.. A KNIFE!

This was definitely her query.

And there was a tall one, in plate armor.

“Who wears plate armor in a lightning storm?”, mused Inshala merrily.

She watched as the plate armored one heave and push a dwarf, up on a horse..

What was this? Humans, gnomes, elves, and dwarves? Was the attack on her Master a byzantine plan among the elves, humans, dwarves and gnomes all along? A collective effort?

Perhaps she had acted in haste when she had sent the Erl-King and the Wyld Hunt away.. He had offered to slaughter them all..

No matter, no matter..

She would start the slaughter right here.

But first, she had to kill the dark one. The one with the knives. He still had his wits about him and given enough time, he would rally the others..

She pointed at him..

..and the night raged and sent down another brilliant lightning.

And missed!

Inshala just stared at the smoking patch of earth, where the dark man had just been, then at the man running in another direction.

So she called down lighting upon him once again..

..but the man took a sharp turn and rolled on the ground, and the lightning struck the tree behind him, sending it down in a mess of splinters.

Inshala heard a grunt followed by a low moan.

Yes! The dark, evil man had evaded the lighting, again, but apparently the tree had fallen on him.

Good enough for now.

The one in plates had butt-slapped the horse, and sent the dwarf to safety. Then he stood where he was and called into the night.

“We are not enemy. We are not foe. Ye who brings the lighting and storm, know, we mean no harm..”

“Mean no harm?”, fumed and hissed Inshala. “You can’t do any harm, and begging will not help you. You came into my forest for ill, and ill you shall receive!”

“Nay.”, replied the man.

And fell on his knees.

Then he raised his arms into the night as if in supplication and called;

“Ye, who hast called thus storm upon us, shall look and see into our souls. Should you still see dark and foul, bring more and char us all..”

Inshala gawked at the man..

..and a single beam of light lazily came down from the night sky and pushed the darkness away. It was a bright, golden light. A beautiful light. A light that bespoke of High Heavens and Angels beyond..

And she noted.

The man in plate armor, down on his knees, was no man, but a tall, broad at the shoulders, slim at the waist, long, rust-red-haired young woman.

Inshala’s eyes teared.

She was.. boldly beautiful.

And she was a paladin!

Sent here to end her..

 

“Finally..”, she whispered. “The Heavens have sent their fires to cleanse the demons out of me! I shall be free. I shall belong.. Father, I come..”

 

And just like that, the storm ceased, the rain stopped, and silence settled into the night.

 

The young paladin girl stood rigid, as if petrified, on her knees.

And Inshala curled up into a ball, lay prostrated before her, moaning and crying like a little girl.

 

“Burn me. Please burn me. I want to be free of my demons.. Burn me..”

✱ ✱ ✱

Aager? You alright?”, the huge man asked as he picked up the broken bits of the tree. “You seem peevish.” 

“Peevish?”, rasped the evil man in the dark clothes from under a whole pile of thick branches and a large, splintered tree trunk. “Just how many years did you wait to use that on me, Udoorin Shieldheart?”

“Many.”, smirked the big man and with a mighty heave, he lifted the trunk, giving enough room for the evil one to slip out.

“We have a visitor.”, the big man said with a slightly exaggerated voice.

“I am concussed, Udoorin. Not deaf.. Report!”, the dark man said.

“Bree, Laila, and the midget are back. Still waiting for Lady. I expect she will either get control of that big war horse and turn it around, or hold on to it until she reaches Arashkan, or decide she’s had just about enough and throw herself off the horse and limp all the way back here and make us all suffer for it. As for Lady Moira, I don’t know. She is just sitting there.. well, kneeling actually, with her hands in the air and.. that’s it! She isn’t moving or responding. She’s in a.. I dunno.. ‘catatonic’ state, I suppose, you could say.”, replied the Udoorin guy, pointing somewhere in the night.

“Who is the merry visitor? I suspect he’s responsible for the mess..”, the dark man asked, holding a hand at a tender spot on his forehead.

“She..”, corrected Udoorin.

“What?”

“He is a she.. A pretty one too.. With funny hair..”

“Like we didn’t already have an overabundance of women in this group..”, growled Aager.

“And they all are pretty..”, smirked the big one. Then he lowered his voice. “Please don’t tell Bree, I said that. I still carry her bite mark!”

“Guess I’ll just have to save it until I need a favor.”, replied Aager without even a smile.

“That’s not funny.”, scowled Udoorin.

“What’s the ‘visitor’ doing? Who is watching her?”, asked Aager, totally ignoring the big man’s plea.

“No one, really. She seems as catatonic as Moira. She has prostrated herself at the paladin’s feet and begging her to burn her!”

“What?”

“I know, right? We have all the prettiest girls and all of them are off in the head.”

“And now you owe me two favors.”, said Aager, and this time, he did snort.

Udoorin scowled at him, some more.

“Why’s your armor off?”, Aager asked him as they walked towards the paladin and the newcomer.

“Figured, lightning and metal armor.. You know.. Bad combination.. A bit too late thought.. Got singed pretty good.. It’ll leave a mark.. I hope it doesn’t leave a mark..”, said the big man with a worried expression.

“I am sure all the marks you have already, along with the ones you will get won’t add to your beauty.”

“That was not nice, Aager. I know I am not pretty, but you didn’t really have to hit me in the face with it.”, grumbled Udoorin.

“You never cease to amaze me, Udoorin.. Your priorities are truly mind-staggering.”, replied Aager blandly.

Udoorin’s face darkened even more.

 

Aager gave a perfunctory check on everyone in the group. Bremorel, the human girl, seemed a tad wild-eyed. She had rekindled the fire and was now holding her big bow in her hand. The bow was cocked and almost half drawn and she stood with her back to a tree, facing the newcomer. She also entertained an ugly shiner on her left upper cheek.

Gnine, the troublesome little gnome was whispering something while gesticulating rapidly at the half-elf girl standing next to him, who was also holding her bow in one hand with an arrow ready on the string.

“Well.. At least two people here are paying attention.”, scowled Aager.

Then he called to the half-elf girl.

“Ranger Laila. Go and track down the horse, and bring the Temple Guardian back, if you will, please.”

“Why me?”, Laila asked.

Aager did not reply. He just stared at her.

Laila also scowled at him, then took off into the night.

It seemed Aager wanted to make sure everyone around him was somehow scowling at him.. Or at least a few of them should be, at any given time..

He silently approached the paladin girl, Lady Moira, who stood unmoving on her knees and with her hands in the air, just as Udoorin had described.

And then he saw the ‘visitor’.. The person responsible for very nearly dismantling the whole lot of them, in under a few short moments.

To be honest about it, she could have, had she not stopped, and that made the man in the dark clothes wonder.. They certainly hadn’t been able to do anything to her. She had literally played with them like a cat would game with a mouse.

Why had she attacked them in the first place, and then stopped her assault when she was almost winning? And who was she?

All pertinent questions.

But the girl.. Aager couldn’t really make out if she was pretty or not, as young Udoorin had claimed.. Not that it mattered, nor that he cared. She did have ‘funny’ hair though. Tightly wrapped and braided on both sides of her head like some kind of cones.. Aager did not question the demented mentality in that. Girls did all sorts of strange things with their hair.. among other things.. He just nodded, when the occasion arouse and moved along..

The girl had knelt face in the dirt, covering and moaning in unmitigated terror;

“Burn me..”

“Please burn me..”

“Free of my demons..”

“Please burn me..

 

Aager wasn’t one for emotions, let alone for the subtler ones like ‘sympathy’ or ‘compassion’.. If someone asked him what they were, he’d probably just stare at him blankly.

But something about this girl nudged at him.

Without knowing why he took a few steps back.

“Udoorin.”, he called.

“What?”, replied the big man.

“Put your armor back on.”

“Why?”, asked Udoorin.

“Because I said so?”, growled Aager.

Udoorin grumbled some, looked up at the night sky as if checking for signs of new lightnings, then put his armor back on.

“Now what?”, he said as he approached Aager.

“Now go and pick the girl up.”

“Why?”

“We need to question her and we can’t do that while she is doing.. whatever it is she is doing now..”, replied Aager.

“I am not touching her.”, said Udoorin hastily.

Aager stared at him.

“You know what she did, man. Not to mention, you don’t just go and touch a girl. That is just rude.. and not right..”, Udoorin defended himself.

“When did I ever give you the impression I cared for any of that, young Udoorin?”, fumed the dark man. “You can either do what needs to be done, or go back to town and explain yourself to your father.”

“That’s way out of line, Aager.”, growled Udoorin.

“We are not out here for a polite stroll, young man. We are here to do the ‘dirty work’, so the rest of the people can sleep without a care. You volunteered to come. You wanted to come.. This is the part of the job that needs to be done; we interrogate prisoners and that is exactly what she is now. She is Lady Moira’s prisoner. And since she is otherwise busy —or incapacitated, that duty falls on us!”, replied Aager and he seemed to bite each word before he spat them out.

Young Udoorin’s back stiffened. But he still gave Aager a very nasty stare.

Then slowly, he came at the girl still prostrating before Moira.

“Umm.. ‘cuse me.. lady.. But we need to ask you some questions. Are you unwell? Perhaps you need some help. You really should get off the ground.. It’s wet, cold, and probably muddy..”, he stammered, then reached down and tried to pick the girl up.

“Don’t touch me!”, hissed the girl and bit his hand!

And with unexpected haste, she skipped once, twice and was very nearly a dozen feet away, crouched on the ground, showing all her teeth at the big man.

“Crap!”, swore the big man. “Why do girls keep biting me, dammit.. I can’t be that tasty!”

Then he turned and slowly approached her again with his hands open while making soothing sounds.

The girl hissed at him, some more..

“I think that will do, young man. You should be ashamed of yourself, touching a girl without her permission. You have shamed your father..”, snarled a voice in the dark, and heavy footsteps was heard. Then, a heavy set she-dwarf appeared, and there no mistaking about the scowl she had on her face.

“Lady Magella..”, stammered Udoorin. “I.. was merely..”

“You were merely what, Udoorin Shieldheart? Abusing an already traumatized little girl? Look at her.. It’s clear she’s had some rough time.”, she snarled again.

“I.. You got me all wrong.. I was just..”, spluttered the big man, trying to explain himself.

“Go. Just go.. Boil some water, cut some wood, peal some potatoes.. Just go and make yourself scarce but useful!”

Udoorin stormed away, fuming..

“This is all your fault, Aager.”, he very nearly spat, as he walked past the dark man.

“No. It’s all yours.. ‘Own’ your folies, young man. But I learned what I needed to, anyway.. For the time being..”, replied Aager calmly.

“You. Girl!”, ordered Lady Magella. “What’s your name and what are you doing here?”

The girl hissed at her as well.

“I am the Temple Guardian of Serenity Home and you will NOT hiss at me like some wild beast.”, spoke Lady and there was a distinct no-nonsense quality to her voice.

And the girl lost all her ferocity.

“You.. you are.. a Temple Guardian?”, she asked with her eyes wide open.

“Yes, I am. And I have twenty some odd years under my belt to prove it!”, Lady replied sternly.

“Have.. have you come to burn me?”, the girl asked.

“Burn you? Now why would you ask such a silly question?”, replied Lady in disgust and a totally offended tone.

“Burn me.. Please..”, the girl said and suddenly prostrated herself, once again..

..and wept..

“Burn me.. Burn me and free this world off me!..”

 

Udoorin, Bremorel, Gnine, and Laila stared at the wretched site before them.

Lady Magella’s eyes teared, for her first assessment of the girl had been correct.. Too correct. The girl was unbelievably traumatized.

Aager only looked at the girl with an unfathomable and barely-contained expression.

He remembered Drashan and his own childhood, not that he’d had much of it. He remembered his mother, whose name he couldn’t even place anymore. Having remembered her, he inevitably recalled his sister. The sister that had been entrusted to him. And then taken from him, sold to some brothel, and burned alive in a horrible, unquenchable fire. He remembered all the vile people he’d cut there. Every single one of them. And he remembered the beatings and the whippings.. and the guillotine..

..and how he came to Serenity Home; secretly broken, hiding in his own traumas, untrusting, very nearly and murderously hateful.

Serenity Home had helped..

..somewhat.

Enough to have suppressed his base hate to everything that had to do with life..

..at least.

It hadn’t been enough that all these children, sans the dwarf, had been entrusted to him..

And now this?

He was never one to truly believe the greatness of the Heavens, but this.. This had been a step gone too far..

He felt like someone was having a great time punning him from the high above!

Then he looked down at the girl.

She seemed young and small, but her form, although somewhat battered, looked quite mature with ‘pleasant to look at’ sized breasts, a slim waist, ‘could use a pound or two more’ body, very dark, ‘funny’ hair (who would bun up their hair like that, anyway?) and a diminutive face, printed with slightly sharp and angular features..

Young Udoorin had been right on one point though; the girl was, indeed, quite pretty.. More so, Aager suspected, if she’d not been in the condition that she was now.

Many questions inevitably crossed his mind. Who was this girl? Again, why had she attacked them and why had she stopped? Why was she hissing and spitting like some pissed-off, feral cat? And why the bloody hell did she beg to be burned?

Then it dawned on him.

Why he had so unexpectedly felt some semblance of sympathy to the girl..

For he had, unwittingly perhaps, found the one person who was worse off than he was.

✱ ✱ ✱

The jarring, panicked whisper of Inshala spiked Aager in the middle of the night.

“Aager Fogstep! I need your help! Quick!”

Aager went from zero to full battle-mode in under two seconds; a shimmering, ghostly blade appeared in one hand and another, an excruciatingly sharp one in the other, to see Inshala missing..

“Where are you? What’s wrong?”, he sent his thoughts back tinted with his own panic.

“I am in Madina’s room. We.. uhhmm.. she said we could hang out together, talk trash and eat bad food and get scolded for doing it in the morning by mom. She said all teens do this but I don’t know why, and neither does she.. Apparently, it’s a ‘thing’!”

Aager frowned and breathed out slowly.

“Okay.”, he said evenly. “What’s the problem?”

“She says there’s this boy and she says she sort of likes him. But she is asking me if she is too much of an ’emo’ and that perhaps if she ‘toned it down a little’, the boy might notice him. I don’t even know what the buggery bum an ’emo’ is!”

Aager cocked an eyebrow even though he was alone and in the dark.

“Buggery bum?”

“Yes. Madina says that’s the new word around here. Would you like to know what the old word was?”

“Uhhmm.. Not really, no..”, replied Aager carefully.

“Good. Because I don’t think I can repeat that to you. But it starts with an ‘F’! Madina said, there’s this Academy of Melshieve, far away, and that they have the best words there.. I am confused. The rules to being an elder sister are complicated and many..”

 

“Huh!”, snorted Aager as he let go of the ghostly blade, causing it to just vanish, and sheathed the other.

 

“What is the urgency?”

“She.. she says she has been watching you and me and thinks I know love and wants me to help her compose a.. uhhmm.. love letter to that boy..”

“Okay.. What seems to be the problem?”

“I can’t think of another single thing that could totally go wrong than this.. I can’t even think why anyone would put love in a letter! You don’t put love in letters. You just give it and dearly hope that person gives it back! Besides, I do not know this boy. All the boys I have known have tried to catch me, called me crooked names, or thrown stones at me. Boys are bad for girls! I don’t know if she really wants this boy as I want you, either. And I don’t even know how to draw words.. This is a buggery bum of a nightmare for me.. Help me? Please?”

 

The cold, sinister-looking man, Aager Fogstep, the Winter Knight, stared blankly at his, now empty bed and at Inshala’s empty bed..

 

“Well, buggery bum, indeed..”, he whispered..

 

Sleep just wasn’t going to happen any time soon that night..

 

 

 

Later.

Much later.

Back in the dark, quite room..

 

Aager lay on his back in hopes of catching a bit of sleep before dawn. Tomorrow, or rather, a few hours later, was going to be a very trying day.

The rot-hearted Tarakadahan had decided to turn the whole thing into a show. Aager would have much preferred the dispute between the old fool and Moira be settled in some quiet, back alley setting.. He wouldn’t have minded even open fighting in the castle corridors. But no.. The idiot had decided to turn it into a parade. In front of the whole Durkahan nobility, no less.

The stupidity of people, baffled and confounded him.

“Very well..”, thought Aager darkly. “You want a show? I shall give you a show.. And I shall remind the whole lot of you just how archaic and foolish you all really are. And that no one really gives a ‘buggery bum’, about your honors, your prides, and your foolish ways.. The world is going down and this is what you still desire? To watch a drama queen in the arena?”

Tomorrow was going to be a harsh awakening for them all. Aager was a pragmatic man. He never went as low as being heinous, but otherwise, he cared little about the way things got done.

And he fully intended to show Durkahan, how things ‘rolled’ in Drashan..

 

“Are you still awake, Aager Fogstep?”, came a whisper from the other bed in the room.

“Yes.. no.. maybe?”, replied Aager.

“You are wroth with me?”, she whimpered.

“Wroth? Why would I be wroth with you?”, he asked.

“I scared you when I woke you the way I did. And I kept you up very nearly all night. Now you are tired and angry.”, she said in a small voice.

 

Aager loved Inshala.

He loved her more than anything he’d loved. Or perhaps, to put it into correct perspective, he loved her more than anything he could have wished to have loved anything, or anyone..

On occasion, though, he loved her more..

Particularly when she became.. ‘smaller’, yet ‘greater’, when she thought she’d hurt him.

Great Heavens, no one cared whether they hurt Aager Fogstep.

Like.. never!

And this girl, his Inshala, cared.. Enough to actually worry and to get worked up about it.

 

“You surprised me, love. That’s all.. Besides, Madina seems to have gotten a certain liking to you. I can’t say, nor do I claim to be knowledgeable about these things, having never truly experienced it, but I heard teens can be insufferable.”

“I am a teen.. I think..”, mumbled Inshala.

“You and I, love, do not qualify for many ‘norms’. We either missed them, or they never applied to our lives..”, shrugged Aager. “When I was a teen, I was too busy trying just to stay alive in the freezing streets of Drashan. Never really had the luxury to throw tantrums, nor write love letters. I am guessing yours wasn’t any better..”

“My poor Aager.”, came the girl’s unhappy voice.

“No, Inshala. I am the richest man in the world. I have the one thing no man, dead or alive, has ever had, nor will ever have.. For, I. Have. You!”, he whispered and he did it without any particular implications nor innuendos. He said it with the voice he used when he was stating the facts. And nothing but the facts..

“You think.. too highly of me..”, came the small, blushed voice of the girl, lying in the next bed.

“No. I think only of you.”, he replied, and he meant it.

Inshala was silent. Aager did not nudge her, nor check her through their bond. If she’d gone to sleep, apparently she needed it.

But just in case she hadn’t, he kept up the conversation, though toned down to just above a whisper.

“Besides, between the two of us, I think we managed a rather decent love letter back there.. It had everything a growing boy needs; Madina’s feelings, the threat of evisceration and defenestration, quite unveiled implications of ‘you better behave yourself’ and a decent description of just what would happen if he ever broke the girl’s heart. I can practically see the boy brimming with happiness. I mean, what could possibly go wrong, there?”

The silence persisted and Aager knew now, she wasn’t asleep. Furthermore, she was worried about something. Something important for her not to have gotten a ‘snort’ out of her with that retelling of the letter they had sat down and written all night long.

Yes, thought Aager, that had definitely merited a snort!

Aager liked Inshala ‘snort’.

His Inshala snorted ‘cute’.

It was so unladylike.

Totally uncontrolled.

Aager couldn’t put his finger on it, but the phrase, ‘freely given’, sounded just about right.

And it always left her face adorably, maturely, and, rather unexpectedly sensually pink and abashed.

 

Funny how it was always the little things in others we cared about that made us adore them even more.

Aager secretly wondered what were his little things that the girl lying in the next bed found ‘adorable’, but he just couldn’t imagine anything. Then he remembered the time they were back in Arashkan, still seeking the infamous rebellion, Gar Thalot in the Tempest Temple where they had all found out how the princess, Lorna, ‘adored’ young Udoorin’s beard.. Really? That scruffy patch of.. Aager stopped there. It didn’t matter what he thought about the boy’s beard, even if it was a scruffy patch. It was what the girl, Lorna, thought that mattered. End of story..

 

“Aager..”, he heard her say, bringing him back from Udoorin and his scruffy beard —of all things!

“I am here..”, he replied.

Then he heard a soft, shuffling noise, and suddenly, her beautiful face was a bare inch away from his and he was very much awake now.

 

“Do.. do I belong?”, she asked tentatively, tenderly, even, as she looked deep into his dark eyes. And in those eyes, Aager saw, everything she had been, everything she was, and everything she would be.. was there. All of it. With all her eternal losses, all her crummy gains, all her vast strengths and her suffered weakness’s in pure, unadulterated nakedness..

Aager looked back at the girl reflecting hers with his, stare for stare.. Inshala, he thought, had truly beautiful eyes..

“You belong.”, replied simply.

Slowly, carefully and tenderly she reaches up and held his face with two, warm and slender hands. For a silent moment, she studied his face, as though looking for something. Aager dearly and desperately hoped she found it.

Quietly, in her soft melodious voice, she spoke. A voice that carried all her losses, her pains, and her desperations, yet her determination and her tenacious will, also.

 

“Then, I am Inshala. And I belong.”

 

 

 

 

line-sdw-04up

i was born
but no one told me why

when i was gone
no one told me where

always chased
always caged
then i learned
the running cannot belong
i rose up
to fall back down
up among the clouds
and back on the ground
and there i found
among the lost and found
dead among
the living
living
among the dead
too lost
to care
careful
not to lose
i held up my
pocket watch
time’s to stop
the times
lost in time
found this time
what i gave freely
cost me drearily
did not know
it would demand so much more
i burned and smoldered
in the depths of fire
buried and frozen
deep in snow
just had to go lower
to rise higher
and just like that
i figured
i am inshala
and i belong

line-sdw-04up


The original Erl-King poem was written in German, by Johann Wolfgang von Goethe, and later composed into a musical by Schubert.

The English version (the one used here) was translated and adapted by Edgar Alfred Bowring..

 

The elfish spell Inshala chants to summon the lightnings down the storm was written by myself. It translates to English as:

 

oh, storm, ye great in form,
harken me in this maidenform.
ye weep and moan when ye can be,
much greater in sky and sea.
bring down your rain and your wrath,
upon the fool and the folly rath.

 

Rath: a strong circular earthen wall forming an enclosure and serving as a fort and residence for a tribal chief.

 

When Inshala says; “But it starts with an ‘F’!”, she is referring to ‘Funked’, as in ‘creeped out’ or ‘frightened’ —a popular phrase used in the Academy at some era and picked up by Seressa Wraiven, who used in on several occasions: Somewhere Bitter In the Darkness (18+), A Shift in Perspective (18+), and Kocakarı Hikayesi (18+). Unfortunately, she (Inshala) is clueless as to what ‘Funked’ means..

 

The elfish song at the end was also written by myself and translates as;

 

i was born
but no one told me why
 
when i was gone
no one told me where
 
always chased
always caged
 
then i learned
the running cannot belong
 
i rose up
to fall back down
 
up among the clouds
and back on the ground
 
and there i found
among the lost & found
 
a heart, dead among
the living
 
to a heart, living
to die
 
too lost
to care
 
but careful
never to lose
 
i held up my
pocket watch
 
time’s to stop
the times
 
lost in time
found this time
 
what i gave freely
cost me dearly
 
yet it would want
so much wont
 
i burned and smoldered
in depths of fire
 
buried and frozen
in debts of my ire
 
had to go lower
to rise higher
 
and just like that
i figured
 
i am inshala
and i belong

dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IX

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IX

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” VI ‘in
devamıdır..

 

 

15.07.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Temmuz ortası.
Ritual Ormanları..

 

Yaşlı adamın aradığı şeyi bulması biraz zaman alır. Aslına bunun için tanıdığı küçük fey’lerden yardım istemek zorunda kalır zira genç hobbit isteyerek olmasa da, istemeyerek hafif bir ‘ayak’ izine sahiptir.. Parmak boyunda kanatlı küçük fey perileri yaşlı adamın etrafında uçuşurken büyük bir işi başarmış olmanın verdiği mutlulukla vızıldarlar. 

“Onu buldum, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig!”, diye sivrisinek gibi tiz bir sesle çığlar bir tanesi.

“Onu önce ben gördüm, Whimsi Lola!”, diye cızıldar bir diğeri.

“Ahahahahaaa.. İkinizde hatalısınız..”, diye gülmeye başlar üçüncüsü.

“Nedenmiş o?”, diye hayretle sorar Whimsi Lola..

“Çünkü ben onu ikinizden bile önce gördüm!”, der gururla üçüncüsü.

“Aslına sen de hatalısın Biberbell!”, der dördüncüsü.

“Nedenmiş o?”, diye hayretle sorar Biberbell..

“Çünkü senden önce ben gördüm!”, diye güler dördüncüsü Biberbell’e..

 

..ve aralarında kavga etmeye başlarlar!

 

Yaşlı adam esefle elini yüzüne götürür, sonra derin bir nefes alır.

“Hanımlar.. Beyler.. Lütfen.. Sizler gibi olgun ve yetişkin fey’lere hiç yakışmıyor bu didişmeniz..”

“Ama önce ben gördüm!”, diye tekrarlar kendisini Whimsi Lola.

“Hayır ben gördüm!”, der diğer üçü koro halinde..

 

..ve tekrar kavga etmeye başlarlar.

 

“Whimsi Lola, Biberbell, Kindernest ve Little Dimple! Hepinize şeker sözü vermiştim, öyle değil mi?”, diye sorar yaşlı adam.

“EVET!”, diye haykırır dördü de birden.

“O zaman senden başlayalım Biberbell. Ne gördün?”

“Ayak izleri.. Çok küçük, muhtemel bücür bir şeye ait. Ama dwarf değil. Onların ayakları devrilmiş kütük gibi! Elf de değil. Onlarınkiler çok ince.. İnsan hiç değil, çünkü onlarınkini bulmak için bizi çağırmazdın! Evet. Kesinlikle farklı bi şeyin ayak izleriydi bunlar..”, diye mutlu bir şekilde vızıldar Biberbell.

“Ne oldu peki ayak izlerine?”, diye sorar yaşlı adam.

“Ne mi oldu? Hiç bi şey olmadı.. Öylece duruyorlardı..”, der Biberbell aklı biraz karışmış bir ifadeyle.

“Nereye gidiyorlardı ayak izleri?”, diye biraz daha açıklamalı sorar yaşlı adam.

“Uhhmm.. Öylece duruyorlardı, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Ayak izleri sahibi olmadan hiç bi yere gidemezler ama ki!”

“Şapşal!”, der Whimsi Lola, Biberbell’e..

“Neden ki?”, diye sorar peri ona hayretle.

“Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig, ayak izleriyle ilgilenmiyor. Nereye gittikleriyle ilgileniyor!”, diye küçümseyen bir ifadeyle bakar ona Whimsi Lola.

“Nereye gittiği gördün mü peki?”, diye sorar yaşlı adam.

“İşte tam şuraya!”, der Whimsi Lola ve doğuya işaret eder.

“Güzel—”, der yaşlı adam ve o istikamete doğru yürümeye başlar.

“—Sonra şuraya.”, der ve güneye işaret eder.

“Teşekkür ederi—”, der yaşlı adam.

“—oradan da şuraya..”, der ve eliyle geniş bir daire çizerek batıyı, sonra da kuzeyi gösterir.. ve tekrar doğuya işaret eder.

“Sen tam bi aptalsın, Whimsi Lola.. Kumse Böceği kadar aklın yok senin!”, der Kindernest, ve Whimsi Lola’ya acımaklı bir ifadeyle bakar.

“Alındım.”, diye somurtur Whimsi Lola.

“Sen ne gördün peki?”, diye sorar yaşlı adam.

“Ayak izleri her yerde, Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig. Avımız pek kurnaz çıktı. Ahahahahaa.. Ama beni kandıramadı. Ayak izleri bir kokarcaya tesadüf etmiş. Aralarında muhteşem bir mücahele gerçekleşmiş ve sanırım kokarca kazanmış!”, der Kindernest gururla.

“Hmmm.. Bunu duyduğuma.. üzüldüm.. yada sevindim..”, der yaşlı adam. “Ayak izleri nereye gitti muharebeden sonra?”

“Bilmem. Ortada kızgın bi kokarca vardı Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig!”, der parmak kadar peri, bu her şeyi açıklıyormuş gibi.

“Sizler..”, der Little Dimple ve üçüne de tiksintiyle bakar. “Üçünüzün de 3 puanlık zekanız var!”

 

Bunun üzerine üçü de düşünceli bir ifadeyle susup hesap yapmaya başlarlar.

 

“Bu o kadar da kötü değil ki.”, der Biberbell. “9 puan eder!”

“Hayır şapşal!”, der Kindernest. “36 eder bence!”

“Ahhaaa.. neden sizin puanlarınız o kadar düşük belli oluyor!”, diye ünler Whimsi Lola.

“Nedenmiş?”, diye sorar ikisi de.

“Çünkü 9 da değil 36 da.. TAM 333 EDER!, diye sırıtır ikisine de..

Little Dimple ağzı açık bir şekilde üçüne de bakakalır..

“Sen ne buldun, Little Dimple?”, diye pes etmek üzere olan bir sesle sorar yaşlı adam.

“Ben bunların ayak izlerinin peşine takıldığını görününce peşlerinden gitmedim çünkü üçü de aptal bunların!”, der bilmiş bir ifadeyle.

“Ne yaptın peki?”, diye sorar küçük bir umutla yaşlı adam.

“Ben mi..?”, der Little Dimple. “Ben onların geri döndüklerinde kendilerini rezil etmelerini bekledim.. Nasıl? Haksızmıymışım?”

 

Yaşlı adam, Efendi Cathber, hiç sesini çıkarmadan kemer niyetine beline bağladığı sicimden sarkan küçük keseciklerden birisine uzanır ve içinden dört adet limon, ahududu, çilek ve nane şekeri alır ve tekrar didişmeye başlayan küçük, parmak boyundaki perilere uzatır.

Dört peri de serçe ‘cık’laması gibi küçük birer çığlık atıp şekerlere dalarlar.

Dördü de bir avuca sığacak fey tarafından imha edilmiş Cathber, aradığı şeyi kendi kendisine bulmak için yola koyulur.

 

“Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig.”, diye seslenir, ağzı gözü mora boyanmış ve yapış yapış olmuş Whimsi Lola.

“Cathber, kafî..”, der yaşlı adam.

“Neden? Artık Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig değil misin?”, diye hayretle sorar Whimsi Lola.

“Ne vardı, Whimsi Lola?”, der bezmiş bir sesle Cathber.

“İlgini çeker mi bilmiyorum ama, aha şu tarafta oturmuş ağlayan küçük bi çocuk vardı..!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bulunması hiç de kolay biri değilsin, delikanlı.”, diye homurdanır yaşlı adam. “Ve bunun bana ne kadar pahalıya mal olduğunu söylemeyeceğim bile.” 

Brom Bumblebrim, gözlerini siler, burnunu çeker, boğazını temizler ve..

..öylece çömdüğü ağaç kütüğünün üstünde kıpırdamadan oturmaya devam eder. Birkaç defa akıllı bir şeyler söylemek için yeltenir ama akıllıca hiçbir şey gelmez aklına.

Geldiğinde de söylemek istemez..

“Sorun değil, sorun değil. Önemli olan seni sağ salim bulmuş olmam.”, der Efendi Cathber ve gelip kendisi de devrilmiş kütüğün üstüne oturur, sakince uzun, ince bir pipo çıkartır, belindeki sicime bağlı keseciklerden birini aralar ve içinden çıkardığı tütünü pipoya doldurur. Tütünün kafi derecede sıkışmış olduğunu kontrol etmek için birkaç defa içine çeker, sonra sessizce bir şeyler mırıldanır ve pipo tütmeye başlar.

Uzun bir süre yaşlı adam ve genç hobbit sessizce otururlar ve genel anlamda ‘hiçbir şeyi’ seyrederler.

Neden sonra genç hobbit tekrar boğazını temizler ve boğuk bir sesle mırıldanır.

“Senin pipo kullandığını bilmiyordum, Efendi Cathber.”

“Aaaa.. Evet.. Bilmiyor olman normal, zira çocukların yanında kullanmıyorum. Kötü etki oluşturmasın diye..”, der yaşlı adam ciddi bir ifadeyle.

“Ne değişti?”, diye sorar genç hobbit.

“Sen..”, der yaşlı adam. “..bana ‘büyük’lerin oyununu oynadığını gösterdiğinde..”

Genç hobbit bıyık altı yapılmış bu iltifata bir şey söylemez.

“Hikayende boşluklar var olduğunu görmek çok da zor değildi. Ama itiraf edeyim, delikanlı, bunların daha ziyade kimseyle paylaşmak istemediğin, bir goblin fosseptik çukurunda saklanmak zorunda kalmış olmak gibi utanç verici şeyler olabileceğini düşünmüştüm. Titania? TITANIA?!“, diye hayretle söylenir yaşlı adam. “Bırakın kendisini görüp konuşmuş olmayı, bir çok ölümlü onun varlığından bile haberdar değil.”

“Keşke benim de hiç haberim olmamış olsaydı..”, diye mırıldanır Brom.

“Neden? Bu büyük bir onur.”

“Onurun bana bir faydası yok, Efendi Cathber. Onurun, kaybettiğime de bir faydası yok..”

 

“Sen kaybettiğinin, gerçekten gittiğini mi sanıyorsun?”, diye sorar yaşlı adam.

 

“Gitmedi mi?”

 

“Gidenlerin de kaybolduğunu mu düşünüyorsun?”, diye devam eder Cathber. “Kaybettiğimizi sandığımız şeyler, sadece merkezimizde kendimiz olduğumuz sürece gitmiş olurlar. Merkezimizde gittiğini düşündüğümüz kimseler olduğunu farzedersek, sence gerçekte kim gitmiş oluyor, o zaman?”

 

Brom başını kaldırır ve alık alık yaşlı adama bakar.

 

“Merkezimize onları, sevdiğimizi söylediğimiz kişileri koyduğumuzda, gerçekte biz onlardan gitmiş oluyoruz.. Peki onlardan biz gittiğimizde, kayıp mı olmuş oluyoruz? Bana hala buradasın gibime geliyor Efendi Hobbit, zira burada değilsen, ben kendi kendime konuşuyorum şu anda ve açıkça da bir deliyim! Yaşlılara ‘deli’ demek, ayıptır..

 

Brom, acayip bir şey yemiş gibi bir ifadeyle yaşlı adama bakar.

Efendi Cathber ise kıkırdar.

“Hadi kalk. Yola koyulsak iyi olacak. Hava kararmadan arbalet mesafesinden çıkmış olmak istiyorum”, diye sırıtır, genç hobbit’e.

“O kadar kızdılar, demek!”, der Brom homurdanarak.

“Uhhmm.. Kızmak.. oldukça hafif kalıyor. Ben olsam, ağızdan köpürmek, yemekhaneyi yerle bir etmek, masa-sandalye ele geçirilebilecek ne varsa paramparça etmek —gibi ifadeler kullanırdım. Ama bunların hepsi olumlu sonuçlar. Bir dwarf kızdığında sessizce duruyorsa bu iyi değildir.”

“Neden?”

“Kızdığı şeyi içine atıyor demektir. Bu sağlıklı değil.. Bizim için..”

“Margaret hanım sözünde duracak mı?”, diye sorar Brom.

“Evet. Annem sözünde duracak, çünkü sözünden döndüğü duyulmuş değil!”, diye neredeyse hırlar bir ses ve arkalarından ayak sesleri yaklaşır.

“Shit!”, diye küfreder genç hobbit.

“Makul, ama isabetsiz!”, der bir başka ses ve buna bir üçüncü ses kıkırdar.

 

Dridges Motherswolfie, Britney ve Dritmey Tosser ikizleri eşliğinde yaklaşırlar.

“Benimle ağız dalaşına geldiyseniz, hiç havamda değilim.”, der Brom kaşları çatılı bir şekilde. “Bana dalacaksanız, buna hemen başlayın, zira sizinle hiç uğraşacak halde değilim!”

 

Dridges olduğu yerde durur.

İkizler de küçük kız kardeşlerinin arkasında dururlar.

Üçü de kaşlarını çatarak küçük hobbit’e bakarlar.

 

“Bende ‘Efendi Cathber’ var. İstediğiniz kadar kaşlarınızı çatabilirsiniz.”, der Brom alt çenesini öne çıkartarak!

“Hadi yaa..”, diye söylenir yaşlı adam.

“Dwarf’lar hakkında gerçekten kötü ve hor şeyler düşünüyor olmalısın, Efendi Hobbit.”, der en sonunda Dridges.

“Dwarf’lardan sadece kötü ve hor şeyler gördüm, Dridges hanım.”, diye cevabı yapıştırır Brom.

Dridges durur. Sonra derin bir nefes alır ve sakin bir sesle konuşur.

“İlk karşılaşmamızda doğru davranmadım, Efendi Hobbit. Özür dilerim. Geri almam mümkün değil. Ama almak isterim; Ben Argail Smitefast kızı Margaret Madish kızı Dridges Motherswolfie..”, der sessizce.

“Ben de Argail.. Off yaa.. Onunkiyle aynı işte.. Son kısmını Britney Tosser diye değiştir, yeter!”, der Britney.

“Benimkini de onunkiyle aynı yap. Hatta sonunu bile değiştirmene gerek yok, ‘B’ yerine ‘D’, ‘N’ yerine ‘M’ koy, yeter..”, der Dritmey.

“Burada ne işiniz var?”, diye sorar yaşlı Cathber.

“Aslında birkaç tane işimiz var, Efendi Cathber. İlki, gideceğiniz belirli bir mesafeye kadar size eşlik etmek, ikincisi, kız kardeşlerimizden ikisini bulamıyoruz. Onları arıyor olacağız. Üçüncüsü ise biraz daha kişisel.. Efendi Hobbit’in.. bizler hakkındaki oluşmuş yanlış izlenimlerini.. belki düzeltebilmek..”, diye sıkılgan bir ifadeyle mırıldanır Dridges.

“Pratik ve alicenap bir yaklaşım.”, der Efendi Cathber. “Annenin haberi var mı peki burada olduğunuzdan?”

Dridges biraz daha sıkılgan bir ifadeyle cevap verir.

“Biz.. Uhhmm.. Merkeze bildirdik.. Eminim onlar da anneme bildireceklerdir.”

“Yürü, kız.”, diye dürter Britney, ikizini. “Annemin mevcut halinde bizi burada bulmasını mı istiyorsun?”

“Bence Brit haklı. Buradan ivedilikle tüysek iyi olacak.”, der Dritmey ve tedirgin bir ifadeyle arkasına bakar.

“Efendi Cathber, isterseniz bu konuşmanın devamını sonraya bıraksak.. Örneğin iki gün kadar sonraya!”, der Dridges ve ikiz kız kardeşleriyle beraber koşmaya başlarlar.

“Gençler.. ve yaptıkları akıl almaz şeyler..”, der yaşlı Cathber esefle ve Brom’un omzuna dokunur, ve dwarf kızların arkasından yürümeye başlar.

Brom Bumblebrim, tam bir dakika boyunca olduğu yerde durur..

“Lanet olsun..”, diye hışmeder..

..sonra o da kızların arkasında koşmaya başlar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Yani birisinin yaptığını bütün bir halka mı mal etmemiz gerekiyor, Efendi Brom? Bu halkın tamamına haksızlık olmuyor mu?”, diye sakin bir şekilde konuşur kamp ateşinin başında Dridges Motherswolfie. 

Brom sesini çıkarmaz.

En başta bunun akıllıca olabileceğini düşündüğü için bu taktiği kullanmayı tercih etmiştir ama Dridges ısrarlıdır. Aslına bakılırsa Dridges hem ısrarlıdır, hem de inatçı, dik kafalı, dediğim dedik, söylediğini sonuna kadar savunan, sonu geldiğinde de vurup öldüren, sonra da öldüğünde emin olmak için birçok defa daha vuran bir kızdır.

Sorun; kız öldüğünden bir türlü emin olamadığı için konudan geriye kalan cesedi gömmektense, vurmaya devam etmektedir!

“Bana destek olun, kızlar, haksız mıyım?”, diye, yetmiyormuş gibi bir de ikizleri de işin içine katmaya çalışır. Neyse ki Efendi Cathber’in bilgeliği, Dridges’in inadından daha engindir ve ne zaman kamp kursalar, yaşlı adam yorgunluktan şikayet edip, hemen gidip yatmayı tercih eder.

Brom, oturduğu yerde ‘uyuya kalmış’ taklidi yaparsa bununla paçayı yırtıp yırtamayacağını düşünür.

“Bana bakma.”, der Britney. “Ben önüme silahla biri çıkarsa, önce vurup, sonra soru sormayı tercih ederim.”

“O ne dediyse..”, diye Dritmey’de ikizini destekler.

Dridges buna da alınmaz, sükunetini koruyarak konuşmaya devam eder.

“Annem sözünde duracak ve kendisine verilen süre içerisinde Gulls Perch’e gidecek ve orada kendisine verilecek ceza her ne ise, buna da katlanacak. Bir anneden daha fazla ne istenebilir ki?”, diye söylenir. “Bizler de, bize gösterilen yere bir tane karakol kuracağız ve dönüşümlü olarak nöbette duracağız. Sanıyorum on beş günde bir gerçekleşir bu dönüşüm. Daha azı pratik değil, daha fazlası ise erzak sorununu doğurur.”

“Hmm hıh..”, diye muallak bir ses çıkartır Brom.

“Sonra da sanıyorum ağabeyim için bir ferman çıkartılacaktır. Belki Palantine’dan kafa avcıları bile çağrılabilir. Bu işi kendi içimizde halletmeyi tercih ederdim ama zaten dışarı saçıldı..”

“Hmmpphh..”

“Ardından ben Niketix’e dedim ki, ‘Torkan’a ilgin varsa git söyle. Seni beğendiyse gelsin ve annemden istesin. Güçlü ve niyetli mi diye, annemle babamın yaptığı gibi aranızda bi dövüş yaparsınız, ikiniz de hoşnut olursanız, bu iş tamamdır!”

“Hpphhnnmm…”

“Efendi Brom!”, diye fena alınmış bir şekilde ünler Dridges.

“Hhıh? Ne?”, diye kendine gelir Brom.

“Beni dinlemiyorsunuz bile..”, der kız.

“Ben.. evet.. dinlemiyordum..”, diye itiraf eder genç hobbit.

“Sizi anlamıyorum, Efendi Brom..”, diye inler kız.

“Neden? Neyimi anlamıyorsunuz?”, diye sorar Brom.

“Gösterdiğim bütün çabaya rağmen, sizin gösterdiğiniz ilgisizlik, hayret verici..”, der Dridges.

“Hanımefendi..”, der Brom bezmiş bir sesle. “Sizin ilgi göstermeniz, benim de aynı şeye benzer bir ilgi göstermemi gerektirmiyor. Sizi ben çağırmadım, kendiniz geldiniz. Dahası, son altı gündür durmaksızın bana bir şeyler anlatıp duruyorsunuz. Ama anlamadığınız şey, benim söylediklerinizle ilgilenmiyor olmam. Bunun anlaşılmayan tarafı nedir? Bir şeyi yeterince ısrar etmeniz halinde bir savaşı kazanabilirsiniz ama bu bir savaş değil, ortada da bir ordu yok. Anneniz de, sizler de onurlu olabilirsiniz —kendinizce.. ama en nihayetinde bu beni ilgilendirmiyor. Sizin onurunuz, yada eksikliği, benim sorunum değil, sizin sorununuz. Bunu anlamanız gerek.”

Dridges bozulur.

Fena halde.

Kızcağız gerçekten bu inatçı hobbit’in gönlünü alabilmek için sağlam çaba göstermiştir, ama belli ki bunun için 1 yıl, 6 ay ve 28 + birkaç gün geç kamıştır..

“Onu.. O kızı.. Gerçekten sevmişmiydiniz?”, diye sorar beklenmedik bir şekilde.

“Bunun sizi ilgilendirdiğini pek sanmıyorum, Dridges hanım.”, der Brom resmi ve soğuk bir ifadeyle.

“Susacağım, Efendi Hobbit. Ama bana onu anlatırsanız. Susacağım ve bir daha da açmayacağım bu konuyu..”, der kız samimi bir ifadeyle.

Brom’un bu konuyu kimseyle konuşmak gibi bir niyeti yoktur.. Hele bir dwarf’la.. Ama tam bunu ona söyleyecekken, küçük çadırında uyumuş olması gereken yaşlı Cathber’ın paslı sesi duyulur.

“Muhteşem Gökler adına, evlat. Anlat da sussun artık!”

İkizler ‘fırk’lar.

Brom uzun bir süre sessizce önündeki ateşe bakar.

 

Neden sonra ağzından,

“Aremela Berrybush..”

..kaçar.

 

“Bambaşka bir varlıktı. Saf bir hayal gücü, tertemiz bir kalbi, güçlü bir farkındalığı ve sessiz bir sevgisi vardı.. Nasıl anlatsam.. ‘ılık’ bir ruhtu onunkisi.. Ne soğuk ve mesafeli, ne de yaklaştığında yakan cinsten.. Dokunuşu da kalbi gibiydi.. Huzur veren, ama aynı zamanda süzülen.. Devamını isteten.. Sanki çölün ortasında, kurumuş dudaklara dokunan ilk yudum gibi.. Ve her zaman ‘mutlu’ idi. En kötü anımızda, canımızın en acıdı zamanlarda bile.. Mutlu ve hayat dolu. Şekere bandırılmış çilek gibiydi. Enfes ve.. tarifsiz..

Yanında olduğu ve olmadığı arasındaki fark, o kadar hissedilirdi ki..

Eksik kaldığım yanlarımı yüzüme vurmadığı gibi, kendi zayıflıklarını da benden saklamadı çünkü kendisinin, benim zayıflıklarımı örteceğine güvendi. Tıpkı kendi zayıflıkları konusunda onun da bana güvendiği gibi.. Boş bir kupayı dolduran şerbet gibiydi.. ama doldurduğunda, kupanın varlığına anlam veren bir şerbet..

Sonra.. birden alındı elimden.. Avucumdan akan suyu tutmaya çalışır gibi tutunmaya çaşıltım ona ama akıp gidiverdi..

Bunun.. hangi kısmını anlamanı bekleyebilirim ki? Hangi ceza, hangi karakol, hangi ferman telafi edebilir ki bunu, Dridges hanım? Senin söyleyebileceğin ne olabillir ki beni iyi hissettirsin? Onun yokluğu karşısında dwarf’lar için ne hissettiğimin gerçekte ne önemi olabilir ki?

Özrün, haklın ve onurunuz için gösterdiğin çabaya ilgisiz kaldığımı söylüyorsun. Aremela Berrybush yok artık ve senin halkın da, onurunuz da umrumda değil..”

 

Brom Bumblebrim ateşin başından kalkar ve sessizce kendi küçük çadırına gider.

