Showing: 1 - 8 of 8 RESULTS
dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity

Promise To Be
Stupid Together

Promise To Be
Stupid Together

Timeline:

It isn’t the life-threatening moments
that makes us realize the value
of those we love..

 

Not always.

 

Sometimes it is the silly things..

..such as coloring pictures
in a children’s book..

..with crayons.

 

This story takes place several days after
The Oathbreaker (Part Four)
and after Aager Fogstep
and Inshala ‘la Fey’ Frostmane
defeat the tyrannic oathbreaker;
Lord Tarakadahan Karkashi
in a very bloody duel to the death.

 

 

Aager Fogstep held Inshala close and tightly to himself for she was in mourning and because her soft warmth was the only thing that kept him from screaming in pain. The little girl held a sad, broken piece of dry twig in her small, delicate hands —the only discernable part left of what was once a giant walking tree; Snare! True, Snare had never been a ‘nice’ tree, but rather a vicious, sour, and one old cuss of a monster. He had, however, kept the little girl safe and company during their stay at Arashkan, before the city’s fall, hiding in plain sight among other trees, deep in Heaven’s Park, and had helped both her and Aager in their numerous encounters.

This last fight, however, had just been once too many for him. The tyrannic lord, Tarakadahan Karkashi, had come down on the grumpy old bark like ten thousand axes and smashed him into the ground. And now, his tiny mistress held the only bit of what was once a grumpy, eighteen-foot tall monster..

“When we.. get out of this stupid.. arena..”, Aager grinded his teeth. “I want you to go with Lady Alisia and Moira..”

Inshala looked up at him through her tear blotched face.

“No. You are hurt. I need to—”, she started.

“Inshala. Don’t argue with me. Not now.”, he cut in harshly. “This is an excellent opportunity for someone to take advantage of and make an attempt on your mother’s life.. Or Moira’s.. Or yours.. You must watch over them as they watch over you.”

“But.. What about you?”, she asked with a pleading voice.

“I hold no power in this city, love. I am a nobody here. I am not of the nobility and I carry no titles. I am not even a squire, let alone a lord. Not that I would want to be one. Ever..”

“..The only person that would have benefited from my death is dead! Anybody else coming at me will gain nothing from my demise. You, on the other hand, hold the city in your hands and it will take but one fool to ruin everything we gained today should he attack you, your mother, or Moira.”, he said through his gritted teeth.

The pain of his dislocated shoulder was getting at him and trying to rationalize why he wanted her to go, rather than to stay and watch him suffer was taking every ounce of his remaining strength.

“Please. Do this for me.”

“I will—”

The great gates leading in and out of the arena parted with a booming echo, smoldering any objections the little girl might have said, and Lady Alisia, followed closely by Lady Moira, Captain Fardashi, and half a dozen guards came running at them.

“Okay. I am going to let go of you now. You mustn’t show them any tears because everyone is watching you. Be strong and go with your mother.”, he hissed quietly.

“Sir Aager..”, Lady Alisia called as she stared at him, and at the little girl holding a piece of twig, with unveiled awe.

“Lady Alisia..”, Aager greeted the First Lady of Durkahan with a barely contained voice behind his leather half-mask. “..Lady Moira. If you would be kind enough to escort Lady Inshala to your quarters whilst she could rest. She has had a trying day.”

Lady Alisia ogled at the bloodied, sinister-looking man in his dark leathers.

“Please..”, added Aager with emphasis and giving a quick glance at the watching crowd.

Lady Alisia’s face lit with comprehension.

“Of course, Sir Aager. Daughter, please come with me. We must get you out of those bloody clothes at once. I believe a nice hot bath, a meal, and sleep will do wonders to you.”, she said as she held the little girl close to her, nodded at Aager.

And with Moira on the girl’s other side, they started back towards the arena gates as the guards fell in formation around the women.

For a moment Aager was left behind and he gave some serious thought to whether he should just surrender to gravity and fall where he stood.

 

“Ahem..”

..said a gravelly voice from behind him.

 

The fact that he hadn’t even heard that someone was actually standing behind him without his notice was definitive proof that the man in dark leathers was about to lose it soon.

“I’d love to give you a hand and carry you out, but that would totally ruin your ‘cool’.. And I am not sure I’d even get the hand back!”, he recognized Fardashi’s amused voice.

“That was one hell of a fight, young man. Hard to be impressed when you get to a cussed old age like mine but, what can I say, I am impressed. Good thing I didn’t tell you to buzz off the night you two came at the city gates. Will you be able to make it until we get out of here? People with nothing better to do love watching the victor drop dead after a good show!”, the old captain said lightly. A bit like the way he spoke right before he had smashed in the castle guard commander’s face in, about a week ago.

“I think so.”, grinded Aager, and took a stubborn step forward.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Stand guard here.”, commanded Fardashi at the guards, pointing at the door. “I must see to the Ladies than make sure the rest of the city is all well and good.”

Just before he left, however, he paused, gave a thoughtful look at the door, frowned a little, and quietly added, “Whatever happens, don’t enter the room!”, he warned.

The guards looked at their captain, then at the door, and hastily nodded.

 

Aager stood in the darkness of his room. The one he had been given shortly after their arrival at the inner castle of Durkahan city. It was barely ten strides in either direction with two, separate, single-beds, a small chest at the feet of each bed, a decent-sized cupboard, a high, rectangular table complete with a large washing pan, two blocks of soap, and several neatly folded rough, gray towels and one, slit of a window that seemed to stare gloomily at the arse end of a rigid, stone tower rather than at the city, but it still seemed cavernous compared to his tiny, one-room house back at Serenity Home. That house at least had had a larger window —two, in fact, now that Aager had a moment to think about it. Not that he preferred large windows —or any window, and he certainly had never fancied homes with scenic views, but that house —his home— had had them anyway; an easy to climb in and out window with a view to one of the town’s mildly busy streets. The other, he’d boarded the day he had moved in, years ago, because it had provided too big a security flaw for his taste, and because it was a window, it also provided a natural security ‘gap’.

He grimaced in pain at the jarring irony there;

Security GapOpen Window!

Apparently, Aager thought, he had a bit too much free time in his hands, since he had the luxury for such delinquent ironies. But there was a point to that irony.. and the boarded window now. It used to open to a rather picturesque view of the back garden. Not so much picturesque since Aager had moved in, as it was full of dead plants and ugly, barbed, and thorny weeds. But should his Inshala come to Serenity Home, he could open that window while she did some things nice with that garden. And perhaps they could share responsibilities at that point as well; he could keep an eye on the street side window like he always had, and she could cover the garden side!

Alright, the man in dark leathers, hood, and mask thought. There was something genuinely wrong with that thought!

He doubted anyone in that town ever ‘covered’ their windows with the metaphorical fanaticism as he did.

Or rather, no one else..

 

He shrugged —his other shoulder.

 

At least with both windows open, his home would be ‘sunny’.. Unlike how this chamber would ever be..

This chamber was dark at noon, pitch at night, and was slightly on the musty side.

More like a lair.. or a den, really. Men like him did not have suits or chambers.. They had lairs!

 

Just how he preferred it..

 

Or rather..

..just how he should have been preferring it, as awkward as that phrasing sounded!

 

But for whatever reason, however, he did not.

Yes, he had come here every night, washed off the day’s dirt here, slept here, and ate here, quite laconically, too —many times. For the same, ‘whatever reason’, however, that just didn’t seem to ‘cut’ it anymore. He felt ‘blank’.. more than empty, here. A blank he had come to recognize very slowly and growing recently.

He stared at the dark walls of the chamber, all the while sweating profusely in pain.

Carefully he chose a specific stone.

Not that it mattered, but focusing on something in particular had always given him a sense of purpose. And that purpose, now, was not going to be fun..

At all..

Slowly, he walked up to the stone he had selected and stared at it with baleful eyes.

“I am sorry, love.”, he growled with pure, unadulterated self-loathing, swung his shoulder once, twice..

..and smashed it into the stone and wall!

 

A horrid, meaty crack was heard by the guards outside followed by a feral roar of pain..

..and something stumbled over and the room fell silent.

 

Somewhere two floors above, Fardashi ran back into Lady Alisia’s quarters, his sword drawn, when he heard the single, shrill scream of a girl in savage pain!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late one night, several days later. The proceedings, the meetings, the strategic plannings, and the secretive, impromptu ‘hallway’ chats on how they should mobilize the Durkahan Army, and which route they would take to reach Serenity Home in time were taking their toll on him. He felt like the sore merchant of some vast trading company, bargaining for rights of free passage through man-eating local’s lands.. without getting et!

 

..or possibly the CEO of some bank trying to stay afloat during an economic crisis!

 

“I am coloring this book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, Inshala replied from where she lay on the thick, pale beige carpet. Aager knew it was pale beige because the guard who had brought it had told him so like it held some significance and in all likeliness, it probably did. Just not for Aager..

..in any way that would be significant.

But then, this whole carpet thing was a new addition to his chamber/lair/den and seemed disturbingly out of place.

Feral beasts like him did not do carpets, nor cushions or loveseats..

Alright, there weren’t any loveseats in his chamber now either, and Aager did not really want to know what a loveseat was, but there were any number of colorful cushions, thrown on the said, pale beige carpet.

Aager scowled at the thick, soft, comfy thing and its fluffy little companions, and they scowled back at him..

..with compounded smug smirks because they knew they had won, and there was not a buggery bum he could do about it!

He certainly wouldn’t have asked for them, had it been up to him. But the young girl had taken a habit of bringing things her new brother, Cümeyt, or her new sisters Madine and Maira, and even Moira would give her, to here, and either play with them or draw pictures —on the cold, stone flour.. Hence, Aager had asked one of the guards if he would be kind enough to bring in a carpet, for Lady Inshala’s benefit.

And a cushion or three, while he was at it..

 

Or even if he weren’t kind enough!

 

Aager did not recall having put any such emphasis, but the thick, soft carpet had arrived within ten minutes followed by the half a dozen or so cushions..

And now, said Lady Inshala was here, lying flat on her little tummy, her skinny legs swinging up with lazy contentment and coloring what appeared to be some sort of flower in the book with little, colorful sticks scattered around.

 

“Crayons”, Inshala had told him with knowledgeable accomplishment.

They were called crayons.

 

The sinister-looking man in dark leathers thought that sounded suspiciously like a fancy name for some kind of deathly and dermal poison!

 

Then there was this coloring-book-thing!

 

Aager had never seen a book that could be, or even should be, colored before. Would have been a surprise if he had. He wasn’t sure if anyone back at Drashan had ever seen one, either.

Drashan aside, why would he?

And what was the point of buying a book, and books weren’t cheap, then doing all the work by coloring it yourself, anyway? Apparently, some smart artisan was making a lot of money by openly cheating his customers!

The nerve some people had in this world..

What kind of a demented idiot would even buy—

 

Aager opted to stop making combustive, mental commentary at that point.

Whatever he was about to say about said idiot, one of them was already here, and apparently, he was about to be the other by joining her! 

 

“Would you like to join me for some? Before I am called back to sleep in my room?”, she asked smiling up at him.

It was quite obvious this coloring thingy was something she had liked a lot, Aager noted, because not only did the young girl seem happy, but she also appeared content. And there was a distinct sense of serenity about her, which made her glow in an altogether new kind of beautiful.

“Maybe..”, smiled Aager as he pulled off his dark, leather hood, undid his mask, and tossed them both on his bed. Then unbuckled his leather armor, and his belt, ridding himself of his swords and daggers, and carefully set them aside.

“You want me to pout, don’t you?”, asked the girl honestly.

“Very much.”, replied Aager in kind. “You could win just about any argument with me using only the pout.”

“But.. I do not want to argue with you. Arguing is not nice. It tarnishes some things between people. And I think it becomes a habit in time and people start doing it without noticing anymore.. They argue about everything, and they do not recognize, both love and respect are now gone!”, she said..

..with a pout!

 

Aager was astounded, once again, at the depth of the young girl’s insight. Particularly when taking into account that this girl never had anyone to have argued anything in her past, save one, venerable old man, to have observed, and consequently, gained such insight. 

 

“We are not doing this on the table, why? Seems easier on the knees.”, he asked as he knelt down across the little girl and on his stomach, pulled off his heavy leather gloves, stared at the flower in the book, which he assumed was some kind of a rose, picked up one of the red sticks, and carefully started to fill one of the pedals.

“I am not sure.”, Inshala replied.

Aager cocked an eyebrow.

“How so?”

“When.. when we sit around a table, the table is standing between us. That makes me feel like I am alone.”, she said, frowning slightly.

“We could sit next to one another, perhaps?”, he offered.

 

“We could. I suppose. But.. that feels like we are only friends.. Like Ranger Corporal Laila, or even Master Gnine are my friends.. I like friends and I like that they are my friends. And I like that Alor’Nadien ne and Udoorin are my friends. And how Lady is my friend. And Merisoul and even Anglenna are my friends. I want you to be my friend too, but not like them. I do not know the words. You should not be my friend like they are my friends. When we lie down on the floor like this while doing things or talking, however, it feels like we are actually sharing something.. and more than just these pictures and more than just words..”, she said, struggling to correctly phrase her mind.

Then she went a bit pink. 

“And.. and our faces are much closer when we are lying down and coloring these pictures.. And I can watch you from this close, as well!”, she said with a blush.

And now Aager had both his eyebrows cocked up, for this insight did not belong to a little girl.

At all!

 

They colored the flowers and some other things that Aager was not always sure as to what some of them were. But they did it anyway and in content silence..

..for two hours straight.

 

He asked what color he should use when he wasn’t sure and the girl would look around for the appropriate stick, pick it up, hand it over to him, and say, “This!”, every time, with a happy, accomplished smile.

It was during those two hours Aager had the opportunity to think, or perhaps, contemplate on certain things.

He threw careful glances at the girl as she savagely colored the flowers, the stems, and the leaves, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses in the coloring book with child-like fervor.

He looked down at his own workmanship and noted his seemed more like he was dissecting the flowers, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses with jugular accuracy, waiting to be labeled and placed into their corresponding jars!

It was just about then, a number of things dawned on him.

 

One

The little girl was deliberately, or maybe the correct word would be, ‘inadvertently’, acting like a little girl because for the first time she had a genuine mother, a grandmother, three sisters, and a little, overtly smart, mischievous brother and hence she could afford to.. let go?

Or perhaps, drop her guard.

A something, Aager thought, was quite encouraging to see, yet altogether sad —in a way.

 

Two

Thanks to young Master Cümeyt and the emo girl Madina, though Aager still did not quite understand what the buggery bum an ’emo’ was, she, Inshala, was catching up to everything she had missed during her own childhood, both because such entertainments had never been available to her, and it wouldn’t have mattered even if they had been, seeing as how solitary and dangerous a life she had lived.

 

Three

He himself was pretty much in the same rickety boat as she was, dammit! When people looked at his Inshala, they saw a traumatized little girl, all the while thinking he, Aager, was the steady one and that at least he was ‘alright’.

Lying face down, coloring silly flowers and dears and bees and bugs, Aager Fogstep realized he was not alright. He realized he had never been alright, but always skirted at the edges of suppressed, angry insanity all his life. Coming to Serenity Home had been a blessing, certainly, but in a way, and unwittingly to be sure, that had merely diluted his very unhealthy mental status. Or camouflaged it, to put in a more astute perspective.

 

Four

This little girl, Inshala, had come to his room, much like every other night, and shared everything she had seen, learned, felt, and experienced that day with him until late hours, in effect, making sure he healed as much as she did. Bit by bit, she was freeing herself from her fears, her desperations and her losses, all the while seeding her desolations with her mom, her grandma, her sisters and brother, while making new friends, and learning and experiencing the things left missing all her life. And by coming here, she was sharing her joys with him, in affect, bringing whole new norms into his life as well, even if only by proxy.

The beauty of it was, there was never been any deliberation in her actions at all. Only instinctual need to make him feel as good as she was feeling, and the irony in all of that was not lost on Aager.

Inshala was giving him surcease, just by being here and being herself!

 

And Five

Aager loved it!

 

Unequivocally.

Irreversibly.

Without any doubt.

All of it.

 

And knew, at that very moment, why he had felt thus ‘blank’ of late.

For he had just recognized, with quiet fervor, that he could no longer tolerate her being just a ‘part’ of his life..

He wanted to be all of hers!

 

“You seem.. odd tonight. Lost in thought and distracted and your hands are drawing without consulting you.”, whispered Inshala, staring into his eyes.

“I am odd every night.. And distracted much of late.”, replied the man in dark clothes, a tad gruffly.

“A gold coin for your thought?”, she smiled. “I have a gold coin. I think.. I could go and get it if you like.”

“I doubt my thoughts are worth a gold, love.”, Aager said quietly. “But I will share them with you. Just as soon as I understand them myself. I promise.”

“I could ‘pout’ them out of you, you know!”, giggled the girl.

“I think you have been with Master Cümeyt for far too long, love..”, mourned Aager.

“He has shown me so many interesting things. Did you know there is more gossip going on here, in this place, than among the fey at Gull’s Perch? You would think a city full of paladins would have a bit more honest people!”, she said a bit disturbed.

“Ow? Is there some theft going on? That kind of behavior should be discouraged.”, said Aager with a frown and felt no guilt or shame, whatsoever, at the fact that being a thief was what he had started his long line of an uncouth carrier in the first place. But thieving had never really been any more than a stepping stone for him. Sort of something he’d had to endure in a ‘just do it’ sense until better options had presented themselves. If anyone he’d known had been an outright thief, it had been that Darly Dor kid —which did also explain why he had disliked him so much..

“No, no.. Nothing like that. It’s just something I learned, that many people are sleeping in someone else’s room and few wake up where they are supposed to!”, mumbled the girl as she slapped her tiny feet together for emphasis as she totally drowned a sunflower in dark purple with vehemence.

“People are strange sometimes. I wouldn’t worry too much about it. And I am not sure that’s the color for that picture, love.”, said Aager, pointing at her page. 

“It isn’t. I am just angry. That is why it is purple. My sunflower is angry too!”, she said unhappily.

“Ow? Why are you angry? Did something happen?”

“I do not know.”, came her frowning voice in his mind. “I am sorry. You are tired and have been keeping me company when you should be sleeping and now I am afflicting you with my silly!”

“True. I am tired. But doesn’t ‘keeping company’ work the other way around as well? And let’s not go to ‘silly’, please. I haven’t even begun my daily ranting yet!”, he replied in an amused tone. “Now tell me, what has gotten you riled up?”

“I do not know.”, she repeated. “I am put out that people don’t wake up where they should, yet I am doing the same thing. I go to sleep in my room, but wake up here all the time.. Is something wrong with me?”

“Uhhmm..”, said Aager, not sure as to what he should say or how he should respond, really, so he tried for a casual sort of tone. “I.. do not think what you and they are doing is quite the same, love.”

“How so?”, she asked glumly.

“Well..”, he began but faltered. “..Possibly because when you come here every night, I call your name, every time, but you don’t hear my voice. You truly are asleep. You come, your stand before my bed, hold out your arms, and just.. stay there. Took me by surprise the first time you did it, and even more, when I finally figured out what it was you demanded.”

“I.. I demanded something from you? I shouldn’t be making demands from you! That is not nice! And in my sleep, too? What did I demand?”, she asked in a depleted voice.

“A hug.”, replied Aager kindly.

 

Inshala’s face turned bright pink.

 

“I..”, she stammered. “I thought I came here and just slept in the other bed, to keep you company, though I honestly do not remember ever getting up, nor walking here..”

“That.. might have been partly my doing. Not the coming here. The waking up in the other bed.. After I’d give you your silent demand, you wouldn’t move but make this funny noise.. like when cats see a bird or a squirrel..”, said Aager honestly and Inshala dropped her coloring sticks and just buried her face in her skinny arms..

“I think, or felt, to be more precise.. you wanted to.. cuddle up and sleep next to me.. But something about your base, honest character wouldn’t let you.. Not without my express permission.. And because you weren’t really awake, I wouldn’t give you that permission because it would be wrong.. Which is why I would pick you up, and tuck you away in the other bed. You’d make a bit of a fuss in there but eventually, go still.”, he said kindly.

 

“This is so embarrassing. I do not remember the last time I was this—”, she mumbled in a muffled and horrified voice.

“There is nothing to be embarrassed about, Inshala. We both want, what we want. Apparently, you decided to actually do something about it, without ever knowing.”, he said thoughtfully.

“But.. what do you want?”, she asked, her face still buried in her arms.

 

And, there it was..

The simple question that was the core of what they had been, what they were, and what they would become for one another.

To simplify that even further; what they had, and what they could have..

So simple..

..a question.

 

What did he want?

What did he want?

And what did he want?

 

The small nuances in the same question made all the difference, to be sure, but the only thing he was certain of was the answer to the question that actually preceded this one;

 

Did he want?

 

To that, he said, yes.

Not because he was mentally sure of anything.

But because the blank in him was telling him exactly that.

Or rather, he had the blank, because he no longer could tolerate the lack of certain things..

..or a certain someone.

 

And something clicked in his mind.

 

Six

Aager decided, then and there, to shut up..

..and do something about the blank in his soul.

 

“Come, love.”, he said with a deliberate, casual tone. “It’s getting late. I’ll escort you to your room. I believe most of our plannings and meetings are done, but a few crucial details are left. They will need me wide awake for them in the morrow.”

 

The young girl accepted his offer to take her to her room gracefully.

Not that it would matter.

She’d be back in a few, anyway..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager dropped off the strangely beautiful, deeply sincere, shyly honest, and unconventionally his Inshala to Moira’s former room with a gentle kiss, then left..

But not back to his own room.

He decided to have one meeting before going there and for some oddly existential reason, this one would be much more important than all the meetings he had done for the last eight or ten days.

He dashed silently through the torch-lit corridors and long halls of Durkahan’s inner castle and skid to a halt before the one door he would have never expected to have knocked.

 

“Aager Fogstep to see Lady Granma on an important matter —if she is available.”, he said quietly when a young, feminine voice asked who it was, upon knocking on the door.

A moment of surprised silence ensued, but it didn’t last long.

“Come, boy..”, he heard the old, cackling voice of Granma.

Aager slowly opened the door and entered the dimly lit room of the very old woman —the mother of Lady Alisia.

The room was comfortably decorated with many chairs holstered with velvets in subdued colors, a long, comfortable-looking, dark maroon divan, and cushions, several deep, soft rugs, a large, old wardrobe, any number of shelves with books, delicate porcelain cups, vases, and many other delicate curios, and a small table covered with cream-colored laces, all of which gave the distinct impression of ‘been there, done that and I have the aged wisdom to prove it’ feel to them.

The old woman was sitting in a large, rocking armchair, delicately holding a cup with something steaming in it.

“Tea, boy?”, she asked in her wheezing voice but didn’t wait for him to reply. She motioned a hand and Moira’s younger sister, Lady Maira produced another cup from the shelves and poured him his tea, while the Granma watched the sinister-looking man settle down.

“Sugar? Honey? Milk, Sir?”, Lady Maira asked politely, though it was apparent she was not very comfortable with the idea of being just her and her grandmother in the same room with this man.

“None for me, Lady Maira.”, Aager growled with his gravelly voice, inadvertently making the girl flinch.

“Honey. Put honey in his tea, girl. Methinks he will need it.”, snickered the old woman.

“Ma’am..”, said Aager, sort of as an excuse to start from somewhere.

The old woman snickered again.

“You didn’t come here to Ma’am me this late, boy. ‘Granma’ will suffice. I have heard it enough many times to respond to it by now.”

“I came.. to..”, stammered Aager. “I was hoping for a private talk.. on a private matter, Lady Granma.”

 

“Well, now.. Lady and Granma.. You truly must be desperate, boy. But polite. Good qualities to start a conversation. Maira, dear, why don’t you take the night off. You don’t have to sit up late every night for my sake, you know. Do tell Alisia I said that, if you would, please. I am old. Not invalid, nor senile. She can attend to me personally when I am, rather than send her daughters..”, she huffed.

“Are.. are you sure, Granma?”, Maira asked tentatively, giving a sidelong glance in Aager’s direction. “Will you be alright?”

“I am alright, dear. And quite safe with Sir Aager here, seeing as he is the only trustable man left in Durkahan.”, she said steadily.

“I shall not keep Lady Granma up for long, Lady Maira.”, promised Aager quietly so as not to scare the girl any further.

“Then I leave my grandmother in your tender care, Sir Aager.”, she replied politely, bent down, kissed her granny, curtsied Aager, and regally left the room.

“I hope I didn’t scare her too much.”, mumbled Aager.

“My daughter and my grands don’t scare too easily, boy. Managed to give them that much at least. Though they did botch the job when Tarakadahan happened.”, said Granma, staring at him thoughtfully. “Now, what’s on your mind, young man? You truly must be desperate to have come to me for wisdom. People seldom do, anymore.”

“Their loss, I am sure..”, Aager said. “It is true that I am desperate, but I do not believe my choice of wisdom was faulty.”

“Very good, young man. Polite, and honest in his praise. No wonder that poor, skinny girl cares for you so deeply.”, she replied. “I suspect this has to do with her?”

“Uhhmm..”, stammered the sinister-looking man and.. squirmed.

 

Aager.. squirmed!

 

“Speak, boy. Wisdom must be given direction to make sense.”, said the old woman sternly, surprising Aager a bit.

 

The man in the dark clothes took a slow sip from his honeyed tea, sort of to wet his throat, then started talking..

 

“I.. am not sure where to begin.. I.. deeply care.. for Inshala..”, he whispered. “Before I met her, my life was only about work. And the safety of the people who I knew nothing about, and who knew nothing about me. But I did it anyway.. As payment for my past sins. Then I met her.. while tracking the miscreants in the vastness of Ritual Forest, who ran and hid inside the old Themalsar ruins. We spent weeks in the cursed halls and dungeons of that mad man’s temple, fighting and bleeding on a nearly daily basis.. Then we faced Themalsar himself.. I almost died when he cursed me, Inshala got banished and then he dropped his demons on Lady Moira and the others.. We were.. desperate.. Dying, really.. But somehow, possibly by sheer stubbornness and a good dose of dumb luck, we did it.. We slew the mad priest who had plagued those lands for over eight hundred years., though we still couldn’t do anything about his deathly ruins, which would always be a gathering place for evil, as it did on at least four occasions, causing the death of tens of thousands of people.”

Lady Granma did not say anything, nor did she interrupt the whispering narration of the man sitting merely a few feet away. Silently, she listed to his desolate recollection of the historical event that had, perhaps unwittingly, changed the world.

Aager had just remembered what had happened after that.. and the ten days he had spent watching over the girl he’d come to love and honor, constantly making sure she was still breathing and still alive, every moment of those ten days, day and night..

Inadvertently, he shuddered.

 

One day, it was likely he would get over the terrors of those ten days..

But not anytime soon.

 

Slowly, he took another sip and continued.

 

“When we got out, she, Inshala, just stared at us and smiled, and just like that, she took the responsibility of kings and queens, great generals and armies, and buried the sins of men and the ruins of Themalsar, deep into the earth, and brought forth life —a whole forest of it, upon the dead and desolate land that was Themalsar, sacrificing everything that was precious for her. Everything that defined her.. She gave away what she was.. for the sins of men..”, whispered Aager in a desperate voice. “And now, I feel lost.. She comes to my room and together we color these silly pictures with colored sticks —with crayons, and I have never felt anything thus fulfilling in the entirety of my life, Lady Granma. What’s worse, we are going to a desperate war and she will follow me there, right into the bloody field.. I.. I do not know what to do, yet I feel so empty.. so blank.. without her.. I want her to be with me, for the rest of my life, and I want to be there, with her, for the rest of her life.. And yet, she is so young.. Do.. do I even have the right to ask such a selfish wont from her?”

 

The room seemed to hold its breath as Aager fell silent again.

Then Granma took things into her hands and dismantled everything!

 

“You are aware, that you are speaking to a woman who married at the age of fourteen, right, boy?”, she said with a toothy smile.

Aager ogled at her.

“And the same woman whose mother married when she was twelve! My father was barely sixteen himself and could barely hold up a shield.”, she continued with a cackle. “My mother was playing hopscotch with her friends when my grandfather called her inside and they wed her with my father who was nursing a bloody nose because he had just been fighting with some other boys at the time. Then the wedding was done, in under ten minutes, my mother returned to her game and my father went back to return the compliment done to his nose and had his lip split for his efforts!”

Aager snorted!

“Life is not how we define it, boy. That is base arrogance. Yes, they fought and so did I and my beautiful man, who had the soul of a shark, and was a brigand in bed! We did all sorts of silly things and fought over even sillier things and it took us years to understand what being married truly meant. But when we did, we were thick as thieves after that. Children marry at an early age in Durkahan, and for many reasons varying from the need for soldiers to farmers and artisans because we constantly feed our troops who safeguard the vast lands around the Demon Plains just north of here and Heavens Hand to stave off the evil that is constantly trying to overrun the Demon Wall, with logistics, soldiers, masons, and both armor smiths and weapon smiths, knowing should we fail, Heavens Hand will fail, and then the kingdom will fall. Other cities might have the luxury to live otherwise, but we do not. Boys and girls tend to marry quite after their twenties at Koruxan, while it varies greatly in other cities, and our dear little Inshala is not a human girl. Judging her by our standards is a poor way to repay her due respect. Not to mention the fact that she is a bloomer. I could see what she sees when she looks at you. You might see a little girl when you look at her and try to be honorable for all you like, but she sees a ‘mate’, when she looks at you! True, she has not grown in a society, hence, she lacks the things she should know and do, which refrains her from fully blooming. But you should also note; none of that is her fault.

Think of this when you are deciding whether she is too young or not; she sleeps in her room, wakes up in yours!

I am guessing, she does not do this because she needs a father figure. It is possible you filled such a gap, before, and at the beginning. But that is not the case anymore and has not been so for quite some time now, and I believe the delay was only due to her lack of social mingling; she just couldn’t correctly define what you were to her because she never had the appropriate social references. When it came to boys and men, that only meant being chased, caged, and whipped!

It is commendable and quite remarkable that you have managed to be as honorable as you have and never taken advantage of her, seeing as how honest, sincere, earnest, and pretty she is. Just for that, you have my respect. Methinks, however, playing with fire every walking moment of your day, and ‘not walking’ moments of your nights, and not expecting to eventually burn, or burn out, is foolishness, and you don’t look like a fool to me, boy.”

 

Aager stared at the old woman with astonishment. He had expected her to be mildly straightforward, certainly, but what he had gotten was a whole herd of Moxes trampling over him!

 

“You think.. I should ask for her hand?”, he asked carefully.

“And here I thought you were a smart man.”, muttered Lady Granma with exasperation. “We are past hands, boy. Ask her whole, already!”

 

Aager dropped the cup!

 

“Tell me, boy..”, the old woman asked. “When is the correct time to kill? You should know. It’s quite your area of expertise. Right up your alley, as they say..”

 

Aager paused for a moment.

This was something quite off-topic, and not exactly a ‘table conversation’ kind of thing to ask, nor answer, for that matter..

 

“I.. do not understand what you mean, Lady Granma.”, he replied carefully.

“Let me dummy that down for you then, young man.”, she said with a slightly disappointed tone.

“What happens when you stab too late?”

“You have missed your opportunity and are likely bleeding to death now.”, he replied.

“And what makes you think love is any different when it’s too late?”, she asked, staring deep into his eyes.

 

Aager Fogstep picked up the porcelain cup off the thick carpet, slowly rose, and spoke in his gravelly voice.

 

“Thank you, Grandmother. Your wisdom, it would seem, is quite sharp and well earned.”, he said a bit flustered.

“Sit, boy. We are not done yet!”, Granma ordered.

 

Aager sat.

Promptly.

For a moment he wasn’t quite sure what to say. Finally, a low, harsh, and bitter whisper escaped him.

 

“I can not think of a life without my Inshala. I shall ask for her hand from Lady Alisia. I dearly hope she gives her to me, and with her blessing..”

“I wouldn’t worry too much about Alisia, young man. She yearns for a wedding.”, replied Granma with a snicker.

“Thank you for the tea.. and your insight..”, he said honestly.

“Do not wait for a day or three. Ask her hand in the morning, and have the wedding afternoon. The moment you forget to mention that, Alisia will turn the whole thing into a parade. Thrust me, boy, you don’t want that.”, Lady Granma warned with a smile. “Nothing short of an ambush will save you!”

“You have a very interesting way of laying things out, Lady Grana Maarva!”, Aager said, quite intrigued.

“I do, don’t I?”, she replied with another snicker. Then her face turned serious all of a sudden. “You will take care of my granddaughter, yes?”

“As tenderly as I can.”, replied Aager.

 

Granma stared at him and something deep inside her squinting eyes lit up..

 

“Tender is good.. But do not overdo it. Inshala is a flower, but not a wilting one. She will cry easily because she has never had the benefits of social moderations in her life. She also knows pain intimately and does not fear it. She has, methinks, figured early in life that, much like being tired after a long, happy run, being hurt and suffering pain is merely one of the natural outcomes of any venture —as sad as it is that she has come to that conclusion, and at such an early age, really is.

What she fears is not pain, but one of two things that very much matter to her. This, I have seen in her. She listens to everyone around her, and carefully asks the things she does not understand, even things that are trivial or just silly. I am guessing my mischievous grandson Cümeyt and my hair-brained granddaughter Madina are giving your Inshala a crash-course in many things she has missed, and possibly on things it would have been perfectly alright for her to have totally missed.”

“Yes. Buggery bum!”, said Aager with a short snort.

“Heard that, did you? Madina’s favorite for this month. Drives her mother crazy every time she uses it. And now she has learned it to young Inshala, who, willy-nilly, also uses it when her mother is there and is totally innocent of her deed. You can imagine the snickers all around, and there’s nothing much Alisia can do about it. I haven’t had this much fun in the last three decades..”, cackled the old lady.

Aager grinned.

“Her responses are oddly early or late, though. It is like she is miscounting her turn to speak, but eager to blend in..”

“Huh.”, grunted Aager. That had never happened when she was with him.

 

It dawned on him that it hadn’t because she trusted him to see her flaws and correct them appropriately, and for some reason, that made him feel happy.

Funny how it was always the little things!

 

“..For whatever reason, your little Inshala absolutely fears not being comprehended!

This she dreads mindlessly and can not shrug off nor ignore. My guess is, it is because she has been judged, and consequently punished for being something she is not —her whole life, precisely for that reason.

Somehow, she sees the absence of respect not so dissimilar to being misunderstood, hence, she fears this also. It is possible she strongly believes; ‘the misunderstood’ can not have respect.. Ignoring her wonts and desires —and likely her strengths as well— for the sake of your own conformity and providence and for something she can, and is willing to bear and endure will do her injustice on both accounts and give her the impression, quite clearly, I might add, just how little you really understand her, thus, how little respect you have for her! My man had faults. Too many to name here and now. But one thing he was never at fault nor lacking was, he showed me his love the way I wanted it, and I laughed every time he did a funny, even though he was a lump when it came to humor! Give her what she wants, boy. And let her give you the love you need to fill in your blanks.. Life is too short for stupid, and we are all going to war and some of us are not going to come back! Live with the regrets of loss. Not with the regrets of never having had the balls!”

 

Aager stared at his feet.

Wow!

The sinister-looking man in his dark clothes felt singed.

That had been one, classy thrashing he’d just received from Lady Grana Maarva, and she hadn’t even been trying!

Also, she wasn’t done yet..

 

“Being polite and honorable is good and well. I am guessing, is how you have been treating her all along. Polite and honorable are indeed, good qualities, boy, but not at the expense of the people around us. Delia did the honorable thing, and good thing he did too —got himself killed by his own. Don’t get me wrong. I adored and respected that boy. He made my Alisia deliriously happy and I am sure that was a mean trick for him.. My Alisia was quite the petulant girl when she was young. Then my Moira did the honorable thing; landed herself in the dungeons. And then my Alisia decided to be honorable and good, and almost married the animal who killed his own brother and her husband. No one sought the wisdom of this old woman, which would have been; hire cutters, put a bounty on his head, poison his well, hex him, drop a loose flagstone on him, push him down the stairs, or whatever.. just kill him, already!

 

Aager blinked!

 

“My Alisia did disappoint me, back then. Of all the things she could, and should have done, she chose defeat because that animal had threatened her with her children.. You see, boy, when someone threatens you and yours, you do not bargain to bed them. You simply have them killed! “, she finished pleasantly.

 

Damn.

Though, Aager.

Good thing this old lady had been on their side.

 

“What you and your pretty little girl did was more than save our collective sorry hides. You, Sir Aager, and Inshala, in particular, remembered Alisia what it was to be a noblewoman, and the First Lady of Durkahan again. And when I say ‘Inshala in particular’, I do not emphasize it because you were less than her, but because she came here as not as a savior like you, but as the scared little sister, the lost daughter, and the awesome granddaughter!”

 

The old lady fell silent after that as if telling him she was done learning him her wisdom.

Aager stood up, respectfully nodded at the old woman then ghosted to the door.. and paused..

 ..as a moment of unexpected, and quite a retrospect insight dawned upon him.

 

“Would you..”, he asked, looking at Granma over his shoulder. “..know a Lady Daniella, perchance?”

 

Grana Maarva stared at him for a piercing moment.

 

“Now why would you ask me about Daniella?”, she asked sharply.

“No particular reason. Overheard a conversation between a young man, Udoorin Shieldheart, and Lady Moira once, right after we had come out of the Ruins of Themalsar and before my Inshala permanently sank it into the depths of the earth.”, he said.

“Why would Daniella’s name be mentioned at all?”, Granma asked intently.

“From what I gathered, she is the great-great-something-grandmother of the young man..”

“That so? And never did they figure, he and my Moira were cousins, then?”

 

Aager turned and stared at Lady Grana Maarva.

Granma chuckled.

 

“You see, Daniella was my mother’s younger sister and a fiery, rebellious girl she was. She detested the nobility and married a promising young captain named Samdorin Shieldheart and together they left Durkahan and settled somewhere far off to the east..”

“Serenity Home!”, Aager blurted..

“No one will blame the beautiful Princess of Bari Na-ammen to have taken a simple country oaf for a king!”, said Lady Grana Maarva with a check-mate snicker.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager Fogstep lay in his bed, staring blankly at the stone ceiling, back in his ‘lair’..

..and quietly waiting.

It was past midnight and he was exactly twenty-five years and one month old now. Normally, that wouldn’t have been remarkable for him. People who lived on a daily, ‘today, I have survived again’ basis, cared little about their age.

This particular night seemed special, however.

Or rather, this particular day.

There seemed a sense of freshness, and perhaps that of ‘expectation’, in the air. Much like how children felt when they learned their father was alive and coming home..

..from a long, depleting war.

 

“Huh.”, mumbled Aager. “That was a bit dramatic. Couldn’t have related to something brighter, something happier, could you?”

 

The door to his den opened and in a particularly pretty, pale lavender nightgown with white, frilly fringes that barely covered her slender hips and nothing else, Inshala walked in.

She didn’t wait at the door to look inside, nor pause for her eyes to adjust to the dark chamber.

She entered as she’d opened the door.

And with silent, naked feet, she ghosted around Aager’s bed until she bumped her, somewhat knobby knees, to his bed and just stood there with little to no expression on her face. What was there, however, seemed on the bare edges of distress.

 

Slowly she rose her skinny arms and held them outstretched and with her palms facing one another.

She had been like this ever since Moira had given her room to her, and gladly, but Aager suspected the whole idea had been Lady Alisia’s.

True, she had done it to preserve her new daughter’s dignity and avoid possible, slandering gossip. But she had, perhaps unwittingly turned ‘the girl who hangs around that sinister-looking man all day’, into ‘the girl who sneaks off into that sinister-looking man’s chamber at nights!’

Aager sighed and put the esteemed Lady Alisia aside, sat up, and stared at the girl.

He stared at Inshala ‘la Fey’ Frostmane and quietly called her name.

The girl’s brows crested slightly, then she made a small, distressed noise.

She looked so very pretty, but sad..

..or perhaps ‘unhappy’, was closer to defining her distress.

She seemed like someone yearning to be somewhere, was allowed to come thus near, just not permitted to touch her wont.

It was a cruel way to punish someone, and unwittingly as it may have been, that was exactly what was being done to her.

Silently, he got out of his bed, came around behind her, pulled her to himself, and enfolded her, and her outstretched arms in his.

She seemed so small in his arms like that and Aager wasn’t a large man, to begin with. A stab above average in height, and an edge broader at the shoulders, certainly, but altogether, a lean man, really.. A man, made of tightly woven, cord-like spring-muscles. More so since he had accepted Mab’s offer and taken the Winter Mantle.

Everything seemed more vivid, detailed, and alive since the Mantle, including his deadly attire, and his not-so-dissimilar desires..

In fact, everything was more since the Mantle!

His moments of happiness, and consequently, his moments of wrath. Which was exactly what he had dished out on Karkashi, in the arena..

And Inshala had found her solace in a man like him, of all people.

A good-for-murder, only Mab would have deemed worthy of her Mantle..

Inshala, on the other hand, had found her peace with him and in her beautiful gray eyes, he saw her storms, and her demons back off and scatter.. and he only needed to be near.

Was it, then, too much for him to ask just as much of her?

To stave off and scatter his demons?

And perhaps find solace too?

No.

Not perhaps.

And certainly not for his demons.

For he had already found his solace in her and that had happened before the Mantle.

The scattering of his demons was merely ‘collateral damage’, per se.

Because Aager Fogstep was always honest with himself.

With her, he had been nothing less.

 

Slowly, and with great care so as not to wake her, he picked the little girl, as he always did, and tenderly lay her in the other bed. And with nothing less than honest desire, he looked at her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, quite visible under her revealing nightgown, and her diminutive, somewhat angular face, her long eyelashes, her slightly frowning brows, her cute, perky nose, her plush, cherry-red lips, her beautiful, curving horns, and her scattered, long, and silky hair..

And he wondered.

For an inevitable moment.

Whether this little girl knew.

Just what kind of a stirring effect she had on him..

But that was it, wasn’t it?

Other than some vague insight at an instinctual level, the little girl truly had no idea.

Only suppressed hope that the man, Aager, somehow found her appealing.

And that was also his fault.

Both that she didn’t know, and that she would think so little of herself..

Perhaps it was time, he thought, he really ought to tell her.

Then.

With a destitute sigh.

He reached down.

And covered her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, still visible, still calling from under her revealing nightgown, all the way up to her skinny, bare arms, slender neck and her diminutive, somewhat angular face, with his own blanket.

He watched as the girl did a sad little whimper and struggled to free herself from under her covers.

Inshala, it would seem, displaced her blankets quite frequently. A something he would look forward to tending in the near future..

..and mayhap, in the far future as well.

He bent down and kissed her forehead, then her beautiful, curving horns, and soothed her long, silky hair until she calmed, and with a depressed sigh, went still.

For a long time, Aager listened to her sated breaths, then gave a similar, depressed sigh of his own, silently ghosted to the large wardrobe, pulled out a spare blanket, and went back to his own bed.

 

Lying in the dark, and staring at the ceiling of his den, he asked.

“Do you want me thus much, Inshala?”

 

No reply came.

Only soft, steady breathing..

..and a barely discernable, sleepy little sigh.

 

It was possible he had a barely discernable smile of his own on his face when he finally drifted off to sleep. He was twenty-five years and one month old now, the girl he loved was barely an arm’s length away, and today seemed to promise a whole new beginning.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late that night and stared down at the little girl lying on her tummy and on the pale beige carpet with her legs swinging lazily as she furiously colored what he thought was a woodsman’s lodge with a garden full of flowers, bushes, trees, a raccoon, a dear, a bear, and an eagle, or maybe it was a hawk, or likely a crow. A picture, he thought, was a bit on the pretentious side and would likely end with the bear killing the dear and raccoon destroying everything in the lodge and possibly knocking down a candle and setting the whole thing on fire!

“I am coloring this new book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, she said, looking up and smiling at him from where she lay. “He insists I am getting better so he gave me this one and swore on his ancestors that this one was for pros!”

“I could see how this one is indeed for pro’s.”, said Aager with a straight face, as he pulled off his dark, leather hood and mask off and tossed them on the bed.

“I told him he did not have to swear at his ancestors and that I would have believed him anyway because brothers and sisters never lie to one another.”, she said happily. “But he just stared at me with this funny face and he was like, ‘Ow, like never ever?’, and I said, ‘Of course, never ever, because brothers and sisters must trust one another, and he was like, ‘Well, that’s a buggery bum. Where’s the fun in that?'”

“That boy..”, growled Aager, while he undid the buckles to his dark leathers, pulled them off, and put them neatly on the bed as well. “..will either go far or go to jail, someday..”

Inshala giggled.

“Then he tried to explain what pros meant and I asked him why he cut the other half of a perfectly nice word, and he said, ‘Cuz that’s what pros do, sis!'”

Then she sighed.

“The rules of cities and families are confusing and many.”

“That they are.”, he agreed and loosed his heavy belt and removed his swords, daggers, and knives, and carefully set them aside.

“And of course, I am confused now. I wanted to ask you, then and there but decided against it. You were in a meeting with the pigwigs.. or maybe it was the bigwigs, I am not sure which because both Cümeyt and Madina started laughing and giggling when I said pigwigs and neither of them made any sense after that and I was like, ‘This is a buggery bum of a situation only my Aager could untangle’, but you were at the meeting with the pigwigs.. So then I was like, ‘Girl, you must stop, like, now! You are like this clumsy bear cub that just stepped on a wasp’s nest and is now running around in silly circles with all the angry wasps on your tail!’

I did tell him, I would rather he never cut the other end of my name, though. Or anybody else’s. Can you imagine Inshes, Cüms, Mois, Mais, and Mads and Fards running around all day? I mean, we wouldn’t even have to be running, and we would still look funny and silly!”

Aager snorted.

“I would rather you all didn’t run around all day as Moi’s, Mai’s, Mad’s, Fard’s, and Insh’es, either. That would be awkward, indeed. And funny. And silly.”, he said with a smile, settled on the thick, pale beige carpet and on this stomach, pulled off his heavy leather gloves, grabbed a brown coloring stick, and started on all the tree trunks, and the lodge.

Inshala giggled again.

“Master Cümeyt thought it was funny, and silly too. So he laughed. In fact, he laughed so hard, we had to stop playing for a while. But his laugh was also very squeaky and funny, so I laughed too. Then Madina laughed because she thought we were funny and because I make this snorty noise from my nose when I laugh. Then mother came and grounded us because there was an important meeting going on with the pigwigs and we were making so much noise and being irresponsible! That sort of annoyed Granma so she and mom started arguing. Granma told mom the pigwigs wouldn’t even be having their buggery bum meetings if it hadn’t been for us and we could hear them all the way from our room and Cümeyt, Madina, and I thought that was a bit unfair of mom to have grounded us when they were making so much noise themselves.. I did also wonder why we had been grounded. I mean, we were already sitting on the ground. But I decided to let that pass too, as things were confusing, and funny, and silly enough as they were and I thought maybe not asking would make me look more like this ‘pros’, rather than the clumsy bear cub! After all, I thought, I could always ask you.. when you are not in a meeting, and not busy, and not resting..”, she finished with a pout, as she picked three shades of blues and started on the sky!