 

“Wow.. Eridim, kız..”, der Dritmey.

“Wow.. Aynen..”, diye mırıldanır Britney.

“Ben..”, der ve tökezler Dridges.

“Annem bundan bulsun bi tane bana, anında satarım seni, kız!”, der Dritmey.

“Oha..”

“Buna ‘şah-mat’ derler, kızlar. Bir ozana, elinden alınmış sevgisini soramazsınız. Bu ahmaklığı yaptığınız anda, onun duyguları ve sözleri altında ezilmeyi de hakketmiş olursunuz. Şimdi gidin ve yatın, bu yaşlı adam da uyusun artık!”, diye Cathber’in paslı sesi gelir çadırından.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bu olayı takip eden günler, inatçı bir sessizlik içerisinde geçer ve Efendi Cathber bu acıklı duruma ‘sesini’ çıkarmasa da, yüzündeki ciddi ifadeden, onunda mutlu olmadığı bellidir. Genç Brom ise olaya mutlu yada mutsuz, herhangi bir gözle bakmaz. Kararlı bir umarsızlıkla yoluna devam eder.

Sessizliğe sadece ikizler pek uyum sağlayamazlar. Sanki arada bir neden sessizce yürüdüklerini unutmuşçasına, sonu kıkıdılarla biten bir şeyler konuşurlar.

Onuncu güne gelindiğinde yeni bir fırtına, beklenmedik bir hızla oluşmaya başlar ve Efendi Cathber kızlara durmalarını ve kendilerine gösterilen yerde beklemelerini söyler.

İkizler bunu sorgulamazlar ama Dridges bunun nedenini sorar.

“Çünkü, sevgili Dridges, Efendi Brom ile yapmamız gereken bir iş var.”, der Cathber.

“Ama neden? Bizim yapamayıp da onun yapabileceği ne olabilir ki?”, diye kaşlarını çatarak sorar Dridges.

“Çok şey var, sevgili Dridges.”, diye cevap verir yaşlı adam sabırlı bir şekilde.

“Ne gibi mesela?”, der dwarf kız inatçı bir ifadeyle.

“Sanırım bunun cevabını birkaç gün önce verdi sana..”, diye taşı gediğine koyar Efendi Cathber.

Driges susar.

Asık bir suratla kız kardeşlerinin yanına gider.

“Kızım, her şeye de bulaşman gerekmiyor.”, der Britney.

“Aynen..”, diye katılır Dritmey. “..Onların bizim her işimize karışmaları halini düşünebiliyor musun?”

Britney kıkırdar.

“Görmek isterdim ama..”

“Neden bizi dışlıyorlar ki?”, diye alınmış bir ifadeyle sorar küçük kız kardeşleri.

“Dridges..”, der Dritmey. “Sen gerçekten iyi niyetli ve harika bir kızsın. Ama daha gençsin, halkımız dışında neredeyse hiç başkalarıyla karşılaşmadın ve onlarla doğru dürüst bir iletişimin olmadı, dolayısıyla bazı şeyleri bilmiyorsun ve anlamıyorsun.”

“Aynen..”, diye onaylar Britney.

“Ne gibi?”, diye daha da alınmış bir şekilde sorar Dridges.

“Ne gibisinin bir önemi yok, ve zaten olayın püf noktası da bu. Şu anda sen bizim komutanımızsın. Onların değil. Ne Efendi Cathber’e, ne de Efendi Brom’a emir verebilirsin.”, diye açıklamaya çalışır Dritmey.

“Evet.”, diye onaylar Britney.

“Onlara hiçbir emir vermedim ki.”, diye itiraz eder Dridges.

“Dahası..”, der Dritmey ve devam eder. “Her ikisine de, nezaketen bir şeyin sebebini sorman dışında, hiçbir konuda sebep göstermelerini talep edemezsin. Bunu anlıyor musun?”

“O ne dediyse..”, der Britney. “Ayrıca şu gördüğün karabulutlar sana ne söylüyor?”

“Yağmur yağacağını?”, diye azıcık hicveder Dridges.

“Bu doğru.”, der Britney. “Bizim üzerimizde ne var peki?”

Dridges bir elindeki çelik çerçeveli kalkana, diğer elindeki enli kılıca, giydiği örme çelik zırha, sonra da ablalarının ellerindeki koca balta ve onların üzerindeki zırhlara bakar ve ayılır.

“Aynen..”, der Dritmey. “Her ne yapacaklarsa, bunu o fırtınanın içinde yapacaklar. Bize açıklama yapmaları gerekmiyor çünkü biz gerçekte onların grubunun bir parçası değiliz. Kendi kendimizi, muallak sebepler göstererek onlara yamadık. Bize, ‘gidin artık’, derlerse de gitmez durumunda kalırız. Bunu dememelerinin tek sebebi de gösterdikleri nezaket.”

“Tamamen..”, diye ikizini onaylar Britney. “Sen iyi niyetlisin ama bazen biraz falza zorluyorsun. Her şey zorla düzelmez. Efendi Hobbit’in bizimle olan sorunu ‘varlığımızla’ değil, ‘yokluğumuzla’ hallolacak bir durum, gibime geliyor.”

“Hiçbir şey yapmayacak mıyız yani?”, diye sorar Dridges.

“Yaptık zaten.”, der Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey. “Onlara eşlik etme sebebimizi söyledik. Ortada olmayan tehlikelere karşı onları koruduk ve özrümüzü diledik. Sonuç itibariyle Efendi Brom’un özrümüzü kabul edip etmemesi tamamen ona kalmış.”

“Akıllı konuştun, kız.”, der Britney.

“Aynen..”, der Dritmey.

 

Tam o sırada ileriden, kara bulutların olduğu yerden beklenmedik bir ışık harlaması, hemen ardında da keskin ve dehşet bir patmala sesi gelir..

..üç dwarf’da, gökten inen dev bir yumruğun kendilerini yapıştırmış gibi yere çakılırlar.

 

“Kör oldum!”, diye panik içerisinde çığlık atar Britney.

“Sağır oldum!”, diye inler Dridges.

“Aynen..”, diye bağırır Dritmey!

 

Efendi Cathber topallaya zıplaya yürüyüşüyle, Brom da elinde tuttuğu, daha yeni ‘çarpılmış’ yıldırım asasıyla geri döndüklerinde üç kızı da yere yapışmış, gözleri kamaşmış, kulakları sağır halde bulurlar. Yaşlı adam alt dudağını büzüştürerek yığılıp kalmış kızlara bakar.

“Sanki uyarsamıydık?”, diye mırıldanır.

Brom ise pis bir sırıtışla süzer ıslak toprakta kıvranan dwarf’ları ve..

“Çaylaklar!”, diye güler acımasızca.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gerçekten uğramak istemediğinden emin misin?”, diye sorar yaşlı Cathber. “Serenity Home naif bir kasabadır. Huzur içinde yaşamak isteyen herkese de kapıları açıktır. Kendisiyle tanışma fırsatım olmadı ama, kandan bıkmış bir ork bile varmış orda. Demircinin yanında, sabahtan akşama kadar demir dövmekten de mutluymuş. Başta biraz yadırganmış ama kendi halinde, sessiz, sorun çıkarmayan ve, inanabilirsen, oldukça da nazikmiş. Senin gibi zeki bir hobbit için burası iyi bir tercih.” 

“İlgin için teşekkür ederim, Efendi Cathber.”, der Brom. “Ancak huzur kişinin içinde varsa, nerede yaşadığının pek az önemi olabilir. Bunu Serenity kasabasını ve çevresine sağladığı huzuru küçümsediğimden değil, benim daha gidip görmem gereken yerler var olduğunu hissettiğim için söylüyorum. Belki bir gün yolum düşer ve uğrarım buraya..”

“Yine kendi aralarında biz yokmuşuz gibi konuşuyorlar.”, diye alınmış bir şekilde söylenir Dridges. 

“Demek kabul ettin en sonunda..”, der Cathber mutlu bir şekilde.

“Efendi Cathber ve Efendi Hobbit’in, ikimiz arasındaki konuşmalara burunlarını soktuğunu görüyor musun hiç?”, diye sorar Britney.

“Anlamadım?”, der Brom.

“Hayır görmüyorum. Kim ikinizin dırdırı arasına girmek ister ki?”, diye sorar Dridges.

“Efendi Brom.. Lütfen..”, der yaşlı adam.

“O ayrı bir mesele ve konumuzun da dışında.”, diye cevap verir Dritmey sırıtarak.

“Belki.. Olabilir.. Daha tam emin değilim..”, der Brom.

“Aynen..”, diye kıkırdar Britney.

“Gezdiğin ve gördüğün, diyeceğim ama sanki her geçen gün bana daha çok; ‘Gönderildiğin ve gösterildiğin’, gibi gelen olaylardan sonra, emin olman için daha neyi beklediğini merak ediyorum..”, der Efendi Cathber nazikçe.

“Hayret verici bir şekilde samimiler.”, der Dridges düşünceli bir şekilde. “Rivayetlere göre Efendi Cathber kimseyle özel bağ kurmazmış. Çok uzun yaşayan insanlarda oluşan bir sorun bu sanırım.”

“Haklısın. Muhtemelen.. Ama haklı olmakla bu olası gerçeğe boyun eğebilmek, iki tamamen farklı şeyler.”, diye cevap verir genç hobbit.

“Bence bizi dahil etmiyorlarsa, bunun bir sebebi olmalı.”, der Dritmey.

“O da var.”, diye makul bir şekilde kabul eder yaşlı Cathber.

“Evet.”, der Britney. “Efendi Cathber bize nazik davranıyor ama sorumlulukları, yalnızlığını aşıyor. Ve hiçbirimiz bunu anlayacak kadar para almıyoruz!”

“Hadi geri dönelim..”, diye önerir genç Brom. “Bu konuşma fazla karıştı birbirine..”

“Aynen..”, der Dritmey.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İzci Efendisi Davien.”, diye nazikçe selamlar yaşlı Cathber, uzun boylu, yakışıklı, sarı-kumral saçlı half-efl’i. “Görüşmeyeli biraz zaman oldu.”

Küçük grup Serenity Home kasabasının uzak tarlalarınının kıyısından teğet çizmeleri üzerine beş gün geçmiştir ve üç dwarf kız akıllanmış olarak güvenli bir mesafede beklerken, yaşlı Cathber ve genç hobbit bir fırtına daha avlamışlardı. Sonra, genel yön olarak doğuya, ormanda zigzaglar çizerek yollarına devam etmişlerdi.

Bu süre boyunca aralarındaki kasılmış hava biraz olsun yumuşamıştı. Bunun en belirgin sebebi, Dridges’in sözünde durması ve ikizlerin anlatacak çok hikayeleri olmasıydı. Belli ki bu iki kız gerçekte kaş çatıp, balta sallamak kadar dedikodu, abuk hikaye ve kıkırdamayı sevmekteydiler. Beraberlikleri o kadar uzun olmamış olsa da Brom ikizlerden hoşlandığını kendi kendisine itiraf eder. Gerçekte genç hobbit’in Dridges’le de bir alıp veremediği yoktur ve kız önceki ısrarlı halini bırakınca, onun da cana yakın, samimi ve doğal bir cazibesi olduğunu kabul eder. Üç kız, hobbit’in içini döktüğü o geceden sonra, askeri bir imtina ile her akşam kamp yerini önceden hazırlamışlar, ateşi yakmışlar ve yemeği de pişirmişlerdi. Üç dwarf da, yük olmak değil, sessiz bir anlaşma varmış gibi kendi yüklerini çekmeye başlamışlardı. Dahası, genç Brom bunu çok daha sonra fark edecektir, kızların imtina ile seçtikleri kamp noktaları ‘kolay müdafaa edilebilir’ yerlerdi ve kendi aralarında dönüşümlü olarak da nöbet tuttuklarıydı!

Gün içerisinde de Dridges onlara hep yakın bir mesafede dururken, ikizler ise gittikleri yol boyunca, ellerinde dev baltalarıyla, kendi özel zigzaglarını çizdikleriydi.

İşin bir başka ilginç yanı da, üçü arasında kimin ne yapacağına her zaman Dridges’in karar vermesiydi. Ve kız bu durumu kendi çıkarına kullanmamış, ablalarından istediği herşeyi önce kendisi denemiş, güvenliğini ve pratikliğini sınamış, ancak ondan sonra onları bir emir olarak vermişti. Brom hayretle kızın devamlı ne nasıl optimize edilebileceği üzerine kafa yormasını, akşam olduğunda ve kamp kurulumu ve yemek işleri bittiğinde, kızın küçük papirüs parçalarına, üstüne fevkalade muntazam dörtgenler, halkalar ve uzun, yön çizgileri çizişini seyretmişti.

Genç hobbit bir gece dayanamamış ve sormuştu kıza ne yaptığını..

“Bu, dört kol saldırı düzenidir. Buna karşı kullanılabilecek müdafaa taktikleri oldukça sınırlıdır; düşman sana ne atarsa dişlerini sıkarsın ve düşmanın sana atabileceği etkili cephanenin, senin adamlarından önce bitmesini umut edersin.. Ben buna karşı uygulanabilecek etkili, can ve mal kaybı açısından düşük masraflı, optimal bir kuşatma kırıcı taktiği geliştirmeye çalışıyorum, Efendi Brom.”

“Yaaa..”, diye anlamış gibi başıyla onaylamış, muallak bir cevap vermiş.. ve tüymüştü Brom. Kim bilir.. Kız o karma karışık şemayı anlatmaya karar da verebilir di, genç hobbit’e!

Bu süre içerisinde Brom aklına takılan bir başka mevzuyu konuşmak için Efendi Cathber’a yanaşmıştı ama bunu, fırtına avına çıktıklarında, dolayısıyla yalnızlarken sormuştu.

“Onlara söylemedin.”, der Brom.

“Neyi kime söylemedim?”, diye sorar yaşlı adam.

“Fırtınada ne yaptığımızı..”

“Aaa.. Hayır söylemedim ve senin de bundan kimseye bahsetmemeni rica edeceğim.”, diye temkinli bir şekilde cevap verir Efendi Cathber.

“Neden? Güvenilir kızlar, gibime geldiler.”, der Brom hayretle.

 

“Onların sadakatlerini sorgulamıyorum, Efendi Hobbit. Ama ve en nihayetinde geri döndüklerinde üstlerine gördüklerini rapor etmek zorunda kalacaklar ve birincisi, burunlarının dibinde böylesi yıkıcı bir potansiyelin olduğunu öğrendiklerinde, kendileri de aynısından isteyecekler ve ben, bana verilmiş kalan günlerimi fırtına peşinde koşarak geçirmek istemiyorum. İkincisi, bunu sadece Heavens Hand için yapıyorum çünkü orada gerçek ihtiyaç var. Üçüncüsü ise, kızlar.. ve muhtemelen rapor verecekleri şahıslar güvenilir olsalar da, o kadar bin dwarf’un hepsinin aynı oranda ağızlarını sıkı tutmalarını beklemek iyimser bir şekilde ‘hayal perestçe’ bir beklenti olurdu. Dahası, bize bahsedilen baskın, biraz fazla iyi planlanıp uygulanmışdı. Baskını yapanların, vardiyalardan ve muhafızlardan haberdar oldukları belliydi. Bunun en belirgin göstergesi, çalınan belgelerin nerede olduklarını bilmeleriydi.. Orasının ne kadar büyük olduğunu düşününce, bunu görmesi çok daha kolay oluyor..  Bunları bize söylemediler tabii, ama söylemelerine de gerek yoktu, öyle değil mi? Bu yüzden Elder Hills’e ilk vardığımızda o kadar hırçın ve paranoyak davrandılar..”

 

Efendi Cathber’in bu sonuç odaklı, pragmatik ve birazda ürkütücü yorumu, genç hobbit’in dünyada olup bitenleri görebilmesi açısından iyi bir ‘çuvaldız’ etkisi yapmıştı.

 

“Merhaba, Efendi Cathber. Evet, sanırım en son görüşmemiz üzerine iki yıl, dört ay ve bir kaç gün geçmiş olmalı..”, diye yüzünde mutlu ve muallak bir ifadeyle cevap verir İzci Efendisi Davien.

“Davien..”, der yaşlı Cathber. “Sanırım, dedikten sonra bu kadar kesin bir süre veremezsin.”

“Özür dilerim. Etrafımdakiler, biraz aptal olduğumu düşününceler hepimiz daha mutlu oluyoruz.”, diye cevap verir Davien ciddi bir şekilde.

Efendi Cathber kıkırdar.

Brom’un ise tek kaşı kalkar ve hayretle izci efendisine bakar zira bir yıl kadar önce, haydut kampında onu ilk gördüğünde, kendisi de onun biraz saf ve.. uhhmm.. aptal olduğunu düşünmüştür.

“Moorat bunu biliyor mu?”, diye sırıtır Cathber.

“Bildiğini sanıyor. Ama onun bildiğini benim bildiğimi sandığını sanmıyorum!”, diye cevap verir İzci Efendisi Davien aynı ciddiyetle.

Yaşlı adam tekrar kıkırdar.

“Ne işin var burada peki?”

“Sizi bekliyordum, Efendi Cathber. Yaşlı Tapınak Baş Muhafızı Demos Lightshand, bir görü uykusuna yattı ve sizin olacağınız yeri gördü rüyasında. Beni çağırıp seni bulmamı ve Oger’s Foot’a gitmeniz gerektiğini söylememi söyledi..”, der Davien yine muallak ifadesine bürünerek.

Buna tek kaşını kaldırarak cevap verir Cathber.

“Elçiye zeval olmaz. Bana sizi bulup bunu size söylemem istendi, o kadar.”, der izci efendisini.

“Ne kadar vaktim var?”, diye sorar yaşlı adam canı açıkça sıkılmış bir şekilde.

“Demos bu konuda pek bir şey söylemedi. Ama sorunun oradaki oger’lerin matronu ile alakalı olduğu izlenimini edindim.”

“Demos’un Oger’s Foot ile ne gibi bir alakası olabilir ki? Onun ilgi ve yetki alanı içerisinde bile değil..”, diye burnundan solur yaşlı adam.

“Değil zaten. Ama oger’ler bazı saldırılarda bulunmuşlar ve sanıyorum yaşadıkları tepelerin darlığından şikayet ediyorlarmış.”, der Davien. “Şerif Standorin’in kılıç eli kaşınmaya başladı yine ve Serenity Home Belediye Başkanı Yuleman, oger’lerle yeni bir çatışmanın başlamasını istemiyor. Olaylar ivme kazanamadan belki siz müdahale edebilirsin diye sizi bulmamız istendi. Moorat izcileriyle seni aramaya gittikten sonra ben de Demos’a gittim ve seni bulması için ondan ricada bulundum. Bu şekilde ormanı bir ucundan diğerine koşmak zorunda kalmamış oldum.”, der Davien ve sırıtır. “Moorat eli boş döndüğünde yüzündeki ifadeyi görmek ilginç olacak!”

“Ne kadar vaktim var?”, diye sorar Cathber. “Elimde bitirmem şart olan bir işim var ve onu yarıda bırakamam..”

Davien omuzlarını silker.

“Bu ay sonuna kadar bir şeyler yapılmış olsa iyi olur. Yoksa Şerif adamlarını —ve bizleri toplayıp Oger’s Foot’a yürüyecek.”

Yaşlı Cathber burnundan solur.

“Standorin’i severim. Ama her şey, her zaman kılıçla çözülemez..”

“Size katılıyorum, Efendi Cathber. Çoğu zaman oklarla çözülebilir!”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Davien.

Yaşlı adam ona fena pis bir bakış atar.

“Hey!..”, der Davien sırıtarak. “Ben sadece aptal bir izciyim..”

“Serenity Home’a geri dön ve Yuleman ile konuş. Beni bulduğunu ve işi halledeceğimi, ama bunun için bir aydan daha fazla zamana ihtiyacım olduğunu söyle. Dediğim gibi, elimde bitirmem gereken bir işim var ve onu yarıda bırakamam.”

Tam o esnada çalılar büyük bir gürültüyle açılır ve küçük, sıska bir kız koşarak gelir yanlarına. Kızın, uzun koyu kahverengi saçları, masmavi gözleri ve uçları hafif sivri kulakları vardır. Kızın üstünde, belki daha o sabah temiz ve pek şirin olan elbisesinin her yeri yırtılmış, üstü başı toz, toprak ve çamur içerisindedir ve elleri, kolları ve sıska bacakları da yara ve berelerle doludur!

Kız nefes nefese kalmış bir şekilde söylenir.

“Koştum, İzci Efendisi Davien amca! Ve hepsinden de önce buldum!”, der ve sırıtarak küçük yumruğunda sımsıkı tuttuğu, içi saman çöpleriyle dolu pis bir çorabı gösterir.

“Küçük Laila!”, diye ünler Davien. “Senin ne işin var burada?”

“Bu sabah, izci acemilerine bu çorabı ilk bulanın, sizin çırağınız olmayı hakkedeceğini söylediğinizi duydum. Bütün izci acemilerinden önce buldum ve getirdim!”, der küçük Laila gururla sırıtarak.

“Bu harika bir beceri. Beni ormanın ortasında nasıl buldun peki?”, diye hayretle sorar Davien.

“Bu beni biraz düşündürdü çünkü sizi bulamazsam, çorabı bulmuş olmamın bir anlamı kalmamış olacaktı, onun için önce sizi bulmalıydım İzci Efendisi Davien amca. İzci Acimelerinin yanından ayrıldıktan soran sizin Demos babamızı ziyaret ettiğinizi gördüm ve belki o bilir diye gidip ona sordum. Demos babamız da bana sizin nerede olabileceğinizi söyleyince ben de koşup çorabı aradım ve onu da buldum. Sonra da buraya koştum!”, diye nefes nefese anlatır kız..

Davien, ağzı açık bir şekilde kızın pratik, çözüm odaklı düşünme şekline hayret eder.

 

Yaşlı Cathber kıkırdar.

“Küçük kız, senin Moorat’e çektiğin numarayı sana yapmış!”

Brom ‘fırk’lar.

Arkada bekleyen üç dwarf kız ise alık alık küçük, sıska kıza bakarlar.

 

“Bence bir sonraki İzci Çırağına, potansiyel olarak da gelecekteki İzci Mareşaline bakıyoruz.”, der Efendi Cathber.

Küçük Laila’nın yüzü güneş gibi aydınlanır ve daha da gururlanarak sırıtır..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bu hiç iyi bir zamanlama olmadı bizim için, Efendi Hobbit.”, der yaşlı Cathber kaşları çatılı bir şekilde. “Sanıyorum biraz acele etmemiz gerekecek ve..”

“Ve?”, diye sorar Brom.

“Ve korkarım birlikteliğimizin de sonuna yaklaşıyoruz..”, diye bitirir yaşlı adam yüzünde mutsuz bir ifadeyle.

Genç Brom hayretle yaşlı Cathber’e bakar.

“Neden ki?”, diye sorar ister istemez. “Fırtına avıyla işimiz bittiğinde, Oger’s Foot’a yine beraber gideriz.”

“İlk girişimiz sadece bir ziyaret idi ve gerçekte Reise Grulganiste’nin de üstü kapalı uyarısıydı. Belli ki durum göründüğünden çok daha ciddi ve her ne kadar becerikli olsanız da, Efendi Brom, kızgın oger’ler bir hobbit için sağlıklı bir yer değil. Oğlu Cabot eline geçen her fırsatı değerlendirmek isteyecektir ve inan bana, o vahşinin eline geçen bir fırsat olmak istemezsin!”, der Efendi Cathber fena kızmış bir şekilde.

“Demek beraberliğimiz sona erecek.”, der Brom boğuk bir sesle.

“Beraberliğimiz asla sona etmeyecek, delikanlı. Sadece birlikteliğimiz sonra erecek.”, diye cevap verir yaşlı adam nazikçe.

“Aradaki farkı göremiyorum, Efendi Cathber.”, der genç hobbit kırık bir ifadeyle.

“Aradaki fark; sevgi, saygı ve dostluk ile ayrılmamızda, Brom Bumblebrim. Ve beraberliğimiz süresince paylaşıp bir birimize kazandırdıklarımızda.. Ve doğrusunu söylemem gerekirse, ki söylemekte hiçbir maruzat görmüyorum, ben çok şey kazandım, daha da çok şey öğrendim.”, der Efendi Cathber.

“Benden ne öğrenmiş olabilirsiniz ki?”, diye sorar Brom.

 

“Yalnızlığın, sandığım kadar eğlenceli ve tatmin edici olmadığı öğrendim. Yediyüz küsür yıl kadar geç olsa da bunu fark etmiş olmam bence önemliydi. İnsan, yeterince yalnız kalınca, zamanla başkalarına ‘harcanabilir’ gözüyle bakmaya başlayabiliyor. Özellikle de benim yüklenmeyi seçtiğim sorumlulukları göz önünde bulundurduğumuzda.

Ve benim evimi tamir ederek, bana evimin.. ve Tamara’mın sıcaklığını hatırlatmış oldun. Geri dönüp baktığımda, sevgilim ve eşim Tamara’nın asla benim hayatımı bu şekilde geçirmiş olmamı taship edeceğini düşünüyorum. Evet, bazı şeyler benim için artık çok geç artık. Bir eş ve çocukların —içinde mutlu insanların olduğu bir ev.. Ama en azından evime geri döneceğim ve döndüğümde de içinde en az bir kişi, tam olarak mutlu olmasa da, mutmain olacak.

Bu kulağa sadece küçük bir avutma gibi gelebilir. Ama, ve gerçekte bu farkın ne denli büyük olduğunu da sadece senin gibi bir hobbit fark edebilirdi, ve önemli olan da bu..

Ve son olarak, insan benim kadar uzun yaşayınca, görülebilecek her şeyi gördüğünü, bilinebilecek her şeyi öğrendiğini, duyulabilecek de her şeyi duyduğu yanılgısına düşebiliyor. Sen, Efendi Brom, bu yaşlı adama, ölmeden önce bu konuda ne kadar da yanılmış ve eksik olduğunu göstermiş oldun.. Bunun kıymetinin bir karşılığı yoktur!”

 

Brom Bumblebrim, yaşlı adamın bu itiraflarını biraz sevinç, ama daha çok garip bir iç burukluğu ile dinler, zira Efendi Cathber’in söyledikleri şeylerin hepsi, yaşadığı o uzun hayatın sonunun da yaklaştığını ima etmektedir.

 

“Bana ağıt yakma, Efendi Hobbit. Ağıt, bir kaybın göstergesidir. Ben, uzun ve dolu bir hayat yaşadım. İstediğim şeylerle dolu değildi belki ama, yine de, ve en azından başkalarının mutlu, sağlıklı ve en önemlisi de; güvenli bir şekilde yaşamaları için uğraştım. Bana ağıt yakarsan, bütün emeklerime de ağıt yakmış olursun.. Hadi gel.. Burnum yeni bir fırtına kokusu alıyor..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

11.09.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Eylül ortası.
Sonsuz Beyaz..
(Büyük Kuzey Tundraları)

Genç Brom’un, yaşlı Cathber’le vedalaşması acıklı bir sahnedir ve ilginç bir şekilde de genç hobbit’le ilk karşılaştıkları o ıslak gecede, Arashkan ırmağının kıyısında kamp kurduğu yerde gerçekleşir.

 

“Sevgili Brom.. Seni ilk aldığım yere tekrar bırakıyorum.. Sana acılarını unutmanı söylemeyeceğim. Bunu senden isteyemem.. ve açıkçası istemem de. Bizi biz yapan kazançlarımız değil, kayıplarımızdır, zira bir şey bizim için bir kayıp ise, o şey bizim için değerlidir. Seninle geçirdiğim ayları unutmayacağım ve seni her zaman sevgiyle hatırlayacağım.”

 

Brom ne kadar istediysede, bir türlü ağzından bir şey çıkmamıştı. Sadece dolu gözlerle yaşlı adama sarılmış ve öylece adamın uzaklaşmasını seyretmişti.

Dridges ve ikizler de bir kenarda durmuş göz yaşları içerisinde yaşlı adamın gidişini izlemişlerdi.

 

O akşam Dridges, Britney, Dritmey ve Brom sessiz bir kamp kurarlar ve pek az konuşup erken yatarlar.. En azından Brom ve ikizler yatar. Üç kız, kendi aralarında belirledikleri sıralamaya göre Dridges nöbette durur.

Brom sabah ilk ışıkla uyandığında, kahvaltının çoktan hazır olduğunu görür ve burnunu büzüştürür, zira niyeti kendi yoluna, kuzeye doğru koyulmaktır ve bunu da yalnız başına yapmak niyetindedir..

Genç hobbit kahvaltısını yaptıktan sonra Dridges’e döner.

“Sizler ne yapmayı düşünüyorsunuz? Ben kuzeye gideceğim.”, der sakince.

“Bu hayret verici!”, der Dridges mutlu bir şekilde. “Zira biz de kuzeye gideceğiz..”

Brom kaşlarını çatar.

“Ben bayağı kuzeye gideceğim.. Çok kuzeye..”

“Sorun değil, Efendi Brom. Biz de muhtemelen biraz daha fazla kuzeye gideceğiz.”, diye gülümseyerek cevap verir kız.

Brom, daha bi çatar kaşlarını.

“Sizin ne işiniz var kuzeyde?”

“Britney, kız kardeşlerimizin izlerine rastladı geçen gün. Onların peşinden gidiyor olacağız. Beraber gitmemizi istemiyorsanız, bunu açıkça söyleyebilirsiniz, Efendi Brom, alınmamaya çalışırız..”, der Dridges güzel gülümsemesini sergileyerek.

Yandan ikizler kıkırdar.

Brom kaşlarını daha bi çatmak ister ancak tampon çoktan duvara dayanmıştır! Kızlar, kendisinin onlara ‘git’ diyemeyecek kadar nazik olması üzerine plan yapmışlardır ve aynı planla onu köşeye sıkıştırmayı da başarmışlardır.

Kızlar gerçekten bazen fena pislik yapabilen varlıklardır!

Genç hobbit sesini çıkarmadan küçük çadırını toplar ve sırt çantasına tıkıştırır.

Kampı dağıtan ikizler de hazır bir şekilde beklerler ve Dridges’in bir işaretiyle ikizler önden koşmaya başlarlar..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bir açıdan genç Brom’un üç dwarf kız kardeşle olmuş olması iyidir. Kendi evindeyken yalnız takılmış olması onu fazla rahatsız etmemiştir bugüne kadar ama zaten kendi küçük dünyasını doldurduğu sıcak şöminesi, annesinin yadigar fincanları, tüten çaydanlığı, mutlu kurabiyeleri, kitapları, Lir’i ve..

“Muhteşen Gökler adına!”, diye ünler Brom. “Hayatımı hoşuma gittiğini düşündüğüm ve bana keyif veren eşyalarla doldurmuşum ve gerçekte yalnız, zavallı bir hobbitmişim!”

“Efendim?”, der Dridges hemen arkasından.

“Uhhmm.. yok bişi..”, der Brom hemen, ve biraz da utanarak.

“Benimle konuşabilirsin, biliyorsun, değil mi? Seni yargılamam, seni ısırmam, seni horlamam.. Aynı istikamette gittiğimiz günlerimiz sona erdiğinde de zaten bir daha görüşme ihtimalimiz de olmayacak, dolayısıyla yapmayacağımı söylediğim şeyleri yapsam bile sana ne zararı dokunabilir ki?”, diye sorar kız.

“Isırma kısmı hariç.”, der Brom.

“Isırma kısmı hariç..”, diye onaylar Dridges. Sonra muzurca gülümser. “Ama duyduğum kadarıyla bazı erkekler bundan hoşlanırlarmış..”

“Bazı kızlar da hoşlanırmış!”, der ikisinin de arkasından bir ses —Britney.

“Ben hoşlanırım.. Beni istediğin zaman ısırabilirsin, Efendi Hobbit!”, der onun da arkasından Dritmey!

 

Brom kaçar!

 

Ve arkasından kahkahalarla.. ve acımasızca ikizlerin güldüğünü duyar.

“Siz ikiniz..”, der Dridges esef dolu bir sesle. “Adam olmazsınız!”

“Adam neden olalım ki?”, diye sorar Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey. “Neden adam olalım ki? Bak.. adam kaçtı!

 

“Onların kusuruna bakma.”, der Dridges, tıkanmış hobbit’e yetiştiğinde. Kızın üzerinde kalkanı, iri, enli kılıcı ve ağır örme zincir zırhı olmasına rağmen Brom’un peşinden koşmuş ve tıkanmış olmak bir yana, nefes nefese bile kalmamıştır. “Eğlenmeyi seviyorlar ve canları sıkıldı, o kadar. Şimdi düşündüm ve sebebini anladım sanırım.”

“Ne.. neyin sebebini anladın..”, der genç hobbit soluk soluğa.

“Biz bir şeylerle karşılaşırız diye devamlı nöbet ve devriye yapıyoruz gece gündüz ama bir kaç hayvan dışında hiç bi şey yok! Bunun sebebini anladım sanırım..”, der kız.

“Neymiş sebebi?”

“Efendi Cathber.. Kaç yüz yıldır bu ormanları bi aşağı, bi yukarı dolanıyor ve sanırım bundan dolayı da ‘tehlikeli’ pek de bir yaratık yok ormanda.. Var olanlar da kendilerine çeki düzen verip kimseye bulaşmıyorlar.”, diye açıklar Dridges. “Ama bu konumuzun dışında sanırım. Biz senden ve anlatmak istediğin şeylerden bahsediyorduk.”

“Biz böyle bir şeylerden mi bahsediyorduk?”, diye hayretle kıza bakar Brom.

Kız bir omzunu silker.

“Bahsetmek üzereydin.. ikizler gelmemiş olsalardı.”

Brom ‘fırk’lar.

Bu kız gerçekten ısrarlıdır.. ve tuttuğunu bırakmaya da niyeti yoktur.

Genç hobbit önündeki seçenekleri değerlendirir; ya kızı öteleyecek ve gereksiz yere kalbini kıracak, yada konuşacak ve hiç olmazsa başından ‘güvenli’ bir şekilde savacak.

Bununla beraber Brom, kızın asabi biri olduğuna inanmaz. İnatçı, dik kafalı, ısrarcı, çabuk alev alan, evet.. Ama asabi yada kontrolden çıkabilecek biri değil.

Pes etmişçesine derin bir nefes verir Brom.

“Hayatım.. Geri bakıp düşündüğümde ne denli boş olduğunu anladım. Az evvel ünlediğimde bunu fark etmiştim.”

“Bana boş biri gibi gelmedin, Efendi Brom.”, der kız samimi bir sesle.

“Brom.. sadece Brom, kafî.. Ben sanıldığı kadar efendi değilim.”, der Brom.

“Peki o zaman, Brom.. Ama sana bu şekilde sadece sen istediğin için hitap edeceğim. Efendi olmadığına inandığım için değil.”

“Bunu da nerden çıkartıyorsun? Sana efendi olduğum izlenimini hangi ara verdim?”, diye sorar genç hobbit.

“İlk karşılaştığımızda.. Beni yerin dibine geçirdiğinde..”, der kız sessizce.

“Seni yerin dibine geçirdim ve sen benim ‘efendi’ olduğumu o zaman mı anladın?”, diye alık alık bakar kıza Brom.

“Evet. Beni yerin dibine geçirdin çünkü tanışmamızdan önce sebeplerin vardı. Tanışmamızda ise ben de sana zaten var olan sebeplerini destekleyecek her malzemeyi verdim ve bunun karşılığında da hakkettiğimi aldım. Ama sen beni yerin dibine geçirmekle yetindin. Beni göme de bilirdin ama bunu yapmadın. Nerede durman gerektiğini bildin. Gerçekte efendi biri olduğunu işte o zaman —daha doğrusu üzerinde biraz düşününce anladım, zira iş bana kalmış olsaydı, ben kendimi çoktan gömmüş olurdum.. “, der kız biraz utanmış bir şekilde.

 

Brom’un tek kaşı ister istemez kalkar.

Kızın bakış açısı, açıkçası biraz çarpıktır.. ve fazla iyimserdir.. Ama oradadır ve ikizlerin onun için ‘gerçekten iyi niyetli bir kız’ olduğuyla ilgili söylediklerinin belki de boş olmayabileceğine ayılır.

 

“Beni hala kazanmaya mı çalışıyorsun, Dridges hanım?”, der gülümseyerek.

“Ben sana Brom diye hitap edeceksem, sanıyorum Dridges de kafî gelecektir. Ancak asıl konumuza dönersek, neden kendi hayatının boş olduğunu düşündüğünü merak ediyorum. Beraber geçirdiğimiz bu bir ayda öğrendiğim kadarıyla ta Bowling Hills’den buraya kadar yürüyerek, beklenmedik bir çok şeyi görerek ve daha da çok şeyi yaşayarak gelmişsin. Benim gördüğüm sadece iki yer var; Scowling Hills —ki orası doğduğum yer, ve Elder Hills, eğitim aldığım yer..”

“Neden bir taktik generali olmaya karar verdin?”, diye sorar Brom.

“Ben vermedim. Dedem bu kararı verdi ve bana, halkımızın ve geleceğimizin buna şiddetle ihtiyacı olduğunu söyledi. Dedem ‘öylesine’ konuşan biri değildir ve bir anda üstüme böyle bir sorumluğu yükleyince, bana da kabul etmekten başka pek de seçenek kalmamış oldu. Gerçekte ben resim çizmeyi çok seviyordum ve hepimizin aldığı genel savaş eğitimi dışında da kılıç kullanmak gibi bir niyetim de yoktu. Ben.. kan dökmeyi sevmiyorum.. Başkasının yüzünde acı gördüğümde bu beni rahatsız ediyor.. Ve birilerine rica da bile bulunamıyorum artık çünkü herkese emir vermem gerekiyor.. Şimdi ise kendi öz ablalarıma emir vermem bekleniyor benden. Bunun bana ne kadar ağır geldiği ise hiç sorulmadı bile. Ablalarımın bundan mutlu olmaları ise daha da ağırıma gidiyor. Hiçbir kız, ablalarına emir vermemli..”

“Deden, Efendi Argail, biraz fazla mı ciddiye alıyor bazı şeyleri?”, diye kenarından sorgulamaya çalışır Brom.

 

“Önceleri ben de öyle düşünüyordum. Ama geçtiğimiz yıllarda, aldığım eğitim sürecinde, bize gelen istibaratlarda ve özellikle de bize karşı yapılan baskında, gerçekte onun kendisini ne kadar gemlediğini düşünmeye başladım. Bizler güzel ve rahat ortamlarda yaşamaya alışmışız. Halbuki bunun bizim çabalarımızla hiçbir ilgisi bile yok. Efendi Cathber, dedem.. ve unutulmuş birçok büyük insan, dwarf, gnome ve elf’lerin yapmış oldukları büyük fedakarlıkların üzerine oturmuş, onların canları ve kanları pahasına verdikleri emeklerin keyfini çıkartıyoruz, o kadar. Ve dedem haklı.. Bir şey gerçekten yaklaşıyor.. Büyük bir şey.. İsimsiz ve gözün göremediği bir şey. Bunu sadece çok, ama çok küçük bilgi kırıntılarını bir araya getirdiğimizde görebiliyoruz. En azından çok azımız. Ben daha göremiyorum. Sadece o şey, her ne ise, içimi ürpertiyor o kadar. Gün geldiğinde, kılıcımı, kalkanımı, zırhımı ve zamanla alacağım madalya ve apoletlerimi bir kenara atıp, tekrar resim çizeceğim. Ama önce bunu hakketmem ve gerekli güvenli ortamı da hazırlamam gerekiyor..”, der Dridges.

 

“Biraz karanlık bir tablo bu, sanki.”, diye söylenir genç hobbit.

 

“Karanlık zaten. Ama biz de zaten buna karşı hazırlık yapıyoruz. Diğer ırklar ne yapıyorlar bilmiyorum. Ama biz —ki burada ‘biz’ derken, sadece dwarf’ları kastetmiyorum, Ritual Ormanlarında yaşayan herkes, Serenity Home, Tinker Hills, bir zamanlar Silent Hills ve bütün bunların çevresinde yaşayan halklar, bilerek yada bilmeyerek, bilinçli veya bilinçsiz bir şekilde bu amaca çalışıyorlar. Otuz bin dwarf’u besleyip giydirmek, eğitip sağlıklı tutmak kolay bir iş değil.. Ve beni de o otuz bin ve buna bağlı olacak daha bir çok, yüzlerini bile görmediğim, ve muhtemelen de görmeyeceğim, sadece gömeceğim hayatların nerede nasıl ölmelerine karar verme işi için yetiştiriyorlar!”, der Driges, Brom’a bakarak ve konuşmanın kendi payına düşne kısmını bitirir..

 

“Olaylara bu açıdan bakıldığında, kendi hayatımın gerçekten boş olduğuna kati olarak inanmış durumdayım, Dridges..”, der Brom sırıtarak.

“Dridges.. Dridges!”, diye Britney’in acil sesi duyulur ileriden.

Dridges, Brom’a bir defa daha bakar, sonra ablasının seslendiği yöne doğru koşar.

 

“Ne oldu..?”, diye sorar Dridges.

Dritmey, elinde bir şey tutmaktadır. Yuvarlak ve renkli boncukları olan bir şey.

Dridges, ablasının elindeki şeye bakar ve ayılır.

“Bu onun—”, der hayretle.

“—saç tokası, evet.”, diye bitirir Britney, hemen yanında.

“Neredeler peki?”, diye sorar Dridges etrafa bakarak.

“Bilmem.”, der Britney. “Ama burada kamp yapıldığına dair bazı izler var. O iki şapşalın kamp kuracak kadar pratik eğitimleri olduğunu bile bilmiyordum!”

“Ne yöne gitmişler peki?”, diye sorar kız kardeşi.

“Emin değilim. Ama kuzeye yönelmişler buradan. Geri zekalı kuş beyinliler. Ne işleri var burada ve neden kuzeye gidiyorlar ki?”

“Eee..? Ne yapacağız şimdi? Devam edecek miyiz?”, diye sorar Dritmey.

Dridges bir an düşünür. Sonra başını sallar.

“Hayır, geri döneceğiz. Zaten gelmiş olmamız gerekenin çok daha uzağına geldik. Buranın kuzeyi Themalsar Harabeleri ve dedemden izinsiz annem ve babam bile gidemezler oraya..”

“Ne yani? Onları kendi başlarına mı bırakacağız?”, diye hayretle bakar kız kardeşine Britney.

“Onlar zaten kendi başlarına ve bizim gitmemiz yasak olan yere gittiler. İzin almadan onların peşinden oraya gidemeyiz. Hazırlanın, geri dönüyoruz. Bunu anneme bildirmeliyiz. Sonra da dedeme hızlı kurye gönderip emirlerini beklemeliyiz.”, der kız kardeşi.

“Dridges!”, diye ünler Dritmey.

“Bu bir emirdir, Birinci Sınıf Er Dritmey!”, diye tıslar Dridges.

Birinci Sınır Er Dritmey.. ve ikizi, Britney, hayretle küçük kız kardeşlerine bakarlar. Sonra ikisinin de kaşları çatılır ve haşin bir ifadeyle ikisi de selama durup, “Emredersiniz Onbaşı Dridges!”, diye dişeri arasından hırlarlar ve dönüp koşmaya başlarlar.

İkisi de Brom’un yanından geçerken, ona da selam verirler.

“Kendinize iyi bakın, Efendi Hobbit. Bizden kurtuldunuz en sonunda..”, diye sırıtır Britney.

“Aynen..”, diye onaylar Dritmey, kendisi de sırıtarak..

..ve pek kısa bir süre içerisinde de ormanda, ağaçların arasında kaybolurlar.

“Sizden o kadar da kurtulmak istemiyordum aslında..”, diye mırıldanır genç hobbit.

“Bunun duyduğuma sevindim, Brom.”, der Dridges. “Başta senin fikrini değiştirmek için çok uğraştım ve sanıyorum, bunun karşılığında sadece başını ağrıtıp canını sıkmayı başardım. Ama daha sonraki tek amacım arkadaşın olabilmekti.”

“Ve korkarım olmayı da başardın, Dridges..”, der Brom.

“Bunda korkacak bir şey gerçekten yok, zira ben ısıran kızlardan değilim.”, diye gülümseyerek cevap verir Dridges.

“Eminim ısırsaydın da bu iyi niyetle olurdu.”, der Brom ve o da gülümser. “Kendine iyi bak, Dridges. Seni tanımak kolay olmadı, ama tanıdığım için de memnunun.”

“Sen de kendine iyi bak, Brom. Seni tanımak kolay oldu zira kendini ifade etmek istediğinde bunu çok iyi yapıyorsun.. Zor olan güvenini ve saygını kazanmaktı.”, diye gülerek cevap verir Dridges, sonra kalkanını sırtına atıp sıkıca bağlar, enli kılıcını kontrol eder..

..ve Brom’a sarılır.

“Duygularını benimle paylaştığın için de teşekkür ederim. Bunun benim için anlamını bilemezsin, zira dwarf’lar duygularını paylaşan bir halk değildir.”, der ve dönüp ablalarının arkasından koşar, bir kaç dakika sonra, o da gözden kaybolur.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Brom’un, yalnızlıktan gerçekten hoşlanmadığını anlaması sadece üç gün sürer. Bu kendisini, Ritual Ormanlarından ayrılmasıyla daha da belirgin bir şekilde gösterir. Efendi Cathber ile geçirdiği bir yılı aşkın süre ona kendini daha iyi tanımasına sebep olduğu gibi, kendisi hakkında bilmediği bir çok şeyi de fark etmesini sağlamıştı.. Genç hobbit, engin Ritual Ormanlarını, Themalsar Harabelerinden sadece üç-dört günlük bir mesafade bırakır ve harabelerin olabildiğince uzağından geçmeye karar verir. Bu karar onu Endless Sea denizinin kıyısına kadar getirir ve sebebini bilmese de, kuzeye yönelir. Halbuki kuzeyde hiçbir şey yoktur.. Sonsuz Beyaz dışında.. 

Gulls Perch’in doğusunda karşılaştığı çok eski şehir kırıntısına benzer bir yıkıntıyla burada da karşılaşır ve o zaman kulak misafiri olduğu iki kızın konuşmalarında olduğu gibi, bu şehir de hayattayken sanki bir kıyı şehri değil, bir zamanlar bir ticaret yolu üzerinde duruyormuş izlenimi veren bir şehirdir.

Brom, bu haraberlerde fazla oyalanmaz. Zorunlu olarak geçirmek durumda kaldığı bir gece dışında da harabe şehri hemen terk eder. Themalsar’a olan uzaklığına rağmen, bu şehir.. aslına bakılırsa bu bölgenin tamamı ‘ölü’ gibidir. Dahası, her an o ‘ölülerin’ toprağı deşip çıkacağı hissi veren uğursuz bir arazidir.

 

Genç hobbit titrer ve olabildiğince hızlı adımlarla..

..kar’a basar!

 

Brom Bumblebrim, hiç farkında olmadan Büyük Kuzey Tundra’ları sınırlarına gelmiştir. Genç hobbit önce soğuk, buz gibi kara bakar, sonra başını kaldırır ve gözlerini ufukta gezdirir.

Brom, uzaklarda.. çok uzaklarda, sislerin arasında gizlenmiş, hayal meyal görünen uçsuz bucaksız dağlara bakar..

Buranın, daha önce görmediği bir berraklığı var gibidir.

 

Berraklığı,

Vahşiliği,

Ölümcül soğukluğu,

Acımasızlığı,

‘Yürü yada öl!’, diyen kati kuralları,

Gizemi,

İçsel, hayvanî bir yanı..

Uçsuz,

Ve bucaksız..

Muhteşem bir beyazlığı vardır..

 

Brom, evinden ayrıldığı geceden şu an’a kadar bu gerçekleşmediyse, ikinci adımını attığında hayatının tamamen ve tekrar değişeceği hissine kapılır..

..ve kalçasında, tam olarak göremediği yerinde, nazik bir sızı hisseder.

“Ben de ne zaman kendini göstereceğini merak ediyordum..”, der sessizce.

Genç hobbit, aynı sızıyı tekrar hisseder.

“Ne? Geri mi dönmemi istiyorsun yoksa? İstemiyorsun.. Peki o zaman ne istiyor— Aaaa.. Bu tercihi bana bırakıyorsun.. Beni buraya kadar sürükledikten sonra, bu seçimi bana bırakıyor olman biraz geç değil mi? —ki bu da olayın tamamını dile getirebileceğim en nazik hali..”

 

Brom durur ve kısılmış gözlerle tekrar Büyük Sonsuz Beyaz’a bakar.

 

“Aremela Berrybush..”, der sessizce ve aradan geçen zamana rağmen içinin hala cızladığına..

..memnun olur!

“Ona olanlardan dolayı seni suçlamamalıydım..”

 

Brom, içinde zonklayıp ağrıyan şeyi, yeni ve.. olgun bir hüzünle karşılar ve ufuktaki sisli dağlara bakmaya devam eder..

..ve daha önce zihninin derinlikerinde başlayan bir şarkı, uzun yolculuğunun da bitmek üzere olduğunu, son kıtalarıyla hatılatır kendisine sanki..

 

 

 

Time.
 
Never gentle,
and never kind.
It is what tells us
that the moment we are born,
we have started dying..
It is there,
it is inevitable,
it is unyielding and
unforgiving.
Tic by toc,
it graves away,
leaving less than what we were.
Whatever we have built,
it shall down.
Whatever we have done,
it shall sow..
One would think we’d give life
the meaning it deserves..
 
Time.
 
It is the link between places, spaces,
events, and relations
by the simple expedience of
relating the past to the future..
It gives meaning..
 
Time.
 
This song!

 

 

 

Gerçekte uzun yolculuğu bitmek üzeredir. İki yıl önce kendisini evinden, sıcak şöminesinden, annesinin kıymetli fincanlarından, mutlu kurabiyelerinden, kitaplarından, pek sevdiği bahçesinden, güllerinden ve en nihayetinde de huzurundan alınıp, ta buraya kadar getirilmiştir. Buna rağmen devam edip etmeyeceği ise garip bir şekilde ona bırakılmıştır.

Sanki birileri ona..

“Seni buraya kadar getirdik.”

“Sana dünyada neler olup bittiğini, dahası..”

“..nelerin olabileceğini gösterdik..”

“Sana korkunç..”

“..ve muhteşem şeyler gösterdik..”

“Sana bu dünyada pek az ölümlünün bildiği sırları fısıldadık..”

“En önemlisi ise, sana aşkın naif çileklerini tattırdık.”

“Ve sana aşkla birlikte gelen en büyük kaybı ve yıkımı yaşattık..”

“Seni aldık, seni eydik, büktük..”

“..sonra da tekrar doğrulttuk..”

“Artık hazırsın..”

..demektedir.

 

Brom Bumblebrim derin, buz gibi, içinde Sonsuz Beyaz olan bir nefes çeker..

..ve ikinci adımını atar.

 

 

 

 

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları, bu hikaye ile sonra ermiş bulunuyor. Genç Brom, bundan sonra asla tahmin edemeyeceği kişilerle karşılaşacak, hiç beklemediği olaylarla yüzleşecek ve farkındasız bir şekilde de, küçük bir hobbit’in, bütün bir krallığın tarihini nasıl etkileyebileceğini göstermiş olacak..

 


 

 

dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VII

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VII

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” VI ‘in
devamıdır..

 

 

16.05.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Mayıs ortası.
Ritual Ormanları..

 

Güzel, naif bir aile.. Ve kızları, küçük Morel, pek şeker bi şeydi. Muhteşem bir hayal gücü var. Bana büyüyünce, teyzesini öldüren kurtlara karşı savaşan ateşli bi savaşçı olacağını söyledi. Sonra da beraber oynadığımız teatral hikayede şövalyeyi canlandırdı.”, der Brom sessizce.

Yaşlı Efendi Cathber eşliğinde Brom, ertesi sabah erkenden Dim Lodge’dan ayrılmışlar ve geniş çaprazlar çizerek batıya yönelmişlerdi. Oduncu köyünden ayrılmalarından sonra yaşlı adam sabırlı bir sessizliğe bürünmüş ve inatla ilk konuşanın Brom olmasını beklemişti sanki.. Yaşlı adamla yeterince uzun bir süredir beraber olan genç hobbit, adamın bu hamlesinin farkına varır ve karşıt bir sessizlik içerisine girer ancak yedi yüz küsür yaşındaki ‘hafif deli’ adamın ezici sabrı karşısında yenik düşer.. Yada yenik düşmeyi tercih eder, çünkü nezaket bunu gerektirir!

Yaşlı Cathber ise sessizliği ilk bozan Brom’a bu konuda bir şey söylemez, sadece kendi kendisine gülümsemekle yetinir —çünkü kendisine tekabül eden nezaket de bunu gerektirir..

“Eee..?”, diye sorar yaşlı adam. “Sevgili küçük Morel şövalyeyi oynadıysa, sen kimi canlandırdın?”

 

Brom derin, esef dolu bir nefes verir.

“Hikayenin sonda kurtarılan prensesi!”

Yaşlı adam kıkırdar..

 

“Teyzesi.. Seraphim.. Gerçekten kurtlar mı öldürdü onu?”, diye yine sessizce sorar Brom.

Esefle dolu nefes verme sırası yaşlı adama geçmiş gibidir.

 

“Seraphim Silverdûne.. Tel’Shee dim’Ora’ – Nurturing Heaven, buranın hemen batısındaki orman elf köyünde doğmuş, peri kızı gibi bir elf’di.. Başından kum gibi dökülen altın saçlı, gülümsediğinde güneş gibi açan, ince ruhlu, tertemiz bir kalbi olan, cesur, gördüğüm nadir kızlardan biriydi ve küçük Morel’in annesi, Seleina’nın da pek yakın arkadaşıydı.. Sanırsın ki elf’ler elf’lerle, insanlar da insanlarla birlikte olurlar.

Seraphim mantar, Seleina’da biberiye toplarken ormanda hasbel kader karşılaştılar ve beklenmedik bir şekilde, iki topluluk da komşu olmalarına, ticaret dışında da hiçbir etkileşimleri olmamasına rağmen arkadaş, dost, sırdaş ve ‘kız kardeş’ oldular.

Ormancılar bu durumu pek de umursamadılar. Bu onların çok da tahammülkar olmalarından değil, işleri dışında pek az şeyle ilgilenmelerinden dolayıydı. Elf’ler ise.. Elf’ler, Seraphim’in bir ‘insan’la arkadaşlık etmesini hiç hoş karşılamadılar ve ona yaptırım uygulamaya kalktılar. Ama o bunlara boyun eğmedi ve arkadaşı ve sırdaşı olan Seleina’dan vaz geçmedi ve en nihayetinde de tabusal uzaklaştırmaya mahküm edildi..

Ahmaklık..

Zavallı Seraphim buruk bir şekilde evinden ve elf’lerden ayrıldı ve Dim Lodge’a ve Seleina’nın ailesiyle beraber yaşamaya başladı.. ve Aramsis’in ağabeyi olan Darien’e vuruldu.. Darien ise Seraphim’i ilk gördüğü andan itibaren gözü başka hiçbir şey görmez olmuştu zaten. Bir anlamda, bir ailenin iki çocuğu olan iki erkek kardeş, bir başka ailenin iki çocuğu olan iki ‘kız kardeş’le evlenmiş oldular..”

 

Efendi Cathber uzun bir süre sessizliğe bürünür.

“Sonra ne oldu?”, diye merakla sorar Brom.

 

“Sonra.. Seraphim ve Darien’in, Laila adında fevkalade güzel bir kızları oldu ve Seraphim kendi köyünden uzaklaştırılmasından beri ilk defa, ve bir anne olarak tekrar bir güneş gibi parlamaya başladı.. Genç Darien’i görmeliydin. Sanıyorum gururdan biraz daha kasılmış olsaydı, kırılıp ortadan ikiye bölünecekti.. Eşi ve kızını o kadar seven gördüğüm nadir erkeklerden biriydi ve bence gurulanmakta da haklıydı.. Kardeşi Aramsis ve Seleina ise o kadar şanslı olmadılar zira zavallı Seliena iki defa düşük yaptı. Sevgili, küçük Morel’e ebelik yapmamın da sebebi biraz bundan kaynaklanıyordu. Sevgili Seliana’yı pek seviyordum ve kendi elde edemediğimi onun sahip olmasını çok istiyordum..”

 

“Darein ve Seraphim’in kızı, Laila.. ona da mı sen ebelik yaptın?”, diye sorar Brom.

Cathber’den buna uzun bir süre cevap gelmeyince Brom kahkayı basar.

“Muhteşem Gökler adına, Dim Lodge’da ebelik yapmadığın biri var mı, senin?”, diye gülerek sorar genç hobbit.

“Lütfen, Efendi Hobbit.. Öyle deyince kulağa hiç hoş gelmiyor. Dim Lodge oduncuları dünyanın en naif insanları sayılmazlar. Ancak oradalar ve benim açımdan pek önemli olan bir görevi icra ediyorlar..”, diye söylenir yaşlı adam.

“Nedir o görev?”

“Dimwoods elf’lerinin, kendi dünyalarına çekilip çevreleriyle, dolayısıyla da dünyanın geri kalanıyla da olan etkileşimlerinin kesilmesini sırf varlıklarıyla engellemiş oluyorlar.”, diye açıklamaya çalışır Efendi Cathber.

“Dur bir dakika..”, der Brom ve kafasında hızlı bir hesap yapar ama denklemin bir sonuca varması için gerekli bir hanesi eksiktir. “Dim Lodge, ne zamandır orda duruyor?”

“Bayadır.. Neden sordun?”, der Cathber biraz temkinli bir şekilde.

“Ahhaaa! Hiçbir yerin ortasındaki o köy.. Themalsar savaşından sonra kuruldu, öyle değil mi?”, diye sorar Brom.

“Evet.. Ne olmuş ki? Themalsar savaşı oldukça uzun yüz yıllar önce oldu.. Ve o köyün kurulduğu yer de ‘hiç bir yer’ değil.”, diye alınmış sesle cevap verir yaşlı adam.

“O köyün kurulmasını sen sağladın!”, diye ünler Brom birden.

“Ben.. uhhmm.. bu konuda bazı şahsiyetleri.. ikna etmiş olabilirim.. zamanında..”, diye, cılız, utanmış bir ifadeyle söylenir Cathber.

“Muhteşem Gökler adına! Bu ormanda elinin değmediği bir şey var mı?”, diye hayretle sorar genç hobbit.

“Vardır, herhalde.. Orman mütemadiyen nefes alan ve değişken bir bütündür.”, diye geçiştirmeye çalışır yaşlı adam.

“Ama neden?”, diye sorar genç hobbit.

“Uhhmm.. sorduğun soru biraz muallak, Efendi Hobbit. Biraz daha spesifik sorarsan sanki kendimi daha az utandırmış olacağım.”, diye söylenir Cathber.

“Peki o zaman.”, der Brom. “Neden orada, hiçbir yerin kıç kıyısında bir köy kurdurttun ve neden her yerde parmağın var?”

 

“Uhhmm.. Öncelikle, ‘hiçbir yerin kıç kıyısı’ ifadene alındım. O bölge ağaç bakımından fevkalde verimli bir bölge. İşlenen ağaçlardan elde edilen kerestelerden ev, mobilya, at arabası, gemi, silah, mancınık ve daha bir çok şeyde kullanılabilecek üç farklı ağaç türünün uyum içerisinde yetiştiği bir bölge. Diğer sebebini zaten söyledim. Elf’ler biraz fazla kendi içlerine kapanmaya başlamışlardı. Themalsar Savaşında bunun zararlarını çok acı bir şekilde gördük. Kimse kimseyle konuşmuyordu. Kimse kimseye inanmıyordu. Kimse kimsenin sıkıntılarını umursamıyordu.. Ve düşman bu durumu aleyhimize çok iyi bir şekilde kullandı. Savaş bir – iki yılda lehimize bitebilecekken, dört – beş yıl sürde ve neredeyse aleyhimize bitiyordu.. O savaşın bugün bile kaç ‘on bin’ hayata mal olduğu bilinmiyor.. Ben sadece bunun bir daha tekrarlanmasını istemiyordum ve ellerimi havada sallayıp hayıflanmaktansa bu konuda bir şeyler yapmaya karar verdim, ve yaptım da. Neden her şeye burnumu sokmamla alakalı soruna gelirsek, bu.. şimdi cevap verebileceğim bir soru değil, Efendi Hobbit. Belki bir gün. Sadece şimdi değil.”, der Efendi Cathber ve genç Brom bu yaşlı adama, yaptıklarına, uzak görüşlülüğüne ve, bir anlamda, acımasızca alıp uyguladığı kararlara hayret eder.

 

“Hikayenin devamını dinlemek istiyor musun, istemiyor musun?”, diye biraz utanmış, biraz da deşifre olmuş olmanın verdiği rahatsızlıkla söylenir yaşlı adam.

“Tabi ki dinlemek istiyorum.”, der Brom ister istemez.

 

Laila doğduktan sonra Seraphim’in ailesi için işler biraz değişmeye başladı. Çocuklar ve torunlar.. bazen bir topluğun tüm inadını kırabiliyorlar. Ne kadar ilginç, öyle değil mi? Bir bebeğin, dünyadaki en aciz varlığın, böylesi muazzam bir etkisi olabilmesi.. Halbuki, Seraphim’e yapılanlardan dolayı elf’lerle şahsen görüşmeye gitmiştim ve söylediklerim bir kulaklarından girip diğerinden çıkmıştı.. Sevgili Seraphim’in geri dönmesine izin vermediler. Ama o kızcağız da artık dönmek istemiyordu. Dim Lodge’da bir evi, aşık olduğu bir erkeği ve yepyeni bir dünyası olan bebek Laila’sı vardı.. Neden geri dönsün ki? Bebek Laila büyümeye başlayınca elf’ler de ister istemez bazı kıpraşmalar oldu. Kızın kendi öz kültüründen tamamen kopuk, daha da kötüsü, annesine yapılanlardan sonra, elf’lere düşman olarak büyümesini istemiyorlardı ve en sonunda, küçük Laila’yı da getirmesi koşuluyla Seraphim’in ailesini ziyaret etmesine müsaade ettiler..

Dediğim gibi..

Ahmaklık..

O kız yaz demeden, kış demeden dört yıl boyunca neredeyse her ay küçük Laila ile birlikte iki gün süren o yolculuğu yaptı. Nevarki bir seferinde Seraphim’in babası hastalandığı için, elf’lerle ticaret yapan küçük bir grupla çıktı yola. Hava fevkalade soğuk olduğu için de Laila’yı almadı yanına. Ve yolda kurtların saldırısına uğradılar. Gruptan ağır yaralanmış bir şekilde sadece iki kişi kurtulabildi ve ne yazık ki Seraphim kurtulanlar arasında değildi.

Elf’ler cenazenin kendi köylerinde yapılmasını istediler —oldukça da yüzsüzce bir şekilde. Zavallı Darien ormancılarla elf’ler arasında bir sorun çıkmasın diye büyün hiddetini içine attı ve buna sesini çıkarmadı. Laila’yı kardeşi Aramsis ve  teyzesi Seleina’ya bıraktı ve elf’lerin köyüne, cenazeye gitti. Seliena o an hamileydi ve kız kardeşine olanlardan ötürü de tam anlamıyla perişan olmuştu. Cenazede elf’ler Seraphim’e olanlardan dolayı Darien’i suçlamaya kalktılar ve genç Darien’de onlara bir ormancı olmanın ne demek olduğunu harika bir şekilde göstermiş oldu. Tabii bu güzel Seraphim’i geri getirmediği gibi üzüntüden mahvolmuş Seleina’nın da düşük yapmasına sebep oldu. Zavallı kız. Elf’ler, dostu, sırdaşı ve kız kardeşi olan Seraphim’in cenazesine gelmesine izin verilmedikleri gibi, kızcağız bir de bebeğinden oldu.

Darien o kışı Dim Lodge’da kızı, küçük Laila ile geçirdi, ilk bahar geldiğinde de nesi varsa toplayıp Dim Lodge’dan ayrıldı ve kızıyla beraber Serenity Home’a yerleşti. En nihayetinde ve ahmakça inatları yüzünden elf’ler hem kızlarından, hem de torunlarından oldular.. oldukça da onursuz bir şekilde.. Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, elf’lerle ormancıların arasınının da ciddi bir şekilde açılmasına ve nefret odaklı sürtüşmelere sebep oldular. Sadece bu olayla, aralarında barış ve iletişim olması için verdiğim yüzlerce yıllık emeği neredeyse yok ettiler.

 

“Bu.. çok acıklı bir hikaye..”, der Brom sessizce ve düşünceli bir şekilde.

“Evet, Efendi Hobbit. Acıklı ve trajik bir hikaye. Aynı zamanda da ahmaklığın nelere mal olduğunu gösteren bir hikaye. İlginçtir, güzel Seraphim’in ölümünden sonra tam dört yıl boyunca neredeyse hiç durmaksızın Nurturing Heaven’a yağmur yağdı..”, der Efendi Cathber kindar bir sesle.

“Bunu senin yaptığını biliyorlarmıydı peki?”, diye sorar Brom ister istemez.

“Tahmin ettiklerinde eminim ama evim onların köyünden sadece bir gün mesafede olmasına rağmen bir kere bile bu konuda gelip benden bir talep yada ricada bulunmadılar. Sanıyorum yapacak başka işlerim olmasaydı, bugün bile o yağmur devam ediyor olurdu.. Elf’ler ‘başlarına geleni’ sabırla çekmeyi tercih ettiler ama dört yılın sonunda tarlaları da, ekinleri de tamamen mahvolmuştu ve ironik bir şekilde de Dim Lodge oduncularına muhtaç kaldılar.”, diye ekler Cathber, yüzünde haşin bir sırıtışla.

 

“Laila!”, diye ünler genç Brom birden. “Darien onu bir izci olarak yetiştirilmek üzere İzci Efendisi Davien’e vermek istiyordu!”

“İlginç..”, der Cathber ve dibinde yürüyen genç hobbit’e tek kaşı kalkmış bir şekilde bakar.

“İlginç olan nedir?”, diye sorar Brom.

“Senin bundan haberdar olman! Özellikle de bunun oldukça.. hatta fevkalade spesifik bir bilgi olduğunu düşünürsek..”, der yaşlı adam..

Brom birden gafına ayılır ve susar.

Efendi Cathber gülümser.

“Sorun değil, sorun değil.. Anlatmak istemiyorsan anlatmazsın, olur biter. Ama yolumuz uzun ve konuşmak daha keyiflidir.

 

Genç hobbit uzun bir süre sessizliğini korumayı tercih eder. Ama en sonunda başından geçenleri bu yaşlı ve ‘hafif kaçık’ adama anlatmaya karar verir. En azından bir kısmını.

Brom ilk ısırılışının ayrıntılarına girmez. Aslına bakılırsa ısırıldığı hiçbir durumdan bahsetmez ve olayı ‘içime doğdu’ yada ‘hobbit’lere özel bir yeti’ olarak geçiştirmeyi tercih eder. Nedenini kendisi de bilemez ama içinden bir ses, sanki bundan kimseye bahsetmemesi gerektiğini söyler ona —en azından şimdilik.

Genç hobbit evinden ayrılmasını, kuzeye, zigzaglar çizerek gidişini, yolda karşılaştıklarını, günlerce takılıp kaldığı haydut kampını ve Şerif Standorin, İzci Efendileri Davien ve Moorat’in o kampı basmalarını, oradan kaçışını, Croaking Mire’da başına gelenleri, pis ve bulanık suyun içine düşmesini, orada karşılaştığı dehşet yaratık ve ‘Muhafız’ kısmını atlayarak anlatır. Benzer bir şekilde Tinker Hills’e ‘uğradığını’, oradan da Miasmire’da yaşadıklarını, ‘merakından’ ve ‘hazır gelmişken’ görmek için Gulls Perch’in kenarından ‘teğet’ geçmesinden bahseder. Son olarak da Arashkan Irmağının kenarında kamp yapmak için durmasını ve yaşlı adamla karşılaşmasını, ‘İşte tam o sırada da siz çıkageldiniz!’, diye anlatır ve hikayesini bitirir.

“Bu.. fevkalade bir hikaye Efendi Hobbit.”, der yaşlı Cathber. “Ve bunu benimle paylaştığın için teşekkür ederim.”

Brom tedirgin bir şekilde omuzlarını silker. Yaşlı adamın, anlatığı hikayeye inandığından emindir. Yaşlı adamın, anlatığı hikayedeki boşlukları fark ettiğinden de emindir. Ama bunları sorgulamamasından dolayı da memnun olur zira hikayesini, böylesi sansürlenmiş olarak anlatmış olması bile kendisi için büyük bir adımdır..

 

Cathber ve Brom, iki gün sonra Tel’Shee dim’Ora’Nurturing Heaven’a varırlar.

Yaşlı adamın kendisine Seraphim Silverdûne’ün trajik hikayesini anlatması sonrasında, elf’leri ve köylerini çok merak ediyor olmasına rağmen genç Brom oraya uğramak noktasında isteksizdir. Cathber ondaki bu isteksizliğini gördüğünde, ilginç bir şekilde onu zorlamaz, benzer bir isteksizlikle kendisi de gitmez. Onun yerine güneye, yaşlı adamın evine doğru yönelirler..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Uhhmm.. Senin evin bu mu?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar genç hobbit, önünde duran harabeye bakarak. Sonra söylediği şeyin kulağa nasıl gelebileceğine ayılır ve düzeltir..

“Bu mu senin evin?”

..diye!

“İlkini tercih ederdim, Efendi Hobbit..”, der yaşlı Cathber alınmış bir şekilde.

“Ben.. özür dilerim.. Ne dediğimi bilmiyorum.”, der Brom utancından kıpkırmızı olmuş bir suratla.

“Sorun değil, sorun değil. Benim gibi yalnız başına yaşayan deli bir berduşun, herhangi bir hobbit’in eviyle kıyaslanabilecek bir evi olması mümkün değildi zaten.”, der esefli bir sesle.

“Yani..”, deyiverir Brom ve daha da kızarmış yüzünü elleri arasında gizler.

“Bu yaşlı adamı daha fazla yerin dibine geçirme istersen!”, der Cathber biraz kızarak.

“İstemem. Söz.”, diye cılız bir sesle cevap verir genç hobbit.

 

Genç Brom, yaşlı adamın evine bakar ve içi cızlar. Evin kapısı yarı açıktır ve sarkık vaziyettedir. Çatısı çökmüş ve kiremitleri dökülüp her yere saçılmıştır. Duvarlarında bariz delikler vardır ve çöken çatı yüzünden de evin küçük pencereleri de dışa doğru pörtlemiştir..

 

“Uzun zamandır gelmemiştim buraya.”, der yaşlı adam sanki kendi kendisine konuşuyormuş gibi. “Evi dahi olsa, insanın geri dönmek için bir sebebi olmayınca.. eh.. bu hale geliyor işte. Bu da sana bir ders olsun Efendi Hobbit. Bir erkeğin ‘çatısı’ vardır ve sadece o çatının efendisidir. Bir evi ‘ev’ yapansa kadındır. Eminim bu ifademden hoşlanmayacak birileri olacaktır ama önce yedi yüz yıl benim yaşadıklarımı yaşasınlar, benim gördüklerimi görsünler, bende olmayanları da kendi hayatlarından çıkarsınlar, ondan sonra gelip bana vaaz etmeye kalksınlar!”

Yaşlı adam, yan yatmış açık kapısını doğrultur ve yerine oturtmaya çalışır. Çok kısa bir anlığına bunu başarmış gibi görünür ama kapı çatırdar.. ve tamamen çürümüş bir şekilde yere dökülür.

“Hmmm..”, der Efendi Cathber. “Sanırım bu sefer biraz fazla uzak kaldım. Kaç yıl oldu? Dört mü, beş mi? Hayır, sanırım altı yada sekiz yıl ama on iki olma ihtimali daha fazla sanki.. Tamam. Buldum.. On altı sene! Evet. Sanırım biraz fazla uzak kalmışım..”

 

Brom hayretle adama bakar ve kendisinin evinden, bırakın on altı seneyi, altı ay bile uzak kalabileceğini düşüne—

Genç hobbit hayretle olduğu yerde kalakalır zira evinden ayrılalı iki yıl ve dört ay geçmiştir bile!

Brom tam anlamıyla şok olmuş bir şekilde, öylece durur..

İki yıl, dört ay!

Bu.. bir hobbit’in evinden, bahçesinden, çiçeklerinden, annesinin yadigar fincanlarından, şöminesinin sıcaklığından, kitaplarından ve keyifli tembel hayatından uzak kaldığı ve belki de hiç duyulmamış bir süredir..

Bu basit hesap.. ve sonucu, genç hobbit’in bir anda korkmasına sebep olur. Sanki erişilemez, yıkılamaz, içsel ve kendisini bir hobbit yapan en temel tabularının yıkılması anlamına geldiğini hisseder. Ve ısırılmasına da tamamen bir başka açıdan bakmasına sebep olur.

 

“Öylece orada duracak mısın, delikanlı? Yoksa gelip biraz işin ucundan tutacak mısın?”, diye sorar yaşlı adam umutsuzca evine bakarak. Sonra adamın yaşlı omuzları çöker, ve evinin kapısından ayrılır.

“Gel, Efendi Hobbit. Herhangi bir şeye başlamak için biraz geç oldu. Bu gün burada kamp kuralım. Yarın, tazelenmiş bir şekilde kalktığımızda bakarız. Şayet en ufak bir umut ışığı görürsek, işe başlarız. Umut yoksa güneye, yolumuza devam ederiz..”, der yaşlı adam yenilgiyle.

Brom sesini çıkarmadan gider, kuru çalı çırpı ve dal toplar ve ufak bir ateş yakar. Sonra yakınlardaki bir çayırdan su getirir ve yaşlı adamın sepetinden biraz patates, biraz patlıcan, biraz da mantar çıkartır, gözü bir anlığına, aylar —neredeyse bir yıl— önce, ilk bu sepeti açtığında gördüğü ve bir şekilde hala tap taze kalmayı başarmış olan çileklere takılır, daha önce defalarca olduğu gibi yine gözlerini kaçırır, sepetin kapağını kapatır ve tekrar ateşin başına gelir. Sırt çantasından küçük kamp tenceresini çıkartıp içine önce su koyar, sonra da patatesleri, panlıcanları ve mantarları doğrayıp tencerenin içine atar ve kaynamasını beklerken de çadırını çıkartıp kurar.

Bütün bunlar olurken yaşlı Cathber ise devrilmiş bir ağaç kütüğünün üstüne oturmuş, kayıp bir ifadeyle evinden kalan harabeye bakar.

Genç Brom, yemek hazır olunca iki tabağa yemeği boca eder, tabaklardan birini sessizce yaşlı adamın yanına bırakır, diğerini ise kendisi alır, ateşin başına oturur ve yemeye başlar.

Ateş başında geçen her gece, muhabbet gecesi değildir. Bazıları sadece sessizce geçirilen gecelerdendir ve belli ki bu gece, o gecelerden olacaktır..

Brom, bir yandan yemeğini yerken, bir yandan da yaşlı adamı seyreder ve bir anda adamın yüzündeki ‘kayıp’ ifadenin derinliklerine ulaşıverir;

Bu yaşlı, mazbut, hafif deli gibi görünen ve tamamen bir berduş hayatı yaşayıp bu uçsuz bucaksız ormanı, içinde yaşayan ağaçları, bitkileri, hayvanları, insanları, elf’leri, oger’leri, dwarf’ları ve genç hobbit’in daha görmediği ve muhtemelen de hiçbir zaman haberi bile olmayacak varlıkları korurken o kadar çok şeyinden vazgeçmiştir ki..

Adam, hayatında sevdiği tek kadını, beraber katıldıkları büyük bir savaşta gönderildiği afaki bir misyonda kaybetmiş ve bir daha bir başka kadının sıcaklığında huzur aramamış, devamlı görüp gözettiği ormanı dolayısıyla pek az uğradığı evi de artık bir harabeye dönmüştü..

Bu yaşlı ve yalnız adam şu anda bile belki sadece bir şeyi düşünmekteydi;

“Elime ne geçti?”

Yaşadığı 740 küsur yıl sonunda ve bütün yaşadığı ve yaşattıklarına karşın gösterebileceği hiçbir şeyi yoktu. Ne bir hayatı, ne bir sevgilisi, ne bir anıtı, ne de emeklerinin mirasıçısı olabilecek bir çocuğu..

Brom, kendi evinde, keyifli şöminesinin başında, annesinin antika fincanından çayını yudumlarken okuduğu kitaplarıyla yalnızlığın keyfini çıkarmasına karşın, ve çok da aceleye getirmemesi koşuluyla yine de bir gün güzel, mutlu bir kız bulma, ve zamanı gelince de çocukları olacağı umuduyla yaşamıştı. Yaşlı Cathber için ise bu asla olmamış ve belli ki artık olma ihtimali de yoktur..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Yaşlı Cathber, çekiç seslerine uyanır. Gece geç saatlere kadar oturmuş, sonra da derin bir hüzünle, öylece ateşin yanına kıvrılıp yatmış, şimdi de şiddetli bir baş ağrısıyla gözlerini açar ve etrafına bakınır. Sabah bitmek üzeredir ve öğlenin gelmesi de an meselesidir. Cathber ıkınarak kalkar ve, “Nedir bu gürültü böyle? Yaşlı bir adama kimsenin saygısı kalmadı mı artık?”, diye kış uykusundan erken uyanmış bir boz ayısı gibi asabice homurdanır.

“Günaydın, Efendi Cathber!”, diye genç hobbit’in aşırı mutlu sesini duyar ve sabahları ‘şirin’ kalkan gençler hakkında tam olarak ne düşündüğünü söylenmeye başlar.

“Kahvaltın, ateşin hemen yanında. Evinin arkasında biraz üzüm buldum. Hala hayatta olduklarını görünce toplayıp onlardan da koydum tabağa!”, der Brom aynı ‘şirin’ sesiyle.

Efendi Cathber yine homurdanır ama adı geçen tabağı görünce ister istemez susar. Tabağın yanında duran bir kova suyla ellerini ve yüzünü yıkar, sonra da oturup genç hobbit’in onun için hazırladığı kahvaltıyı yemeye başlar. Kalan son üzümleri de bitirince biraz kendine gelmiş gibi etrafına bakınır ve..

..öylece kalakalır.

Yaşlı adam hayretle evinin, yerine yeniden monte edilmiş kapısına, sökülüp, tamir edilip, tekrar yerlerine takılmış olan küçük pencerelerine,  kırılıp dökülenlerin yerinde yeni, doldurma tahta ve odunlarla kapatılmış duvarlarına bakar.

Başını kaldırdığında ise genç hobbit’i çatıda, kiremitlerle uğraşır halde bulur.

“Sen.. ne yapıyorsun evime?”, diye sorar hayretle.

“Bir şey mi dediniz, Efendi Cathber? Çok uzaktasınız. Dediğiniz şeyleri duyamıyorum.”, diye abartılı bir şekilde bağırır Brom.

Cathber kaşlarını çatar.

Tekrar ıkınarak ayağa kalkar ve genç hobbit’in üzerinde çalıştığı çatıya yaklaşır.

“Sana, evime ne yaptığını sordum.”, der yaşlı adam biraz asabice.

“Dün akşam siz, sabah olunca ‘en ufak bir umut ışığı varsa..’, demiştiniz..”, der Brom.

“Evet, demiştim.”, der yaşlı Cathber.

“Bende en ufak bir umut ışığı gördüm ve siz biraz yorgundunuz dün akşam, bende sizi uyandırmadan başlamaya karar verdim. Korkarım ben bir marangoz olmadığım için bazı yerleri ahşaptan ‘vitray’ tekniği kullanarak kapattım. Bir ara ormancılardan gelip onları düzgün ve kalıcı bir şekilde tamir etmelerini istemeniz gerekecek. Eminin rica ederseniz, buna gönüllü olacak bir kaç tanesi çıkacaktır. Kiremitlerin bazıları da kullanılamaz halde kırılmışlar. Onların yerine de az ileride ki çayın kenarında bulduğum geniş ve yassı taşları yerleştirdim ve aralarını da içine saman karıştırılmış çamurla kapattım. Gönüllü gelecek ormancılardan onları da tamir etmelerini isteyebilirsiniz.”, diye cevap verir Brom.

Cathber biraz daha kaşlarını çatar ama bir şey demez.

Yaşlı adam sesini çıkarmayınca Brom biraz rahatlamış bir şekilde tekrar kiremitleri çakmaya başlar. İşi bittiğinde kayarak aşağı atlar.

“İçeriyi de biraz süpürüp temizlersek, oturulabilir bir hale getirmiş oluruz. Müsait olduğunuzda ormanın bu tarafında ufak bir yağmur yağdırırsanız, nereler akıtıp sızdırıyor, görmüş oluruz.”, der. “Sonra da bahçeyle uğraşırız. Ben marangoz olmayabilirim ama bahçe olayından çok iyi anlarım.”

“Neden?”, diye sorar Cathber.

“Ne, neden?”, diye anlamamış gibi Brom’da yaşlı adama sorar.

Cathber, genç hobbit’e sessizce bakar.

Brom omuzlarını silker.

“Ben bir hobbit’im, Efendi Cathber. Bu ne demek biliyor musun?”, der ciddi bir sesle.

“Bu oldukça muallak bir soru Efendi Hobbit—”, diye başlar Cathber ama Brom araya girer.

“Bir hobbit, üç temel elementten oluşur, Efendi Cathber.”, der aynı ciddiyetle. “Birincisi; tembelliği, ikincisi; konforu.. üçüncüsü ise; EVİ! Bu üç elementin olduğu her yerde mutlaka bir hobbit vardır!”

“Bunun benim evime yaptıklarınızla alakasını kuramadım, Efendi Hobbit.”, der Cathber tek kaşı kalkmış bir şekilde.

 

“Siz tembellik nedir bilmezsiniz ve tembelin halinden de anlayamazsınız, Efendi Cathber. Bildiğinizi sandığınız şeye de gerçekte tembellik denemez. Konfor ise bugüne kadar sizin yakınınızdan bile geçmemiş belli ki.. Dolayısıyla sizden asla doğru düzgün bir hobbit olmaz! Ama bir ev, Efendi Cathber.. Herkesin ‘evim’ diyebileceği bir yeri olmalı.. Ve sizinki yıkılmış. Bir hobbit olarak, tembel fakiri olmanıza tahammül edebilirim. Konfor yoksulu oluşunuza da müsamaha gösterebilirim. Ama buna—”, der genç hobbit ve evi gösterir. “—sessiz kalmam mümkün değildi!”

 

Yaşlı Cathber alık alık önünde duran hobbit’e bakar ve söyledikleri şey zavallı adamcağızın zihnini çarpıtır!

Neden sonra mırıldanır.

“Uğraşınız için teşekkür ederim, Efendi Brom. Ama nadiren uğradığım bir yerdi burası..”

“‘Kimin kime faydası dokunur, kimin kime yardımı olur hiç belli olmaz bu dünyada..’ Bunlar sizin sözlerinizdi.. Zamanı gelince hepimiz, istesek de, istemesek de gideceğiz. Ama bir hobbit olarak son dakikama kadar tembel ve konforlu bir şekilde ve şu anda içinde olmasam da yine de bunun eviminde olmasını istiyorum. Gerçekte siz nadiren buraya uğramıyorsunuz, Efendi Cathber. Siz, buraya gelmemek için çaba gösteriyorsunuz..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bunu takip eden iki hafta boyunca genç Brom ve yaşlı Cathber evin tamiri ve bahçe düzenlemesiyle uğraşırlar. Bittiğinde evin hala herhangi bir hobbit’in eviyle kıyaslanacak durumu yoktur, ama üç temel elemente de sahiptir; tembelce ve konforlu bir şekilde oturulabilir ‘ev’..

“Hmmph!”, diye homurdandır yaşlı Cathber, göreceli bir konforla yanan küçük şöminenin önünde çarpık sandalyesinde oturmuş, elinde bir kenarı çatlamış eski fincandan sıcak çayını yudumlarken.

“Ne oldu?”, diye sorar genç hobbit, kendi oturduğu yerden, ayaklarını şömineye doğru uzatmış, bir başka fincandan kendi sıcak çayını hüpletirken. Genç hobbit’in fincanı çatlak değildir ve yaşlı adamın fincanı ile aynı setin parçası da değildir. Bu fincan, ortalama bir alıcının gözünde sadece burun kıvırtacağı kadar yıpranmıştır. Bir antikacı ise, üstünde bir zamanlar incelikle işlenmiş, pembe varak çiçekleri görecek ve fincanın yüzlerce yıllık ve paha biçilmez olduğunu, ağzı sulanarak itiraf edecektir —en azından kendisine!

“İtiraf etmeliyim ki bu yağmur altında ıslanmaktan daha keyifli.”, der adam.

“Di mi ama?”, diye keyifle sırıtır Brom ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Fazla rahat..”, der Cathber ve kendisi de çayını yudumlar.

“Ahhaaa..”, der genç hobbit. “Zamanla alışacağından eminim. Ama her ‘ilaç’ gibi, bunun da işe yaramasına izin vermelisin..”

Yaşlı adam ‘fırk’lar..

..ve aralarında duran küçük, iğreti tehpanın üzerindeki kil tabaktan bir kurabiye daha alır.

“Hamur işinden, bahçeden anladığın kadar anlıyorsun. Bu kurabiyeler harika. Hele onları bir fırında değil de bu acınası şöminede yaptığını düşününce..”

“Tembeller, dünyadaki en kuvvetli hayal gücüne sahip insanlardır..”, diye kendisi de kurabiyelerden bir tanesine uzanır, hafif çayına bandırır, sonra yemeye başlar.

“Eminim bunun için mantıklı bir açıklaman vardır.”, der Cathber.

“Tabii.”, der genç hobbit, tekrar sırıtarak. “Tembel olmaya devam edebilmek için, ‘bunu en çabuk ve en kestirme yoldan nasıl yaparım da tekrar şöminemin önünde mutlu bir şekilde oturabilirim?’ düşüncesinin üstesinden gelemeyeceği bir hayal gücü yoktur bu dünyada..”

Yaşlı adam kıkırdar.

“Teşekkür ederim, Efendi Hobbit.”, der Cathber. “Bunca yıldan sonra ilk defa ‘evim’ oldu.. Evim ve baktığımda rastgele çalı çırpı yerine düzenli bir ‘bahçem’..”

“Ben teşekkür ederim, Efendi Cathber. Sayenizde kendi başıma asla göremeyeceğim şeyleri gösterdiniz bana.”, diye samimi bir şekilde cevap verir Brom.

 

Cathber bunun üzerine sessizleşir.

Şömineden mutlu çatırtılar gelir.

Dışarıda hava kararır.

Uzun bir süre fincan, hüpletme ve kurabiye ‘kıt’latması dışında hiçbir ses duyulmaz.

 

“İstersen..”, der düşünceli bir şekilde yaşlı adam, neden sonra. “Seni evine gönderebilirim..”

“Ne? Nasıl yani?”, diye irkilir genç hobbit birden ve elindeki antika fincanı neredeyse düşürür.

“Benim ne olduğumu sanıyorum ki artık tahmin etmişsindir. Hoş, gizlemek için özel bir çaba da sarf etmemiştim doğrusu.”, der Efendi Cathber.

“İlk karşılaştığımızda, fırtınayı çağırdığınızı söylediğinizde bazı kuşkularım oluşmadı değil. Ayrıca burası için devamlı ‘ormanım’ ifadesini kullanmanız, başlı başına bir ilamdı.. Ama siz mevzu etmediğiniz için ben de nezaketsizlik etmek istemedim.”, diye itiraf eder genç hobbit.

“Bundan dolayı ayrıca teşekkür ederim.”, der yaşlı adam. “İstersen.. kapımın önündeki çınar ağacından, senin evinin bahçesindeki çınara bir kapı açabilirim. Teknik olarak hedef ağaca dokunmuş yada en azından onu görmüş olmalıydım, ama beraber olduğumuz bu son bir yıl boyunca bahçenden ve bahçendeki ağaçlardan, ve özellikle de çınarından o kadar çok bahsettin ki, görmüş gibi ayrıntılarını zihnimde canlandırabiliyorum.”

Brom hayret.. ve özlemle oturduğu yamuk sandalyede kalakalır.. Konuşmak için bir kaç defa ağzını açar ama herhangi bir ses çıkmaz.

Dahası, hemen yanınada peyda olan garip.. ve biraz da ürkütücü bir ‘hissin’ varlığına ayılır ve o his ona bu tercihin tamamen kendisine ait olduğunu ve önündeki ‘dönmek’ ile ‘devam etmek’ arasındaki iki seçenek ona kati bir şeyler söyler.

Geri dönerse evine, sıcak şöminesine, annesinin yadigar fincanlarına, kitaplarına, kıtır kurabiyelerine, ve muhtemelen de tembel, konforlu evinde mutlu bir şekilde yaşayıp gideceğini..

Devam etmesi halinde ise, evinden ayrıldığı geceden beri karşılaştığı bütün şeylerin aynısını ve çok daha fazlasını yaşayacağını, dahası bir gün geri döndüğünde, evine dair adı geçen şeylere kavuşmasına rağmen, muhtemelen bir daha mutlu olmayabileceğini söyler ona..

 

Brom Bumblebrim, kendisini dikkatle izleyen yaşlı Cathber’a bakar.

“Neden ben?”, diye soruverir.

Yaşlı adam, ona sessiz bir dakika boyunca bakar. Sonra gözlerini kısarak cevap verir.

“Sorunu yanlış kişiye soruyorsun, Efendi Hobbit. Ama düşünmen gereken asıl şey, sorduğun soru da değil.”, der ona.

“Nedir peki düşünmem gereken şey?”, diye sorar Brom kayıp bir sesle.

Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig sırıtır.

“ÇÜNKÜ sen..”, der.

Genç hobbit kaşlarını çatar.

“Hiç bi şey anlamadım.”, der hafif gıcık olmuş bir ifadeyle.

Yaşlı adam omuzlarını silker, yanında duran tabaktan bir kurabiye daha alır, kendi çayına bandırır ve ağzına atar.

“Ben de anladığımı söylemedim zaten!”, diye kıkırdar.

“Hiç yardımcı olmuyorsunuz, Efendi Cathber..”, diye homurdanır Brom.

 

“Sana bir seçenek verdim, delikanlı. Sanıyorum, sadece bu seçeneği sana sunmuş olarak bazı şeyleri anlama fırsatı da doğurmuş oldum. Gerisini senin düşünmen lazım.

Ben, bana verilen seçeklerden, bunca yüz yıl sonra ‘Elime ne geçti?’, diye sorulduğunda vereceğim cevap, ‘Hiç bir şey!’ olacak. Ama zaten yaptıklarım da asla benimle ve benim elde edeceğim kazançlarımla ilgili olmadı. Yaptıklarımı, ‘yaşadığımız dünya, ve bu dünyanın geleceği’ için yaptım.

Ben göçüp gittiğimde ve üzerinden yeterince zaman geçtiğinde bu dünyada kimse beni hatırlamayacak. Ama beni hatırlamayacak ‘özgür kimseler’ de olmuş olacak!”

 

Genç hobbit, muallak olduğu kadar da ‘kocaman’ olan bu cevap karşısında tökezler. Brom kendisini hiçbir zaman önemli biri olarak görmemiştir. Ancak evinden ayrıldığı geceden beri karşılaştığı şeyleri düşündüğünde; Croaking Mire’deki dehşet yaratığı, onun bu dünyada serbest kalmasını engellemek için binlerce yıldır başında nöbet tutan ‘Muhafızı’, büyülü korumaları dolayısıyla kimsenin giremediği Sessiz Gnome’ların köyünü ve orada yaşadıklarını, Gulls Perch’e girmesine ‘izin verilmiş’ olmasını, dünyada hayatta olan pek az ölümlünün oturup ‘muhabbet’ ettiği anne Titania’yı, onun vadisini kurtarmak için verdiği mücadeleyi ve bunun için yapmaz zorunda kaldığı şeyleri, güzel, saf ve olağanüstü Aremela’sını, ve garip bir ‘tesadüfle’ bu yaşlı adamla; yedi yüz kırk küsur yıl önce Themalsar’da savaşmış olan Cathber Gwet’chen Bolgrig ile karşılaşmasını düşünür.

 

“Göster bana.”, der sessizce.

Yaşlı adam ‘hımpf’lar ve yavaşça yerinden kalkar. Ağır adımlarla küçük kulübenin kapısını açar ve kararmakta olan akşam ışığında bile güzel görünen bahçesine çıkar.

Genç hobbit ise sessizce onu peşinden takip eder.

Yaşlı adam bahçesinin kenarındaki koca çınarın yanına geldiğinde nazikçe ağaca dokunur.

“Benden daha yaşlı bildiğim tek sen varsın. Tamara ile senin gölgende karşılaşmıştık, hatırlıyor musun?”, der yaşlı adam. Sonra Brom’a döner ve kıkırdar. “..Ve ilk kavgamızı da o zaman yapmıştık! İkimizde bu kıymetli ağacın hediye edeceği bir ‘asa’nın peşindeydik. İkimiz de asayı istiyorduk ve ikimizde hakkımız olduğunu düşündüğümüz o asadan vazgeçmek istemiyorduk. Tamara.. ateşli bir kızdı.. Ateşli ve inatçı.. Ben de inatçıydım ama sanırım onun kadar yakıcı bir güzelliğe sahip değildim!”

Brom, yaşlı Cathber’in eşinden bu kadar ‘mutlu’ bir şekilde bahsettiğine ilk defa müşahade eder.