“You could ask me now.”, he offered.

“No..”, Inshala said with a happy, yet slightly distracted voice. “..You are busy in a ‘resting-meeting’ now, with me.”

 

Aager laughed.

He just couldn’t help himself.

 

Yes, the story Inshala had just told was mildly entertaining, but it was the artlessly innocent, earnest, and seamless ‘commentary’ way she told it, followed by the unexpected conclusions that made it cute, adorable, and funny. What was more, was that Inshala was not telling her stories with the intention to entertain.

She was just telling them.

The way she saw them and comprehended them. It wasn’t all about her stories and how entertaining, or even fascinating they were.

It was how she delivered them..

 

When Aager told a story, he said it like he was giving an intelligence report; short, succinct, to the point, and with professional deliberation. It would start at point A, and end at point B, using the shortest, straightest, two-dimensionally linear path, and A would always keep B in his LoS —Line of Sight because that’s how much his A’s would trust his B’s!

 

Inshala’s recollection of events never went from point A to point B. They certainly never followed a straight nor a linear path because there were C’s, D’s, E’s, F’s, G’s, and a whole flock of other letters both related and sometimes, not so related, to consider, hence, were all brought into her telling, because outright discarding them was obviously not nice, and probably rude as well, as she told the events of her day in her soft, seamless, and ‘slightly confused’ narrative voice where she took point A into her small, delicate hands and bloomed it!

From there, things could only branch or ripple out, seeming to go every which way without any purpose or destination. She would reach point B, but never in an ‘eventually’, sense.

Her point B’s were neither here, nor there, but stressed in her telling and you just had to be deliberately dense or outright lacking any form of sentient perception or insight to have missed it thus thoroughly, or it came from an angle that had little to do with what she was talking about in the first place but ended up being oddly relevant.

The curious part of it all was the fact that things THUS FAR FROM THE POINT and LINEARLY NON-TWO-DIMENSIONAL were the very same things Aager Fogstep had truly, and unequivocally hated..

..until he’d bumped into one, Inshala ‘la Fey’ Frostmane.

The counter-amazement to this was in the dilemma of how Inshala would rather be straightforward, to the point, and succinct like Aager had been all along, only if she could.

 

Aager certainly wished to never see that!

 

“I didn’t want to tell Master Cümeyt, but the real reason why I thought he shouldn’t cut names in half like that was because names have protective power of their own, and cutting them in half removes that protection..”, Inshala said after a while.

“I didn’t know that.”, admitted Aager.

“Not many do. This is why it is unwise to name certain evil beings. It might irk their interest and bring them upon us. Not something anyone would want, and it will give them power over us. This is also the reason why we shy from calling those we love by their name, I think. We already feel helpless against them and we fear we might succumb to them all the way, should we call them by their name, “, she explained quietly.

“Huh.”, said Aager. “Is that why you didn’t use to call me by my name before?”

“Yes.”, she replied honestly.

“But you are saying it now.”, Aager stared.

“Yes.”, she said again, her voice a bit smaller.

“What changed?”, he asked.

“Nothing changed.”, she answered in a tiny, abashed voice. “I have decided to succumb all the way..”

 

In silent contemplation, the two turned the picture around as per need and colored the lodge, the garden, the bushes, and the trees, the raccoon (who, against all expectations, behaved itself), the dear, the bear (which indignantly refused to kill and eat the dear), and the hawk, in unified trans, passing the crayons back and forth for the next two hours.

 

“Inshala?”

“Hmmm?”

“You once asked me when I would see you as a girl and not a baby —like a woman..”

“Yes?”

 

“Would you like to be my woman? My wife?..”

“..And be stupid together for life?”

 

Just like that.

Aager Fogstep proposed.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager Fogstep, the silent, sinister-looking man in his dark leathers, hood, and mask, the Winter Knight of Mab, the Queen of Air and Darkness, and Inshala ‘la Fey’ Frostmane Bolgrig Hooman, the Lady of Durkahan, the Ritual Guardian, the Mistress of The Grove of Titania, the Queen of Mother Earth and Summer, married the very next day, just a bit after ambushing Lady Alisia and asking her blessing, and for the hand of her new daughter.

The wedding took place in Lord Delia Karakarsh’s own small, private chapel in the inner castle of Durkahan City where Ladies Moira, Maira, and Madina happily attended, while the young Master Cümeyt held the tail end of the pretty bride’s long skirt, merrily skipping and hopping behind her and punching the air with a victorious fist and shouting;

“Yeesh! You go, girl!”

 

Seated at the rear, one Lady Grana Maava smirked while her daughter, Lady Alisia, dabbed her eyes as she watched her Inshala join, in health and in sickness, up in the sky and down in the ground.. and for life, with the silence, spooky man, Aager Fogstep..

 

The ring Aager gave Inshala was handcrafted by the best gold and glass smiths Durkahan had to offer and was made specifically for her; a slim, extraordinarily elegant circular glass, quite indestructible, with a forest of very tiny life-like flowers and vines, and tiny motes of what appeared to be fireflies captured in it and smoothly framed with gold —all intricately molded and flecked with emerald, ruby, and diamond dust, and with both red and green copper.

Inshala’s ring to him was a simple, very dark, quite thick, blue-black thing with two fiery orange bands running around it’s surface. And between the seemingly burning bands, was a poorly scrabbled etchings that must have taken the skinny little girl hours to have carved.

 

To • My • AAGRR • I • Belong

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Far, far away to the east and in the dark, silent depths of the vast Ritual Forest was a rundown and abandoned derelict. Standing right outside that small, sad, and desolate hovel was an ancient oak with less than half her leaves and weighted down with snow.

A warm, happy breeze soothed unseasonably from the west and caressed the brittle branches of the old, nearly-petrified tree and the ancient oak shuddered, felling more of her remaining leaves. A sharp, precipitous crack echoed in the forest and the ancient tree split in two. With a great sigh of relief, Tamara whispered.

“She is safe, she is loved, and she belongs. You may rest in peace now, my love..”

And after some three fulfilling millennia of breathing life into her forest, the ancient oak toppled over and crashed with a resounding boom, adding to the derelict..

Tamara gave another sigh.

“You be good, now, Ritual Guardian..”

She said.

And died.

 

 


Tamara was the beloved wife of Master Cathber Gwet’chen Bolgrig who was Inshala’s surrogate father and master. Tamara was killed some eight hundred years ago, during the first Themalsar War. At least on one occasion, Master Cathber was known to have called or referred to the great old oak tree standing mighty in front of his tiny hut as Tamara.. Whether he was calling the oak, Tamara in reference to the day they met and right in front of the old tree, or he is being literal is unknown, as the only two people involved, Master Cathber and Lady Tamara, are both dead.

 

What Inshala etches on the dark, blue-black carbon-alloy iron ring may, or may not be a misspelling of Aager. She does know the secret runes and glyphs of druidic, and perhaps a spatter of elvish, but does not know how to read nor write common. Cümeyt and Madina are tutoring her some (possibly on Lady Alisia’s orders) and she has come far. Interestingly, the first word she asked to be taught how to write was not her own name.

Whether she does a typo mistake on the ring, or she has etched it so with deliberation is unclear. She does confess, much later (in the story: A ‘Warm’ Warning) how Aager reminds her of her saber-tooth tiger, Katana.

Hence, the possibility of the typo; AAGRR!

 

 

 

dungeons and dragons komedi

Totally Secret Private
Conversations

Totally Secret Private
Conversations

Timeline:

Aager Fogstep ve Inshala ‘la Fey’ Frostmane go to battle against the villainous Lord Tarakadahan Karkashi for ‘justice’..

After a very long, painful, trying and murderous combat, the two come out victorious..

This story takes place a few days after;
The Oathbreaker (Part Three)
and a short while after the end of
I, Inshala. I, Belong.

 

 

Moira: Wow.. I can’t believe I played the role of ‘the damsel in distress’ in this story.. Way to go, paladin girl!

Lady Alisia: (sigh) You were the damsel in dress, daughter. I literally ended up in the role of the ‘princess that had to be saved from the evil overlord’!

Maira: At least the two of you ‘got’ a role.. I barely spoke two lines.. I feel like, ‘collateral damage’!

Grandmother: (snicker) I got to snicker at the lot of you, and I don’t even need a role to do that..

Madine: You guys suke!

Lady Alisia: Madine! What did we say about that kind of language?

Madine: (sigh) ‘We’, didn’t say anything, mother. ‘You’, said something’s.. a lot of things!

Lady Alisia: And apparently you didn’t listen.

Madine: If I listened to what you all had to say, I couldn’t find the time to breathe, mom!

Grandmother: (snicker)

Lady Alisia: (sigh)

Moira: Well. At least there was no Prince Charming’s.. That would have made it a total cliché!

Madine: It WAS a cliché, Moira.. ‘The Beauty and The Beast’, cliché..

Lady Alisia: Madine Hooman! You will NOT refer to your elder sister Inshala as a beast!

Madine: Eh? Whot? No, mom.. She was the awesome beauty, in the cliché!

Lady Alisia: What? Then who is the beast— Ow.. well.. that’s not nice either.. I am sure the boy has his.. good qualities.. Since my Inshala deemed him fit for herself..

Grandmother: (snicker)

Lady Alisia: .. though I can’t imagine what. They are like day and night!

Moira: You mustn’t judge him, mother.

Lady Alisia: Judge him? I am in no position to judge him, dear. I am just trying to understand.. and want what’s best for my ‘daughter’..

Grandmother: You just want them to wed a.s.a.p..!

Lady Alisia: (tight blush) Well.. gossips are bound to happen. Though they use separate beds, they still sleep in the same room. The girl will not sleep anywhere else. Not even after Moira gave her, her room!

Madine: She does sleep in Moira’s room, mother. Just wakes up in his! (snicker)

Lady Alisia: (sigh) And she is surprised every morning as to how she got there and I am inclined to believe her. She has an uncanny habit of speaking the truth.. At least the boy is headstrong. And.. well.. he will not let her get hurt.. in any way!

Moira: No. He will not, mother. The details of his past is unknown to me but as far as I have learned, he did not grow in a friendly neighborhood, and that is putting it extremely politely.. He was born, and in the streets at a very nearly half the age of Cümeyt and was forced to survive Drashan. I can’t imagine anyone to have lived through that and come out of it undented.. When we were camped outside of Themalsar waiting for poor Inshala to recover, he never left her side. He fed her, cleaned her, comforted her, took care of her.. It was creepy! But it was also beautiful as well because when we first met her, she was wild.. feral to be more honest about it. When he carried her out of that tent ten days later, however, it was like she was a whole new person, yet she wasn’t.. What came out was her all along, but it was him that brought that girl out of her.

Grandmother: Tsk, tssk! Poor boy.. Drashan is not a good neighborhood to grow indeed, Alisia. Leave the boy alone.. You have three other daughters. Have one of them wed off to quench your wont!

 

(sudden, deadly silence!)

 

Moira:

Maira:

Madine: (snicker) —As I was saying.. I was very nearly the side-sick in the story.. Missed it ‘cuz I was listening to ‘Queens of Srÿche” —the new album!

Grandmother: Continue listening to that devil-trash, and you will melt what little brain you have through your ears, girl. You should listen to the classics; Moth Darth or Beetle Hoffen or Jhohan Pah!

Madine: (eye roll) Ok, gramma, I am going to go now and eviscerate myself and then defenestrate off the main tower!

 

 

Cümeyt: (giggles from under the table, and whispers) Told you. Stick with me, Fey Sister and you will learn everything you want to know!

Inshala: (blushes, also from under the table) But.. but we are secretly listening in to a private conversation, little brother Cümeyt. Is this all together ‘right’?

Cümeyt: No, Fey Sister. This is a secret ‘family’ conversation. And since we are both also family, we can listen to it. Besides, you have the awesome power of ‘NEW’!

Inshala: (confused) New?

Cümeyt: (snicker) Yes. You are new! You can get away with pretty much everything. AND, you also saved my mom and my eldest sister, Moira, and I love them so much, I can’t let you miss ANY of the fun you should have!

Inshala: Ow..

Cümeyt: Yup! And there’s more.

Inshala: Uhhmm..

Cümeyt: Tomorrow, I get to show you another and this one’s a ‘totally-secret-private conversation’..

Inshala: You are scaring me, little brother Cümeyt.

Cümeyt: (giggle) Tomorrow, we get to listen to Madine have a kiss-chat with this new boyfriend she’s got! I found out she sent him a love letter (eww!) and the boy replied. Said, he didn’t know what ‘evisceration’ nor ‘defenestration’ meant, but he was fine with the rest.

Inshala: (a bit distressed) I.. don’t know if we should.. I mean— What is a ‘kiss-chat’?

Cümeyt: (smirk) It is a chat that ends with a kiss! Do you have kiss-chats with your boyfriend?

Inshala: (furious blush) I.. I am not sure if my Aager is my boyfriend. We.. belong..

Cümeyt: (disappointed) Ow.. that sounds.. a bit boring..

Inshala: (bright smile) I like.

Later that evening..

Inshala: Aager Fogstep?

Aager: I am here.

Inshala: I learned many new social-things today.

Aager: Ow?

Inshala: Yes. And I would very much like to kiss-chat them with you!

Aager:

dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi serenity home tarihçe

I, Inshala. I, Belong.

I, Inshala. I, Belong.

Timeline:

The Tundra Elf; Cora Sleet, The Bowling Hills Hobbit; Brom Bumblebrim and the younger sisters of no other than the dwarven Temple Guardian of Serenity Home, Lady Magella of Scowling Hills; Lillias Absentwhot and Jeina Blond have set forth to find the daughter of the barbarian Bear Claw Tribe’s chieftain, who was kidnapped by the foul and evil creature, ominously named; Red October.

For days and nights, Cora, Brom, Lillias, and her sister, Jeina travel through the snow and ice-covered Lost Mountains and find the layer of the sinister Red October. On the eve of their descent into the deep, cavernous layer, the whole extended family of the two dwarf sisters arrive to take them both back to Scowling Hills. The dwarf sisters, Lillias and Jeina refuse to abandon their elf and halfling companions compelling their family to help. Hence a plan is formed; the dwarves are to lure the foul creature out of its lair and make a run for it down the mountains, and back to Scowling Hills while Cora and Brom are to quietly enter the beast’s lair and save the chieftain’s daughter.

The plan works, more or less..

And Cora Sleet, followed closely by Brom Bumblebrim, runs into the deeps of Red October and finds the barbarian chieftain’s daughter, abused and severely traumatized, among many other women.. all dead and gnawed upon.

In horror, the two search the cages set into the walls of the cave to find more survivors and lo!

Another woman, deep inside one of the further cages, thought horribly abused, malnourished, and bruised, is still alive..

..and pregnant!

 

This story takes place merely a month after;
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” IX
and
A Bard’s Tale XV, “Wrath of Hydius Dreadmaw”..

 

 

Run, you fools!” 

That was the last thing Cora Sleet and Brom Bumblebrim saw of the dwarves before they stumbled and ran out of the dark, gnawing cave..

 

Then came the wind.

A cold, fetid wind..

A wind that did not belong to the fresh, breezy October mountains.

This was a frigid wind that stank of rot and festering mold..

This was the wind of a Red October!

 

“Run, you fools!”, bellowed the head of the dwarves; an old, very nearly ancient of his kind known all the way from The Great Arashkan City to Endless Sea, and from the heights of Rook Mountains to the ends of Tinker Hills; Argail Smitefast.

And the dwarves ran..

Down the sliding, frozen and misty valley and to the cliffs that would make a harsh and steep climb down the face of Lost Mountains.

 

But then..

..everything was harsh and steep in the Great Northern Tundras..

 

The creature that burst out of the yawning cave was nothing the elf, Cora, nor the hobbit, Brom ever saw.. and neither would wish to ever see again.

For but a very short moment, they caught a glimpse of something large, but not in size as it was large by its frightful speed.

Something large, fast, and dark.. Like a thick draft of smoke, inky at its center. It blurred past the two hiding behind fallen boulders.

Cora clutched her great blade with both her fists like she wanted to make a charge or a ‘run for it’, Brom wasn’t sure. He wouldn’t have blamed her if she did make a run for it. He had seen some horrible things in his long sojourn since that fateful night he’d left the comforts of his warm home and this.. inky black thing that had just hissed out of the cave would likely give him nightmares for the next couple of months..

Brom gritted his teeth and hoped the snow elf would run, should it come to that, though he knew she wouldn’t.. She’d charge the evil, shunned creature while trembling in fear, but not run from it. They hadn’t known each other for that long, but the short few months they had been together had shown him the core of the girl; grim, fierce, loyal, silently angry, and in quiet, desolate mourning.

 

“What are you doing?!”, they heard the below of the old dwarf echo up the frozen valley.

“Arkanian nian fer Ferra!”, squeaked a voice and something boomed in a great, fiery bloom.

“Damit, Lillias..”, growled Cora. “..Run!”

 

More booms followed by some knock knock knock knock rattling sound as if something brittle and heavy was hammering on an anvil.

A few thick bolts, the size of short spears slammed into the walls with a tremendous force near the maw that was the cave of the creature and sharp, crackling shafts of lightning came down from the sky at a sharp angle, crashing into the valley with jarring screeches and frozen ice and broken rocks shrapneled everywhere.

Something roared but it was not the roar of a bear, a lion, nor a dragon. This was like the roar of a waterfall filled with loose rocks, rotting lumber, and debris.

 

“Run!”

“Down the cliffs.. Jump if you must!”

“Jeina, no!”

“Marideth; to the left.. riddle it.. Bruden, Goric hold the rear and ready the rocks. Harakoon, Lamark, take the right.. Distract it with more arbalest. Grandfather; go.. down.. NOW! Mom.. Da.. You two are next.. Britney; grab Lillias. Dritmey; get Jeina down.. Knock her out if you must.. What is Aunt Petunia even doing here? Aunt Yulanda.. are the charges set?”

“Yes, dear. Charges are set. You want a timer or simple, dumb fuse?”

“Timer, please. I want it to go off on its back, not in its face.”

“What? Why?”

“If it blows on its face, it will bring the cliffs down on us as well, knock it back and possibly block its pursuit.”

“Other than the first, the other two aren’t so bad.”

“What will happen if it goes back?”

“Ow.. right.. would make this whole thing sort of moot.”

“On my last quiver..”

“Down, then. Save the quiver. Make sure grandpa makes it.. Do not wait.. Keep everyone running Auntie Marideth..”

“Who is making sure you are going down, Dridges, love?”

“I will be going down last.”

“Hell no, you aren’t”

“Stick to your post uncle! I am the youngest here and the fastest. Once the charges are set and blown, the creature will be knocked down the cliff and its way back will be blocked enough to give the elf and the hobbit time to do what they came to do.. I don’t want a crying Lillias nor a frothing Jeina all the way back to Elder Hills!”

 

“Dremda Limka bim bala poom!”, squeaked the voice of Lillias again and red, angry beams crisscrossed the misty valley and someone else shouted more in ancient dwarvish;

“Morkaban Fal an burnandie!”

..and tall columns of burning light came down in harsh, vertical slaughter..

Another roar echoed up the valley and something slammed against stones.

“What are you doing?”, screamed Lillias.

“Time to go, baby sister!”, said a voice and took off with Lillias.

“No! They need more time!”

“Nope. We just ran out of that.. and Dridges gave the signal for retreat.. Drit?”

“Got her..”

“What happened?”

“She wouldn’t listen, so I knocked her out! Dridges gave the order..”

“Bet you enjoyed that.”

“You bet, I did.. The idiots.. That was a month’s walk from home to here, and another month back —if we survive!” 

“Now you are going to have to carry her.”

“Changed her diapers when she was a babe.. I am sure I can carry her as well!”

✱ ✱ ✱

Leave me, please.. I beg of you..” 

“This is not a safe place for you and you are due soon..”

“I am the daughter of a woodsman. I am used to harsh weather. I can not stay here. He will come back.. Please.. Take the other girl, and leave.. I shall climb down and make my way home..

 

Cora looked at the young human girl. She was horribly battered, pale, dirty, and bulging.. The baby must truly be due soon..

Then she looked down at Brom, but the hobbit was too busy with the chieftains traumatized daughter, who was trashing and moaning in the frigid snow.

 

“Here. There is enough food in this to feed you for some time. And take this as well. I am not sure if you can—”

“—I can. I am no warrior, but I have broken enough logs to know how to swing an ax down.. Thank you..”

“There are no favor here, young girl. Leaving you on your own, and in your condition, is just wrong..”

“I must get out of these mountains and back to my home and my husband. That is where I belong. I thank you for no favors. Only for saving me from that creature, and letting me go.. A woodsman must be free.. This, I am sure you understand.”

“This, I understand..”

 

For another moment she looked at the withered girl, a limping shade of what she once was..

..And she was a small thing to begin with, really. Small and skinny.. Yet, even having suffered the horrors and indignities of her impregnation and the whole time of her captivity and pregnancy, she showed remarkable resilience to the odds stacked so much against her..

Then, Cora looked at her bulging belly..

 

“I am sorry to ask.. but.. do you even know what’s inside you?”

“Yes.”

“I am afraid even to ask—”

“My daughter..”

“Your.. how do you—?”

“She does not kick.. She hugs and she sings..”

 

Cora just stared at the broken young woman, because that’s exactly what she was;

Young..

..and broken.

“I bid you, farewell, then. Be good..”

“Farewell, then.. Stay good..”

✱ ✱ ✱

Mom? Why do you weep? Are you in pain?” 

“My beautiful baby. I am afraid I shall not be here for long. I so wanted to see you grow.. and play.. and be happy..”

“Why is there red in your face, mom? Did you fall?”

“..I wanted you to wear pretty, laced, dresses.. You have such beautiful eyes..”

“Mom.. You are shaking. It must be cold. Hold me closer to you. I will warm you..”

“We must run, my sweet love. I can hear them again..”

“Mom. You look tired. And you are crying.. Why are you crying, mom?”

“Just.. a bit.. further.. I think.. they will stop.. chasing..”

“I hear your heart, mom. You are afraid. Why are you afraid, mom?”

“I.. can’t.. go.. any further.. Too tired..”

“Let’s stop for some. You are shaking. Why are you shaking, mom?”

“This.. this is as far.. as I can go.. my baby..”

“You are crying again, mom. Why are you crying?”

“Too much.. blood.. Lost too much.. blood.. I am afraid I won’t.. make it, my sweet..”

“Don’t be afraid. I am here. I will protect you, mom..”

“I will sit and rest.. for a bit..”

“You are calm now, mom. And warm..”

“I so love you.. my little.. baby.. I am so sorry..”

“Mom? What happened, mom?”

“Farewell, my sweet, sweet baby..”

“Don’t be afraid, mom. I am here.”

“I love you.. Never forget it..”

“Are you sleeping, mom? I will sleep too, then. I will keep you warm and safe.”

 

“You are cold again, Mom..”

 

“Mom?”

 

“Please speak, mom..”

 

“Mom? Mom..?”

 

“Please wake up, mom.”

 

“I am afraid..”

 

“I promise, mom. I will be good. I will always be good..”

 

“Please wake up.”

 

“Mom?”

✱ ✱ ✱

Gotcha, you little demon! Been seeing you festering these woods. Da.. Daaa! I got her!

“Please leave me. I did nothing to you.”

“You’ve been sneaking around our home for days now. Saw you again the other night, crawling into the barn. Trying to steal the goats, are you? Daa, come quick!”

“Nanny goat is sick.”

“Sick goat is it?!”

“Yes. She has a nail in her foot. It is burning her heart..”

“You friggin little liar. A good lashing will do you good.”

“But the nanny goat..”

“What’s going on here, boy?”

“Got her, daa.. Told you I saw a little demon sneaking around our house. Look at her.. She’s got horns, just like a demon.”

“I am not a demon. I am a girl!”

“What are you doing here, demon?”

“Your nanny goat. She’s ill. She has a nai—”

*smack*

“Bring the cane, boy. I will not have this fiend around my house, nor my goats..”

✱ ✱ ✱

Am I a demon? Why am I a demon?”

“You are no demon, my beautiful little chestnut.”

“Then why does everyone say I am a demon? Am I so ugly? Am I so filthy? I must be, because everyone runs from me, or throws rocks at me.”

“Some people are not very bright, my sweet child. Some are superstitious. Some are afraid of what they do not understand. And some are just stupid. Their faults are not your fault, because you are not ugly and you are not filthy.. And certainly, you are not a demon.”

“But I have horns..”

“And I have a hunch back!”

“I healed their nanny goat and they hit me with a cane.”

“People fear the dark because they can’t see what’s in it. Yet they need the dark to rest and to sleep.. Does that make the dark, really a demon? They fear you because they can’t see just what a wonder you truly are..”

*sob*

“I am no wonder. I am just an ugly and dirty thing..”

“What is your name, my sweet chestnut?”

“Inshala..”

“And do you know what that means?”

“No.”

“It means; Heavens Willing.”

“I do not understand, Master.”

“Neither do I. But the Heavens do not make things without a reason.”

“I think they wanted people to know what ‘ugly’ and ‘filthy’ was.”

“I doubt. There is enough ugly and filthy in men without putting it in one, beautiful little girl.”

“Maybe I am broken and I just can’t be fixed.”

“If you are broken. Then I would not want you to be fixed, because you are perfect the way you are.”

“Maybe you are broken too..”

*chuckle*

“I am, broken. And perhaps you were sent here to fix me!”

“I do not understand, Master.”

“My dear child, neither do I. But the Heavens gave you to me and here you are loved, you are safe, and you are cherished.. Now, let’s go find some berries and some of those mushrooms you love so much.”

“And Kumse Beetles?”

*chuckle*

“And Kumse Beetles..”

✱ ✱ ✱

I am sorry, I am sorry, I am sorry! I didn’t mean to.. It just happened!”

“My, my, my.. What have we here? That you, girl?”

*sob*

“I am sorry. I didn’t mean to.. Please don’t send me away!”

“Send you? Please, girl. I wouldn’t send you if the skies came falling down on me..”

“But.. You shouldn’t have the skies falling on you..”

“It’s a metaphor, my sweet chestnut.”

“What’s it for? Are you going to hit me with it?”

“My dear child. When have I ever hit you?”

“Never, Master. And I do not understand why you wouldn’t. Everyone else does.”

“I didn’t think you thought me as silly as everyone else. Now, come on and come out from under the table and let’s have a look at you, shall we?”

“I look horrible.”

“Let me be the judge of that. Let’s see; nice healthy paws, curious ears, brilliant vivid eyes, good strong back, and long balanced tail. Turn around. Let’s make sure everything is where they should be in the tummy.. Yes. very nice, strong muscles. Very nice and strong indeed. This is.. incredible! You have it all in one!”

“You will not hurt me?”

“My dear daughter. Please do not afflict me with the sins of fools. This is your home. Home does not hurt, nor punish. Home only has love and care, though not much of anything else, I must admit.. Woa.. Easy there, tiger! *chuckle* And careful with the claws. This old man will bruise easily.”

“I am sorry, I am sorry, I am sorry..”

“Well, now. Let’s see if you can actually use those claws. Are you up for a good climb?”

“I think so, Father.”

“How would you like to chase an old, skinny squirrel up the old oak just outside?”

“Yesshh!”

“You must give this old man a head start, though.

*giggle*

“It’s only fair, Master.”

✱ ✱ ✱

You are taking a bath again?”

“Yes, Father. I am scrubbing the dirty away.”

“In the middle of winter? In the frozen pond?”

“Yes, Father. I am dirty. And the dirty will just not come off!”

“Did you not take a bath, just yesterday?”

“I did, Father.”

“And the day before that?”

“Yes, Father. I did.”

“And the day even before that?”

“…”

“How are you not freezing?”

“I am filthy. And broken, Father.”

“Hmmm.. Perhaps I can help you with that.”

“You can?”

“I believe so..”

*slop!*

“Uhhmm.. Why did you dump pond mud on me, Father?”

“Now you actually are dirty and have something on you to wash!”

“I do not understand, Master.”

“Wash and see if it comes off..”

“It all came off.”

“There. Now you are all clean!”

“…”

“Come on and out now, my sweet chestnut. Let’s get you inside and by the fire before you catch a cold. And no more bathing in the pond. Not in this weather.”

“But I will be filthy again tomorrow.”

“Then you can bathe in the big barrel we have inside. And with hot water too.”

“Perhaps you should bathe too, Father.”

“Why? Do I stink?”

*giggle*

“Well, now.. That was a bit harsh..”

*giggle*

“Do you know how long it takes to dry all this beard?”

“My hair is longer than your beard, Father.”

*sigh*

“Alright. I will bathe. If you say I stink, I must stink.. Tomorrow then. Or maybe the day after.”

*stare*

“Not the day after, then..”

*stare*

“Not even tomorrow?

*stare*

“Good and Great Heavens, child.. NOW?”

“Now is good.”

“We don’t even have hot water!”

“We have pond.”

“…”

“Why would you do this to me?”

“You won’t mind I bathe every day in the pond, then?”

“What? How did you even come to that conclusion, girl? I said nothing of the sort.”

“If you don’t want me to bathe in the pond, but bathe at home, you should bathe as well. Since you won’t bathe at home, you must bathe in the pond!”

“That is not even close to what I said!”

“That is what you said; No more bathing in the pond. Not in this weather..”

“Which is the opposite of..”

“I do not understand, Father. Your house rules are complicated and many..”

*sigh*

“Yes, yes.. I suppose that is.. what I said.. How do you even remember, that? No child ever listens to their parents! They roll their eyes and ignore us..”

“You are my Father. Why would I roll my eyes at you? That is not nice.”

*sigh*

“Very well. I shall bathe..”

“In the pond?”

“In the pond.. Go get my towel..”

“And your scrubbing stick.. And your soap..”

“..And my scrubbing stick, and my soap..”

“And your comb..

“I.. what? I haven’t used a comb for over three centuries. I don’t even have hair!

“..For your beard.”

“Really, now, girl?”

“I comb my hair. Stands to reason you should comb your beard. I think it would look pretty. You say I look pretty when I comb my hair.”

“…”

“I am going in now.. But only for a moment. There is ice floating in this pond.. Literally..”

“A moment will not even be enough to soak, Father.”

*sigh*

*giggle*

✱ ✱ ✱

That is the last time you fools touch this girl. Do I make my self, clear?”, growled Master Cather as smoke and haze clouded town.

“She is a demon who infests our lands. She must be cleansed—”, screeched the scowling man in fervent zeal.

“Boy, you have got it all wrong.. These are not your lands.. at all! These are the King’s lands, then the elves, then mine..”, replied Cathber with a threatening vibe in his voice.

“She is a demon!”, screamed the man.

“You must have seen many demons to know what to look for.”, Cathber spoke with a deadly whisper.

“She has horns!”, the bigotic man shouted, pointing at the little girl, hanging stripped naked from a thick branch, her tiny back, a bloody, whip-laced mess.

“So does my goat..”, said Cathber and clawed at the air, making a horrible beckoning gesture..

..and a stone spike, the length of a yard suddenly shot out from the ground and rammed right through the bigot’s foreleg!

The man shrieked in pain, tried to double over, but couldn’t.

“This.. is heresy!”, the man screamed in pain.

“No, boy.. This is punishment.. This is my forest.. Here, you do not play your heresy games..”

..and he clawed with his other hand.

Another stone spike shot out of the dirt and nailed his other leg with a wet, sickening tear!

“We.. we did not touch the girl, Master Cathber.”, trembled the other lodgers.

“No.. You did not. You just stood there and watched as he tore into an innocent little girl’s flesh!”

And he rose both his arms..

 

you shall suffer the curse of the innocent”..
Thus shall you suffer the punishment of silently watching the pain of an innocent..

 

..his voice boomed and thorny vines shot out of the ground in all direction, grappling anything and everything in their path..

The woodsmen ran..

The thorny, gnarled vines chased.

The fires already burning several of the homes spread.

 

you shall tremble with the pain of the innocent..
And tremble shall you, with the pain of the innocent..

 

..heralded the old man.

And the ground trembled.

Large chunks of earth and stone tore out and into the sky, just to land some tens of yards away.

A barn collapsed.

A house creaked in terror and fell apart.

Another barn collapsed.

And another log-house bust in flames..

 

“You are.. the hand of the devil, old man.. You can not silence the truth!”, groaned the spiked zealot.

 

“Tell me, boy, how many souls have you saved with your bigotry? Are there two? No? Not even one? But I see you are very free with that whip.. particularly on little girls who will not defend themselves even against fools like you.. You see, she could have slain you many times over. Yet, she chose not to, because she does not like to hurt. She likes to play.. and sing.. and feed the animals.. and heal them when they are sick.. When was the last time you healed anything? Never? Well.. that explains so much. I shall not relieve you of your torment. You may free yourself. That will be at least one person you will have saved in your entire pathetic life. I shall, however return. And should you be in my forest when I do, we shall rinse and repeat this education, until you learn some manners, if not any sense.. But by all means, stay. If not for my daughter, this little girl you so freely whipped, I would beg you to stay, just to repeat this over and over again.. Either way, we shall see just how zealously stuck you really are to those ‘truths’ you seem so fond of..”

 

“You.. are evil!”, the bigot screamed in pain.

“No, boy. I AM BALANCE!“, replied the old man, his voice truly dreadful now.  “Do not force me to summon the ‘Wyld Hunt’ upon you with your name attached to it. The last time I did, was over seven hundred years ago and it very nearly dismantled Themalsar down to rubble.”

 

The old man gently cut the leather thongs binding the skinny arms of the little girl.

 

She fell..

Limply..

 

But the old man held her and carefully took her into his gentle embrace.

“Told you, did I not, my beautiful chestnut? Some people are not very bright. Some are superstitious. Some are afraid of what they do not understand. And some are just stupid.. And you have found the worst of them; the bigots! Now, you have made their fault your own.. No matter, no matter.. I shall fix you..”

 

She opened her eyes and stared at the old man with a vague, groggy stare.

 

“Why did you come here, my dear child? Did I not warn you to stay away from them?”, the old man asked, tears streaking down his crumpled face.

“Their.. nanny dog.. she was in pain.. her heart was burning.. because she stepped on a garden tool.. she has puppies.. and they need their mommy..”

“Yes, my lovely chestnut.. they need their mommy..”

“I.. cured her..”, she whispered, giving him a bloody smile.

“I am sure you did, my beloved.”, smiled the old man.

“No iron cage this time..”, she whimpered..

..and went limp again..

✱ ✱ ✱

She stood at the edge of the cliff, quietly mesmerized, looking down at the waves gently lapping at the shore below, and at the sea that stretched from one horizon to the other like some endless, blue-green blanket. 

And she absolutely loved it!

 

It was the first time she had seen the Endless Sea. It was also the first time she had come this far and alone from her home.

“I just must make sure, Father sees this. It is so beautiful!”, she whispered in awe as she stood, quietly petrified as the late August sun decided to impress her even more..

Like a dancer stretching out her skirts, and with a mighty display of yellow, orange, and red, the sun spread wide and great and settled on the horizon.

The little girl just stood there.

The sun was almost done showing off, but the sea, apparently, was not..

With slick splashes, a family of oddest looking fish sprang out of the sea, glided across the setting sun in some magnificent, graceful arcs, skimmed the surface over the waters, then disappeared into its depths once again..

 

The little girl wept.

 

Because she loved pretty.

And what she had just witnessed was just that.

 

Then she heard the groan..

It was a very ‘huge’ groan..

It echoed wide and reverberated across the sea, the sky, and the shore and the girl slid down the cliffside, her little heart aching with sorrow, for she knew that voice..

..it meant something was in pain.

That is when she saw the great whale, lying on its side, beached on the shore. She ogled at the thing, a creature, once mighty and over two hundred yards, now looked deflated and sad.

The little girl tiptoed near the creature and tenderly touched it, feeling its heart like some giant drum, beating ever so slowly..

“Great and might fish.”, she wailed. “Why do you not swim? The land is not a good place for you to sleep. The sun will scorch you, and the birds will peck at you.. Please return to the sea..”

“Who are you, little thing? And why do you care?”, the creature moaned in more pain.

“I am just a little girl, great fish. And I care because life is nice. It is precious. And you have so much life..”

“No, little girl. I had much life.. Once.. Now, I wither, for my time is near. I shall die soon, scorched by the sun, and pecked by the birds.. though I surmise, I shall make a merry feast..”

“Please.. return back to the sea.. Sea is life.”

“Yes.. Sea is life.. But mine is quite over.. I am sad, but content. I have lived since this sea was young. I have traveled it many times. I have seen its depths and the heavens above it. I have witnessed the corrals grow, new life form, and men do war upon one another upon it.. Yes. My time has long arrived little thing. Long arrived indeed..”

“But so much you have seen and so much to tell.. They will die with you.”

“That is how it is, little girl..”

“Perhaps you can come with me? I am small.. and not very smart.. and know very little.. but I have room for more..”

“Do you? You seem so little..”

“I am.. But wisdom found, should not be lost, dear big fish.”

“Well.. Since you want to insist on calling me ‘fish’, you must have much room to spare..”, the great whale.. chucked!

“What would you have me call you, dear big fish?”

“Shala.. I was called Shala.. A long time ago.. It used to mean, He Who Sails The Deepest Seas. But I am afraid, much like myself, that word is long gone and forgotten.”

“And I am called Inshala; Heaven’s Willing.. and I shall show you my forest and you can learn me your wisdom..”

“Ahhh.. Forest.. That, I have never seen.. This shall be an interesting journey, little Inshala.”

“I shall show you my forest, and more, big Shala.. I shall make you a big pond. Big enough for you to play!”

“I haven’t played since I was but a little babe, and that was quite some eons ago..”

“We shall travel far and wide together and you shall live inside me for as long as I live, small comfort though that may be.”

“Tis alright, little one. Wisdom is; finding life where there is none..”

“Thank you.”

“You thank me, little one?”

“Yes. For accepting me and accepting life.”

“You truly are an amazing one and your passion for life is bested only by your compassion for it. I sense we shall have great and extraordinary days together.”

✱ ✱ ✱

Who are you, and what are you doing here?”

“I am Inshala. And am here because of the call.”

“You shouldn’t be here. You shouldn’t have come. How did you even get past the short-mortal post?”

“I do not know, what this ‘short-mortal post’ is.”

“Dwarves. They have guard post here to make sure no mortal enters the valley beyond without permission.”

“I am sorry. I did not see any dwarves. I felt a soft, pulsing call, hence I came.”

“Who is this, Temessa, and why is she here? How did she even get past the short-mortal post?”

*sigh*

“She says her name is Inshala and was telling me why she is here, Yamara. Must you always jump into everything?”

“I did not jump. I walked.”

“I have introduced myself. It is polite to introduce yourselves back..”

“Ow, yes. My apologies, Inshala. I am Temessa. A dryad.”

“A dryad? You are so pretty!”

*blush*

“Ow, wow. You really think so?”

“Yes. I mean so.”

“What about me? I am Yamara and I am a fire nymph!”

“A fire nymph? This extraordinary! You are so, so beautiful!”

*giggle*

“I think I just fell in love!”

“What is this wonderful place? I sense.. something, though I do not know what. It.. it’s calling me..”

“Would you like some of my peaches, sweet Inshala?”

“Or my apples?”

“I would. But I have nothing to trade..”

“You can stay and play with us for a year and a day..”

“Owww.. I would love to. But that might make my Father sad.”

“How about a month and a day?”

“I would really love to. But my father is old. I can’t stay away for that long..”

*sigh*

“A day then? Please? It has been a bore since Mother put a ban on mortals..”

“A day, it is..”

“Done.”

“Done.”

“And done!”

“Do you like swimming?”

“I love swimming and I love ponds”

“Yesshh!”

“How about fire hopping?”

“Fire hopping is awesoooome!”

“Yesshh..”

“You sound like a fey..”

“I do?”

“You look like a fey too.. Are you sure your father is a mortal?”

“I think so. Though he is very very old. Are we going to swim and fire hop?”

“I saw her first, Yamara, so we swim first!”

*sigh*

✱ ✱ ✱

You are in the pond again. Why are you in the pond again?”

“I came across some men in the forest. They threw rocks at me and told me I was a filthy demon.”

“Did they, now..”

“I tried to explain that I was just a little girl and was wandering in the forest. They waved their iron axes at me and told me, I didn’t belong here..”

“Is that so?”

“I am in the pond because I am washing the demon filth off me, but it just won’t come off, Father.. It just won’t come off..”

“It will not come off, my beautiful little chestnut..”

“It won’t? Why?”

“Because you have no demon in you, nor any filth. You can’t scrub what isn’t there, my dear child. You must know this. And you belong.. right here.. You have a home..”

“But how do you know I have no demon in me?”

“Because demons do not care for other life. They CAN NOT care for other life. That is why they are demons. And you know what else demons never have?”

“What?”

“A home.”

“Why?”

“Because ‘Home’ means love, warmth, care, compassion, and belonging. The moment you have those and feel those, you stop being a demon. You simply can not have those and still be a demon.”

“Perhaps it’s because I am small yet. Or because i am only half-demon.. Or just broken!”

“No, my sweet chestnut. I am afraid it doesn’t work that way. If you have four legs, you are not a human. If you are a tree, you are not an animal..”

“I have horns.”

“And I have a hunch back!”

“But your hunch is because you are very old, Master.”

“And you have horns because you are beautiful!”

“I find your logic, quite inconsistent and misplaced, Father.”

“Well, now, really?!”

“Yes, Father.”

“You also have sharp ears, my sweet girl. Do you know who else has ears like yours?”

“Elves!”

“Precisely. Perhaps you should look for ‘similarities’ around you, rather than ‘differences’ elsewhere.

“Perhaps I am a Half-Elf then?’

“That is possible, my sweet chestnut. But whatever you are, you must know that you are loved.”

“Love. I do not understand this thing you call love, Master.”

“You have grown quite a bit since I found you, my sweet chestnut. And because you have, I try not to mind you taking off to wandering around the forest.”

“But you always scold me when I come back, Father.”

“And have you ever wondered why I scolded you so?”

“Because I forget to tell you?”

“That, and because I am worried every time you do not come back. And you are worried about me when you realize you haven’t come back..”

“Yes, Father. I stop what I am doing and cry.”

“That is called, ‘Love’, my beloved daughter. Because we only worry for those we love and we care..”

*sob*

“And you always come back, my sweet chestnut. Why is that?”

*sob*

“Be.. because this is my home..”

“And that is called, ‘Belonging’, my sweet, sweet girl.. and demons have neither, nor will they ever have either; Love and Home. They CAN’T.”

*sob*

“Now come on and out of the pond. You have bled yourself with your scrubbing again.”

*sob*

“I am so, so sorry I made you worry, Father. I will never leave again.”

“Let’s not make promises we can’t keep, my sweet chestnut. Of course, you will leave because you are curious about the world around you. But promise me two things; That you will remember this old man will worry, and to come back home, will you? Please?”

*sob*

“I promise, Father.”

“How would you like to come with me on a long, long trip?”

“Owww.. Where are we going, Master?”

“We shall start doing something I haven’t done and neglected to do for quite some time, my sweet chestnut and it’s called, ‘Storm Hunting!'”.

“Storm Hunting? How can we hunt storms, Master?”

*chuckle*

“Very carefully and by running a lot..”

“What is, storm hunting?”

“Storm Hunting, so colorfully named by an old friend of mine, quite some years ago, before you were born.. and.. well.. when I say, ‘old’, I merely mean it as, someone I met a long time ago. Between the two of us, I think I was the only old one.”

“You are always the old one where ever we go, Father.”

“Well, now.. That hurt, little girl!”

*giggle*

“Come now, my sweet chestnut. Let’s get you dry and warm and put some ointment on those scrub bleeds, and I will tell you all about Storm Hunting..”

“Your ointments smell funny, Father.”

“Funny enough to make you laugh?”

*sigh*

“You are making ‘father jokes’, again, Master.”

*chuckle*

“Is it working?”

*sigh*

“No..”

“Because you are doing it wrong, my little chestnut.”

“I do not understand, Father.”

“You are supposed to roll your eyes, and then say, ‘No..’ —like every other teenager.”

“I am not going to roll my eyes at you, Master. That is very rude!”

✱ ✱ ✱

I am blinded! I can’t see, Father.. I am deaf too.. Help me.. And I hurt everywhere..” 

*sob*

“There, there, my love.. I am here..”

“I can’t see.. I can’t see, Father!”

“It will pass soon, my dear. I did warn you to close your eyes, though, did I not?”

“I.. what? I can barely hear you, Father..”

*sob*

“There, there.. you will be fine soon enough. Storm Hunting is dangerous work and it demands our respect. We must follow her rules, for she has a heavy hand.”

“I just wanted to see, Father.”

“Well. I can’t blame you for your curiosity, but we must have a care, my dear child. Curiosity is a good thing. But we must be sure, which is leading which? You leading your curiosity, or your curiosity leading you, for one will teach you many things, while the other will get you into trouble.”

“I will make sure, I lead the way, Master.”

“That makes this old man, so very happy. Now, can you see again?”

“Yes, Master. But there are still some small, tingling lights flying everywhere.”

“That will pass too, soon enough. Now that we have caught our first storm, let’s make camp, shall we? And cook some fish, some potatoes, some eggplants, and some corn..”

*blush*

“I.. I am sorry, Father..”

“You are?”

“Yes, Father, I am..”

“Why are you sorry, my sweet chestnut?”

“I.. I ate all your strawberries!”

*chuckle*

“That’s alright, dear one. I put them there, many years ago, for someone else.. But he refused to touch them..”

“Ow.. Did I eat his strawberries, then?”

“No.. If he’d wanted to eat them, I believe he would have. Time heals many things, my sweet chestnut, but it does take.. time!”

“I am not quite sure I understand, Father.”

“Never mind, never mind.. Let us get the fire started, shall we?”

“Let’s..”

✱ ✱ ✱

Why are we here, Father? This place is not nice. The ogres are cruel creatures and will try to eat us.” 

“So they are and so they might. But they also live in our forest and share its bounties. We must learn to get along.”

“Why, Master?”

“Because we are never alone in a forest, my sweet chestnut. And we never know to whom we might end up turning for help someday.”

“I can not see how the ogres will help anyone. They can not even get along among themselves.”

“The world is big and wide, my dear child. And is not bound by the rules we inflict upon it. Or we shall end up like those ignorant men, who call you names and want to banish you.”

“That is correct, Father. The men in the forest are incompetent.”

“Ow?”

“Yes, Father. Had it been me, I could have caught and banished me years ago, when I was much littler!”

“Now, now.. That is not good thinking.. They couldn’t have banished you even if they had caught you and no matter how hard they tried. And they did catch you any number of times..”

“True. But they are incompetent..”

“They are.. But their failure to banish you wasn’t because of incompetence on their part, but because you can only banish demons. You can not banish pretty little girls.”

“You are just telling me that to make me feel good.”

“I am telling you this to make you feel good and because it is true, my dear child..”

“What will happen if they attack, Father.”

“If they attack, you are free to attack back, my dear. Try to avoid their clubs and axes, though. They hurt.”

“It is alright, Father. I know hurt. I know hurt very well.”

✱ ✱ ✱

And who is this, old man?”

“This, Ganiste, is my dear daughter Inshala.. Inshala, this is an old.. uhhmm.. friend of mine; Grulganiste. She is the chieftain of the ogres of Oger’s Foot.”

“She is pretty, Cathber.”

“Yes. Yes, she is..”

“Hence, she can’t be your daughter, you sour old man!”

“Well, now.. Really? That was a bit harsh, don’t you think, Ganiste?”

“Harsh is when I say; you are an old and sour man!”

“That was indeed, rather harsh..”

“Tell me, little girl, what wrong did you do for your mother to have dumped you on this old man?!”

“Hey..”

“She died.”

“Ow.. I am sorry. My mother died too..”

“Do you miss your mommy?”

“Yes, little one, I miss her every day.”

“I miss mine every day too..”

“Would you like to come inside my tent? I have big, soft pillows you can jump and a little chihuahua.. You two can play while I make some food. Your old man becomes grumpy when he talks while he is hungry.”

“Yes. Yes, he does.”

“Hey, now..”

“What is a chihuahua?”

“It is a small dog.”

“You have a puppy?”

“I have had him since he was a puppy. But he grew up very fast and is still a very small dog. Barks a lot, though. Want to see him?”

“Want!”

 

“She is extraordinary, Cathber.”

“Yes. Yes, she is, Ganiste.”

“What is she?”

“I am not quite sure. And to be honest about it, I don’t really care.”

“You? Master Cathber Gwet’chen Bolgrig? Have you finally found a soul to have attached yourself to?”

“You are making me sound awfully cold and heartless, Ganiste. I do have a heart, you know.”

“That is up to debate… Yet here you are, with this little thing, and quite attached to her as well.. Not something I would have expected to see from you..”

“Not something I expected to have happened to me, either.. Like, ever. It’s as if.. I have finally paid for some crime I did centuries ago and she is my gift!”

“Or curse.. Children tend to go either way..”

“Yes. Yes, they do, Ganiste. I am sorry you had to exile Cabot.”

“Not more than I am. But it had to be done. We have plenty of room in these hills to grow and flourish many times over and he was fervently trying to gather a following.. I have no desire to have my people killed for false words. Should men, elf or dwarf come to our hills seeking trouble, we shall crush them with our clubs, hack them with our axes, and smash them with our boulders..”

“Now there’s a gruesome image.”

“..but we will not go seeking for trouble. We have learned to grow our own food and animals for a long time now. So much so that we seldom need to even go down into the forest for foraging. When we do, it is mostly to release some of our bloodlust.”

“Accidents happen, though.”

“Unavoidably so.. Are you going to keep her?”

“For as long as she will let me.. I..”

“Say it, old man. For once in your life, say it. I am sure it will hurt, but I am certain you will survive..”

“You truly have a cruel streak in you, do you know that, Ganiste?”

“Telling an ogre she is cruel isn’t much of an insult, old man. Quite foolish, though.”

“Yes. I love her. Dearly, I might add.. And she is growing so fast.. She is full of wonder and an unquenchable curiosity that takes her further and further away from home every time she leaves.. It’s killing me to see her go and I can’t even say, don’t, because I know she must..”

“Well, now.. After three hundred years and some change, I finally get to see Cathber Gwet’chen Bolgrig in tears. I shall mark this day..”

“You pun me, Ganiste..”

“Owww, I certainly would love to.. But no, my dear Cathber.. I honor you.. You have finally grown..”

“What?!”

“You think living as long as you have or seeing the things you have, you have grown? Old man, you are so much more naive than I thought you could ever be.. Love.. Felt for one other than yourself, and for someone who is still alive, and particularly that for a child, is what makes a man or a woman truly grow.. And being forced to letting them go, is what really kills us.. For that, which you must do, you have my sympathy.”

 

“Do we have to leave so soon, Father?”

“You liked it here?”

“Yes. Mother Chieftain Grulganesti is a wonderful host.. And I want a chihuahua!”

✱ ✱ ✱

This will be dangerous, my sweet chestnut. Quite dangerous indeed.. There will be many woodsmen and they will be armed to kill on sight. There will be elven archers and not a few rangers from Serenity Home town. Their sheriff and their two master rangers will be joining us as well.. If one of them sees you, they might make.. mistakes.. Please stay at home just this once..” 

“I understand your concern, Father. But there has been something in my mind for some time that I do not understand.”

“What is it, my sweet chestnut?”

“That..”

“That? That, what?”

“You have been calling me ‘sweet chestnut’, for as long as I can remember, but I do not understand why you do so.”

“I.. what? All these years I have been calling you by that name and you don’t know?”

“No, Father. I thought it might not be polite to ask, but since this place you are going is very dangerous, I would want to know.”

“I.. I call you that, because.. well.. chestnuts are hard on the outside.. And quite resilient. But can be soft and sweet on the inside.. They are small and pretty to look at.. and..”

“And?”

“And.. well.. because I like chestnuts!”

*blink*

“There, there, child. What do I always tell you, when you do not understand something?”

*sob*

“To.. to always ask..?”

“Yes, my dear child. It is polite not to ask only if you feel it is inappropriate at that moment. But it is always better to ask than not to..”

“Can I ask something else then?”

“Of course, my dear, anything..”

“Are you a boy?”

“Am I a.. what?”

“A boy..”

“Well.. I am.. or rather, I was.. once.. some eight hundred years or so ago.. I am more a man now, than a boy..”

“And I am a girl?”

“Yes, yes you are, my dear child. And a very pretty one at that.

“What is the difference between a boy and a girl?”

*cough* 

“Well..”

“And why are you a man now and not a boy? Is it because of growing up? Will I become a man, when I grow up?”

“No, you will become a woman, when you grow up..”

“What is the difference between a man and a woman too, then?”

*cough*

“I.. perhaps we could talk about this later? After I return? Please?”

“Then I am coming with you, Father..”

“You are?”

“Yes. I must make sure you are alright. Otherwise, who will tell me all this?”

*sigh*

“You can not be seen, though.”

“I would like to see the one person who could see, let alone find and catch me, Father. I can become a much larger tiger now. Larger, yet I am also much better at prowling.. I haven’t been seen, nor caught since then. I brought down a fully grown deer with a single pounce, once!”

“My, my..”

“But I let the deer go.. She had a little baby deer.. And I also apologized after for scaring her..”

*blink*

“You let go of your catch?”

“Well. Yes, Father. I do not like killing. And I do not like sad creatures. There is enough sad, without me adding to it.”

“And to see fools calling you a demon and to hurt you! I carry the shame of all humanity, my dear, dear child..”

“Everyone should learn to carry their own shame, Father. You carry many things already.”

*sigh*

“I will go and meet with the sheriff and the two master rangers of Serenity Home town. They will coordinate with the woodsmen and the elves and hunt the wolves that come down the mountains and attack people.”

“Will you not speak with the wolves? They are smart hunters.”

“Yes, they are. But when I tried, they did not hear me. They have been.. taken by something else.. Now the wolves are like they have gone rabid. They blindly attack.”

“That is not right, Master. Wolves do not behave that way. And they never keep rabid ones near them..”

“My dear child. I would really rather you stayed. Whatever it is that is causing the wolves to behave the way they are, will not be an easy enemy. It is cunning and very, very dangerous. I am not sure even I can fight it and survive.”

“Then you need me more than ever, Master. I will protect you. This vile creature will not touch you.”

“There will be others there to protect me, my sweet chestnut.”

“Who among mortals, love you as I love you? Who among mortals care for you as I care for you? And who among mortals will mourn for you as I shall mourn for you, should something happen to you, Father?”

“…”

“When shall we leave, Father?”

“Tomorrow morning, my child..”

“Good. I will go and bathe in the pond, Father.”

“Again? You took a bath just yesterday.. And the day before that.. And the one before that!”

“Yes, Father. And I am bringing your towel, your scrubbing stick, and your soap as well. If you are going to meet with all these people, you should be clean!”

“I am clean..”

*stare*

“I washed just..”

“..last month, Father.”

“It’s been a month already? Where does the time go?”

“It has been thirty-four days and today, since you last bathed, Father. And time goes only forward!”

“blink*

“Are you keeping a track of my bathing days?”

“Of course, Father. You keep forgetting these important things.”

“I am hurt.”

*giggle*

“I could scrub your back if it is too much work for you, Father.”

“glare*

“Well, now, really?! I can very well scrub my own back, thank you very much, young lady!”

✱ ✱ ✱

Master Cathber never quite heard the silent footsteps that came very near him until the owner of the silent steps decided to be heard. The old man was poor at hearing, true, but to be honest with himself, and old Cathber certainly was, he knew would have been an easy game for the sinister-looking man in dark clothes.. 

The silent man was a bare inch above average and was neither fat nor skinny.. Perhaps a bit on the malnourished side but lean and wore his dark, leathers in tight straps. Like someone who never wanted to be caught, nor grappled.. He had dark, penetrating eyes and seemed like he knew how to make good use of his peripheral vision. The lower end of his face was covered with a thick, leather mask and the whole of his head was hidden in a hood made from a similar material. Old Cathber couldn’t discern what his color was either, for the man had chosen the time of his arrival to coincide with the dusk; the time where visibility was still available but drained everything of all color..

This man, whoever he was, was dangerous not only at an intellectual level but also instinctually wired to sense his surrounding.

 

“Master Cathber..”, he said and there was a distinct growl in his voice.

‘Good and Great Heavens’, the old man thought. ‘He growls and he is not even trying!’

“Good evening, young —?”, trailed off Master Cathber.

“Aager, sir. Aager Fogstep.. The sheriff of Serenity Home sent me to find you, and perhaps to keep you company, seeing as how I am a happy chat.”, he said, and there wasn’t any pun, irony nor any traces of sarcasm in his voice.

“Sheriff Standorin has always been a thoughtful boy.”, grinned Cathber only to see it bounce right off the man in dark leathers.

“Yes, sir.”, the man replied, though he wasn’t looking at the old man, but rather gazing somewhere off in the distance and into the darkening forest.

“Is there a problem, young man?”

“I am not sure..”, replied the young man, Aager.

“I wouldn’t be bothered too much with any feral animals luring in the bush, Master Aager. I lack what they want; meat!”, said the old man and chuckled.

The old man’s pun also bounced right off Aager as a dry pea would from a wall.. He kept his gaze at a specific spot for a bit more and then he looked at the old man.

“Shall we? It is quite a walk to the camp the woodsmen and the elves have set up.”

 

“Get away from him, you evil, evil man!”, growled the giant cat.

 

In all candor, calling this beast a ‘cat’ was a mistake, even when referring to it as ‘giant’.

It was monumentally big. A magnificent feline specimen, very nearly topping six hundred pounds. She had great, skull-crushing paws, strong, powerful hind legs, a vicious glare, and a maw that could probably take a man’s head and whole, right off his shoulders without so much as a bother.. Probably after eviscerating him with its nearly foot-long, saber-like teeth that hung down her maw!

This was a creature that did not belong to this forest, but to the Great Nothern Tundras.

The savage beast wondered what her ‘father’ would say when he figured she had sneaked off into the tundras to actually find and study such a beast to have taken its shape.

 

Well..

Inshala was certainly not going to volunteer for that trashing!

 

She looked around and noticed in panic; the evil man was staring at the forest!

“No way!”, she hissed. “There is no way he heard me! Humans are deaf, blind, and stupid. There is no way you could have heard me.”

She lowered her great mass closer to the ground, making sure where she placed her paws.

“Go away, little boy! And leave my Master alone. I will eat you if you touch him..”

“Ow-My-Heavens! He is staring right at me.. Can he even do that? Humans are not allowed to do that.. That’s not fair..”

“Maybe he is half-demon.. Like me!”

“My Master is gone.. Why is he standing alone?”

 

“Whatever you are, come out!”, the man in dark leathers growled.

 

It was a good growl, Inshala thought.

A very scary growl, even..

And he really had heard her, though he couldn’t see her!

But how?

Deer were the keenest when if came to hearing predators in the forest and she could catch any one of them off guard, at any given time.. And this.. boy? man? wasn’t even a forest dweller… He smelled of.. leather, metal, a bit of sweat, some kind of oil —probably to keep the rust off his iron weapons and.. something else, Inshala couldn’t say. It was a curious smell. Frightful but intriguing at the same time.

 

Ow..

It was his smell..

 

The smell that was uniquely particular to every single creature. The one that made it possible for hunters like herself to track any single man or beast among many..

And his smell was much of death.

Yes. This man in his dark leathers had killed, and many..

He reeked of it..

But he didn’t smell like the rabid did. He smelled like he had been among or surrounded by many rabid men, and had killed many rabid men. And the smell of ‘rabid’ clung to him like the after taste of bad meat.

 

Inshala grimaced.

 

She had been intrigued by him, but now she had to kill him.

She sighed.

She knew, animals who hung around the rabid, always ended up rabid.

 

‘Clink!’

 

The man in the dark clothes dropped something..

..and left, following her Master, and soon fading in the dusk.

 

Inshala very patiently waited for a full ten minutes before rising from her hidden spot. Then she circled around all the way to where the evil man and her master had gone.

She wasn’t satisfied.

She felt uniquely intrigued as if a whole, different side of her had just awaked.. The non-human side of her. Her senses stretched forth and wide as she doubled back and circled the area from the other side.

Still not satisfied, she pounced up to a tree overseeing the area and glared down..

 

There.. something glittered in the ghostly light of the newly appearing moon.

She waited another ten minutes sweeping the area and the surrounding forest.

This was a trap.

She had been caught a few too many times in the past not to recognize one, but she just couldn’t find it.

 

A low, frustrated growl escaped her as she carefully, and silently slinked down the tree, and placing one giant paw over another giant paw, she came to the clearing where the evil man and her Master had been, her ears prickling every which way to catch signs of hidden ambushers.

In her past, she had found out rangers had been extremely hard to catch. But for some reason, none of them had ever hunted her down. Not in her small, diminutive, girl form, and not in her great, saber-tooth tiger form. Why, she had never been sure. Perhaps her father had told them about her and rangers respected her father. Genuinely respected him and by proxy to her Father, Inshala respected rangers in return. This evil man, however sneaky he was, was NOT a ranger. He hadn’t smelled like a ranger, for one. And two; rangers were.. Inshala was not very sure but the word ‘good’ seemed fitting.. This man was not, good. No.. He definitely was not a good man. And should the opportunity present itself, she was going to tell him exactly that!

Carefully, she snuck near the glittering thing she’d seen, watching the ground for possible hidden bear-traps or some such, as she ghosted on. Humans, as she’d learned many times over, were extraordinarily creative when it came to creating devices that killed. The irony, not that the little girl, Inshala, knew what the word ‘irony’ meant, was not lost on her, that the same humans were equally poor and unimaginative when it came to creating anything that actually saved lives!

 

Then she saw it.

The glittering thing on the ground.

 

 

Inshala took a step closer and paused, staring at the long, slim object with unadulterated confusion.

It was nothing but a long dagger, sheathed in its scabbard.

Nothing ornate, nor pretty. Just a long, slick weapon, made for practical accuracy.. and for killing.

Period.

 

Six hundred pounds of feline aggression settled down near the dagger and just stared at it. After a few moments, she pawed it..

..and yowled in total surprise, jumping some massive ten feet into the air and very nearly fifteen back, as the dagger bounced once, then settled again!

Inshala giggled at her own reaction.. which sort of made her look odd, in her giant, saber-tooth tiger form.

Alright. So it wasn’t a trap.

But why then, had the evil man dropped it?

Had it been a careless folly?

No.

Inshala knew, more instinctually than anything else, that the evil man had not dropped it by mistake.

He had left it there with deliberate deliberation.

He had also made sure that she had seen him..

..seeing as how he hadn’t ‘left’, but had ‘carefully dropped’ it there..

The next question was why?

Why had the evil man leave a dagger..

No.. Not just a dagger.. a SHEATHED dagger for her to find.

Had he left just the dagger, it would have meant one of many things.. and perhaps even none of them.

A sheathed dagger meant..

A ‘careful’ peace offering?

He had parted with something he would need while going to battle and knowing its absence might cause him his death. Yet he had taken that risk.

Not to mention the nuance; because the dagger was sheathed, it could safely be carried by the receiving party, without cutting themselves by mistake or foolishly stabbing it under one’s belt!

This.. evil man had offered peace, in his own, perhaps a bit creepy way. He showed respect to the creature he couldn’t see, yet felt was there, hiding in the bush, and he also respected the ‘weapon’, because both, her and the dagger, had the distinct quality to take life.

It had been an intriguingly subtle.. and double-edged message..

 

..and Inshala, both girl and tiger, absolutely LOVED it!

 

It had been, perhaps the first time ever, someone had recognized her as someone who had the means and the skills to slay, but also the conscience to choose not to, and showed her, not hate, nor fear and certainly not love, but respect..

✱ ✱ ✱

The great saber-tooth snuck deep in the woods, carefully under and over heavy bushes and foliage as she watched her master walking between the two young and pretty ranger girls. That had surprised Inshala. She had never seen armed girls —or women, Inshala wasn’t sure which one of them, these rangers were. Her master had been quite evasive when she had asked him about the difference between a girl and a woman, and now she couldn’t decide what these two were. She felt she was a girl. And she also felt she had no idea, whatsoever, what, how, or when she would become a woman. Human language was diverse and its rules were complicated and many, and Inshala felt a headache threatening to inflict her. The two rangers did look all grown up if that is what it took to be a woman, but they also looked.. young too, at the same time. Though they moved with that careful, steady pace all rangers seemed to possess, they also had a ‘fresh’ step to their gait which suggested ‘youth’. Inshala wasn’t sure how she recognized these nuances or subtleties, but it seemed she only did so at an instinctual level than any learned or attained wisdom.

The one leading was a tall human girl. Taller than herself and had pretty green eyes, fair skin, and long, free-falling, coarse black hair. Or perhaps she had braided it at some time but because she kept playing with it, they had drooped and finally gone free of their braids. She had a very long, very heavy bow in one hand and a wicked-looking greatsword strapped across her back.

The other one was an elf, yet also not an elf.. “A half-elf”, exclaimed Inshala. So that’s what a half-elf looked like. She was a tad shorter than the human and leaner. Her dark brown hair was also free but had two, pretty little braids on one, and a single braid on the other side of her otherwise comely face. A face that wanted to laugh, but was trying very hard to appear serious by means of a scowl.

Inshala giggled.

The half-elf also had a very long, very heavy-looking bow in her hand and a pair of swords hanging at her sides.

Yup. These two rangers definitely looked competent.

And she loved them! They looked brave and strong. Perhaps she might not have to show herself at all, after all.

She watched as the two rangers and her master stop, near a very sheer cliff face and the ranger girls rolled some boulders, forming a barely protective half-circle where they placed her master and as the human girl took her place in front of the boulders, the half-elf climbed up a large rock and prepared her bow and her arrows.

 

What the..

What were they doing?

Why were they just standing in the middle of nowhere waiting for the wolves?

 

She sighed.

They were brave alright.

But not very bright!

 

And then the air suddenly got cold.. Very cold and very fast and Inshala saw her master raise his skinny arms and started a very complex incantation. One she had never seen him perform before..

And then she understood.

Not the content, but the implications of what was going on..

The ‘enemy’ had picked up on what was going on, and was trying to use the weather by altering it enough to freeze everyone near its den!

Ow.. this was a cunning and powerful enemy!

Then she heard them.

She heard them even before the rangers..

 

Wolves..

Many wolves..

 

And they came down, very nearly hurling themselves off the cliffside.

Their enemy had sensed her master and had sent his pet wolves to eliminate him.

Well..

Inshala was not going to let that happen.

But she waited. As big as she was in her saber-tooth tiger form, going up against a pack of some forty-odd wolves was a losing fight.

Inshala had never had any battle training. Hers was all about instincts.. The same instincts that told her to wait..

..and hit where it would have the greatest effect.

She had no illusions about her abilities nor that she could best a pack of wolves that size. What she did know was, when struck with overwhelming brute strength and suddenly, it would break the wolves will and scare them off.. And once a few of them started to run, the rest would follow. That was how a pack worked. And so long as she made sure the wolves couldn’t go for her throat or hamstring her hind legs, she could best them with ease.. One paw from her strong arms could shatter a wolf’s skull, without even the need to use her claws. That was the one distinct advantage felines had over canines; the ability to use their paws in a lateral direction. A swipe or a swing, per se. Dogs, or wolves, could only move their paws vertically, effectively removing the option of using their claws. The ‘batting’ or ‘swatting’ of a cat would be ‘playful’. The same action used by a six hundred pounds tiger was altogether a different proposition. Hence the skull-cracking.. Or the snapping of a spine, which was easier than the skull, but harder to reach when they were all facing her. Which is why, Inshala thought, she had to either strike from the rear, which was unlikely to succeed since there was no cover there or charge in from the flank, where she would have the opportunity to break many spines!

 

And that’s when the half-elf girl started ‘loosing’ her arrows..

 

Inshala just stood there, quietly dumbstruck as the ranger-girl started killing wolves at six hundred yards!

That.. was not fair!

The human also started shooting but she missed some. Then she drew her awesome big sword and charged!

 

“Alright.”, thought Inshala. “That one is pretty and stupid.. and pretty stupid!”

 

What was she doing?!

You don’t charge a whole pack of wolves..

But there she was, suddenly in the middle of the ravaging wolves and.. she was laughing, and Inshala seriously thought she was a bit ‘wrong in the head’, and dancing among the wolves, and where she swung, she laid waste a wolf.

 

That’s when Inshala noticed the alpha.

 

It had circled around, taking advantage of the chaos —a something far too cunning for a wolf, and was now rushing..

..at the half-elf girl from behind her.

The half-elf girl screamed.

“Bree..!”

And Inshala saw the human girl disappear under a whole lot of wolves.

Inshala charged.

A tad too late, for she had positioned herself for the pack, not the half-elf.

The alpha struck the half-elf from behind, sending her off the rock she was standing. Inshala heard a meaty crack when the half-elf fell on the ground and hit her head.

Then alpha went for her master!

 

“Not going to happen..”, hissed Inshala.

 

And six hundred pounds of feline aggression pounced the alpha, and with a sharp, unsettling crack, broke its spine. Inshala did not bother with subtleties. No one was ever going to touch her Father and Master; with a mighty swing of her awesome paw, she sent the alpha’s head, clean off its shoulders, and rolling some fifteen yards away!

Then she was among the remaining wolves.

Yes, she fought with the instincts of a killer predator, but she still had the mind of a human and.. something else guiding those instincts.. She never, for any given instance, stayed in one spot to allow the wolves to crowd her, nor hamstring her. She crushed the skull of one wolf, smashed the muzzle of another, gracefully arched over a third, broke the spine of a fourth, hopped over a charging fifth, raked open an unsuspecting sixth.. It was a mesmerizing scene, to see such a magnificent, but equally large animal dance and so nimbly among the wolves. It looked like a sand-colored smoke whifting among black and white fur..

 

It didn’t take too long.

 

The half-elf girl with her insane accuracy and the human girl with her insanity had killed much more than half their numbers to make a decent feast for the saber-tooth.

The last few tried to make a yelping run for it.

Inshala did not let that happen.

What she did do, however, was not vengeance, nor punishment.

It was a simple matter of ‘balance’.

Whatever had inflicted these wolves, had done it at a terminal level and they had all tasted human and elf flesh and many times. Enough to make a habit of it and certainly enough to lust for more. The imbalance here was very well defined; willy-nilly, these wolves had gone over the edge and crossed the line.

A line where there was no sanity.

And there were no cures here.

Only amputation.

Which is exactly what she’d did.

She left none!

 

“You were extraordinary, my sweet chestnut.”

“I was?”

“Ow my child. If only we had Master Brom Bumblebrim here, he would have sung an epic, just for you..”

*blush*

“Ow.. who is Master Blom Bundlebim Hobim?”

“An acquaintance of mine. A bard. Met him many years ago.. Wait. How did you know he is a hobbit?”

“I am not sure, Father. It just came to me.”

“Well, I must say, you truly were magnificent. And your new form. It really is much bigger than your first tiger. I wasn’t aware there were any saber-tooth tigers in Ritual Forest.”

*blush*

“I..”

“It’s alright, my dear child. I do not mind you quenching your curiosity. But I would like to be informed. I am an old man, yes. But I have traveled far and wide.. And know my forest well. If you feel you have to keep certain things from me, I am fine with it. But never fear me. That would truly hurt.”

“I am sorry I kept this from you. Father. You are the only one that has scolded me honestly. I can’t bear to see you worry any more than you already do for me.”

“That is what fathers do, my dearest. We worry over our daughters.. But now, help me with these young and over-enthusiastic rangers.”

“They were good, Father.”

“They were exceptionally good, my sweet chestnut. This one shoots like no one I have ever seen. And this one.. scared me more than she scared the wolves, I think.”

“I think she is angry.”

“Ow?”

“Yes, Father. She was laughing while she was fighting. But she was also crying. But not out of fear. In fact, the moment she drew her big sword, she left all her fear behind. I do not think she was laughing because she was happy. That would be.. scary.. I think she was laughing to hide her anger.”

“You have a gift, my dear; an astute level of perception and insight.”

“She is also bitten. Many, many times.”

“Yes, she is. I believe I can heal most of it. I am sure she will truly cry when she wakes up, but from pain. At least there will be little scaring. This one however has a cracked skull.”

“I tried to reach her, but I was positioned wrong. Can you fix her? I think she’s cute. Just look at her pretty eyelashes.”

“Come, my dear, help me with this one first. It is not healthy for her to lie in all that wolf blood and.. insides..”

“She is pretty too. But she smells of woodsmen. I do not like woodsmen, Father.”

“Come now, my dear, they very nearly gave their lives trying to protect this old fool.”

“Speaking of fools. Was there a particular reason you all just stood there, right out in the open? Is there a significance to incanting at such an indefensible spot just so all the wolves could see you, that I am not aware of? I mean, there are so many trees, after all.. You could have cast your spell, sitting comfortably on a branch while these two pretty rangers could have shot at the wolves while they piled at the bottom of the trees!”

*blink*

“Well, now, I.. never really thought about it..”

“You all did look awesome though..”

“Well, really, now. You are just making fun of this old man.”

*giggle*

“People are coming, Master. Time for me to go, I think.”

“Yes, my sweet chestnut. I believe it is..”

“Take these, Master, and have the humans make pretty earrings for these two. I think they deserve them.”

“Ow?”

“Yes, Father. These are the alphas fangs. I do not like looting animals, other than what I honestly need.. But I sense.. a certain balance here now..”

 

The old man stared at the little girl and suddenly the dawn of a realization brightened his astonished face. Slowly, and carefully he looked at the unconscious girls, then studied the half-elf a bit more closely.

Good and Great Heavens..

The little girl, his little girl, was right!

Informed by her, he recognized who the half-elf was; Laila.. The daughter of Darien Darkmaine and his beloved Seraphim Silverdûne, both long deceased. And in a chain reaction, he also recognized who the other, the human girl was too; the daughter of dear Seleina Sunstrider and Aramsis Darkmaine, both also long gone..

 

“You are so much more astute than I could have imagined, my dear, dear child.. Your ability to sense balance around you is astonishing. And certainly much more finely tuned than mine.. You truly are a wonder..”

Inshala blushed furiously and glowed with genuine pride.. then took off..

 

Master Cathber stared after his ‘gift’, then back at the unconscious girls.

“Well. I believe some well-earned titles are in order, here.. ‘Wolvesbane’ for you and ‘Songsteel’ for you, I think sounds fair and quite fitting.”

“And perhaps ‘Frostmane’ for you..”, he added with a whisper, glancing after his saber-tooth daughter..

✱ ✱ ✱

The great saber-tooth wept silently.

She crouched behind the trees and thick bushes, staring at the large camp full of elves, woodsmen, and rangers laughing and drinking merrily in celebration of having finally gotten rid of the mad wolves infesting Dim Woods and Nurturing Heaven for over two decades. Inshala wasn’t among the merry lot and she wept. Not for having to miss the party, but for the two, pretty ranger girls moaning in pain, in their tent.

Inshala knew pain. She knew it intimately. She had been born with it. Hence, when she saw pain and suffering, she did not offer sentiments because she felt the pain. And those two had fought so bravely, so valant.. varrant.. so.. virulent? What was the word?

Valiant!

Yes, they had fought so bravely and valiantly, and they were now paying the price for it.. cashed in pain.

 

Then she saw the dark, evil man skulk..

No.

Not skulk..

Skulk had a.. Inshala was not sure exactly what, but the word ‘skulk’ didn’t fit the evil man.

Skulk had a certain ‘cowardice’ attached to it.

Sneak, then, perhaps?

But he wasn’t exactly sneaking either, per se.

Walked silently?

Well, that certainly fit, but Inshala didn’t think it did the evil man justice nor give it the dramatic touch she felt it needed.

Walking silently seemed more like a ‘side effect’ to his gait, rather than the cause.

And why was she so hung up on how the evil man walked anyway?

It was just a walk!

Inshala, however, loved correctly defining things. It seemed to satisfy her at a fundamental level.

Or perhaps it was because she had been misunderstood or misinterpreted a few too many times in her past.

Being thought you were a demon all your childhood, and consequently being chased, stoned, caged, and whipped would do that.

An ungrateful, or perhaps, an uncharitable person would probably call her ‘obsessive’.

However she was looked upon, Inshala did not mind, so long as there were no name-calling, chasing, stoning, caging, or whipping in the end.

She still did obsess on correctly defining things, though.

The only, and major issue with that was, the little girl was quite and quietly isolated and had only one old man to talk to. The man she loved and adored.. and didn’t want to perpetually pester him. Hence she lacked ‘words’..

 

“Ghosted.”

 

She exclaimed.. Yes, the evil man ‘ghosted’ towards the tent where the two, pretty ranger girls moaned and groaned in pain!

Or rather, he had already ‘ghosted’ there by the time Inshala found the correct word and she’d totally missed it!

That bothered the little girl.

It bothered her a lot.

She knew she could obsess over words, her bathing schedule, certainly her Father’s bathing calendar, her hair, her clothes, her nails, and her.. horns.. But over a boy? a man? She wasn’t quite sure what this one was, but sending a ‘boy’ to fight a whole pack of wolves sounded genuinely wrong to Inshala.. though, when she thought about it, she was here and she’d fought the wolves and she was a girl. So were the two, pretty ranger girls!

This particular, boy/girl, man/woman dilemma was really getting out of hand!

What’s more, why had the evil man gone to a tent where two, pretty ranger girls lay resting?

That thought..

.. Inshala found it extremely disturbing for some reason and she was totally clueless as to why!

Perhaps the evil man liked one of the girls. They were both pretty, after all..

Perhaps the evil man liked BOTH the girls! They were BOTH pretty, after all!

A low and savage growl escaped the saber-tooth.. She wasn’t sure which of those she found more disturbing, but both made her want to pounce the tent and shred things.. in a rather bloody way.. Starting with the evil man!

 

On a side note, Aager Fogstep never knew just how close he’d come to getting shredded that evening!

 

And just like that, Inshala calmed down.

Because she remembered something—

 

The massive, six hundred pounds of feral egression molded down..

There was no smoke, no crunching of bones, no disgusting body fluids gushing out of any orifice, nor any spectacular, sparkling effects.. at all..

One moment a giant of a cat with a great maw, foot-long sabers for teeth, spine snapping massive paws and man-height shoulders, the next, a skinny little girl.

 

The lack of drama was a bit disappointing perhaps, but the beauty of the change was in fact, in its quiet subtlety.

 

—the sheathed dagger.

 

The two, pretty ranger girls did not possess anything that belonged to the evil man. But she did.

And the evil man did not have the smell of either of the two, pretty ranger girls on him.

 

Funny how ‘relative reason’ found its way through impossible odds at times. Particularly when you desperately wanted it to!

 

The little girl, Inshala, did not ‘ghost’ in the night. She didn’t think she would ever be able to do that. Not in her ‘girl form’, anyway. She felt that seemed something unique to the evil man for some reason and that thought made her frown.. and put a tiny little smile on her small mouth at the same time.

Hence she snuck.

Inshala did not do skulking, either!

Quietly, she placed the sheathed dagger near the entrance of the tent.

 

To this day, she was never really sure why she’d returned the dagger. Perhaps it was because she thought he might need it and its lack might cause him harm. Or perhaps it was a matter of simple ‘balance’; take something, give something. Maybe it was about returning the ‘careful peace’ offering in-kind.. though, in all candor, she might have thought it was something of a game. A bit like hide-and-seek..

Whatever her reasons or reasonings were, it felt ‘right’ and ‘appropriate’ to have returned the sheathed dagger because when she snuck back into the woods, the frown on her diminutive face was gone.

And only the little smile was there.

✱ ✱ ✱

Let me get this straight, old man. You want me to teach your daughter the differences between boys and girls, and men and women? Am I correct?”

*sigh*

“Yes, Ganiste. That is exactly what I am asking you to do..”

*heartless laughter*

“This is incredible. The great Cathber Gwet’chen Bolgrig blushes and can’t talk about men and women to a little girl?”

*glare*

“You are enjoying this, aren’t you?”

“more heartless laughter*

“Very, very much. But what I don’t understand is, you told me all this when I was a girl. Why can’t you tell her?”

*sigh*

“She is my daughter, Ganiste. I.. can’t, alright. A father should never have to tell these things to his daughter. To a son, perhaps, but not his daughter. That is the mother’s prerogative, if not her job. Yes, it doesn’t sound nice when I say it like that, but to be honest, I don’t care. When it comes to fathers and daughters, there should be some sort of unspoken privacy between them. The same privacy that creates the incomprehensible but special bond that is called father and daughter. Yes, I have washed her, bathed her, clothed her, looked after her, fed her, taught her, and comforted her the best I can. And whenever she does these by herself and in the future, she will remember me and smile. This.. ‘topic’, however, relates to a possible third person by its nature I am hoping she will find in time.. Someone who loves her, cares for her, attends to her needs in all aspects, comforts her, and keeps her safe. And I should never be part of that equation. Only her and that person, whoever he may be.. If I told her about these, I will ruin the mystic of the whole thing..”

“And embarrass yourself..”

“And embarrass myself..”

“You never cease to amaze me, old man.”

“I honestly am not trying.. But I can not go to the woodsmen for their support on this, seeing as how they treated her all these years. Elves.. well.. I am NOT going to the elves with this.. Dwarves are not even aware of her existence and I’d like to keep it that way. They make horrible gossip! You are the only woman I know and trust.. Ironic as that may seem..”

“Yes.. rather ironic, indeed. An ogress teaching the ways of boys and girls, men and women to an old codger’s little, non-human daughter. What could possibly go wrong there?”

“Old codger? Really, now, Ganiste..”

“Old geezer..?”

“I resent that!”

“Bodach?”

“Well, now, you are just being mean, Ganiste. I never called you any names.”

*cruel laughter*

“By all means, do. You are so out of your debt here that I can pluck you clean and you will just sit there and take it all!”

“Do it, then. For her, I will sit still and ‘take it all’..”

*blink*

“You are serious..”

“Ganiste.. When have you ever seen me otherwise?”

“Very well, old man. This is quite unprecedented, but I will do this for you. And for her.. I hear certain ‘talks’ form special bonds between girls. Never really had the chance here. Ogres aren’t much when it comes to intimacy. At least I and the future Ritual Guardian will have such a special bond..”

“Are you done talking privately with my Father, Ganiste? Chihuahua is hungry, and so am I..”

“Yes, I am done talking with your father. But not quite done talking privately with you..”

“You want.. to talk privately with me?”

“Yes, child. I am afraid this will be one of ‘those talks’..”

“What talks?”

Those talks..

“What talks?”

*blink*

“Cathber! You never had any of ‘those talks’ with her?”

*blush*

“Uhhmm.. Nope! Thought I’d leave it all to you and in your tender care..”

“You are incredible, you are.. How is she even alive?”

“That was a bit harsh, now, Ganiste. I did the best I could..”

*sigh*

“Come, little one. Help me prepare dinner and I will tell you all about boys and girls..”

“You.. you will?”

“Yes, little one, I will..”

“Yessh! It has been in my mind for some time now. But I do not understand why my Father isn’t telling me this and you are..”

“Because he is a wuss!”

“Well, now, really, Ganiste?!”

✱ ✱ ✱

Tell me little one. What do you know about boys?” 

“They are mean. They try to catch me, they pull my hair, my ears, and my horns. They hit me with sticks, they throw stones at me and call their parents who beat me more, put me into cages, and whip me. I do not like them, mother Ganiste.”

*blink*

“And.. why did you not hit them back, child?”

“Because I do not like hurting. I am used to pain, but they are not. If I threw a rock at them, they will die. If I hit them with sticks, they will die. If I whip them, they will die. I only kill to eat. And when an animal has become sick in the head..”

“Hmmm.. Alright. Perhaps one day you will meet a boy who will not do any of those to you.”

“I do not look forward to it, mother Ganiste. Humans are all same. They are ignorant, stupid, they only want to kill things and they do not smell nice. Why would I want any of them.”

“But you are human too, child.”

“No, mother Ganiste. I am not. Father says I am. And at first, I wanted to be as well. If being human will make me do all the evil things they do, I do not want to be human. Perhaps an elf. They at least never throw stones at me, or call me names or hit me with sticks. But they do avoid me and that hurts. I have done nothing to them.. I just watch them play and dance from far away. They will not mind that. But they will not let me come any closer. They are a closed-minded people.”

*sigh*

“Life hasn’t offered you any favors, has it, child? And this coming from an ogre makes it all the more sad.”

“I did not even want to be, mother Ganiste. At all.. But no one asked me, so I am here. Only my Father has been good to me.. And you, mother Ganiste. But he is old. I can see him wither away, every day now and I do not know what to do? If only I could find a way to give him my days, I would. No one wants a dirty little demon like me. But everyone needs him.”

*blink*

“No child. We do not get to give our days to others. And even if you had the chance, you shouldn’t be doing that.”

“Why? I have no future. There are no happy days for me other than what my Father gives me..”

“Child. I am an ogre and even I haven’t given up thus thoroughly. And I lost everyone I know to humans, because of humans.. Yet there are some that can be spoken to, bargained with, and expect some respect. Your father is one such human. Should have seen me when I first saw him. I literally tried to catch and eat him! But he bested me and still did not slay me. Instead, he offered to take me along and show me the world beyond our hills and our ways. Now he is your father and still doing the same. In time, you will find someone, perhaps a human, or an elf, or someone or something else, who will be like your father but who will not be your father. To him, you will tell all your secrets, all your worries, all your fears, all your bad habits and it will still be alright. You will open your heart to him and he will love you for it. And he will do the same to you and it will be alright with you and you will love him for it, as well..”

“I find your confidence in humans enthralling, but misplaced, mother Ganiste..”

“That is for time to show you, child. But either way, you must know what boys are and what men are. You must also know what being a girl means and how they become women.”

“Tell me about the girl and the woman, mother Ganiste. I have no interest in boys nor men. They have brought me nothing but suffering, and given me nothing but pain..”

“Let’s not be too hasty, child. For there can be no men without women and only empty and desolate women without men..”

“I do not understand, mother Ganiste. What do women have that men want, and what do men have that women need?”

*sigh*

“Living in the wild, have you never noticed how there are always two, to make more?”

“I have, mother Ganiste. Animals are kind, for they hunt only what they need. And are bonded to their mates. The mate fights and savagely, so the mother can run and take its cubs, puppies, and babies to safety.”

“Yes. But why does it take two, to birth the cubs, puppies, and babies?”

“I do not know, mother Ganiste. It just does, I guess.”

“It doesn’t ‘just does’, child. It is needed. The girl needs the boy, for the girl to make more. And the boy needs the girl, for the whole of their kind to grow. Neither is better than the other, and neither is the stronger. To think so is folly and an elementary mistake.”

“But why?”

“Because there can be no men without women and only empty and desolate women without men, dear child.”

“…”

“When boys grow, they become men. When girls grow, they stay a girl. For a girl to become a woman, she needs to mate.”

“What is to mate, mother Ganiste?”

“The details of that is something you will learn in time, I imagine. Suffice to say, the boy gives his seeds to the girl, and the girl turns those seeds into new life! What you are here for is, when boys grow, they grow also in size and muscle, though not particularly in their mental capacity. This is also true for women, really, but that’s beside the point. When a girl starts to grow, her body changes much more profoundly than boys. Our hips grow wider, and our breasts grow larger.”

*blush*

“But.. why?”

“For many reasons. One is to attract the attention of men, I suppose, the other is for both to carry and deliver our babies, and to feed our young ones..”

“I.. do not understand, mother Genista.. You mean to tell me I will look like you?”

“In essence, yes. Do you remember how flat you were just a few short years ago?”

“gawk*

“You certainly were, the last time you came here. Now you have ‘hips’, and ‘breasts..”

*furious blush*

“Will they not stop growing?”

“They might. But I doubt. Not yet anyway. You are different from humans and different from ogres. But I believe you are not quite done with your growing just yet.”

*blush some more*

“But.. I do not want them to grow anymore. Can I not stop them?”

“No. And neither should you want to. Never, and I mean, never interfere with your natural growth. That is not just wrong, you will ruin your body. There is no going back once it’s done, child.. Besides, no girl ever wants them to stop growing. The larger they are, the more men like them.. boys too, for that matter, and I don’t expect that particular aspect in males to be any different in humans.”

“I do not understand, mother Ganiste. I do not want to grow anymore. If I grow more, so will my horns..”

“Child.. What am I?”

“An ogress, mother Ganiste.”

“I have the face of a bull that’s smashed into a wall running at full speed. I have a flat nose, thick, uneven horns, and canines that stick out of my jaw..”

“Yes. You look awesome, mother Ganiste.”

*blink*

“What?”

“You look awesome!”

“I.. I do?”

“And very impressive. I was enthralled the first time we met.”

“Girl.. You are ruining my speech and my point!”

*giggle*

“I am sorry, mother Ganiste. But I speak my truth.”

“Your truth is pretty. But my face is not. Which is, or was, my point.”

“I feel lost, mother Ganiste.”

“As much as I dislike many of my aspects, this is me. This is who and what I am. In time, I will become more, and I will become less, yet, whatever and however I turn out to be, I will accept that, and so must you.”

“You belong, mother Ganiste. Here, and among yours.”

“Yes.”

“Where do I belong?”

*blink*”

“I have no place among humans and I have no place among elves. You belong to your people, and your hills, mother Ganiste, because you have people.. I have no hills and no people.. I have no place in this world, mother. I do not belong!”

“You belong, where you feel you belong, child. To your father and to your home.. And as long as I am here, you belong to these hills as well.”

 

“I thank you, mother Ganiste. You are kind and wise. But you and I know, in the end, I will live alone, and die alone. I will always be shunned, stoned, caged, and whipped for as long as I live and my best chance is to run.. Always run.. Should I settle and be found, I will be driven and my home burned. The running can not belong, mother Ganiste..”

 

 

“Did you learn the answers to your questions, my sweet chestnut?”

“Yes, Father. Thank you for bringing me here to mother Ganiste. She is wise as she is pretty. I would like to visit her again in the future if it’s alright.”

“I am sure Ganiste wouldn’t mind. I believe she truly adores you.”

“She adores many things, Father. The smaller they are, the more she adores..”

“And have you any further questions to ask on the matter you talked?”

“No, Father. I found it was a matter that was not significant, nor pertinent and quite unrelated to my life.”

“Ow?”

“Boys and men will always stay and far away. And I will always stay, here and a girl. I am alone, Father, for I have no kind. I belong nowhere and there will be no mate waiting for me..”

✱ ✱ ✱

You have been rather quiet of late, my daughter. What’s ails you? Are you unwell?”

“I am well, Father. I am merely thinking.”

“Thinking. Thinking is good, my sweet chestnut. But too much, however, could befuddle —unless shared.”

“The Wyld Hunt, Master. That is what I have been thinking.”

*blink*

“Now, why would a pretty little girl such as yourself ever think of a dreadful thing such as the Wyld Hunt, my daughter. It is not a wise matter to dwell upon. Not for an old man such as myself, let alone a pretty little girl..”

“You do not have to say I am pretty all the time, Master. That elk has escaped.. I no longer find interest in being pretty. I have accepted my lot..”

“Perhaps you should look into all your options before you call upon your lot, my daughter.”

“It is alright, Father. It really is.”

“My dear fair girl.. Ever since we met, have I ever mislead, muddied the truth, or lied to you?”

“Never, Father.”

“There you have it, then. If I say you are loved, it is because you are loved. When I say you are pretty, it is because you are pretty.. Unless you want to call this old man a fool for a pretty face.. which would sort of make my point!”

“I thank you for your love and your care, Father. It has meant a lot for me and sustained me all these years. It is time, however, I stand on my own feet, then on your shoulders.”

“My shoulders are fine, my sweet chestnut. You weigh little!”

“I weigh more than my little. This I think you already know, Father.”

*sigh*

“Why don’t we both go to the pond and take a dip? It is a beautiful day..”

“I took a dip last week, Father. I will take another if I need.”

*blink*

“Soo.. why were you thinking about the Wyld Hunt? If I may be so bold as to ask..”

“You are bold, Father.”

“Well, really, now? That’s just being nasty.”

*giggle*

“I am sorry, Father.”

“We shall see how sorry you are then, shall we, young lady? The Wyld Hunt..”

“Perhaps I could call it and join it.”

“You.. What?!”

“Call it and join it, Father. That way, I will belong.”

*blink*

“First of all, young lady, no one ‘just calls’ the Wyld Hunt. Second, the Wyld Hunt is not something you can ‘belong’ to.. like ever! The Wyld Hunt is not a nice thing, my daughter. It is very, very, VERY dangerous to call it.. Once, and only once did I call it and that was over 750 years ago during Themalsar War, and it took a full circle of druids to barely steer it towards that mad old priest’s temple! They destroyed the temple and brought it down to a stunted rubble.”

“But I heard he still lives, Father. Themalsar still lives.”