“En sonunda ona, asayı alabileceğini, benim ise yeni bir asa için iki yüz yıl bekleyebileceğimi ve bunun sorun olmayacağını söyledim.”, der yaşlı adam ve dolu gözlerle gülümser. “Asayı o aldı. Ama ben de onu almış oldum! Hayatımda yaptığım en değerli, ve en güzel takastı bu..”

Brom gülmek ister ama nedense sadece kendi gözlerinin de dolduğunu hisseder.

“Senden küçük bir ricada bulunacağım, Tamara; bu delikanlının evine bir kapı açman. Geçtiğimiz bu bir yılda hayata dair unuttuğum o kadar çok şeyi bana farkında olmadan hatırlattı ki.. Ve bükülmüş evimi tekrar ayağa kaldırdı. Bence eve dönmek istiyorsa, bunu hakketti..”

Brom, yaşlı adamın ağaca eşinin adıyla hitap etmesini hayretle karşılar ve bir anda bu dünya hakkında ne kadar az şey bildiğini anlayıverir. Dahası, adamın neden evine dönmek istemediğine de ayılır.

Genç hobbit, Efendi Cathber’in ağaca neden ‘Tamara’ diye hitap ettiğini anlamaz. Ama her eve döndüğünde yada her kapısını açtığında ilk gördüğü şeyin o ağaç olması bu yaşlı adamı ne denli kahredebileceği konusunda bazı tahminleri vardır. Genç hobbit, kendisinin de bir gün bir ağaca ‘Aremela’ diye hitap edip etmeyeceğini düşünür..

Yada..

..yeleğinin pek az kullandığı iç cebinde sakladığı toğumları, hobbit evinin arka bahçesine ektiğinde yetişeceğini umduğu çileklere..

Aremela..

..diye mi hitap edecekti?

 

Yaşlı çınar birden esner gibi gerilir.

Ve gövdesinde, bir insanın eğilerek, bir hobbit’in ise hoplaya zıplaya geçebileceği bir gedik açılır..

Brom hayretle gediğin içinde Bowling Hills’i, sonra Greener Kasabasını, en sonunda da evinin güzel bahçesini, bahçesindeki ağaçlarını, çiçeklerini ve ailesinin ona bıraktığı güllerini ve.. evini görür..

Genç hobbit göz yaşları içerisinde dizlerinin üzerine çöker..

..zira Brom Bumblebrim kararını çoktan vermiştir.

 

Evet.

Bir gün evine, sıcak şöminesine, kitaplarına, annesinin yadigar fincanlarına, mutlu çörek ve kurabiyelerine, bahçesine ve güllerine geri dönecektir. Döndüğünde ise mutlu olup olmayacağı kati değildir. Ama evine tekrar ayak bastığında, iç cebinde sakladığı çilek tohumlarının, o tohumlar için verilen hayatın ve yapılan fedakarlığın hakkını da vermiş olarak dönmüş olacaktır.

 

“Gördüm ve teşekkür ederim, Efendi Cathber.”, der Brom sessizce.

“Gitmeyeceksin.”, der yaşlı adam ve bunu bir soru olarak sormaz.

“Bir gün, evet. Daha değil.. Evim ve tembel konforum hiçbir yere gitmiyorlar. Ama ben şimdi gidersem, elime bir daha geçmeyecek, ve belki de sadece küçük bir hobbit’e ihtiyaç duyulabilecek fırsatları da kaçırmış olacağım.”

 

Efendi Cathber, yüzünde belirmiş bir kahırla yavaşça kapanan gediği seyreden küçük dostuna bakar, ve  gülümser.

Bir elini genç hobbit’in omzuna koyar ve, “Bilgelik sana erken yaşta gelmiş, Efendi Hobbit.”, der nazikçe.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Genç Brom, yaşlı Cathber’le bir kaç gün daha kulubede kalırlar. Sonra da tekrar ‘fırtına avı’ için yola koyulurlar. İş daha bitmemiştir ve bir hobbit, başladığı işi yarıda bırakmaz. 

“Evinize tekrar döneceğinizi umuyorum, Efendi Cathber. Ve bunun için de sizden bir on altı yıl daha beklememenizi rica ediyorum.”, der Brom.

“Bu yolculukta bir şeyler öğrenen tek kişi sen değilsin, delikanlı.”, der Cathber sırıtarak. “Bana tembelliği olmasa da,  evimin kıymetini ve konforunu göstermeyi başardın. Ki bu da beni üçte iki hobbit yapıyor.”

“Bu kabul edilebilir bir oran, efendim.”, diye başıyla onlar genç hobbit.

Cathber kıkırdar.

“Sırada neresi var?”, diye sorar Brom.

“Sırada güneydeki komşularımız var; Elder Hills dwarf’ları..”

“Aaaaa.. Dwarf’lar.. Bu iyi..”, der Brom kaşları çatılı bir şekilde.

Yaşlı Cathber’in tek kaşı kalkar.

“Neden?”

Genç hobbit’in suratında haşin bir ifade belirir.

“Çünkü onlara söyleyecek bir çift lafım var!” 

 

 

 

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VIII ile
devam edecek..

 


Brom Bumblebrim, hiç farkında olmadan bu yaşlı ve yalnız adama, sadece bir kaç ay sonra ve çok uzaklardan bir çocuk gönderecektir..

Bu çocuk boynuzlu doğacak ve bundan dolayı annesi taşlanarak köyünden kovulacak ve saklandığı ormanda da yaralarından dolayı ölecektir. Anneyi ve kasılmış kolları arasında tuttuğu ve hala hayatta olan küçük bebeğini birisi bulacaktır. O kişi de Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig’in kendisi olacaktır.

Yaşlı Cathber hayretle ‘kendisine sunulan’ bu bebeği alacak ve asla sahip olamadığı bir şeyi, kızı ve emeklerinin mirasıçısı olarak yetiştirecektir.

Efendi Cathber bu kıza ‘Tanrı’nın izniyle’, anlamına gelen ‘Inshala’ adını verecek ve bu küçük, sevimli yaratık büyüyecek, hem babası, hem de efendisi olarak gördüğü Cathber’in ölümünden sonra Rituel Ormanını sahiplenecek ve ‘bir sonraki nesil’ olarak onun mirasını devam ettirecektir..

Bu hikaye için bkz. “i, inshala. i, belong” 

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part One)

Shared Dreams
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Gecenin karanlığında, yoğun ağaç ve çalıların ardında hayal meyal parıldayan bir çift yeşil, cam gibi saydam göz, kısılmış bir şekilde yaşlı adamı takip etmektedir. Gözlerin sahibi, yetişkin bir insanı kapıp götürebilecek kadar güçlü ağzını açar ve uzun, ıslak, zımparamsı diliyle ağzın yanlarından aşağı doğru meyleden nerdeyse üçer karış uzunluğundaki hançer dişleri sessiz bir şapırtıyla yalar, sonra koca küt burnunu ıslatır, iyi göğsünün derinliklerinden, gök gürlemesini andıran bir hırıltı kaçar. Üç yüz küsür kiloluk muazzam cüssesine rağmen yine de yer çekimini inkar edercesine bir fısıltıyla dev patisini bir adım daha ileri atar ve tüm kasları sıçramaya hazır bir şekilde gerilir..

“Efendi Cathber..”, diye, hırıltılı, imalı bir ses duyulur ve yaşlı adamın yanında karalar içinde bir adam peyda oluverir. “..Sizi bulduğuma pek sevindim.”

Yaşlı ‘Efendi Cathber’ bir an irkilir, karalar içindeki sinsi adamı görünce temkinli bir şekilde rahatlar.

“Merhaba, genç..?”, diye vızıltıyı andıran kısık ve kırık bir sesle sorar yaşlı adam.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim..”, diye tanıtır kendisini karalar içindeki sinsi görünümlü adam.

“Aaaa.. Efendi Aager. Saygı değer Şerif Standorin sizden bahsetmişti.”, diye dişlek bir şekilde sırıtır Efendi Cathber.

Aager Fogstep, Efendi Cathber’i farkındasız bir evhamla inceler. Yaşlı adam sadece yaşını geçmiş değil, yaşını geçeli yüz yıllar geçmiş biri gibidir zira kel kafasında saç kalmamış ve bu hali çok, ama çok uzun zaman önce gerçekleşecek kadar ‘güneş görmüş’tür. Uzun, ak sakalları neredeyse beline kadar inmiş ve çöp gibi kolları, yırtık cübbesinden görünen sıska bacakları ve kambur haliyle acınası bir haldedir.

Aager gördüklerine rağmen doğal temkini elden bırakmaz. Şerif Standorin, Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ve iki İzci Efendileri, Devien ve Moorat’in bu yaşlı adam hakkında konuşurken gösterdikleri saygıya bakılırsa, söz konusu saygı adamın yaşı ile sınırlı değildir.

Aager rivayet ve dedikodulara özellikle kulak kabartan biri değildir. Sadece göz ardı edecek kadar ahmak ve kibirli değildir, o kadar.

Ve kümülatif rivayetlere de bakılırsa, bu iki büklüm görünümlü yaşlı adam, Themalsar Savaşında bulunmuştur.. sekiz yüz elli yıl önce!

“Şerif sizin geleceğinizi, ve belki de şahsım gibi muhabbet etmeyi pek seven birisinin varlığının sizi mutlu edeceğini düşündü.”, der Aager ve bunu söylerken hicvetmez, gülümsemez ve kaşlarını çatmaz.

Düz ve tam anlamıyla ifadesiz bir yüzle söyler.

O güne kadar o yüzde ‘mutlu’ herhangi bir ifade asla oluşmamış biri gibi..

..Ve kapkara gözleriyle ormanın karanlığını süzer.

“Standorin her zaman çok düşünceli bir çocuktu..”, diye sırıtır Efendi Cathber.

“Evet, efendim.”, diye onaylar Aager muallak bir şekilde. “İsterseniz yola koyulalım. Mesafe biraz uzun.”

“Hayırdır, genç Aager. Tedirgin gibisiniz.”, diye neşeli bir kıkırtıyla sorar Efendi Cathber.

“Emin değilim, efendim.”, diye cevap verir karalar içindeki adam, sözlerini, gözleri gibi kısmış bir şekilde.

“Endişelenmenize gerek yok Efendi Aager. Vahşi ve yırtıcı hayvanlar benim gibi yaşlı bir adama musallat olmazlar zira onların istediği şey bende yok; Et!”, der ve kıs kıs gülmeye başlar Cathber ve garip bir adınımla, hoplaya topallaya yürümeye başlar.

Aager Fogstep yaşlı adamın elli adım kadar ilerlemesine izin verir. Sonra sesiz, hırıltılı sesiyle tıslar.

“Her ne isen, çık ortaya. Orada olduğunu biliyorum!”

Karalar içindeki adam uzun bir süre kıpırdamadan öylece durur yerinde, ama ormandan herhangi bir cevap gelmez.

Efendi Cathber’e yetişmek için döndüğünde arkasından çok hafif, anca duyulur bir ses gelir.

Aager hayatını ölüm ile raks ederek geçirmiş biridir. Nevarki ölüme bu kadar yaklaşmış olduğunu bildiği sadece iki anısı vardır.

Arkasından duyduğu ses ise o iki anıdan tamamen farklı bir ölümdür zira bu insanî değil, tamamen vahşi, kural ve kuramlardan beri, göğsünü sıkıştıran, derin bir hırıltının sesidir.

Aager, yaşlı Cathber’in peşinden gitmeye başlar. Ancak, ve belli etmeden, belindeki keskin bıçaklardan bir tanesini, kınıyla birlikte yere ‘düşürür’..

..ve kendisine has sessiz adımlarla gözden kaybolur.

✱ ✱ ✱

Inshala ‘la fey’ Frostmane, yüzünde mutlu bir ifadeyle gözlerini açar. Saf ve şaşkın bir şekilde etrafına bakınır ancak beklediği gibi masmavi bir gökyüzünü göremez. Kaşları hafif çatılır ve başını döndürüp etrafına bakınınca kendisinin bir mağaranın içinde olduğuna ayılır ve küçük bir kedi gibi gerinirken yavaş yavaş neden bu mağarada olduğunu hatırlamaya başlar ve bir anda irkilir. Hafif panik içerisinde kalkar yerinden küçük, sıskası çıkmış kız.

“A.. Aager?”, diye hem tedirgin, hem de korkudan pır pır atan kalbini zapt etmeye çalışır bir telaşla seslenir.

“Buradayım, küçük bayan.”, diye Aager’in hırıltılı sesini duyar ve bir anda kızın içine su serpilmiş gibi rahatlar.

“Ben.. ben gittiğini sandım!”, deyi verir küçük kız.

“Sensiz nereye gidebilirim ki?”, diye ciddi bir şekilde cevap verir karalar içindeki Aager ve oturduğu ateşin başından kalkar ve küçük kıza döner. Elinde bir çubuğa saplanmış ve kötü bir şekilde de yakılmış patatesi ve hafif ezilmiş teneke bir bardağı kıza doğru uzatır. “Dikkat et. Patates sıcak. Adını telaffuz edemediğim ‘şeysi’ çayın da..”

Kız çok kısa bir anlığına, Aager’in gerçekten önünde olup olmadığına emin olmak istiyormuş gibi ona alık alık bakar, sonra yaptığı şeye ayılır ve kızarmış bir ifadeyle patatese uzanır..

..ve küçük bir ‘Ayy!’ sesiyle elini yakar.

Aager gülümser ama bunu sessizce yapar. Kızın ‘şeysi’ çayını onun yanına bırakır, ateşten kendisi de bi çöp yanık patates kapar, kıza bıraktığı teneke bardaktan daha da vahim bir halde olan bir başka bardağa acı kahve doldurur ve küçük kıza doğru meyledip onun yanına çömer.

“Bu ‘şeysi’ çayı değil ki ama. Tarçınlı kırmızı çalı çayı —Rooibos!”, diye düzeltir Inshala ister istemez ve ezik teneke bardaktan keyifle bir yudum hüpletir.

“Ve bunu benim ezberlememi bekliyor olman, hayret verici.”, diye sırıtır Aager.

“Neden olmasın ki?”, der ve soymaya çalıştığı sıcak patatesle elini tekrar yakar. “Uff.. çok sıcakmış ama.”

“Biraz beklersen yeterince soğur.”, der Aager.

“Ama çok acıktım!”, diye mızmızlanır küçük kız.

Aager sessizce uzanır ve sıcak patatesi alır, haşin bir-iki hareketle yanık kabukları yolar ve patatesi ikiye böler..

..ve ikiye bölünmüş patates bir anda soğur!

“Teşekkür ederim.”, der Inshala mutlu bir şekilde. “Ama bitkiler hakkında bilgilere nerede ne zaman ihtiyaç duyulur bilinmez, öyle değil mi Aager Fogstep?”

Aager bir anda eskiyi hatırlar. Çok eskiyi..

Drashan kadar eskiyi.

Aager, daha genç bir delikanlıyken yanında çalışmaya başladığı Primrose’u hatırlar.

“Simyanın kökü, sadece hangi maddeleri nelerle karıştırdığında ne elde edeceğini öğrenmek değil, her maddeyi, her bitkiyi ve her sıvıyı bilmeyi gerektirir. Bunu asla unutma delikanlı. Simya tehlikeli bir bilimdir ve ona gerekli saygıyı göstermezsen, seni öldürür..”

Primrose böyle başlamıştı ona verdiği ilk derse.

Ve gerçekte Aager kırmızı çalı çayına Rooibos denildiğini de bilir. Sadece Inshala’nın sesinde ona huzur veren bir tını vardır ve karalar içindeki adam o tınıyı duymaktan hoşlandığı için kıza itiraz etmektedir..

“Herkesin gittiğine hala inanamıyorum.”, der Inshala bir anda ve sesinden bu konuda mutsuz olduğu açıkça anlaşılmaktadır.

“Herkesin gitmesi gereken yerler var. Umarım akıllı davranırlar ve sağ salim, tek parça halinde tekrar görebiliriz onları.”, diye mırıldanır Aager.

“Tedirginsin.”, der küçük kız bir anda.

“Evet. Bu, Udoorin’i ilk defa tek başına bırakmışlığım olacak.”

“Udoorin abi senden çok şey öğrendi ama ki! Ve yanında Lorna ve Anglenna ablalar da var.”, diye teskin etmeye çalışır Inshala, Aager’i.

“Bakıyorum ‘Ördek Dudak’la aranı yapmışsın, küçük bayan.”, diye gülümser Aager.

“O ördek dudaklı değilmiş ki. Annesi yüzünden devamlı kızgınmış. Gitmeden önce uzun uzun konuştuk.. Ben onun saçlarını örerken. Çok güzel saçları varmış yaaa.. İpek gibi.. Ve çok uysal!”, diye kaşları hafif çatılı bir şekilde anlatır Inshala.

“Uysal mı? Anglenna mı uysal?”, diye biraz şaşırarak sorar karalar içindeki adam.

“Hayır yaa.. Saçları çok uysal! Elime aldığımda, nasıl örmek istiyorsam o yöne, sanki kendi kendilerine hareket ediyormuş gibi şekil alıyorlardı.”

“Bremorel ablanın saçları da çok güzel ama onunkiler biraz kendisi gibi; hırçın ve inatçı! Nasıl yaparsam yapayım, o şekle girmemek için çaba sarf ediyorlardı sanki. Zaten ördükten bir saat sonra da Bremorel abla devamlı saçlarıyla oynadığı için, çözülüyordu yine. Themalsar’dayken beni çileden çıkarmıştı!”, diye alt dudağını pörtleterek söylenir küçük kız.

Aager gülümser.

“Anglenna ablanın annesinin onun saçlarını hiç örmediğini biliyor muydun? Pis cadaloz şey!”, diye hışmeder bir anda. “Benim bi kızım olsa, her gün örerdim onun saçlarını ki!”

Genç adam dayanamaz ve kıkırdar!

Aager.. kıkırdar!

Küçük kız patatesini bitirdiğinde biraz kendisine gelmiş gibidir. Ilımaya başlamış tarçınlı kırmızı çalı çayını da bitirip kalkmaya meyleder ama Aager kızın eline bir tane daha yanık patateslerden tutuşturur!

Kız önce patatese bakar, sonra da Aager’e.

“Ama ben doydum ki!”, diye sevindirik bir şekilde sırıtır.

“İlkini kendin için yedin. Bunu ise benim için yiyeceksin.”, der Aager.

Kız alt dudağını tekrar pörtletir.

“Ama ben doydum ki yaaa..”, diye sızlanır.

“Lütfen, Inshala. Biraz kendine gelmen lazım artık.”, der karalar içindeki adam ciddi bir ifadeyle.

“Kendimdeyim ki!”, diye söylenir küçük kız.

“Inshala. Lütfen. Benim için yeyiver.”

“Ama.. ama bu çantaş!”, diye mızmızlanır Inshala.

“Çantaş?”

“Çatnaj.. Şatnaç.. Jantaş..”, diye afallar ve kızın yüzü fena halde kızarır.

“Umm.. Şantaj?”, diye nazik bir şekilde önerir Aager.

“Evet, ondan işte!”, der kıpkırmızı suratla. “Çantaj! Senin yaptığın bu ama ki!”

“Pek sayılmaz, ama artık beraberiz ve bize bakacak bir Lady yok yanımızda. Zayıf düşmeni istemeyiz, öyle değil mi?”

“Düşersem beni tutarsın.”, der kız ve karalar içindeki adamın bir anda yüzünde oluşan ifadeden biraz korkar. O ifadeyi daha önce bir defa görmüştür ve tekrar görmek asla istez. Daha doğrusu, ‘sevgilimi’ olan bu adamın yüzünde o ifadenin bir daha oluşmasını istemez ve ivedilikle patatesin kabuklarını yolar ve büyük teşebbüsle hepsini ağzına tıkıştırmaya çalışır.

“Mfff mffım fıfafım fi!”, diye bir şeyler söyler.

Aager sesini çıkarmaz. Yavaşça kıza uzanır ve bir eliyle nazikçe kızı çenesinden tutarken, diğer eliyle de cebinden çıkardığı temiz bir bezle kızın yüzünü ve küçük dudaklarını temizler.

“Hepsini bir anda tıkıştırmamanı tercih ederdim. Seninle çok uzun bir hayatı paylaşmayı diliyorum, güzel Inshala. Ama bunun için sağlığına da biraz imtina göstermen gerekiyor. Bunu artık kendin için değil, bizim için yapmalısın.”, der sessizce, ve bunu da kendi gözlerini kızın muhteşem gözlerinden ayırmadan söyler.

Kızcağızın gözleri dolar.

Ve ağzına tıkıştırdığı patatesi zorlukla yutar.

“Ben.. ben özür dilerim. Üçüncü patates için hazırım ki!”

✱ ✱ ✱

Bir yerlerden at bulmamız gerekecek. Yolumuz oldukça uzun. Ta Durkahan’a kadar yürümeye kalkarsak oraya vardığımızda iş işten geçmiş olur.”, diye söylenir Aager. “Ve her yerde Orken sürüleri varken nereden nasıl at bulabileceğimizi bilmiyorum.”

“Ben.. ben hiç ata binmedim..”, der Inshala küçük bir sesle. “Düşersem her yerim kırılır ki.”

“Öğrenmesi çok da zor değil, küçük bayan. Olmadı almayı düşündüğümüz gibi iki at alırız, sen arkamda oturursun, at yorulduğunda diğerine geçeriz. Bu şekilde iki misli yol almayız ama yine de Orken’lerle aramızdaki mesafeyi ciddi bir şekilde de açmış oluruz.”, der karalar içindeki adam.

Inshala bir an durağanlaşır ve yüzünde mutsuz bir ifade belirir.

“Korkulacak bir şey yok. Ve yanlış bilmiyorsam sen atlarla konuşa da bilirsin.”, der Aager ve gülümser, ancak bunun küçük kızın üzerinde olumlu herhangi bir etkisini görmeyince biraz kafası karışır zira hayvanlar söz konusu olduğunda bu kızın çekinebileceğini düşünemez.

“Ne oldu, bebeğim? Sanıyorum ki sorun atlarla ilgili değil.”, diye düşünür küçük kızın zihninde.

Kız yine cevap vermeyince Aager onun yanına gider ve nazikçe kızı kendisine doğru döndürür.

“Sorun nedir? Bilmeden yanlış bir şey söyledim sanırım..”

“Sorun yok. Ve sen yanlış bir şey söylemedin Aager Fogstep.”, diye kızın sesini duyar zihninde Aager.

“Inshala. Seni rahatsız eden bir şey olduğunu hissedebiliyorum. Bir birimize açık olacaktık.”, der nazikçe kıza.

“Ben.. ben ne zaman ‘küçük bayan’ olmaktan kurtulacağım?”, diye bir anda ağlamaya başlar kız. “Beni hep küçük olarak mı göreceksin?”

Aager hayretle kıza bakar, sonra onu kollarına alır.

Sıskası çıkmış kız daha içli bir şekilde ağlar.

“Halbuki artık on altı yaşında bile değilim. Bari Na-ammen yolunda on yedime basmıştım!”, diye içli bir şekilde inler kız.

Aager kıza sarılmaya devam eder ama söyleyecek doğru bir şey bulamaz.

“Hep küçük olarak kalmak istemiyorum. Themalsar’dayken bana küçük muamelesi yapmıyordun halbuki. O kadar mı çirkinim artık?”, der boğuk bir sesle ve hıçkırmaya başlar.

“Inshala..”, diye kızı teskin etmeye çalışır Aager.

“O zaman bana dobraca ve denginmişim gibi bakıyordun. Şimdiyse bana küçük bir kıza bakar gibi bakıyorsun..”, diye inlemeye devam eder Inshala.

“Inshala..”, diye tekrar kıza seslenir Aager.

“Sıska olmam benim suçum değil ama ki.. Söz daha çok yemek için elimden geleni yapacağım. Sosyal şeysini de çok öğrendim ve o zaman ki gibi yabanî de değilim artık. Sebebini bir türlü anlayamasam da, sırf hoşuna gittiğini söylediğin için bu pis boynuzları bile gizlemiyorum.”

“Inshala..”, diye tekrarlar kendisini Aager.

“Daha ne yapmam gerekiyor benim küçük olmadığımı görebilmen için? Bilmediğim şeyleri yapamam ama ki! Beni hala küçük olarak görüyorsun ama büyük görmen için ne yapmam gerektiğini söylemiyorsun!”

“Inshala..”, diye cılız bir sesle dener şansını Aager.

“Kavgalarda da artık aptal bir dağ keçisi gibi dalmıyorum düşmanın arasına bile.. Lady abla diğerlerine nasıl kızıyorsa bana da aynısını kızıyor. Merisoul abla ise bana ‘cilve’ yapmam gerektiğini söyledi ama cilvenin ne olduğunu söylemedi. Sana aptal bir kız olduğumu söylemiştim. Bilmiyorum bir çok şeyi ama öğrenirim ki. Neyim eksik benim? Birileri size anlatmış her şeyi ama benim etrafımda anlatacak kimsem yoktu. Anlatmadığınız şeyleri nasıl bilebilirim ama ki?”

INSHALA!”, diye sert bir şekilde seslenir Aager kıza en sonunda.

Kızın sesi bir anda kesilir Aager’in zihninde ve iri, dolu gözlerle öylece kendisini sarmış adama bakar.

“E.. Efendim..”, diye korkmuş bir şekilde kekeler kız.

“Sana, küçük bir kıza sarılıyor gibi mi sarılıyorum?”, diye çatılı kaşlarla sorar kıza karalar içindeki adam.

“Bi.. Bilmem.. Senin hiç başkasına sarıldığını görmedim ki..”, diye söylenir kız.

Aager hiçbir şey söylemez bunun üzerine. Kıza sadece, yüzünde beliren hafif ürkütücü gülümsemeyle bakar..

..ve Inshala bir anda ayılıverir.

“Ben başkalarına dokunmayı seven biri değilim, Inshala. Dahası, başkalarının da bana dokunmasından hoşlanmıyorum ve buna pek az tahammül gösterebiliyorum. Sebebini sorarsan, bilmiyorum. Belki de kimseye, onlara sarılacak kadar güvenmediğim içindir. Yada sadece huysuz adamın teki olduğum için.. Hayatımda karşılaştığım ve buna istisna gösterebildiğim, sadece bir kişi oldu ve o da sensin ve bunun sebebi de sadece sana güvenmemle sınırlı değil.

Tıpkı aptallara tahammül edemediğim, ama seninle beraber aptal olmak beni tahmin edemeyeceğin kadar mutlu ettiği gibi. Tıpkı dans etmekten hoşlanmadığım ve bu güne kadar hiç ilgilenmemiş olmama rağmen seninle dans etmenin bana ‘doğru’ gelmesi gibi.. Ben şarkı da dinlemem çünkü benim için şarkı sadece bir vakit kaybı ve şarkı söylenen ortamlar aynı zamanda gardımızı da indirmemize sebep olduğu için. Ama senin o mırıldandığın şarkı beni eritiyor ve beni uçuruyor..

Şimdi sana bunları ‘küçük’ bir kızla yapabileceğimi düşündüren nedir?

Seni Themalsar’dayken de küçük bir kız olarak görmedim, Themalsar sonrasında da, gerçek yaşını öğrendiğimde de..

Dahası, her ırkın olgunluğa ulaşmasının yaşı farklıdır. Bir elf on altı yaşındayken teknik olarak hala bir ‘bebek’tir. Yüz yaşına kadar da bir çocuktur.

Ben bir insanım ama çocuk olma lüksümü beş yaşımdayken çoktan geride bırakmıştım. Tahmin ediyorum, sen bundan bile önce terk etmek zorunda kaldın. Bununla beraber, içine doğduğumuz koşullar her ne olursa olsun, yine de hem bedensel, hem duygusal, hem de zihinsel olgunluğa ulaşmamız yine de yıllara dağılan bir süreç.

Ben bir çok kavgaya girdim. Çoğunu istemedim ama zorunlu bırakıldım çünkü kavga etmememin bir zayıflık olduğu sanılan bir ortamda doğdum. Aynı şekilde bir çok da can aldım, bir çokları da benim canımı almaya çalıştı. Dolayısıyla kavga etmeyi ve can almayı çok iyi beceren birisi oldum.

Peki bu beni olgun birisi mi yapıyor? Kız kardeşim için bir zamanlar canımı bile verirdim. Ama sana yaptığı şeyden sonra onu ellerimle öldürmek istedim ve üçümüz arasında olgun davranabilen bi sen vardın ve sen bana seni ‘küçük’ bir kız olarak gördüğümü sanıyorsun..

Hayır, Inshala. Seni bir çok muhteşem şey olarak görüyorum ama ‘küçük kız’ bunların arasında yer almıyor. Nevarki sen de benimle aynı kırık kaderi paylaşıyorsun. İkimiz de çok küçük yaşta, çok kötü şeylerle karşılaştık, daha da kötü şeylere maruz bırakıldık. Ama karşılaştığımız şeyler ikimizi de gerçekte olgunlaştırmadı. Sadece keskinleştirdi..”

Inshala başını karalara bürünmüş adamın göğsüne gömer ve utanmış bir şekilde söylenir.

“Ben.. Ben özür dilerim. Seni kızdırdım. Etrafımda olup biten bir çok şeyi daha anlamıyorum ve bunlardan bazılarını ise korkarım hiç anlamayacağım. Ama senin anlattıklarının bir kısmını anladım.. Sanırım.. Anlamadıklarımı zamanla anlayacağım, söz!.. Olgunlaşınca..”, der kız mutsuz bir sesle.

Aager kollarıyla sarıp sarmaladığı kıza nazikçe seslenir.

“Bana bak, Inshala.. Gözlerime bak..”

Kız utanç içerisinde omuzlarını silker ve başını gömdüğü yerden kaldırmaz.

Genç adam bir eliyle kızın çenesini avcunun içine alır ve yüzü kendisine doğru çevirir.

Kız buna ancak çok kısa bir anlığına mukavemet gösterir, sonra kendi rızasıyla başını kaldırır, ıslak gözler ve kızarmış yüzle can attığı ürkütücü adama bakar.

Aager yavaşça eğilir ve kızı öper.

Başta ne olduğunu anlayamaz Inshala..

..ama birden, belki de içsel bir dürtüyle ayılıverir.

Ve sıskası çıkmış, çöp gibi kollarından beklenmeyecek bir güçle karalar içindeki adamın boynuna sarılır.. ve o öpücüğe doğru erir..

Karalar içindeki adam, o öpücükte kızın ‘küçük’ görünümün ne denli yanıltıcı olduğunu anlar..

..ve kızın gözlerinin ardında fokurdayan fırtınanın kaynayıp taştığını duyar gibi olur.

O fırtınanın içinde, iki ay kadar önce Gemini ile bağlandığında ziyaret ettiği kızın ‘hayal dünyasında’ gördüğü ‘Sessiz Orman’daki kurbağaların büyük bir gürültüyle vırakladıklarını, ateş böceklerinin ise mutlu bir heyecanla bir oraya, bir buraya vızıldadıklarını görür.

‘Şafak Sahili’nde ise güneş çok daha parlak, çok daha ‘hayat dolu’ yükselmektedir sanki..

Ve yükselen altın şafakta manta balıklarının, çılgın raksına müşahede eder.

Denizin, bir pasta dilimi gibi bölündüğü sahilde ise, dev ‘Shala’nın muazzam bir ivme ile denizden fırlayıp, daha da muazzam bir coşkuyla kendisini tekrar denize salışını, akıl almaz bir hayretle seyreder.

Ve kızın, uçsuz bucaksız dağlarında, yüzlerce.. belki de binlerce flamingo, bir anda havalanır, ve bütün gök yüzünü kaplayan zarif bir daire halinde uçmalarını izler.

Kızın kendisini götürdüğü yerler arasında belki de en manidar değişim, mis gibi ‘temiz’ ve insan elinden beri olan buzullarda gerçekleşir.

Uçsuz bucaksız buz dağlarında, kulak çınlatan bir çatırdama sesi duyulur ve zirvelerden biri ortadan ikiye bölünür, muhteşem bir çığ eşliğinde, yeri göğü inleten bir homurtuyla çöker..

Inshala gözlerini açar ve kendisini hayetle izleyen adama bakar.

“Bu.. Bu beklediğim bir şey değildi sevgilimi Aager Fogstep.”, diye pespembe olmuş bir şekilde fısıldar.

Aager boğazını temizler.

Zira bu, kendisinin de beklediği bir şey değildir.

Aager’in içindeki ses, ona fena tehditkar bir şekilde tıslar.

“Sus! Sakın bir şey söyleyip bu anı batırma! Yaptığın şeyi yaparak tüm kontörlerini harcadın. Top, onda artık.”

Aager yutkunur ve kollarındaki kızın muhteşem gözlerindeki fırtınanın sanki biraz durağanlaştığını —hayır, durağanlaştığını değil, ‘sakinleştiğini’ görür gibi olur.

Kızın aralanmış, olgun çilek renkli küçük dudakları çok hafif yukarı doğru bükülür ve nefes nefese bir sesle fısıldar.

“Sanırım uçurma sırası bende Aager Fogstep..”

✱ ✱ ✱

Aager Fogstep burnundan soluyarak yaralı izci kızların kaldığı çadırdan çıkar ve içeriden gelen kıkırtılar da fokurdayan hışmına hiç yardımcı olmaz. Karalar içindeki adam yumruklarını sıkar ve gecenin karanlığına doğru haşin bir küfür savurur..

Şu anda Drashan’da olmuş olsa, ikisinin de gırtlağına bıçağını dayamış, saçma salak açıklamalar, bahaneler ve abuk sabuk şeyler dinlemek zorunda kalmış olmaz, tüm gerçeği, bütün çıplaklığı ile öğrenmiş olurdu.

Ama işin püf noktası da bu değil miydi zaten; burası Drashan değildi ve bu insanlar ‘özgür’dü. Onun işi de bu insanların özgür kalmaları sağlamak için çabalamaktı. Ve sağladığı söz konusu ‘özgürlük’lerin an itibariyle işine gelmemesi, kızması için yeterli bir sebep miydi?

Aager farkında olmadan, eski ‘marifetleri’ olmasa da, eski ‘perspektif’ini değiştirmesi gerektiğine ayılır.

Karalar içindeki adam başını kaldırır ve gecenin karanlığında göz kırpan yıldızlara bakar ve derin bir nefes alır.

Evet, Drashan onun geçmişidir. Ama geleceği değil.

Ve kendisi ya bu gerçeğe boyun eğecektir, yada inatla etrafındakilerle boynuz tokuşturacaktır.

Aager bir an geri dönüp, bir çift suçluyu sorguluyormuş gibi terletmeye çalıştığı yaralı izci kuzenlerden özür dilemeyi düşünür ama bundan vaz geçer.

Bu işi zamana bırakmayı tercih eder ve zaman aralarını ya düzeltecektir, yada düzeltmeyecektir.

Karalar içindeki genç adam bulgularını —yada bulmadıklarını— Şerif Standorin’le paylaşmak için, son yirmi küsur yıldır bu ormana musallat olan kurt müptelasından kurtulmuş olmanın verdiği mutluluk ve neşeyle herkesin toplandığı büyük kamp ateşine doğru meyleder..

..ancak ayağı ‘çın’layan bir şeye çarpar.

Aager gece karalığında neyi tekmelediğini tam olarak göremez.

Sessizce eğilir ve tekmelediğinde ‘çın’layan şeye bakar..

..ve

‘Huh!’, diye ünler.

Sonra..

yavaşça..

kınıyla birlikte çadırın önüne bırakılmış..

hançerini alır..


dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens Whispers; A Cabal

Lie By Omission..

Lie By Omission..

Timeline:

There is no good time for a Lie.

Only good timing!

A FEW WEEKS AGO, ON THE ROAD TO ARASHKAN,
SOMEWHERE BETWEEN SIM TOWN AND MISTY FOREST
NEAR THE GREAT ARASHKAN LAKE.

I feel sick!”, came the groaning voice of a girl from the shuddering wagon. She was an innocently beautiful girl, with a diminutive, sad face, long, honey-brown hair, raven-black wings, and dark, crowning horns. She lay in a fetal position under a rough, scratchy woolen blanket as she moaned dramatically.

“You were sick yesterday. And the day before that. And the one just about before that as well.”, came the voice of the broad-shouldered she-dwarf in heavy armor, and heartlessly. She was already tethering at the end of her patience; she had been trying to compose a prayer —a feat that was quite a challenge, the way the wagon shook and rumbled like a drunken Mox!

“But she is ill..”, said the third person in the wagon; this one, a pretty and skinny girl, and she spoke with a small, scared voice.

She wasn’t lean, nor slender.

Just skinny.

One would think she had been saved from a concentration camp merely a day or two ago.

“And I do believe she totally deserved it.”, scowled the she-dwarf.

“But.. Sister Lady.. Please..”, pleaded the skinny girl.

“Should have kept her hands off my boy. Did she? Nooo..”, the dwarf, ‘Lady’, growled at the skinny girl, Inshala.

“She didn’t know..”, whined the girl.

“What she said; I didn’t’ know!”, came the voice of the girl from under the blanket.

“And that makes it alright, I suppose?”, scowled the she-dwarf, even more.

“Perhaps you should pin a note on your ‘boys’, ‘I AM THE TEMPLE PROPERTY! – HANDS OFF!‘ Or better, yet; ‘OFF LIMITS‘.”, replied the girl in a miserable voice and without a trace of sarcasm. “I promise, I would never have touched him.”

The underlying twisted logic in that was not lost on ‘Lady’, the she-dwarf. Had the ‘boy’ not been a temple guardian, he would have been dead —’used’, and then devoured by the half-succubi girl lying sick under the blanket.

Lady sighed.

There was no arguing with Merisoul. She was what she was; a half-born, a scion of succubi, and devouring the souls of their victims were in their nature. True, the girl had managed to curb her appetites rather admirably since the day they had met, but Thomas —the young temple guard, had almost fallen for the beauty of the succubi.

To be fair, the half-born was not sick because Thomas had been a temple guardian, but because the boy had long fallen for another beauty; the stubborn, pugnacious, aggressive, and troublesome girl, Bremorel Songsteel..

..and the succubi, as seductive as they were, would get branded and sick or poisoned should they ever try to touch, let alone devour a soul who was truly in love.

Funny how that went; beauty always seemed to cause trouble, and eventually, burn —someone!

And boys always seemed to go for the wrong girls..

Yes.

Lady loved Bremorel like she were her own, like all those she had taken under her wings, but the girl was trouble.. and troubled. She had been so, ever since her parents had been killed by a band of marauding orcs and brought to the town orphanage.

In time, it was possible she would have recovered as time healed many things by way of clouding old memories..

..had the girl not actually witnessed the butchery, and she had been only four at the time.

Lady decided she should perhaps be a tad more lenient to those under said wings.

“Are you getting worse?”, she asked finally.

“What I am getting, is a smell and it is going to make me retch!”, said the girl and with a sudden motion, she picked herself up and leaned over the side of the wagon and..

..retched!

For a long moment, she stared at the sick as the wagon moved on.

“I puked.”, she said clinically. “That was mildly revolting, considering I am not even actually, sick! Not physically anyway. You would think a fiend like myself wouldn’t even have a soul, to be spiritually ill.. Shows how much all the great Heavens and their saints know!”

The skinny girl reached up to her with the itchy blanket and put it around her shoulders, shredded a piece of her own thread-bare skirt, and wiped the sick off her face.

“Why don’t you lie down and get some sleep.”, she said and drew her back into the wagon.

“Can’t. The smell..”, she moaned.

“Smell? What smell? I don’t smell anything?”, the skinny girl said.

“It’s coming from ahead. I think someone needs a bath.. and thoroughly!”

“Ummm.. who?”, asked Inshala tentatively.

“That Udoorin boy..”

Inshala stuffed her head under the blanket..

..and snorted.

..and she kept on snorting!

The gnome driving the wagon also snorted. But unlike the skinny girl, Inshala, who was trying to keep it down so she wouldn’t be heard —because she was a polite young girl, the gnome, Gnine, on the other hand, barked out with glee.

“Ow, this is just too good not to repeat.. Repeatedly!”, he said, kicking his feet into the air.

“You repeat that, and I will hurt you, boy..”, came the growling voice of Lady. “..repeatedly!”

Gnine cackled some more.

“Would you like me to tell him? I totally can.”, the gnome said with mirth.

“How altruistic of you.”, said Lady and very much wanted something heavy in her hand.

“The ladies shouldn’t be burdened with this. It would break the boy’s heart! Can you imagine his face if someone told him he stank, right in front of Princess Lorna?”, smirked Gnine.

“By all means, do that, Master Gnine.”, said Merisoul from inside the wagon. “I am sure he will enjoy dismantling you. Not that there is much of you to dismantle.”

“Oh no, my pretty Soul. He will do nothing as long as the princess is anywhere in sight. He can’t!“, the gnome said evilly.

“But.. don’t you share a tent with him?”, asked Inshala innocently.

“Well.. as inconvenient as that might be, it might still be worth it.”, replied Gnine a bit dubiously, now.

“Or not.”, added Merisoul.

“You will do no such thing, midget!”, flared Lady. “I will inform the boy and he can take a bath in the lake. We will make an early camp.”

A FEW HOURS LATER..

“Hey, you.”, said Merisoul, as she approached Lorna while holding a large ‘puking tub’ in her arms.

“Hello, Merisoul. How are you today? Are you feeling any better?”, asked Princess Alor’Nadien ne politely, turning to look at her.

Merisoul looked down at her ‘tub’, then at Lorna.

“It’s only half full, so I suppose I am a bit better.”, she said, as she swayed.

“Please sit.”, she said and turned back to look at something in the distance.

“You can’t see him from here, you know.”, Merisoul said with a straight face.

Princess Alor’Nadien ne blushed.

“What? No. I was not trying to peak. That would be very inappropriate. And unkind to Sir Dorin.”, said Lorna, her face still bright red.

“A bit early to ‘Sir’ him, don’t you think?”, and there wasn’t a trace of amusement in her voice.

“I.. we refer to one another so. I would rather he called me Alor’Na or just Lorna. But he insists on living the habit of ‘ladying’ me, hence I reply in kind. He is a good man.”, Lorna said, still blushing.

“He is also alone..”, inserted Merisoul.

“Alone?”, Lorna asked, a bit confused.

“Yes. A young, healthy male, and not bad to look at, out of his armor, taking a bath, in a lake, and alone. I imagine any number of young, Arashkan country girls are having a great time ogling at him.”, Merisoul replied.

Lorna’s face changed..

..from a bright, blush red to a dark, furry red!

“That is.. that is just rude!”, she fumed.

“I agree. Totally rude.. but fun. Probably. Unless someone takes steps. Once one of them musters enough courage though, it’s over; she will jump into the lake for the boy, followed by her numerous competitors.”, the Merisoul mused. “They say the Dryadkin entrap by their charm, but nothing beats an Arashkan country girl to a young, husky, and healthy male specimen such as your Udoorin!”

“They had better not!”, flared the princess in a rather uncharacteristic way.

“I mean, I wouldn’t mind going there myself —to make sure he stays safe, I mean, but I am in a vulnerable state at the moment and young human males are a tad too scrumptious to pass. Ranger Corporal Laila could too, I suppose, but she and young Udoorin are like brother and sister, so that would be a bit awkward. The gnome would end up getting water-logged, then beached because he would enrage young Udoorin. Inshala is out of the question; she belongs to that not-so-nice Aager and Lady just shouldn’t be staring at a naked man while he bathes.. Now that’s just wrong. That leaves you. Unless you want to risk him.”

“I..”, stammered Lorna, returning back to a blush.

“I mean, all the fights and bloodletting we have been through all these months and losing him now to some country strumpets sounds like such a poor trade, and a waste to me.”, the succubi half-born added.

“But I am on watch duty.”, struggled the princess.

“I can cover for you.”, offered Merisoul. “And trust me when I say, no one wants to be anywhere near my ‘puke tub’. It’s toxic!”

“I won’t be intruding upon him, will I?”, asked Lorna hesitantly.

“Intrude away, darling, I am sure he won’t mind. Not that there is anything he could do about it; he is naked, in a lake, and alone, after all, probably about to be ambushed by any number of sunny, buxom, country girls..”

Princess Alor’Nadien ne took off at a run!

Aager Fogstep walked up to Merisoul as he stared after the princess, running towards the lake.

“What’s gotten into her?”, he murmured.

“She is off to watch duty.”, replied Merisoul.

This event triggers the story: A Bard’s Tale X, Dorin’s Day

✱ ✱ ✱

SEVERAL MONTHS AGO, DEEP DOWN
IN DUNGEONS, UNDER THE RUINS OF THEMALSAR.

Aager Fogstep did not like dealing with people. Not at a personal level. He preferred to orchestrate things in such a way that others did the interacting and the conversing. When things came to his attention on a personal level, it usually meant someone was about to be deleted.

Hence he smoothed over to the two ranger cousins and growled at them in his low, implicating voice.

“You two better talk with that girl.”

The two ranger cousins, Laila Wolvesbane and Bremorel Songsteel stared at one another and the younger of the two, ‘Bree’ made a face which she took no trouble hiding from the sinister-looking man in his dark clothes.

There was, apparently, some dislike between the two cousin-ranger-girls and Aager.

Laila never showed him any animosity. Not openly. Perhaps being half of an elf called her to be more subtle. Hence she preferred a passive-aggressive stance. Bree, on the other hand, did not bother with such subtleties and showed her displeasure as she did everything else; openly and savagely..

“What girl?”, asked Bremorel bluntly.

If Aager was taken aback by the girl’s attitude, he didn’t show.

Because he didn’t care.

Aager Fogstep had had his empathy washed out of his system by the time he was five.. back at Drashan.

“That strange girl.”, he said in his quiet, growling voice.

“That doesn’t narrow anything down. You could easily be referring to—”, she began.

“—You?”, finished Aager, causing her to scowl, and her cousin, Laila, to snort. “But no. You are odd enough without talking to yourself. I was referring to that.. little Inshala girl.”

Bremorel fumed furiously at the man standing before her.

“If you want to be taken seriously, and shown the respect you deserve, you must display it to others, and freely, young Morel Songsteel.”, he said.

Apparently, not caring did not equivalate to ‘accepting’ open displays of disrespect nor insolence, for Aager Fogstep.

Laila put a hand on her cousin’s shoulder, then she turned to Aager, and said, “What are we going to talk to her about? She isn’t exactly chatty, you know. Other than sneaking up to us and mumbling a few words, then taking off again, she hasn’t spoken to us at all.”

“My point, exactly. She has some.. issues. Serious issues that must be addressed.”

“Why don’t you talk to her then?”, inserted Bremorel spitefully.

“Don’t be asinine. That girl avoids me like the plague.”, snapped Aager.

“Can’t imagine why!”, she sneered.

“Bree.. Please.”, said Laila reprovingly.

Aager, however, gazed at the young woman for a long, silent moment with dead eyes.

Then he spoke;

“There is nothing to imagine, young Morel. I wasn’t given this job because of my people skills. I was given it to make sure the said people were safe enough to do all the stupid things they do. I do not defy nor deny my shortcomings. I am a heartless murderer with enough corpses to rope all the way back to Drashan.. I have no past worth remembering, nor a future worth living.. When I kill, I feel nothing. No shame, no remorse. Much like I see no reason for joy when I breathe.. Yet, I show courtesy because those that don’t, are cut first. I see little practical merit for ‘life’, yet do my best to keep those around me safe and alive.. What awaits me in my future, is nothings short of a noose..