“Yes. He does. As far as I know. The fool made pacts with unimaginable things we could not even put names to. The best we could do was to lock him up in his stinking dungeons and put the strongest wards we could muster.. All of us; what remained of the druids, any Temple Guardian we could get our hands on, any elf wizard or sorcerer, and even Angels from the High Heavens and powerful Fey from either Courts..”

“So you called the Wyld Hunt and they were unable to destroy this Themalsar?”

“Yes.”

“There you have it then, Father.”

“There we have what, child?”

“You sent them to do a task and they were unable to finish it.. The Wyld Hunt ‘owes’ you, Father!”

“They, what?”

“Now you could call them and ask them if I could join them as a payment to their debt! That way, they will be happy for having finally paid off their debt, I will have gone and joined them and ‘belonged’, and you will be free of me and will no longer be forced to endure my weight!”

*blink*

*gawk*

*stunned silence*

“No..”

“No? But why, Father? Seems like a good solution.”

“Solutions are for problems.”

“Yes, Father. And I am the problem.”

“No, my daughter. The problem is you questioning my love for you. The problem is where you do me the disservice of questioning my love, my care, and my fondness of you.”

*blink*

“I.. I thought..”

“Go.”

“Go? Where shall I go, Father?”

“Go.. and take a bath..”

“I do not need a bath, Father. The dirty does not come off.”

“Go, Inshala. NOW! AND NEVER TALK ABOUT THE WYLD HUNT AGAIN!!”

*sob*

“You shouted at me, Father..”

✱ ✱ ✱

Ganiste! I need your help!”

“Cathber? That you, old man?”

“Yes, yes.. How many others do you see in your dreams, girl?”

“Do you really want me to answer that question, old man?”

*blink*

“You really shouldn’t ask questions you do not want the answers for, old man. But, I wasn’t really sleeping. Just staring at something dreamily.”

*heavy, fuming breaths*

“Are you done?”

“How could I be? You are the one with the problem. But let me guess; it’s about your little one, isn’t it?”

“How could you even know that?”

*smirk*

“Only two things that I can think of could have riled up a sour old man like you; one would be a whole village of bigots to have finally banded together and come down to that howell you call home with torches and pitchforks, or it’s a daughter.. But I doubt you would have called me for the bigots. I hear you take particular delight when it comes to entertaining yourself with them.”

* smolder*

“You are having fun, aren’t you, Ganiste?”

*heartless laugh*

“Every time you call, old man. But that is beside the point. Now, what seems to be the issue?”

“Inshala!”

“Yeees, old man, seeing as she is your daughter. But what is the problem?”

“She said she wanted to call the Wyld Hunt!”

“She can do that?”

“I don’t know. She surprises me at every turn. She is destroying everything I thought I knew about the fey and the wild fey!”

“Daughters can do that. Destroy everything we thought we knew. Why does she want to call the Wyld Hunt? Perhaps she is finally tired of your precious woodsmen. I certainly am.”

“No. She said she wants to join them and finally ‘belong’..”

“Ahhh..”

“Ahhh? Ahh, what?”

“It is of no importance, old man. It is a girl thing. You wouldn’t understand. Besides, joining the Wyld Hunt isn’t so bad. My great-great-grandfather joined it.. during Themalsar War. Wasn’t it you and your doddering old friends that called it, then?”

“It was a desperate play, Ganiste. You of all people should know this.”

“Perhaps.. But I wouldn’t worry too much about it..”

“You are not being of any help, Ganiste.”

*snicker*

“Was that a requirement of me? Why doesn’t anyone tell me these things?”

*glare*

“Please, Ganiste..”

“Well.. ‘Please’ always helps.. But like I said, I wouldn’t worry too much about it if I were you.”

“And why is that?”

“Told you. It’s a girl thing. You wouldn’t understand.”

*fume*

“By all means, try me, Ganiste!”

“No point. You have to be a girl to understand. But if you feel you are that desperate, by all means, turn into one. I know you can.. with one of your polymorph spells..”

*shocked silence*

“I have done many foolish things in my time, Ganiste. But I am NOT going to turn myself into a girl. Not now, not ever.. I am what I am and people should accept what they got, then try to be something else.. Particularly when it comes to things such as this —a something that is certain to end in depravity.”

*shrug*

“Time will come when your point of view might be questioned, old man.”

“And what gave you the idea that I would ever care, Ganiste! I am not a public figure that needs a popular vote for some foolish election. I do not require to appear ‘cute’, nor be politically correct. By all means, girl, you know what I do, what I fight, and what I defend.. But I see none of those idiots out there lending a hand, let alone bleed for humanity!”

“Alright. I will help you try and understand.”

“Please, do!”

“Inshala is how old now?”

“Should be close to her fifteenth. I am not quite sure of her exact day of birth. I estimated about a month or two before her mother was driven out of her village and into the woods then stoned to death.. The fools thought she’d died and left but she picked herself up, and her baby and ran.. She was overcome by fatigue and blood loss, however, and finally died. I found them a few days later quite by chance really. Buried the mother and adopted the baby.”

“And you let those animals get away with this?”

*growl*

“No, Ganiste, I did not. I.. someone let slip the news of what happened to the authorities in Serenity Home.. and the good sheriff, along with his guards and a platoon of rangers came down on them like an avalanche.. I don’t think they ever forgot what they did to that poor young girl since then..”

“How very you, old man. But if we are to return to the essence of your problem, your beloved daughter, Inshala, is a teenager now, and has been for quite some time. I am surprised she hasn’t done anything odd and creepy at all..”

“So what if she is a teenager?”

“Do you even know what girls go through during their teenage years, old man?”

“Of course. They grow!”

*stare*

“You are incredible, you are, old man.. How is that poor girl even alive with you?”

*blush*

“That was a tad harsh, Ganiste. I did my best.”

*sigh*

“It is not your fault you are such a dork, Cathber.”

“Well, now, really?”

“Don’t misunderstand me, old man. All men are.. when it comes to truly understand girls.. or women, for that matter.. and what we go through while we are growing and what we suffer in life.”

“I am sorry, Ganiste. I have been running around this forest for over eight hundred years dealing with the sins of men, the fouls of monsters, and the fel of demons to make life livable and safe for others. I was bound to miss a thing or two.”

“You are a good man, Cathber. A foolish man, but still a good man.”

“Well, thank you very much for seeing fit to give me that much credit, Ganiste.”

“Don’t be like that, Cathber. It does not become you.. Look, I am a tad busy with a poacher at hand so I will try to make this simple; men do not understand what we go through while we are growing. You literally can’t because you never go through it.. You can nod your heads and claim to understand but never truly comprehend.. We are awash with all sorts of wild chemicals as our bodies change and become ‘birth ready’. This is what she is going through.. just like any other teenage girl does, resulting in odd behavior changes, mood swings, laughing and crying for no particular reason, falling in love with foolish, older men..”

“I resent that.”

*chuckle*

“It will last for some time and will call her to do all sorts of odd drama, though I must admit, the idea of joining the Wyld Hunt is a bit of an overkill..”

“How long? How long will this last?”

“For however long it takes for her to adjust to these changes and until she adapts to her new self..”

“New self?

“Yes, old man.. Larger breasts, wider hips, swaying walks.. you know..”

“No, I don’t.. Not really..”

“Apparently not.”

“Hey, I met my beautiful Tamara when she was done with her growing up, alright.”

“In short, she must go through with this and there is nothing you really can do about it.”

*sigh*

“Nothing? There is absolutely nothing I can do about it?”

“Absolutely nothing, old man. The only thing you can try is to offer understanding, patience, and kindness..”

“She has those and more, Ganiste. She can have all my understanding, patience, and kindness.. ALL OF IT!

“No, old man. You thought you gave her those. What she needs now are the real ones.. What’s worse, for you is, she might not even be in the mood to accept any of them!”

“This is.. unprecedented..”

“You have a daughter and you think this as unprecedented? You truly are naive, Cathber.”

“You are punning me again, Ganiste.

*chuckle*

“Yes. Yes, I am, old man. But what you need now is a hug. I could give you a hug.”

“Uhhmm.. I apricate your offer, dear Ganiste. But the last time you hugged, it took me nearly three months to recover.”

“Such is love, old man.. Always painful!”

✱ ✱ ✱

I see you are in the pond again.”

“Yes, Father. You told me to go and bathe in the pond.”

“Yes. Yes, I did tell you that, didn’t I..”

*awkward silence*

“Inshala.. My dearest daughter—”

“—I am sorry Father. For making you shout at me..”

“I am sorry, my sweet chestnut, to have shouted at you..”

*sob*

“You have been nothing but good to me..”

“And you have been nothing but a sweet daughter to me..”

“I will do my best not to put my weight on you.”

“And I will try to carry more of you.. My only wish of you is that you would accept what I give and never question it.”

“I will never question it, Father.”

“Now, where is my towel, my scrubbing stick and my soap? I think I smell a bit too.”

“Are you saying, I smell?”

“No. I am saying, you smell. A whole week without a dip in the pond? Really, now, girl? Who are you? And where’s my daughter?”

*blink*

“But.. but I am your daughter and I am right here!”

“Well, we shall see about that. My daughter always cooks a wonderful dinner. And will take another bath tomorrow as well..”

*splash*

“Where are you going, girl? And do put your towel on!”

“Towel can wait! I am going to cook a wonderful dinner and prove that I am your daughter, Father!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And how have you been of late, young one? You certainly gave my ogres a fright, when you came the way you did. Your cat is indeed quite impressive. “

“I am sorry mother Ganiste. It was not my intention to scare your people. I was on my way to Gulls Perch to play with some of my friends there and I was in a bit of a rush. But I didn’t want to be impolite so I decided to come here and visit you first.”

“That was very thoughtful of you, dear child. Come, let’s get into my tent and while I make you some cookies, you can play with chihuahua and tell me all about what you have been doing.”

“Cookie and chihuahua! How can I say, no, mother Ganiste?”

“I didn’t know the fey let outsiders into their valley at Gull’s Perch. They were all banned quite some years ago.”

“They still are, mother Ganiste. But they don’t mind me and let me in.”

“Interesting..”

“We swim and play in their big ponds for hours and hours. And when the sun sets, we fire hop and we play hide and seek in the woods. But I think the dryads are cheating.”

“Ow? Why do you think so?”

“Playing hide and seek in the woods with dryads is a game you are never going to win, mother Ganiste. Every dryad is paired with one tree or another. When they hide behind a tree, they just ask the tree and the tree opens up, and hides them!”

“Well, that’s a bummer.”

“Not anymore, mother. I have been studying and working hard and I can speak with trees now.”

“You can?”

“Yes, mother Ganiste. So this time I will just ask the trees.”

“Will they give away their own dryads, though?”

*giggle*

“But I will not be asking them about their dryads..”

“Ow?”

“I will be asking them why are they so fat, and were they always this fat!”

*blink*

“They will think it’s the dryads that are making them look fat and try to explain it to me!”

*happy, thunderous laughter*

“You are an incredible little girl, you are..”

*smirk*

“Thank you, mother Ganiste..”

“And you look amazing too!”

“I.. I do?”

“Yes, girl. Barely a year has passed since your last visit and look at you..”

“Why, mother? What’s wrong with me?”

“Wrong? There is nothing wrong with you girl, but Good Heavens you’ve grown..”

“I.. I have?”

“Yes.. I don’t think I should call you ‘child’ any more.”

“But what will you call me then?”

“You have grown and are no longer a child, but a ‘young lady’ now. You were pretty before, but now your breasts are larger, your hips are wider and your walk has a sway..”

*furious blush*

“M.. mother, please, stop!”

“Now, now, young lady.. This is girl talk. When we are alone, in this tent, we have less rules.”

“I.. I don’t really feel any different now, then I did before, though.. Just a bit strange.. and akwak.. arward.. awkard..”

“Awkward?”

“Yes, that..”

“That is to be expected. You body has grown and flourished, but your mind hasn’t caught up to that fact yet.”

“I do not understand, mother Ganiste.”

“Before, you were a pretty little girl. Now, you are a beautiful young lady..”

“I am?”

“Ow, yes..”

“But.. how can you be sure?”

“Your fey friends..”

“What about them?”

“The fey-folk like ‘pretty’. This is something they can not help, nor avoid. But they absolutely adore ‘beauty’..”

*beam*

✱ ✱ ✱

Is this true? Did you see it with your own eyes?”, growled Ganiste and there was murder is her burning eyes.

The large ogre standing some three yards tall shuffled his feet uncomfortably and took an undiscernible step back.

“Yes, Chieftain Grulganesti. His door and windows were smashed in and he was lying in his bed with many stabs in his chest. Too small to be our swords or axes. They were done by human knives.. They hid their steps well, but I sought much and found some. Large for elf, soft for dwarf. But they moved carefully and swiftly. His house was much ransacked, Chieftain. They were looking for something.”

Ganiste went pale. She could barely keep her composure. She did a harsh swallow of the bitter taste that came to her clenched jaws.

“Send the signal.”, she said in a growl. “I want triple sentries on watch. Anything that is of suspect is to be reported to me. Send also one fast runner to the elves, one to the dwarves and one to the human town to inform them of what has befallen.”

“Chieftain..”, replied the ogre dubiously. “The elves barely tolerate us at the best of times and will likely shoot us. The dwarves will shoot us. The humans.. if we chance upon one of their sensible rangers, they may listen. Otherwise they will also shoot us.”

“Do tell me something I do not know! All couriers will carry white flags-poles on their backs at all times. Should they still shoot at them, I will personally go there, break their bows and shiv it up their intestines for display!”, she replied with a horrible hiss..

“An educational riposte, Chieftain.”, nodded the ogre thoughtfully.

“Also.. send another courier to Gull’s Perch.. His daughter must know of this.. Prepare a full platoon. We shall leave within the hour. We must get to his home before anyone else comes to ransack it. I.. we must also make him ready for burial. She must not see him ravaged. There is a limit to what a girl could tolerate..”, she said, though it wasn’t quite clear as to which girl she was referring to. With a wave of her hand, she sent the ogre with her orders..

For a long moment, Ganiste just stood there staring at her empty tent. And then, the Chieftain of the all the ogres of Ogre’s Foot and Ritual Forest, Grulganesti Grimtooth Bolgrig dropped on her knees and cried like a little girl..

 

“You old fool..”, she moaned. “Who shall slay me now?”

✱ ✱ ✱

Inshala, stop! They did not do this. They are here only to make sure no one else comes and to prepare him for his funeral”, screamed Ganiste, but the giant, near six-hundred-pound saber-tooth tiger standing over the fallen, bloodied ogre didn’t care. Her great maw open, her two, foot-long sabers for teeth shown with mindless wrath!

Chieftain Grulganiste did not wait for another warning.

With an unexpected agility from the near fourteen-foot ‘woman’, she rammed the saber-tooth tiger and flung her off the bleeding ogre on the ground. The saber-tooth spun in mid-air, bounced off a near-by tree, shot herself using her powerful hind-legs and came at the ogress, her skull-crushing paws extended.

Grulganiste ducked just enough to let the tiger sail over her, then jumped her from behind, grabbed her and with a mighty heave she locked her in her awesome grip. A roar of surprise and madness escaped the saber-tooth as she trashed, leaving long, ugly, and bloody scars on the chieftain, but Ganiste ignored them..

She just squeezed more.

The other ogres picked up their great axes, clubs and swords and moved in.

“NO!”, screeched Ganiste. “STAY YOUR GROUND! NO ONE TOUCHES THE RITUAL GUARDIAN!”

The saber-tooth struggled more, but something snapped and suddenly, Ganiste was no longer grappling a giant tiger, but hugging a little girl!

“Stop, girl.. Please, stop..”

“He trusted you, mother!”, screamed Inshala.

“As should you, girl. If you do not cease this, by the Great Heavens I will beat you until there’s some semblance of sense in that thick skull of yours.”, grated Ganiste.

“You hurt him! And now you hurt me! Why did you do this, mother?”

“I did not do this to him. You must understand this. And neither did my ogres. We revered your father. We do not know who did this, but it was not us..”, scowled the chieftain of the ogres.

“Who? Who did this then?”, screamed the little girl.

“Men. Some men came at him while he slept. They killed him with knives and low honor, ransacked his home and ran east..”


Running foot steps came and two ogres appeared in front of the battered home of old Cathber.

One of ogres was heavily wounded and the other was limping.

“Chieftain..”, grunted the limping one as he slowly lowered his wounded comrade.

“Who did this?”, hissed Grulganiste.

“We are not sure, Chieftain. They were swift and strong. They killed six of us and we didn’t even see them. Only the two of us made it and barely. They looked like orcs. But much bigger. Much stronger. Much.. something.. And there was many of them. Over thirty strong, at least.”

“Where are they headed?”

“East, Chieftain. They were all heading east. They also burned the elf village, Nurturing Heaven, down to the ground.. And they didn’t even bother to ransack it.. Dead elves.. Dead elves every where. They tried to put up a fight, but these.. things, attacked them in the middle of the night, either last night or the one before that, and slaughtered all they could find.”

“Are there any survivors?”

“We do not know, Chieftain. We tried to get near and that is when we got attacked. There were signs of possible survivors though, heading towards Dim Wood.”

Chieftain Grulganiste’s face was black. And with unveiled anger, she turned to one of her other ogres.

“Go to base. Alert everyone. Then bring two platoons here, and six platoons to the elf village to find possible survivors. If there are any, they are to be escorted to the woodsmen villages. The platoons are to station outside their villages to make sure these beasts do them no harm. I detest the woodsmen, but I shall not bring my people blame for their deaths.”

“Yes, Chieftain.”

“Also, send more couriers to the dwarves and the human town to carry this news and what we are doing about it. We do not need any misunderstanding. Let all my ogres carry white flags on their arms and on poles on their backs.”

“What shall we do about the humans that slew the old Ritual Guardian?”

“Nothing. This is a human matter and we can not interfere. Anything we do other than what we have already done will only complicate things. As for the beasts—”

“—I shall hunt them down. I shall hunt them down and rip them apart.. Then I shall go after these humans as well.. and gnaw their bones!”, hissed Inshala.

“Your anger is understandable, but misplaced, girl. You cannot do either of those, because you are not ready. Actions done in wrath, never ends well..”, replied Ganiste quite sternly.

“You will either move, mother Ganiste, or I shall move over you.”, hissed Inshala and there was none of the sweet little girl that the ogress chieftain new. There, standing before her was something else. Certainly human. But not all the way and Ganiste knew not what and she was suddenly..

..afraid!

Yes, it was possible if she stood her ground and tried her brute force, her shamanistic skills, along with what ogre guards she had here, she could stop her.. but that was just it.

She wasn’t sure and she was not keen on finding out.

She had her own people to care, and a funeral to burry.

“At least bid your farewell and say your goodbyes to your father, girl. He deserved that much of you, for truly, he loved you.”, she whispered sharply at the little girl.

“I shall bid him farewell, mother, but i shall never say goodbye to him. He shall live with me, always..”, she replied hoarsely, turned around and went to the, now quite shriveled body, wrapped tightly in white, funeral cloth, placed upon a flimsily and hastily prepared pier. 

Inshala knelt down next to the pier, reached out and tenderly touched her father’s wrapped face. And with blurry eyes, she spoke.

“I should have been here, with you, Father. You were, when I needed you and I was not. I shall carry this blame until the day I perish and join you. There, I shall ask your forgiveness. Now, I must go. I know you would have me stay. But I can’t. Not anymore. I could be a little girl as long as you were here. Now the little girl is over. I have showed kindness and got only hurt in return. I shall no longer show, what is not given freely. I shall only reap what is sown.. I shall no longer be the little girl, but be the harvester.. For this, I shall beg your forgiveness as well.. I shall bid you farewell, Father, but no goodbyes, for I shall not keep you waiting for long.”, Inshala said, softly kissed the old man’s forehead and sobbed.

For long moments, she wept, lost and broken.

When she rose, her face was wet and pinched, but the little girl was indeed gone.

What stood there was only inhuman determination and wrath.

She raised her head, faced the ogress and looked her in the eyes..

“Call upon the woodsmen. And the elves. Call the dwarves and the humans, mother Ganiste. My father deserves a proper funeral. He helped those who lived in his forest. Should they have honor, they shall come. Tell them also, I shall not turn a blind eye to those who do not..

Chieftain Grulganiste just stared at the skinny little girl.. No.. the ‘something’, standing like some cold, unreachable being trapped inside the body of the little girl and she felt her own heart tremble.

“I shall send word to all, and more, Ritual Guardian.”, she promised solemnly. “Please.. do not make decisions with anger. Your father—”, she began.

“—is dead.”, finished the little girl, harshly.

“But I am not.”, said Ganiste and for a moment, a kind and tender shadow cast upon her face. “Your father was a dear, dear man for me. And he was not the only one who loved and cared for you. Please, remember that. Remember, also, do not do things which you will regret.”

“Worry not for me, mother Ganiste. I go where I belong now.. As for regret..”, she said, then looked down at the sad form of her father. “I am regret!.. And I bid you, goodbye.”

“What are your intensions, Inshala?”

“I intend to wash the green off this forest with red..”, she hissed.

And just like that, she was gone.

In the form of her majestic saber-tooth, and a groaning roar, she disappeared into the trees.

✱ ✱ ✱

In the depths of Ritual Forest, the little girl raised her hands into the air. And called upon the old and the ancient, and called she upon a debt.. 

The sky darkened as dreary grays gathered. A long streak of lightning arced from one horizon to the other as though heralding the doom of the living.

In deep soft tenor, she sang, a long lost ritual, calling one horror, to judge another..

 

line-sdw-04up

Who rides there so late through the night dark and drear?
The father it is, with his infant so dear;
He holdeth the boy tightly clasp’d in his arm,
He holdeth him safely, he keepeth him warm.

”My son, wherefore seek’s thou thy face thus to hide?”
”Look, father, the Erl-King is close by our side!
Dost see not the Erl-King, with crown and with train?”
”My son, ‘tis the mist rising over the plain.”

”Oh come, thou dear infant! oh come thou with me!
Full many a game I will play there with thee;
On my strand, lovely flowers their blossoms unfold,
My mother shall grace thee with garments of gold.”

”My father, my father, and dost thou not hear
The words that the Erl-King now breathes in mine ear?”
”Be calm, dearest child, ‘tis thy fancy deceives;
’Tis the sad wind that sighs through the withering leaves.”

”Wilt go, then, dear infant, wilt go with me there?
My daughters shall tend thee with sisterly care;
My daughters by night their glad festival keep,
They’ll dance thee, and rock thee, and sing thee to sleep.”

”My father, my father, and dost thou not see,
How the Erl-King his daughters has brought here for me?”
”My darling, my darling, I see it aright,
’Tis the agèd gray willows deceiving thy sight.”

”I love thee, I’m charm’d by thy beauty, dear boy!
And if thou’rt unwilling, then force I’ll employ.”
”My father, my father, he seizes me fast,
Full sorely the Erl-King has hurt me at last.”

The father now gallops, with terror half wild,
He grasps in his arms the poor shuddering child;
He reaches his court-yard with toil and with dread,—
The child in his arms finds he motionless, dead.

line-sdw-04up

 

“Erl-King, I summon thee!”, she shouted and the skies thundered in reply.

“A depth you owe, from Father to daughter, passed..”, and the dirty clouds churned.

“Once upon a task were you called..”, she hissed, and the trees of Ritual Forest shuddered.

“To slay, to burn and to smother..”, she cried and the peoples of Dim Woods suddenly ran in unadulterated fear.

“To crack, to crush and to grind..”, she whispered and the ogres of Ogre’s Foot fell on their knees and howled.

“To chase, to drive and to hunt..”, she screamed and the dwarves of Elder Hills and Scowling Hills froze, as dread washed over thirty thousand souls.

“To cut, to stab and to maim..”, she cried and the denizens of Serenity Home fell flat, their faces pale, their eyes as ovals..

“For a depth you owe, from Father to daughter, passed..”, she cast and the lightnings crashed, splitting trees, tearing the earth, and the fey creatures of Gull’s Perch turned north, their faces drawn in horror.

“Erl-King, I summon thee!”

“And Erl-King, thrice said and done..”

 

“Thus I have been summoned.. by a mortal. Bold. And foolish.. I knew, should I wait but a millennia, some naïve would eventually call, and pit his will against mine. I must admit, crushing the dim-witted is a tad demeaning but, I shall be set free on the mortal coil, and unrestrained..”

..said the giant of a man in deep, melodious, echoing voice.

 

“It is I, who has summoned you, Erl-King, to call you upon a task left unfulfilled.”, very nearly moaned Inshala, for the great figure’s presence was not immense in terms of physics, but his spiritual presence was vast and beyond!

Tears filled her eyes and she shut them tightly, focused on one thing, and one thing alone; her Father, and how small he lay on his pier.

 

“This truly is a sad day.”, mused the Erl-King. “I have thus been called to task by a.. little girl! No matter, no matter.. Crush fast and be done, I suppose.”

“I am Inshala Frostmane Bolgrig, and I am the daughter of Master Cathber Gwet’chen Bolgrig, whom you owe a debt of honor for the failure of a task given!”, said Inshala, through her clenched teeth.

“Owe a debt of honor.. Failure of a task given.”, murmured the Erl-King. “Very big words for a very little girl. And what task is this, you dare claim the Erl-King has failed?”

“Many centuries ago, he and his, summoned you to lay down waste Themalsar. YOU FAILED! For Themalsar endures..”, said Inshala harshly.

“You dare afflict a failure upon me? You? A sniveling little—”, thundered the Erl-King and suddenly fell silent, staring at the little girl with an incredulous expression on his face. “—fey? How is this possible? Only the Queens of the fey may call me, the Erl-King, to task.. or their greatest of vassals. How is it that you could summon me, little fey girl?”

“I.. I am fey?”, faltered Inshala and opened her eyes.. a something she probably shouldn’t have done.. and saw the Erl-King!

 

The figure standing before her was some eighteen, or possibly twenty feet tall and had massive arms and shoulders. He wore a hideous, masked helmet with great, horned antlers, shoulder pads, some kind of strange plate armor that seemed like it was forged from blue-brown metal down to his waist and wore dark, blue-black leather trousers and heavy high boots. An old, patchy fur cloak hung over one shoulder, revealing the two-foot-long pommel of a cruel-looking, slightly curved and jagged-edged great sword that could probably cut an ogre in two with a mere nudge.

The little girl just ogled at him, her eyes wide open.

 

“Like what you see, then?”, smirked the Erl-King as he pulled off his helmet, letting loose a main of long, slightly curling, dark hair and displaying a, not-quiet symmetrical face that was both ugly and somehow handsome.. in a rugged way.

“You look awesome, sir!”, spluttered the little girl.

“Well, now. I can’t remember the last time anyone, or anything for that matter, ever complemented me. This is rather unprecedented.. in a pleasant way.”, smiled down the hideous king.

“I can not imagine why they wouldn’t, sir. You are pretty!”, said Inshala in an awed voice.

“Pretty, am I?”, replied the Erl-King, quite surprised. “You truly must be young and alone.”

“I am alone, but I am sixteen years of age!”, replied the little girl like she was saying sixteen hundred!

“Aaahh..”, smiled the Erl-King. “The burden of all those sixteen years must be weighing heavily upon you, then.”

“They are.”, said Inshala solemnly. “But not relevant to your debt, Erl-King. Will you not honor it?”

“Careful, girl.”, growled the massive figure. “I have come to liking you. Let’s not besmirch that. Monsters like myself do not take matters of honor lightly.”

“Then you accept your debt?”, pushed the little girl.

“You are a persistent one, aren’t you? Not easily distracted, nor swayed.”, mused the Erl-King.

“I have lost the only thing precious to me, sir. There is nothing left to sway.”, replied Inshala and there was an unexpected quality of savagery in her voice.

“Ahhh.. Wrath! That is something I know. Something I know very well.”, replied the Erl-King. “Very well. What would you have me do to quench your lust for vengeance, little one? Who must die, to ease your pain?”

“Nothing can ease my pain, Erl-King. For nothing can bring back what was taken from me..”, she replied and tears swelled down her small face.

“Nothing, is something you can do on your own, little one. You do not need me for that. And I fear I would make poor company for consolation.”

“I do not want, nor require consolation. I must suffer my folly day and night, and for a lone life.”, she said, her voice trembling.

“A sad way to spend a life, me thinks. But again, you may do that on your own.”

“No, Erl-King. I need you to call upon the Wyld Hunt and avenge your debt!”

 

The Erl-King just stared at the little girl weeping before him.

 

“The Wyld Hunt is not some small favor anyone to just call upon, little girl.”, replied the Erl-King, and a bit harshly.

“Such was your debt to my Father. Eight hundred years and your debt has endured, Erl-King.”

 

For a long moment the massive figure looked at the little girl, Inshala. And when he spoke again, there was no trace of ‘merry’ in his voice.

 

“No, little girl, I owe nothing to your Father. But I do owe a debt unfulfilled, to the mortal who adopted you! And should you truly want me to call the Wyld Hunt, a price must be paid; Join, Hide or Die.. those are the rules of the Wyld Hunt!”

Whether Inshala understood the implications of what the Erl-King said, was not clear. She stood silently, her face tear stricken and on her knees.. But when she spoke, her voice was low and it smoldered.

“I will ‘Join’, then.”

The Erl-King cocked one bushy eye brow at her and said, “No. You may not. Should it come to that, it is possible I could best Yours. But I have no desire to waste my hounds to His slaughter.”

“I do not understand.”, cried Inshala.

“And that is not my prerogative, little one.”, replied the Erl-King, but strangely, not unkindly.

“Then slay me!”, shrieked Inshala. “I choose to ‘Die’..”

“Also, not my prerogative, little one.”, replied the Erl-King.

“I shall not run and ‘Hide’, while the killers of my Father live!”

“And I thought ‘tigers’ always ran and ‘hid’.. before they pounced their prey, little one.”, smiled the Erl-King hideously.

 

A tiny..

“Ow..”

..escaped the small mouth of the little girl.

 

“Now. To the task at hand, then?”, laughed the Erl-King and the trees around them shuddered.

“Creatures. Large and uncouth. Some thirty or more, travel East. They slew the elves of my Father’s forest. They must be punished. And the slayers of my Father, men with knives and low honor, also running East. They must be hunted down and slain. And what they stole from my Father must be returned..”, said Inshala with a vicious voice.

“Recovery expeditions aren’t quite my forte, little one. My hounds may track and run down the uncouth and the men, but recover what was stolen, me thinks this is something you must do.”, replied the Erl-King.

“Very well, sir. Should You and Yours avenge my Sire by slaying the uncouth and these sinful men, I shall relieve You and Yours from the debt and done.”, said Inshala.

“You drive a harsh bargain, little one. Stay close. This shall be a merry chase and mayhap will quench your luster for blood.”

“My lust for blood shall never quench. For the one I cared most and only, is dead. Mortals saw a monster when they came at me. I shall give them monster, hence!”

✱ ✱ ✱

A long, dreadful howl echoed through Ritual Forest. Lightning flickered and streaked down, gorging spades of earth. Trees shuddered and splintered. Beast and buck ran or fell. And men, elf, dwarf or ogre.. far and wide, it did not matter.. felt terror like they had felt only ages and eons ago. Before iron, and before tools.. Before the domestication of land and ox.. This was the kind of fear at its most primitive and primordial level where thought got smothered and left only primal, reptilian instincts..

A fear that left them only two options;

Hide or Die!

And ahead of that howl, was a viscous, giant of a man, some eighteen feet tall, wearing a horned helmet and swinging a massive, jagged-edged great sword, riding a mind-boggling stead that had red, glowing cinders for eyes, a massive rump and powerful legs that ended in long, brutal claws..

 

The Erl-King led.

And the Wyld Hunt followed..

..a dark, gray-black smoke with barely discernable ghosts that resembled horse-sized hounds and the reaped souls of long-forgotten, primordial warriors..

 

And Inshala ran..

..at the center of that inky fog!

 

The savage, uncouth beasts never new what hit them. They were great and strong beasts that resembled orcs. But orcs were to infants, what these creatures were to men. They were powerful in arms and swift in legs and they wielded sharp, brutal implements of war..

..and yet, they died in two’s and four’s!

But never did they flinch nor ran. With inhuman savagery, they attacked the Wyld Hunt even as they died; their flesh torn and gnawed, their bones snapped and shattered, their skulls crushed like shells, and their tendons ripped and shredded..

It was a gruesome sight.

But then..

..thus was the Wyld Hunt!

 

The bloody saber-tooth ravaged the last of the beasts, her furry face red and dripping with blood and Inshala rose to her full height and coughed an echoing roar into the night.

 

“What a merry hunt!”, laughed the Erl-King. “Though a tad short for my taste.”

“These were the beasts.. But not the men!”, growled the saber-tooth.

“No. The men you seek are no more. These beasts have already hunted them down and slain them. I sense foul-play at hand, here.”, replied the Erl-King with distaste.

“NO! MY VENGEANCE HAS NOT BEEN QUENCHED!”, shrieked Inshala.

“You vengeance is not part of the debt, little one.”, reminded the giant figure.

“No. It isn’t. But the death of the men, were!”

 

The Erl-King stared down at the vicious tiger.

 

“That.. is true..”, he finally conceded, but there was the threat of a storm in his voice. “There is, however, nothing I can do to repay that.”

“THIS WAS NOT OUR AGREEMENT, ERL-KING”, shrieked the saber-tooth. “YOU WERE TO SLAY THESE MEN. NOT TO LET OTHERS DO IT FOR YOU!”

“Your mind is muddled, little girl. I do not let others pay my debts, nor do my killings for me. I would have a care, where it came to accusing me..”, spoke the Erl-King in a low and dreadful tone. “Non the less. The men are dead, and the debt remains unfulfilled.. again!”

“Then I shall call upon you one more time, Erl-King when I have found the true culdips!”

“Culdips?”, asked the Erl King, a bit baffled.

“Culpits.. Cultrips.. Cudrils”, stammered Inshala.

“Culprits, perhaps?”, offered the Erl-King.

“Culprits!”, snarled the saber-tooth.

The Erl-King gave a long, suffering sigh. This millennia had turned out to be not only stale and boring, but with pestering, debt-demanding mortals.. and now, a not-quite-mortal-but-fey girl!

He gave the savage saber-tooth girl a long, steady look.

“Very well, little fey-girl. I shall come, once more, when you call and upon having unearthed the true culprits. I shall need a full name to bind this deal..”, he said, breathing from his nostrils.

“Inshala Frostmane Bolgrig.”

“No, girl. That is not your name.. That can not be your name..”, replied the Erl-King, staring into the tigers eyes. “Bolgrig was your attender.. of sorts.. But was he was not your Father, and certainly not your Sire!”

“I do not understand.”, replied Inshala, afraid now.

“No.. No you don’t. In time, perhaps, you shall. It is not my place, however, to learn you that information.”

“Whose place is it, then?”, asked the little girl.

“Again, not my place to learn you that, either. But I believe my work here is quite done. Unless you want me to slaughter the humans to the south, the ogres to the east, dwarves to the west or the.. woodsmen to the north. I sense a great hate you have for them.”

“I desire much misfortune for them, Erl-King. But I shall not spill their blood. Not today. Today, the elves need them..”, whispered Inshala.

“Very well. For the said task we have set, and the afore mentioned conditions, I, the Erl-King and my Wyld Hunt shall come, once more when called by you, Inshala ‘la Fey’ Frostmane..”, declared the Erl-King, turned around, and with one, swift motion, mounted his great beast.

“I fare thee well, young ‘la Fey’. Which by itself is quite unique, for the Wyld Hunt never fares well..”, laughed the gigantic form of the Erl-King, dug his heels into his mount and rode off, the inky black fog of his hounds and lost souls chasing after him.

And in a short, hoarse breath, he was gone.

 

The saber-tooth stared as the ghosts of the Wyld Hunt screeched and faded into the night. She licked her long, foot-long teeth edging down the sides of her maw. Her savage face pinched into a ugly glare and a low, thundering rumble escaped her throat.

“My Father..”, she hissed. “..will always be my Master, Cathber Gwet’chen Bolgrig. Not the beast that sired me..”

✱ ✱ ✱

Broken and bloodied, Inshala prowled the night, seeking something, anything that could curb her blood lust. It seemed the loss of her father had forever killed the former, young, pretty, innocent and frail little girl and left behind a wretched wreck that just couldn’t rid herself off the searing fire boiling her insides.. She ran this way and that, jumped over bush and boulder to no avail.. Her blood just wouldn’t cool off.. 

Which is when she stumbled upon the corpse of a human, lying face down in the dirt.

Inshala slid into a halt.

The man, whoever he was, was a corpse indeed. Dead for possibly half a day over. He wore dark leathers and similarly colored clothes. His head and face were also covered..

..and he was missing an arm.

There were other cuts and gashes on him. Inshala didn’t think the man would have lived, even had he kept his arm..

She also noted a long, bloody trail leading up to the corpse. Apparently, someone had dragged him all the way here, then left him to die, or left him because he had died.

Inshala came to the two natural conclusions; this was one of the lowly men who had slain her father for he smelled, no, he reeked of her father’s blood.. and someone had dragged him. Someone still alive.

A low rumble escaped the saber-tooth and she sniffed the ground.

Yes. There were others —two others. The scents told her that.

Slowly she took a step in their direction. Then another. And soon enough, she was running —dashing, really, at an unprecedented speed.. What would change would not be that they would die.. Only how.

And Inshala did not intent to show any mercy whatsoever, for they had shown none to her father. For her, killing one old man in his sleep, was as low as it got..

✱ ✱ ✱

The saber-tooth ghosted through the forest. The trails were getting cold and she did not want them to be lost. Day and night, she ran until she faltered and could go no further. She didn’t push. It would make a poor hunt if she caught her prey, but failed to kill. That’s how the hunt was; you crouched, you hid, you snuck, and you waited, patiently, and watched. And when the moment was ripe, you struck! For her, stupidity was also a poor excuse for letting the prey escape. And certainly not the way of a true predator. Inshala might be little in size and shape, and perhaps frail in soul, but the saber-tooth was not. And she’d always loved it. The strength, the freedom, the innate savagery and the feeling of being the supreme huntress.. there just was no substitute for it.

She rested and licked the caked blood of the big, uncouth beasts off her face and her great paws. And when she felt ready, she dashed again.. Today promised a good hunt because there was a storm gathering to the east and it looked like a good pour was due.. Rain always made it easier for her on the hunt. It hid her own scent and her steps even more. It did not help her prey, though.

A snarling grin stretch across her maw and her rumble matched that of the incoming storm.

Yes.. a good hunt indeed..

 

Inshala found them.

Huddled around a poor fire were a small crowd.

The fools had actually lit a fire!

Their number was more than she could readily dismiss, but they were cold, wet and blind under the stormy night. The more, the merrier.. They would make a great feast, but she was not here for food. If there was one thing she had learned from her Master, it was eating human flesh drew you insane.. No.. She was not here for food. She was here to kill. And she’d have to act fast. They had horses and sooner or later, the horses would pick up on her scent and panic, warning their masters.. Horses always panicked.. Quite the inconvenience they were. She had to act quickly and decisively. Dash in, kill one, dash out, and circle.. Rinse and repeat.. By the time she’d killed three or four, they would panic and run, because that’s what prey did.. They panicked and they ran, making them easy pickings.

Now only if she could devise a diversion..

Inshala stared up at the pouring storm..

..and her a new smile stretched across her maw.

Yes.. why not turn a simple rain, into a devastating lightning storm?

Inshala shifted and molded down to her little, pretty form. No, she thought. Not pretty.. Her ‘frail’ form!

She raised her arms into the night and chanted;

 

line-sdw-04up

oh, storm, ye great in form
harken me in this maidenform
ye weep and moan when you can be
much greater in sky and sea
bring down your rain and your wrath
upon the fool and the folly rath

line-sdw-04up

 

And as if on cue, the night exploded!

A long, brilliant streak of lightning flickered, followed by a mind jarring boom, and landed very nearly on top of the huddled group..

And the group scattered!

 

“Ow, no..”, whispered Inshala. “..my sweets, no fleeing, no running.. Not yet. You are going to burn and char before you flee..”

 

Another streak of lightning flickered down, sending one of them, a huge, bull of a man, crashing into a tree.

Then another flicker, sending a girl, Inshala thought, panicking into the bush.

And another..

And another..

And another..

 

A midgety little gnome went running into the night, followed by another girl —an elf!

A man in dark cloths was still standing his ground, a sharp, short iron sword in one hand and a knife in the other.. A KNIFE!

This was definitely her query.

And there was a tall one, in plate armor.

“Who wears plate armor in a lightning storm?”, mused Inshala merrily.

She watched as the plate armored one heave and push a dwarf, up on a horse..

What was this? Humans, gnomes, elves, and dwarves? Was the attack on her Master a byzantine plan among the elves, humans, dwarves and gnomes all along? A collective effort?

Perhaps she had acted in haste when she had sent the Erl-King and the Wyld Hunt away.. He had offered to slaughter them all..

No matter, no matter..

She would start the slaughter right here.

But first, she had to kill the dark one. The one with the knives. He still had his wits about him and given enough time, he would rally the others..

She pointed at him..

..and the night raged and sent down another brilliant lightning.

And missed!

Inshala just stared at the smoking patch of earth, where the dark man had just been, then at the man running in another direction.

So she called down lighting upon him once again..

..but the man took a sharp turn and rolled on the ground, and the lightning struck the tree behind him, sending it down in a mess of splinters.

Inshala heard a grunt followed by a low moan.

Yes! The dark, evil man had evaded the lighting, again, but apparently the tree had fallen on him.

Good enough for now.

The one in plates had butt-slapped the horse, and sent the dwarf to safety. Then he stood where he was and called into the night.

“We are not enemy. We are not foe. Ye who brings the lighting and storm, know, we mean no harm..”

“Mean no harm?”, fumed and hissed Inshala. “You can’t do any harm, and begging will not help you. You came into my forest for ill, and ill you shall receive!”

“Nay.”, replied the man.

And fell on his knees.

Then he raised his arms into the night as if in supplication and called;

“Ye, who hast called thus storm upon us, shall look and see into our souls. Should you still see dark and foul, bring more and char us all..”

Inshala gawked at the man..

..and a single beam of light lazily came down from the night sky and pushed the darkness away. It was a bright, golden light. A beautiful light. A light that bespoke of High Heavens and Angels beyond..

And she noted.

The man in plate armor, down on his knees, was no man, but a tall, broad at the shoulders, slim at the waist, long, rust-red-haired young woman.

Inshala’s eyes teared.

She was.. boldly beautiful.

And she was a paladin!

Sent here to end her..

 

“Finally..”, she whispered. “The Heavens have sent their fires to cleanse the demons out of me! I shall be free. I shall belong.. Father, I come..”

 

And just like that, the storm ceased, the rain stopped, and silence settled into the night.

 

The young paladin girl stood rigid, as if petrified, on her knees.

And Inshala curled up into a ball, lay prostrated before her, moaning and crying like a little girl.

 

“Burn me. Please burn me. I want to be free of my demons.. Burn me..”

✱ ✱ ✱

Aager? You alright?”, the huge man asked as he picked up the broken bits of the tree. “You seem peevish.” 

“Peevish?”, rasped the evil man in the dark clothes from under a whole pile of thick branches and a large, splintered tree trunk. “Just how many years did you wait to use that on me, Udoorin Shieldheart?”

“Many.”, smirked the big man and with a mighty heave, he lifted the trunk, giving enough room for the evil one to slip out.

“We have a visitor.”, the big man said with a slightly exaggerated voice.

“I am concussed, Udoorin. Not deaf.. Report!”, the dark man said.

“Bree, Laila, and the midget are back. Still waiting for Lady. I expect she will either get control of that big war horse and turn it around, or hold on to it until she reaches Arashkan, or decide she’s had just about enough and throw herself off the horse and limp all the way back here and make us all suffer for it. As for Lady Moira, I don’t know. She is just sitting there.. well, kneeling actually, with her hands in the air and.. that’s it! She isn’t moving or responding. She’s in a.. I dunno.. ‘catatonic’ state, I suppose, you could say.”, replied the Udoorin guy, pointing somewhere in the night.

“Who is the merry visitor? I suspect he’s responsible for the mess..”, the dark man asked, holding a hand at a tender spot on his forehead.

“She..”, corrected Udoorin.

“What?”

“He is a she.. A pretty one too.. With funny hair..”

“Like we didn’t already have an overabundance of women in this group..”, growled Aager.

“And they all are pretty..”, smirked the big one. Then he lowered his voice. “Please don’t tell Bree, I said that. I still carry her bite mark!”

“Guess I’ll just have to save it until I need a favor.”, replied Aager without even a smile.

“That’s not funny.”, scowled Udoorin.

“What’s the ‘visitor’ doing? Who is watching her?”, asked Aager, totally ignoring the big man’s plea.

“No one, really. She seems as catatonic as Moira. She has prostrated herself at the paladin’s feet and begging her to burn her!”

“What?”

“I know, right? We have all the prettiest girls and all of them are off in the head.”

“And now you owe me two favors.”, said Aager, and this time, he did snort.

Udoorin scowled at him, some more.

“Why’s your armor off?”, Aager asked him as they walked towards the paladin and the newcomer.

“Figured, lightning and metal armor.. You know.. Bad combination.. A bit too late thought.. Got singed pretty good.. It’ll leave a mark.. I hope it doesn’t leave a mark..”, said the big man with a worried expression.

“I am sure all the marks you have already, along with the ones you will get won’t add to your beauty.”

“That was not nice, Aager. I know I am not pretty, but you didn’t really have to hit me in the face with it.”, grumbled Udoorin.

“You never cease to amaze me, Udoorin.. Your priorities are truly mind-staggering.”, replied Aager blandly.

Udoorin’s face darkened even more.

 

Aager gave a perfunctory check on everyone in the group. Bremorel, the human girl, seemed a tad wild-eyed. She had rekindled the fire and was now holding her big bow in her hand. The bow was cocked and almost half drawn and she stood with her back to a tree, facing the newcomer. She also entertained an ugly shiner on her left upper cheek.

Gnine, the troublesome little gnome was whispering something while gesticulating rapidly at the half-elf girl standing next to him, who was also holding her bow in one hand with an arrow ready on the string.

“Well.. At least two people here are paying attention.”, scowled Aager.

Then he called to the half-elf girl.

“Ranger Laila. Go and track down the horse, and bring the Temple Guardian back, if you will, please.”

“Why me?”, Laila asked.

Aager did not reply. He just stared at her.

Laila also scowled at him, then took off into the night.

It seemed Aager wanted to make sure everyone around him was somehow scowling at him.. Or at least a few of them should be, at any given time..

He silently approached the paladin girl, Lady Moira, who stood unmoving on her knees and with her hands in the air, just as Udoorin had described.

And then he saw the ‘visitor’.. The person responsible for very nearly dismantling the whole lot of them, in under a few short moments.