So tell me, young Morel..

What’s your excuse for being insufferable?”, he snarled savagely.

Bremorel’s face flushed.

Laila sighed.

“What do you want us to tell her? What kind of issues does she have?”, she asked.

“I wouldn’t know. I could safely say, she needs.. friends. Talk to her. Be her friend.”

Laila cocked an eyebrow at the man in dark clothes.

Even Bremorel was astonished.

Aager Fogstep; the soulless, friendless, exempt-of-all-human-emotions man, was asking them to befriend someone!

“You want us? To be friends? With that girl?”, she asked incredulously.

“Yes.”, he growled. “From what I heard, you two became friends quite after you met. You should know, how.”

“Yea.”, spat Bremorel in a voice that reeked with sarcasm. “Have Udoorin insult my cousin again and we’ll take Inshala with us to beat him! Should make us and her, all cuddly!”

“Ow. Do you like that girl?”, came a soft voice from somewhere above them, and Merisoul Xyrotwu landed right next to them!

Aager Fogstep just stared at the half-succubi.

“No.”, he snarled.

“I don’t believe you!”, she said happily.

“And I don’t really care what you believe.”, he very nearly spat.

“You do know that I can read your feelings, right?..”, she began.

“Neither my thoughts nor my feelings are any of your business.”, Aager growled.

“..And they are all a jumble. A confused mess. Mangled in disarray!”, she finished.

“By all means, repeat the same thing using synonyms.”, he said in an infuriated voice.

“Actually, they all mean different things.”, Merisoul said in an explanatory way. “True. They are, at times, used interchangeably, but in reality, there are nuances. In your case, they all apply independently.

Aager decided this was just about the best time for an acceptably decent retreat and still keep some of his dignity intact. The silly, intrusive girl with the raven wings was a heaven for garbage trivia, making arguing with her, a pointless, but infuriating exercise..

She was exactly the kind of person he avoided at all costs.

The only ‘good’ thing about his birthplace, Drashan, was people like this girl would never last. They would, sooner than later, irritate someone —anyone— and be cut and make everyone else happy.

Other than pirates, murderers, thieves, cutthroats, scoundrels, and whores, it was likely Drashan had the highest concentration of pragmatic and practical people then any other place!

He looked at the ranger cousins one last time.

“She needs friends. Desperately, and soon. Not me..“, he growled and left.

This event triggers the stories:
Sen iyi biri değilsin!
and Day One.

✱ ✱ ✱

A FEW MONTHS AGO, INSIDE AND NEAR THE
ENTRANCE OF THE RUINS OF THEMALSAR.

Tell me, little fiend, have you any last words before you face your doom?”, said the beautiful Archangel of Wrath, Priceptine, as he gazed down upon the broken body of the pretty girl with the long, honey-brown hair, sagging raven-wings, diminutive face, sad, soulful eyes, and the crowning horns. She lay there bruised and bleeding, but still clutching to the dented locket that had been the Archangel’s jail for some eight hundred years.

“To which doom, are you referring to, if I may ask? The one where some Mortals threw me into a pit when I was but two and kept me in there until I was ten?

Or the doom where an incubus had his way with my mother, who died two days after giving birth to me?

Or the doom where I was forced to endure Hell for years? I hope not. Hell is a bore..

Or perhaps you are referring to the doom where the Angel whom I set free, gets to beat me out of ‘gratitude’?”, replied the barely alive young girl.

Apparently, this was not the answer Priceptine, the Archangel of Wrath was expecting. From a demon, something declarative like “I will see you in Hell!”, was more fitting.

“You did not free me out of the goodness of your heart.”, he snarled.

“How could I? I didn’t even know what was in the locket. Had I known the Archangel of Wrath would be my collocutor, I would never have opened it.”, she said, and without a trace of shame.

“So. You admit your intentions?”, he scowled.

“What is there to hide? No one sane would release a being, knowing he will beat you to pulp the moment he’s out. That would be insane!”

Priceptine glared down at the little fiend girl. She was either very smart, cunning, and devious.. or just stupid.

“I think an apology is in order here.”, sniffed the girl.

AN APOLOGY?“, snarled Priceptine.

“Of course. Something to compensate for the smiting, the lack of gratitude and rewards.. I did set you free. And I am a bit appalled about the lack of base courtesy, as well..”

“You did not release me intentionally, nor with good intentions.”, he grinded his teeth.

“As a matter of fact, I did open the locket with the intention of releasing its prisoner in hopes of being rewarded. That sounds like a perfectly good intention to me.. And any fiend or demon would have complied with those terms. But I suppose such rules of courtesy do not apply to Angels.. Or Mortals! I find the similarity arbitrary and quite disturbing.”, she said.

One must candidly admire the cool in the girl’s attitude; there she was, lying in the rubble, with one arm broken, any number of ribs shattered, at least one lung punctured, and bleeding from multiple wounds and still had the audacity to mouth off and make demands.. from The Archangel of Wrath himself!

“You are a brazen one, aren’t you?”, mused the Archangel.

“There are only brasiers and blazes where I come from. Just more of the same, where I am about to go.”, she replied.

“There will be no rewards. I can’t be rewarding fiends, no matter how smart they think they are. Would set off a very wrong presidency.”, he said.

“Yea. An Angel showing gratitude to a helpless girl who saved him from nearly a millennia of entrapment, as opposed to beating the crap out of her. What could possibly be misunderstood, there?”

“Make your last words, fiend. I tire of your mouth.”, Priceptine said in a weary tone.

“Just out of curiosity, are you going to beat me onto death? Because that is exactly what you have done, thus far; beat me. And in the most literal sense; using your fists.. Much like drunken Mortals beat their wives.. Where is your mighty weapon? I’d rather you run me through with it and get it over with. Beating is a little degrading.. Or perhaps you’d prefer murder by strangulation; less effort there, and not as messy as the other options. You will just have to watch as the light of life fades from my eyes!”

The Archangel of Wrath fumed and glared down at the pretty fiend.

“Right. Last words it is, then.”, the broken, bruised, and bleeding girl said.

“A BARGAIN!”

Priceptine scowled.

Then smiled.

So, the devious little fiend wanted to play games, did she?

“A bargain it is. What is your name, little fiend? I shall need it to seal the deal. Can’t have you getting bored nor sidetracked, now can we?”

“Merisoul Xyrotwu.”, replied the little demon girl promptly.

“Happy Soul Zero Two.. An interesting name for a fiend. I see your soul, little girl and there is no ‘happy’ in it.. Only the desire and cravings for ‘happy’, bound by your inner lust.”, he murmured thoughtfully. Then he smiled and his face became even more beautiful. “But that is not your real name, little fiend, is it?”

“How would you know?”, asked the little demon.

“You gave it too soon and too quick! A demon’s name is the most precious thing they have. You truly must be new in Hell!”, he smiled even more.

“Well, bugger.”, grudged Merisoul Xyrotwu.

“So, little fiend.. What shall it be? Your name and a bargain, or no name and Oblivion?”

The little demon, Merisoul sighed.

“My name is;

AREZME XIRISO NU LEI KAREXY ROTXIN GWUE
NIMONORA LUNADORA GWHISHAVA XALISHA
ERRA LILU ALURA NIM DARELLE FEL ESSA WIXEN
BWANDA AD ARA LYNN SELENE BELLA XENARA
DWENDELIEN DE VIENE YLARA X LAKUNA ELLE ISLA
SERRAPHYN EDET VIELLA XILLESSE DEMI

..and it shall never be repeated to another. And for the record, I am not a fiend. I am more along the lines of a demon. A half-born succubi, to be more precise. The differences are minor, from an Angelic point of view, I suppose, but they are there, from a cumulative end.”

Priceptine, The Archangel of Wrath stared at the little fiend.. demon.. succubi-whatsit, for a long moment.

“Your name.. It is a bit ostentatious, don’t you think? Your mother must have been an ambitious woman.”, he said finally.

“I wouldn’t know. She died, remember? But she hated demons and their cults. She gave me that name so I would never be controlled nor ever be used by any demon as she had been.”, she replied and there was something eternal, sadness and loss, in her voice. Perhaps the only time she had shown any genuine emotion since their meeting.

“The bargain, my Lord.”, she said, to skim over her broken heart and what leaked out, whenever she was reminded of her mother.

“The bargain..”, agreed the Archangel.

“You shall defy all your former ties and bonds. You shall enter my service and be ‘good’. You shall never devour the soul of another mortal, and should you try, you shall be smitten by my very hand. You shall spend your days, saving the lives of others, tooth and nail.

You shall commit yourself onto the path of danger to save others, but never with the deliberate intention to end your own life. You shall serve me so long as you live, and until you make true and honest mortal friends. You shall do everything in your power to make them better and you shall do this without ever using your succubi heritage.

Do you, <INSERT THE VERY LONG, VERY OSTENTATIOUS NAME HERE>, accept these terms?”. Priceptine said with a very harsh, demanding voice.

Merisoul Xyrotwu stared at the Archangel.

“Alright. As Mortals say, ‘You have shown me the stick. It’s time for the carrot.’

The Archangel gave her a humorless smile.

“There are no carrots, Miss Fiend. Only the stick!”

Merisoul’s eyes teared.

For these demands were very, very harsh demands. They would effectively close every door from her past, and not really open any new ones. Such a bargain would seal her own doom in the hands of her ‘former’ Master, and in a horrible way, should she ever be found.

And should she refuse these harsh demands, however, this Angel would end her. But at least it would be quick, and ‘mercifully’ painless. She knew Angels did not do the torture thing.

She opened her small, cherry-red mouth in defiance.

“I accept.”

This event triggers many stories and:
A Demon’s Plan (Part One)
A Demon’s Plan (Part Two)
A Demon’s Plan (Part Three) – Release the Horde!
A Demon’s Plan (Part Four) – All End.
and The Best Of Bargains, in particular.

✱ ✱ ✱

A FEW DAYS AGO, BEHIND AN INN,
IN THE SLUMS OF ARASHKAN CITY.

She’s right you know. You should tell her..”

The man in dark clothes tensed, then cursed with recognition.

“Shit!”

“A bit obscene, but essentially accurate..”, replied the soft, beautiful voice.

And out of the darkness, an angelic girl glided down and gently settled in front of the seething man..

She had flowing, honey-brown hair, baby pink skin, black, raven-like wings, a small, pouting mouth, and a pair of dark, possibly black or dark purple horns that appeared more like an elegant crown. She wore a dark, strapless dress that looked as if it were trimmed with soft, black feathers. Her slender feet, however, were naked, yet unstained as though dirt shied from them..

“I doubt this is any of your concern, Merisoul Xyrotwu..”, gnarled the man.

“..don’t you have a Darly you should be concerned with?”, the man continued with contempt, though it wasn’t clear to whom his distaste was directed at; the beautiful girl, or this, Darly person..

“My poor Darly..”, said the girl sadly. “..He has attached himself to a fairy dream where there are no faeries. He has idealized the woman he once loved so much, her death has beset him on a path he can not abandon.. And no other woman can match such blind and purified ideal, I am afraid. But we are not here to talk about my beautiful Darly are we? Now tell me, when have I ever given you a reason for you to hold me in such contempt, Aager Fogstep?

I am not some cuisine you can eat the parts you favor and discard the parts you find distasteful. I find it quite unjust that you would thank me when it suits you, but try and banish me when it doesn’t..”

The face of the man, Aager Fogstep, turned ugly. He bit into the words as he snarled at the girl. “And when have I ever given you the impression that I was a ‘just’ person?!”

The majestic creature paused for a moment and gazed sadly upon the boiling man before her.

And then, the beautiful girl stepped directly in front of the man, reached up to him with one, small hand, and touched his face as if to caress him..

..and the moment she did, wisps of smoke started from her. The feathers on her black, raven wings curled, her hair danced as if hit by a vertical gust and her dress sagged..

Love!..

..she cried in pain.

I feel the love you have for her..

It Burns..

And the hate you feel for yourself..

It Pains!

She.. she is so much stronger and resilient than you think, Aager Fogstep!

Do not deny yourself, your love, nor your pain from her, for she has not..

And just like that, the girl caught fire!

The man in dark clothes just stood there, shocked and petrified as the girl in blazing fire crumbled into the ground..

YOU FOOL! YOU DAMNED FOOL!.. WHAT HAVE YOU DONE!“, cried the man with fear and panic.

“I am damned.. and a fool.. But I have made my choice.. Now go..”, a shriek in terrible agony came from the figure, ablaze and crumbled. “Go to her, please.. for she needs your love now more than ever.. Do not make my sacrifice go in vain!”

But the man in dark clothes did not go.

He raised his hands into the night sky as if in prayer.. and called..

“Inshala. My dearest. Merisoul needs you in a most desperate way. She is dying!”

And out of the night, something tiny darted up to the man and landed next to him. It was a small, baby owl..

The owl spun in on itself and suddenly turned into the sweetest looking little girl..

She had very long, soft hair that swept down to her knees, two beautiful, curving horns, deep, forlorn eyes, a small, cherry red mouth, and slightly elfish looking ears. She was also dangerously skinny.

The little girl summoned gallons and gallons of water that came gushing out of the cobblestones and drowned the blazing girl’s fire.

Then she raised one hand in a graceful arc and tiny little sparkling golden motes rained down upon the severely burned girl and the burnt crisps started falling off her, displaying fresh, baby pink, tender skin under them..

And then she turned around to face the man in dark clothes as he stared at the little, skinny girl like she was his last breath on earth.

And the little girl returned that gaze like she had only one more breath left to take, and she wanted him to have it!

Then came Merisoul’s shrieks of total loss;

CURSE YOU! DOUBLE CURSE YOU, AAGER FOGSTEP! I WAS OUT! I WAS ALMOST OUT AND YOU RUINED EVERYTHING!

This event triggers the story: Lilly Venom: “İş Teklifi”

✱ ✱ ✱

SEVERAL MONTHS AGO,
DURING THE LATE HOURS OF CELEBRATION AT SERENITY HOME
UPON THE RETURN OF THE HEROES FROM THE RUINS OF THEMALSAR.

Well, hello there, scrumptious!”, smiled the beautiful girl, Merisoul, at the young man, holding his dislocated shoulder. “I could fix that shoulder for you, and make you feel happy, elated, and very, very exhilarated, all in one package.”

The young man ogled at the ‘otherworldly’ beautiful girl.

He was very nearly tempted to call her an Angel because nothing worldly could possibly be THIS pretty. But he was a polite young man. And as beautiful as this young woman was, he was already fixated on another, even though that other had rebuffed and rebuked him this very evening, sending him off in total defeat and dejection.

“Thank you ma’am.”, he said. “But this suffering of mine is merely part of the learning process.”

“Owww.. Polite and honest.”, observed the angelic Merisoul Xyrotwu, happily.

“As everyone should be.”, replied the young man earnestly.

“Very true. I totally agree. As a matter of fact, I want to keep agreeing with you. Privately!”, she said, blasting the young man’s mind with the full-blown power of her succubi heritage.

“I..”, the young man stammered. “That sounds.. wro—”

“—Right, doesn’t it? Come now. This night should end with some happiness, don’t you think? Everyone is celebrating. Why should you fall short? Why should you be denied of some fun?”, said the beautiful girl and started to respite with excitement and her modest, nubile breasts heaved.

Slowly, carefully, she took a silent but deliberate step towards the boy and reached up to his, not-quite-adult face..

..and something flickered!

It happened so fast, that no one quite saw the long, single streak of lightning that came down the night sky..

..and landed on the slender, otherworldly beautiful young woman, smashing her into the cobblestones of the town.

When the rubble and dust settled, the young man stared in baffled amazement at the nearly charred girl, lying face down and clutching her ‘palm’ of all places and squirming in pain.

“Are you.. are you alright, ma’am?”, he asked, a bit foolishly.

The charred girl waved one hand in a, ‘move along, nothing to see here’, sort of way.

“Perhaps I should call Lady Magella. I heard about a very pretty young woman to have joined their party during her sojourn into the malignant ruins of Themalsar. You must be her.”, he said.

“No, no.. Please don’t call her.”, mumbled the girl. “I believe I have had enough help from your town’s temple for one evening.”

“Well, if you are sure. I should get going anyway. And put some ice on my shoulder. This night has been a hopeless loss for me. I thought she felt something, back there, when she agreed to dance with me and when she was staring at me in the eyes when D.D. Dexter and her cousin were singing. All these years of self-training and she still knocked me around like I was a little boy!”

“You should probably get yourself someone a bit sane, young Thomas.”, groaned Merisoul.

“You know my name?”, asked the young man.

“I know many names. And yours just happens to be one of them. Your dream girl is mad as a hatter and it is very unlikely that will change.”, the burnt girl said, still clutching her one palm.

“Change? She is perfect. I wouldn’t want her to change. I am calm for the both of us. She is all fire. Both are needed in a.. uhhh.. relation..”, his voice trailed off with embarrassment.

“She is broken, boy. You can’t fix her and she is too scared to even try.”

“I do not need to fix her. That is not my place. I can only show her what she could be, or have, or want. She is smart. I am sure she will eventually submit to her own.”, the young man said with patient confidence. “In the end, though, I have but one heart and it’s all hers. It’s always been hers. She can have it, break it, burn it, or destroy it.. It’s up to her.”, he said quietly.

“Anyway. Good night ma’am..”, he added, and with a forlorn expression, he turned around and left, walking in the general direction of the town temple.

“One down. One to go.. There must be an easier way to do this.”, she moaned in pain, staring at the peculiar ‘brand’, still eating at her palm.

“You know, I could cut you right here, and now, and no one would even know about it, you unwholesome little skank!”, hissed a harsh voice, from somewhere above her.

Merisoul could barely pick her head up to see the fuming Bremorel Songsteel, her eyes blazing with some crazy fire, as she held her great, cold blade in her hand.

This had been a painful evening but Merisoul Xyrotwu knew, she just knew, it wouldn’t end there, yet..

“You did not just beat that young, lovely bantam. You humiliated him by physically assaulting him and slamming him into the ground. You did not just break him. You destroyed him. You sent him off refused and dejected. And the moment you did that, he became ‘fair game’!”, the crispy girl in the smoking hole groaned.

“I rebuffed him because he thought he could get familiar with me just because he picked me up to a dance. All these years and he still hasn’t learned, I am not an easy catch.”, fumed the young woman, brandishing her great sword for emphasis.

“Yea..”, agreed Merisoul. “It must be very important for everyone to know you are not an easy catch. What are you? Twelve?”

Bremorel glared down at the burnt girl.

“You know, there is a special kind of hole for girls like you, in Hell.”

“What? Girls can’t have their own opinions?”, Bremorel snapped.

“Mortals don’t get to have opinions in Hell. And girls have rather limited use there. I do not think you want me to spell it out for you as to what those ‘uses’ may be. Suffice to say, cooking, cleaning, dusting, sewing, sweeping, and changing the diapers of imps, lemures, and dretches for eternity is not fun!

But don’t fret. I was done with your boy, the moment I touched him.”, Merisoul said, and in agony, she opened her branded palm and showed it to the fuming girl.

Bremorel stared at the little ‘skanks’ palm in amazement. It seemed like a stylized ‘rose’, and it was still orange-red as it simmered and glowed.

“What the hell is this?”, she flared.

“This.. is the Mark of Love. Or a Fool’s Brand, depending on your point of view. Whenever one of my kind touches a Mortal who is truly in love, we get ‘marked’ —’branded’. If we are lucky, it’s just the mark. If not, we get sick and poisoned for days.. Weeks, sometimes..

The boy is in love and thoroughly, you are an idiot and vastly, and I am the fool who paid the price, and heavily..”, she said in a voice like she wanted to cry.

For a long moment, Bromorel Songsteel glared at the simmering brand, and at the crisped girl in the smoking hole.

“You deserved it.”, she said finally, and quite heartlessly.

“Apparently, but not satisfactorily.”, moaned the girl in the hole, and with dreaded anticipation.

“I WARNED YOU!”

The terrible voice of the Archangel of Wrath boomed in her head.

“No, no.. I am thoroughly ashamed—”, she squeaked in a panicked voice.. to no avail..

..and the smiting Fist of Wrath came down from the Heavens— 

“Well, bugger!”, groaned the crispy Merisoul..

—and smashed the succubi-whatsit, fifteen feet deeper into the ground.

This event triggers the stories:
Düş Kapanı,
Evim yok..
and Önemli olan..

✱ ✱ ✱

A MONTH OR SO AGO,
LATE ONE EVENING, ON THE ROAD TO
THE GREAT ARASHKAN CITY.

I am sorry Master Aager.”, Merisoul said, holding up her ‘puking pot’. “I have not been well of late and it is likely I will be doing a lot of unladylike, retching noises all night long. I am afraid you will have to park dear little Inshala somewhere else this evening. Possible near the campfire. And keep her company as well, in case she wakes up and finds herself to be alone. She does that a lot, you know, wake up and find herself alone.”

Aager Fogstep stared steadily at the beautiful, half-born succubi girl, then at her empty puking pot, then back at the girl, as he held the sleeping Inshala in his arms. He was amazed at how the hybrid hadn’t even flinched nor blushed in the slightest at the glaringly blatant lie she had just told.

“You don’t have to try so hard, Merisoul.”, he said, in his low, growling voice.

“Hence, I did not. You are a smart man.. for a Mortal, and would have suspected me of something, however I did my presentation.”, she replied, and with a straight face.

“Why bother at all, then?”, Aager asked.

“One must follow the motions. It is polite, if nothing else, Master Aager.”, she sniffed as if stating the obvious. “I wouldn’t want you to think less of me by giving you the wrong impression, after all.”

“Which would be?”, asked Aagar.

“That, I didn’t think you were worth any effort..”, she smiled.

“I appreciate the courtesy. But you are missing the point.”, he said.

“Ow?”

“Why bother.. AT ALL?”

“Ahh.. Habit, I suppose. A bad one, yes, but we all have our little vices we like to indulge, now and then.”, she replied.

“No.”, Aager said quietly.

“No?”, asked Merisoul, a bit confused.

“No..”, repeated Aager. “That’s not it. Not the main reason, anyway.”

“What could I possibly want of you, Master Aager?

The thing you most admire, treasure, and care..

The thing that you most desire, hunger, and love..

The thing that perpetually astonishes and astounds you..

And the only thing that has ever given any meaning and joy to your desolate heart..

..is already in your hands, and literally.

And from her, I have never made any requests nor claims but a bit of love and friendship, which she has given without command nor demand, freely and without reservation. Sad, really..”, she said softly.

“Sad?”

“Sad.. that nons have ever given her any, yet she gives it to others so earnestly, even though she does not truly understand what it is, nor just how precious what she gives is..

Only gives.. I am not sure if that makes hers just the more precious, or foolish. It hurts me to look at her.”, she mused.

Aager looked down at the little girl in his arms and inadvertently smiled because she was dreaming and probably visiting something she liked in that dream because her face was calm, peaceful, and adorned with a smile of her own. He was still amazed that of all people, this little, scared girl would find peace in a dreadful man such as himself. He certainly would never have..

He looked up at the other girl, still holding her puking pot.

“You are good, Miss Merisoul. One obvious reason followed by another, not quite so blatant tailored specifically for me.. Very good, indeed, but no..”, he said..

Merisoul squinted at Aager and bit her lower lip.

“You are.. Afraid!”, he said quietly.

“And you are rude, Master Aager.”, she said, as she pouted and crossed her arms. “You don’t have to be like that all the time, you know. All the trouble and effort I put into the planning and application and you demolished it just because you could. Not a quality a girl would find admirable. Sometimes, it’s better to be bested by a well-planned conversation —or seduction.. It is the polite thing to do.”

“Perhaps. Too late to rewind now.”, Aager replied, trying to suppress a stifle. Then he scowled a bit. “The fact remains. What is it you are afraid of? You hide it well, but not from someone who knows that look.”

“You don’t know what you are asking of me?”, hissed Merisoul.

“No, I don’t, because you haven’t told me yet.”, said Aager, calmly. “Personally, I think you are quite mad. But what I think is irrelevant in this matter. Only that you are ‘ours’, and that my Inshala loves you. I am sure there are any number of others in this odd group that would be willing to share your burden. It is possible this will not help you, but it will make things a lot more bearable for you. At least you won’t have to retch all night to make us think you are still sick.”

Slowly, he turned around and left the tent, to sit out the night next to the campfire with the skinny little girl sleeping in his arms.

Merisoul Xyrotwu lowered her crossed arms, tossed the puking pot aside, and smiled.

“Saw through all but the real reason, Master Aager.”, she whispered. “But as smart, cunning, and devious as you are, at the end of the day, you are only a Mortal.”

“The main reason was always the joy in your arms. Love her, and cherish her. For she is one of a kind..”

This event triggers the stories:
Gemini,
Gemini, “Epilogue”,
and Gemini, “Slo-mo”
which in turn trigger the events in
Nefret Dökümü,
Ben, MAB,
Farstep,
and 1:33:017 – Elveda, Felishia..

✱ ✱ ✱

A WEEK AGO,
EARLY ONE EVENING, RIGHT OUTSIDE AN INN
IN THE SLUMS OF THE GREAT ARASHKAN CITY.

Merisoul Xyrotwu watched the huge man in filthy looking clothes swaying drunkenly, from the roof she was perched, as he staggered down the street towards the inn they were stationed. She stared down at the man with a puzzled expression on her small, otherworldly beautiful, yet ‘sad’ face.

“What is he doing, I wonder?”, she mused quietly.

“He thinks he is incognito. ‘Undercover’..”, snorted the young, handsome man, lying on his side, next to the pretty girl.

And the light of comprehension shown on her face, making it appear even more angelic.

“Aaah.. Well, you can’t blame him for trying, Darly. He just isn’t cut for that line of work.”, she smiled.

“Actually, you can cut him in two, and neither half would be any good for that line of work.”, said the young Darly, with a vindictive voice. “He has ‘LAWMAN’ written all over him.”

“Perhaps. That isn’t really anything so bad, though, is it? I am sure the fact that he is the son of a renowned sheriff had some effect on the princess’s choice. Being the sheriff of Serenity Home is nothing to sneeze at. It is a highly regarded position, you know. It does not return much of what you Mortals call ‘money’, but it does garner a lot of respect. At least that is the conclusion I have come to, after extended observation of the relative Mortal social titles.”, said Merisoul happily.

Darly snorted but did not dispute the pretty girl.

Her observations had indeed had a certain accuracy to them. He had barely heard of Serenity Home before his.. uninformed venture into that town some months ago. Later, much later, he had learned that the original founders of the town had all been old, but very much renown and powerful men and woman themselves, who had settled there, some five hundred years ago, sort of as a peaceful retire, and in time, the town had grown slowly but steadily. It had had the potential to become a city nearly three centuries ago but had never bothered. The denizens of Serenity Home did not want a city to live in.

Just, serenity..

“Why do you think Master Aager put him up to this job, then?”, she wondered. “It is obvious, our dear Udoorin will never make a good.. spy..”

“Because he thinks he is smarter than everyone else..”, sneered Darly.

“Don’t do that, Darlius.”, said the girl, absently.

“Don’t do what?”, asked Darly.

“Sneer. It isn’t something that looks good on your beautiful face.”, she said, still absently, as if she was thinking on another matter.

Darly shut up.

“But your observations about that dreadful man are quite accurate, even without the sneer.”, she said..

..and hopped down the three-story roof!

Slowly, she glided down, her raven wings spread, and with her honey-brown hair lashing, her slender arms open, and her dark purple-black, strapless dress fluttering, she looked magnificent.

Like something out of a fantastic dream.

Slowly but surely, she landed next to the huge man, Udoorin, who only flinched slightly.

“Umm.. Hello Lady Merisoul.”, he said politely.

“That is so sweet. The way you are always so polite to me.”, she said with genuine elation.

“Well. It is polite to be polite.. to ladies..”, he coughed uncomfortably.

“You do know I am not really a Lady, right?”, Merisoul said.

“I must disagree. You have everything that makes a woman, a Lady; elegance, refinement, care, loyalty, and a beautifully honest heart.”, replied the young man.

“Wow.. And the things people say about you.. However, I think your definition of  ‘a Lady’ might be a little overcrowded, but that’s not my point. Ladies do not bear horns, nor sprout wings.”, she pointed out.

“Some do have ‘crowns’ and some are just angelic!”, Udoorin said honestly.

“That.. is the nicest thing, anyone has ever said to me, young Udoorin.”, said Merisoul and she had a strange, astounded expression on her face. “No wonder she likes you.”

“I.. what?”, blushed the young man.

“Though she feels neglected.”, she said quietly.

“Neglected?”, Udoorin said, and there appeared fear in his eyes.

“Yes.. Your venture into the slums for information about that Gar Thalot is admirable, considering the late hours you put into it. But Princes Alor’Nadien ne is not a girl you can ever neglect.”, she said.

“I.. this is sort of a private matter, Lady Merisoul.”, he blushed, some more.

“Yes. But I share a room with her and I tire the way she ‘sighs’ every other breath, though understandable, considering she has been stuck in that none-too-clean room for days. I think you should go and get cleaned up, and take her out.”, she offered.

“It is a bit late for a walk and the slums aren’t exactly scenic.”, frowned Udoorin.

“I was thinking more along the lines of Heaven Park, then the slums, Sir Udoorin. The area is heavily patrolled due to that, Gar Thalot you seek, so it should be safe.

It is a beautiful night, dear Udoorin, and the princess could use some much-needed attention and care, wouldn’t you agree? I hear the park itself is quite charming at nights, with many paths, ponds, benches, and fresh air.”, she said brightly.

“You.. you really think she would like that?”, asked the young man, with an embarrassed tone.

“Like? No, boy.. She would love it. She is part-elf from High Woods, after all. She does not show it, for your benefit, but I am sure she misses the woods. Inshala goes there all the time. Sleeps there sometimes too. Oh, and remember not to take your axes with you.. They would totally ruin the mood. Take your father’s sword instead..”, replied.

“Oww..”, young Udoorin said, with a ‘dawning’ voice. “Well, I should probably hurry along then. Need to get cleaned up. The stink of the last inn will require quite a bit of scrubbing to wash off..”

“Don’t dawdle, Sir Udoorin. She tends to sleep early when she has nothing to do..”

Young Udoorin thanked the ‘angelic’ girl with the ‘crown’ and politely excused himself and took off, with a haste that would have rivaled any decent charge!

This event triggers the story:
Geleceğin Adımları

✱ ✱ ✱

A FEW MONTHS AGO ONE EVENING,
IN THE BEAUTIFUL GROVE
WHERE THE RUINS OF THEMALSAR ONCE WAS.

LADY!” screamed Aager in panic and there were so much pain, loss, devastation, and desperation in that scream. A scream that cut right through the peaceful night and echoed in the grove. A pain that begged for help.. and for life!

“Make way!”, Lady Magella’s gruff voice was heard outside the tent and the she-dwarf parted the flaps and pushed her way inside, followed closely by the young paladin girl, Moira Hooman. The tent was only so big, hence the others could wait outside with sick worry for they knew, Aager never screamed. Not even when he had been cursed horribly by Themalsar himself, just a few days ago, and had very nearly died. Laila and Bremorel’s heads pushed through the flaps as Gnine, Lorna, Merisoul, and Udoorin waited outside.

“She.. she just stopped..”, shrieked the man in dark clothes as he held the little, skinny girl, Inshala, in his arms. “She just stopped breathing.. SHE IS NOT BREATHING!

Lady knelt down next to him and felt for the skinny girl’s pulse.

“Help her.. PLEASE.. WHATEVER THE PRICE, I SHALL PAY!“, he cried desperately.

“I don’t charge to save my children, boy. You should know that by now.”, scowled Lady, but there were tears in her eyes. “She has no pulse. Foolish girl.. She gave her all to burry that mad dog’s temple into the ground and raise this grove. And now she has nothing left. Her heart gave out.”

“Ow my Dear Heavens!”, the stricken voice of Lorna was heard from outside.

“Lady, can’t you do something?”, asked Liala with a horrified expression.

“Anything?”, asked Bremorel reflecting her cousin’s voice.

“The power of your faith will heal her, My Lady.”, said Moira with a nearly broken voice.

Lady did not say anything.

She closed her eyes, silently murmured a prayer, and repeated it over and over, and slowly reached out to the skinny little girl and released her prayer..

..and nothing happened.

Her shoulders slumped.

For she had expected this.

“She is still not breathing..”, said Aager in a scared whisper. “Why? Why will you not fix her, Lady? Is it because of some wrong I did you?”

“I.. I can not heal her, boy.. She is not wounded!”, said Lady as quiet tears rolled down her eyes. “I am so sorry.”

Aager just stared at Lady and there was nothing..

..absolutely nothing in those eyes.

Whatever he had ever felt, or may have felt, ever in his life, was just..

..gone!

“No.”, said Moira from behind Lady. “Inshala is a fighter. She does not give up. She never gives up. All she needs is some help.”

The young, comly paladin woman raised both hands into the air in plea and whispered.

“Dear Heavens. Hear my voice. This little girl gave everything she had to remove a vile and evil woe that plagued these lands for centuries. SAVE HER. I BEG OF YOU! SHE DESERVES LIFE AND LOVE. SHE DESERVES A FAMILY. A FATHER AND MOTHER. SHE DESERVES SISTERS AND AUNTS AND UNCLES AND GRANDS.. SAVE HER, AND I GIVE MY MOST SOLEMN OATH, THAT I SHALL GIVE HER THE REST!

And the tent suddenly was awash with bright, golden light.

Moira laid her hands on the skinny girl and gave her everything she had; her sincerity, her love, and her tears..

..yet the skinny girl still did not move, nor did she breathe.

“No.. Nooo..”, wept Moira as she crumbed on her knees.

And outside, Gnine looked thunderstruck.

Udoorin’s face was drawn and tears ran shamelessly down his eyes as he held the princess crying openly into his embrace.

Laila and Bremorel just stared at the unmoving form of the skinny little Inshala, pale, and gone, yet seemingly sleeping in Aager’s arms.

“Why?”, asked Aager silently. “Why give her to me, then take her back so soon? Why blame her for my sins?”

And there were little words to describe his silent wrath.

“Don’t.”, a voice whispered.

“I believe I must.”, said Merisoul back and there was no voice in her reply..

..only the shape of the reply echoed in her mind.

“You owe these Mortals nothing.”, said the voice.

“Owe?”, she asked. “Who shall pay, if no one is willing?”

“Doesn’t have to be you.”, said the voice, with the slightest trace of a plea.

“Didn’t have to be her. Yet that little girl did. And now she is dead. And should I do nothing when I can do something, her death shall be on my head.”

“Why, though?”, asked the voice.

“Because she was so afraid of me, yet she was the first to accept and adopt me, and in the face of death, did she do so.. And like me, she understands so little of love, yet unlike me, she has a chance to find it. I shall make sure she attains that potential.

“But.. but you will die! Don’t do this..”, the voice now begged.

“It is an acceptable risk. I am young and healthy. There’s a chance I can be brought back. She has none.”, Merisoul whispered back.

“He will not accept this. You know that right? Your bargain was that you commit yourself in the path of danger to save others, but never with the deliberate intention of taking your own life!”, pleaded the voice desperately.

“I do not intend to deliberately take my own life. I intend to deliberately trade it with her death, for a heart must beat to love..”, said Merisoul..

..and stepped into the tent.

This event triggers the events and the emotional breakdowns and rises of Aager and Inshala in the story:
Day One” (from days four to nine)..
and leads to “Hiçbiri..”

✱ ✱ ✱

A FEW MINUTES AGO,
ON TOP OF THE WESTERN BATTLEMENTS
OF THE GREAT ARASHKAN CITY.

After weeks in this city, I forgot how much I missed the outdoors and the woods.”, murmured Laila Wolvesbane, as she toyed with the handle of her beautifully carved elven longbow. “It is so quiet up here. One could see the stars so clearly.”

“I suppose so.”, Merisoul said. “A bit on the boring side though. Don’t you think?”

“Boring is good. I like boring.”, said Liala sternly, as she carefully scanned the walls. “We do not want any excitement tonight. If we get caught, this will leave a black mark on my record that will never come off. Collaborating with a known rebellion and helping incite his revolt! Would go excellent in my CV; Laila Wolvesbane: helps thieves, cut-throats, thugs, and insurgents! I would have trouble finding a job at a sanitary dig post!”

“I doubt.”, said Merisoul. “You are smart, observant, can see relevant details no one else can, always cool-headed even under pressure, can shoot threads though needles from 600 yards, and boldly pretty. Love your bangs, by the way.. No.. No one will put you to a sanitary dig post if it is what I think it is.”

Laila was startled a bit.

True, that she had never really chatted with this peculiar, or perhaps ‘quaint’ girl and that was the politest way she could readily define her.. as opposed to weird, off, creepy, odd, mad, and happily insane!

What had startled her was, the girl, Merisoul sounded.. well.. down to earth!

Something very much unlike her usual self.

“Mind I ask you something?”, Merisoul asked, further surprising Laila.

Merisoul never asked if she could ask.

She just said things.

Whatever that crossed her mind.

“I suppose..”, replied Laila, carefully.

“Who is D.D. Dexter?”..

..aaaand she was back to weird, creepy, off, and odd, again.

How in the blazes did she even know about D.D. Dexter, let alone relate him to her?

“I am guessing you already know, who he is.”, Laila said.

“I do.”, she replied. “But more importantly, do you?”

Laila cocked an eyebrow at the pretty girl with the angelic face, crowning horns, and raven wings.

“Saw him trice.”, said the succubi half-born, quietly.

“The first time was just before the celebrations and the dancing began, back at your Serenity Home, arguing with his friend, Thomas, so he would divert your cousin Bremorel. I am guessing his plan was to get you alone, so he could brave up to ask you for a dance. The plan worked, more or less, though young Thomas was arguing with your D.D. Dexter more for show, really.. I could practically see how he yearned for your cousin. Yearned and feared her. He was actually trembling when he went up to her. It was so adorable. I am guessing he would have slopped into a puddle and oozed all the way back to his temple in dejected embarrassment had she said, no. To be fair, he did ooze all the way back to his temple in dejected embarrassment at the end, even though she’d said, yes, the way she man-handled the poor boy.

The second time was when the two of you were singing together at the festivities and I must say, you two have beautiful voices and they blend very well. ‘Seamlessly’, I believe the word is.. His, slightly raspy and masculine, yours, contralto, as the Mortals call it.

And the last time, when we were leaving the town, two days later. He was hiding in the bushes, watching you go. He looked.. sad. ‘Forlorn’, to be more precise.”

Laila was a private sort of girl and D.D. Dexter was not someone she wanted to share with anyone. Certainly not as a ‘pass-time’ topic.

“I still don’t hear any significant question in any of that.”, she said, seeking verbal room to maneuver herself and the odd girl away from the current conversation, and the potentials it carried.

“Ahh.. My bad.”, said Merisoul Xyrotwu. “Though my question is a rather simple one, really.”

“Ow?”, asked Laila, not quite sure she wanted to hear it.

“What’s the holdup?”

This event triggers the story:
“The Marshal and The Bard”
(a work for the distant future..)


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

ARİS

ARİS

Timeline:

İzci Onbaşı Laila Wovesbane, High Lady Anglenna’nın kendisine verdiği ‘hamili yakınımdır’ kartını iştahsız bir şekilde alır, ve kartın asıl sahibi ve muhtemelen de bir silah kaçakçısı olan Largo adındaki tüccarın yanına gitmeye karar verir..

Ancak dünyada işler nadiren göründüğü kadar basittir.

Neden Laila için bir istisna yapsın ki şimdi?

 

Bu hikaye,
Dreadlock!
hikayesinin bittiği gün yer alır..

 

 

08:12

Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

Ve çömeldiği yerden kalkar..

..en azından bu niyetle davranır, acıyla tıslar, dengesine kaybeder ve devrilir!

 

High Lady’nin düşmesi esnasındaki o çeyrek saniyelik anda Laila, zihninden oldukça fundamental bazı düşünceleri geçirme fırsatını bulur;

 

“Aha düşüyor!”

“Eteği dantelli ayakkabısına takıldı ve düşüyor!”

“Ne gülerim düşerse.”

“Düş! Lütfen düş..”

“Ama sonrasında dram yapma!”

“Düşerse, ıslık çalar ve görmemiş gibi yaparım!”

“Kızım, o boy ile devrildiğinde nesini görmezden geleceksin? Uzandığında ayakları kapıdan dışarı çıkıyor!”

“Onun yüzünden ikinci bir oda kirası almak istedi hancı bizden!”

“Yüzündeki o ifade..”

“Hay Shit! Yaralı kalçasından dolayı düşüyor..!”

“Buna yardım etmem lazım şimdi! Acısını fark ettim çünkü!”

“Doğru dürüst düşmeyi bile beceremedin!”

“Ördek dudaklı sakar elf!”

“Kalkamayacaksan, neden oturursun?!”

 

Laila yerinden fırlar ve yapmak istemediği şeyler arasında, kendi emeği ile top on listesine girmeyi başarmış kadına dokunur..

Nevarki kadın sırım gibi görünmekle beraber, 1,92’lik boyu dolayısıyla sanıldığı kadar da hafif değildir ve ‘dokunmak’ yetersiz kalır. Laila kadını yere çarpmadan, iki eliyle, bütün bel ve bacak gücünü kullanarak yakalar..

..ve bir anda Laila ve Anglenna göz göze gelirler ve ikisi için de garip, sessiz bir durum oluşur.

 

“Bundan her kimseye bahsedersen—”, diye hırlar Laila.

“—Aklımın ucundan bile geçmemişti İzci Onbaşı!”, diye seri bir şekilde bitirir High Lady..

 

Laila bu kadından potansiyel bir teşekkürünü daha kaldıramayacağını düşünerek, onu kendi yatağına oturtur, sevgili yayını, boş sadaklarını, şırfıntının ona verdiği, üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı alır ve odadan kaçarcasına çıkar..

..zira bütün bunların sorumlusu olduğunu düşündüğü Udoorin’e söyleyecek bi çift lafı vardır!

✱ ✱ ✱

08:34

Laila merdivenlerden inerken zırhlığını geçirir üstüne ve defalarca tekrarlanmış olmanın verdiği alışkanlıkla, bakma ihtiyacı duymadan zırhın bağcıklarını çeker, omuz tokalarını ve yan kayışlarını bağlar ve merdivenlerin son adımlarını atlayarak iner.. Aradığı kişi de tam olarak oradadır. Hanın giriş katında, kapıdan en uzak yerde.. ve yalnız değildir..

‘Bu gün hiçbir şeyin doğru gitmediği ‘o’ günlerden olacaksa, hiç uğraşmayım!’, diye burnundan solur..

Udoorin onu fark eder ve elini ona sallayarak heyecanlı bir şekilde yanlarına çağırır.

Laila yüzünü buruşturur.

Son üç gündür yaşadıklarından dolayı biraz keyifsizdir ve Udoorin’in, Prenses ile paylaştıkları masada kafalarına odunla vurulmuş iki tavuk gibi birbirlerini seyredişlerini izlemek gibi bir niyeti yoktur.

‘Bu sefer paçayı yırttın, Dorin!”, diye hicveder içinden ve hanın kapısına yönelir, ancak o esnada Aager, gözleri şişmiş olmasına rağmen yüzünde çocuksu bir mutluluk taşıyan bir Inshala ile hana gelirler.

‘Sen ne yaptın? Önce ağlatıp sonrada kızcağıza afrodit mi içirdin!’, diye ona da çatar içinden Laila.

Prenses gelen ikiliyi görünce yerinden fırlar ve koşarak Inshala’ya sarılır ve kulağına bir şeyler söyler.

 

Laila, Prensesin Inshala’ya ne söylediğini bilmez, ancak sonuçlarını hayretle seyreder.

 

Inshala olduğu yerde kendisine söylenen şeyi anlamamış biri gibi kalakalır. Sonra yüzü kıpkırmızı kesilir, Aager anında kendi kulaklarını kapatır, ve küçük kız kulak çınlatan bir çığlık atıp Prenses Lorna’nın kucağına atlar.. ve hüngür hüngür ağlamaya başlar!

‘Nooluyo yaa?!’, diye hayretle bunları seyreder Laila.

Kıpkırmızı yüzü olan tek kişi Inshala değildir.

Udoorin’in de yüzü kızarmış bir şekilde sırıtarak Aager’e yaklaşır.

Aager bir an önündeki genci süzer, sonra ona “Olm, sen tam bi avanaksın!”, der.

Bunu duyan Udoorin ise daha da sırıtır ve “Tahmin edemeyeceğin kadar!”, diye cevap verir.

 

Laila bir anda fena bir şekilde içkillenir ve Udoorin’e yaklaşır.

“Hayırdır, Udoorin? Neler oluyor?”, diye sormasıyla Prensesin ona da sarılması bir olur.

“Biz.. uhh.. umm.. biraz nişanlandık.!, diye daha da kızarmış bir şekilde itiraf eder Udoorin.

 

Laila..

Laila çarpılmış gibi olur!

“Hangi ara..? Nasıl..? Ne zaman..?”, diye afallar.

 

“Dün akşam, sevgili Laila.”, diye pembe bir yüzle, fısıldar gibi konuşur Lorna.

“Aslında daha çok, bu sabah.. biraz erken saatlerde.. idi..”, diye kekeler Udoorin.

“Biz aslında biraz hava almak için çıkmıştık.. Heaven Parkına doğru yürüyelim dedik.. ve yürüdük.. Sonra..”, diye gevelemeye başlar Prenses.

Laila bu sakin, ağırbaşlı kızın bu güne kadar tökezlediğine asla müşahade etmemiştir. Tıpkı gevelediğine müşahade etmediği gibi..

“..Sonra aylardır birbirimiz için neler hissettiğimizi bildiğimiz halde bu konuda neden bir şeyler yapmadığımızı düşündük..”, diye hızlı bir şekilde anlatır Udoorin.

“Ve bir şeyler yapmaya karar verdik!”, diye tamamen pembeleşmiş yüzünde mutlu bir ifadeyle bitirir Lorna.

Inshala dayanamaz.

Tekrar Lorna’ya sarılır ve tekrar ağlamaya başlar.

 

‘Demek şirretin koruduğu sizlerdiniz..’, diye uyanır Laila ve kadının “Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, derken ne kast ettiğini anlayıverir.

 

Laila bir anda Udoorin’i de, Prensesi de kıskanır.. ve onlar için mutlu olur..

..zira bütün çektikleri sıkıntıların arasından, yeni bir beraberlik, yeni bir sevinç, yeni bir gün doğmuş gibidir.