To be honest about it, she could have, had she not stopped, and that made the man in the dark clothes wonder.. They certainly hadn’t been able to do anything to her. She had literally played with them like a cat would game with a mouse.

Why had she attacked them in the first place, and then stopped her assault when she was almost winning? And who was she?

All pertinent questions.

But the girl.. Aager couldn’t really make out if she was pretty or not, as young Udoorin had claimed.. Not that it mattered, nor that he cared. She did have ‘funny’ hair though. Tightly wrapped and braided on both sides of her head like some kind of cones.. Aager did not question the demented mentality in that. Girls did all sorts of strange things with their hair.. among other things.. He just nodded, when the occasion arouse and moved along..

The girl had knelt face in the dirt, covering and moaning in unmitigated terror;

“Burn me..”

“Please burn me..”

“Free of my demons..”

“Please burn me..

 

Aager wasn’t one for emotions, let alone for the subtler ones like ‘sympathy’ or ‘compassion’.. If someone asked him what they were, he’d probably just stare at him blankly.

But something about this girl nudged at him.

Without knowing why he took a few steps back.

“Udoorin.”, he called.

“What?”, replied the big man.

“Put your armor back on.”

“Why?”, asked Udoorin.

“Because I said so?”, growled Aager.

Udoorin grumbled some, looked up at the night sky as if checking for signs of new lightnings, then put his armor back on.

“Now what?”, he said as he approached Aager.

“Now go and pick the girl up.”

“Why?”

“We need to question her and we can’t do that while she is doing.. whatever it is she is doing now..”, replied Aager.

“I am not touching her.”, said Udoorin hastily.

Aager stared at him.

“You know what she did, man. Not to mention, you don’t just go and touch a girl. That is just rude.. and not right..”, Udoorin defended himself.

“When did I ever give you the impression I cared for any of that, young Udoorin?”, fumed the dark man. “You can either do what needs to be done, or go back to town and explain yourself to your father.”

“That’s way out of line, Aager.”, growled Udoorin.

“We are not out here for a polite stroll, young man. We are here to do the ‘dirty work’, so the rest of the people can sleep without a care. You volunteered to come. You wanted to come.. This is the part of the job that needs to be done; we interrogate prisoners and that is exactly what she is now. She is Lady Moira’s prisoner. And since she is otherwise busy —or incapacitated, that duty falls on us!”, replied Aager and he seemed to bite each word before he spat them out.

Young Udoorin’s back stiffened. But he still gave Aager a very nasty stare.

Then slowly, he came at the girl still prostrating before Moira.

“Umm.. ‘cuse me.. lady.. But we need to ask you some questions. Are you unwell? Perhaps you need some help. You really should get off the ground.. It’s wet, cold, and probably muddy..”, he stammered, then reached down and tried to pick the girl up.

“Don’t touch me!”, hissed the girl and bit his hand!

And with unexpected haste, she skipped once, twice and was very nearly a dozen feet away, crouched on the ground, showing all her teeth at the big man.

“Crap!”, swore the big man. “Why do girls keep biting me, dammit.. I can’t be that tasty!”

Then he turned and slowly approached her again with his hands open while making soothing sounds.

The girl hissed at him, some more..

“I think that will do, young man. You should be ashamed of yourself, touching a girl without her permission. You have shamed your father..”, snarled a voice in the dark, and heavy footsteps was heard. Then, a heavy set she-dwarf appeared, and there no mistaking about the scowl she had on her face.

“Lady Magella..”, stammered Udoorin. “I.. was merely..”

“You were merely what, Udoorin Shieldheart? Abusing an already traumatized little girl? Look at her.. It’s clear she’s had some rough time.”, she snarled again.

“I.. You got me all wrong.. I was just..”, spluttered the big man, trying to explain himself.

“Go. Just go.. Boil some water, cut some wood, peal some potatoes.. Just go and make yourself scarce but useful!”

Udoorin stormed away, fuming..

“This is all your fault, Aager.”, he very nearly spat, as he walked past the dark man.

“No. It’s all yours.. ‘Own’ your folies, young man. But I learned what I needed to, anyway.. For the time being..”, replied Aager calmly.

“You. Girl!”, ordered Lady Magella. “What’s your name and what are you doing here?”

The girl hissed at her as well.

“I am the Temple Guardian of Serenity Home and you will NOT hiss at me like some wild beast.”, spoke Lady and there was a distinct no-nonsense quality to her voice.

And the girl lost all her ferocity.

“You.. you are.. a Temple Guardian?”, she asked with her eyes wide open.

“Yes, I am. And I have twenty some odd years under my belt to prove it!”, Lady replied sternly.

“Have.. have you come to burn me?”, the girl asked.

“Burn you? Now why would you ask such a silly question?”, replied Lady in disgust and a totally offended tone.

“Burn me.. Please..”, the girl said and suddenly prostrated herself, once again..

..and wept..

“Burn me.. Burn me and free this world off me!..”

 

Udoorin, Bremorel, Gnine, and Laila stared at the wretched site before them.

Lady Magella’s eyes teared, for her first assessment of the girl had been correct.. Too correct. The girl was unbelievably traumatized.

Aager only looked at the girl with an unfathomable and barely-contained expression.

He remembered Drashan and his own childhood, not that he’d had much of it. He remembered his mother, whose name he couldn’t even place anymore. Having remembered her, he inevitably recalled his sister. The sister that had been entrusted to him. And then taken from him, sold to some brothel, and burned alive in a horrible, unquenchable fire. He remembered all the vile people he’d cut there. Every single one of them. And he remembered the beatings and the whippings.. and the guillotine..

..and how he came to Serenity Home; secretly broken, hiding in his own traumas, untrusting, very nearly and murderously hateful.

Serenity Home had helped..

..somewhat.

Enough to have suppressed his base hate to everything that had to do with life..

..at least.

It hadn’t been enough that all these children, sans the dwarf, had been entrusted to him..

And now this?

He was never one to truly believe the greatness of the Heavens, but this.. This had been a step gone too far..

He felt like someone was having a great time punning him from the high above!

Then he looked down at the girl.

She seemed young and small, but her form, although somewhat battered, looked quite mature with ‘pleasant to look at’ sized breasts, a slim waist, ‘could use a pound or two more’ body, very dark, ‘funny’ hair (who would bun up their hair like that, anyway?) and a diminutive face, printed with slightly sharp and angular features..

Young Udoorin had been right on one point though; the girl was, indeed, quite pretty.. More so, Aager suspected, if she’d not been in the condition that she was now.

Many questions inevitably crossed his mind. Who was this girl? Again, why had she attacked them and why had she stopped? Why was she hissing and spitting like some pissed-off, feral cat? And why the bloody hell did she beg to be burned?

Then it dawned on him.

Why he had so unexpectedly felt some semblance of sympathy to the girl..

For he had, unwittingly perhaps, found the one person who was worse off than he was.

✱ ✱ ✱

The jarring, panicked whisper of Inshala spiked Aager in the middle of the night.

“Aager Fogstep! I need your help! Quick!”

Aager went from zero to full battle-mode in under two seconds; a shimmering, ghostly blade appeared in one hand and another, an excruciatingly sharp one in the other, to see Inshala missing..

“Where are you? What’s wrong?”, he sent his thoughts back tinted with his own panic.

“I am in Madina’s room. We.. uhhmm.. she said we could hang out together, talk trash and eat bad food and get scolded for doing it in the morning by mom. She said all teens do this but I don’t know why, and neither does she.. Apparently, it’s a ‘thing’!”

Aager frowned and breathed out slowly.

“Okay.”, he said evenly. “What’s the problem?”

“She says there’s this boy and she says she sort of likes him. But she is asking me if she is too much of an ’emo’ and that perhaps if she ‘toned it down a little’, the boy might notice him. I don’t even know what the buggery bum an ’emo’ is!”

Aager cocked an eyebrow even though he was alone and in the dark.

“Buggery bum?”

“Yes. Madina says that’s the new word around here. Would you like to know what the old word was?”

“Uhhmm.. Not really, no..”, replied Aager carefully.

“Good. Because I don’t think I can repeat that to you. But it starts with an ‘F’! Madina said, there’s this Academy of Melshieve, far away, and that they have the best words there.. I am confused. The rules to being an elder sister are complicated and many..”

 

“Huh!”, snorted Aager as he let go of the ghostly blade, causing it to just vanish, and sheathed the other.

 

“What is the urgency?”

“She.. she says she has been watching you and me and thinks I know love and wants me to help her compose a.. uhhmm.. love letter to that boy..”

“Okay.. What seems to be the problem?”

“I can’t think of another single thing that could totally go wrong than this.. I can’t even think why anyone would put love in a letter! You don’t put love in letters. You just give it and dearly hope that person gives it back! Besides, I do not know this boy. All the boys I have known have tried to catch me, called me crooked names, or thrown stones at me. Boys are bad for girls! I don’t know if she really wants this boy as I want you, either. And I don’t even know how to draw words.. This is a buggery bum of a nightmare for me.. Help me? Please?”

 

The cold, sinister-looking man, Aager Fogstep, the Winter Knight, stared blankly at his, now empty bed and at Inshala’s empty bed..

 

“Well, buggery bum, indeed..”, he whispered..

 

Sleep just wasn’t going to happen any time soon that night..

 

 

 

Later.

Much later.

Back in the dark, quite room..

 

Aager lay on his back in hopes of catching a bit of sleep before dawn. Tomorrow, or rather, a few hours later, was going to be a very trying day.

The rot-hearted Tarakadahan had decided to turn the whole thing into a show. Aager would have much preferred the dispute between the old fool and Moira be settled in some quiet, back alley setting.. He wouldn’t have minded even open fighting in the castle corridors. But no.. The idiot had decided to turn it into a parade. In front of the whole Durkahan nobility, no less.

The stupidity of people, baffled and confounded him.

“Very well..”, thought Aager darkly. “You want a show? I shall give you a show.. And I shall remind the whole lot of you just how archaic and foolish you all really are. And that no one really gives a ‘buggery bum’, about your honors, your prides, and your foolish ways.. The world is going down and this is what you still desire? To watch a drama queen in the arena?”

Tomorrow was going to be a harsh awakening for them all. Aager was a pragmatic man. He never went as low as being heinous, but otherwise, he cared little about the way things got done.

And he fully intended to show Durkahan, how things ‘rolled’ in Drashan..

 

“Are you still awake, Aager Fogstep?”, came a whisper from the other bed in the room.

“Yes.. no.. maybe?”, replied Aager.

“You are wroth with me?”, she whimpered.

“Wroth? Why would I be wroth with you?”, he asked.

“I scared you when I woke you the way I did. And I kept you up very nearly all night. Now you are tired and angry.”, she said in a small voice.

 

Aager loved Inshala.

He loved her more than anything he’d loved. Or perhaps, to put it into correct perspective, he loved her more than anything he could have wished to have loved anything, or anyone..

On occasion, though, he loved her more..

Particularly when she became.. ‘smaller’, yet ‘greater’, when she thought she’d hurt him.

Great Heavens, no one cared whether they hurt Aager Fogstep.

Like.. never!

And this girl, his Inshala, cared.. Enough to actually worry and to get worked up about it.

 

“You surprised me, love. That’s all.. Besides, Madina seems to have gotten a certain liking to you. I can’t say, nor do I claim to be knowledgeable about these things, having never truly experienced it, but I heard teens can be insufferable.”

“I am a teen.. I think..”, mumbled Inshala.

“You and I, love, do not qualify for many ‘norms’. We either missed them, or they never applied to our lives..”, shrugged Aager. “When I was a teen, I was too busy trying just to stay alive in the freezing streets of Drashan. Never really had the luxury to throw tantrums, nor write love letters. I am guessing yours wasn’t any better..”

“My poor Aager.”, came the girl’s unhappy voice.

“No, Inshala. I am the richest man in the world. I have the one thing no man, dead or alive, has ever had, nor will ever have.. For, I. Have. You!”, he whispered and he did it without any particular implications nor innuendos. He said it with the voice he used when he was stating the facts. And nothing but the facts..

“You think.. too highly of me..”, came the small, blushed voice of the girl, lying in the next bed.

“No. I think only of you.”, he replied, and he meant it.

Inshala was silent. Aager did not nudge her, nor check her through their bond. If she’d gone to sleep, apparently she needed it.

But just in case she hadn’t, he kept up the conversation, though toned down to just above a whisper.

“Besides, between the two of us, I think we managed a rather decent love letter back there.. It had everything a growing boy needs; Madina’s feelings, the threat of evisceration and defenestration, quite unveiled implications of ‘you better behave yourself’ and a decent description of just what would happen if he ever broke the girl’s heart. I can practically see the boy brimming with happiness. I mean, what could possibly go wrong, there?”

The silence persisted and Aager knew now, she wasn’t asleep. Furthermore, she was worried about something. Something important for her not to have gotten a ‘snort’ out of her with that retelling of the letter they had sat down and written all night long.

Yes, thought Aager, that had definitely merited a snort!

Aager liked Inshala ‘snort’.

His Inshala snorted ‘cute’.

It was so unladylike.

Totally uncontrolled.

Aager couldn’t put his finger on it, but the phrase, ‘freely given’, sounded just about right.

And it always left her face adorably, maturely, and, rather unexpectedly sensually pink and abashed.

 

Funny how it was always the little things in others we cared about that made us adore them even more.

Aager secretly wondered what were his little things that the girl lying in the next bed found ‘adorable’, but he just couldn’t imagine anything. Then he remembered the time they were back in Arashkan, still seeking the infamous rebellion, Gar Thalot in the Tempest Temple where they had all found out how the princess, Lorna, ‘adored’ young Udoorin’s beard.. Really? That scruffy patch of.. Aager stopped there. It didn’t matter what he thought about the boy’s beard, even if it was a scruffy patch. It was what the girl, Lorna, thought that mattered. End of story..

 

“Aager..”, he heard her say, bringing him back from Udoorin and his scruffy beard —of all things!

“I am here..”, he replied.

Then he heard a soft, shuffling noise, and suddenly, her beautiful face was a bare inch away from his and he was very much awake now.

 

“Do.. do I belong?”, she asked tentatively, tenderly, even, as she looked deep into his dark eyes. And in those eyes, Aager saw, everything she had been, everything she was, and everything she would be.. was there. All of it. With all her eternal losses, all her crummy gains, all her vast strengths and her suffered weakness’s in pure, unadulterated nakedness..

Aager looked back at the girl reflecting hers with his, stare for stare.. Inshala, he thought, had truly beautiful eyes..

“You belong.”, replied simply.

Slowly, carefully and tenderly she reaches up and held his face with two, warm and slender hands. For a silent moment, she studied his face, as though looking for something. Aager dearly and desperately hoped she found it.

Quietly, in her soft melodious voice, she spoke. A voice that carried all her losses, her pains, and her desperations, yet her determination and her tenacious will, also.

 

“Then, I am Inshala. And I belong.”

 

 

 

 

line-sdw-04up

i was born
but no one told me why

when i was gone
no one told me where

always chased
always caged
then i learned
the running cannot belong
i rose up
to fall back down
up among the clouds
and back on the ground
and there i found
among the lost and found
dead among
the living
living
among the dead
too lost
to care
careful
not to lose
i held up my
pocket watch
time’s to stop
the times
lost in time
found this time
what i gave freely
cost me drearily
did not know
it would demand so much more
i burned and smoldered
in the depths of fire
buried and frozen
deep in snow
just had to go lower
to rise higher
and just like that
i figured
i am inshala
and i belong

line-sdw-04up


The original Erl-King poem was written in German, by Johann Wolfgang von Goethe, and later composed into a musical by Schubert.

The English version (the one used here) was translated and adapted by Edgar Alfred Bowring..

 

The elfish spell Inshala chants to summon the lightnings down the storm was written by myself. It translates to English as:

 

oh, storm, ye great in form,
harken me in this maidenform.
ye weep and moan when ye can be,
much greater in sky and sea.
bring down your rain and your wrath,
upon the fool and the folly rath.

 

Rath: a strong circular earthen wall forming an enclosure and serving as a fort and residence for a tribal chief.

 

When Inshala says; “But it starts with an ‘F’!”, she is referring to ‘Funked’, as in ‘creeped out’ or ‘frightened’ —a popular phrase used in the Academy at some era and picked up by Seressa Wraiven, who used in on several occasions: Somewhere Bitter In the Darkness (18+), A Shift in Perspective (18+), and Kocakarı Hikayesi (18+). Unfortunately, she (Inshala) is clueless as to what ‘Funked’ means..

 

The elfish song at the end was also written by myself and translates as;

 

i was born
but no one told me why
 
when i was gone
no one told me where
 
always chased
always caged
 
then i learned
the running cannot belong
 
i rose up
to fall back down
 
up among the clouds
and back on the ground
 
and there i found
among the lost & found
 
a heart, dead among
the living
 
to a heart, living
to die
 
too lost
to care
 
but careful
never to lose
 
i held up my
pocket watch
 
time’s to stop
the times
 
lost in time
found this time
 
what i gave freely
cost me dearly
 
yet it would want
so much wont
 
i burned and smoldered
in depths of fire
 
buried and frozen
in debts of my ire
 
had to go lower
to rise higher
 
and just like that
i figured
 
i am inshala
and i belong

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Four)

The Oathbreaker
(Part Three)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Awesome Heist ‘dan
sonra yer alır..

 

İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir.

 

Burada not edilmesi gereken bir nokta varsa, o da Lady Alisia’nın, kendi kıyafetleri arasından küçük Inshala için özellikle seçtiği elbiseye kızcağızın eriyen gözlerle ‘enfes’ ifadesini kullandığıdır.

Not edilmesi gereken bir başka husus ise, “Hazır olun. Karkashi geliyor.”, diye içeri giren Aager Fogstep’in, Inshala’yı yeni elbisesiyle gördüğünde çarpılmış bir şekilde yerinde çakılıp kaldığıdır.

Karalar içindeki adam, “Ben.. Ummm..”, demiş ve susup kalmıştı.

Aager, hafif sarhoş olmuş bir şekilde kendisine geldiğinde, Lady Alisia’nın gülümsediğini, anneannenin kıkırdadığını, Moira’nın Inshala’ya ‘bu iş tamamdır’ işareti yaptığını, Maira’nın sırıttığını, Madine’nin ise ona ‘acayip acayip’ baktığını görür.

Aager boğazını temizler.

“Hazır mısınız.. uhh.. Lady Inshala?”, diye afallar biraz.

“Hazırım, Aager Fogstep.”, diye sakin, ağırbaşlı ve ölçülü bir şekilde cevap verir kız.

En azından dışarıdan görünen budur.

Aager zihninde kızın eriyen sesini duyar;

“Çok şirin bi elbise öyle değil miii? Hareket ettiğimde her yerimi okşuyo ama ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İri, çelik adımlar, askeri bir intizamla sahibini, uzun, taş koridor boyunca taşır. Koridorun her iki yanında sıralanmış muhafızlar, duyularıyla algılayamadıkları bir gücün kendilerini itiyormuş hissiyle sırtlarını duvarlara yaslarken, ellerindeki mızrakları ve bellerindeki kılıçların kabzalarını da farkındasız bir tedirginlikle daha sıkı kavrarlar. İri adımları, daha genç bir çift çelik adımlar takip etmektedir ve efendisinin donuk, ölü bakışlarının aksine, gencin suratında acımasız, kin dolu bir ifade vardır..

Çelik adımlar, koridorun sonundaki kapıya vardıklarında bir an dururlar. Adamların ilki aklına bir şey gelmiş gibi önce kapıya, sonra da düşünceli bir ifadeyle boğuk, kör testere gibi bir sesle homurdanır..

“Yabancılar..”

Sesin sahibi uzun bir teyakkuzla olduğu yerde durur. Neden sonra bir omzunu silker ve düşüncelerini ‘an’a geri getirir.

İri, çelik bir yumrukla kapıyı, bu kale, bu şehir ve içinde yaşayan herkes ve her şey; Durkahan benim, der gibi döver..

..ancak kapıyı açan olmaz.

Kapıya cevap veren de olmaz!

Adam ikici defa çalmaz zira ilki ‘nezaketen’ yapılmış bir jestten ibarettir.

Evin efendisi izin almaz, izin de istemez..

İri, çelik yumruğu ile kapının kulpunu kavrar ve sessiz bir hışımda açar kapıyı..

“Lord Tarakadahan Karkashi. Bu odaya izinsiz giriyorsunuz.”, der Lady Alisia oturduğu sandalyeden kalkmadan ve sakin bir sesle.

“Kapını çaldım. Nezaketime karşılık verme zahmetinde bulunmadın.”, diye cevap verir Tarakadahan Karkashi, kör testere gibi hırıltılı sesiyle.

“Cevap vermedim çünkü size cevap verme zorunluğum yok, Karkashi.”, diye soğuk bir sesle karşılık verir Lady Alisia.

Lord Tarakadahan sessiz bir ânı, üstünün gelmiş olmasına rağmen oturduğu yerden kalkmayan kadını süzerek geçirir. Kadının giymiş olduğu kalın deri kayışlar, çelik omuzluk ve göğüslüklerden oluşan örme zincirli zırhını ve oturmuş olduğu açıdan sadece kabzasını görebildiği kılıcı da not eder. Sonra ağır hareketlerle başını ve yüzünün tamamını kaplayan miğferini çıkartır.

Lord Tarakadahan Karkashi, sadece alın ve çene yapısı ile kardeşi Delia Karakash’a benzerlik gösterir. Delia’nın aksine Karkashi’nin saçları omuzlarına kadar uzanmıştır ve yüzünde, alnının saç hizasından alt dudağına kadar çatallanarak inen eski bir yaranın izi görünmektedir. Ancak Karkashi’nin kardeşinden farkı bunlarla sınırlı değildir. Rahmetliyi, gözlerindeki merhametli, sevgi dolu, cömert ve kanaatkar bakışlarından tanıyan Lady Alisia, Karkashi’de o vasıfların hiç birisini göremez.

Lord Tarakadahan Karkashi’nin gözlerinde acımasız, nefret dolu, aç ve uğursuz bir hıyanetin kötürüm parıltısını görür sadece..

“Lady Alisia. Kızınızın ahmaklığına eşlik etmeye mi karar verdiniz? Akılsızca yaptıklarına karşılık yine de onun yaşamasına izin verdim. Bütün çocuklarının yaşamasına izin verdim. Karşılığında sizin bana eşlik etmeniz dışında da herhangi bir şey istemedim. Hürmetimi ve merhametimi bu şekilde mi geri ödeyeceksin?”

“Bir kadını, çocuklarının hayatlarıyla gemlemek ne zamandan beri merhamet oldu? Siz bu teklifle bana geldiğinizde, hürmetin de anlamını bilmediğinizi öğrenmiş oldum.”, diye cevap verir Lady Alisia.

“Belli ki dışarıdan yardım gelmiş size. Kibrinizi buna borçlusunuz. Size teklifimi ilk yaptığımda bu tavrınızı ortaya koyabilmiş olsaydınız, sizi olmasa da saygımı kazanmış olurdunuz. Anlaşılan her ikisini de infaz etmem gerekecek.”, diye sanki kendi kendisiyle konuşuyormuş gibi mırıldanır Karkashi.

“İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir..

Aager sevdiği kızı arkasından takip etmez. Bunun stratejik gerekliliğini bilse de kız ondan plapmatik.. frapnatik.. pragnanik.. off yaa.. “Pragmatik?”.. evet, ondan işte.. olmasını rica eder..

Bu yüzden Aager Fogstep odada değildir.

Aager, koridorda..

..an itibariyle de Lord Tarakadahan Karkashi ve onunla gelen genç şövalyenin hemen arkasındadır!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, Inshala’sından hiç bir korku hissi algılayamaz. Küçük kız, neredeyse katetonik denebilecek bir sükunetle Lord Tarakadahan Karkashi’ye bakar. Kızın kalabalıklardan ve sosyal şeysilerden bu denli korkmasına karşın, tekil anlamda, Durkahan’daki en tehlikeli, acımasız ve ölümcül adamın karşısında ise gözünü bile kırpmayışını Aager ister istemez biraz olsun hayret verici bulur.

“Kuduz hayvanlardan korkmana gerek yok, sevgilimi Aager Fogstep, zira onlar kestirilemezler. Ancak korktuğunu sezerlerse hemen saldırırlar. Bu adamda bir şeyler yanlış. Ama bize burada saldırmayacak çünkü bunun ona hiç bir faydası yok. Bize burada saldırırsa halkını karşısına almış olur. O, halkının kendisinden korkmasını istiyor. Ama onlara ihtiyacı olduğunu da biliyor.”

Aager kızın açıklamasını ‘makul’ bulsa da, yine de kılıç ve hançerini kınlarına sokmaz ve saklandığı karanlıkta sessizce beklemeyi tercih eder. Gerçekte ise ortada bir kan dökülecek ise, Aager bunun burada, dar ve kuytu ortamda gerçekleşmesini tercih eder çünkü kendi silahları kısa kılıç ve hançerlerden oluşuyor olması tam da böyle, hareket ekonomisi vermeyen ortamlar için uygundur. Ve görebildiği kadarıyla genç şövalyede uzun bir kılıç, Karkashi’nin ise belinde ağır, küt döküm bir gürz ve elinde taşıdığı, geniş ortamlarda yıkım getirecek koca bir teber mevcuttur.

Aager içeriden, Inshala’nın “Merhaba, Tata Amca.”, dediğini duyar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager yüzünü buruşturur ve gülmemek için yılların verdiği bütün zihinsel gücünü değerlendirmek zorunda kalır. Lady Alisia’dan kontrolüz bir ‘fırk’lama kaçar ve Aager oturma odasında bekleyen anneanne, Moira ve diğer kızların kıkırtılarını duyar.

“Evin efendisiyle doğru konuş, sürtük!”, diye nefret dolu bir hışımla tıslar Lord Tarakadahan Karkashi’nin arkasında duran genç şövalye.

“Sus Scrofa!..”

..diye Inshala’nın sesi çınlar içeride.

“Hatırladın!”, der Aager mutlu bir şekilde.

“Söylediğin her şeyi diniyorum ama ki..”, diye kızın sevindirik cevabı gelir zihninde.

Lord Tarakadahan’nın tepkisi ise beklenmedik olur. Sağ tokadı bir anda fare kapanı gibi geriye şaklar ve elinin tersiyle genç şövalyenin burnunu kırar!

Bu beklenmedik ‘tokat’ karşısında genç adam geriye tökezler ve yere eğildiğinde ağzından ve burnundan bir anda kan boşalır.

“Hanımlara karşı nasıl konuşman gerektiğini asla öğrenemedin, Klaus —her ne kadar çocukça ve kendini bilmez olsalar da..”, der testere gibi hırıltısıyla.

Gözlerini Lady Alisia ve Inshala’dan ayırmadan ekler.

“Temizle suratını. Halıyı pisletiyorsun.. Şimdi.. Dikkatimi çekmeyi başardınız, Lady’im. Kimdir bu genç bayan?”

“Bu, Karkashi, Lady Inshala Frostmane Hooman ve kendisi Lady Moira’nın resmi kız kardeşi, ve benim de kızım olur.”, diye cevap verir Alisia.

Karkashi’nin tek kaşı kalkar ancak hayrete dair bunun dışında başka herhangi bir ifade belirmez yüzünde.

“Lütfen. Beni aydınlatmanızı bekliyorum, Lady’im.”, diye sabırlı bir tonla bekler.

“Kocam öldükten çok kısa bir süre sonra, kızım Moira bu genç hanımefendiyi kız kardeşi ve ardalı olarak sahiplendi. Tıpkı Delia’nın kızımı ardalı olarak ilam ettiği gibi.. Ve bunu da bir tapınak baş muhafızı, bir şerif ve High Woods Ri’si, Grandaleren’ın kızı, Prenses Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi şahitliğinde notarize ettirdi. Belge burada, çoğaltıldı, ilgili tüm mercilere kaydı geçti ve şehir genelinde de ilam edildi.”, der Alisia ve bunu söylerken yüzünde haşin bir ifade belirir ve eli de kılıcının kabzasına iner.

“Öyle görünüyor ki yokluğumda boş durmamışsın, Alisia. Bu saçmalığı nereden ve nasıl hortladığını bilmiyorum ama adamlarımı zindana tıkmış olman, senin için bile fakir bir davranış.”

“Hayır, Karkashi. Sen artık evin sahibi değilsin ve suçlarının hesabını vereceksin..”, diye tıslar Lady Alisia ve yavaşça kılıcını kınından sıyırır.

“Lady Alisia.. Lütfen.. Bana kılıç çekerseniz, yetim çocuklarınız aynı zamanda öksüz kalırlar. Onları daha fazla üzmek istemediğinizden eminim.”

“Çocuklarım önce babalarını, sonra da annelerini örnek alacak, ve bizim adımlarımızdan yürüyecekler.. Ve o adımlar, asla senin peşinden olmayacak.”

“Alisia.. Bahsettiğiniz belge her ne ise, evin sahibi tarafından onaylanmadığı sürece geçersizdir. Ne kadar şahit getirseniz de bu gerçek değişmeyecek.. Lady Moira söz konusu ilamı yaptığında daha babasının sorumluluklarını resmi olarak üstlenmemişti. Kardeşimin kalkanı ve kılıcı, uğradığı baskında kaybolmuş olduğu gibi, mühür yüzüğü de çalınmıştı. Dolayısıyla üstündeki isimlere rağmen, belgelerinizin hiç birisinin geçerliliği yok! Size kılıcınızı indirmenizi sağlık veririm. Adamlarıma yaptığınız onursuz muameleyi daha sonra gözden geçireceğiz..”, der Tarakadahan, taş gibi bir ifadeyle.

“Bu mühür yüzüğü mü?”, diye araya girer Inshala gülümseyerek. “Çok güzel bi yüzük. Benim parmaklarım için biraz fazla büyük ama bu da biraz normal, sanırım; benim parmaklarım ince ki!”

Geldiğinden beri Lord Tarakadahan Karkashi’nin yüzünde ilk defa bir ifade belirir;

ŞOK!

Olduğu yerde çakılmış, önce küçük, boynuzlu kıza, sonra da elinde tuttuğu iri yüzüğe bakar.

Karkashi’nin çenesi, sert bir şey çiğniyormuş gibi gerilir ve sağ gözünde farkındasız bir tik atmaya başlar..

..ve sessizce, “Onu nerede buldun, küçük kız?”, diye kör testere sesi hırıldar.

“Senin evinde! Bodrumundaki büyük yuvarlak şeysilerin birisinin içinde gizli bir kutun varmış. Kutunun içinde de bi çok ilginç başka şeyler de vardı Tata amca ama söz, size ait hiç bi şeye dokunulmadı.. Sadece Delia babamıza ait olan bu yüzüğünü, kalkanını ve kılıcını aldık..

..ve bi kucak dolusu da kağıt. Fardashi amca kağıtlara baktı ve içlerinde bi sürü isimlerin olduğunu söyledi, sonra da isimleri toplamak için gitti.”

“Benim evime izinsiz mi girdiniz?”, diye yanan gözlerle kıza bakar.

“Tenkik olarak—”

“—Teknik olarak..”

“Evet, tenkit olarak buradaki kimse senin kasana girmedi ama ki. Siz bunları saklamış olmasaydın naapardık inanın bilmiyorum. Sayende bütün kağıtlara yüzükteki resmi işaretleyebildik.”

Aager ister istemez Inshala’sının anladığı şekliyle lafı çevirmesine biraz hayret eder. Özellikle de kızın bu güne kadar yalanlara gösterdiği tepkileri göz önünde bulundurduğunda. Kardashi’nin az gerisinde sinmiş olan Aager, kızın açıkça bir şekilde yaptıklarını kabul edeceğini düşünürken, kızın ilginç bir şekilde lafı kıvırmasını biraz rahatsız edici bulur. Evet, gerçekte kız yalan söylememiştir. Kızın yaptığı daha ziyade laf cambazlığı ile sınırlıdır ama yine de bu Aager’i rahatsız eder işte!

“Ummm.. Bebeğim?”, diye tereddüt ederek sorar Aager.

“Efendim, sevgilimi.”

“Adama söylediğin şey, çok da doğru değil aslında.”

“Evet. Tata amcaya kelimelerle pusu kurdum ki! Tıpkı senin yaptığın gibi.”

Aager ister istemez bir eliyle yüzünü kapatır ve küçük, saf kızı nasıl bozduğunu düşünür.

“Lord Tarakadahan Karkashi. Sizi eşim ve lordum olan Delia Karakash’ı öldürmek amacıyla pusu kurmak, Delia’nın haklı ardalı olan Lady Moira’ya komplo kurarak hapse attırmak, çocuklarımın hayatlarını tehdit ederek beni hiç istemediğim bir evliliğe zorlamak ve sevgili eşim ve lordum olan Delia’nın öldürülmesinden önce ve sonra gerçekleştirdiğiniz bütün suç ve zulümlerden sorumlu ve suçlu buluyorum. İki gün içerisinde açık mahkemede yargılanacaksın. Gökler yardımcın olsun.. Yüzbaşı Fardashi..”

“Hanımım.”, der yüzbaşı ve yanında, ölü gözlerle amcasını süzen Moira olduğu halde Lady Alisia’nın arkasında belirir.

“Bu adamın üstünden silahlarını ve zırhını alın zira kendisi artık bir şövalye değil, öz kardeşini öldürmüş bir hain ve bundan sonra da böyle anılacak. Sonra da onu, kızımı tıktığı kafese koyun.”, diye kati bir şekilde emreder.

“Beni adi bir suçlu gibi zindana attıramazsın, Alisia.”, diye hırlar Kardashi.

“Sen kızımı o zindana atarken hiç tereddüt göstermemiştin, Karkashi. Dahası, seni adi bir suçlu olarak o zindana koymayacağız.. Seni adi bir hain olarak o zindana tıkacağız.”, diye acımasızca cevap verir Lady Alisia.

“Ben bir paladin’im. İtham ettiğiniz suçlardan yargılanamam.”, der adam taşlaşmış bir ifadeyle.

Buna cevap Inshala’dan gelir.

“Hayır, Tata amca. Senin ne olduğunu bilmiyorum ama sen bir paladin değilsin.”, der kız sakince.

“Sen nereden bilebilirsin? Bir paladin olmanın koşul ve kurallarını bildiğini bile sanmıyorum.”, diye testere sesile hırlar Tarakadahan.

“Bilmiyorum zaten ki..”, diye aynı sükûnetle cevap verir Inshala. “..ama bildiğim bir şey varsa, o da denge!..”

“Denge?”, diye şaşırmış bir ifadeyle iki kaşı da kalkar Karkashi’nin.

“Evet, denge. Lady Moira ablam bir paladin. Onunla ilk karşılaştığımda bunu o kadar açıkça görmüştüm ki, beni ışığıyla yakacağını sanmıştım. Moira ablam o kadar paladin ki, bütün dengemi alt üst ediyor.”, diye açıklar kız.

“Bunun benimle ne ilgisi var?”

“Lütfen bana söyler misiniz, Tata amca, neden şu anda bu oda da tam bir denge var o zaman? Siz içeri girdiğinizden beri Moira ablamı hissedemiyorum!”

“Muhteşem!”, diye ünler Aager, zira Inshala’sının bir druid olarak ‘denge’ sezisini hiç aklına gelmemiştir.

“Ama biraz da üzücü.. İnsanların başka insanlara kötülük yapmak için gösterdikleri çaba, gerçekten üzücü..”, diye cevap verir Inshala.

Tarakadahan Karkashi uzun bir süre yerinde kıpırdaman durur.

Sonra, büyük bir gürültüyle elindeki teberi bırakır.

HAYIR!“, diye kindar bir hışımla çığlar genç şövalye ve belindeki kılıca davranır..

..ve bu hayatında yaptığı son şey olur;

Klaus’un boğazı boydan boya açılır.

Açık kırmızı kan, iç bunaltıcı bir hırıltı eşliğinde saçılır, ve genç şövalye ne olduğunu anlayamadan gözleri kayar..

Aager Fogstep, Karkashi’nin, Klaus diye hitap ettiği adamı yavaşça yere bırakırken,

“Sadece bir defa..”, diye acımasızca mırıldanır..

Karalar içindeki adam, kestiği gencin yerde titreyip, son tepinişlerini ifadesizce seyreder ve odadaki herkese, Drashan ile Durkahan arasındaki farkı da göstermiş olur; Drashan’da sadece ölüm ve kalım vardır, ve ‘onur’ opsiyonel bile değildir..

Aager dipsiz, kara gözlerle yerde titreyen leşi seyreder, sonra başını kaldırır ve ‘Sıra sende. Tercihini yap. Burada, yada başka bir yerde. Benim için fark etmez!’, der gibi Karkashi’ye bakar.

“Lord Tarakadahan. Gürzünüz, kalkanınız, zırhınız ve şövalyelik armanız..”, diye rica eder Yüzbaşı Fardashi ve elinde kalın zincir ve prangalarla Karkashi’ye yaklaşır. Fardashi’nin bu ‘ricası’ üzerine koridorda ne kadar muhafız varsa, mızrak ve kılıçları doğrultulmuş bir şekilde Karkashi’ye dönerler.

Delia’nın ağabeyi bir süre sessizce karalar içindeki adamı süzer ve an itibariyle koşulların kendisi için verimli olmadığına kanaat getirmiş gibi, yavaşça çelik elini kemerine indirir, basit bir sıkma hareketiyle kemerin tokası mandallarından kurtulur ve kemer, taşıdığı gürz ve kemere kopçalanmış şövalyelik arması, ağır bir gürültü eşliğinde yere düşer.

Kardashi başını yerdeki ölü adama çevirir ve dudakları tiksintiyle gerilmiş bir halde onu seyreder.

“Hiç düşünmeden davranmaların hususunda seni defalarca uyarmıştım, oğlum. Bir piç olarak doğdun, bir köpek gibi de öldün..”, diye sessizce mırıldanır.

 

Karkashi acı bir şekilde gülümser.

 

Sonra Lady Alisia’ya bakar, ardından da yanında duran küçük kıza.

“Mahkemede beni suçlayanlarımla yüzleşme talebinde bulunacağım, Lady’im. O güne kadar sevdiklerinize sarılıp onlarla koklaşın ve tanıdıklarınızla helalleşip vedalaşın. Çünkü kızına gösterdiğim merhameti, size göstermeyeceğim.”

 

 


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa; Yaban Domuzu, swine, sow.

Aager, Klaus’u öldürdükten sonra söylediği, “Sadede bir defa..”, ifadesi, bir kaç gün önce, gecenin bir yarısı Durkahan’a yaklaşırken Inshala’nın, “İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”, diye dile getirdiği korkusuna verdiği, ‘söz’ kabilindeki cevabıydı. Aager, Klaus’un Inshala’ya ettiği hakareti ‘bir’ olarak kabul eder ve ona ‘ikinci’ bir şans tanımaz. Klaus kılıcına dokunduğu anda onu öldürür.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

 

Bunu yapmak istediğinden gerçekten emin misin, bebeğim?”, diye sorar Aager.

“Bilmem. Daha önce hiç yapmadığım için bi fikrim yok ki!”, der biraz tedirgin bir şekilde Inshala. “Gelmemi istemiyor musun? İstemiyorsan bu beni biraz üzer ama anlarım da. Beraber aptal olma sözü vermiştik ve ben sözümde durmak istiyorum.”

“Bu yapacağımız şey sadece tehlikeli değil, aynı zaman da yakalanırsak bizi demir kafeslere koyarlar.. önce öldürmezlerse tabii.”

“Ama biz, zaten bize ait olmayan bir şey almayacağız ki. Biz sadece bize ait olup, başkalarının bizden aldığı şeyleri geri alıyor olacağız. En azından Delia babama ait olan şeyleri.. Neden bundan dolayı bizi demir kafeslere koysunlar ama ki?”

“Çünkü Delia babandan o şeyleri izinsiz aldılar ve ona pusu kurup öldürdüler. Bunlar iyi insanlar değiller, Inshala.”

“İnsanları gerçekten anlamıyorum, Aager Fogstep. Kötülük yapmak için verdikleri bunca emeği kafam almıyor.”

“Hepsi kötü değil, bebeğim. Sadece bazıları. Annen iyi bir insana benziyor. Anneannen de. Moira da iyi bir insan. Diğer kız kardeşlerin de. Cümeyt’de iyi bir çocuk. Fey’ler de olduğu gibi. Bazılarımız iyi, bazılarımız kötü..”

“Fey’lerin bu konuda tercih hakları çok daha kısıtlı ama ki. Hangi türden fey olduğumuz, bizim iyi olup olmayacağımızı belirleyebiliyor.”

“Ummm.. Bundan emin misin, bebeğim?”, diye nazikçe sorar Aager ve susar.

Inshala, Aager’in neden bahsettiğini anlaması biraz vakit alır ve anladığında kendisi de susar ve uzun bir süre düşüncelere dalar. Neden sonra mutsuz bir ifadeyle cevap verir.

“Ben.. Ben bilmiyorum, Aager Fogstep. Belki yaşım küçük olduğu için daha kötü değilimdir. Bundan on sene sonra, yüz sene sonra, üç yüz sene sonra ne olacağımı kim bile bilir ki? Belki sana bir şey olur ve ben de çok kızarım ve artık yokluğundan dolayı canım çok yanar da gözlerim döner, sonra da çok kötü şeyler yaparım.. Yada sadece yarım fey olduğum için bozukumdur ki.. Babamı hiç görmedim ve kim olduğunu da bilmiyorum. Bir gün karşılaşırsak neden bana bunu yaptığını sormak isterim. Mab’e sordum bir sefer.. babamın kim olduğunu.. Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade oluştu ve sadece ‘Sonra..’, dedi —bana iş teklifi için yine rüyama geldiğinde. Arada bir uğruyor Mab. Herhalde bulunduğu yerde konuşup muhabbet edecek fazla kimsesi yok ve benimleyken kendisini rahat hissediyor çünkü ondan bir şey istemeyen az kişiden birisiyim. İstediğim zaman da karşılığını fazlasıyla veriyorum.. Geldiğinde çayları ben yapıyorum, abur cuburları da o getiriyor. Sonra Sessiz Ormanımda açık hava sineması izliyoruz.”

Aager, kızın Sessiz Ormanını bilir ancak açık hava sineması nedir bilmez. Kızın korkularını da bildiğini sanır ama bu tahmininde ise ne denli isabetsiz olduğunu anlar..

Aager, şu anda olduğu gibi, kızın konudan konuya atlayarak konuşurken ki haline asla müdahale etmez, onun sözünü kesmez ve araya girmez çünkü böyle anlarda kızın anlatısı her zamankinden bile daha saf, kasıtsız ve katışıksızdır ve onun gerçek iç dünyasını, Gemini ile bağlandığında gördüklerinden çok daha yakıcı bir ayılışla sergiler.

“Bir defasında Titania abla da geldi ziyaretime. Bana Mab’e misilleme olarak geldiğini söyledi ama bence merak ettiği için gelmişti. Ona da çay yaptım.”, der ve kıkırdar. “Sonra yine geldi ama tam o esnada Mab’de oradaydı. İkisinin öylece durmuş birbirlerine attıkları bakışlar fena kızgındı. Sonra ben ikisine de misafirim olduklarını, kurbağalarımı ve ateş böceklerimi korkuttuklarını ve ormanımda ikisine de yetecek kadar yer olduğunu söyledim. İkisi de fena utandılar. Sonra ikisine de çay yaptım ki bu beni biraz uğraştırdı çünkü Titania abla sıcak papatya çayını seviyor, Mab ise fena demli ve acı buzlu çayı tercih ediyor. Titania abla geçen gelişinde eli boş geldiği için bu sefer fırından yeni çıkmış, sıcak mutlu kurabiyeler ve çilek getirmişti. Mab’de vanilyalı dondurma ve kremalı pasta almıştı. Çilekleri kremalı pastanın üstüne yerleştirdim ve servis yaptım, ikisi de pastaya yılana bakar gibi baktılar ama servisi ev sahibi olarak ben yapıtığım için yediler. Sonra da ben ortalarında, üçlü koltuğa oturduk ve Termikatör İki’i seyrettik. Bittiğinde sanıyorum ikisi de filmden fena-çok etkilenmiş olsalar, dünyanın o hale gelmemesi için ortak bir konsül oluşturabileceklerini söylediler ve bu sefer de konsüle başkanlık yapmam için, ikisi de bana iş teklifinde bulundu! Onlara düşünmem ve Aager’ime sormam gerektiğini söyledim. Titania abla bundan pek hoşlanmadı ama nedense Mab çok mutlu oldu.”

Aager ister istemez ‘fırk’lar.

Kızın korkuları gibi, anlatısı da farkındasız bir içtenlikle olduğu kadar, aynı zamanda da komik ve eğlencelidir. Kızın garip, çapraz bir espri anlayışı vardır.. Özellikle içeriğinin monumental anlamda yer sarsıcı ve yaz ile kış kadar da zıt tarafları ‘misafir’ ettiğini düşününce.

Kız, konu komşu ziyaretinden bahseder gibi, krallardan, kraliçelerden, hatta imparatorlardan bile daha güçlü, ‘ilkler’ anlamda, Yaz ve Kış gibi ‘temel’ güçleri hayal dünyasında konuk etmiş ve işin belki de en ilginç yanı, söz konusu ‘hayal aleminin’, gerçeklikten belki de çok daha gerçek olmasıydı!

“Asıl konumuza geri dönersek, yani amcamdan babamıza ait şeyleri geri almanın doğru olup olmadığı sorusuna nasıl çözebileceğimize dair aklıma bir çözüm geldi ama bunun için önce annemden bir şeyler rica etmem gerekecek ki bunun için onu nasıl ikna edebileceğimi düşünmem lazım.

İçeri girme meselesine gelirsek, bu senin bildiğin bir şey zaten ki! Bana da gösterebilirsin. Ve nereye basmam, nerede durmamam, nelerden sakınmam gerektiğini bana söylersin, bende aynını yaparım.”

Aager kızın ‘aynını’ yapacağından hiçbir kuşku duymaz. Sorun, bunun yeterli olup olmadığıdır.

“Güneş’in batmasına bir saatten az var. Bizim güneş doğmadan üç saat önce, gece muhafızlarının en yorgun ve dikkatsiz oldukları zaman girmemiz lazım. Gece yarısı gibi çıkarız yola. İstersen Moira’nın sana verdiği odasında uyu biraz.”, diye önerir Aager kıza.

“Moira ablamın odası çok güzel ama ki! Dışarıdan bakıldığında güçlü, kuvvetli, tuttuğunu koparan, demir dışında elbise giymeyen biri gibi görünüyor ama dolabında bi sürü dantel şeysili, fırfırlı eflatun, açık mavi, lacivet, yeşil ve pembe elbiseleri var. Birkaçını denemem için bana verdi. Çok bayıldım ki. Bazıları içinde yürürken, sanki peşimden küçük pembe bulutlar takip ediyormuş gibi hissettiriyor.”, diye erimiş bir sesle Moira ablasının elbiselerini tarif eder Inshala.

“Duvarlarında da garip, yüzleri ve kollarında resimler boyalı, Moira ablamın ‘Demir Hatun’, dediği poster şeysilerinden asılı. Bana biraz ürkütücü geldi, açıkçası. Ablam istemezsem onları indirebileceğimi söylediği için bende indirdim ama atmadım. Hepsini güzelce rulo yapıp dolabın arkasına sıkıştırdım.”, diye, yüzünde ciddi bir ifadeyle Moira ablasının odasını tarif eder Inshala.

“Sonra bana şifonyer diye çekmeceli daha küçük bir dolap gösterdi. Ama şifon’un ne yediğini söylemedi! İçinde Moira ablama ait iç çamaşırlar vardı! İnsanların içlerine çamaşır giydiklerini bilmiyordum! Bana çok ilginç geldi ve deneyip deneyemeyeceğimi sordum. Önce biraz yadırgadı ama sonra ‘İstersen dene. Benim, senindir.’, dedi. Kenarlarında minik dantel çiçekleri olan—”, diye, yüzü biraz pembeleşmiş bir şekilde Moira ablasının iç çamaşırlarını anlatmaya başlar Inshala.

“—Ummm.. bebeğim..”, der Aager boğazını temizleyerek.

“Efendim, Aager Fogstep.”

“Bana.. Moira ablanın.. uhhm.. iç çamaşırlarını anlatmamanı tercih ederim.”, diye aksi istikamete bakarak cevap verir karalar içindeki adam.

Inshala bir anda yaptığı şeye ayılır ve yüzü pembeden kırmızıya geçer.

“Ben.. ben çok özür dilerim. Moira ablamın odasını bana vermiş olmasından dolayı o kadar heyecanlanmıştım ki, ne dediğime dikkat etmeden konuştum.”, diye inler kız.

“Sorun değil. Hadi git ve biraz uyu. Gece zorlu bir gece olacak.. Ben de yiyecek bir şeyler bulayım.”

“Peki.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle. “Ama önce anneme gidip ondan rica etmem gereken şeyi istemem lazım.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Kesinlikle olmaz!”, diye kaşlarını çatmış, yumruklarını kalçalarına dayamış bir şekilde hışmeder Lady Alisia.

“Ama.. anne.. bu çok önemli..”, diye rezil olmuş bir ifadeyle inler Inshala.

“Yanlış yapıyosun, Fey abla..”, der Cümeyt, kendinden emin bir şekilde. “Gözlerini kocaman açacaksın, kaşlarını bükeceksin, alt dudağını öne çıkaracaksın —bak, işte böyle— ve yapabiliyorsan da ağlayacaksın ama sessizce. Bağırarak ağlarsan yada kendini yerden yere atarsan asla kabul etmezler!”

“Ama.. ama böyle yapınca annemizi kandırmış olmuyor muyuz?”, diye hayretle çocuğa bakar Inshala.

“Hayır olmuyorsunuz!”, diye sesiyle orman yangınları başlatacak bir hararetle kızar Alisia.

“Bak. İşe yaramaya başladı bile.”, der Cümeyt cin gibi parlayan gözlerle.

“Ama.. Sadece kızmasını sağladık ki..”, der Inshala.

“Bu işler böyle olur, Fey abla. Önce kızarlar, sonra sana kızdıkları için üzülürler, sonra da ne istersen yaparlar!”, diye pişkin pişkin sırıtır Cümeyt.

Lady Alisia, hemen önünde gerçekleştirilen utanmaz ‘komployu’ hayretle izler.

“Benden ne istediğinin farkında mısın, Inshala?”, diye tıslar en sonunda.

“E.. evet anne. Bu yüzden sana geldim ama ki. Senin yapman lazım.. Kendi ellerinde.. Yoksa olmaz.”, diye kaşlarını büker, gözlerini kocaman açar ve alt dudağını pörtletir Inshala.

“Bu.. inanılır gibi değil!”, diye ellerini havada sallar kadın.

“Biliyorum, anne. Ama gerekli. Yoksa bütün plan suya düşer. Aager’im bu ifadeyi kullanıyor bazen ama bir planın suya nasıl düşeceğini bilmiyorum. Belki de kağıda yazılı olduğu içindir ve bu yüzden suya düşüyordur. Ama kağıda yazılıysa, neden onu suyun üstünde tuttuğumuz kısmını anlamış değilim. Tutmazsak hiç düşmez ki!”, der Inshala biraz aklı karışmış bir şekilde.

Lady Alisia uzun bir süre sessizce Inshala’ya, sonra Cümeyt’e, sonra da tekrar kıza bakar.

“Tencere-Kapak!”, der en sonunda burnundan soluyarak.. “Öğretmenini doğru seçmişsin, genç bayan.. Öyle olsun bakalım. Seni kırmayacağım ve bu isteğini yapacağım.”

“Bu akşama lazım, anne.”

Kadın tekrar burnundan solur.

“Tamam. Yapacağım, dedim.. Gidin başımdan artık!”, diye yanan gözlerle ikisini de def eder başından.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sana demedim mi? Çantada keklik!”, diye kıkırdar küçük Cümeyt, Fey Ablasının elini tutmuş peşinden sürüklerken.

Inshala, neden kekliklerin bir çantaya tıkıştırıldığını anlamaz. Dahası, ortada ne bir keklik, ne de bir çanta vardır ama bu konuda küçük Cümeyt’e de bir şey sormaz çünkü bunun da muhtemelen şu sosyal şeysilerden biri olduğu kanaatine varır. Planların suya düşmesi gibi..

“Bence harika bir iş çıkardın, Efendi Cümeyt. Tek başıma asla kabul ettirtemezdim ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

 

“Sen bana takıl, Fey Abla. Sana anneleri, anneanneleri ve ablaları nasıl parmaklarında oynatacağının bütün gizli tekniklerini gösterebilirim.”

Inshala ‘fırk’lar.

“Çak, abla!”, der Cümeyt ve elini kaldırır.

Inshala durur bir an..

 

“Nereye?”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ne istediler?”, diye sorar anneanne.

Lady Alisia ona söyler.

Anneanne kıkırdar.

“Neden uğraştırdın ki kızı o kadar? Kabul edeceğin belliydi.”

“Hemen kabul etseydim bir kıymeti olmazdı, anne. İkisi de nasıl bir heyecanla geldiler, görmeliydin.”, der yüzünde mutlu bir ifadeyle Alisia.

“Bu yanını benden almadığını biliyorum, Alisia. Bu tam rahmetli babanın yapacağı bir şeydi.”, diye esefle söylenir anneanne.

“Öyle deme, anne. Buraya ciddi bir hazırlıkla geldiler ve mücadelesini de verdiler.. Anlaşmalı tiyatro gibiydi. Bu şekilde hem her istediklerini alamayacaklarını öğrenmiş, hem ön hazırlığın kıymetini anlamış, hem de zaferin keyfini tatmış oldular.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Yemedin, yani..”

“Lütfen, anne. Sadece Moira’da yedim. Ondan sonra üç tane daha büyüttüm.”, der Alisia gülerek.

“Çok acımasızsın, kızım. Çoook!”, der anneanne..

..ve tekrar kıkırdar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardashi fena halde bozulmuş bir ifadeyle Aager’e, sonra da Inshala’ya bakar. “Lanet olsun be adam, ben bir kanun adamıyım. Senin böyle bir şey yapmana göz yumamam. Dahası, bir de beni planının parçası haline getirerek suç ortağı yapıyor olacaksın. Yetmiyormuş gibi, bu küçük kızı da tehlikeye atacaksın!”

“Sizden her hangi bir suça ortaklık etmenizi istemiyorum, Yüzbaşı Fardashi, çünkü teknik olarak ortada bir suç yok. Bizim yapacağımız şey, bazı eşyaları sahiplerine iade etmek, o kadar.”, der Aager sakince. “O ‘küçük’ kıza gelince; Inshala ömrünü uçsuz bucaksız bir ormanda ve yaşlı bir adam dışında, on altı yaşına kadar tek başına yediğini ya topraktan yolarak yada avlayarak geçirdi. İnan bana iş hayatta kalmaya ve beceriye geldiğinde izcileriniz dahil, bu şehirde o küçük kızın bilgi ve becerilerine sahip ikinci bir kişiyi daha bulabileceğinizi sanmıyorum.”

“Küçük kız konusunda sana inanıyorum, Efendi Aager. Ancak bu yine de bana yanlış geliyor. Bir kişinin evine ondan izinsiz girmek kanunlara aykırı. Aranması gerekiyorsa da, önce arama izni almamız gerekiyor!”, diye burnundan solur Fardashi.

“Yüzbaşı Fardashi.. Lütfen size engel olmayayım.. Siz gidin ve ilgili mercilerden, şehirdeki en güçlü paladin lordunun evine girip arama yapmak istediğinizi, sebeplerinizle açıklayıp ikna etmeye çalışın. Bir şekilde bunu, iyimser bir tahminle önümüzdeki dört sene içerisinde başardığınızı düşünsek bile, niyetinizi şehirde bilmeyen kalmamış olacağını da, sanırım hatırlatmama gerek yok.”

Fardashi’nin suratı kararır.

“Ama illaki kıymetli kanunlarınıza sadık kalmak istiyorsanız, sizin yardımlarınız olmaksızın da bu işi ikimiz yapabiliriz. Ancak böyle yapmamız halinde küçük Inshala’ya bir şey olursa, bu yersiz inadınızı hatırlarsınız diye umuyorum..”, der Aager sessizce.. ve acımasızca..

Fardashi’nin suratı daha da kararır.

“Serenity Home kasabasının sizin gibi bir adamı şerif yardımcısı yaptığına inanamıyorum!”, diye hırlar.

“Size, ‘zorla üstüme yıkılan bir meslekti ve alternatifim giyotindi!’, derken bunu espri olsun diye söylememiştim, Yüzbaşı.. Şimdi. Yardım edecek misiniz, yoksa biz kendi başımıza mı halledeceğiz bu işi ve siz de Lady Alisia’ya, kızını nasıl gecenin bir yarısı, azılı düşmanının evini soymaya müsaade ettiğinizi açıklayacaksınız?”, der Aager sakince..

“Lady Alisia’ya böyle bir şeyi açıklamaya hiç niyetim yok, Efendi Aager. Ancak geri döndüğümüzde, ki dönersek, bu yaptığınızı da, evin hanımefendisini şantaj malzemesi olarak kullanmanızı da konuşacağız.”, der fırtına bulutlarını andıran bir ifadeyle.

Aager uzun bir an yaşı geçmiş yüzbaşıyı, ölü gözlerle süzer.

Konuştuğunda sesi hala yanıltıcı bir şekilde sakin gibidir..

“Hayır, Yüzbaşı.. Böyle bir konuşma olmayacak. Orken’ler Arashkan’ı yerle bir ederken oradaydım.. Orken’ler High Woods’u yakıp Bari Na-ammen’i de yerle bir ederken oradaydım ve kış bittiğinde doğuya, Serenity Home’a gidecekler. Şayet o kasabayı ve ardından da o bölgeyi ele geçirirlerse oyun biter çünkü onları oradan kimse bir daha söküp atamaz. Oraya yerleşip çoğalacaklar ve önümüzdeki yirmi yıl içerisinde ortada bir Vodgar, Koruxan, Palantine, Endless Watch, Durkahan, Solace ve Korduba’s Watch kalmayacak ve Heaven’s Hand, Tranquil ve Dwarwick’de onları birkaç yıl farkla takip edecek. Burada harcadığımız her gün bu sonu hazırlamış oluyoruz ve siz bana izin belgelerinden bahsediyorsunuz.. Dünya yanmak üzere, Yüzbaşı, dolayısıyla sizin ‘konfor anlayışınıza’ uyum sağlayamazsam kusuruma bakmayın, zira sadece krallık değil, insanlığın sonundan bahsediyoruz burada..”, diye sessiz bir ateşle harlar.

Yaşlı adam, yaşına uymayacak bir şekilde haşlanmış olmanın getirdiği bütün ağırlığını hisseder ama daha bir şey diyemeden Inshala ona yanaşır, ayak parmaklarının üstünde durur ve adamcağızın boynuna sarılır!

“Aager’imin kusuruna bakmayın Fardashi Amca. Çok büyük bir sorumluluk altında. Serenity ve çevresindeki insanların onun getireceği yardıma çok ihtiyaçları var. Lütfen.. İhtiyacımız olmasaydı böyle bir şeyi asla sizden istemezdik çünkü siz iyi bir insansınız.”, diye fısıldar yumuşak sesiyle.

Fardashi biraz utanır.

“Sen.. harika bir kızsın.. Nasıl oldu da böyle karanlık bir adamla..”, diye hayretle sorar.

“..Ben onunum, Fardashi Amca. Bunu size ilk söylediğimde, ben de doğruyu söylüyordum. Bizim aramızdaki bağı ölümlülerin ölçüleriyle değerlendirirseniz, bu size de yazık olur, bize de..”, der Inshala sarıldığı adama. “Bu gece bize yardım edecek misiniz? Lütfen edin çünkü Aager’ime bir şey olmasını istemiyorum!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gecenin karanlığında sinmiş bir grup, sessizce işareti beklemektedir. Birden bir baykuş sesi duyulur. Baykuş sanki aynı şeyi tekrarlıyor gibidir; ŞİMDİ! ŞİMDİ! ŞİMDİ!..

“Vakit geldi. Her ne yaparsanız yapın, yakalanmayın. Ve yüzlerinizden o salak kese kağıtlarını da çıkarmayın.”, diye kendi kese kağıdı maskesi altında rezil olmuş bir Yüzbaşı Fardashi, teyit almak için adamlarına döner ve, “Kormack? Sen misin?”, diye sorar.

“Kormak benim, Yüzbaşı, o Tarwick.. İş salaklığa gelince kimse Tarwick’i geçemez, efendim.”, diye boğuk bir ses gelir başında kese kağıtlı bir başka adamdan.

“Hey!”, diye ünler Tarwick kendi kese kağıt maskesinin altından, ama bu maskenin üzerinde karikatürize edilmiş bir surat çizilidir. “Alındım. Ben maskemi sevdim. Siz de bi surat çizmelisin, efendim..”

“Tarwick. Sence neden bu aptal şeyleri kafamıza geçirdik?”, diye kese kağıdının altından boğuk bir seslerle burnundan solur Fardashi.

“Ummm.. Yüzümüz görünmesin diye?”

“Evet, Tarwick. Ama bütün bekçiler arasında bir senin maskende ‘surat’ var. Sence birileri bunu fark etmez mi?”, diye sabırla sorar yüzbaşı.

“Fark etsin. Sonuçta kesekağıdına çizilmiş bi surat. Onlar bizim kim olduğumuzu bilmeyecekler ama hepiniz benim Tarwick olduğumu bileceksiniz.. Önemli olanda bu, öyle değil mi efendim?”, diye sorar Tarwick.

“Yüzbaşı.. Sanırım Bekçi Tarwick ilk defa mantıklı bi şey söyledi.”, der bir başka kese kağıdı!

Yüzbaşının yüzü yine kararır ancak başındaki kese kağıdından dolayı kimse bunu görmez.

En sonunda esefle derin bir nefes verir ve Tarwick’e döner.

“Neyle çizdin onu?”, diye sorar.

“Bununla efendim. Su geçirmez ve suda erimez marker!”

“Ver şunu bana.”, diye hırlar Fardashi ve Tarwick’in elinden kapar markeri ve Kormack’e uzatır.

“Umm.. Ne yapacağım bununla efendim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Kormack, ama onunda ifadesi kese kağıdının altında kaybolur.

“Benim maskeme bir surat çiz.. Çabuk ol! Sonra herkes elden ele dolaştırsın markeri ve yanındaki adama bir surat çizsin!”, diye homurdanır.

Kormack seri hareketlerle yüzbaşının ‘suratını’ çizer ve arkadan boğuk kıkırtılar duyulur..

Aradan beş dakika geçer ve Yüzbaşı Fardashi patlamamak için dişlerini gıcırdatır zira bekçiler aralarında hangi suratı istediklerini tartışmaktadırlar.

Aradan bir beş dakika daha geçtiğinde baykuş,

HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA!

..diye ağlamaklı bir şekilde ötmeye başlamıştır.

“Tamam. Yeter! Sizi ‘suratsız’ reziller!”, diye küfreder yüzbaşı ve elindeki iğreti sopayla Lord Tarakadahan Karkashi’nin evine doğru hücum eder!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

En sonunda!”, diye hırıldar Aager ve gecenin bu abuk saatinde Lord Tarakadahan Karkashi’nin evinin önünde toplanmış, başlarında kese kağıtları, ellerinde iğreti sopalara tutturulmuş pankartlarla “Kahrolsun Karkashi!”, “Zalim Karkashi dışarı, adalet içeri!”, “Çık dışarı Karga Karkashi!”.. diye beceriksiz sloganlar atmaya çalışan ‘isyancıları’ seyreder.

“Karga Karkashi?”, diye ‘fırk’lar Aager.

“Sanırım onu söyleyen Fardashi Amca.”, diye sessizce kıkırdar Inshala. “Aramızda konuşurken ağzımdan kaçtıydı.”

“Kafiyeli olmuş..”, der Aager. “..ve sanırım gösteri başlıyor!”

Lord Tarakadahan Karkashi’nin evi, gerçekte devasa bir malikanedir ve Aager bu kadar gösterişi biraz artılı bulur zira Tarakadahan bir paladindir ve normal şövalyelerden farklı olarak, paladinlerin ‘mazbut’ yeminleri vardır.

Malikanenin örme demir kapıları açılır ve oldukça kalabalık bir muhafız bölüğü dışarı çıkar ve slogan atan ‘isyancıların’ üstüne çullanır..

İsyancılar kaçar!

İsyancılar kaçmaya başlayınca muhafız bölüğü onların peşine takılır ve kısa bir zaman içerisinde iki grup da gözden kaybolur.

Ancak aradan iki dakika bile geçmeden, yolun öbür tarafından bir grup daha isyancı peyda olur ve onlarda başlarında kese kağıtları, ellerinde de iğreti pankartlarla saçma sapan sloganlar atmaya başlarlar.

Kısa bir süre sonra, malikanenin örme kapısında bir grup muhafız birliği daha belirir ve onlar da isyancıların üstüne yüklenirler..

Ancak bu isyancılar da kaçarlar.

Aradan çok kısa bir zaman geçer ve üçüncü bir grup isyancı daha peyda olur ve bir önceki grubun bıraktığı yerden devam ederler!

“Yuh!”, diye ünler Aager. “Fardashi kaç tane bekçi getirdi?”

“Güzellikle rica etmenin faydaları, Aager Fogstep.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala.

“Bu kabul edilebilir bir açıklama. Senin kadar güzel bir kız benden de böyle bir şey rica etse, ben de Karkashi’ye isyan ederdim!”, diye sırıtır Aager.

“Bu hiç komik değil, Aager Fogstep.”, diye fena alınmış bir şekilde kızar Inshala. “Başka kaç tane güzel kız var peşinde ve senden neler rica ediyor bakalım?!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Geri döndüğümüzde Yüzbaşı Fardashi’den özür dilesem iyi olacak.”, diye sessizce mırıldanır Aager. “Bütün itirazlarına rağmen koca malikaneyi boşaltmayı başardı küçük gösterisiyle.”

“Bütün evi arayamayız ama ki.”, der Inshala. “Çok büyük.”

Aager karanlıkta, Lord Tarakadahan’ın çalışma odasında sessizliğe bürünür ve düşünmeye başlar.

“Ne düşünüyorsun, Aager’im?”, diye fısıldar kız adamın zihninde.

“Fısıldamana gerek yok, bebeğim. Böyle konuştuğumuzda kimse bizi duyamaz ki.”

“Başkaları duyar diye fısıldamıyorum ama ki. Senin dikkatini dağıtmamak için fısıldıyorum.”, diye tekrar fısıldayarak cevap verir.

“Aradığımız şeyler bu odada değiller, sanırım. Ben olsam nereye saklardım, onu düşünüyordum.”

“Ama sen kız kardeşine ne kadar kızmış olsan da bence onu gerçekten öldürmezdin ki eşyalarını alıp saklayasın.”, der kız biraz şaşırmış gibi.

“Hiç yardımcı olmuyorsun, bebeğim.”, diye gülümseyerek söylenir Aager.

“Hayvanlar saklamak istedikleri şeyleri genelde toprağa gömerler. Belki de Karkashi amca da toprağa gömmüştür eşyaları.”

“Bu mümkün, ama olası değil.”, der Aager. “Toprağa gömerse birileri gelip onu bulabilir ve bu olursa Karkashi’nin ruhu bile duymaz. Bence onun gibi kontrol hastası bir adam, o kadar önemli şeylerin saklı olduğu yeri de kontrolü altında tutmak ister. Ama bence sen de haklısın, bebeğim.”

“Toprak evin içinde mi yani?”, diye hayretle sorar Inshala.

“Hayır..”, der Aager ve sırıtır. “Ama toprağın altında gömülü oda da; evin kilerinde!”

“Küçük karanlık odalardan hiç hoşlanmıyorum ama ki.”, diye mızmızlanır kız. “Benim tam zıttım gibi.. Büyük, ferah ormanlar —Ritüel Ormanımı özledim. Burada annem, anneannem, Moira ablam, Cüneyt, Maira, Madine ve Fardashi Amca var ama.. yine de özledim işte..”

“İşimiz bittiğinde geri döneceğiz, bebeğim, söz.”

“Ama Moira ablamın bana verdiği ‘ardal’ şeysi hala bende.. Ya gitmeme izin vermezlerse?.. Ya kalıp bütün işleri benim yapmam gerektiğini söylerlerse? O zaman ne olacak ama ki?”

“Tarakadahan’la olan işimizi bitirince her şey biraz rahatlayacaktır. Sen de istersen bir başkasını ardalın yaparsın yada Moira’ya geri verirsin.. Merak etme, güzelim.”

“Bana ‘güzelim’, dedin!”, diye hayretle ünler kız.

“Çünkü öylesin,”, der Aager ciddi bir şekilde.

“Bebeğin değil miyim artık?”, diye sorar kız biraz üzgün, biraz da mutlu bir şekilde.

“Sen her zaman bebeğim olacaksın, güzelim.”, diye gülümser Aager.

“Benim.. kafam karıştı, Aager Fogstep. Kaç tane şeyin olacağım?”

“Olabildiğince çok!”, der Aager. “Ama şimdi gidip kileri bulalım.”

“Bir gün oturup, bana ‘olabildiğince çok’larını anlatman gerekecek, Aager Fogstep. Yoksa bana bunlardan biriyle seslenir ve ben de bilmezsen, dönüp bakmaya bilirim ve bu da seni üzer, sanırım ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, dur!”, diye tıslar Inshala.

Aager bir ayağı havada olduğu halde kıpırdamadan durur. “Ne oldu? Bir şey mi duydun?”, diye sessizce fısıldar.

“Hayır. Ama bir şey hissediyorum. Karanlık bir şey.. Odanın içinde ve sanırım birçok yerinde..”, diye acil hissi veren bir sesle cevap verir kız. “İki adım geriye gel, lütfen.”

Aager tereddüt etmeden iki adım geri atar.

“Görebiliyor musun?”, diye sorar kıza.

“Hayır. Sadece hissediyorum. Kötü bi şey bu. Can yakmak ve kurutup öldürmek için yapılmış bir çeşit muhafaza büyüsü, sanırım. Kim evinin kilerinde böyle fena bi büyü koyar ki yaa? Bu büyü çok acımasız!”

“Çalınmasını istemediği şeyleri saklamak isteyen biri —belli ki.. Paladinlerin böyle büyüler yapabildiğini bilmiyordum.”

“Yapamazlar zaten ki. En azından benim bildiğim kadarıyla. Onların inançlarına aykırı. Hele böylesi fena olan bir büyü.. Belki bir büyücüye yaptırmıştır.”, der Inshala ama sesindeki ton, kendisinin de buna pek inanmadığı izlenimini vermektedir.

“Başkasına yaptırmış olsa bile, potansiyel bir soygunu önlemek yada hırsızı etkisiz hale getirmek için yapılmış olması gerekirdi. Yakmak yada kurutup öldürmek için değil.”, diye tiksintiyle hırıldar Aager.

“Aralarda çok küçük boşluklar sezinliyorum. Sanıyorum geçebilirim.”, der kız.

“Hayır!”, diye kati bir sesle fısıldar Aager. “Kesinlikle olmaz. Bu çok tehlikeli.”

“Ahh, Aager Fogstep. Bunun çok tehlikeli olduğunu bilmediğimi mi düşünüyorsun?”, der kız ve Aager’e döner.

“Inshala..”, diye itiraz etmeye çalışır karalar içindeki adam.

“Beni sevdiğin için tehlikeye atlamamı istemiyorsun. Bu.. çok güzel bir duygu. İnan bana.. Ama sevgin kadar saygına.. ve güvenine de ihtiyacım var ama ki!”

Aager sessiz bir dakika boyunca kendi yüzünü seyreden kıza bakar.

Sonra derin, esef dolu bir nefes verir.

“Öyle olsun bakalım, genç, güzel, sevgilimi bebeğim..”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur. “Ama sana bir şey olursa döndüğümüzde seni fena haşlayacağımı bilmeni isterim.”

Inshala kıkırdar..

..ve bir anda kızın durduğu yerde küçük, pofuduk kuyruklu bir sincap belirir..

Sincap.. bir kaç dakika boyunca hummalı bir evhamla ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, tüleri kuyruğunu temizler!

“Umm.. bebeğim?”, der Aager imalı bir tonla.

“Efendim, Aager’im.”, diye cevap gelir kızdan.

“Büyülü tuzaklı oda?”, diye nazikçe hatırlatır Aager kıza.

Sincap olduğu yerde donakalır ve kızıl-kahve tüylerine rağmen utancından kıpkırmızı olmuş izlenimini verir.

“Ben.. özür dilerim.. Tüy bakımı çok önemli.. Yapmayınca pireler musallat oluyor ama ki!”, diye küçük bir sesle cevap verir, sonra karanlık, büyülü tuzaklı kilere girer..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sanırım bi şey buldum..”, diye Inshala’nın kendisini göremese de sesini duyar zihninde Aager.

“Nasıl bir şey?”, diye sorar karalar içindeki adam.

“Umm.. Burada çok kocaman yuvarlak, fıçı gibi bi şey var. İçine girdim.. Diğerlerinin içlerinde insanların içtiği, kötü kokulu şeysiden var ama bunun içi tamamen boş ve kuru.. Sanırım kandırmaca bir fıçı bu çünkü bunun içi sadece biraz küf kokuyor o kadar. Ve sanırım birisi arada bir girmiş bunun içine. Fıçının zemini tozlu ama tozun içindeki ayak izlerini görebiliyorum.”, diye bulunduğu yeri tarif eder Inshala.

“Oralarda bir yerde, muhtemelen en arkada gizli kapı gibi bir şey olmalı. Kapıyı açmak için de bir yerlerde kol, düğme yada benzer bir mekanizma olmalı. Onu bulmalısın, bebeğim..”

“Buldum ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

“Nasıl yani?”

“Büyülü tuzaklar ve muhafazalardan sonra, gizli kapıyı açmak için menakizmayı saklama ihtiyacı duymamışlar sanırım.”, der kız.

“—Mekanizmayı..”

“Evet. Ondan işte..”

“Nasıl bir şey? Neye benziyor?”

“Umm.. yan yana ve alt alta duran küçük, kutu gibi taşlar var fıçının en arkasındaki iç duvarında.. Taşların üzerlerinde de şekilli bir şeyler var.”

“Hmm.. tarif edebilir misin, peki?”

“Birinci taşın üstünde düz, ayakta duran bi çizgi var. İkincisindeki çizgi soldan sağa doğru gidiyor, sonra aşağı dönüyor, sonra sola gidiyor, oradan tekrar aşağı gidiyor ve sonra da tekrar soldan sağa gidiyor!”, diye ilginç bir şekilde oldukça temiz bir tarif yapar kız.

“Üçüncü taş ise.. umm. üçüncü taşı tarif etmek istemiyorum!”, diye rahatsız olmuş izlenimi veren, kısık bir tonla geçiştirmeye çalışır Inshala.

“Niye? Neye benziyor?”

“Ummm.. üstüne oturduğumuz şeye!”, der cılız bir sesle.

“Pek anlayamadım. Tabureye mi benziyor?”

“Hayır. Üstüne oturduğumuz şeye!”, diye tekrarlar Inshala.

“Sandalye?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager.

“Hayır ama yaaa..ÜSTÜNE OTURDUĞUMUZ ŞEYE, diyorum ama ki!”, diye inler kız.

Aager kaşlarını çatar ve düşünmeye başlar. Üstüne oturduğumuz şey..

“Özür dilerim, güzelim ama çıkaramadım.”, diye itiraf eder en sonunda.

Kızdan bir an hiçbir cevap gelmez.

Geldiğinde ise bu fevkalade küçük ve utanmış bir sesle olur.

“Nopoya benziyo!”

“Nopo?”

“Evet, nopo..”

Aager kendisini, sınıfın geri zekalısı gibi hisseder..

..ve en sonunda ayılır!

Kızın ‘öpmek’ kelimesini utandığı için ‘nöpmek’, diye kullandığını hatırlar.

“Aaaa.. Sanırım anladım..”, der en sonunda ve gülmemek için var gücünü kullanır.

“Sana çok kızdım, Aager Fogstep. Bana güldüğünü ta buradan hissedebiliyorum ki!”, diye hışmeder kız.

“Ben.. ben özür dilerim, Inshala.. Bu sadece.. beni biraz şaşırttın, o kadar..”, diye eli ağzında, gözlerini sımsıkı kapamış bir şekilde cevap verir Aager.

Inshala, karalar içindeki adama doğru ‘hıf’lar.

Sonra da diğer taşları tarif eder.

Kız tarifleri bitirdiğinde Aager bunun bir çeşit rakam kombinasyonlu kasa olduğunu düşünür. Genç hırsız, böyle şeylerden hayal meyal bahsedildiğini duymuş gibidir ama daha önce hiç karşılaşmamıştır ve karşılaşan biriyle de tanışmamıştır. Bu tür güvenlik kasaları hakkında sahip olduğu fakir bilgiler, bu tür kasaların fevkalade dayanıklı oldukları, ilgili kombinasyonu bilmeyenin, kasanın içindekilere ulaşma ihtimalinin sıfır kadar düşük olduğunu, ve kasanın yerleştirildiği duvarla beraber götürülmediği sürece de çalınamayacağıdır —ki kasanın bu şekilde götürülmesi, içindekilere hala ulaşılamayacağı gerçeğini ortadan kaldırmayacağıdır..

“Taşlardan dört tanesi yeni gibi sanki!”, diye birden ünler Inshala. “Şimdi fark ettim.”

“Nasıl, yeni gibi?”

“Diğerleri tozlu. Dört tanesinde çok daha az toz var!”

“Bu iyi işte. Dört kombinasyonlu bir şifre!”, diye ünler Aager.

“Dört konbinam soslu şifre nedir?”, diye sorar kız.

“Bu, ancak doğru sıralamaya göre o ‘yeni’ taşlara basıldığında gizli kapının açılacağı, demek..”

“Ama bu 5,040 farklı sıralama eder ki!”, diye bir anda söyleyi verir Inshala.

“Ne?”, der Aager hayretle.

“5,040 sıralama.. Bunların hepsini denememiz günlerce sürer.. ki bu da tekrar olmazsa. Olursa 10,000 sıralama eder ama ki!”

“Nasıl hesapladın o kadar kobinasyonu bir anda?”, diye şok olmuş bir ifadeyle sorar Aager zira kendisi için bu, bir düzine kağıt, bir okka mürekkep, bir sürü tüylü kalem ve bir-iki saat gerektirecek bir işlemdir.

“Bilmem ki. Bir anda aklımda oluverdi işte.”, der kız muallak bir sesle.

“Sekiz rakamlı sıralamalı kombinasyon nedir peki? —Tekrarsız..”, diye sorar birden Aager.

“40,320.. Niye ki?”

“On iki.. On iki rakamlısı nedir?”

“479,001,600!”

Aager bastırılmış bir kahkaha atar!

“Muhteşemsin, Inshala!”

“Ummm.. Bilmem.. Sanırım.. Belki..”, diye hala bir şey anlamamış gibi cevap verir.

“Evet. Kesinlikle muhteşemsin. Ama şimdi bize 5,040 sıralamadan sadece bir tanesi lazım..”, der ve bunun ne olabileceğini düşünmeye başlar. “Bana düşünmem için biraz zaman lazım.”

Inshala ise düşünmez zira Aager’in neden bahsettiği hakkında ancak muallak bir fikri vardır. Dolayısıyla yapacak bir şeyi olmayan her sincabın yaptığını yapar; ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemeye başlar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ummm.. Aager Fogstep..”, diye inler Inshala ve sesi bir şeylerden fena halde rahatsız olduğu izlenimi verir.

“Ne oldu?”, diye sorar Aager.

“Burada, yanımda pis bi lağım faresi var!”, der kız tiksinmiş bir sesle.

“Hepi topu bir fare, Inshala. Sana ne zararı dokunabilir ki?”

“Hepi topu bi fare değil bu, Aager Fogstep!”, diye hışmeder kız. “Bu bir LAĞIM FARESİ! Bu şeyin nerelerde gezdiği hakkında her hangi bir fikrin var mı?”

“Evet.. Uhhm.. Lağımda?”

“Bu şey, tam bir mikrop yuvası! Yapıştı bana ve benden haraç istiyor!”

“Haraç?”, der Aager ve yine dudakları gülmemek için gerilir.

“Bu hiç komik değil ama ki!”, diye fena halde bozulmuş bir şekilde tıslar Inshala. “Yanımda sadece biraz yiyecek var ve onları da bu pis şeye veremem.”

“Inshala.. Sen şimdi bana küçük bir lağım faresi tarafından itilip kakıldığını mı söylüyorsun? Mab bunu duysa ne der acaba?!”, diye sırıtarak cevap verir Aager.

Ortam bir anda sessizleşir.

Sonra Inshala’nın olduğu yerden bir sincabın çırtlamaları gelir!

“Sen.. sen bana baksana sen!”, diye haşin bir sesle harlar Inshala. “Sen bana zorbalık mı yapmaya kalktın sen? Aager’imin önünde rezil ettin beni ki!”

Koca fıçının içinde sivri sinek vızıltısını andıran, kürdan büyüklüğünde ‘yıldırımlar’ inmeye başlar ve bir farenin kulak zırlatan çığlıkları duyulur.

Inshala sıçanla amansız bir mücadeleye girer ve Aager, karanlıkta zorlukla seçebildiği kibrit başı harlamasını andıran bazı kıvılcım ve ışık parıltıları görür.

SNARE, diye kükrer Inshala.. YIK EVİ ŞU REZİL VE UTANMAZ ŞEYİN ÜSTÜNE!

HAYIR! SNARE YOK! LÜTFEN SNARE OLMASIN.. BU HİÇ ADALETLİ BİR KAVGA OLMAZ SNARE GELİRSE!“, diye telaşla tıslar Aager..

Kavga bir iki dakika daha devam eder ve en sonunda kiler tekrar sessizliğe bürünür.

“Inshala?”, diye karanlığa seslenir Aager.

Fıçının içinden boğuk, nefes nefese kamış bir sincabın çırtlamaları duyulur.

“Pis adi, şerefsiz, mendebur, mel’un ve hergele şey!”, diye burnundan solur Inshala..

“Umm.. Inshala?.. O lafları nereden duydun? Benden duymadığını biliyorum.”

“Sonuncusunu Moira ablamdan duydum. Diğerlerini Madine’den öğrendim.. Çok zengin bir kelime haznesi var o kızın.”

“…”

“Ama aldım en sonunda!”

“Aldın? Neyi aldın?”

“Bu mel’un şey, bir lağım faresi olmasının yanısıra aynı zamanda da bu evin kalıcı müdaimlerinden ve hem adi bir zorba ve hem de pis bir hırsız ve evin sahibinin buraya geldiğini defalarca görmüş. Dahası, hangi taşlara basılması gerektiğini de bildiğini söylüyor!”

“Hangileriymiş?”

“7-5-3-9!”

“Hmm.. Bu mantıklı.. Sanırım..”, diye mırıldanır Aager düşünceli bir şekilde.

“Nedir bu sayı?”

“Benim tahminim, bu Lord Tarakadahan Karkashi’nin doğum yılı..”

“Mantıklı olan tarafı nedir, ama ki?”

“İnsanlar şifreleri genelde çok iyi bildikleri kelimelerden yada sayılardan seçerler. Alışkanlıklarımız, bir anlamda bizi buna zorlar. Taşlara o sırasıyla basabilir misin peki?”

“Hayır basamam, Aager Fogstep!”, der Inshala, hala soluk soluğa kalmış bir şekilde.

“Uhhm.. Neden ki? Yetişemiyor musun?”

“Hayır. İçinde o.. şeysiden var!”

“Anlamadım?”

“O şeysiden var, diyorum işte. Nopodan var. Bir nopoya dokunamam, çok ayıp!”

Aager bükülmüş dudaklarını birbirine yapıştırır ve yine gülmemek için gözlerini sıkar.

“Belki.. lağım faresinden isteyebilirsin..?”, diye önerir neden sonra.

Inshala’dan derin, esef dolu bir nefes gelir.

“Bunu ondan isteyeceğim, Aager Fogstep, ama sırf sen istediğin için. Ama bilmeni isterim ki ben başkalarının nopolarına dokunan sürpük kızlardan değilim.

“Değilsin, bebeğim.. Teşekkür ederim..”

Inshala, gıcırdayarak açılan kasanın içine bakar ve mutlu bir ifadeyle, bulduğu bir çok değerli taş, mücevher ve başka şeyler arasından sadece üç şeyi alır ve rahmetli efendisinden kendisine kalma büyülü kesesinin içine bırakır. Bunların dışında, bir kenarda duran kalın bir dosya gözüne takılır..

Kız imtana ile dosyayı açar ama dosyanın içinde sadece birçok papirüs kağıtlarından oluşan bir deste vardır. Küçük yüzünde muallak bir ifadeyle kağıtlara bakar ama yazılardan hiçbir şey anlamaz. Sonra umarsızca omuzlarını silker..

..ve onları da alır.

Kasanın kapısını tekrar kapatmadan önce aynı keseden, temiz mendillerle sarılı bir şeyler çıkartır ve kasanın içine bırakır.

Tam kapısını kapatacakken durur, “Annem yaptı!”, der ve mendillerin içindeki şeylerden bir tanesini alır.. Sonra “Aager’siz olmaz!”, der ve bir tane daha alır.. Sonra da “Off yaa!”, der ve üçüncü bir tane daha aşırır ve kasanın kapısını kapatır.

Kız, aldığı şeylerden sonuncusunu pis lağım faresine uzatır.

“Bir daha ki sefere nazik olmasını öğren, tamam mı? Ve kızlara karşı da bir daha zorbalık yapma.. bazılarımız biraz deliyizdir!”, der ve tekrar bir sincap olarak kilerden ayrılır.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager ve Inshala kol kola girmiş, gün doğumuna yarım saat kala Durkahan iç kalesine geri dönerler. Daha doğrusu, Aager omzunda küçük, pofuduk kuyruklu bir sincapla tek başına geri döner. Kol kola kısmı sonra gelir..

Karalar içinde sessizce kalenin koridorlarından geçen, sonra da surlara çıkan dik merdivenlere yönelen adamı görüp de yadırgayan herhangi bir gece muhafızı olmuşsa da, Lady Alisia’nın ‘yeni’ kızının ‘sözlüsüne’ gıklarını çıkarmazlar ve bulaşmazlar.

Aager surların en tepesine tırmandığında güneş doğmak üzeredir.

İç kalenin surları burada bir bahçeyi de barındırmaktadır ancak bahçe bariz bir şekilde bakımsız kalmış gibidir.

Karalar içindeki adam sessizce bahçeyi geçer, surların kenarına kadar gelir ve doğuya bakar..

..çünkü oralarda bir yerlerde, bir-bir buçuk aylık atla gidiş mesafesinde Serenity Home durmaktadır ve günleri de sayılıdır..

..ve bu gerçek, genç adamı nedense yiyip bitirmektedir.

Aager, omzunda oturan sincabın kolundan aşağı, dolanarak indiğini hisseder.

Sonra..

..sıskası çıkmış, çöp gibi ince bir el, koluna girer ve Inshala’da doğan güneşi seyreder.

“Serenity Home.. Onu evin olarak seçmişsin, Aager’im. Ve orayı sağ salim tekrar görmeye can atıyorsun. Bu güzel bir şey.”, diye fısıldar Inshala.

“Drashan dışında bildiğim tek yer.”, der Aager özlü bir şekilde.

 

“Drashan doğduğun yer, sevgilimi Aager Fogstep. Ama orasını asla ‘evin’ olarak görmedin. Serenity’ye özlem hissediyorsun. Bu duygunu ben de içimde hissediyorum. Artık ait olduğunu ‘hissettiğin’ bir toprağın var. Serenity Home senin ülken.. Güzel olan bu.”, diye cevap verir yumuşak sesiyle Inshala.

 

“Huh.. Beni benden iyi tanıyabilen.. ve anlayabilen.. ve hissedebilen birisinin olabileceğini asla düşünemezdim. Teşekkür ederim, Inshala.”, der Aager sade ve içten bir sesle.

“Ülkenin bir parçası olmama izin verdiğin için ben teşekkür ederim, Aager.”, diye tamamlar kız.

“Adım.. Bana, acil bir durum olmadığı halde bu ilk defa sadece adımla hitap edişin. Daha önce hep Aager Fogstep, diyordun.”

 

“Adını söylemeyi seviyorum. Hepsini ve tamamını. Ama sadece adını söylemek, seni daha çok ‘benim’, hissettiriyor ve ben.. bunu yaparken utanıyorum.. Bu yüzden hep Aager Fogstep, diye sesleniyorum sana.”, der kız pembeleşmiş bir ifadeyle.

 

“Seninim. İstediğin zaman Aager diyebilirsin.”, diye cevap verir Aager.

 

“Bunu biliyorum çünkü daha önce de söylemiştin. Ama bilmek, hissetmek ve bunu söyleyebilmek farklı şeyler. Ayıp gibi, ama tam olarak değil.”, der kız zorlanarak.

 

“Bu gece harika iş çıkardın.”, der Aager, kızı zorlandığı konudan kurtarmak için.

“Pis fare..”, diye homurdanır kız. “Aslında fareleri severim. Ormanda her zaman vardır. Ama buradakiler çok kabalar ve bir druid’in ne olduğunu bile bilmiyorlar.”

Aager gülümser.

“Karnım acıktı.”, der Inshala.

“Gidip bir şeyler getirebilirim istersen.”, diye önerir Aager.

“Gerek yok ama ki. Yanımda yiyecek bi şey var.”, der kız ve bohçasından kocaman, karış büyüklüğünde bir kurabiye çıkartır, onu ağzıyla tutarken bir tane daha çıkartır.

“Bu da seninkisi.”, der ve çıkarttığı ikinci kurabiyeyi Aager’e uzatır.

Aager koca kurabiyeyi alır ve bir parça ısırır.

Kurabiye tatlıdır ama boğazı kesecek kadar değil, hafif kararmıştır ama kesinlikle yanık değildir. Ve serttir ama taş gibi de değil..

Tam Aager’in hoşuna giden haliyle.

Yanında duran kız, kendi kurabiyesinden bir kıtırık daha alır ve “Mmmmmm..”, diye mutlu bir ses çıkartır.

“Güzel kurabiye. Hoşuma gitti.”, der Aager ve kendisi de ‘kıtırt’, diye bir ısırık alır.

“Annem yaptı.”, der Inshala aynı mutlu ifadesiyle.

“Bir dakika.. Dün gece annenden isteyeceğini söylediğin şey bunlar mıydı?”, diye sorar Aager.

“Evet. Bu sabah yaptığımız hırsızlık değil de bir çeşit takas olsun diye yaptırdım anneme bunları.”, diye açıklar Inshala.

“Umm.. Lord Tarakadahan Karkashi’nin gizli kasasından aldıklarımızın yerine kurabiye mi bıraktın?”, diye ‘fırk’lamamak için çırpınır Aager.

“Tabii.. Ona ait olmamış olsa da, saklayacak kadar değer verdiği bir şeye karşılık, annemin yaptığı kurabiyeleri takas ettim. Bundan daha kıymetli bir takası düşünemiyorum.”, der Inshala gülümseyerek.

“Eminim, Tarakadahan boşalmış kasasına bakarken kurabiyeleri keyifle yiyecektir.”, der Aager ve içinde tutamadığı kahkahayı serbest bırakır.

 

“Neden yemesin ki? Annemi istiyordu. Onu alamayacak ama en azından annemin kendi elleriyle yaptığı kurabiyeleri yiyecek;

 

Annem bu kurabiyeleri kime vereceğimi biliyordu çünkü ona söyledim, ama sırf ben rica ettiğim için yine de yaptı. Ona kurabiyelerin ‘büyük bir takas’a değecek kadar güzel ve duygulu olması gerektiğini söyledim. Annem kale mutfağına indiğinde bütün aşçıları kovaladı ve bu kurabiyeleri yapmaya başladı. Sanıyorum yaparken de babamız aklına geldi çünkü hem ağladı, hem de gülümsedi..

 

Üzülmesin diye yanına girmedim. Ama yalnız kalmasın diye de mutfağın kapısının hemen dışarısında bekledim. Annelerin büyülü güçleri var sanırım çünkü benim orada olduğumu hisseti ve pişince onları bana getirdi. Verdiğinde ise omuzlarından büyük bir yük kalkmış gibi bir hali vardı ve bana, “Oldu mu, güzelim?”, diye sordu. Bende ona olduğunu, amcamın bu takasın önemini kavrayamayacak kadar aptal olması halinde, takası da, kurabiyeleri de hak etmediğini, çünkü bunların paha biçilmez kurabiyeler olduğunu düşündüğümü söyledim ona. Galiba bu onun hoşuna gitti çünkü yüzü bi garip oldu. Önce güldü, sonra bana sarılıp tekrar ağlamaya başladı..

 

Amcam bu kurabiyelerin anlamını yada kıymetini bilmeyebilir, ama takas gerçek ve biz hala alacaklıyız çünkü annem bunlara babamız için hissettiklerini koydu..

 

..ve bu, hiçbir para ile satın alınmaz.”

 

“Doğru.”, diye hayretle başını sallar Aager.