Sevgili kuzeni ile gerçek anlamda tanışmasına sebep olan, yıllar önce Udoorin’le yaptığı o kavgayı, o kavgadan sonra Udoorin’in husumet gütmesi yerine arkadaşlığı tercih ederek gösterdiği büyüklüğü, Themalsar’da beraber geçirdikleri sayısız tehlikeleri, Serenity Home’a geri dönüşlerini, oradan Arashkan’a yola çıkışlarını, yolda karşılaştıkları tehlikeleri ve en sonuncusu olarak da arenada yaşadıkları ölüm kalım mücadelesini hatırlar, kısa bir anlığına hepsini, ama hepsini tekrar yaşamış gibi hisseder ve Laila’nın içi içine sığmaz..

Kendisinden önce ayakları hareket eder.

Söylemeden önce de kolları kalkar ve en eski arkadaşlarından biri olan Udoorin’e sarılır.

“Senin için ne kadar sevindiğimi bilemezsin, sevgili arkadaşım.. Prensesimize iyi bak ve onun onurunu her zaman koru.”, diye fısıldar ona.

Sonra döner ve Lorna ablasına yapışmış olan Inshala’nın ayrılmasını beklemeden, her ikisine de sarılır.

 

Udoorin’in gözleri biraz dolar.

Mutludur.. Çok mutludur aslında çünkü Laila’yı kendisi kadar iyi çok azı tanır.

Laila sergilediği dış görünüşüne ve davranışlarına rağmen, gerçekte çekingen, içine kapanık, kırılgan, sevgisini yansıtma konusunda kötürüm, ve kolay kolay hiç kimseye dokunmayan bir kızdır ve bu güne kadar babası dışında onun gönüllü olarak sarıldığını gördüğü tek kişi de kuzeni olmuştur..

..ve Laila, kardeşi gibi bildiği Udoorin için bir istisna yaparak ona da, sevdiği kıza da sevgisini açıkça, ve hiç sakınmadan göstermiştir.

✱ ✱ ✱

13:48

Laila en sonunda kendisini handan dışarı atmayı başarır. Inshala’nın çığlıklarına uyanan Gnine ve bir anda kendisine gelen Lady Magella, birinin elinde hedef arayan bir ateş topu, diğerinin elinde ise koca gürzü ile gözü dönmüş bir şekilde aşağı koşmuşlar, neden sonra olanları anlayınca ortam bir anda mutlu bir kutlamaya dönüşmüştü.

Aager’in hancı ile konuşması, ve biraz da altının el değiştirmesiyle, hanın tamamı o günlüğüne ‘özel etkinlik dolayısıyla’ kapatılmıştı. Inshala’nın yalvarmasıyla Aager tekrar hancıyla konuşmuş, tekrar altınlar el değiştirmiş, komşu evlerden gönüllü ne kadar kadın varsa çağırılmış ve salon katı köşe-bucak bir güzel temizlenmiş, bu esnada da Aager, Gnine ve Laila yemeklik için doğru düzgün bir şeyler almaya Alls Bazaar’ına gitmişler Inshala, Lady ve damdan çağrılan Merisoul da hanın mutfağına girip alınan yemekliklerden bir sürü yemek hazırlamışlardı.

Gerçekte Inshala ve Lady yemekleri yapmış, Merisoul ise üst raflardan birine çıkmış, bir yandan mutlu bir ifadeyle olup bitenleri seyretmiş, bir yandan da her yemeklere bir şey koymaya çalıştığında Lady’ye, “Emin misin ondan konması gerektiğine?”, diye sorarak, onu çileden çıkarmıştı!

Bütün bunlar olurken Udoorin ile Lorna’nın herhangi bir şeye dokunmalarına izin verilmemiş, Laila Udoorin’e eşlik ederken, Anglenna da sessizce Lorna’nın yanında durmuştu.

Öğlen olduğunda masalar birleştirilmiş ve hazırlanan yemekler konulmuş, çok uzun bir zamandır düzgün birşey yememiş grup, büyük bir iştah ve keyifle oturmuşlardı masalara.

Yemekler sunulmadan önce ise, Yetkin Tapınak Muhafızı olan Lady Magella tarafından ve resmi statüleri kati olan bir İzci Onbaşısı ile bir High Lady şahitliğinde nişanları ‘resmileştirilmişti’.

İlginç bir şekilde, nişanın bir çok şahit eşliğinde tekrarlanması ve açık rütbe ve makamlı kişilerce resmileştirilmesi fikri High Lady Anglenna’dan gelmişti..

 

Yemek esnasında Udoorin ve Lorna, kızarmış yüzlerle Lady Magella’nın yanına gelmişler ve kendilerinden özel bir ricade bulunmuşlardı;

Udoorin, Lady’den babasına nişanla ilgili bir mesaj göndermesini istemiş, Lorna’da, mesajın kaynağını gizli tutması kaydı ile annesi, Bari Na-ammen Rise’si Nadine Graciousward’a aynı konuyla ilgili bir mesaj göndermesini rica etmişti. Lorna’nın ek olarak istediği tek şey, nişanlısının ismi, geldiği ve şu anda bulundukları yer ve genel olarak yer ve kimlik tespiti yapılmasına sebep olabilecek her türlü bilgiden sakınmasını rica etmişti.

Lady bunu makul bulmuş olsa da, üzülerek prensese bakmıştı. Bu kız bir hanımefendiydi, iyi niyetli, samimi, dış güzelliği, sadece iç güzelliğinin bir uzantısı olan, High Elflerin gelecekteki kraliçesiydi ve annesinden de, babasından da bu şekilde sakınması gerekiyordu ve Lady, bu Nadine denen kadına bir gün bunun hesabını soracaktı!

 

Kutlamaya direk katılmayan sadece iki kişi olmuştu. Biri, hangi ara tedarik ettiği bilinmeyen, koca nişan pastasından sorumlu, buna rağmen utançla merdivenlerin üstünden prensesini izleyen Darly Dor, diğeri ise onun yanında, bıçak mesafesinde, yüzünde okunması zor bir ifadeyle çömelmiş Lilly Venom’du.

Neden sonra Aager yukarı çıkmış, Darly’nin kıçına bir tekme atıp onu aşağı göndermiş, uzun dakikalar Lilly ile bir şeyleri tartışmış, ancak belli ki onu ikna edememişti.

Sinirlenmiş bir şekilde aşağı geri inen Aager’in yüzünü gören Inshala, hanın salonunda yüzlerce çiçek açtırma işini bırakıp, koşarak merdivenleri tırmanmış, “Hadi ama Lilly abla, lütfen! Mutluluklar uzaktan seyredilmemeli, paylaşılmalı!”, diye kızın koluna yapışıp onu yalvara çekiştire aşağı, kutlamanın içine çekmişti.

 

İnsanlar garip varlıklardı gerçekten!

✱ ✱ ✱

16:11

Laila oldum olası klişeleri seven biri olmamıştır ve klişe gördüğünde nedense hedef parmaklarının kaşındığını hissetmiştir. Bu yüzden ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’da ikamet eden bu Largo kaçakçısının dükkanına ulaşmak için handan ayrıldığından beri koşmuş ve ancak klişeyi duyduğunda yavaşlamıştı.

“Ya paranı, ya canını!”

 

Laila, muhtemelen kırık bir burundan gelen sesle söylenmiş olan bu ifadeyi duyduğunda..

..’mutlu’ oluvermişti birden!

 

Sanki önüne birisi en sevdiği, içinde kırık çikolata ve fındık parçaları olan pasta getirmişler ama pastanın üstünde olmazsa olmaz olan kremasını koymayı unutmuşlarken, birden bir başkası gelmiş ve “Ya paranı, ya canını!” ile pastanın üstünde eksik olan o kremayı sürmeye başlamıştı..!

 

Laila yavaşlamış, ancak durmamıştı.

Temposunu arttırarak, bir sağ, bir sağ daha, bir sol, düz git..

..ve işte klişe: orada küçük, yaşlı bir adamı yakasından tutup duvara sıkıştırmış, kel, iri kıyım adamı görür Laila ve hızını hiç azaltmadan, dirseğini çıkarmış ve hafif uçarak geçer yanından, iki adım geçtiğinde de tekrar konar yere ve arkasına bakmadan, ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’a doğru devam eder.

Laila hayal meyal yaşlı adamın teşekkür edişini duyar.

 

Yol boyunca Laila altı farklı olaya daha karışmıştı ve bunlardan bir tanesine, bir sokak satıcısından zorla açmalarını aşırmaya çalışan iki şehir muhafızı da dahildi. Laila sonuncusu hariç bu olayların hiçbirisinde silah kullanmamış, silahlarını da çekmemişti.

Şehir ve bar kavgalarında asla silah çekilmezdi çünkü her ne olursa olsun, silah çeken her zaman haksızdı!

 

Son olayda muhafızlara aldıkları açmaların parasını ödemelerini rica bile etmişti..

..ama bu dangalakların da annelerini utandırma eğilimleri vardı, belli ki.

Üstüne üstük, üçer bakırlık açmalar için mızrak doğrultmuşlardı!

 

KİM ÜÇ BAKIRLIK AÇMANIN PARASINI ÖDEMEYECEK KADAR ADİ OLABİLİRDİ Kİ?

 

Belli ki bu iki avanak!

Laila birinin mızrağını kapmış, dizinde kırıp ikiye bölmüş, ve artık kıymıklı iki sopası olduğu için iki muhafızı da ‘amca’ deyinceye kadar dövmüştü! Ancak Laila amcası konusunda hassas biriydi, dolayısıyla bu salakların amcalarını böylesi bir yenilgiye alet etmeleri, sakin bir şekilde vurduğu sopaları, artık kızmış bir şekilde vurmasına sebep olmuştu!

 

Anlaşılan Laila Arashkan’dan ayrıldığında, “Arkamda şu kadar ‘leş’im var!”, diyen tiplere dönüşecekti!

 

İzci Onbaşı ağlayan muhafızları döverken, ta Arashkan Adalet Sarayının önündeki saat kulesinden yankılanan çanları duyunca kendisine gelmişti.

 

Saat 18:00 olmuştu!

 

Laila içinden sağlam bir küfür savurmuş, hayretle önünde gerçekleşen ‘uygulamalı ahlak dersini’ seyreden satıcıya ‘verdiği zahmetlerden’ dolayı bir altın uzatmış ve High Bazaar’a son hızla yola koyulmuştu!

✱ ✱ ✱

18:21

Laila, Largo adındaki silah kaçakçısının yerini bulduğunda, bir çok dükkan ya çoktan kapatmış, yada kapatmak üzereydi..

“Kusura kalmayın, genç bayan.”, diye ‘gazlı’ bir ses duymuştu karanlık dükkanın derinliklerinden. “Saat 18:00’i geçeli çok oldu. Şansınızı yarın denersiniz..”

 

Laila fena halde kızgındır.

Laila burnundan soluyacak kadar kızgındır.

Laila bu Largo denen adamı da ‘leş’ler listesine eklemek istemektedir.

Ama derin bir nefes alıp sakinleşmeyi tercih eder zira adamı tehdit ederse, Anglenna’nın kendisi dahi gelse, adamdan bir hayır gelmezdi.

 

“Efendi Largo’yu arıyordum.”, der olabildiğince serin bir sesle.

“Efendi Largo’yu buldunuz genç bayan, ancak biraz geç buldunuz. Şehir kanunları, bütün pazar yerlerinin saat 18:00’de kapatılmasını söyler ve benim ceza yemeye hiç niyetim yok.”, der aynı ‘gaz’lı ses dükkanın karanlığından.

“Sizi anlıyorum, Efendi Largo. Ancak beni.. umm.. ‘özel’ bir müşteriniz gönderdi ve her konuda bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”, diye profesyonel bir üslupla şansını neder Laila.

“‘Her konuda’ biraz abartı olmuş sanırım!”, diye ‘fırk’lar gazlı sesin sahibi. “Kimmiş bu özel müşterim?”

“Adını vermemi istemedi. Ancak bunu göstermemin yeterli olacağını söyledi.”, der İzci Onbaşı ve cebinden üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı çıkartır.

 

Kendisinin Largo olduğunu iddia eden gazlı sesin sahibi bir an durur.. Neden sonra hafif bir çakmak taşı sesi duyulur ve bir gaz lambası aydınlanır. Gaz lambasının aydınlanmasıyla Laila hayatında gördüğü en yakışıklı olmasada, sayılı güzellikteki bir yarı elfi bulur karşısında.

Adamın, altın sarısı hafif dalgalı saçları, kötü ışıkta ancak mavi olduğunu tahmin edebildiği gözleri, biçimli dudakları, geometrik bir çenesi ve oldum olası Laila’nın hoşuna giden kalın kaşları vardı!

 

“Karşılıklı kıvılcım dedikleri bu olsa gerek!”, diye sırıtır Largo, Laila’ya. “Güzelliğinizi aydınlıkta görmüş olsaydım, bu kadar zorluk çıkarmazdım..”

 

Laila biraz daha alık alık bakmayı tercih eder adama!

 

Laila adama bakarken, adam izci kızın etrafından dolanır, “Müsaadenizle genç ve güzel bayan..”, der ve elinde taşıdığı kancalı bir sopayla dükkanın kepenklerini içeriden indirir. “Ancak memurlar bizi açık görürlerse, bu güzelliğinizle sizin müşterim olduğunuza inandıramam!”

 

Laila’nın zihninin avının peşindeyken ki keskin kısmı donmuş gibidir. İzci kız, ‘Hadisene, bi şeyler yap, bi şeyler söyle!’, diye, ne kadar ittirip dürtse de, zihninden herhangi bir tepki alamaz.

‘Öyle olsun bakalım..’, der Laila kendi içinden. ‘..ben de bu işi akılsızca yaparım o zaman!’, diye tehdit eder kendisini ve bu tehditi, mevcut şartlar altında yapabileceği potansiyel ahmaklıkları düşünerek bir anda devreye girer!

 

“Siz.. umm.. Largo’musunuz?”, diye sorar. “Pek de beklediğim gibi birisi değilsiniz.”

“Umuyorum ki olabildiğince düşük beklentilerle gelmişsinizdir buraya o zaman.”, diye sırıtmaya devam eder Largo. “Bu şekilde her ne yaparsam, harika olma fırsatım olmuş olacak!”

Laila ‘fırk’lar.

Adamın rahat davranışları zorlama yada yapmacık değildir. Tamamen doğal ve kendisine özgü bir hali var gibidir. Largo denenen bu adam rol yapmıyordur.

Bu adam, rolün kendisidir!

 

Largo, Laila’ya elini uzatır.

Laila ister istemez uzatılan eli tutar.

 

Ve öylece bekler!

“Ummm.. ben kartı görmek için elimi uzatmıştım, ama bu da olur.”, diye nazikçe izci kızının eli öper.

Laila cevapsız bir şekilde kartı adama uzatır.

Ama el olduğu yerde kalmaya devam eder!

✱ ✱ ✱

18:45

High Lady Anglenna!”, diye ünler Largo, boş karta bakarak. “Hanımefendinin, High Lady Anglenna gibi birisiyle nasıl bir münasebeti olabilir?”

“Olabildiğince az.”, diye mırıldanır Laila.

Largo buna keskin bir kahkaha atar.

“Aaaa.. Lady Anglenna’nın muhteşem hallerini yakinen tecrübe etmiş gibisiniz.”, der Largo mutlu bir şekilde.

“Kaçınılmaz olarak!”, der Laila biraz kızarmış bir yüzle.

“Genç bayan.. Şayet Lady Anglenna söz konusu olduğunda sizi anlıyorum dersem, bunun sizi tamamen anlıyoruma tekabül ettiğini bilmenizi isterim. Kendileri düşmanları için yaşayan bir hanımefendidir!”

“Çok da kibirli!”, diye ekler Laila istemsiz bir şekilde.

“Evet..”, diye onlaylar Largo. “..Bununla beraber, sizin gibi bir izcinin, Lady Anglenna gibi.. Nasıl desem..Nevi şahsına münhasır bir bayanla nasıl bir ilişkiniz olduğunu merak etmiyor değilim. Bu kart ona verdiğim kart. Kendileri yere konması imkansız bir aristokrat ve siz de kati bir şekilde mesleğini hayat ve ölümü an be an yaşayan birisiniz.. ve bu ikisinin arasında olası bir köprü hayal edemiyorum bir türlü..”

“Bu kartı kendilerinden çaldığımı mı ima ediyorsunuz?”, diye ilk defa serin hali devreye girer Laila’nın.

“Bu dünyada her şey mümkün. Bununla beraber bu ihtimal aklıma bile gelmedi. İzciler, çapulcu değildirler ve çapulculuk da yapmazlar.. Sizi gücendirdiysem, lütfen beni bağışlayın zira niyetim bu değildi. Sadece anlamaya çalışıyorum, o kadar.”, der Largo samimi bir şekilde.

“Al benden de o kadar!”, diye cevabını yapıştırır Laila.

 

Largo denen adam bu cevaptan alındıysa bunu belli etmez. Ama takdirini de gizlemez.

 

“Anglenna ile an itibariyle aynı istikamette yol alıyoruz, dersem bu sizin için kabul edilebilir bir açıklama olur mu, peki?”, diye sorar Laila.

“Hmm..”,  diye düşünür Largo. “Kendisine sıfatsız, ve sadece adıyla hitab ettiniz. Bu saygısızlık göstergesi olabilir.. Kendilerine karşı hiçbir saygı duymadığınızı ve yüzüne de aynı şekilde hitab ettiğinizi de gösterebilir, ya da bir şekilde sizden bir çıkarı olduğu için bu saygısızlığınıza göz yumuyor olabilir, yada size ciddi bir şekilde borçlandığı anlamına geliyor olabilir!”

Laila adamın bu kadar derinlemesine yorum yapmasından nedense huylanır zira böylesi kişilik analizleri yapabilenler, silah kaçakçısı olmazlar, ya bir muharebe taktik generalidirler, yada oldukça mevkiili bir yerde idarecidirler, diye düşünür..

..yada bir teşkilatın kıdemli üyesi olurlar!

“Bir kaçakçı için ayrıntıları biraz fazla yakından inceliyorsunuz..”, diye temkinli bir şekilde sessizce konuşur izci kız ve ellerini yavaşça yana salar —kılıçlarının yanına.

 

Kısa bir anlığına Largo önünde altı yüz yardalık bakışlarla duran kıza bakar..

..ve tekrar sırıtır!

 

“Tüh! Kendimi ele verdim sanırım.”, der mutlu bir şekilde. “Lütfen rahat olunuz.. Bir izciye saldıracak kadar aptal değilim.”

“Ama asıl soru bu değil.”, der Laila aynı temkinle.

“Nedir asıl soru?, diye hayretle sorar Largo.

“Asıl soru, ne kadar aptal olduğunuz değil, bunu göstermek için ne yapacağınız..”, der Laila ve ellerini kılıçlarına yaslar.

 

“Hanımefendi.. Lütfen.. İnanın size herhangi bir şekilde zarar vermek niyetinde değilim.”, der Largo.

“Ben insanların niyetlerine göre hareket etmem zira bunu bilemem. Sözlerine ve sergiledikleri davranışlara göre hareket ederim.”, der Laila.

 

Largo, ‘teslim oldum’, kabilinde ellerini kaldırır.

“Hanımefendi. Size Lady Anglenna ile aranızdaki münasebeti sordum, çünkü kendileri ‘takip altında’ olan birisi.. ARİS tarafından.. Ve bir izcinin adının farkında olmadan çamura bulaşmasını istemediğim için sorduklarımı sordum size!”

Laila kaşlarını çatar.

“ARİS?”

 

 

“Arashkan İstihbarat Servisi!”

 

Laila’nın tek kaşı havaya fırlar zira ARİS.. Arashkan İstihbarat Şeysini daha önce ne duymuştur, ne de böyle bir servisten haberdarlığı olmuştur.

 

“ARİS..”, der Laila sessizce. “..Biraz dramatik olmuş sanki?”

“Aaaa.. evet kısaltma olarak aslında biz AİS’i istiyorduk ama başka bir şirket o kısaltmayı bizden önce kapmıştı çoktan.”, diye kabul eder Largo esefli bir sesle.

“Hangi şirket?”

“AİS — Arashkan İnternet Servisi!..”, der Largo sırıtarak. “.. ama bu konumuzun dışında.”

‘Biz AİS’i istiyorduk..’, derken?”, diye diğer kaşı da kalkmış bir şekilde sorar Laila.

 

Largo kelime kullanımlarında yaptığı hatayı anlar bir anda ve yüzünde kötürüm bir ifade belirir.

“Shit!”, diye küfreder sessizce.

“Çok ayıp, Ajan Largo, ama isabetli!”, der Laila, ellerini kılıçlarından ayırmaz ama muhteşem bir şekilde de sırıtır.

“Zekisiniz, hanımefendi.. Bu işleri kolaylaştıracaktır.”, der Largo. “Ancak burası konuşmak için pek de uygun değil. Aşağı kata inelim. Orası ses muhafazası açısından biraz daha güvenli..”

Largo, Laila’yı beklemez.

Dönüp elindeki lambayla içi tıka basa mallarla dolu dükkanın derinliklerine ilerler. Sonra izci kızın kendisini takip etmediğini fark edince durup ona bakar.

“Bir sorun mu var, hanımefendi?”, diye sorar ona.

“Sizi karanlıkta takip etmemi istiyorsunuz..”, der Laila temkinli bir ifadeyle.

“Evet.. Bir izci olarak bu sizin için çok da zor olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Efendi Largo.. Şayet kılıçlarımı çekmek zorunda bırakılırsam, bu birilerinin mutlaka öleceği içindir!”, der sakin bir şekilde Laila.

“Sizden daha azını beklemezdim zaten..”, diye sırıtır Largo.

 

Laila kaşlarını çatar, derin bir nefes alır, ve Largo denen bu.. her ne ise, adamın peşinden aşağı kata iner.

✱ ✱ ✱

19:03

Nerden, nerden, diye düşünüyordum ve en sonunda hatırladım.”, der Largo oturduğu tabureden. Adam, Laila ile aşağı kata, çok da geniş olmayan, yeraltındaki bir odaya inmiştir. Oda muhtemelen göründüğünden daha büyüktür ancak barındırdığı eşyalar dolayısıyla daralmıştır.

“Siz İzci Onbaşı Laila ‘Bane’ Wolvesbane’siniz.. Serenity Bölüğünden!”, der adam ve hem hayret, hemde hafif bir.. hayranlık? la bakar izci kıza.

“Bu kadar meşhur olduğumu bilmiyordum?”, der Laila, bulundukları dar odadaki tek masanın diğer yanındaki tabureden.

“Aaaa.. Öyle demeyin İzci Onbaşı. Bane’s Song Operasyonunda kuzeniniz İzci Onbaşı Morel Songsteel ile gösterdiğiniz başarı tam bir efsane!”, der Largo mutlu bir şekilde.

Laila kaşlarını çatar.

“Bu bilgiyi nasıl elde ettiniz?”, der tehlikeli bir sesle.

Largo omuzlarını silker.

“Serenity Home, Arashkan şehrine bağlı bir kasaba, İzci Onbaşı. Şerif Standorin, gerekli ve önemli bulduğu her türlü istihbaratı bize gönderir çünkü bu zorunluluk, görevlerinden sadece bir tanesi. Yıllar önce kendisini buraya, bizimle çalışması için davet etmiştik, ancak Serenity’den ayrılmak istemediğini söyledi bize ve kendisini bekleyen oldukça kıdemli bir mevkii de reddetmiş oldu.

Bu bilgilerden, Belediye Başkanınız, Arthandos Yuleman da haberdar. Kendilerinden, özellikle son yıllardaki operasyonları planlayan ve uygulayan Aager Fogstep’i de istedik. Tıpkı sizi ve kuzeninizi istediğimiz gibi. Arashkan’ın yeni, uyanık, becerikli, tecrübeli, taze kanlara ihtiyacı var. Özellikle de son birkaç yıldır yaşadığımız kayıplardan sonra.. Kayıplarımız var, ancak cevaplarımız yok ve Princeps Kaladin sabırsızlanıyor.

Ancak ne şerif, ne de Yuleman sizlerden vazgeçmek istemediler ve bizleri geri çevirdiler.”

 

Laila hayretle adamın söylediklerini dinler.

 

“Şimdi size lafı daha fazla uzatmadan, neden Lady Anglenna ile ilgilendiğimizi anlatacağım, ancak bu bilgiyi Aager Fogstep ve Şerif Standorin dışında kimseyle paylaşmamanızı rica edeceğim.”, der Largo.

 

Laila yavaşça başıyla onaylar.

 

“Olaylar öyle çetrefilli ki, neresinden başlasam başka bir yanı elimde kalacak..”, diye kendi kendine mırıldanır Largo, ve bir yanağını kaşır.

“Sizi ilgilendiren kısmı itibariylesini anlatayım şimdilik, gerisini sonra düşünürüz..

Bundan birkaç yıl önce Lady Anglenna, High Spires Efendisi Philius’a, High Woods Ri’sinin, Birinci Lord Princeps Kaladin’e gönderdiğini iddia ettiği bazı hediyelerle geldi. Philius’da hediyeleri, Princeps Kaladin’in Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memuruna teslim etti. Nevarki hediyeler saraya ulaştırılamadan o gece söz konusu memurun evinden çalındılar.

Söz konusu memuru da ertesi akşam evinde öldürülmüş olarak bulduk.

İşte işin çetrefilli kısmı da bu noktada başlıyor zira birileri aynı gün söz konusu memurun katilini, daha evi terk edemeden bulmuş ve onu öldürmüşlerdi.

Daha sonra edindiğimiz bilgiler bize hediyelerin ‘lanetli’ olduğunu söylüyor ve o hediyelerin Princeps’e ulaştırılması için gösterilen çabayı göz önünde tutarsak, buna inanma eğilimindeyiz.

Bu cinayetten, o zamanlar Arashkan’da varlık gösteren ve ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Loncasının sorumlu olduğunu düşündük. Nevarki bu olay bir şekilde onlarla Hırsızlar Loncası arasındaki husumetin tetiklenmesine de sebep oldu ve iki lonca üç gün süren, son derece kanlı ve arkalarında bizim bulabildiğimiz kadarıyla 416 ceset bırakacak şekilde sonlandı; Hırsızlar Loncası, bulabildikleri tüm Lanet Piçi öldürdüler ve onlar sayesinde yıllardır Arashkan’da bir kesiciler loncası yok.

Bu başlı başına mutlu bir kıyım olmakla beraber, bizim de takip edebileceğimiz herhangi bir ip ucu da bırakmamış oldular!

Şimdi, asıl konumuza, ortadan kaybolmuş High Woods hediyelerine dönersek, deliller ortadan kalkmış olmakla beraber, eylem ve teşebbüsün varlığının inkar edilemezliğidir..

Bunun anlamı da, High Woods Ri’si, Arashkan Princeps’ine suikast teşebbüsünde bulunduğu, bundan haberdar olmayıp, söz konusu suikast teşebbüsünün gerçekleşmiş olması halinde suçu Ri Grandaleren’e yıkmayı planlayan birisinin varlığıydı.

Her hâlükârda bunun anlamı da Arashkan’ın, en yakın komşusu olan High Woods’a savaş açması anlamına geleceği idi..

Tek sorun, olaya bir şekilde kaderin bir cilvesi karıştı diyelim, ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey oldu; hediyeler çalındı!

Özetle olay, hiç başlayamadan bitmiş oldu, zira hediyelerin ‘laneti’ Princeps’i öldürememiş bile olsa, bu savaş için yine yeterli bir sebep olurdu..”

 

“Olay başlamadan bitmiş o zaman. Gerisi istihbaratın işi.. Bir izcinin değil.”, der Laila nötr bir sesle.

 

“Kısmen doğru. Ancak evinde öldürülen ve Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memur, Felisia Fremier adında bir hanımefendi idi ve Princeps Kaladin’in de pek sevdiği yeğeniydi!”

 

Laila olduğu yerde çakılıp kalır zira bu ismin sessizce söylendiğini duymuştur. Söyleyen kişi bu ismi, hışımla, hüzünle, kahırla ve büyük bir hırsla söylemiştir her defasında ve Laila o kişiyi tanır zira bu kişi High Spires Efendisi Philius’un unutulmuş oğlu, Darly ‘Darlius’ Dor’un ta kendisidir!

 

“Ve bunların hepsini bir şekilde birbirine bağlayan kişi de High Lady Anglenna’dır. Size onunla aranızdaki münasebetinizi sormamın sebebi de buydu.”

Laila hiç sektirmeden cevap verir.

“Efendi Largo. Ben Serenity Home’dan, özel bir görev için gönderildim ve her ne kadar Arashkan şehrine yardımcı olmak istesem de, kendi görevimden sakınamam. Bununla beraber, size en başta söylediklerim de hala geçerlidir; Anglenna ile sadece aynı istikamete gidiyorum şu an, o kadar. Kendisine herhangi bir borcum yok. Ancak ve şayet onun bir ihanetin parçası olduğuna şahitlik edersem, emin olun ki kendisini gördüğüm yerde öldüreceğim.. Ben bir izciyim. Politikacı değil!”

 

Largo, Laila’ya biraz hayal kırıklığına uğramış gibi bakar ve izci kıza o bakış nedense tanıdık gelir.

Laila aynı hayal kırıklığını Themalsar’dan döndüklerindeki akşam, Serenity Home’da gerçekleşen şölende onunla dans eden birisine, “Çok kısa bir süreliğine geldim. Korkarım görevimiz bitmedi ve bu sefer çok daha uzağa, çok daha uzun bir süre gitmem gerekecek ve dönebilecek miyim bilmiyorum..”, dediğinde görmüştü..

 

“Summersong..?”

 

..diye istemsizce fısıldar Laila önündeki adama.

Largo bir anda irkilir ve izci kıza hayalet görmüş gibi bakar!

“Bu ismi nereden biliyorsun?”, diye tıslar ve bir eli masanın altında kaybolur.

“Efendi Largo.. Eliniz.. Lütfen!”, diye rica eder Laila.

Largo yüzünü buruşturur ve tuttuğu hançerle beraber elini tekrar masanın üstüne koyar.

“Zeki olduğunuzu zaten söylemiştim size genç bayan. Ancak bununla kafama vurmanıza gerek de yoktu!”, diye alınmış bir sesle konuşur Largo. “Evet. Adım Largo Summersong, ve siz bunu nereden biliyorsunuz?”

“Benzerliğinizden..”

Largo bu cevaptan herhangi bir şey anladıysa, bu hiçbir şekilde yüzüne yansımamıştır.

“D.D. Dexter Summersong.. Oğlunuz..!”

 

Largo öylece Laila’ya bakar..

..sonra başını önüne eğer.

 

“Neden onu terk ettiniz? Dahası neden ona öldüğünüzü ikna ettiniz?”

 

Largo uzun bir süre cevap vermez, başını da kaldırmaz.

Neden sonra, anca duyulur bir sesle cevap verir.

“Bu meslek.. Bizlerden hayatlarımızdan çok daha fazlasını alıyor. Dışarıda..”, diye muallak bir el hareketiyle Arashkan Şehrine işaret eder. “Bir milyonu aşkın insan, her gün nasıl tehlikelerle karşı karşıya olduklarının farkında olmadan yaşıyorlar.. Ama biz biliyoruz.. Sen, ben ve bir kaç iyi adam! Ve birileri de bizleri avlıyor. Eşimi yıllar önce öldürdüler. Ben gizli bir görevdeyken. Ben de Dexter’ı aklıma gelen olabilecek en güvenli ve en uzak yere, Serenity Home’a gönderttim, babasının bir görevde öldüğünü sanarak. Onu oraya gönderdim çünkü orada Şerif Standorin vardı.”

“O sizi asla unutmadı ama..”, der Laila gözleri dolu bir şekilde çünkü kendisi çok iyi bilirdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

Laila, kuzeni Morel, en yakın arkadaşları Gnine ve Udoorin, küçük, sevgili Inshala, hafif kaçık Merisoul ve hatta ve asla ısınamadığı Aager.. Hepsi çok iyi bilirlerdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

 

Laila, yıllar önce birkaç defa kendisine sorup, ancak çok daha sonra ne anlama geldiğini utanarak öğrendiği ismin anlamına tüm çıplaklığı ile ayılı verir..

D.D. Dexter; Daddy Dead Dexter!

 

Ve anladığı bir başka şey ise, bu ismi çocuğa, bilinçli olarak kendisinin vermiş olduğudur!

 

“Gökler aşkına.. Hiç kimse böyle bir yükü, böyle bir acıyı taşımamalı!”, diye inler Laila bir eli ağzında ve dolu gözlerle.

“Hiç kimse taşımazsa bu yükü, peki kim koruyacak insanlığı?”, diye sorar Largo Summersong sessizce..

✱ ✱ ✱

02:12

Laila yorgun ve bitmiş bir şekilde hana geri döner. Bu gün, onun için her bir açıdan yorucu bir gün olmuştur. Yetmiyormuş gibi bir de yolda iki sarhoş genç kendisine ‘iyi vakit’ geçirtmek istemişlerdi! Laila gençler adına bir şey söylemek istemez ancak kendisi kesinlikle iyi vakit geçirmişti.. Ertesi gün uyandıklarında gençlerin hayatlarını tekrardan değerlendirmeleri için İzci Onbaşı onlara bayağı bi kırık malzeme bırakmıştı!

İçeri girdiğinde beklediği dağınık, kutlama yapılmış izlenim ve izlerini göremez ve bunun sebebi de, yorgunluktan bir bankın üzerine yığılıp kalmış, başı, kendisini derin, karanlık gözlerle süzen adamın bacağına yaslamış küçük, sevgili Inshala’dır.

“Annem bana hiçbir zaman, ‘Bu saate kadar neredeydin?’, diye sormadı.”, der Aager sessizce, uyuyan kız uyanmasın diye.

“Çünkü sen uslu bir çocuktun?”, diye cevap verir Laila yorgun bir sesle.

“Hayır. O öldürülüp ben ve kız kardeşim götürülünceye kadar evden hiç çıkmadık çünkü Drashan’da başıboş çocukları mızrakla şişlemek ayrıcalıklı bir eğlence tarzıdır..”, der Aager.

“Neden bunu bana söyledin ki şimdi?”, diye harlar Laila tiksintiyle!

“Söyledim çünkü gerçekte Dranshan’dan çok da uzak değiliz İzci Onbaşı. Daha iki hafta önünce salak bi çocuğu, gün ortasında kaçırmışlardı ve onu kurtarıncaya kadar çoğumuz neredeyse ölüyorduk, unuttun mu? Özgürce ve başına buyrukça yaptığımız şeylerin faturasını hiçbir zaman sadece kendimiz ödemeyiz.”, der ve başıyla, kart elini saçları arasında gezdirdiği kızı işaret eder.

“Neden bunu bana söylüyorsun ki?”, diye neredeyse aynı soruyu, farklı vurgularla tekrarlar Laila.

“Sana söylüyorum çünkü bütün bunların arasında olgun ve aklı başında olduğunu düşündüğüm bi sen varsın. Lütfen beni hayal kırıklığına uğratma..”, der ve yavaşça, sessizce ve imtina ile yerinden kalkıp mutfağa gider. Laila içeriden hafif bir cam sesi duyar gibi olur. Aager, içinde süt olan uzun, cam bir bardakla geri gelir.

“Geç gelirsen kaçırdığın için üzülmeyesin diye Inshala sana nişan pastasından ayırdı ve kimse yemesin diye de saatlerce burada, başında bekledi..”, diye ekler Aager ama sesinde Laila’nın ondan beklediği acımasız ifadesi yoktur. Varsa da bu fazlasıyla siliktir.

Adam elindeki bardağı sessizce masaya, pasta dilimlerinin yanına bırakır, sonra sessizce küçük kızı toparlar, kucaklar ve merdivenlere yönelir.

 

Laila birden, hiçbir zaman sevemediği ve ısınamadığı bu adamın da değişmiş olabileceğine ayılı verir..

Evet, adamın değişimi dışarıdan, adı Inshala olan mucizevi bir etkiyle gelmişti. Ancak Aager’in gelen zorlu değişimi kabul etmesi, yapmış olduğu bilinçli bir tercih idi.

Ve Laila için alması gereken bir ders vardı burada sanki.

 

İzci kız hanın boş salonunda, az evvel Aager’in terk ettiği banka oturur ve sevgili küçük Inshala’nın kendisi için ayırdığı, üstü kremalı, içi kırık çikolata ve fındıklı pasta dilimlerini yerken bir yandan da Aager’in getirdiği buz gibi sütü yudumlar..

..ve son birkaç gündür yaşadıklarını değerlendirir.

 

Pastayı ve sütü bitirdiğinde, değerlendirmesi daha bitmemiştir ama muhtemelen bu da zaten üç dilim pasta ve bir bardak soğuk sütten çok daha uzun sürecektir.

Laila yerinden kalkar, tabağını, bardağını ve çatalını alır ve onları mutfağa bırakır. Uyumaya gitmeden önce canı bir bardak daha soğuk süt çeker, nevarki içi süt dolu sürahiyi aldığında ne sürahinin, ne de sütün soğuk olmadığını fark eder.

 

İkisi de oda sıcaklığındadır!

 

Laila ‘Huh!’, diye geçirir içinden ve yüzünü ekşiterek sütten vaz geçer.

Laila ılık sütten hiç hoşlanmaz!

İçleri tıka basa dolu sadaklarını omuzlar ve kendisi de odasına çekilir.

 

Kızlarla paylaştığı odanın kapısını açtığında High Lady Anglenna dışında herkes uyumaktadır. High Lady ise elflere özel trans halindedir ancak kapı açıldığında kadın bir eli pençe şeklinde, büyü yapmaya hazır kapıya yöneltmiş, diğer eli ise korumak istiyormuşçasına hemen yanında uyuyan prensesinin üzerindedir.

 

Laila sessizce üstünü çıkartır ama zihni Largo Summersong’un anlattıklarıyla uğuldar.

İzci Onbaşı yatmadan önce High Lady’ye döner ve ona gizleyemediği bir hışımla tıslar.

“Sen ne yaptın?”

Anglenna, kendisinden beklenmeyecek ve daha önce Laila’nın ondan asla duymadığı, cılız, titrek bir sesle cevap verir.

“Tahmin bile edemeyeceğin şeyler..”


Serenity Home, teknik olarak Arashkan şehrine başlı olması dolayısıyla bu şehre vergi ödemektedir. Talep edilmesi halinde de Arashkan’a askeri ve lojistik desteği de sağlama zorunluluğu vardır. Bununla beraber, Serenity Home, kendi iç işlerinde ve başka yerlerle yaptığı antlaşmalarda özgürdür; söz gelimi Dim Woods elfleri, Elder Hills ve Scowling Hills dwarfları, Tinker Hills ve (zamanında yapılan ve teknik olarak hala geçerliliğini koruyan) Silent Hills antlaşmaları ve bunlara en son eklenen Drashan ile ortak saldırmazlık antlaşması. Bu antlaşmaya göre Serenity Home, Drashan’a yıllık haraç ödemektedir. Buna karşılık Drashan korsanları da Serenity Home ve civarındaki yerleşim merkezlerine dokunmayacak ve (pek az kişinin farkında olduğu gibi) Serenity Home’a saldırılması halinde onu müdafaa etmekle yükümlü olacaktır.

arashkan şehri dungeons and dragons groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

Dreadlock!

Dreadlock!

Timeline:

Grup bir yandan Gar Thalot’u ararken, bir yandan Lilly Venom olayını hazmetmeye çalışır. Nevarki günler grubun bazıları için oldukça sıkıcı geçmektedir; Anglenna, Lorna, Udoorin ve Laila gibi.. Ancak başkalarının aksine bazıları can sıkıntılarını daha sessiz ve sakin bir şekilde geçirmeyi tercih ederken Laila herkesin ‘harika bir şehir’ dedikleri Büyük Arashkan’ı gezmeye karar verir..

Ve belki de kuzeni Bremorel için de hediyelik bir şeyler bulur.

 

Bu hikaye,
Benim gitmem lazım.
ve
Geleceğin Adımları“ndan
bir gün sonra yer alır..

 

 

Üç Gün Önce..

Para.. Laila’nın paraya ihtiyacı vardır. Arenada teke tek atıştığı kaçık büyücüden sonra bir de o devasa yaratığa attığı oklar sonrasında, iki sadağının birisini tüketmiş, diğerini ise yarılanmıştır ve Udoorin’e “Bana borç versene!”, diye tekrar gitmeye de hiç niyeti yoktur! Aslında Udoorin’e bundan önce defalarca borç para için gitmiş, her defasında da bir şeyler koparmayı becermişti. Udoorin kızlar söz konusu olunca biraz salak olabiliyordu..

Laila bunu gülerek hatırlasa da, aslında biraz da kendinden utanır. Geri döndüklerinde cesaretini toplayabilirse, kuzeni Bremorel’i de yanına alıp, Belediye Başkanı Yuleman’a gidecek ve izcilere maaş bağlanmasını talep edecekti. Tercihen, Prenses Lorna’dan duyduğu bir kelime ile, ‘Gecikmiş Ödemelerle’ beraber!

Kaba bir hesapla, on altı yaşında izciliğe alınan Laila, tam on bir yıldır bu işi yapmaktaydı. Özel operasyonları işin içine katmazsa, sadece düz maaşla, ve tercihen vergiden muaf, ayda 3 altın vermiş olsalar..

“Yani. Basit bi kasaba muhafızına ayda 2 altın verdiklerine göre, bize de 3 altını çok görmezler her halde.”, diye düşünür Laila ve sokağın ortasında durup hesaplamaya çalışır.. Yılda on iki aydan on bir yıl..

Laila tek bakışta yirmiden az iseler, kesin rakam, elliden az iseler üç aşağı beş yukarı, yüz civarında iseler artı-eksi on olacak şekilde düşmanın sayısını tahmin edebilecek kadar tecrübelidir. Yüzden çok iseler, zaten yanlış yerdedir ve ivedilikle oradan kaybolması gerekmektedir..

İzcilik öncesi Laila, Serenity Home’un tek okulu olan tapınağın hemen dibindeki yetimhaneye bağlı okula, eh, arada bir gitmişliği olmuştu. Laila okuldan pek hoşlanmamıştı. Nihayetinde geldiği yerde okul denen şey yoktu. Okul sıkıcıydı. Bi ton gereksiz şeyler öğretiliyordu ve Lady Magella da haftada birkaç kez gelip vaaz veriyordu. Laila o vaazları uyuyarak çok iyi değerlendirmişti, her ne kadar Lady tarafından defalarca yakalanmış olsa da..

Okuldan sadece Thomas gibi sümüklü çocuklar hoşlanırdı!

Laila o okulda sadece müzik dersini sevmişti. Serenity Home kasabası müzisyeni Efendi Thokan Silversong gelip çocuklara şarkı söyletiyordu ve küçük Laila için bu haftanın en eğlenceli anıydı zira avazı çıktığı kadar bağırarak;

 

Rook Dağını duman almış,
Haydi yürüyelim izciler.

Dim Woods’da elfler oynarmış,
Haydi yürüyelim izciler.

Elder Hills’den sakallı cüceler yuvarlanmış,
Haydi yürüyelim izciler.

High Woods’un kızları güzelmiş,
Haydi yürüyelim izciler.

Tinker Hills’de cüceler tökezleyip düşmüş,
Haydi yürüyelim izciler.

Hepsi gelip Serenity’de mutlu olmuş,
Haydi koruyalım izciler.

 

..diye şarkılar söylemişti.

Laila bu şarkıyı hala hatırlar ve saçmalığına güler. Hangi işsiz salak yazdı bunu acaba, diye düşünür.

 

Laila, uzun, altın saçlı, gökyüzü mavisi gözlü, can yakıcı kalın kaşlı D.D. Dexter “Raptor” Summersong ile o sıralar karşılaşmıştı. Laila D.D.’nin ne anlama geldiğini yıllar sonra, biraz da utanarak öğrenmişti. Halbuki çocuğa defalarca D.D.’nin ne olduğunu sormuştu. Laila’nın bildiği bir şey vardıysa, şayet izci olmamış olsaymış, muhtemelen bir şarkıcı olurmuş zira küçük yaşta avazı çıktığı kadar bağırsa da, daha sonraları, yaşıyla birlikte gerçek sesi de olgunlaşmış, kuzeni Bremorel’in sert ve asabi mizacının aksine gerçekte yumuşak bir sese sahip olmuşken, kendisinin ise daha tok, kontralto bir sesi olmuştu ve zamanında Efendi Thokan onu az istememişti korusunda. Belli ki bu kontralto denen şey, pek sık rastlanan bir şey değildi..

Laila’nın babası ise eski bir ormancıydı ve kızının bir şarkıcı olmasındansa, ‘işe yarar’ bir mesleği olmasını istemiş ama deli gibi sevdiği kızının da üzerine fazla gitmemişti. Ona yanlışla bir gün, “Şayet eski evimizde bir izci olmuş olsaydı, belki de annen hala hayatta olurdu.”, demiş, ve bu da Laila için konunun kapanmasına sebep olmuştu.. Evet, şarkı söylemeyi çok seviyordu ama, sevdiklerinin güvenliği ise Laila için çok daha önemliydi..

 

Biri Laila’ya çarpar ve, “Özür dilerim hanımefendi. Ama yolun ortasında durmayın lütfen.”, diye uyarır onu. Laila yolun karşısına geçer ve Arashkan Adalet Sarayını bir boydan diğerine kadar takip eder.

“İhtiyacım olduğunda neden Gnine yanımda olmaz ki?”, diye kara kara düşünür. Eveeet, dikkati tekrar dağılmadan önce, ayda üç altın, on altı yaşından beri, yirmi yedi yaşına kadar ne ediyor şimdi, diye düşünür. On bir yıl. On iki aydan, kaç ay ediyor.. Elde var bir.. Yüz otuz.. Hayır, yüz otuz iki.. Evet yüz otuz iki ay..

“Oha! Ben yüz otuz iki aydan beri izci miyim?”, diye hayret ve gurur karışımı bir şeyler hisseder Laila.

“Yüz otuz iki ile üç. Ne yapıyor şimdi?”

Laila zeki bir kızdır. Rakamlarla fazla kafasını yormaz. Yolun çaprazlama karşına geçer ve Tüccarlar Mahallesine yönelir. Yolda giderken orada burada duvarlara ve sokak lambalarına asılmış kağıtlar dikkatini çeker.

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

G.T.

 

“İlginç.”, diye düşünür Laila. “Demek ki burada ciddi adalet sorunları var.”

 

Tüccarlar Mahallesine vardığında gözüne kestirdiği, sempatik, yaşlıca tüccara yanaşır.

“Buyur güzel kızım. Senin için uygun çok güzel şallarımız var.”, diye rengarenk kumaşlardan oluşan boy boy atkılar, eşarplar ve şallarla dolu dükkanına davet eder yaşlı tacir Laila’yı.

“Teşekkür ederim, Tüccar Efendi. Şallarınız çok güzelmiş. Ancak para hesabı konusunda biraz sorunlarım var. Belki bana yardımcı olabilirsiniz..”, der Laila yaşlı tüccara ve en azından D.D. Dexter üzerinde her zaman işe yaradığını bildiği ölümcül gülümsemesini atar.

Belli ki Laila’nın becerikli olduğu tek şey, ok atması değildir, zira yaşlı tüccar biraz kızarır ve “Tabii, tabii, güzel kızım. Nedir çektiğiniz sorun?”, diye afallar biraz.

“Diyelim ki yüz otuz iki altınım var. Bu altınların her biriyle bir kâse aldım ve her kâseyi de üç altına sattım. Toplam kaç altınım olmuş olur?”, diye mutlu bir şekilde sorar Laila.

“Hmm.. Toplam kârınız 237 altın ve 4 gümüş eder kızım.”, der yaşlı tacir.

“Nasıl yani?”, diye afallamış bir şekilde sorar Laila.

“Ana para kârın parçası değildir, güzel kızım. Yüzde on vergiyi de düştüğünde elinde 237 altın ve 4 gümüş kar etmiş olursun!”, diye sevimli bir şekilde açıklar yaşı tacir.

“Peki diyelim ki, tam vergi memurları gelmeden önce, ana paramla birlikte elimdeki altın ne ediyor?”, diye sorar Laila.

 

Dedik çoktan; Laila zeki bir kızdır.

 

“Toplam paran 396 altın eder, güzel kızım, ama sana tavsiyem, vergini her zaman öde, çünkü vergi memurları her zaman eninde sonunda seni gelir bulurlar ve evine haciz getirirler.”, diye telkin eder yaşlı tüccar.

Laila yaşlı adama teşekkür eder ve tamamen bozulmuş bir şekilde Tüccarlar Mahallesinden ayrılır.

 

“396 altın mı? On bir yıl çalıştım toplam birikimim 396 altın mı yani? Bu da ne eder? Sanırım yeterince yalvarırsam sekiz adet tek parıltılı, yada dört adet çift parıltılı ok yapar..”, diye tam anlamıyla hayal kırıklığına uğramış bir şekilde olduğu yerde kalakalır!

 

AMA BEN ÜÇ DAKKADA ALTMIŞ ADET İKİ PARILTILI OK YEDİM YAA!

 

Tabii, burada Laila’nın hesaba katmadığı, gerçekte ortada aylık 3, dolayısıyla da toplam 396 altının dahi olmadığıdır.

İzcilerin hayatı gerçekten çok zordu.

Belki de ‘Gecikmeli Ödemeli’ fikrinde olduğu gibi bu konuda da Prenses Lorna’dan başka bazı fikirler alabilirdi. Evet, ondan fikir alacaktı, para değil. Udoorin’den para yolması, göreceli de olsa kabul edilebilir bir şeydi. Ama bir prensesten para istenmezdi. Bu hem ayıp, hem uygunsuz, hem de tehlikeli bir borçtu.. Evet Lorna gerçekten iyi niyetli bir kızdı ama aynı zamanda da bir aristokrattı, annesi bir insan olsa da, babası bir elfti!

Ama madem ona fikrini soracaktı, o zaman belki de ona Prenses Lorna değil de, Prenses Alor’Nadien ne, diye hitap etmeliydi.

Laila’nın içindeki ses bundan hiç hoşlanmaz. Kız kendisini ‘Lorna’ diye tanıtmıştı ve artık o Laila için de ‘Lorna’ idi ve bir elf ismine de ihtiyacı yoktu. En nihayetinde Lorna’da kendisi gibi bir yarı elfti ve onunda dili kendisi gibi elflerden yanmıştı..

“Salak, kendini beğenmiş, sivri kulaklı elfler!”, diye sessizce hışmeder Laila genel olarak elflere.. Annesi dışındaki elfler tabii.. Annesi, annesiydi ve ırkının bir önemi yoktu onun için. O kadar işte!

 

Canı fena sıkılmış bir şekilde Tüccarlar Mahallesini arkasında bırakır ve Subaylar Lojmanlarına doğru yönelir. Nevarki oraya yaklaşınca, kibirli subay ve eşlerini ve kendisine ters bakışlar atan muhafızları görünce canı daha da sıkılır ve Heaven Parkına yönelir.

Laila parka adım attığında bir anda bütün can sıkıntısını ve günlerdir hissettiği, ancak fark edemediği boğucu şehir havasından kurtuluverir. İstemsiz bir şekilde gözleri dolar ve hiçbir şeyi kendi kasabasına, oradaki evine ve Ritüel Ormanına değişmeyeceğine karar verir.

Uzun bir süre parkta rastgele dolaşır Laila ve etrafındaki ağaçları, çiçek bahçelerini, yapay göletleri, patikaları, bankları ve tekerlekli satıcıları izler. Yakınından geçen bir satıcıdan bir açma ve adamın limon suyu olduğunu iddia ettiği küçük bir maşrapadan da alır. Laila açmayı iki lokmada yer ve kesinlikle limon suyu olmayan şeyi içer. İçtiği şey her ne ise kekremsi bir tadı vardır, ama en azından soğuktur.

Laila parkın ta öbür ucuna kadar yürür. Partan çıktığında karşına onun pek hoşuna giden Okçular Mıntıkasına gelir.

İzci Onbaşı her yerde ok atan askeri kıyafetler içerisinde insanlar görür. Havada mütemadiyen oklar uçuşmaktadır ve herkes ya kocaman yuvarlak hedeflere, yada içi sıkıştırılmış samanla dolu ‘insan’ şeklindeki kuklalara oklarını atmaktadır.

 

“Hey! Sen!”, diye biri bağırır ona.

 

Laila duymazdan gelir.

Laila duymazdan gelme olayını profesyonelleştirmiş biridir!

Ayrıca kendisini bir hanımefendi olarak görmese de, nihayetinde bir bayandır, lütfen yani.. Bir bayana asla ‘hey, sen’lemezsin, ayıptır!

Dolayısıyla Laila hiç çekinmeden duymazdan gelir.

 

“Sana söylüyorum! Biraz ağır işitiyorsun sanırım!”, diye tekrar bağırır sesin sahibi.

 

Laila duymazdan gelmeye devam eder.

“Çattık bir geri zekalıya daha!”, diye söylenir adam.

‘Geri zekalı mı?’, diye fena bir şekilde alınır Laila ve arkasından yaklaşan ayak seslerini son ana kadar umursamaz. Son anda ise döner..

..ve adamın yere basmak üzere olan ayağına nazik bir tekme atar. Adam, bir anda yürüyüş düşüşünü engelleyecek adımdan mahrum kalınca, yüzü koyun yere kapaklanır.

“Annen, bayanlara nasıl hitap edilir öğretmedi mi sana?”, diye hafif kindar bir sesle sorar yerde yatan adama.

Adam yavaşça yerden kalkar ve bir eli belindeki kalın, disiplin copuna gider.

“Anlıyorum. Öğretmemiş. Neyse ki benim bugün biraz vaktim var.”, diye gülümser Laila adama.

“Seni küçük şırfıntı..”, diye başlar burnu kırılmış, alt dudağı patlamış, yüzü gözü kan içinde adam..

..ama gerisini getiremez.

Laila adamın tam göğsünün ortasına, olduğu yerden full-kontakt bir taban tekmesi koyar, ve onu iki yarda gerisin geriye fırlatır.

Adam ıslak bir çuval gibi yığılır!

Laila tekrar gülümser.

“Şırfıntılık değiştirilebilir. Aptallık ise kalıcıdır!”

 

“Neler oluyor burada?”, diye bir ses gelir arkalarından ve beraberinde birkaç genç askerle yaşını biraz almış apoletli biri belirir.

Yeni gelen adam önce Laila’ya, sonra da yerde yatan adama bakar ve bıkmış bir ifadeyle başını sallar.

“Kaldırın şu salağı ve revire götürün.”, der.

Askerler yerde yatan adamı kaldırıp götürürlerken, yaşı geçmiş apoletli adam Laila’ya döner.

“Yüzbaşı Graden Forman.”, diye özlü bir şekilde kendisini tanıtır.

“Shit!”, diye küfreder Laila bir anda zira adamın rütbesi kendisininkinden çok daha üstündedir.

“Çok ayıp hanımefendi, ama isabetli.. Onbaşı Krugral’ın kusuruna bakmayın demek isterdim ama görüyorum ki çoktan bakmışsınız.. Sanırım buralı değilsiniz. Olsaydınız bir aristokratın şımarık oğlunu tanırdınız. Bununla beraber, onu iki kere yere devirdiniz ve bunu da eğitimli bir şekilde yaptınız. Kıyafetlerinize bakılırsa ya bir paralı askersiniz ve başınız belada, yada bir izcisiniz ve bu olaydan paçayı yırtma ihtimaliniz var.”

“İzci Onbaşı Bane. Serenity Bölüğünden, efendim!”, diye selam verir Laila, ama ‘hazır ol’a geçmez, zira izciler kendi efendileri dışında kimseye ‘hazır ol’da durmazlar!

“Serenity Bölüğü..”, der Yüzbaşı ve yanağını kaşır. “Evinden oldukça uzaktasın, izci.”

“Özel bir görevdeyim, efendim. Gerekli bazı mühimmatlar için şehre gelmiştim. Adamınız için özür dilerim ancak çok da fazla değil. Bugün annesini utandırdı!”, der Laila, izcilere özel, sakin üslubuyla.

“Annesini utandırmanız için, annesinin kim olduğunu bilmesi gerekiyor önce..”, diye sırıtır Yüzbaşı.

 

Daha geriden birisinin bağırdığı duyulur.

“Kim? Kim yaptı bunu kardeşime?”

“Shit!”

..diye küfreder Yüzbaşı.

✱ ✱ ✱

Yüzbaşı Graden. Kim yaptı bunu kardeşime? Sorumlusunu yakaladınız mı?”, diye kükreyerek yaklaşır uzun sarı saçlarını arkadan başlamış bir genç. Ayaklarını yere vura vura gelen adam, aslında yakışıklı denebilecek biridir ama nedense Laila adamı gördüğü anda ondan hoşlanmaz. Adamın yüz ifadesinde, nadiren ormanda gözü dönmüş, sebepsiz yere öldüren havanlarda gördüğü ‘kuduz’ bir şeyler vardır sanki ve Laila bu tür hayvanlara ne yapılması gerektiğini çok iyi bilir.

“Kendinize mukayyit olun Onbaşı Jarson. Sizi, Onbaşı Krugral’ın haksız yere saldırdığı, ve faturasını ödediği kişiyle tanıştırayım; İzci Onbaşı Bane..”, der Yüzbaşı Graden sakince.

“Güzeeel.. Onu yakaladınız demek. Askeri mahkemede yargılanıncaya kadar hapse atılmasını istiyorum!”, diye kindar bir şekilde emreder Onbaşı Jarson.

“Onbaşı.. Sanırım anlamadınız. Hanımefendi bir İzci Onbaşısı..”

“Noolmuş izci onbaşısıysa?”, tükürür gibi konuşur genç adam.

“Ne olduğunu anlatayım size o zaman; Kendisi bir izci olduğu için askeri mahkemede yargılanamaz çünkü bir ordu mensubu değil. Bir izciyi sadece o bölgedeki en yetkili resmi kişi yargılayabilir.. Bunun anlamı da sadece First Lord Princeps Kaladin bir izciyi yargılayabilir, suçlu bulması halinde de cezalandırılmasına karar verebilir. Lütfen bu olayı Princeps Kaladine kadar götürmeyi düşünmeyin, zira bu olay sonucunda olacağı gibi İzci Onbaşısı haklı görülürse, babanız dahil tüm ailenizi de yakmış olursunuz. Ama karar sizin.”, der Yüzbaşı ve susar.

Onbaşı Jarson’un yüzü kıpkırmızı olur ve çirkinleşir.

“İzci Onbaşı. Sanırım burada işiniz bitti. Size iyi günler diliyorum.”, der Graden.

“Hayır!”, diye araya girer Jarson. “Bu olayı Princeps’e götürmeden de halledebiliriz. İzci Onbaşıyla aynı rütbedeyiz ve kendisi aile şerefimizi zedeledi. Onu düelloya davet ediyorum!”

Jarson sözünü bitirdiğinde, yüzünde muzaffer bir ifade belirmiştir.

“Şayet izci düello teklifimi kabul etmezse, korkağın tekidir ve bir izci olmayı da hak etmiyordur!”

“Onbaşı Jarson.. Senin peçete rütbenle bir izcinin rütbesini isim benzerliği dolayısıyla aynı olduklarını düşünecek kadar ahmak olamazsın!”, diye harlar Yüzbaşı.

Onbaşı Jarson omuzlarını silker.

“Bunun için Princeps’e gitmemize gerek yok Yüzbaşı Graden. Her mahkeme bu konuda benim lehime karar verecektir ve bunu siz de biliyorsunuz!”, diye sırıtır.

Yüzbaşı, önce Jarson denen gence tiksintiyle bakar, sonra Laila’ya döner.

“Korkarım Onbaşı Jarson haklı. Ancak düello teklifi ondan geldiği için yer ve zaman tercihi ona, silah tercihi size kalmış durumda.”

Janson hiç sektirmeden, “Şimdi ve burada!”, diye mutlu bir şekilde ünler.

Laila saçma sapan bir olayın bir anda böylesi bir hale dönüşmesine hayret eder ve içinden ‘Gerçekten bu şehirlilerin yapacak işleri yok mu?’, diye geçirir.

Dışarıdan ise hiç istifini ve ‘cool’unu bozmadan, “Onbaşı haklı. Geciktirmekte bir fayda görmüyorum. Burası uygun. Ok da olur, kılıç da. Delikanlı ölümüne mi, yoksa ‘amca’ deyinceye kadar mı dövüşmek ister? Ama bir konuda kendisini uyarmak isterim; ben amcamı yıllar önce bir ork baskınında kaybettim. Dolayısıyla onu bir yenilgiye alet etmek gibi bir niyetim yok!”

 

Ortam bir anda sessizliğe bürünür. Jarson, Laila’ya hayretle bakarken, Yüzbaşı Graden ise bir eliyle yüzünde oluşan sırıtışı başarısızca bir şekilde gizlemeye çalışır ve Laila’ya takdirle bakar.

 

“İsterseniz kurşun oklarıyla bu işi halledelim.”, diye önerir Yüzbaşı.

Laila’nın bir kaşı kalkar.

 

Kurşun okla gerçek ok arasındaki tek fark, kuşun okun ucunda çelik, sivri başlık yerine içine kurşun tozuyla doldurulmuş küçük bir kesenin olmasıdır ve Laila bunlardan çok haz almamıştır. Bu tür başlıklar, küçük kuş avlarken, normal okun kuşu parçalamasından dolayı tercih edilmesidir. Laila havada uçarken bir kuşu okla bayıltıp, sonrasında baygın bir hayvanı öldürmeyi pek de iç açıcı bulmamıştır.

 

“Kabul.”, der kısaca.

✱ ✱ ✱

Unutma.”, diye uyarır Laila’yı Yüzbaşı. “Yerinden kıpırdarsan, ‘korkmuş ve kaçmış’ kabul edilirsin. İkinizde ya diğeri kıpırdayıncaya kadar, yada biriniz diğerini devirinceye kadar devam edeceksiniz.”

Yüzbaşı bir anlığına durur.

“Hanımefendi.. Sadece duruşunuzla beni gururlandırmayı başardınız.”, der neden sonra sessizce. “Ama şu ahmağı devirirseniz size minnettar olacağımı da ifade etmeliyim.. Ayrıca tüm paramı size yatırdım!”

“Anlayamadım?”, diye hayretle bakar Laila, Yüzbaşıya.

“Üç bölükteki herkes bahse girdi. Ordu bunun gibi şımarık rütbelilerle dolu ve size karşı bire on bahse girdiler.”

“Hmmm..”, der Laila. “..Bundan benim bir şey kazanma ihtimalim var mı?”

“Tabii ki.. Neden size anlatıyorum sanıyorsunuz?”, diye sırıtır Yüzbaşı. “Sizin adınıza bu ayki maaşım olan elli altını koydum. Kazanırsan, bu da beş yüz altın demektir. Yarısı senin!”

“Çok cömertsiniz, Yüzbaşı Graden. İsterseniz yarın tekrar gelebilirim.”, diye sırıtır Laila.

Yüzbaşı kısa bir kahkaha atar ve birbirinden yaklaşık yüz yarda mesafede duran iki düellocunun ortasına kadar yürür sonra kendisine uzatılan bayrağı alır.

“Eveet. Bu bayrağı indirdiğimde atışma başlayabilir. Yerinden hareket eden ‘bir korkak’ olarak diskalifiye olmuş olacak. Düello, iki kişiden biri devam edemeyecek hale gelinceye kadar da sürecek. Her ikiniz de yanınızda duran varillerdeki okları kullanacaksınız. Her ikiniz de hazır mısınız?”

“Ben kardeşimin öcünü almaya hazırım!”, diye bağırır genç Onbaşı.

Laila ise sakin bir şekilde, “Evet.”, demeyi tercih eder.

 

Yüzbaşı Graden, iki düelistin atış alanından çıkar, bayrağını kaldırır iki gence de son bir bakış atar, sonrada keskin bir hareketle bayrağı indirir..

..ve havada oklar uçuşmaya başlar!

 

Onbaşı Jarson ard arda okları sallamaya başlar.

Laila ise öylece yerinde kıpırdamadan durur..

..ve gelen oklara hafif bir hayal kırıklığı ile bakar.

 

“Bu ıska. Bu da ıska.. Bu tamamen üstümden geçecek. Umarım arkamda biri yoktur! Sanırım bunun isabet etme ihtimali var.”, der ve hiç sektirmeden, seri, tek hamleyle bir oku yerleştirir, yayını gerer ve salar..

 

Ve İzci Onbaşı Laila yaklaşan oklardan birini başından vurur!

 

Seyirciler arasından bir uğultu kopar ve ok yağmuru bir an durur.

“Şans!”, diye bağırır Jarson ve tekrar, daha azimli bir şekilde atmaya başlar oklarını.

 

Laila az önce yaptığı marifeti tekrarlar..

..Üç defa daha!

 

Seyircilerin uğultusu kesilmiş, herkes hayretle Laila’nın sessiz duruşunu seyretmektedir ve izci daha hiçbir karşı atışta bulunmamıştır.

En sonunda genç Jarson ateşi keser, zira okları tükenmiştir ve hem hayret, hem de korkuyla kendisinden yüz yarda mesafede sessizce duran kıza bakmaktadır.

 

İzci Onbaşının sessizliğine dayanamayan Yüzbaşı, Laila’nın yanına gelir.

“Hanımefendi? Onbaşı Jarson’un okları bitti ve sanırım yeterince rezil oldu. Vurun onu ve bir şımarığın aptallığına son verin.”

“Yüzbaşı Graden.”, der Laila sakin bir şekilde. “Bu adil bir düello değildi. Ben bir izciyim ve bu elimdeki de bir eğlence aracı değil. Bu bir silah. Bunu elime aldığımda niyetim bir kötülüğü öldürmek içindir, aptallara dersini vermek için değil.. Bu ‘ordu’nun işi!”

 

Yüzbaşı Graden sırıtır.

“Aptallık en büyük kötülüktür!”, der mutlu bir şekilde, ve dehşet içerisinde kendisine bakan Jarson’a işaret eder.

“Paramı hemen istiyorum!”, diye burnundan solur Laila ve ardarda üç ok gönderir..

 

Oklardan ilki Jarson’u apış arasından vurur ve herkesten toplu bir “Offf!” inlemesi duyulur.

İkincisi ise acıdan iki büklüm olmuş gencin suratına isabet eder.. ve Laila, kardeşi Krugral gibi Jarson’un da burnunu kırar.

Sonuncu ok, bir eli bi yerinde, diğeri ise kırılmış, kan içindeki burnunda olan gencin alnının tam ortasına, nefis bir ‘kıtlama’ sesiyle darp eder ve tıpkı kardeşinde olduğu gibi Jarson’da iki yarda geriye fırlar ve ıslak bir çuval gibi yere serilir..

 

Ve Okçular Mıntıkası bir anda hayret ve coşkuyla infilak eder!

 

İki saat sonra Laila hana, elinde yüklü bir keseyle geri döner.

“Para.. Benim daha çok paraya ihtiyacım var!”, diye homurdanır..

✱ ✱ ✱

İki Gün Önce..

Udoorin!”, diye seslenir Laila ve bunu yaparken yüzünde hiçbir kızarma olmaz. Udoorin, zırhından kurtulmuş, üstüne biraz hırpani kıyafetler giyinmiş ve ilginç bir şekilde belinde sadece bir hançer ve sapı da, kabzası da pis çaput bezleriyle sarılmış babasının kılıcıyla odasından çıkmaktadır ve bu haliyle bas bas ‘ben tebdili kıyafet gizli bir göreve gidiyorum’, diye bağırmaktadır!

Udoorin, Laila’ya temkinli bir bakış atar zira Laila’yı yıllardır tanımaktadır ve Laila o ses tonunu sadece kendisinden bir şey isteyeceği zaman kullanmıştır.

“Ummm.. Bi şey mi lazım, Laila?”, diye de temkini saklamaz.

“Neden? Senden illa ki bir şey mi istemem lazım?”, diye alınmış bir sesle cevap verir Laila ve içinden lanet eder. Prensesle karşılaşmalarından beri çocuk git gide akıllanmaya başlamış gibidir ve bunun sebebi olarak da Udoorin’in zekasının artmış olabileceğine değil, sanki prensesin, teşhir etmemesi gereken bazı kızsal sırları ona anlatmış olabileceğine bağlar.

 

Ve Laila’nın gözünde bu, bütün kızlara yapılmış bir ihanettir!

 

“Nereye gidiyorsun?”, diye sorarak taktik bir dönüş yapar Laila.

“Bilmem. Muhtemelen daha önce gitmediğim pis bir hana.. Şu herif hakkında belki bi şeyler öğrenirim diye. Aager burada boş boş oturacağıma, bari ‘şehir tecrübelerimi’ geliştirmemi istedi!”, diye kızmış bir ifadeyle konuşur Udoorin.

 

Laila, Aager’in adını duyunca evvelki gün onunla yaptığı konuşma aklına gelir ve yüzünü ekşitir.

 

“İkinciye ihtiyacın var mı? En azından arkanı kollarım.”, diye önerir ve bunda da samimidir.

“Ummm.. Belki başka zaman..”, der Udoorin, kaçamak bir şekilde.

Laila, genç adamı süzer. Altı yüz yardalık bir mesafedeki avını vurmak için gözlerini kısmış bir avcı gibi!

“Hayırdır, olm?”, der izci kız. “Neler oluyor?”

“Yok bi şey.”, der Udoorin ve omuzlarını silker. “Sen.. sen sadece ortama uygun değilsin, o kadar!”

“Bak seeen.. Nasıl bir ortammış bu benim uygun olmadığım?”, diye sessizce tıslar.

“Yanlış anlamamaya çalış, Laila ama kıyafetlerin, davranışların, duruşun.. Özetle her şeyinle sen ‘BEN BİR İZCİYİM, SIKIYORSA BANA SIRLARINIZI ANLATIN’ diye bir tabela taşıyorsun yanında!”, der biraz çekinerek.

Laila, Udoorin’e fena pis bakışlar atar.

“Ne yani, bana.. bir izciye, halkın arasına sızamayacağımı mı söylüyorsun?”, diye gözleri kısılmış bir şekilde tıslar.

“Umm.. evet?”

“Senin bu kadar kabalaşabileceğini bilmezdim, Udoorin. Sevgili Lorna senin bu yanını biliyor m—”, diye hicveder Laila ama Udoorin’in bir anda çatılmış kaşlarını görünce susar.

“Laila. Sen benim en eski ve en kalıcı arkadaşımsın. Lütfen bir anlık gereksiz alınma için, Lorna’yı işin içine katarak bunu bozma. Kızdığın zaman Bree’yi bile aşabiliyorsun bazen. Aramızda akıllı olan ben değilim sensin, unuttun mu?”, der genç adam bayağı kızmış bir şekilde.

“Özür dilerim, Udoorin. Sadece yeni ok için paraya ihtiyacım var ve sataşacak yer arıyorum!”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder Laila.

“Ee, sana bi şey mi lazım diye sorduğumda niye söylemedin ki?”, der Udoorin, arkadaşına hayretle.

“Öyle sorunca söylenilmiyor işte!”, diye kızar Laila.

“Bunun başka bir sorulma şekli mi var? Benim bi şeye ihtiyacım olunca Aager’e gidiyorum, o bana ‘ne lazım’, diye soruyor, ben de ona söylüyorum, o da varsa ‘al’ deyip veriyor, yoksa da ‘yok’, diyor! Neden işleri karmaşıklaştırdığını anlamıyorum.”, diye bakar genç adam Laila’ya.

“Bir daha anlatsana, Dorin, sen prenses gibi narin bir kızı nasıl tavladın?!”, diye acı bir şekilde sorar Laila.

“Umm.. Bu biraz özel değil mi?”, diye saf saf sorar Udoorin.

“Özel mi? Herşey hepimizin önünde oldu zaten!”

Udoorin kızarır.

“Çok.. güzel çilleri olduğunu söyledim ve bu onun hoşuna gitti.. Sanırım.”, diye itiraf eder.

Laila tam bir salağa bakar gibi Udoorin’e bakar.

“Kızın muhteşem, up uzun, simsiyah saçları, zarif, asil bir burnu, küçücük, kıpkırmızı dudakları, yemyeşil gözleri ve incecik bir beli var ve sen onun çillerini mi beğendiğini söyledin ona? Olm, sen tam olarak ne kadar salaksın?”

Udoorin hem alınmış, hem de hayretle Laila’ya bakar.

“Niye ki? O bahsettiklerinin hepsi mükemmel onda. Ama hepsini birbiriyle bütünleştiren ise çilleri ve o haliyle benim çok hoşuma gidiyor!”, diye saf bir yüzle söylenir Udoorin.

“Udoorin.”, diye burnundan solur Laila. “Çil, gerçekte yüzde oluşan bir kusurdur ve sen Prensese kusurunu ‘yüzüne’ vurmuş oldun! Sen gerçekten biraz kıtmışsın!”

Udoorin, Laila’ya bakar.. bakar.. bakar..

“Ne? Yüzümde bi şey mi var?”, diye sorar Laila.

Udoorin ise burnundan solur biraz.

“Çilin bir kusur olduğunu bilmiyordum. Bu da kendisine bunu söylediğimde neden hoşuna gittiğini açıklıyor sanırım..”

“Nasıl yani?”

“Eminim Lorna’ya hayatında kimse kusurlarını dile getirmemiştir.. Belki annesi dışında.. Ama annesini daha tanımıyorum o yüzden bir şey diyemeyeceğim.. Şayet onun için de çilleri bir kusursa, benim için değil. Bunu bilmesi benim için önemli. Ama daha da önemlisi, onun bunu bilmesi!”, der genç adam samimi bir şekilde. “Seni ele alalım mesela..”

 

“Bence, beni ele almayalım, mesela!”, diye uyarır Laila, Udoorin’i ama Udoorin bu uyarının üstünden atlayarak devam eder.

“Bence senin güzel bir yüzün var ama yarısını o kâküllerinle kapatmayı tercih ediyorsun..”

“Eee? Noolmuş kâküllerime?”, diye asice sorar Laila.

“O kâkülleri seninle tanıştıktan çok sonra bıraktın.”, der Udoorin.

“Hala neden bahsettiğini bilmiyorum.”, diye kızar Laila.. ve kızarmaya başlar.

“Laila.. İkimizde o kâkülleri D.D. Dexter için bıraktığını biliyoruz..”, der ve bunu söylerken de gülmez. Bu şekilde de harika bir nezaket örneği göstermiş olur.

“Çok adisin, Udoorin!”, diye tıslar Laila. “Sen ne zamandan beri böyle bel altı taktikleri kullanıyorsun?”

“Sen, Bree ve Gnine’dan öğrendim!”, der Udoorin ve bu sefer sırıtır. “Ama söylemek istediğim şeyi sanırım anlamadın.”

“Neymiş o?”, diye sorar Laila kıpkırmızı olmuş bir şekilde.

“Ne ile övüldüğümüzden çok, KİMİN bizi onunla övdüğü önemlidir.. Benim kendimde hiç önemsemediğim yanlarımı Lorna her nasılsa takdir ediyor. Geri dönüp baktığımda bunların gerçekte iyi yanlarım olduğunu görüyorum. Aynı şey hepimiz için geçerli..”, der genç Udoorin.

Sonra belinden bir kese çıkarır, içinden bir kaç altın ve gümüş alır ve onları kendi cebine atar, kesenin ağzını tekrar bağlar ve onu Laila’ya uzatır.

“Bugün gideceğim sefil handa bir şeyler yiyip içiyor gibi görünmem lazım ki göze batmayayım..”, diye açıklar.

Laila bir yandan kızmış, bir yandan da utanmış bir şekilde keseyi alır.

“Gittiğin yerlerde senin o boy ve cüssenle göze batmaman mümkün değil, Udoorin!”

“Gittiğim yerlerde en büyük balık ben değilim, Laila..”, der Udoorin ve merdivenlere doğru yönelir.

 

Laila’nın arkasındaki kapı açılır ve ardında Lorna belirir.

“O iyi biri, İzci Onbaşı Laila..”, der yumuşak sesiyle. “Ve sizin gibi olgun bir arkadaşı olduğu için çok şanslı.”

Laila biraz daha bozulur.

“Bir şeye ihtiyacınız varsa, lütfen benden istemekten çekinmeyin. Bizler dostuz.”, diye ekler samimi bir şekilde.

“Çok ihtiyacım olursa, emin olun sizden rica ederim Lorna.”, der Laila ama grupta iki kişiden asla para istemeyecektir. Sebepleri tamamen farklı da olsa birisi Prensesin kendisidir, diğeri ise onun suratsız kuzeni, Anglenna’dır.

✱ ✱ ✱

Bir Gün Önce..

Laila silah tüccarının dükkanından fena halde bozulmuş bir şekilde çıkar. Rezil herifin bi ayaklarına kapanıp yalvarmadığı kalmış olmasına rağmen, tacir gıdım geri atmamış ve Laila’da iki gün önceki bahiste kazandığı iki yüz elli altının üzerine Udoorin’in verdiği yüz elli altını ekleyince toplam dört yüz altınla dükkana girmiş ve hepi topu dört adet iki parıltılı okla çıkmıştı!

Laila neredeyse ağlamak ister. Anca alabildiği bu dört oku, mevcut kalanların yanına ekleyince elinde sadece on dört adet iki parıltılı oku olmuş oluyordu.. arena öncesi mutlu kırk adetine nispeten!

İzci kız bir an her şeyi boş verip normal oklardan mı kullansam acaba, diye düşünür..

Ama bu fikir ekonomik olarak uygun olsa da, onun izci gururuna hiç hoş gelmez zira Laila’ya göre, bir düşmanla karşılaştıklarında, düşman onu ve arkadaşlarını öldürmek niyetiyle karşısına çıkmıştır. Bunun, Laila’ya tekabül eden kısmı ise, attığı her okun isabet etmesinin şart olduğudur.

Nihayetinde ıskalanmış bir ok kendisini işlevsel anlamda faydasız, hayati anlamda ise, hala ayakta olan her düşmanın dostlarından birisini kaybetmesine sebep olabileceğidir.. İşte bu sebepten dolayı kullandığı okların büyülü ve ‘parıltılı’ olması önemliydi.

Laila somurtarak anca yarısı dolu olan sadağını omuzlar, tanışmasından sonra edindiği bir alışkanlıkla zarif işlemeli elf yayını baş parmağı ile okşar ve oldukça verimsiz geçen gününün gerisini nasıl değerlendirmek istediğini düşünür ve pis hana geri dönme fikri bir anda hiç cazip gelmez ona.

Ne yapsam, diye düşünürken aklına Yüzbaşı Graden ve onun ailesiyle ‘çay’ teklifi aklına gelir.

Laila bir anda gülümser.

“Pis hanların sana kalsın sevgili Udoorin. Ben Subaylar Lojmanlarında çay ve kekle zamanımı geçireceğim —çağırıldığım ve istendiğim yerde!”

Laila, Orta Pazarından (Mid Bazaar) ayrılır ve Gnine’ı kurtarmak için bir hafta geçirmek zorunda kaldıkları Arashkan Arenasından olabildiğince uzaklaşmak için İkinci Lord’un Malikanesi (2nd Lord’s Manor) tarafına yönelir.

İkinci Lord’un Malikanesini geçince karşısına Birinci Lord Princeps Kaladin’in muhteşem şato-sarayı çıkar. Bina, gerçekte tek bir yapıt değil, bir çok iç içe geçmiş, ve katlardan oluşan, oldukça korunaklı bir yapıttır ve her yerde muhafız birlikleri devriye gezmektedir. Buna rağmen iki ayrıntı Laila’nın gözünden kaçmaz..

Bunlardan ilki, devriye gezen muhafız birlikleri, olağanüstü bir temkin ve dikkatle yürümektedir ve askerlerin belirgin bir kısmının elleri kılıçlarındadır.

İzci Onbaşının keskin gözlerinin fark ettiği diğer şey ise, işsiz ama fevkalade cesur birisi, Princeps’in şato-sarayının duvarına duyurusunu asmayı başarmıştır;

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

YENİ GÜNE 7 GÜN KALDI!

G.T.

 

Laila yazıya hayret eder, zira kalan gün sayımı verişmiş olması, afişin evvelki gece asılmış olduğunu göstermektedir.

İzci kız, Krallıkdaki muhtemelen ikinci en güçlü adamın evinin duvarına bunu asan adamın göstermiş olduğu cesaretine hayran kalır..

..ve yakalanması halinde hiçbir koşul altında onun yerinde olmak istemez.

 

Laila afişe hayretle bakarken biri ona seslenir,

“Bekleme yapmayalım hanımefendi!”

Laila sesin sahibine baktığında, bunun bir muhafız birliğinin başı olduğunu görür ve sektirmeden yürümesine devam eder..

Talim alanındaki bir sıçanla dalaşmakla, görevindeki bir çavuşla ağız dalaşına girmek apayrı şeylerdi. Evet, Laila bir izciydi ve standart ordu kuralları onun için geçerli değildi ama, kendisi de görevdeyken şaka yapmaz, her şeyiyle kendisini işine verirdi.

 

Büyük Arashkan Şehrinin kalabalığı arasından süzülerek yaptığı uzun yürüyüşün sonunda Subaylar Lojmanlarına ulaşır Laila ve daha önce buradayken karşılaştığı kibirli subay ve eşleri ve onların muhafızlarıyla tekrar karşılaşır ama bu sefer onlara pis pis sırıtarak yanlarından geçer.

Laila ister istemez bu subayları ve eşlerini, Serenity Home’daki insanlarla kıyaslar. Teknik olarak Laila’nın İzci Efendisi Davien’de bir subaydır ama ondan hiçbir zaman böyle kibirli tavırlar görmemişir. Davien hayat dolu, yakışıklı, gülmeyi seven ve aynı zamanda da Laila gibi bir yarı elftir.

Belki de bir yerleşim merkezi büyüdükçe kötü huyları da büyümekteydi.

Serenity Home’un kendisi de artık bir şehir olmak üzereydi. En nihayetinde Themalsar’dan oraya geri döndüklerinde Scowling Hills’den Arashkan’a kadar bir çok mühendis ve malzeme aktarımı yapılıyordu ve bunlar muhtemelen büyük, surlu şehir duvarları için getirtiliyorlardı.

Laila buna hem sevinir, hem de biraz üzülür. Sevinir çünkü çok sevdiği kasabası artık büyümüştür ve kendisinin de bunun için ciddi katkıları olmuştur. Üzülür çünkü bildiği o şirin kasaba zamanla kaybolacak, yerine bir gün Arashkan gibi bir şehir gelecekti.. ve kendisinin bunun için de ciddi katkıları olmuş olacaktı..

 

Yüzbaşı Graden’in mütevazi subay lojmanına yaklaşırken ister istemez kuzeni Bremorel aklına gelir.

Bremorel ve Thomas.. ve D.D. Dexter..

Acaba ne yapıyorlardı şu anda?

Bremorel, Thomas’ı kaç defa harcamıştı acaba?

Laila sırf bunu bile kaçırmış olduğuna hayıflanır.

Gerçekte Laila, Thomas’ı sever. Çocuk çiroz ve pısırığın tekiyken, sırf kuzenine karşı hissettiği akıl almaz, saplantı denebilecek ve dolayısıyla da biraz ürkütücü aşkı için kendisini geliştirmiş ve bir Tapınak Muhafızı olmuştu..

Bu aşk değilse, neydi peki?!

Ama yine de Bremorel’in Thomas yerle bir edişini kaçırmış olmasına hayıflanır.

Ve içten içe kendisinin hafif sadistik bir yanı olduğuna karar verir!

✱ ✱ ✱

Laila gece geç saatte Yüzbaşı Graden’in evinden ayrılır. Gerçekte yaşı biraz geçmiş subayın bu saate kadar vaktini almak istememişti, ancak kendisi gibi eşide, kızı da onu pek sevmişler ve fırından taze çıkmış kek, üstü kremalı çilekli pasta, sıcak, taze çay, adına puding denilen, Laila salladıkça komik bir şekilde sallanan ama dökülmeyen bir şey yemişti.

Belli ki büyük şehrin bazı avantajları da yok değildi..

Yüzbaşı, eşi ve genç kızlarıyla yaptığı uzun muhabbetler esnasında Laila, Graden’in kendisine ve izcilere olan sevgi ve saygısının altında yatan sebebi üzülerek öğrenmişti, zira Yüzbaşının küçük kızları dışında, bir de oğlu olduğunu öğrenmişti.. İzci olan bir oğlu..

Genç adam, kendisi gibi bir izci onbaşısıydı, ancak üç yıl kadar önce, nasıllığı hiçbir zaman tam olarak kestirilemeyen, Tar Pits civarındaki bir baskında, diğer dört izciyle beraber öldürülmüşlerdi.

Laila’nın içi titrer ve aklına beş izciyi pusuya düşürebilecek bugüne kadar karşılaştığı sadece bir yaratık gelir; Orkenler!

Laila orkenlerden bahsederek adamcağızın ve eşinin canını sıkmamıştı. Ancak kalkma saati geldiğinde adamcağız Laila’ya, işlemeli uzun bir kutu vermişti. Laila hayretle kutuya ve içindeki tek oka bakakalmıştı. Ok bugüne kadar gördüğü en kaliteli oklardan bile muhteşem bir işçiliğe sahipti!

 

“Bu.. bu oğlumuzdan kalan tek şey ve evde çürümesinin pek bir anlamı yok.”, demişti Graden. “Yıllardır bizde. Bu, senin gibi yeni bir sahibeye ait olmalı; bir izciye.. Korkarım sadece bir tane var ama oğlumun söylediği kadarıyla fevkalade sağlam bir mukavemeti varmış ve kaybedilebilir, ama kırılamazmış ve sanırım beş parıltılıymış. Oğlumun olduğu için hiç sınamaya cesaret edemedim. Ama senin o iki şımarığı alaşağı edişin, ve hem mesleğine, hemde elindeki ok ve yaya gösterdiğin saygıyı gördükten sonra, aklıma bunu sana vermek geldi..”

 

Laila oku gördükten sonra ancak cılız bazı itirazlarda bulunabilmiş ve mutluluktan gözleri dolmuş bir şekilde kutusuyla beraber oku da imtina ile almıştı.

Evet. Sadece bir taneydi. Ama atmasını.. dahası, nereye atmasını bilen biri için bu yeterliydi!

 

Laila kendisine mani olamaz. Bu oku kesinlikle ve ivedilikle denemelidir, ama nerde?

Bir an Okçular Mıntıkasına kadar koşup oradaki hedef tahtalarında değerlendirmeyi düşünür ama iki gün önce olanlardan sonra, gecenin bir yarısında ok atan bir kıza rastlayan olası bir devriyeye ne anlatacağını kestiremez ve böyle bir riske girmemesi gerektiğini düşünür.

Ve aklına Heaven Parkı gelir.

 

“Off yaa. Hemen dibimde küçük bi orman var!”, der ve mutlu bir şekilde parka doğru koşmaya başlar.

 

Laila devriyelerden olabildiğince uzaklaşmış olmak için parkın derinliklerine kadar girer..

..ve bir anda karşısına yapay hedef yerine gerçek hedefler çıkar!

 

Laila’nın içsel izci ‘temkinini’ ayıltan, boğuk harlama sesidir.

Laila bu sesi daha önce defalarca duymuştur; Gnine’ın en büyük eğlencesi.. Ateş Topu!

İzci kız, sessizce harlamanın kaynağını arar ve onu.. daha doğrusu harlamanın sonuçlarını bulur; Araskan Şehrinin neredeyse ortasında, yanmış iki orken!

Laila hayret etmekle vakit harcamaz zira hayret edenler, genelde yüzlerinde aynı ifadeyle ölürlerdi!

Sessiz ama seri adımla yoluna devam eder ve belki elli yarda ilerisinde bir harlama daha ve ona eşlik eden bir kadının elfçe hışmını duyar.

Laila o sesi tanır. Laila bütün düşmanlarının sesini tanır; High Lady Anglenna!

“Bu saatte burada ne işin var senin, ‘ördek dudaklı’ pis elf!”, diye geçirir içinden ama aynı yerden böğürerek yaklaşan başka orken seslerini duyunca beklemeyi bırakır ve harekete geçer..

..ve kendisine en yakın olan orkeni gördüğü anda onu kafasının arkasından şişler!

 

Laila ardarda dört tane daha orkeni öldür ve asıl savaş alanına geldiğinde Anglenna’nın sol kolunun sarkık, hareketlerinin ise fena halde acı içerisinde olduğunu görür. Kadın bu haliyle bile hemen önünde duran orkenle dans edercesine boğuşmaktadır..

High Lady, bir orkenle kıyasıya ve neredeyse tükenmiş bir şekilde ölümüne dövüşürken, elinde devasa baltasını çoktan kaldırmış, arkasındaki bir diğer orkeni fark etmez..

 

Laila elfleri sevmez. Laila, Anglenna’yı ise hiç sevmez. Laila bu kadının kibrini, davranışlarını, soğukluğunu, kendini beğenmişliğini, yerli yersiz yıkıcı konuşmalarını da hiç sevmez.. Aslına bakılırsa, Laila bu kadın hakkında iyi tek bir şey bile düşünemez..

..ama zaten bunların hiç birisinin bir önemi yoktur. Laila için sadece iki şey önemlidir.

Birincisi, bu şıllık şey, Prenses Lorna için anlaşılmaz bir şekilde önemlidir ve Laila, Lorna’yı sever. Laila, Lorna’ya kişisel olarak saygı duyar.. Ve Lorna onun dostudur.

İkincisi ise, Laila bir izcidir, o kadar!

Laia ağaçların arasından zorlukla görebildiği orkeni vurup öldürmelidir.

Yüzbaşı Graden’in, bir izci olan rahmetli oğlundan bir şekilde kendisine verilen sihirli oku çıkartır, yerleştirir, yayını gerer ve salar..

..tek hamlede ve bekletmeden!

✱ ✱ ✱

Laila tam anlamıyla duygusal bir hezimetle hana, ve gruptaki diğer kızlarla paylaştığı odaya döner. Yayını çıkartıp imtina ile kendisine ait olan yer yatağı ile duvar arasına yerleştirir ve fena halde hakarete uğramış gibi yatağına oturur, sırtını duvara verir ve içinde sadece dört tane iki parıltılı ok kalmış olan sadağına bakar.

Başını kaldırdığında odada sadece Lorna ve Lady’nin bulunduğunu fark eder.

Lorna yine o silik pembe, anca kalçalarına kadar inen dantelli geceliği ile yüzünde mutlu bir ifadeyle uyumaktadır.

Lady ise hala katatonik halinden çıkamamıştır ve aynı köşesinde mırıldanarak dualarını etmektedir.

Odada Inshala’da, Merisoul’da yoktur.

Yaralı da olsa, Anglenna da bi yarım saate kalmaz gelirdi muhtemelen.

Laila tekrar neredeyse tamamen boşalmış sadağına, ve diğer elindeki içi boş hafif işlemeli kutuya bakar.

“Şaka gibi yaa!”, der ve kafayı yemişcesine ‘fırk’lar.

 

Salak Anglenna’nın düşüncesizce söyleyebileceği salakça şeylerden kaçınmak için öldürdüğü orkenlerde kullandığı okları bile toplama fırsatı olmadan oradan ayrılmış ve hızlı izci koşusuyla hana gelmişti.

Laila hiçbir utanç hissetmeksizin o kadına ne kadar uyuz olduğunu kendisine itiraf eder zira Anglenna, elflerde ve aristokratlarda nefret ettiği ne varsa hepsini kümülatif olarak barındırmakta, konjünktürel olarak da temsil etmekteydi..

..ve onun yüzünden, üç gündür uğraşıp da anca alabildiği oklar, ve çok daha fazlası artık yoktu!

 

“Lanet olsun sana cadı kadın!”, diye büyük bir kinle hışmeder Laila..BEŞ PARILTILI KIRILMAZ OK.. BEŞ PIRILTILI OK!

 

Laila uyuduğunda gözlerinin altı şişmiş, burnu kıpkırmızı olmuştu..

✱ ✱ ✱

O Gün..

Gün doğduğunda Laila çoktan uyanmış, ancak zahmet edip kalkmamış, öylece pis hanın pis tavanını seyretmişti. Oda da kendisi dışında sadece Lady mevcuttu. Diğerleri muhtemelen kahvaltı için aşağı inmişlerdi.

Laila günü yatarak ve dramatik bir şekilde sessizce ağlayarak geçirmeyi düşünürken biri kapıyı hafif tıklatarak içeri girer.

İzci Onbaşı içeri girenin kim olduğunu bilmesi için dönüp bakma ihtiyacı duymaz. Tecrübeleri ona gelen kişinin yetmiş kilo civarında olduğunu, ancak yere küçük adımlarla basışından, bir erkek değil, bir kadın olduğunu, adımların arasındaki süre farkından, kadının oldukça uzun bacaklara sahip olduğunu, süründüğü pahalı parfümüm kokusundan ve giyindiği kadife eteğin fısıltısından, gelen uzun boylu kadının zenginliğini sergilemek için değil, böylesi bir yaşam tarzının içine doğduğunu, dolayısıylada bir aristokrat olduğunu söyler..

Laila gelenin Lorna olmadığını bilir çünkü Lorna bir Feymist’tir ve yürürken ses çıkarmaz!

Laila, Lorna’nın birçok özelliğinden hoşlanır. Kız samimidir, dürüstür, dost canlısıdır, dramdan hoşlanmaz, tam bir zarafet abidesidir, düşüncelidir, kendisinin aksine ısrarlı bir şekilde etrafındakiler için hep iyi şeyler düşünür, her zaman soğuk kanlıdır, sorulmadan fikirlerini pat diye söylemez ve bunların hepsini tamamen ‘doğal’ bir şekilde yapar. Her ne kadar Udoorin’e bazen acımasızca takılsa da, gerçekte arkadaşının bu kızda aşkı bulmuş olmasına çok sevinir..