 

Aager ve Inshala, uzun bir süre kıtlatarak yedikleri kocaman kurabiyeler dışında huzurlu bir sessizlik içerisinde enfes bir şafağı, Durkahan kalesinin yüksek surlarından seyrederken, farkında olmadan, yaşadıkları dünyada sadece ikisinin paylaştığı muhteşem bir ‘an’ı ve anıyı da oluşturmuş olurlar.

 

“Girelim mi içeri?”, diye sorar Inshala esneyerek. “Gece soygunlucuğu yorucu bir işmiş..”, diye de utanarak itiraf eder.

“Birazdan. Moira ablanın senden bir ricası olacak. Güneş doğarken kendisiyle burada buluşmamızı istemişti.”, der Aager ve karalar içindeki adamın sözleri kehanetmiş gibi merdivenlerin başında Moira belirir. Kız bir süre etrafına bakınır ve ikisini gördüğünde elini sallar ve arkasını tekrar dönüp elini birisine doğru uzatır.

 

Moira yanlız değildir.

 

Kızın hemen arkasında anneannesi durmaktadır. Moira yaşlı kadının bir koluna girer ve kadıncağıza yardım eder. Kadının diğer kolunda ise Lady Alisia vardır. Üç kadın sessiz adımlarla Aager ve Inshala’ya yaklaşırlar.

Lady Alisia, mutfaktaki fincanı kıranın kim olduğunu bilen gözlerle ikisini de süzer.

“Gece gece neler yaptığınızı bilmek istediğimden bile emin değilim.”, diye mırıldanır kadın.

“Uzun bir süre sır olarak kalacak bir şey değil, Hanımefendi.”, der Aager kırık bir gülümsemeyle ancak sergilemek istediği mutlu ifadeyi tam olarak veremez.

Belli ki ‘gülümseme’, Aager’in bilmediği, ancak ivedilikle öğrenmesi gereken şeyler arasındadır.

“Geldiğiniz için teşekkür ederim.”, der Moira ve beraberinde getirdiği bohçadan, küçük, süslü bir kutu çıkartır. Kız yavaşça kutuyu açar ve açık yüzünü Inshala’ya çevirir.

Inshala, kutunun içindeki şeyi görür görmez mutlu bir çığlık atar.

“Bu.. Bu Grove’daki Titania’nın Ağacına ait bir kestane! Aylar önce, Serenity’den ayrılırken sana vermiştim..”

“Evet, kız kardeşim. Niyetim gelir gelmez bunu buraya, Sur Bahçesine gömmekti. Ama onun yerine bir sürü aptalca şeyler yapmayı tercih ettim ve faturasını da bütün sevdiklerime ödettim. Sonra, bu kestaneyi en başta bana veren sen geldin ve bizi kurtardın, sevgili Inshala.

Ve sen, Efendi Aager, kız kardeşime baktın, ona sevgini ve saygını verdin, ve onu tekrar hayata ve sağlığına kavuşturdun.. Ama en önemlisi, onun kendisine güvenmesini ve etrafındakilere verdiği sevgiyi kendisine de vermeyi öğrettin.. Müteşekkirim.”

Aager bir şey dememeyi tercih eder. Sadece başıyla onaylar.

Inshala’sı ise “Ablaaammm!”, diye Moira’ya sarılır.

Moira, gözleri dolmuş bir şekilde kıza bakar.

Lady Alisia elini kızın bir omzuna koyar, anneanne de küçük kızın başını okşar.

“Bu ağaç babamızı.. ve hayatı pahasına koruduğu Durkahan’ı temsil edecek. Ama bu ağacı, bu bahçeye dikmeyi hak eden birisi varsa o da sensin Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

. . .

 

Inshala, küçük, süslü kutunun içindeki kestaneyi alır ve eliyle eşelediği çukura yerleştirir, sonra da nazikçe üstünü toprakla örter.

Ardından, yüzünde mutlu bir ifadeyle Moira ablasına bakar.

“Hazır mısın abla?”, diye sorar ona.

“Hazırım, kız kardeşim..”, der Moira.

Inshala doğuya ve doğan güneşe bakar.

Sonra da karanlığın git gide aydınlandığı göğe..

Kızın küçük, çilek kırmızısı dudaklarından, daha çok bir şarkıyı andıran büyülü kelimeler dökülmeye başlar. Kız şarkısını bitirdiğinde Sur Bahçesi yemyeşil çimenler ve kırmızı, lila ve naif, silik pembe karanfil çiçekleriyle kaplıdır.

Olanları hayret ve hayranlıkla seyreden herkes Inshala’nın, “Delia Babamız için..”, dediğini duyar ve bahçeye huzurlu bir sükunet çöker..

Inshala tekrar doğuya bakar..

…ve fısıldar.

“Titania abla.. Sıra sende..”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Two)

The Oathbreaker
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

 

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

 

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part One) ‘dan
sonra yer alır..

 

 

Bekçi Fardashi. Senin bu saatte ne işin var burada? Aslına bakılırsa, herhangi bir saatte ne işin var burada? Rütben, yersiz itirazlarından dolayı yüzbaşılıktan gece bekçiliğine alçaltılmamış mıydı senin?”, diye horlayan bir üslupla konuşur, Durkahan Kalesinin kapısındaki muhafız komutanı.

Yaşını almış Bekçi Fardahsi, takdir edilecek bir sabır örneği gösterir ve pırıl pırıl parlayan zırhlar içindeki genç sarışın ‘komutanı’ fiskesiyle yere sermez. Ona yaşlı bir kurdun, haddini aşmış bir eniğe baktığı gibi bakar.

“Hayır, Komutan Gartalius, bir omurgam olduğu için yüzbaşılıktan gece bekçiliğine indirgenmiştim. Bunu senin anlamanı beklemiyorum çünkü sende bir omurga yok!”, der Fardashi ve komutana nahoş bir şekilde sırıtır.

“Bakıyorum, düşük standartlarında da herhangi bir değişiklik olmamış, Fardashi.”, diye bozulduğunu örtbas etmeye çalışır Komutan Gartalius. “Arkadaşların da senin gibi; paçavralar içinde bir çapulcu ve küçük sürtüğü!”

Aager Fogstep kendisine ‘çapulcu’ denmesinden pek haz almaz, ancak bu iptidai hakaret teşebbüsünü de pek umursamaz zira kendisi kendisini tanımlaması gerekirse, ‘çapulcu’ gibi isabetsiz bir ifadeyi kullanmazdı zira hayatında bir çok suç, daha da çok günah işlemiş olmasına karşın, çapulculuk bunların arasında asla yer almamıştır.

 

Aager standartları olan biridir!

 

Aager’i kızdıran, koluna sımsıkı tutunmuş saf ve temiz kıza atfedilen ağır hakaret bir yana, bunu ona açıklamak zorunda kalabileceğidir..

“Ummm.. Aager Fogstep.. ‘Sürpük’, nedir?”, diye kızın utanmış sesini duyar zihninde..

..ve kendi kendisine ‘Hay Shit!’, diye hışmeder!

“Bunu.. sonra açıklasam?”, diye lafı geveler ağzında.

“Bana söylemeyeceksin.”, der kız.

“Söylemek istemiyorum. Ahmağın söylediği, hoş bi şey değildi.”, diye cevap verir.

“Her bana söylenen şeyi böyle mi geçiştireceksin, Aager Fogstep?”

“Kötü kız, demek.. Bir nevi..”, der ve kendince olayı kapatır.

 

“Üç..”, der Bekçi Fardhasi, Komutan Gartalius’un gözlerinin içine bakarak.

“Üç ne?”, diye afallayarak sorar Gartalius.

“İki..”, der yaşını almış bekçi.

“İki?”

“Bir..”, der Fardahsi ve yaşlı bekçinin kolu, omzundan itibaren geniş bir ark çizer, ve iri yumruğu Komutan Gartalius’un alnının ortasına iner!

Gartalius, kafasına balyoz yemiş öküz gibi olduğu yere yığılır..

 

Kale kapısında duran muhafızlardan zapt edemedikleri kıkırdılar duyulur.

“Şahitsiniz, öyle değil mi?”, der Fardashi ciddi bir şekilde. “Onu uyardım.. Hem de üç kere!”

“Kesinlikle, efendim. Tam bir centilmen gibi.”, diye sırıtır muhafızlardan biri.

“Bu da bi yöntem.”, der Aager arkadan, takdir eden bir sesle. “Ama neden bu kadar beklediğinizi anlamış değilim.”

“Bana hakaret ettiği sürece güvendeydi, çünkü üstümdü —teknik olarak. Size hakaret ettiğinde, Ritüel Ormanlarından gelen iki diplomata ve Lady Alisia Sivara’nın kişisel bir dostu ve konuğuna hakaret etmiş oldu. Eminim uyandığında, kim olduklarını öğrenmeden bir ‘beyefendi’ olarak tanımadığı yabancılara hakaret etmemesi gerektiğini birileri kulağına çıtlatacaktır.”, diye cevap verir Bekçi Fardashi mutlu bir şekilde.

Aager ciddi bir ifadeyle, “Doğru.. doğru..”, diye tasdik eder.

 

“Hiç bi şey anlamadım, Aager Fogstep. Madem sarı kafalı adamı dövecektiniz, neden baştan yapmadınız? İnsanların bu sosyal şeysiyle her şeyi karma karışık hale getirmelerini anlayamıyorum bir türlü.”, diye söylenir Inshala.

“Anlaşılmayacak bir şey yok aslında, bebeğim. Bu biraz benimle senin yemek yapmamıza benziyor. Ben bir patatesi çubuğa geçirip yakmayı yeterli görebiliyorum ama sen aynı patatesten, içinde soğan, tavşan eti, tuz, baharat ve bir sürü başka şeysiler katarak sıcak bir yemek yapabiliyorsun. Sonuçta ikisi de yemek. Ama hangisi daha lezzetli?”, der Aager makul bir şekilde.

“İnsanları neden anlamadağımı artık anladım, Aager Fogstep. İnsalar, insanları ‘lezzetli’ olsun diye dövüp öldürüyorlar!”, der kız esefle.

 

“Beyler, bu görmediğiniz bey ve hanımefendi, Ritüel Ormanlarından gelmeyen özel diplomatlar değiller.. Saygıdeğer Komutan Gartalius’un başına bu güzel kış sabahında güneş geçmiş olması da biraz üzücü bir durum. Kendisi gibi naif bir beyefendinin başını daha iyi koruması gerekir.”, der Fardashi, kapıdaki muhafızlara.

“Kesinlikle öyle, görmediğimiz Bekçi Fardashi!”, der muhafızlardan biri.

“Komutanımızın şapkasız dışarı çıkmaması konusunda kendisini uyaracağız —uyandığında..”, der bir diğeri.

“Naif kişiler, şükela gösterilerde şarkı söylemeliler..”, diye sıkıştırır birisi araya.

“Sanırım örgü ve dikiş, komutanımızın nazik mizacına daha uygun..”, diye itiraz eder bir başkası. “Şarkı söyleyerek komutanımızın kendisini rezil etmesini istemeyiz.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Anne.. Anne..! ANNEEE..!!”, diye büyük bir heyecanla annesinin, son iki ay ve birkaç gündür nadiren terk ettiği odasının kapısını döver bir çift küçük yumruk!

Ancak içeriden herhangi bir ses gelmeyince kızıl-kumral kıvırcık bukle saçlı çocuk tekrar annesinin kapısını yumruklar.

“Anne yaaa!.. Aç şu kapıyı. Bu çok önemli..!”, diye mızmızlanır çocuk.

“Cümeyt..”, diye bir kadının yorgun sesi duyulur kapının ardından. “..kapılara vurmakla ilgili ne demiştik?”

“Ama anne, bu gerçekten çok accayip önemli!”, diye yalvararak cevap verir çocuk buna.

 

İçeriden esefle verilen bir nefes ve ardından yumuşak halının üzerinde gezinen boğuk ayak seslerinin yaklaştığı duyulur. Kapının kilidi birkaç defa döner ve açıldığında beliren kadın sesi kadar yorgundur, ama daha çok ruhu bitmiş gibi bir hali vardır. Kadın, belki bir zamanlar fevkalade güzelken, çok kısa bir zaman içerisinde bunu kaybetmiş birisinin izlerini taşımaktadır. Buna rağmen mesafeli duruşu ve zarif, neredeyse siyah denebilecek koyu mor kadife kesim uzun elbisesi ve sade inci kolyesi dışında herhangi başka bir takı, mücevher yada makyajsız hali ile yine de oldukça çarpıcı bir dokunulmazlığı var gibidir. Kadında görünür tek ‘kusur’, kapının önünde duran küçük çocuğunki gibi kızıl-kumral saçları sadece çok hafif dağınıktır, o kadar.

 

“Bu kadar önemli olan nedir, küçük meleğim? Annen üzgün ve yalnız kalmaya ihtiyacı var.”, der çocuğa çok hafif gülümseyerek.

“Babam dönünce seni mutlu eder ki! Bütün üzgünlüğünü alır götürür.. O olduğu zaman hepimiz hep gülüyorduk!”, diye cevap verir çocuk kendinden emin bir şekilde..

..ve kadının gözleri dolar.

Yavaşça ve zarif bir şekilde dizlerinin üzerine çöker ve çocuğa sarılır.

“Baban çok uzaklara gitmek zorunda kaldı, meleğim. Ve çok uzun bir zaman da geri gelmeyecek.”, diye ağıt dolu bir sesle fısıldar sarıldığı çocuğa.

“Ben anlamıyorum, anne. Amcamla evleneceğini söylüyorlar ve Moira ablamı da götürdükleri günden beri görmedim. Kime sorarsam sorayım, nerede olduğunu söylemiyorlar bana.. ‘Git, çocuk.’, ‘Sen anlamazsın, çocuk’, deyip kovalıyorlar beni.”, diye alt dudağını pörtleterek isyan eder küçük çocuk.

“Bunları sonra konuşuruz, meleğim. Şimdi.. Nedir seni buraya getiren çok önemli şey?”, diye konuyu değiştirir kadın.

Çocuğun yüzü bir anda aydınlanır ve kendisini annesinin kollarından kurtarıp heyecanla yerinde zıplamaya başlar.

 

“Geldi.. O geldi anne.. Gözlerimle gördüm..”, diye neredeyse çığlar.

“Kim? Kim geldi, meleğim?”, diye sorar kadın.

“Artık kimse benimle oynamadığı için ben de yine odamdaki pencerenin başına oturup dışarıyı seyrediyordum ve onun geldiğini gördüm!”

“Cümeyt.. Kim geldi?”

“Fey ablam!”

“O kim, Cümeyt?”

“Off anne yaa.. Hani Moira ablamın aldığı yeni Fey ablam var ya, o geldi işte!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardahsi, kapıyı nazikçe tıklatır ve yüzünde vakur bir ifadeyle belker ancak aradan neredeyse hiç vakit geçmez ve, “Gelin.”, der yorgun bir ses.

Fardashi seri bir şekilde üstünü başını düzeltir, boğazını temizler, omuzlarını geri atar, derin bir nefes alır ve yavaşça kapıyı açar.

“Lady Alisia. Bazı.. beklenmedik misafirleriniz var. Kendileri oldukça uzaktan gelmişler ve.. sanıyorum bazı sorunlarınıza çözüm, bazı acılarınıza da merhem olabilecek misafirler..”, der içten, ve umutlu bir sesle.

“Fardashi. Lütfen. Aramızda resmiyete gerek yok. Bunu siz de pek ala biliyorsunuz. Ancak misafirlerimizi de bekletmeyelim.”, der Lady Alisia yorgun, ama benzer bir içtenlikle.

Bekçi Fardashi yarım döner, ve arkasında duran iki kişiyi de eliyle içeri buyur eder.

Aager nazikçe Inshala’nın elini tutar ve fena halde tedirgin kızla odaya girer.

 

Oda, Aager’in beklediği gibi büyük ve gösterişli değildir. Aslına bakılırsa, Durkahan’nın First Lady’sinin misafir odası oldukça küçüktür. Odanın ortasında çok da büyük olmayan, üstünde yere kadar serpilen örtülü bir masa, içi muhtelif büyüklükte kitaplarla dolu bir kitaplık, şifonyer, bir kaç varok süslemeli vazo ve çenesinde kesik izi olan, yakışıklı bir adamın yağlı boya portresinden ibarettir. Buna rağmen oda temiz, sade, zevkle ve feminen renklerle dekore edilmiştir.

Belli ki Moira’nın babası, rahmetli Delia Karakash, gerçekten söylentiler kadar dürüst, israftan kaçınan, gözü tok bir adamdır ve dul eşi de buna açıkça saygı göstermiş, olgun bir kadındır.

Odanın yumuşak dekoruna aykırı duran tek şey, köşede ki şövalyede asılı duran eski ama bakımlı çelik zırhtır. Aager, zırhtaki iki eksiği de fark eder; kalkan ve kılıç.

Odada, Bekçi Fardashi’nin konuştuğu kadın dışında başkaları da vardır ve diğerlerinin varlığı odayı, olduğundan daha da küçültmüştür.

 

“Hanımefendi.”, der Aager ve kadını başıyla selamlar. Sonra onun hemen yanında dimdik oturan yaşlı kadını, Lady Alisia’nın diğer yanında oturan ve Moira’nın kız kardeşleri olduğunu düşündüğü iki genç kızı da selamlar ve elinden tuttuğu kızı takdim eder.

“Sizlere takdim etmek isterim; Birinci Themalsar Savaşı gazisi, rahmetli Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig’in vekili, öğrencisi ve evlatlığı, Ritüel Ormanlarının koruyucusu, Serenity Home’un sevgisi, Themalsar’ın sonu, Inshala’s Grove’un sahibesi, Kış’ın gözdesi, Yaz’ın neşesi, High Woods Ri’si Grandaleren’in kızı Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi ve Silent Hills’in varisi Prens Gnine Tinkerdome beyefendinin yakın dostu ve Lady Moira Alisia Jean’nin kız kardeşi; Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

Oda içeri girdiklerinde sessiz idiyse, artık tam bir ölü sessizliğe bürünür ve herkes hayret ve merakla önce karalar içindeki adama, sonra da adamın koluna yapışmış, utancından yerin dibine girmek istiyormuş gibi duran küçük, sıskası çıkmış kıza bakarlar.

“A.. Aager.. Sadece ‘Inshala’ yeterliydi ama ki!”, der kız anca duyulur bir sesle.

“Hayır, bebeğim.”, diye itiraz eder Aager. “Senin kim olduğunu ve buraya bir dilenci gibi gelmediğini açıkça bilmeliler.”

“Öyleyse Moira ablamın kız kardeşini görsünler.”, diye fısıldar Inshala ve önce sağ, sonra da sol topuzunu salar..

..ve kızın upuzun, ipeğimsi saçları kendiliğinden çözülüverir.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane başını kaldırır ve ilk defa açıkça bir şekilde, hiç tanımadığı bir grup insanın önünde kendisini boynuzlarıyla teşhir eder.

“Ben.. Ben buyum teyze..”, der kız, Lady Alisia’ya bakarak. “Moira ablam benim bu halimi gördü ama yine de bana kötü sözler söylemedi, bana taş atmadı ve benden tiksinmedi.. Bana sarıldı, benim onun saçlarını yıkamama ve örmeme izin verdi ve bana, içinde onun kız kardeşim olduğunu söyleyen bir kağıt verdi.. Ben.. Ben bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum çünkü efendim dışında kimsem olmadı ve ormanımda tek başıma yaşadım.. Moira ablayla karşılaşıncaya kadar. Beni istemezseniz sorun değil. Bu benim sevmediğim, ama bildiğim bir duygu. Ama izninizle, ablamı koydukları kafesten çıkarmak istiyorum çünkü o benim ablam. Buraya ablam için geldim ve onsuz da gitmeyeceğim!”

Inshala, tanımadığı bu insanlarla biraz fazla uzun konuştuğunu düşünür ve yine utanarak başını eğer.

“Öncelikle..”, der Lady Alisia, gizleyemediği bir hayretle. “Bana teyze diye hitap etmezsen pek sevineceğim.”

“Ö.. Özür dilerim. Ben sosyal şeysilerini çok iyi bilmiyorum. Aa.. Aager Fogstep bana öğretmek için elinden geleni yapıyor ama sanırım ben iyi bir öğrenci değilim. Sadece ablayı, abiyi, amcayı ve teyzeyi biliyorum çünkü herkes benden büyük.”

“Moira seni kız kardeşi ilam ettiyse, bu seni gerekten sevdiği, saydığı ve takdir ettiği içindir. Moira’mın bu ilamını gönülden destekliyorum. Bana ister Alisia, istersen de ‘anne’ diye hitap edebilirsin.”, der kadın ciddi bir şekilde.

“Ben.. size adınızla hitap edemem.. Bu çok ayıp olur. Ama ‘anne’yi de bilmiyorum. Daha önce hiç kullanma fırsatım olmadı..”

“Ah yavruuum..”, deyiverir Ladi Alisia’nın yanında oturan yaşlı kadın.

“Öğrenmek ister misin, peki? ‘Anne’yi?”, diye yumuşak bir şekilde sorar Alisia.

Inshala olduğu yerde, yıldırım çarpmış gibi kala kalır..

..ve titremeye başlar. Kızın fal taşı gibi açılmış gözlerinden iri yaşlar süzülmeye başlar ve kızın eli ayağına karışır.

Lady Alisia yerinden kalkar ve süzülerek kızın önünde belirir ve onu kollarına alır.

 

Aager yutkunur.

Çünkü Aager annesizliği çok iyi bilir.

 

“Gel küçük hanım, seni anneannen, diğer kız kardeşlerin ve meleğimle tanıştırayım.”

“Pe.. Peki.. Anne..”, der Inshala yaşlı gözlerle..

..ve hayatında ilk defa.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan..”, diye başlar Inshala ama bir türlü telaffuz edemediği isimden ötürü yüzü yine kıpkırmızı kesilir ve yerin dibine geçmek için uygun bir yer arıyormuş gibi utanç içerisinde başını yere eğer..

“Karkashi.. Sen Karkashi de, bebeğim.”

Odada bulunan, saçları, dudakları ve gözlerinin etrafı garip bir şekilde siyaha boyanmış genç kızdan acımasız bir kıkırtı gelir.

“Buna bayıldım. Bundan sonra amcama Kabataratan diyoruz!”, diye gülmeye devam eder kız.

“Madineee..”, diye hiç tasvip etmediğini belirten bir tonla küçük kızını azarlar Lady Alisia. “İnsanlara isim takmak konusunda ne demiştik?”

“Amcamın önce insan olması lazım, anne. O tam bi hayvan!”, diye tiksintiyle cevap verir Madine ve önünde duran Inshala’nın boynuzlarına alık alık bakmaya devam eder. “Boynuzlarına dokunabilir miyim?”

“Ben..”, der Inshala ve afallar.

“Madine. Bu çok ayıp.”, der annesi.

“Hoyrat kız! Nereden buldunuz bunu, Alisia? Hiç edep görmemiş yamyam gibi!”, der anneanne ve cık cık’lar.

Kız ise umarsızca omuzlarını siker.

“Bence süperler, anne. Ben de istiyorum!”

“İstemek ve onlarla doğmak, apayrı şeyler, güzel Madine.”, der fısıltılı sesle Inshala. “Ama müsait bir zamanda söz onlara dokunabilirsin.”

“Yesshh!”, der Madine yumruğunu havaya sallarayak. “Zafer!”

Lady Alisia esefle gözlerini yuvarlar, sonra Inshala’ya döner.

“Rahmetli eşimin ağabeyi, buna izin vermeyecektir.”, der kıza.

“Madine’nin boynuzlarıma dokunmasına mı? Neden ki?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Inshala.

“Aaa.. Hayır, güzel kızım.. Komutayı almana izin vermeyecektir.”, diye nazikçe düzeltir Alisia.

Inshala ise herhangi bir tereddüt göstermeksizin, “Rahmetli babamız, vefatıyla komuta denen şeysini Moira ablama bırakmadı mı?”, diye sorar.

“Evet, güzelim. Kendisi gibi Moira’da bir paladin olduğu için komutayı ona bırakacağına dair, vefatından çok önce kesin talimatlar bırakmıştı.”

“Moira ablam da bu kağıtta o komuta şeysini, artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak bana bıraktığını söylemiyor mu?”

“Evet, güzelim, ama..”

“O zaman, Kabataratan— Karkashi amcanın bu konuda söyleyecek bir şeyi yok çünkü komuta şeysi onda değil. Asla da olmadı çünkü onu ben bu kağıtta ve bohçamda taşıyordum.. bunca zamandır! Haberim olsaydı onu size daha önce getirirdim ki..”

 

Lady Alisia, önünde duran sıskası çıkmış kıza şaşkınlık içerisinde bakar zira kızın bazı kelimeleri gerçek mi, yoksa mecazi anlamda mı kullandığını çıkaramaz.

Gerçekte ise Inshala ‘komuta’, ‘komuta zinciri’ ve ‘ardalı’ gibi kelimeleri, ne gerçek, ne de mecazi anlamlarda değerlendirmektedir çünkü kızın bu kelimelerin ne olduklarına dair en ufak bir fikri yoktur. Onun için bu kelimeler; “Bende, ve cebimde!” —ile sınırlıdır..

..ve bu da, ilginç bir şekilde yeterlidir!

Bir başka açıdan bakıldığında, kızın bu kelimelerin ne olduklarını bilmeyişi, bu kelimelerin askeri, politik, ekonomik ve sosyal yaptırım gücünden de habersiz olduşu, insanların söz konusu güçleri elinde bulunduranlara karşı besleyebilecekleri korkuyu algılamasına da mani olmaktadır.

Kızın, Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan.. Hay lanet.. —Karkashi’den de herhangi bir şekilde çekinip korkmaması biraz da bundan kaynaklanmaktaydı!

 

“Şimdi.. Ablamı buraya getirmelerini rica edin, lütfen. İtiraz eden olursa da, komuta şeysinin Tata amcada değil, bende olduğunu söylersiniz.”, der Inshala ve elindeki rulo edilmiş papirüsü bayrak gibi sallar. Sonra da, “Yine itiraz eden olursa, Aager’imle beraberber Ritüel Ormanlarından gelme iki ‘dipkopatın’ neler yapabileceğini onlara gösteririz.”, diye mutlu bir şekilde devam eder.

Sözünü bitirdiğinde kaşlarını çatar ve kararlı bir sesle, daha önceki sözlerini tekrarlar.

“Buraya Moire ablam için geldik. Onsuz da gitmeyeceğiz. Arashkan ve High Woods yok edildiler, anne. Büyük bir yıkım geliyor ve insanların bir araya gelmeleri gerekiyor. Tata amcanın oyunlarına ayıracak ne benim, ne de Aager’imin vakti var..”

Lady Alisia hayretle küçük kıza bakar ve kısa, çok kısa bir anlığına bu sıskası çıkmış ‘çocuğun’ geçmişini.. ve —ürkütücü bir şekilde de— geleceğini görür gibi olur ve hem korkar, hem de.. sevinir?

Alisia, Inshala’ya dair her ne gördüyse bu, kadının aylar önce kaybettiği bir şeylerin de kıpraşmasına sebep olur.

Kadın oturduğu sandalyede doğrulur, sonra da yavaşça ayağa kalkar ve dimdik durduğu yerden, Bekçi Fardashi’ye döner.

“Yüzbaşı Fardashi..”, diye kati bir güçle seslenir yaşlı bekçiye.

“Hanımım?”

“Sanıyorum, kızım bulunduğu kafeste yeterince tevkif edildi. Güvendiğiniz adamlarınızla gidin ve kızımı buraya getirin.”, diye emreder.

“Emredersiniz, Hanımım.”, der Yüzbaşı Fardashi mutlu bir sırıtışla.

“Hazır gitmişken, şehir ilamcısına da birini gönderin. Moira’mın kız kardeşinin ve benim de yeni kızımın kim olduğunu tüm sıfatlarıyla bütün Durkahan bilsin. Buna engel tanımayın! ‘Tata’nın oyunlarına son verme zamanı geldi.”

Yüzbaşı Fardashi yumruğunu göğsüne vurur ve yeniden doğmuş, genç bir delikanlı gibi enerjik adımlarla odadan sırıtarak ayrılır..

 

Fardashi’nin gitmesinden sonra, Lady Alisia tekrar Inshala’ya döner ve kıza uzun bir süre sessizce bakar. Sonra karalar içerisinde ki Aager’i inceler.

 

“Siz.. kızımın nesi oluyorsunuz?”, diye nazik bir şekilde sorar Aager’e.

“Onunum.”, der Aager sakince ve başka da herhangi bir açıklama yapmaz.

Alisia’nın bir kaşı kalkar ve kıza döner.

“Onunum.” der kız da, biraz pembe bir yüzle ama o da herhangi bir başka açıklama yapmaz.

Alisia’nın kendi yüzünde, ancak çileden çıkmış bir annenin yüzünde oluşabilecek bir ifade belirir.

“Siz.. arkadaş mısınız?, diye sorar imalı bir şekilde.

“Bırak çocukları, Alisia. Daha yeni geldiler ve sen kıza hesap mı soruyorsun?”, diye azarlar anneanne kendi kızını.

“Bilinmesi gereken bir husus bu, anne. Daha sonra yanlış dedikodularla uğraşmak zorunda kalırız ve Karkashi de bunu seve seve kızın aleyhinde kullanır.”, diye açıklar kadın.

“Yaşlı Efendim bana ‘küçük kestanem’, derdi. Aager ise bana ‘bebeğim’ ve ‘güzelim’, diyor. Ben de ona ‘sevgilimi’, diyorum ve içimde onun hayat ağacını taşıyorum! Evet biliyorum, biraz kafa karıştırıcı ama bunların hepsi hoşuma gittiği için sesimi çıkarmıyorum.”, diye çenesinden alnına kadar kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

Anneanne kıkırdar.

“Aa.. Aager bana ‘Fogstep’ sözü de vermişti bi sefer ama ki..”, diye ekler kız.

“Sözlüsünüz yani. Bu güzel. Düğün ne zaman? Bir tarih belirlediniz mi?”, diye sorar kadın.

“Alisia! Bırak şunları! Daha yeni geldiler ve sen çocuklara düğün merasimi düzenledin bile!”, diye kızar anneanne.

Alisia taktik değiştirir ve kızı klinik gözlerle süzer sonra da kaşları çatılı bir şekilde, “Kızıma bundan daha iyi bakacağını umuyorum, Efendi Aager.”, der.

Aager yutkunur.

“Elimden geleni yapıyorum. Kendisi de daha çok yemek yiyeceğine dair bana söz verdi.”, diye afallar.

Anneanne yine kıkırdar..

..ve odadaki, yere kadar uzanan masa örtüsünün altından küçük, kızıl-kahve kıvırcık bukleli bir kafa belirir.

“Seeeeen çoooook güzeeeelsiiiiiiiiin!”, diye fal taşı gibi açılmış gözlerle alık alık Inshala’ya bakar bukleli kafa!

“Cümeyt!”, diye söylenir Lady Alisia. “Senin odanda beklemen gerekmiyor muydu?”

“Odam çok sıkıcı, anne. Ve Fey ablamı görmem gerekiyordu. Çok, ama çoook şiriiiin! Bizde kalabilir miiii?!”, diye inler çocuk ve masanın altından fırladığı gibi Inshala’nın kucağına atlar!

Inshala hayretle karışık küçük bir çığlık atar ve çocuğu havada yakalar.

“Çok da nefis kokuyor anneeee!”, diye derin bir nefes çeker çocuk.

 

Lady Alisia fena halde utanmış bir şekilde öylece yerinde kalakalır, Madine ‘fırk’lar, anneanne kıkırdar, ve o ana kadar hiçbir şey söylememiş olan, Moira’nın bir küçüğü, Lady Maira ise gülümser.

 

“Ben.. çok özür dilerim, kızım.”, diye afallar Lady Alisia. “Moira ilk senden bahsettiği günden beri ‘Fey abla, Fey abla’, diye her gün senin gelmeni bekledi ve penceresinin başından da ayrılmadı.”

“Özür dileyecek bir şey yok ama ki, efendim.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala ve kucağındaki çocuğa sımsıkı sarılır. “Bence Efendi Cümeyt’te çok nefis kokuyor. Siz istemezseniz, bende kalabilir ki!”

Cümeyt kıkırdar ve annesine döner, “Kalabilir miyim, anne? Nooolur!”, diye inler.

“Cümeeeyt.”, der annesi esefle. “Birbirimizi görecek ve tanıyacak, umuyorum ki çok zamanımız olacak. Ama önce hepimizin yapması gereken önemli bazı işleri var.”

Çocuk annesini dinliyor gibi yapar, ama afacan gözleri bir anda parlar ve Inshala’ya dönüp, “Odamı görmek ister misin? Çok oyuncaklarım var. Beraber oynayalım mı?”, diye enik gözlerle Inshala’yı eritir.

“Benim hiç oyuncağım olmadı. Tabii görmek isterim. Ama önce annemizden izin alalım mı?”, diye sorar.

Belli ki Cümeyt kendi kapasitesini doğru tespit etmiş bir çocuktur zira Fey Ablasını erittiği bakışların aynını annesine yönelttiğinde kadıncağız sadece ellerini ‘Vaz geçtim!’, der gibi havada sallar.

Cümeyt, “Yesshh!”, diye mutlu bir zafer narası atar ve elinden kaptığı gibi Inshala’yı peşinden sürükler gibi odasına götürür.

 

“Ben.. ben de oynayabilirim biraz, değil mi?”, diye kızın içten sesini duyar Aager zihninde.

“Lütfen, bebeğim.”, diye gülmemek için çaba sarf eden bir sesle cevap verir karalar içindeki adam.

 

Aradan saatler geçer ve hava kararmaya başladığında dışarıdan şehir çığırtkanlarının Moira’nın, Inshala ile ilgili ilamı hala hayal meral duyulmaktadır. Bu esnada Aager’de Lady Alisia’ya, Serenity Home yangınından, suçluların peşine düşmelerinden, grubun diğerler üyelerinden, politik duruşu itibariyle özellikle de Prenses Alor’Nadien ne’den bahseder. Sonra Themalsar harabelerine varmalarından, oradaki savaşlardan ve en nihayetinde de Themalsar’ın kendisiyle yüzleşmelerinden ve Moira’nın fevkalade güçlü dişi bir iblisle mücadele edişini ve kırık bir kolla iblisi nasıl tutup yere çaldığını anlatır. Ardından küçük Inshala’nın harabeleri nasıl yerin dibine geçirdiğini ve bunun kızı nasıl ölümün eşiğine getirdiğini, tökezleyerek tekrarlar. Son olarak da Arashkan ve Bari Na-ammen’de olanları, iki şehrin de Orken orduları karşısında nasıl yakılıp yıkıldığını anlatır..

Anlatımını bitirdiğinde oda da tam bir sessizlik hakim olur.

“Vah vah vah.. O el kadar kıza insanların yaptığı kötü muameleye rağmen, onun gösterdiği büyüklük.. Ne kadar üzüldüm, anlatamam.”, diye dolu gözlerle inler anneanne.

“Demek bu hali sonradan oldu.”, der Lady Alisia ve o da gözlerini siler. “Rahmetli eşim bunu duymuş olsaydı, o sıskası çıkmış kızın önünde saygı ve hürmetle eğilirdi. Durkahan paladinleri utansın ve gerçek ‘fedakarlığı’ görsünler.”

“Anne. Bu..  Orken’ler Arashkan ve Bari Na-ammen’i yok ettilerse, sıra Vodgar’a gelecektir. Ondan sonra da Koruxan ve biz varız.”, diye korkmuş bir sesle araya girer Maira.

“Orken’lerin bu istikamete yönelmeden önce arkalarını denize vererek kendilerini güvence altına almak isteyeceklerini düşünüyoruz. Bunu yapmazlarsa iki taraftan da saldırıya uğrarlar ve bu da onların sonu olur. Serenity Home’un konumu bu yüzden çok önemli.”, der Aager. “Arkadaşlarımız, o bölgedeki potansiyelleri değerlendirmek için gittiler. Bir kısmı da, Orken’lerin Arashkan’ı bir üst olarak kullanamamaları için çaba gösterecekler. Ancak Orken’ler toplu bir şekilde Serenity’ye saldırırlarsa, o bölgenin tamamı düşer ve onları oradan kazımak imkansız hale gelir. Onlar Serenity’ye saldırırken, arkalarında Arashkan ve Bari Na-ammen olmadığı, Vodgar şehrinin de önünde, onları oyalamak için bir ordu bıraktıkları için kendilerini serbest ve güvende hissediyor olacaklar. Durkahan, Koruxan ve Palantine şehirleri bu açıklığı değerlendirebilirler. Prenses Alor’Nadien ne’nin annesi, Lady Nadine Graciousward, Koruxan ve Palantine şehirlerine, oradaki yetkilileri uyarmak ve onlardan yardım almak için gitti çoktan.”

Aager devamını da getirmek ister ancak kapı açılır ve kapının önünde Yüzbaşı Fardashi belirir.

Yüzbaşının alnı yarılmış, bir kaşı da açılmıştır. Üstü başı kan ve pislik içerisindedir ama buna rağmen sırıtarak içeri girer.

“Hanımım. Halimin kusuruna kalmayın, ancak aşağıdaki soytarılar sözden anlamamakta ısrar ettiler.”, der mutlu bir şekilde.

“Fardashi.. İyi misiniz?”, diye ayağa kalkar Lady Alisia.

“Bunlar mı?”, diye alnını ve kaşını gösterir ve tekar sırıtır. “Bunlar hiç bi şey. Siz asıl aşağıdakilerin halini görmelisiniz.”

“Ne oldu böyle?”, diye sorar Alisia.

“Biz kızımızı istedik. Onlar hayır, dediler. Biz verin, dedik. Onlar vermemekte ısrar ettiler. Biz de zorla aldık. Arada küçük bazı arbedeler çıkmış olabilir.. Şu anda, kale zindanlarının önceki misafirleri ile muhafızları yer değiştirmiş durumda!”

“Yüzbaşı Fardashi.. Kaç kişiyi—?”

“Hanımım, inanın olabildiğince nezaket gösterdik. Fevkalade zorunlu bırakılmadığımız sürece de sadece ‘odunlarla’ yetindik. Nevarki bazıları aldıkları ‘paralara’ fazla sadık çıktılar. Durkahan’ın satılmışlara karnı tok, ve yer de yok!”, der Fardashi kati bir sesle.

Lady Alisia vaz geçmiş bir nefes verir.

“Kızım?”

“Getiriyorlar, Hanımım. Zindan da çok iyi beslememişler ve yaraları kötü kapanmış. Onlara müdahale ediliyor. Bir şeyler de yedikten sonra kendi ayakları üzerinde yürür halde görünmesinin daha doğru olacağını söyledi bize ve bizde bunun oldukça akıllıca olduğunu düşündük.”

“Amcam zindanda fareleri daha iyi besliyor..”, diye yorgun bir ses gelir yüzbaşının arkasından ve kapıda Moira belirir..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Moira.. değişmiştir. Serenity Home’da tanıdıkları uzun boylu, geniş omuzlu ve sıktığı zaman kollarında, koştuğu zaman da bacaklarında beliren bariz kasları gitmiş, yanakları çökmüş, gözlerindeki parıltı sönmüş, etrafında da kara halkalar oluşmuştur. Kızın saçları darmadağınık ve tutam tutam birbirine yapışmış halde öylece durur kapıda.

“Aşağıdaki gösteriniz seyre değerdi, Yüzbaşı Fardashi. Tekrar izlemek için kalan mal varlığımdan vaz bile geçebilirim.. Merhaba anne. Yorgun görünüyorsun. Annanneciğim.. Seni üzmediler ya? Maira. İyi gördüm seni. Emo ve Cümeyt neredeler?”

 

Odadaki herkes kıpırdamadan hayret ve dehşetle Moira’dan geriye kalan yıkıma bakarlar. Sadece Aager hareket halindedir ve o da sadece bu aile içi buluşmaya dahil olmak istemediği ve kadınlara biraz mahremiyet vermek için bir duvara, ve köşeye doğru sessizce süzülür ve orada kıpırdamadan durur.

 

Lady Alisia dolu gözlerle kızına sarılır.

Yaşlı anneanne, torunu Maira’nın yardımıyla yerinden zorlukla kalkar ve ikisi de Moira’nın yanına gelir ve onlar da kıza sarılırlar.

“Üzgünüm, bebeğim.”, diye inler Alisia. “Amcan.. bazı tehditlerde bulundu.. Göz ardı edemeyeceğim tehditler..”

“Sorun değil, anne. Hata bendeydi. Aptal gibi davrandım, sonuçlarını da hepinize çektirdim. Amcamın vereceği çok hesap var ama bunu ben yapamam. Elimden tüm haklarımı aldı ve bunu yapmasına kendi akılsızlığımla ben izin verdim..”, der Moira bezgin sesiyle.

 

“Moira ablan geldi, bebeğim. Ama çok yorgun ve bitkin görünüyor. Sanıyorum onu yatmaya gönderecekler. Gitmeden görsen iyi olur.”, diye fısıldar Aager zihninden.

“Hemen geliyoruz, Aager’im.”

 

“Efendi Aager.. Sizi görmedim.. Lütfen nezaketsizliğimi bağışlayın.. Kız kardeşim.. Kendisi nerede?”

“Kız kardeşin burada, abla.”, diye küçük bir ses duyulur Moira’nın arkasından.

Moira sese döner ve karşısında Inshala’yı, ve kızın sıskası çıkmış omuzlarında oturmuş, kızı boynuzlarından kavramış Cümeyt’le bulur! İkisinin hemen yanında ise büyük ablasına alık alık bakan Madine durmaktadır.

“Bakıyorum Cümeyt, Fey ablasını bulmuş.”, der Moira, yüzünde kayık bir gülümsemeyle.

“Buldu, abla. İkimiz beraber, güzel Madine’yi da aldık yanımıza, Cümeyt’in oyuncaklarıyla oynadık. Madine’de bana albüm denen büyülü şeysilerini gösterdi. İçinden garip sesler geliyordu.. Biraz ürkütücüydü, açıkçası.”, diye sakince anlatır Inshala, ama kızın gözleri hiç de sakin değildir.

 

Kızın gözleri sislenmiştir. Ama o sislerin ardında hırlayan, hırçın, hatta vahşi bir fırtına kudurmaktadır;

Inshala fena halde kızmıştır.

Kız daha fazla sükûnetini koruyamaz, Cümeyt omzunda olduğu halde gelir ve Moira ablasına sarılır.

 

“Teşekkür ederim, kız kardeşim. Ben, yöntemimde hatalıydım. Ama bütün Durkahan yine de sustu, ve olanları sessizce kenardan seyretmeyi tercih etti. Bana sadece sen, ve Efendi Aager geldiniz..”

“Aslında diğerleri de geleceklerdi ama hepimizin hemen gitmesi gereken yerler vardı. Neler olduğunu sen biraz dinlendikten sonra anlatırız, abla ki.”

Moira başını kaldırır ve Aager’e bakar.

“Sonra.. Amcanızın burada olmayışı lehimize işledi ve onun kaledeki taraftarları gafil avlandılar ancak bu uzun sürmeyecektir. Geldiğinde senin de hazır, dinlenmiş ve gücünün en azından bir kısmını toplamış olman gerekiyor. Annen, anneannen ve kardeşlerinle onun arasındaki son kalkan sen olacaksın.. Bizi geçerlerse..”

Moira’nın kaşları çatılır. Bir iki defa buna itiraz edecek gibi olur ama sonra vaz geçer.

“Anne, Maira.. Siz ikiniz Moira’yı benim odama götürün. Orada güzelce yıkayın, sonra da benim yatağıma yatırın. Yiyecek bir şeyler de gönderteceğim.”, diye kati bir ifadeyle konuşur Lady Alisia.

“Gel kızım..”, der anneanne ve Moira’nın elinden tutar. “Bu yaşlı kadını çok yorma. Bir hanımefendiye yakışmayacak kadar pis kokuyorsun..”

Maira kıkırdar.

“Sen de gel ve bi işe yara..”, diye Madine’yi de azarlar anneanne.

Madine ise gözlerini yuvarlar ve peşlerinden gider.

“Şimdi. Cümeyt.. Sen de in istersen ablanın sırtından artık. Kızcağız uzun yoldan geldi ve yorgun. Bu gece ikiniz de benim odamda kalacaksın.”

Cümeyt yine küçük yumruklarından birini havaya çakar ve “Yesshh!”, diye ünler, Inshala’nın sırtından iner ve annesinin odasına doğru koşar. Ancak içeri girmeden önce durur ve Inshala’ya seslenir.

“Seninle tanıştığıma çok sevindim Fey abla. Oyuncaklarımla oynadığın için de çok teşekkür ederim. İstersen onları seninle paylaşabilirim. Benim için sorun olmaz.”, der ciddi bir şekilde.

“Teşekkür ederim Efendi Cümeyt. Çok nazik ve cömertsiniz.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir kızıl-kahve bukleli çocuğa.

“Seni çok sevdi, sevgili Inshala. Bu güne kadar babası ve Moira dışında hiç kimseye bu kadar yakınlık göstermedi. Kimsenin de sırtına çıkıp oynamadı.”, der Alisia gülümseyerek.

“Çok sıcak bir ruhu var halbuki. İlgisini, heyecanını ve sevgisini hissetmesi çok keyifli bir ruh. O kadar açık, tarafsız ve yargısız ki..”

“Çocuklar öyle doğarlar, güzelim. Genelde yargıları biz onlara öğretiriz.”, diye cevap verir kadın, sonra hala kapıda bekleyen yüzbaşıya döner. “Yüzbaşı Fardashi. Bu kapıya ve kalenin bu kanadına tanıdığınız ve güvendiğiniz adamlarınızdan yerleştirirseniz çok sevinirim.”

“Çoktan yapıldı, Hanımım. Kalenin gerisinde de muhafızlar genel temizlik devriyelerine başladılar. Bütün kale baştan aşağı sabaha kadar, oda oda aranacak ve turlanacak. Kulelerde de askerler hazırda bekliyorlar. İlgili birileri.. gelmeye kalkarlarsa, bunu ya bir orduyla, kendi şehrine saldırarak yapacak, yada tek başına gelecek ve adaletin karşısına çıkacak.”, der yaşlı yüzbaşı.

“Teşekkür ederim, Yüzbaşı. Aileme hep iyiliğiniz dokundu. İnat etmemiş olsaydınız, sizi çoktan bir komutan yapmıştım.”

“Hanımefendi, lütfen.. Kendilerine komutan diyen o şımarık zibidilerin arasına koyarsanız beni, iki günde kafayı yerim. Hayatta tahammül edemediğim yegane şey, kendini bilmez ahmaklar.”