Ancak Laila gibi bir izci açısından Lorna’da gıpta ettiği en belirgin özelliği, onun bu Feymist özelliğidir!

Hayır, gelen Lorna değildir.

Gelen Anglenna’dır!

 

“İzci Onbaşı Laila.. Sanırım bu size ait.”, der Anglenna’nın oldukça yorgun gelen sesi.

Laila istemsizce döner ve Anglenna’nın sakin bir mesafede durmuş, kendisine bir ok uzattığını görür.

Laila, Anglenna’nın kendisine ‘o’ oku uzattığını görür!

 

Laila oku almaya can atar. Ama bu şirret elf cadısına hiçbir şart altında teşekkür etmeye niyeti yoktur.

Laila oka uzanmaz, ve onu almaz.

 

“Güzel bir ok.. Ama bunun benim olduğunu nerden çıkartıyorsun?”, der Laila nötr bir ifadeyle.

“Dün akşam biraz hava almak için çıkmıştım. Nevarki beklenmedik birileriyle karşılaştım ve çıkan arbedede ben onlarla uğraşırken birisi ben farkında olmadan bazılarını imtina ile devirmiş.”, der Anglenna sakince..

‘Oha!’, diye geçirir Laila içinden. ‘Sosyete yalanı dedikleri bu olsa gerek. Cadı, kaşla göz arasında bi hikaye uydurdu! Hava almaya çıkmışmış.. Yok daha neler!’

Dışından ise, “İlginç.. Yaralanmadın umarım.. Ama bunun benimle ilgisini hala göremiyorum.”, der aynı ifadesiz sesiyle.

Anglenna gülümser!

“Hayatımda bu kadar iyi ok atan sadece sizi tanıyorum, İzci Onbaşı.. Arenada Dreadlock’a karşı gerçekleştirdiğiniz muhteşem düetinizi ilgiyle izleme fırsatım olmuştu.”

Laila’da gülümser..

İçinden; ‘Beni seyredeceğine işe yarar bir şeyler yapsaydın ya!’, diye geçirir.

Dışından; “O zaman sana standartlarını yükseltmeni öneririm..”, diye cevap verir.

“Standartlarımda sorun yok, İzci Onbaşı.”, diye gülümsemesine devam eder High Lady. “Sorun, sizin rütbenizde.. Olması gerekenin çok altında!”

Laila buna biraz afallar..

“Rütbem gerektiğinde ve zamanı geldiğinde yükseltilecektir. Bununla beraber, hala konuyla alakamı söylemedin.”, der temkinli bir şekilde.

“Sizin kadar iyi ok kullanan, ve kullandığı okları toplamak için geri gelmeyecek kadar da benden nefret edip tiksinen bildiğim tek izci onbaşısı sizsiniz, demek istemiştim!”, diye tüm dişlerini gösterir Anglenna.

 

Laila içinden küfreder. Rezil kadın kendisini açık bir kitap gibi okumayı başarmıştır ve bu onun hiç hoşuna gitmez.

 

“Bu güne kadar aramızda elle tutulur bir münasebet olmadı —ki bu da tamamen benim hatam. Dün gece sadece benim hayatımı kurtarmadınız. Farkında olmadan benimkiyle beraber, korumaya çalıştığım iki kişinin daha hayatlarını kurtarmış oldunuz. Asıl onlar için teşekkür ederim.”, der High Lady ve Laila karşılaştıkları günden beri bu kadından duyduğu ilk ve tek kibirsiz, samimi ve içten ifadedir.

“Kimleri?”, diye sorar Laila istemsizce.

“Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, diye cevap verir Anglenna.

“Peki bunları bana neden söylüyorsun? Haftalardır bana attığın bakışlardan, lehime iyi tek bir şey düşündüğünü sanmıyorum.”, diye çekinmeden söyler aklından geçenleri Laila.

“Aaa.. Lehinize iyi, tek bir şey düşünmediğim gibi, aleyhinizde düşündüğüm şeyleri bilmek bile istemezsiniz..”, diye acımasızca itiraf eder High Lady.

Laila kadına sadece bakakalır.

“Bunları söylüyorum çünkü içten bir teşekkürü hakkediyordunuz.”, der Anglenna. Sonra daha sessiz bir şekilde ekler. “Ve özrümü kabul etmenizi diliyorum.. bir gün!”

Kadın, Laila’nın önünde çömelir ve ona iki eliyle tuttuğu beş parıltılı oku uzatır.

Laila temkinli bir şekilde okunu alır, ama içinden, ‘Oha! Önümde çömeldi ve hala bana yukardan bakıyor. Nasıl bir boy var sende kadın? Dantelli ayakkabıların topuklu bile değil!’

“Görüyorum sadaklarınız da boşalmış. Oksuz bir yay, öksüz bir çocuk gibidir, İzci Onbaşı.”, der ve Laila’ya beyaz, dikdörtgen şeklinde, avuç büyüklüğünde bir kart uzatır.

Laila kartı alıp bakar, ancak bir yüzünde altın dökümlü küçük bir halkanın içinde, aynı dökümle basılmış tek bir ‘L‘ harfi dışında tamamen boştur.

 

“Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.


Tek Parıltılı ok: +1 Arrow.

Çift Parıltılı ok: +2 Arrow.

Beş Parıltılı ok: +5 Arrow.

dungeons and dragons duygusal groups role play savaş serenity serenity home the plot thickens

Önemli olan..

Önemli olan..

Timeline:

Dimwoods’da görevleri sona eren Bremorel ve Thomas, Serenity Home’a geri dönerler. İlgili mercilere gerekli raporları verdikten sonra, kendi hayatlarını kurma vaktinin geldiğini düşünür ve geçmişin geleceğe emanet ettiği bir sevgiyle evlenmeye karar verirler.

Bu hikaye
Evim yok..“tan yaklaşık üç hafta sonra yer alır..

 

 

Morel abla.. Morel abla geldi!”, diye heyecanla fısıldar çocuklardan biri.

“Hade lem ordan”, diye dalga geçer diğer bir çocuk. “O bi izci onbaşısı.. Buralara gelmiyo o artık.”

“Ne fiskos yapıyonuz siz?”, der üçüncü çocuk. Bu on bir yaşlarında bir kız çocuğudur.

“Morel abla geldi demin. Gözlerimle gördüm.” der aynı heyecanla birinci çocuk.

“Niko haklı.”, der küçük kız. “O artık gelmiyo buralara ki. Ayrıca ona ‘Morel’ demesen iyi olur. Onun adı ‘Bremorel’.”

“Niye ki?”, diye sorar birinci çocuk.

Adı Niko olan ikinci çocuk, birincisine esefle başını sallar.

Küçük kız ise ilk çocuğa küçümser bir ifadeyle bakar.

“Ona ‘Morel’ diye sadece Efendi Thomas hitap edebilir. Hiç bişi bilmiyo musun sen?”

“Bilmem!”, der şaşkın ve pek de bir şey anlamamış bir şekilde birinci çocuk. Sonra frensiz bir şekilde devam eder, “Geldiğini gördüm, ‘Morel abla..’, diye yanına koştum. Bana gülümsedi ve saçlarımı karıştırdı.”, der, ve delil kabilinde dağılmış koyu kumral saçlarını işaret eder, yüzünde hayran olmuş bir ifadeyle.

Niko ve küçük kız birbirlerine bakarlar.

“Yalan söylüyo bence.”, der Niko omuzlarını silkerek.

“Evet, bence de.”, diye Niko’yu onaylar kız. Sonra, aralarında en küçüğü olan birinci çocuğa döner ve yumruklarını beline dayamış bir şekilde, “Kalben. Yalan güzel bişi değil.. Yalan söylememelisin.”, der kaşları çatılı bir şekilde.

“Ben yalan söylemiyom, tamam mı?”, diye hışımla cevap verir küçük Kalben.

“Bence de Kalben yalan söylemiyor..”, der yumuşak bir ses.

Üç çocukta yerlerinden sıçrar ve arkalarını dönüp baktıklarında, karşılarında İzci Onbaşı Bremorel’i bulurlar.

“Merhaba Niko, Merien..”, diye gülümseyerek diğer iki çocuğu da selamlar İzci Onbaşı Bremorel.

“Efendi Thomas’ı arıyorum ama kendisini bir türlü bulamıyorum. Her nasılsa olduğunu söyledikleri yere gittiğimde, herkes bana ‘az evvel ayrıldı’ diyor. ‘Sanki benden kaçmaya çalışıyor’, diyeceğim ama, bunun için artık çok geç olduğunun kendisi de farkına varmış olması lazım..”, der Bremorel, hafif mutlu, hafif muzır ve çok hafif de pembeleşmiş bir yüz ifadesiyle.

Kalben önce Niko ve Merien’e ‘Yaaa, ben size dediydim’ bakışı atar, sonra sesini alçaltarak konuşur, “Efendi Thomas, Demos babamızın kaybından dolayı hala çok üzgün. Bizde öyleyiz. Demos babamızı çok severdik.. Ama sizin adınızı da ağzından hiç düşürmüyor. Sanırım sizi çok sev—”, diye devam ederken, son kısmından dolayı Merien’den içi tehdit dolu bir dirsek yer.

Küçük Kalben neden dirseği yediğini biraz geç anlar. Yüzü kıpkırmızı kesilir ve yere bakarak devam eder, “Şu anda da Tapınağın altındaki karanlık lahitlerde, Demos babamız için dua ediyor.”, diye mırıldanır.

“Anlıyorum..”, diye, daha çok kendi kendisine söylenir, izci kız.

Sonra, “Teşekkür ederim genç efendi Kalben, bir izci onbaşı’ya yol gösterebilecek kadar bilgesin.”, der, küçük çocuğun yine saçlarını dağıtır ve kendisinin de çok iyi bildiği Serenity Home yetimhanesinden ayrılır.

✱ ✱ ✱

Bremorel sessizce uzun, sığ aralıklarla yerleştirilmiş meşalelerden dolayı loş kalmış merdivenlerden aşağı süzülürken ister istemez Themalsar harabelerinin altındaki zindanları hatırlar ve içi ürperir. Kuzeni Laila gibi kendisi de hiçbir zaman lahitlerden ve mezarlıklardan hoşlanmamıştır ve bunun sebebi ikisi için de muhtemelen aynıdır; ikisi de çok sevdikleri birilerini, çok küçük yaşta kaybetmiştir ve lahitler ve mezarlar her ikisine de kayıplarını hatırlatır..

“Daha ne kadar oyalanacaksın o merdivenlerde?”, diye bir ses yankılanır aşağıdan.

Bremorel istemsizce irkilir ve hafif kaşlarını çatar..

..ama devamını getirmez.

Aynı sessiz adımlarla aşağı kadar iner ve karşısına çıkan büyük, ağır, çift kapının aralanmış yarısından içeri girer.

İçerisi, olacağını sandığı kadar soğuk değildir ama Bremorel yine de üşüdüğünü hisseder. Girdiği yer, bir oda değil, kocaman, mağara gibi bir yerdir ve içi sıra sıra dizilmiş lahitlerle doludur.

Bremorel, işin içinde görmek istediği genç adam olmasa, ‘buraya asla inmezdim’, diye geçirir aklından. Sonra mağaranın sonundaki lahite, ve onun yanında oturmuş, sırtını ve başını duvara vermiş, gözleri kapalı gence yaklaşır.

“Saklanmak için güzel bir yer bulmuşsun kendine.”, der Bremorel.

“Sanırım bütün gün beni arayışından ve bulamayışından bu sonuca varman biraz doğal.”, der Thomas, gözleri kapalı olduğu halde.

Bremorel bir süre, sakin bir şekilde yerde oturan adamı seyreder, sonra derin bir nefes alır, ‘buraya kadar indim zaten..’, der gibi o da yere, genç adamın yanına oturur ve sırtını duvara verir..

“Umuyorum ki bu bir çeşit senin benden öç alman değildir.”, diye hafiften hayıflanır izci kız.

Thomas gözlerini açar.

“Aaaa hayır, Morel. Aklı başında hiç kimse Bremorel Songsteel’den öç almaya kalkmaz.”

“Bu bana ilk defa ‘Bremorel’ diye hitap edişin.”, der kız şaşırmış bir şekilde.

“Muhtemelen de sonuncusu olacak. Ben.. ben Morel’e vuruldum.. Sadece onu sevdim.. Ve sadece onu istedim çünkü herkesin bildiği Bremorel ile benim Morel’im arasındaki farkı bir ben biliyorum.”, der Thomas ciddi bir şekilde.

 

“Bremorel, canı ve kanıyla Serenity Home ve onun halkına ait olabilir.. Ama Morel ve onun kalbi; bunlar sadece benim. Bundan daha güzel ve daha özel ne olabilir?”

 

Fevkalade sade, bir o kadar da içten söylenmiş bu kısa cümleler, Bremorel’in içinde, derinden bir şeylerin kıpırdamasına sebep olur. Genç izci kız, boğazına bir şey takılmış gibi yutkunur ve içi lahit dolu bu mağaramsı yerin loş olmasından dolayı müteşekkir olur zira gözlerinin buğulanmasına engel olamaz.

Morel kendisini asla gözü puslu yada sulu gözlü biri olarak bilmezdi, nevarki yanında oturan bu adam, her karşılaştıklarında onu kendisiyle yeniden tanıştırıyor gibidir.

Bu yeni duygular Morel için ürkücü, hatta dehşet vericidir. Ama bir o kadar da hayret, hayranlık, merak ve.. adını koyamadığı, koymak istemekten çekindiği başka şeyleri de harekete geçirmektedir.

 

“Bu cümleleri yıllar önce bana söylemiş olsaydın, bu kadar beklemene gerek kalmazdı”, diye gülümser Bremorel.

“Yıllar önce ben sadece dilsiz ve ürkek bir çocuktum. Sen önceleri öylesine ateşli ve yakıcı bir kızdın ki.. Sonraları ise ateş gibi yakan bir izci oldun. Ben ise aynı ürkek ve dilsiz çocuk olmaya devam ettim ve o zaman anladım; ortada bir beraberlik olmasını istiyorsam, aramızda bir şekilde bir ‘denk’liğin de olması gerekiyordu. Sanırım bugün Yetkili Tapınak Muhafızı oluşumu sana borçluyum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.

“O zamanlar gösterebildiğim tek cesaretim, senin peşinden gitmekti. Korktuğum şey ise dönüp beni tekrar hastanelik etmen de değildi zira bunu zaten göze almıştım. Korktuğum şey, dönüp bana ‘kes artık şunu’ demen di..”, diye de daha kısık bir sesle devam eder.

“Canını yaktığım hiç kimse geri gelmedi bana.. Senin dışında.. Sırf bu yüzden sana, ‘kes artık şunu’ demezdim.”, der Bremorel sessizce. “Başlarda benden öç almak istediğini düşünmedim değil, ama bu düşünce fazla yer etmedi her nedense.”

“Neden?”, diye sorar Thomas. “O zamanlar sıska bir çocuk olduğum için mi?”

“Hayır.”, der izci kız ve başını hafifçe sallar.

“Ben de sıskaydım o zamanlar. İnsan bir şeyi kafasına koyunca, boy, kilo, cinsiyet.. pek az şey ifade ediyor. Gözün yeterince kara ise ve işin sonunda canının kati olarak yanacağını biliyor olmana rağmen bunu göze aldıysan, her şeyi yapabilirsin. Ama sen benim peşimden öç almak için gelmiyordun. Niyeti kötü olan, nadiren bunu kendi yüzünden saklayabilir. Sen.. Sen efendiydin. Sakindin. Akıllıydın. Ve hep kendinden ağır kitapların vardı yanında. Onlara, beni takip ederken daha sıkı sarılıyordun ve bunu, benim onlara bir zarar vereceğimden korktuğun için de yapmıyordun.. Bunun sebebini ben de tam olarak anlamamıştım o zamanlar. Sadece iç güdüsel bir şeydi.. Ya da kızlara özel bir farkındalık.. Geri dönüp baktığımda bunu daha net görebiliyorum, çünkü karşılaştıkları ilk günden beri prensese bizim salak Udoorin’de aynı bakışlarla bakıyordu.. Tıpkı Inshala’nın, Efendi Aager’e baktığı gibi..”, diye konuşur Bremorel, anca duyulur bir sesle.

“‘Özlem’, ‘arzu’, ‘can atma’ ve.. ‘sarılma’ isteği.. Aralarındaki tek fark, Inshala, Efendi Aager’i çok daha saf, aklı karışık, sebebini anlayamadığı müthiş bir merak ve.. vahşice bir ifadeyle seyrediyordu.

Themalsar’da onun yüz ifadelerini seyretmek, tecrübe ettiğim en ürkücü şeylerden biriydi!”, diye mırıldanır hayretle.

Sonra, kendisine hakim olamaz ve ekler, “Kim Efendi Aager’e sarılmak ister ki?”

“Belli ki, Inshala.. Her kilidin bir anahtarı vardır. Efendi Aager’inkisi de Inshala’ymış.”, der Thomas, sessizce gülümseyerek.

 

Genç adam geçmişe dönüp baktığında, yanında oturan kızın onun hakkında fark ettiği bu ayrıntıya hayret eder zira her kızı gördüğünde elindeki kitaplara daha sıkı sarıldığının kendisi bile farkında olmamıştır.

 

“Yüzünde de hep aynı ifade vardı.”, diye devam eder Bremorel. “Korkutucu değil, ama bir açıdan ürkütücüydü.. En azından o yaştaki bir kız çocuğu için.. Kim birisine devamlı aynı ‘çarpılmış’ ifadeyle bakabilir ki?

Neden sonra anladım, bu senin, kendine mani olamadığın ve kontrolsüzce yaptığın bir şeymiş. Ne zaman biri yanına gelip, ‘Bremorel döndü’, dese o ifade peyda oluveriyordu yüzünde.

Bunları söylüyorum çünkü son bir hafta on gündür aklımda hep aynı soru var; ‘Neyi bekliyoruz o zaman?'”, diye sorar Bremorel, istemsizce duygulanmış bir sesle, zira onun gözünde bu genç gerçekten ‘biraz kaçıktır’ ve..

..gerçekten de onu sevmektedir.

..ve belli ki Bremorel kilidinin anahtarı da Thomas’dır. Genç adam, çocuk yaşta o kilitle uğraşmaya başlamış, yıllarca çabalamış, didinmiş, kendi eksikliklerini, zayıflıklarını ve korkularını aşmış ve büyük bir sabır ve daha da büyük bir sebatla cebelleştiği kilidi en sonunda, onu kırmadan, zedelemeden ve incitmeden açmayı başarmış ve ardındaki Morel’e ulaşmıştı..

 

‘Ben Bremorel.. Artık değilim..’, diye geçirir genç kız içinden kati bir kararlılıkla.

 

‘Ben MOREL’im!’

 

..ve huysuz geçen hayatında bir ilki gerçekleştirir; olduğu kişiyi değil, olması gereken, ama yıllarca bastırılmış aslî kişiliğini ve kendisini bu mutlu gerçeğe ayıltan genç adamı sahiplenir..

 

“Efendi Demos’u daha yeni kaybettik. Hemen ardından bir düğün olması biraz..”, der Thomas ama gerisinde ne diyeceğini bilemiyormuş gibi öylece kalır.

“Hayır, Thomas. Efendi Demos’u ‘daha yeni’ kaybetmedik. O öleli neredeyse bir ay geçti ve şu anda Yetkin Tapınak Muhafızı sensin. Senin işin ‘hayat’la. Ölümle değil.. Sana yukarıdakilerin ihtiyacı var, aşağıdakilerin değil. Aşağıdakiler için hiçbir şey yapılamaz artık..”, der Bremorel, kendisinden beklenmedik bir sesle; yumuşak, anlayışlı, sevgi dolu.. ama kararlı.

Thomas yaslandığı yerden doğrulur ve daha altı yaşındayken vurulduğu kıza, sanki onu ilk defa ve yeniden görüyormuş gibi bakar.

“İzcilerin felsefeyle uğraştıklarını bilmezdim.”, der Thomas, hayran bir gülümsemeyle.

“İzciler kadar yalnız, ölüm ve hayatı iç içe yaşayan, tek başlarına ormanda yıldızları seyrederken düşünen kaç kişi vardır sence?”, der Bremorel ve Thomas’a kırık bir ifadeyle karşılık verir.

Sonra yerinden kalkar ve Thomas’ın önünde dizlerinin üstüne çöker ve son derece ciddi ve bir o kadar da yakıcı gözlerle genç adama bakar.

“Ben.. ben kolay biri değilim, Thomas.”, der Bremorel, haşin ve acımasız bir sesle. “Değiştirmesi çok zor, kemikleşmiş bazı kötü huylarım var. Kızdığım zaman gözü dönen biriyim ve çoğunlukla da kızgınım.. bir şeylere.. her şeye.. Bütün bunlara rağmen beni yine de istiyor musun?”

Thomas, önünde duran kızın yüzünü, her ayrıntısıyla zihnine kazımak istiyormuşcasına uzun bir süre sessizce seyreder.

Neden sonra ona benzer bir ciddiyetle cevap verir.

“Tespitlerinin tamamında doğrusun, Morel. Ama asıl önemli olan şeyi gözden kaçırıyorsun..”

Bremorel, Thomas’a biraz hayret, biraz da kırılmış bir ifadeyle bakar ve kendisinin bu gence acımasızca söylediği onca sözü hatırlar.

İçinden, ‘Bunu hak ettim, sanırım.’, diye geçirir.

Dışından ise, “Nedir gözden kaçırdığım şey?”, diye sorar.

“Gözden kaçırdığın şey..”, der Thomas sevdiği kıza..

“..Bütün bunlara rağmen, sen beni istiyor musun?”


Morel Songsteel, Thomas Dimwood’u ‘ister’ ve ertesi akşam, gün batımına yakın, mütevazi bir düğün ile evlenirler.

Nikahlarını Efendi Argail Smitefast kıyar.

Morel’i Thomas Dimwood’a, amcası ve Laila’nın babası Darien Darkmaine, gözyaşları eşliğinde teslim eder.

Şahitler arasında Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ve İzci Efendisi Moorat Maelstrom’un yanı sıra, Şerif Standorin Shieldheart, İzci Efendisi Davien Hart ve Efendi Nibletyne Tinkerdome da mevcuttur. Nikahı takip eden törene Serenity Home halkının neredeyse tamamı, bir çok izci, dwarf, gnome ve wood elf katılır..

Düğüne katılamayan sadece bir kaç kişi vardır ama onlar arasında Bremorel sadece sevgili kuzeni Laila’nın eksikliğini hisseder.

✱ ✱ ✱

Bremorel, Thomas’la neredeyse altmış yıl hararetli, gürültülü, ateşli, sevgi dolu ve..

..mutlu bir beraberlik yaşar.

 

Bu uzun yıllarda bir çok çatışmaya katılırlar. Bunların en sonuncusu olmasa da, en büyüğü Serenity Savaşı (War for Serenity) savaşı olacaktır.

Giriştikleri her mücadelede ise sadece iki değişmez olacaktır. Birincisi, her zaman başkalarının hayatları için kendi hayatlarını ortaya koyacakları, diğeri ise, giriştikleri her mücadelede beraber olacaklarıdır zira evlenirken bir birlerine verdikleri söz budur.

“HAYATTA BERABER, SAVAŞTA BERABER, ÖLÜMDE BERABER!”

✱ ✱ ✱

Altmış yıl sonra, yaşı geçmiş Thomas gözlerini dünyaya kapadığında ardında bıraktığı huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar da içli olan kız, aynı dik kafalılıkla, altı yaşından itibaren peşinden ayrılmayan adamı sonuna kadar kalbinde taşıyacaktır.

✱ ✱ ✱

Thomas’ın ölümü üzerinden iki yıl ve bir kaç gün geçmiştir. Seksen küsür yaşındaki yaşlı izci, gecenin bir yarısında zorlukla zırhını ve iri kılıcını bürünürken cılız, titrek bir sesle söylenir;

“Bugün beni bıraktığın yaştayım, Thomas. Bana beni bırakmayacağını söylemiştin. Bana, ‘Hayatta beraber, savaşta beraber, ölümde beraber’, yemini ettirmiştin, ben de bunu kabul etmiştim. Hayatta, istediğimden daha azını beraber olduk ama olsun. Savaşta da beraberdik..”

“Peki ya sonrası?”

 

Yaşlı izci bir an durur, zira altmış yıl önce, Themalsar dönüşündeki şölen gecesini hatırlar ve kırık, yaşlı gözlerle gülümser. Ve tıpkı o gece olduğu gibi, birden yüzünde haşin ve kararlı bir ifade belirir.

 

“Sen benimle dans etmezsen, ben seninle ederim..”

✱ ✱ ✱

Morel Songsteel o gece, son bir kişisel görev için Dimwood’a yola çıkar..


dungeons and dragons duygusal groups komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Evim yok..

Evim yok..

Timeline:

Dimwoods’daki wood elf köyü
(Tel’Shee dim’Ora) tekrar inşa edilirken,
Serenity Home’dan öncü destek gönderilir;
Bremorel Songsteel ve Thomas Dimwoods.

Ortak geçmişin doğurduğu bu iki insan, farklı kişilikler olarak kendilerini ortaya koymuşlardır. Kendilerini hedef alan baskınları farkındasız bir şekilde ortadan kaldıran çift, hedeflerine varmışlar ve elflerin köylerini müdafaası için gerekli eğitim ve önlemler konusunda talimatları verirken, iki farklı haberci, iki farklı yere gelir.

Bunlardan biri Bremorel ve Thomas’ın bulundukları wood elf köyüdür. Diğeri ise Serenity Home kasabasında bulunan karakol binasıdır.

Bu hikaye
Düş Kapanı“ından hemen sonra başlar ve
Birthright (18+)“ın ikinci yarısının geçtiği tarihlerde biter..

 

 

Sence tekrar gelecekler mi?”, diye sorar genç adam.

“Sence yarın güneş doğacak mı?”, diye acı bir şekilde cevap verir yanında duran genç kız.

Aradan sessiz ve gergin bir dakika geçer. Kız genç adama bakmaz. Ama anca duyulur bir sesle, “Özür dilerim..”, diye hafif bozulmuş bir ifadeyle ekler.

“Ben özür dilerim..”, der genç adam, temkinli bir şekilde.

 

Ormanda geçirdikleri en son baskının akşamında aralarında geçen konuşmadan sonra, iki gencin iletişimi gitgide kasılmış ve gergin bir şekilde kalmıştı. Thomas Dimwood konuşmasını büyük bir beklentiyle bitirmiş, ancak iş tam olarak da o noktada sona ermişti zira İzci Onbaşı Bremorel, genç adamın niyetini reddetmemiş, ancak herhangi bir şekilde de onaylamamıştı.

İş öylece doruk noktasına varmış ve.. o kadar!

 

Kötü yazılmış bir aşk hikayesi gibiydi..

 

Ondan sonraki iki gün boyunca da izci kız baskınlara karşı ‘önlem’ bahanesiyle devamlı ve Thomas’dan olabildiğince uzakta iz sürmüş, akşam olunca da önden kamp kurmuş, sessizce kuru bir şeyler atıştırmış ve genç tapınak muhafızı kampa geldiğinde kızı çoktan uyumuş olarak bulmuştu.

Thomas, genç yaşından beklenmeyecek, sabırlı bir mizaca sahipti. Sırtındaki yaraya rağmen, bilinçli bir şekilde gün boyunca bir oraya, bir buraya koşup, parmağını kıpırdatamayacak kadar kendisini yorup, sonra da sızıp kalan kıza bakar. Biraz hüzün, biraz umut, biraz da, bastıramadığı, tedirgin bir heyecanla kızın, sarındığı battaniyenin altından kurtulmuş simsiyah saçlarını seyreder.. İçinden ona karşı bir hiddet hissetmek için herhangi bir çaba sarf etmez. En nihayetinde, olduğu ahmak gibi yıllarca, kız her kasabaya döndüğünde onu sessizce, edepli bir mesafeden, ama görünür bir şekilde takip etmemiş miydi? Kendisi kararını on beş yıl önce, daha altı yaşındayken vermişti. Kızın da ‘cevabını’ vermesine müsaade edecekti.

‘Evet..’, diye düşünür Thomas, ‘..cevabını!’

Çünkü Morel kararını çoktan vermiştir. Morel kararını asla geciktiren biri olmamıştır.. Sadece cevabını hemen vermemeyi tercih eden biridir, o kadar.

“Bana ‘hayır’ demek için onun da aynı on beş yılı olmasa da, en az on yılı vardı.. Birkaç gün daha bekleyebilirim.”, diye sesli bir şekilde düşünür genç adam.

 

Ya da bir on beş yıl daha..

 

Kalın, çelik kenarlıklı kalkanını çıkartır, kızın yakınındaki bir ağaca yaslar. Sonra sırt çantasının kayışlarını çözer ve onu da kalkanının yanına bırakır. Ardından hiç vakit kaybetmeksizin boynundaki kutsal simgesini avuçlar, bulundukları soğuk kamp yerinin çevresindeki muhtelif yerleri parmağı ile gösterir ve her işaret ettiği yerlere bir büyü yapar; bu, bir çok yaratığın yaklaşması halinde onu uyaracak bir büyüdür.

Sonra yavaşça eğilir, sırt çantasına topak halinde bağladığı kendi battaniyesini çözer, bundan dolayı yiyeceği potansiyel azarı, omuzlarından birini silkerek bir kenara atar, ve onu da kızın üstüne örter.

Thomas kalın yük kemerinin halkasından, ağır, zincirli gürzünü çıkartır ve olabildiğince sessizce yere oturur, sırtını kalkanına verir, altı yaşından beri her gece yaptığı gibi dua eder.

Ve her gece yaptığı gibi, bu huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar içli olan kızı da duasına dahil eder.

 

Ertesi sabah uyandığında kızın çoktan gitmiş olduğunu görecek, kendi battaniyesinin de katlanmış, yuvarlanmış ve sırt çantasına bağlanmış olarak bulacaktır..

✱ ✱ ✱

Tel’Shee dim’Ora’ya varmalarından sonra Morel kendisini tamamen işine vererek bir şekilde ulaşılmaz hale getirmiş, gün boyunca, aylar öncesi baskında yok olan köyden geride kalanlara pratik iz sürme, ok atma ve kılıç kullanmanın yanı sıra, köyün etrafında, içi sivri kazıklarla dolu, kalıcı bir hendek, yüksek, kalın odunlardan oluşan rampalı, setli ve katlı duvar yapımı konusunda talimatlar vermişti. Bunun dışında olabilecek her türlü izci tuzakları, kazıklı çukur ve özellikle büyük ‘hayvanlara’ uygun kamufle edilmiş kapan yapımını, uygulamalı bir şekilde göstermişti.

Bu esnada Thomas’da boş durmamış, uygun gördüğü elflere temel büyü tekniklerini göstermiş, onlar çalışırken, Morel’in yaptırdığı yüksek duvarları, büyülerle desteklemekle vaktini geçirmişti.

Her gün, sabahtan akşama kadar köy halkı, durmaksızın çalışmış iki hafta gibi kısa bir sürede ortaya tam anlamıyla etrafı tuzaklarla çevrili, büyülü, dev bir kirpiyi andıran köy ortaya çıkmıştı!

Evet, hiç şüphesiz bu köy, eski elf köyü kadar güzel değildi. Ama Orkenlerin tekrar gelmesi halinde, burayı tekrar savunmasız bulamayacakları da kesindi..

Yapılan tüm hazırlıkların sınanması ise çok sürmemişti.

On altıncı gün, genç bir haberci koşarak gelmiş ve köy alarmı verilmişti.

Orkenler tekrar geliyorlardı.

Ancak bu sefer küçük bir grup değil, sekiz müfreze olarak gelmekteydiler.

Elflerden hiçbiri, neden Orkenlerin hedefi olduklarını sorgulamamış, homurdanmamış, söylenmemiş, hepsi kendilerine tayin edilen noktalara gitmiş ve köylerini korumaya kararlı bir şekilde bekleyişe geçmişlerdi.

Orkenler de onları fazla bekletmemişti. Hiç şüphesiz daha erken ve yine köyü hazırlıksız yakalamayı ummuşlardı, ancak azımsanmayacak kadarı hazırlanan tuzaklarda ya ölmüş, ya da yürüyemeyecek hale gelmişti.. Bunu takip eden günlerde ise ilerlemeleri temkinli bir sürünüşe dönüşmüştü.

Köyden ayrılmasına izin verilen tek kişi ise Morel olmuştu. İzci kız, Orkenler yaklaştıkça, her an bir yerlerden çıkmış, bir tanesini öldürüp ya ormanda kendisini kaybettirmiş, ya da kendisini kovalayanları tuzaklara yakalatmıştı.

Bazen de, ormanın içinden sadece bir ok fırlatmış, bir can almış ve ortadan bir hayalet gibi kaybolmuştu.

Ve o her gittiğinde, bir kişi onun gidişini seyretmiş, aynı kişi onu dönüşünde de sessizce karşılamıştı.

Aradan geçen tek taraflı ve ızdıraplı dört günlük bekleyişten sonra Orkenler köyün etrafında belirmişlerdi.

✱ ✱ ✱

Sen neden özür diliyorsun ki?”, diye acı ifadesinden ödün vermeksizin sorar Bremorel.

“Özür diledim çünkü seni istemediğin bir duruma soktum ve her sana bir şey sorduğumda, senin asabiyetini tetikliyorum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.

İzci kız, elindeki pis paçavrayla her bir yanına sıçramış Orken kanını silerken, “Asabiyetim için sana ihtiyacım yok..”, der, olduğunu sandığı kadar yorgun bir sesle.

Elflerle beraber günlerdir bu duvarları aşmaya çalışan Orkenlere karşı canlarını dişlerine takarak savaşmışlar, Orkenlerden çok can almış olmalarına rağmen, hayvanlar bir türlü geri çekilmemişlerdi. Belli ki son adama kadar saldıracaklardı.

Bu gün ise özellikle yoğun çatışmalar zinciriyle geçmiş, her yer kan ve daha beteriyle kaplıydı ve Orkenler şu an bulundukları nokta hariç, saldırabilecekleri diğer bütün duvarlara tırmanmaya çalışmışlardı. Kayıpları çok olmuştu, ama sebep oldukları kayıplar ise çok daha fazlaydı; elflerin üçte biri şu anda kutlu sahillerine, son yolculuklarına çıkmışlardı..

“Bu doğru..”, diye mutsuz bir şekilde tasdik eder genç tapınak muhafızı. “Öyle görünüyor ki bana hiç ihtiyacın yok.”, diye de daha sessiz bir şekilde ekler.

“Israrlısın..”, der Bremorel, Thomas’la durduğu kalın duvarların arkasındaki rampada.

“..bir o kadar da aptalsın!”, diye bitirir izci kız.

Thomas, Bremorel’e öylece bakar.

“Bu.. bu biraz ağır oldu sanki.”, diye bozulmuş bir sesle mırıldanır.

“Bu, yumuşatılmış hali. Ve benim asgari standartım..”

“Peki.. sanırım bundan dolayı.. sevinmeliyim?”

“Ortada sevinilecek pek bir şey yok, Tapınak Muhafızı. Etrafımız sarılmış durumda ve ne kadarını kesersek keselim, geri çekilmeyecekler. Elfler tahminimden bile daha mukavemetli çıktılar. Burası bir insan köyü olsaydı, birinci gün yenilmiş olurduk.. ve bunların neredeyse hiç birinin en temel silah eğilimleri dışında herhangi özel eğitim görmüşlüğü bile yok çünkü asıl savaşçılarını önceki baskında kaybettiler..”, der Bremorel, duvarın öbür tarafındaki karanlığa bakarak.

“Evet. Yaklaşık üç ay önce. Ama biz bundan bahsetmiyoruz, öyle değil mi?”, der Thomas. “Her nasılsa konu benim aptallığıma geliverdi..”

“Sana herhangi bir konuda ihtiyacım olabileceğimden dolayı mı, duymayı beklediğin cevabı istiyorsun?”

“Sen bir izcisin, Morel.”, der Thomas basitçe. “Teknik olarak hiç kimseye ihtiyacın yok!”

Bremorel kaşlarını çatar. Tapınak muhafızı sadece lafı ağzından almakla kalmamış, onu kendisinin ifade edebileceğinden çok daha isabetli söylemiştir.

Belki de tapınak muha— Thomas!.. Thomas sandığı ya da çocukça bir şekilde olmasını istediği kadar aptal değildir!

“Günlerdir kararımı bekliyorsun.. Halbuki, bir cevabımın olmayışı bile senin için başlı başına bir cevap olmalıydı.”, der Bremorel sıkılmış dişleri arasından. Kız bunu söylerken neden dişlerini sıktığını tam olarak kestiremez. Sadece sıkar.

“Hayır.” der Thomas.

“Hayır?”

“Hayır..”

“Ne demek, hayır?”, diye harlar Bremorel bir anda.

“Bayaa, hayır işte. Sessizliğin kararın değil. Sadece boyun eğmek istemeyişinin inadı. Kararını çok önceden vermiştin zaten. O yüzden yıllardır senin peşinden gelmeme izin verdin. Biliyorum çünkü peşinden gelen tek kişi ben değildim. Sadece ‘kalan’ tek kişi benim. En başından beri olduğu gibi.. Ve bu ‘müsamahanın’ sebebi de sadece durumumun sana eğlenceli ya da komik gelişinden kaynaklandığını sanmıyorum. Hiçbir şey o kadar uzun bir süre komik gelemez ve sen de hiçbir zaman o kadar acımasız olmadın.. Ya da sadece ben senin kişiliğini tamamen yanlış anladım..”, der Thomas omuzlarını silkerek.

İzci kız, kıpkırmızı bir suratla genç adama döner ve “Boyun eğmek mi? Sana mı?”, diye şiddetle tıslar.

Thomas buna uzun bir süre cevap vermez. Sadece gözleri alev almış kıza bakar.

“Benimle her konuda dalga geçtin ve ben bunlara fazla sesimi çıkarmadım çünkü gerçekte söylediklerinde ciddi olmadığına inandım. Ama beni şu anda itham ettiğin kadar seviyesiz olabileceğimi gerçekten düşünüyor olamazsın, Morel. Öyle görünüyor ki asabiyetin seni gerçekten kör etmiş. O kadar ki, kendi hislerine, kendi duygularına boyun eğmek bile seni rahatsız eder hale gelmiş. Kendine zulüm etmen senden çok beni yakıyor ve sen bunun farkında bile değilsin. Ama olsun. Sen olduğun sürece göz yummaya razıydım. Sana seni sevdiğimi söyledim çünkü bunu söylemeye korktuğum kadar can da atıyordum. Ama sen bana dürüstçe bir ‘hayır’ bile diyemedin. Bari yakarken dürüst ol..”, der hiddetli bir sükunetle Thomas, sonra arkasını döner, rampadan iner ve gecenin karanlığında kaybolur.

Bremorel olduğu yerde, feci bir tokat yemiş gibi öylece, kıpırdamadan kalakalır.

Thomas..

Yıllar önce yanlış bir anlaşılmadan dolayı saldırdığı, bunun sonucunda da kafasını kırıp hastanelik ettiği Thomas.

Yıllarca, evinin yolunu kaybetmiş bir kedi yavrusu gibi onu peşinden takip etmiş olan Thomas.

Yol boyunca dalga geçmesine rağmen insanüstü bir sabır göstermiş olan Thomas.

Ve yol boyunca defalarca onu iyileştirmiş, defalarca hayatta tutmuş olan Thomas..

En sonunda kırmayı başarmış mıydı çocuğu?

Bremorel beklediği hiçbir tatmini hissetmez zira böyle bir niyeti de, amacı da olmamıştı.

“Öyle görünüyor ki, yıllar benim salaklığımdan hiçbir şey azaltmamış. O zaman hiddetimle davranmış ve çocuğun kafasını kırmıştım. Yine hiddetimle davrandım ama bu sefer çocuğun tamamını kırdım!”

Birden aklına daha birkaç hafta önce gerçekleşen bir başka olay gelir..

 

Bremorel, elinde çeliği buzla kaplanmış kocaman kılıcıyla Merisoul’a acımasızca bakmaktadır. “Farkındasın değil mi? Seni şuracıkta öldürsem kimsenin haberi bile olmaz, seni küçük şırfıntı!”

Bremorel’in gözleri manyak bir ateşle yanmaktadır.

“Sana iyi niyetle gelmiş genç, bakir bir erkeği herkesin içinde kaba gücünle yerden yere vurarak rezil ettin. Sonra da onu başından savdın. Sen onu bitirmekle kalmadın. Sen onu kırdın! O artık adil bir av..”, diye mırıldanır Merisoul, yüzükoyun tüttüğü yerden.

“Ben onu kırdım çünkü sırf beni dansa kaldırdığı için havalara girdi. Ben kolay lokma değilim ve aradan geçen yıllar ona bu dersi öğretmemiş belli ki.”, diye burnundan solur Bremorel.

“Belli ki..”, diye onaylar Merisoul, kıvrandığı yerden. “Senin kolay lokma olmadığını herkesin bilmesi çok önemli olmalı. Kaç yaşındasın sen, sekiz mi?.. Ama dert etme. Ona dokunduğumda olay benim için bitmişti zaten..”, diyerek avucunu açıp Bremorel’e gösterir.

Bremorel önce kuşkuyla, sonrada şaşkınlık içerisinde Merisoul’un avucuna bakar. İblisin yanmamış neredeyse tek yeri avucunun içidir ama orada da stilize edilmiş gülü andıran bir mühür vardır. Mühür hala turuncu, kor ateşle tütmektedir!

Bremorel kaşlarını çatar. “Nedir bu?”, diye sorar.

“Bu.. bu aşkın mührüdür. Bizden biri, gerçek aşkın koruması altındaki birine musallat olduğumuzda şanslıysak sadece yanarız ve bunu aylarca taşırız. Şanssızsak zehirleniriz ve günlerce, bazen de haftalarca yatalak kalırız.. Çocuk aşık, sen salaksın ve ben de faturasını ödeyen aptalım!”, diye inler Merisoul.

 

(hikayenin aslı için bkz. A Bard’s Tale II, “Bremorel”)

 

 

..ve Bremorel fena halde utanır zira o iblis bozuntusu şırfıntı haklıdır!

Hayatında belki de ilk defa kendi kendine sorar Bremorel.

Kime neyi ispatlamaya çalışıyorsun ki? Sana değer veren tek kişiyi defalarca kırmış olmanın ötesinde ne elde etmiş oldun?

Mutlu mu oldun?

Seni salak şey.

Mutluluk, kaybetmenin ödülü..

Kazanmanın değil!

 

Evet, iblis bozuntusu haklıdır ama tam olarak değil;

Çocuk gerçekten aşıktır, kendisi de tam bir salaktır, ama faturasını sadece Mersoul ödememiştir..

Bremorel, o gece yarı iblis kızla arasında geçen konuşmadan sonra yaptığı gibi yine gencin peşinden gidip onun gönlünü almak için yönelir.

“Bu sefer benimle dans etmesi gerekmeyecek. Ya da gerekecek. Bu ona kalmış. Ama benim olacak..”, diye kaşlarını çatmış, dişlerini sıkmış, haşin ve kararlı bir sesle hırlar.

Tam dönüp çocuğun peşinden gidecekken, karanlığın içinden, ormanın derinliklerinden bir çıtırtı duyar..

✱ ✱ ✱

Ve gece muazzam bir ateş inmesiyle aydınlanır..

Neredeyse yetişkin bir meşe ağacı boyundaki alev, dikine bir şekilde, karanlığı delerek gökten iner ve içinde sakladığı iki yüze yakın Orkeni ifşa eder..

Orkenlerden hayret, şok ve toplu acı sesleri yükselirken Bremorel bir elini kaldırır, sonra ani hareketle indirir..

“ŞİMDİ!”

..ve rampanın arkasında sessizce bekleyen yüze yakın elf, tek bir vücut şeklinde oklarını salar.

Oklar kalın ağaç duvarların üstünden, alevlerle aydınlanan gecenin karanlığında, daha çok inleyen bir hayaleti andıran, ürkütücü, ölümcül bir köprü oluşturur ve Orkenlerin ortasına dökülmeye başlar.

Elfler üç vole daha gönderir ve Bremorel’in ikinci bir işaretiyle dururlar.

İzci onbaşı, elini ağzına götürür ve keskin bir ıslık çalar.

Köyün ortalarından bir yerden, yaşlı bir elf kadın, kavisli bir boynuzu kaldırır ve üfler.

Boynuzdan derin, uzun, hüzünlü bir nota yükselir, yanmakta olan ve oklardan dolayı delik deşik olmuş Orkenlerin çığlıklarını aşar ve ormanda yankılanır..

Yaşlı elf kadın boynuzu defalarca üfler ve Orkenlere karşı asıl saldırı başlar..

Ormanın derinliklerinden, günlerdir saklandıkları, üstleri örtülü çukurlardan iki yüze yakın dwarf peyda olur ve Orkenlere arkadan saldırırlar.

 

Gün doğduğunda, ormanda ölü Orken dışında düşman kalmamıştır.

✱ ✱ ✱

Efendi Argail”, diye saygıyla selamlar Thomas, kendilerine doğru yaklaşan dwarfların başındaki yaşlı cüceyi.

Yüzünde geniş bir sırıtışla yanlarına yaklaşır yaşlı dwarf. Sağında ve solunda duran daha genç dwarflara bir dizi emirler yağdırır ve yaralı elflere yardım ve saldırı esnasında köyün zarar görmüş yerlerinin tamiri için dwarflar dağılırlar.

“Sen Tapınak Muhafızı Thomas olmalısın. Küçük Magellam senden hep iyi sözlerle bahsetmişti..”, der yaşlı Argail.

Thomas bir an afallar. Fevkalade yaşlı olmasına rağmen önünde bir dağ gibi duran dwarfın neden bahsettiğini anlamaz. Neden sonra ‘küçük Magella’nın, Yetkin Tapınak Muhafızı Lady Magella olduğuna ayılır ve boğazından ‘hırk’ diye bir ses kaçar zira hiç bir hayatta, hiçbir koşul altında kendisinin Lady Magella için bu ifadeyi kullanabileceğini düşünemez.

“Umm.. Evet, efendim.”, diye biraz daha afallar Thomas.

Arkasından Bremorel ‘fırk’lar.

“Ve İzci Onbaşı Bremorel..”, der Efendi Argail, “Benim küçük meleğim senin hakkında da az şey anlatmadı; bir karanfil kadar güzel ve acı, bir keçi kadar da inatçı..!”, diye ekler mutlu bir şekilde.

Bremorel kıpkırmızı kesilir!

Thomas ‘fırk’lamaz çünkü kurallar bunu gerektirir; kızlar erkeklere ‘fırk’lar, ama erkekler bunu yaparsa kıyamet kopar ve bu durumun adalet ya da mantık eksikliği ile de hiçbir ilgisi yoktur. Bu da genç Thomas’ın gerçekte ne kadar bilge olduğunun en belirgin göstergesidir.

“Planınız muhteşemdi, Efendi Argail. Ve bir saat gibi işledi..R