“Bir anda bütün asilzadeler de dahil, emir komuta zincirinin en üstündeki kremalı tabakanın tamamını tarif ediverdiniz, Yüzbaşı.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Ben kremadan hoşlanmam, Hanımım..”, der Fardashi, bir an durur, sonra da ekler, “..ama kremanın üstündeki çileklerin her zaman taze olduğunu söylerler..”

Lady Alisia tekrar gülümser.

“Her şey hazır, Hanımım. Top, Karkashi’de.”, der yaşını geçmiş yüzbaşı.

“Bir şey dışında..”, diye cevap verir Lady Alisia.

Fardashi, tek kaşı kalkmış bir şekilde ona bakar.

“Eski zırhım, yüzbaşı.. Sizden onu babamın evinden getirtmenizi rica edeceğim. Evlendiğimde onu bir daha giymek zorunda kalmayacağımı umuyordum. Koşullar bana aksini gösterdi.”

“Lady Alisia.. Çok uzun zaman oldu elinize kılıç almayalı. Merak etmeyin. Sizi koruyacağız..”, diye güvence vermeye çalışır, Fardashi.

“Hayır, Yüzbaşı Fardashi.. Bir Durkahan hanımefendisi kendisini korur.. Yada elinde kılıcıyla ölür.”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part One)

The Oathbreaker
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Shared Dreams (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

Ya korkarsam? Ben korkak değilim—”

—Olduğunu hiç düşünmedim.

“Ama ya panik yaparsam? Ben panik de değilim ama ya bir şeyleri yakıp yıkarsam?”

—Panik yapacağını da sanmıyorum.

“Ya yıldırım indirirsem yanlışlıkla?”

—O zaman hak etmiş olurlar.

“Ya benden hiç hoşlanmazlarsa?”

—Senden önce benden hoşlanmazlar..

“İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”

—Sadece bir defa!

“..Ve beni bi hayvan gibi kafese kapatırlarsa ya?”

—Seni kafese tıkmaya çalışacak ahmağın başına gelecekleri görmek için para bile veririm!

“Sus Scrofa!..”

— !..

“..Kendi öz yeğenini bile kafese kapatmış ama ki!”

—Sorunlu bir durum, evet.

“Ya boynuzlarımdan dolayı bana iblis der ve beni diri diri yakmaya kalkarlarsa?”

—Kalkarlarsa oturturuz!

“Belki buradaki insanların farklı alışkanlıkları vardır.”

—Bu mümkün ama olası dışı..

“Hem sen nereden biliyorsun ama ki? Buraya daha önce gelmediğini biliyorum. Yakmak yerine belki de diri diri gömüyorlardır!”

—Duyulmuş bir uygulama değil.

“Ayrıca sana da iyi davranacaklarını hiç sanmıyorum.”

—Sorun olmaz.

“Senin bi şefif yardımcısı—”

—Şerif..

“Ondan işte.. Ya senin bi şefif yardımcısı olduğuna inanmaz ve seni de kafese atarlarsa? Şimdiden söyliyim, seni kafese atarlarsa fici—”

—Feci..

“Feci yaparım! Sarmaşıklarla onları boğar, toprakları kaydırıp evlerini kırıştırıp büzüştürrüm, sularla da boğarım ki! Sana yam bakan—”

—Yan bakan..

“Yan bakan.. olsun, ne kadar fey arkadaşım varsa hepsini çağırırım ki! Bakalım kulaksız naapacaklar! Ama bana küflü şeyler derlerse—”

—Küfrederlerse..

“Küflü şeysilerden işte.. onlardan ederlerse ya ne olacak o zaman ama ki? Ben bana küflü söylenmesinden hiç hoşlanmıyorum. Çok kırıcı oluyor ve çok da ayıp ki!”

—O zaman bunu yapana ‘Sus Scrofa’, dersin. Çıksın işin içinden o zaman.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane, Aager Fogstep ile Durkahan şehrinin iki saat kadar doğusunda ‘inmişler’ ve ikisi de yorucu uçuşa ve batan güneşe rağmen şehre doğru yürümektedir..

..Ve şehir, kendi gece ışığında git gide yaklaşırken, Inshala’nın da, paniğin kıyısında seyreden, pek hoşnutsuz homurdanmaları da aralıksız bir şekilde artmaktadır.

Aager ise sıskası çıkmış kızın bütün sayıp sıraladıklarına sessiz bir gülümsemeyle eşlik eder.

“Ben bitli miyim?”, diye sorar en sonunda kız, yüzünde fevkalade saf ve içten bir ifadeyle.

Aager gülmemek için çok zorlanır.

“Gel bi bakalım.”, der ciddi bir şekilde.

Kız ayak sürüyerek, çekingen ve başını eğmiş yere bakarak karalar içindeki adama yanaşır.

Aager kızın eğilmiş başını inceliyormuş gibi bir süre sessizce kıpırdamadan durur.

Sonra, “Hayır. Hiç yok.”, der ve nazikçe kızın saçlarını öper.

Kıpkırmızı bir suratla Inshala başını kaldırıp karalar içindeki adama alık alık bakar.

“Bence beni iyi hissettirmek için öyle diyorsun, Aager Fogstep.”, der kaşlarını çatarak.

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye sorar Aager sırıtarak.

“Bence beni nöpmek için bahane arıyordun! Karanlıkta bitleri nasıl göreceksin ama ki?”, diye hışmeder Inshala.

“Nöpmek?”

“Nöpmek.. Öbürünü diyemiyom çünkü utanıyom!”, diye itiraf eder kız cılız bir sesle.

Aager ‘fırk’lar.

“Bence beni kandırdınız, Aager Fogstep. Çok ayıp ki!”

“Bir daha olmaz, o zaman. Söz!”, der Aager ciddi bir şekilde.

İkisi de tekrar yürümeye başlar ve aradan sessiz bir yarım saat kadar geçer ve Durkahan şehrinin yüksek meşalelerle aydınlatılmış kapıları görünür.

“Geldik.”, der Aager, biraz rahatlamış bir sesle.

Gerçekte Aager ne karanlıktan, ne de vahşi doğadan korkar. Nevarki ve tıpkı Inshala için ‘doğanın’ bir norm olması gibi, şehirler de Aager için bir normdur.

Biri insan, diğeri fey melezi Durkahan’ın devasa kapılarına yaklaşırken Inshala birden durur.

Aager dönüp kıza baktığında kızın başını eğmiş öylece durduğunu görür.

“Bir şey olmayacak. Sorun çıkarsa şehre başka yollardan gireriz.”, der Aager kıza.

“Hayır.”, diye cevap verir kız Aager’e.

“Hayır?”

“Hayır.. Sözünü kabul etmiyorum, Aager Fogstep”, der Inshala kısık ama kararlı bir sesle.

“Ummm..”, diye kararsız bir şekilde bakar kıza, karalar içindeki adam.

“Az önce bana verdiğin sözü.. Kabul etmiyorum!”, der ve sıska kollarını kararlı bi şekilde göğüslerinin altında bağlar.

“Ben.. pek anlayamadım—”, diye afallayarak bakar Aager kıza.

Kız ise bu sefer kaşlarını çatmış, küçük, çilek kırmızısı dudaklarını mutsuz bir şekilde büzüştürmüş, minik yumruklarını sıkmış, şirin bir hışımla karalar içindeki adama tıslar..

“BENİ BİR DAHA NÖPMEMENİ İSTEMİYORUM, AAGER FOGSTEP.. VE BUNUN BİR DAHA OLMAMASIYLA ALAKALI VERDİĞİN SÖZÜ DE KABUL ETMİYORUM!”

✱ ✱ ✱

Güneş battı ve şehir kapıları da kapandı, delikanlı. Güneş doğduğunda kapılar tekrar açılacak.”, der iri cüsseli, yaşını biraz almış muhafız.

“Peki kapılara yetişemeyenlerin kalabileceği bir yer var mı?”, diye sorar Aager sakince.

Muhafız, karalar içindeki adama uzun bir süre sesini çıkarmadan bakar. Yaşını geçmiş bekçi bu yaşına, yaptığı işe rağmen gelebilmiş olmasını ahmaklığa değil, belli ki aklını kullanarak gelmiştir ve önünde duran adamın yüzünü yüksek meşaleler sayesinde görebilse de, gördüğü surattaki ‘ifadesizlik’, adamın ‘öldürmeye hazır’ duruşu, üzerinde taşıdığı ‘pratik ve yakın mesafe’ silahları ve kapkara ölü gözleri başka bir hikaye anlatmaktadır. Yaşını almış muhafızın kafasını karıştıran şey ise, karalar içindeki adamın yanında durmuş, utanç ve korku içerisinde yere bakan sıskası çıkmış, ‘komik saçlı’ küçük kızdır.

Bekçi, karalar içindeki adamı hesaba katarak küçük kıza, varsa yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormak ister, ama işin kafa karıştıran kısmı da buradadır; kız adamın koluna, ‘Öldürseniz ayıramazsınız!’, der gibi yapışmıştır.

Bekçi en sonunda omuzlarını silker.

Hayatta bir çok şey görmüşlüğü olmuştur ama herkesin farklı sorunları vardır. Karalar içindeki adam sıkıntı biri olsa da belli ki kıza düşkündür zira kızın tutunduğu kola rağmen, adam kızın çok hafif önünde, kıza karşı yapılabilecek olası bir müdahaleden koruyacak şekilde durmaktadır..

..ve kız da adama.. eh.. ‘yapışmıştır’ işte!

“Elli yarda ileride kamp kurabilirsin, delikanlı.”, diye önerir en sonunda.

Aager, şehir kapısının dibinde olmadığı sürece herhangi bir yerde kamp kurabileceğini bilir, ancak Inshala’nın düzgün bir yatakta uyumasını ister. Temiz bir handa ve temiz bir yatakta. Kendisi yerde yatmaya zaten alışıktır..

“Bekçi efendi. Küçük hanım uzun bir yolculuktan geldi ve bitkin durumda. Sıcak bir tabak yemeğe ve sağlığına kavuşabilecek bir ortama ihtiyacı var. Kendisinin girmesine izin verirseniz, ben dışarda kalmaya razıyım.”, der Aager.

‘Küçük hanım’, yapıştığı kolu daha da sıkar.

“Olmaz. Beraber yada hiç.”, diye fısıldadığı duyulur.

Bekçinin iki kaşı da kalkar ve hayretle komik saçlı küçük kıza bakar.

“Buraya ne için geldiniz, küçük hanım?”, diye sorar, yumuşak bir sesle.

Inshala gıkını çıkarmaz ve öylece kıpırdamadan durur.

“Hanımefendi biraz çekingendir, bekçi efendi.”, diye açıklamaya çalışır Aager. Sonra Inshala’ya doğru eğilir ve kulağına fısıldar. “Bekçiyle konuşabilirsin, bebeğim.”

Kız bir süre daha sessizliğini korur, sonra az evvelki kısık sesiyle cevap verir.

“Ablam. Onu görmeye geldik. Birileri onu kafese koymuş. Biz onu o kafesten çıkaracağız.”

Yaşlı bekçi duydukları karşısında daha şaşırmış bir şekilde küçük kıza bakar.

“Adı nedir ablanın, küçük kız?”, diye sorar.

“Moira. Ablamın adı Moira Alicia Jean Hooman, bekçi amca. Benim adım da Inshala Frostmane Hooman..”

Yaşını almış bekçi küçük, sıskası çıkmış kıza yıldırım çarpmış gibi bakar.

“Lady Moira’nın, sizin adınızda bir kız kardeşi olduğunu bilmiyordum.”, der sesini alçaltarak.

Inshala yavaşça bohçasına elini sokar ve içinden biraz kırışmış, rulo halinde sarılı bir papirüs çıkartır ve ‘bekçi amcaya’ uzatır.

Bekçi papirüsü açar ve yanan yüksek meşalelere rağmen zorlukla okur..

..okudukça da ağzı açık kalır.

Bitirdiğinde papirüsü seri bir şekilde tekrar yuvarlayıp küçük kıza uzatır ve kısık ama kararlı bir sesle konuşur.

“Sizi içeri sokacağım, küçük hanımefendi ve birer diplomat olarak adınızı kayda geçeceğim. Ablanızı kafesinden kurtarmak için fazla zamanınız yok. Bu gece dinlenin, sonra gelip beni bulun. ‘Bekçi Fardashi’, diye kime sorarsanız size yerimi tarif ederler. Benden başka da kimseye kendinizi tanıtmayın ve bunu da bir başkasına göstermeyin. Ortam yaklaşan ‘düğün’ sebebiyle yeterince gergin. Şehirde bir isyan çıkması an meselesi!”

“Peki bekçi amca. Dipkopat nedir bilmiyorum ama teşekkür ederim ki!”, diye fısıltıyla söz verir Inshala.

Bekçi bir an sorgulayan gözlerle Aager’i tekrar süzer.

“Siz küçük hanımefendinin nesi oluyorsunuz? Sormam da bir sakınca yoksa.”, diye sorar.

“Onunum.”, der Aager basitçe ve başıyla koluna yapışmış kıza işaret eder.

Yaşlı bekçinin tekrar kaşları kalkar ve küçük kıza bakar.

“Onunum..”, der küçük kız ve karalar içindeki adama biraz daha sokulur.

✱ ✱ ✱

Durkahan şehri, Arashkan kadar büyük bir şehir değildir. Arashkan’da olduğu gibi Durkahan’ın geniş bulvarları, süslü havuzları, bir kaç mahalle büyüklüğünde parkları, sarayları, kibirli heykelleri, tiyatroları yada geceleri şehri aydınlatan büyülü sokak lambaları yoktur. Durkahan şehrine sadece nazaketen ‘şehir’ denebilirdi zira —ve gerçekte— Durkahan bir kale idi..

Kalın, yüksek duvarları, milimetrik aralıklarla yükselen gözlem, okçu ve mancınık kuleleri, askeri bir intizamla ve blok halinde inşaa edilmiş evleri, sanki teker teker, ordu protokol dosyasına uygunluğu günlük olarak ölçülüyormuş izlenimi veren çiçek bahçeleri ve çocukların bile ayaklarını rap rap rap diye vurarak koşuşturduğu bir kale idi.

Durkahan’a ‘kale’ değil de şehir denilmesinin, nezaket dışındaki tek sebebi, büyüklüğü ve dört yüz bine yakın bir nüfusu barındıran sivil halkının oluşuydu!

O ve evlerin çoğunda dam yada çatı yerine, şehrin genel katı havasını hayret verici bir şekilde yumuşatan ‘kubbelerin’ oluşudur..

Buna rağmen Durkahan’da her şey; genel yaşam, ‘zorunlu’ eğlenceler, evlilikler, gösteriler, ticaret ve tarım —kısaca her şey, ‘askeri bir intizam’a göre hazırlanmış gibiydi.

Muhtemelen bu sebepten ötürü Aager Fogstep bu şehre bayılmıştı.. ilginç bir şekilde.

Evet, Aager bir hırsız, katil, infazcı, göreceli anlam ve içeriği yeterince zorlandığında da bir kanun adamıydı ama bütün bunların görünen ve görünmeyen kümülatif ortak paydası ise ‘düzen’ idi..

Şaşılacak bir durum, öyle değil mi?

Aager düzeni seven biriydi!

Obsesif denebilecek derecede.

Bu güne kadar Aager için bir çok şey söyleyebilecek az sayıda hayatta olan insan vardı belki ama kimse karalar içindeki adamı ‘kirli’ yada ‘pasaklı’ olmakla suçlayamazdı.

Aager’in Serenity Home’daki kendisine tahsis edilmiş küçük tek göz evi oldukça sade bir dekora sahipti. Bu ‘sadeliği’ biraz açmak gerekirse..

Aager’in evi boşlu!

Yere serilmiş tiril bir hasır, sade çalışma masası, bir adet sandalye, eşyalarını imtina ile yerleştirdiği küçük bir sandık ve stratejik olarak evin tek penceresinin hemen altına yatırılmış sert, yün battaniye örtülü yer yatağı.

Ve hepsi de, her zaman simetrik bir şekilde de düzenli.

O kadar.

Karalar içindeki adamın evini merak eden Serenity halkı adamın evini görseler, şüphesiz hayal kırıklığına uğrar yada evin bir ‘düzmece’ olduğunu düşünür ve komplo teorileri babında, “Eeee? Cesetler nerde?”, diye homurdanırlardı —sessizce, tabii..

Benzer bir yaklaşımla, sevdiği kızın zaman zaman kötürüm, çoğu zaman ise katatonik denebilecek evhamlı halinin onu rahatsız etmeyişi de muhtemelen bundan kaynaklanmaktaydı.

Aager ve Inshala söz konusu olduğunda hangisi tencere, hangisi kapak, tartışılabilir di belki ama, ortada kesin olarak bir tencere-kapak durumusu vardı işte!

Öbür yanda, Inshala şehri gördükçe hayal kırıklığı geometrik olarak artar zira sıskası çıkmış kız hayatını ormanda ve doğa ile iç içe geçirmiştir ve doğada düz çizgiler, doksan derecelik köşeler, muntazam daireler asla yoktur. İşin aslı da, bu şekiller insanların kendilerini rahat hissetmeleri için doğaya ‘düzen konforu’ altında empoze etmeye çalıştığı bir şeydir ve bir başka gerçeği de farkındasız bir korkuyla görmezlikten gelme çabasından ibarettir;

Doğa sınır tanımaz ve insanların kurallarını da, kanunlarını da umursamaz.

Ve gün gelir, doğa vahşi fiskesini insanlara hissettirir ve onların küplerini, düz çizgilerini, doksan derecelik açılarını, muntazam dairelerini ve muhteşem arklarını ezer ve ‘düzenli konforlarını’ deprem ve yanar dağ, sel, heyelan, çığ, hortum, kasırga ve fırtınalarıyla yıkar, yakar, kaldırır ve götürür, olmadı gömer!

Nokta.

İnsanoğlunun anlamadığı, doğaya şekil vermeye çalışmanın ne denli bir kibir, doğanın üzerinde yürüdüğümüz dünyanın kendisi ve insanların da sadece geçici birer misafir oluduğu gerçeğidir.

Birisi genç Inshala’ya ‘ironi’ nedir diye sorsa, ve kızcağız da ironinin ne olduğunu biliyor olsa, muhtemelen kendi anladığı dilden;

“İnsanın doğaya şekil vermeye çalışmasıdır.”

..diye tanımlardı zira insanın doğaya şekil verme çabası, doğanın doğasına aykırıydı!

Evet, Inshala yüksek, kalın duvarların, köşeli kulelerin ve blok evlerin, muallak bir şekilde de olsa, stratejik değerinin farkındadır ama yinede baktığı her yerde gördüğü ‘taş manzara’, kızcağızı çileden çıkarmaya yetecek kadar da depresiftir.

“Çok iyi yaaa.”, diye mutlu bir şekilde mırıldanır Aager. “Bir mahalleyi öğrendin mi, bütün şehri öğrenmiş oluyorsun. Mahallelerin isimleri bile yok. Sadece konumlarına göre sıra ve sütun numaraları var. Excel tablosu gibi!”

“Aager Fogstep. Lütfen beni uzanabileceğim bir yere götür. Sanıyorum kusacağım!”, diye inler histerik bir sesle Inshala.

“İyi misin, bebeğim? Hasta mı oldun yoksa?”, diye sorar Aager.

“Evet. O kadar taş var ki burada, her şey üstüme üstüme geliyor sanki. Evimi.. Ritüel Ormanlarımı özleyi verdim bir anda!”, diye inler kız.

Aager ‘nedenler’le yada ‘nasıl’larla uğraşmaz, gün batmış olmasına rağmen hala uyumamış şehirde bulduğu ilk bekçiye, yakındaki en temiz hanın yerini sorar ve kızı aldığı tarife götürür. Hana varır varmaz, hiç vakit kaybetmeden kız için de, kendisi için de birer sıcak banyo söyler, büyük porsiyonlu sıcak yemek siparişi verir ve ayrı yataklı temiz bir de oda tutar.

Aager, kor kömürlerle ısıtılan taş küvette fazla oyalanmaz ve temizlenmiş olarak Inshala’nın yıkanıp çıkmasını bekler.

Bir saat kadar!

Aager’in gıkını çıkarmadan beklemesinin bir çok sebebi vardır ancak bunların başında, içeriden gelen Inshala’nın mırıldandığı mutlu şarkısıdır.

Kız çıktığında saçları da, teni de parlıyor gibidir.

“Haklıymışsın, Aager Fogstep.”, der Inshala huzurlu bir ifadeyle.

“Ummm.. Hangi konuda?”, diye sorar Aager.

“Bende gerçekten bit yokmuş ki!”

Aager, Inshala’ya odasına kadar eşlik eder, sonra aşağı inip iki tabak dolusu büyük porsiyon sıcak yemeği alır ve odasına döner.

Kapıyı açtığında Inshala’yı yatağına yüz üstü kapaklanmış uyur halde bulur.

Aager farkındasız bir süre elindeki tabakla durur ve yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça sırtüstü döndürür, sonra da doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek getirdim, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Deja vu!

Aager ister istemez gülümser.

Hancının verdiği ağır, ahşap tabağa uzanır, sulu yemekten dolu bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki ‘bol kepçe’ yemeğin tamamını yedirir, bitince kalkar ve odadaki gardıroptan ikişer tane battaniye ve yorgan indirir ve kızı içinde kaybolacak şekilde bir güzel sarar.

Sonra kendi tabağını alır, yemeğini ‘ivedilikle’ ve ‘bekleme yapmadan’ temizler ve kendisi de uyumak için diğer yatağa yönelir ancak arkasından..

“..Aafer Fogshtep?”, diye uykulu bir şekilde Inshala’nın mırıldandığını duyar.

“Buradayım, bebeğim.”, der Aager fısıldayarak.

“Haayır ama ki..”, der Inshala muallak bir sesle.

“Burada deil, oradasın..”, diye derin, esef dolu bir nefesle uykulu bir şekilde söylenir.. sonra tekrar kendinden geçer..

✱ ✱ ✱

Bekçi Fardashi? Kendisini evinde bulabilirsiniz ama bu saatte onu rahatsız etmenizi hiç tavsiye etmem. Geçen ay kısa çubuğu çekti ve gece bekçiliği görevinde. Bu da onu huysuz bir ihtiyar yapıyor. En son uyandıranın kafasında odun kırmıştı.”, der karşılaştıkları ilk devriye bekçisine sorduklarında.

“Haklı olabilirsiniz, bekçi efendi. Ancak bu bir aile meselesi ve kendisine bazı haberler getirdik.”, diye pürüzsüz bir şekilde, oracıkta uydurduğu yalanı söyler Aager Fogstep.

Bekçi karalar içindeki adama, taşıdığı silahlara.. ve adamın omzuna oturmuş, saplantılı bir evhamla kendisini temizlemekle meşgul küçük sincaba, “Eh.. Bugün de yeni bi şey görmüş oldum!”, der gibi bakar.

Sonra bir omzunu silker.

“Kıdemli Bekçi Fardashi’nin evini C.12/E ‘de bulabilirsiniz. Siz yenisiniz sanırım şehirde?”, diye sorar karalar içindeki adama.

“Evet.”, der Aager sakince. “Şehre yeni geldik.”

“Kıdemli Bekçi Fardashi’yi nereden tanıyorsunuz?”, diye nazikçe sorar bekçi.

“Tanımıyorum. Yolda gelirken torunu olduğunu düşündüğüm küçük bir kızın elinden tutmuş yaşlı bir teyzeyle karşılaştım. Kendisi bana nereye gittiğimi sordu, ben de buraya, Durkahan şehrine iş bulmak için gitmekte olduğumu söyleyince benden Bekçi Fardashi adında birisini bulup ailesiyle ilgili bir haberi iletip iletemeyeceğimi sordu. Bunu yapmam karşılığında Fardashi’nin bana iş bulmam hususunda yardım da edebileceğini söyleyince, ben de kabul ettim.”, diye hikayesini genişletir Aager.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap kendisini temizlemeyi bırakır ve alık alık Aager’e bakar!

“Ama..!”, diye Inshala’nın hayret dolu sesini duyar Aager zihninde. “Ne zaman böyle bir teyze ve küçük torunuyla karşılaştık ki? Ben neden hatırlamıyorum?”

“Ummm.. Sonra, bebeğim.”, der Aager biraz utanarak ve kıza bugüne kadar asla yalan söylememiş olmasına rağmen, yalanın gerçekte mesleğinin bir parçası olduğunu nasıl anlatacağını düşünür bir an.

Sincap, Aager’in başının üstüne tırmanır ve bekçiye haşin bir şeyler çırtlatır!

Bekçi hayretle karalar içindeki adama ve tepesinde durmuş, kendisini ‘azarlayan’ küçük kemirgene bakar.

“Uhhh.. Hayvanınızın nesi var?”, diye sorar.

“Kendisine Bekçi Fardashi ile işimiz bittiğinde fındık alacağım sözünü vermiştim. Sabırsızlanıyor.”, diye aynı sükûnetle bir yalan daha söyle Aager.

Sincap biraz daha çırtlar!

“Onunla konuşabiliyor musunuz?”, diye hayretle sorar bekçi.

“Öyle olduğunu düşünmek isterim.”, der Aager, utanmaz bir sırıtışla. “Sincabım kafamı kemirmeye başlamadan önce işimi halletsem iyi olacak, sanırım. Size iyi günler dilerim, bekçi efendi.”

“Ummm.. Size de iyi günler, yabancı. Hayvanınızı ivedilikle besleseniz iyi olacak. Çok kızmışa benziyor!”, der bekçi ve yüzünde hayret ifadesiyle devriyesine devam eder.

“Çok.. çok.. AMA ÇOK AYIP, AAGER FOGSTEP! O abiyi kandırdın!”, diye inler Inshala.

Aager güler.

“Aaaa.. Hayır sevgilim Inshala. O adamı kandırmadım. Ona yalandan bir hikaye söyledim.”, der ‘dürüstçe’.

“Ama.. ama sen yalan söylemezsin. Söylediğini hiç görmedim ama ki!”, diye söylenir kız hayal kırıklığı gizleyemeden.

“Sana veya arkadaşlarıma neden yalan söyleyeyim ki? Bu doğru olmaz.”, der Aager aynı dürüst ifadesiyle.

“Ama.. ama yalan kötü bir şey ki!”, diye inler kız.

“Evet. Ama gerekli bir şey aynı zamanda.. Bazen..

“Niye ki ama?”

“Tanımadığımız kişilere bütün sırlarımızı veremeyiz de ondan. Dahası, Lady Moira hapiste. Bu da onun düşmanları olduğu anlamına geliyor. Moira’nın düşmanları, bizim de düşmanlarımız ve kimin dost, kimin düşman olduğunu daha bilmiyoruz, öyle değil mi?”, diye açıklar Aager.

Inshala uzun bir süre bunu kafasında evirip çevirir ve anladığı olmasa da, bildiği bir şeylerle bağdaştırmaya çalışır. Neden sonra bir anda ayılı verir.

“Pusu! Bu bir çeşit pusu!”, diye ünler.

“Efendim?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager zira yalan ile pusu arasında herhangi bir alaka kuramaz.

“Ben avlanırken.. Eskiden.. Kedim varken.. Avıma sessizce yaklaşır ve ona pusu kurardım —ki geldiğimi göremesin diye. Çünkü görürse o gece aç yatmak zorunda kalıyordum. Senin yaptığın da sözlerle pusu! Düşman geldiğimizi göremesin diye onlara kelimelerle pusu kuruyorsun! Bayıldım buna Aager Fogstep. Sen bir kedi olmalıydın! Hiç şüphem yok, harika bir avcı olurdun!”, diye mutlu bir şekilde açıklar küçük kız.

“..!”

✱ ✱ ✱

Kayık bir surat ve elinde kalın bir odunla kapıda belirir yaşını almış Bekçi Fardashi. Uzun bir süre önünde duran karalar içindeki adama, ve omzuna oturmuş yanaklarını, başını, kulaklarını, elleri ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemekle meşgul sincaba bakar ve kış uykusundan zamansız uyanmış bir ayı gibi homurdanır.

“Beni bulun dediğimde bu saati kastetmemiştim! Görev teslimini daha bir saat önce yapmıştım ve eve dönmüş güzel güzel uyuyordum!”, diye söylenir yaşlı bekçi.

“Özrümü kabul edin, Bekçi Fardashi. Saat konusunda kesin ayrıntı vermemiştiniz.”, der Aager.

Yaşlı bekçi ‘hıh’lar, sonra Aager’in arkasına ve etrafına bakınır.

“Küçük kız nerede?”, diye sorar.

“İsterseniz içeride konuşalım. Duyduğum kadarıyla zamansız uyandırılma konusunda belirgin bir şöhretiniz varmış.”, der Aager düz bir suratla.

Bekçi Fardashi kaşlarını çatar.

“Ukala bekçilere ne olur bilir misin, delikanlı?”, diye homurdanır.

“Hayatımda hiç bekçilik yapmadım, efendim. Ama bir çok ukala bekçinin kafasını odunla kırmışlığım oldu.”, der Aager aynı nötr ifadesiyle.

Fardahsi’nin çatılı kaşlarından bir tanesi kalkar.

“Ben Serenity Home kasabasının şerif yardımcısıyım, efendim. Kasaba bekçilerini disipline edip hizaya getirmek görevlerim arasındaydı.”, diye özlü bir şekilde açıklar karalar içindeki adam.

“Pek de şerif yardımcısına benzemiyorsun.”

“Zorla üstüme yıkılan bir meslekti, o kadar. Alternatifim giyotindi!”, der Aager ve sırıtır!

Bekçi Fardahsi ‘fırk’lar.

“Gel içeri. Ayaklarını paspasa silersen sevinirim. Temizlikçi kadın, işi olmasına rağmen temizlemekten hiç hoşlanmıyor ve dırdırı ölümcül.. Cadaloz kadın!”, diye homurdanarak söylenir.

Aager, omzunda ‘küçük’ Inshala olduğu halde Bekçi Fardhas’i’nin peşinden içeri girer.

Fardashi’nin evi, Aager’in tek göz evi gibidir. Boş ve düzenli. Ancak Aager’in aradaki nüansa ayılması biraz daha uzun sürer;

Kendi evi boş denebilecek kadar sadedir ve olan az eşyalar ise oldukça spesifik bazı amaçlara hitap edecek şekilde ‘düzenlenmiştir’. Bu düzenlemelerden bazıları estetik anlamda sadedir, çünkü Aager eşya kalabalığından hoşlanan biri değildir, bazıları pratik açıdan oldukları yerlere konmuşlardır, yatağının camın hemen altına yerleştirilmesi gibi bazıları da mesleki ‘temkin’den kaynaklanmadır. Ancak ve en nihayetinde bunların hepsi de Aager’in kişisel tercihlerinden kaynaklanmaktadır.

Bekçi Fardashi’nin ‘düzeni’ ise, tamamen belirli bir protokol icabı sade ve boştur ve Aager işin bu kısmından pek de haz etmez.

Evet, Aager’in kişisel egotistik alışkanlıkları yada lüksleri olduğu söylemez, ancak bunların eksikliği de genç adamın kendi tercihidir ve Aager bu tercihini hiç değerlendirmemiş dahi olsa, yine de onların ‘askeri’ protokollerce idame edilmesini de kabul edilebilir bir hayat tarzı olarak kendisine uygun göremez.

Aager aynı zamanda küçük Inshala’sının kendi evini gördüğünde ne düşüneceğini merak eder. Acaba kız o küçük, tek göz evi gördüğünde ona ‘boş’ mu diyecek, yoksa ‘sade’ mi?

Yada kızı azıcık tanımışsa —ki Aager, Inshala’sını biraz olsun tanıdığını düşünür— kız evi gördüğünde muhtemelen ‘İçinde ne olduğu değil, olan ile neler hayal edebildiğimizdir önemli olan ama ki!..’, gibi bir şey diyeceğini düşünür..

Bununla beraber Aager kızcağızın kendi küçük, tek göz evinde de tıkılıp kalmasını istemez ve kendi kendisine bir karar verir; Serenity Home’a döner dönmez biraz para biriktirip yan arsayı da alıp, orada kız için güzel bir bahçelik yapacaktır. İçinde çiçekleri, ve ortasında da büyük, kocaman dalları ve iri yaprakları olan bir de ağacın olduğu bir bahçelik..

“Evime hoş geldiniz, Efendi..?”, diye sorar Fardashi.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim.”, der genç, karalar içindeki adam.

“Fogstep.. Farstep’le bir akrabalığın var mı? Kendisi pek tanınmış mümtaz bir zattı.. Oldukça da dindar..”, der Fardashi düşünceli bir şekilde.

“Çok uzaktan, efendim.”, diye yanıtlar Aager, hiç bozuntuya vermeden. Buna rağmen zihninin derinliklerinde bir kadının dolgun, imalı, ve şuh kahkahasını duyar gibi olur.

“Genç hanımefendi neredeler? Kendisi güvenli bir yerdedir umuyorum.”, diye sorar yaşını almış bekçi temkinli bir şekilde. “Soruyorum, çünkü kimliği ortaya çıkarsa bu.. bazı zatların pek de hoşuna gitmeyebilir ve kendisini.. konuşma fırsatı vermeden susturmak isteyebilirler.”

“Bunun şimdilik sorun olacağını sanmıyorum, Bekçi Fardashi.”, diye sırıtır Aager ve sessizce, “Bebeğim, sıra sende..”, der.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap odanın ortasındaki masanın üstüne sıçrar, oradan da sandalyeye..

..ve Bekçi Fardashi, “Ne..?”, diyemeden, küçük Inshala’yı sandalyenin üzerinde oturur halde bulur!

“Merhaba bekçi amca.. Size amca diyebilirim di mi? Biliyorum gerçekte amcam değilsiniz ama size adınızla hitap etmek bana biraz ayıp olur gibi geliyor.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle.

“Ummm.. Sanırım diyebilirsin, küçük hanım.”, diye afallar yaşlı bekçi.

“Görünüşüm sizi yanıltmasın.”, der Inshala. “Ben on yedi yaşındayım!”

“Özür dilerim. Bu kadar büyümüş olduğunuzu düşünmemiştim. Benim hatam..”, der Fardashi.

Inshala mutlu bir şekilde gülümser.

“Evinize bayıldım bekçi amca. Derli toplu, temiz ve çok ferah..”

“Öyle mi düşünüyorsun? Bana sanki bir iki parça bi şey daha alsam gibime geliyor.”, der Bekçi Fardahsi ve etrafına bakınarak başını kaşır.

“Daha çok eşya, daha az hava demek değil mi ama ki?”, diye sorar Inshala.

Aager gülümser.

Kızın bakış açısı.. gerçekten farklıdır.

“Sanırım öyledir.”, der Fardashi, aklı biraz karışmış bir şekilde.

“Neden siz oturmuyorsunuz? Aager’imle konuşurken bende size bi güzel çay yaparım.”, diye önerir ve cevabını beklemeden köşedeki küçük sobaya doğru yönelir.

“Bu çok.. hayret verici bir hanımefendi..”, der Fardashi, biraz utanmış, biraz da hayanlıkla kızın ardından bakakalır.

“Tahmin edemeyeceğiniz kadar.”, diye tasdik eder Aager.

“Cehaletimin kusuruna bakmayın ama nedir kendisi?”, diye sorar merakla.

“Hanımefendi bir fey melezidir, Efendi Fardashi.. Yarı fey, yarı insan.. Zorlu ve oldukça da sıkıntılı bir geçmişi var. Bu yüzden görünüşünü fazla mevzu etmezseniz, kendisine iyilik etmiş olursunuz.”, der Aager sakin bir şekilde.

“Tabii.. Tabii.. Özür dilerim.. Sadece fevkalade güzel olması bir yana, aynı zamanda da nazik ve düşünceli. Benim gibi huysuz bir adamın bomboş evini överek büyük nezaket gösterdi. Tam insanlar bile bunu yapamadılar.”, der adamcağız, tekrar başını kaşıyarak.

“Tam insanların o kıza neler yaptıklarını bilmek istemezsiniz, Bekçi Fardashi.”, diye cevap verir Aager istemsiz bir soğuklukla.

“Tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Yazık. ‘İnsanlığı’ eksik gördüklerimizden görmek.. bizler adına acınası bir durum.”, diye sesli bir şekilde düşünür yaşlı bekçi. “Rahmetli Delia Karakash’ın kızı Lady Moira, küçük hanımefendiyi resmi bir şekilde sahiplendiyse, gerçekten kendisini çok değerli görmüş olmalı.. Merakımın da kusuruna bakmayın ama Lady Moira ile nerde—?”, diye sorar Fardahsi.

“Themalsar Harabeleri..”, der Aager kısaca. Sonra belki de bunun yeterli olmayabileceğini düşünerek, konuyu biraz açar. “Kendisiyle Serenity Home kasabasında tanıştık ve bir grup gençle beraber, kasabamıza saldıran bazı suçluları bulmak için yola çıkmıştık. İzcilerimiz sayesinde kaçakları Themalsar’a kadar takip ettik ve o pis yere girmek zorunda kaldık. Uzun ve kanlı çatışmalar sonunda da Themalsar’ın kendisiyle yüzleştik. Lady Moira o savaşta büyük cesaret örneği sergiledi ve kaçık papazın çağırdığı bir iblis ile neredeyse teketek dövüştü. Harabelerde işimiz bittiğinde kendisi, Inshala’nın ailesiz ve tek başına ormanda büyüyüp yaşadığını öğrenince, olduğu onurlu hanımefendi gibi, onu sahiplendi. Kasabaya geri döndüğümüzde de bunu resmileştirdi.”

“Tam Lady Moira’lık bir davranış; onurlu ve alicenap. Tıpkı babası gibi..”, der Fardahsi, başıyla onaylayarak. “Peki kendisini nasıl kurtarmayı düşünüyorsunuz? Fazla vaktiniz yok. Rivayetler doğru ise, amcası düğünden sonra o kızı yaşatmayacağı yönünde ki bu da oldukça adî ve onursuz bir davranış, özellik de bir Paladin Lordu için.”

“Sizin bir öneriniz var mı?”, diye sorar Aager.

“Ben basit bir bekçiyim, Efendi Aager. Kıdemli olmam sadece bu işi çok uzun yıllar boyunca yapıyor oluşumdan kaynaklanıyor. Bununla beraber, sanıyorum sizi iç kaleye, Lady Moira’nın annesi, Lady Alisia Sivara’nın yanına sızdırabilirim. Ancak bunu yaptığımız anda, kendimizi kanunen kabul edilebilir bir pozisyonda bulundurmamız gerekir.”, diye düşünceli bir şekilde konuşur Fardashi.

“Buyur bekçi amca.”, der Inshala ve hazırladığı çaydan bir fincan yaşlı bekçinin önüne, ikinci bir finanı Aager’in önüne, sonuncusunu da kendisine alır ve tekrar sandalyesine oturur.

“Teşekkür ederim güzel hanımefendi. Kendi evimde bana hizmet ettirerek beni utandırdınız.”, der Bekçi Fardashi, yüzü biraz kızarmış bir şekilde.

“Küçük bir kıza hizmet etmeniz size ayıp olmaz mıydı, bekçi amca?”, der Inshala gülümseyerek. “Şimdi. Kabul edilebilir pozisyon nedir?”

“Teknik olarak, evet, siz Lady Alisia’nın kızı, Lady Moira’nın da kız kardeşisiniz. Ama şehirde kimse sizi tanımıyor. Bu yüzden ortaya çıktığınız anda sizi susturmaya çalışacaklardır. Bunun gerçekleşmemesi için, hem sizin, hem Lady Alisia’nın hem de Lady Moira’nın etrafında güvenebileceği muhafızların olması gerekiyor. Dahası, Lady Moira’nın geri döndüğünde amcasına isnad ettiği suçlamalar ve sonrasında kaybettiği düellodan dolayı, kanunen Lady Moira’nın herhangi bir söz hakkı kalmadı.. Korkarım Lady Moira onurunu tekrar kazanması gerekecek; önce amcasına karşı yaptığı suçlamaların geçerli olduğunu ispatlayarak, sonra da tekrar dövüşerek. İlkini yapamaz çünkü hapiste. İkincisini hiç yapamaz çünkü ilkinde olduğu gibi hem hapiste, hem de zaten kaybettiği ilk düelloyu, bir aydır bulunduğu hapisten bitkin bir şekilde çıktığında hiç yapamaz. Şu anda eline bir kılıç tutuşturulsa, kendi hayatı için bile dövüşebileceğini sanmıyorum, bırakın amcasına karşı tekrar dövüşmeyi ki, Lord Tarakadahan Karkashi, yabana atılabilecek biri değil. Hem çok güçlü, hem de yeğeninden çok daha tecrübeli bir savaşçı.”

Inshala anlatılan bütün karamsar tabloya rağmen mutlu bir şekilde çayını hüpletir.

“Ama ben, bu kağıda göre..”, der ve Moira’nın kendisin kız kardeşi olarak ilam ettiği papirüsü çıkarıp “Moira ablamdan sonra komuta zinciri aydalı olarak—”

“—Ardalı..”

“—Ardalı olarak bana geçmiş olmuyor mu?”, diye sorar.

“Komuta zinciri, ne?”

“Sonra anlatırım, bebeğim..”

“Bu o sosyal şeysilerden biri di mi?”

“Gibi, gibi..”

“Ummm.. Evet. Teknik olarak..”, der Fardahsi.

“Tenkit olarak, ne peki?”

“Teknik olarak.. Nasıl anlatsam.. Sen sincaba dönüştüğünde mesela, sadece teknik olarak o anda bir sincapsın ama aynı zaman da değilsin çünkü gerçekte Inshala’sın..”

“Kafam karıştı, Aager Fogstep.”

“Benim de, bebeğim!”

“Yani bana inansalar da inanmasalar da, Moira ablamı bu kağıtta söylenen şeyleri doğrulaması için çağırttırabilirim, öyle değil mi?”, diye sorar Inshala, ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Evet. Bunu yapmak zorunda kalırlar. Dahası, yapmaktan başka çareleri olmaz.. Ama daha önce onu öldürürlerse iş yine yatar.”, der yaşlı bekçi ciddi bir şekilde.

“Bunun sorun olacağını pek sanmıyorum bekçi amca. Ablamın sağ salim yanıma getirilmesi sorumluluğunu, Tatatatadan.. Tadadadarakan.. Takakaraman..”, diye uğraşır Inshala ve yüzü kıpkırmızı kesilir.

Yaşlı bekçi ister istemez güler.

“—Tarakadahan.. Sen, Karkashi diye çağır, güzelim.”

“Karkashi.. amcaya vereceğim. Onuru söz konusu olduğu için de, ablamın kılına bile dokunamayacaklar. Ablam geldiğinde bu kağıdı onaylayacak, bende artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak ablama yapılan muameleden dolayı çok kızdığımı ve bundan dolayı da Karkashi amcayı sorumlu tuttuğumu söyleyeceğim.”, der Inshala.

“Lord Karkashi bu suçlamaları kabul etmeyecektir.”, der yaşlı bekçi kati bir şekilde.

“Ben de onu sorumsuzluk ve korkaklıkla suçlarım ki.. Bu şekilde ona kelimelerle pusu kurmuş olurum ve hiçbirimiz de aç yatmak zorunda kalmayız!”

Oda bir anda sessizleşir.

“Bebeğim.. Onu korkaklıkla suçladığında ne olacağını biliyorsun, değil mi? Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”

“Moira ablama ne olduysa bana da aynısı olacak, sevgilimi Aager Fogstep. Aradaki fark, ben yalnız değilim çünkü benim Aager Fogstep’im var. Ve sen de sadece Aager Fogstep değil, aynı zamanda da Kış Askerisin ki!”, der kız ve Aager’in zihninde kıkırdar. “Eminim Mab’in de bu konuda söyleyecek bir çift lafı olacaktır çünkü şu anda biz kış aylarındayız; Mab’in gücünün zirvede olduğu mevsimde, dolayısıyla onun da onuru söz konusu.. Mab, Kış Askerini, kendi yeğenini bile kafese koyan bir ölümlüye yedirtmeyecektir. Mab, kış fey’lerinin hükümdarıdır ve efendisi olduğu bütün feyler gibi o da demir kafeslerden nefret eder. Dahası, Mab’in söyleyecek sözü varsa, Titania ablanın da ekleyecek bir şeyleri olacaktır.”

Aager’in beyni duruverir..

..zira kız, Themalsar harabelerinin yerin dibine geçirilmesi için Mab ile yaptığı anlaşma, ardından Titania’nın da Mab’e misilleme olarak harabelerin üzerinde yepyeni bir koruluk bitirmesinin aynını yapmak niyetindedir. Aradaki tek fark, daha öncekinin aksine bu seferkini anlaşmasız bir şekilde, Mab’in onurunu mevzu ederek yapacaktır!

Aager, kızın bunu gerçekleşmesi halinde bunun Mab’i ne kadar kızdırabileceğini düşünemez bile..

Aslında düşünür ve aklına bunu tanımlayabilecek sadece bir kelime gelir; MONÜMENTAL!

Aager zihninde elini yüzüne vurup esefle başını salladığını hayal eder zira bu yetmiyormuş gibi, kız bir de Titania’yı işin içine, ve kendisine hiç sormadan, İKİNCİ defa dahil ettirecektir!

Ve Aager Fogstep, kızın neden kendisine ‘la Fey’ diye hitap ettiğini bir anda anlayıverir..

Kız ‘la Fey’ adını kendi kendisine vermemiştir.

Bu ismi, bir anlamda ‘doğa’ ona vermiştir çünkü kızın aklı bir insanınki gibi değil, bir fey gibi çalışmaktadır; anlaşmalar, almalar, vermeler ve takaslar —denge!

Aager bir başka şeye daha ayılır ve belki de bunun sebebinin Kış Askeri oluşundan kaynalanabiliyor olabileceğini düşünür;

Kızın böyle düşünmesi gerçekte çok ‘doğal’dır ve ortada suçlanacak bir durum da yoktur. Bu, bir kediyi kedi gibi düşünmekle suçlamak kadar anlamlıdır ancak..

Evet, Inshala’sı bir insandır ve bunu vurgulamak için deliler gibi çırpınmaktadır ve olmak için gösterdiği çaba ise, tam anlamıyla ‘insanüstü’dür.. Ama her ne yaparsa yapsın, kız aynı zamanda da bir feydir. Ve bu, basit anlamda yüzde elli – yüzde elli meselesi de değildir;

Kız, ikisinin iç içe geçmiş ve her iki yarısının da bir şekilde yüzde ellinin üzerinde olduğu, muhteşem bir denge örneğidir aynı zamanda.

Aager bunu anlayıverir..

..ve anladığında da kıza olan bütün bakış açısının değiştiğini hisseder..

Kız hakkında, daha önce boş yada muallakta kalan noktalar, yavaş yavaş yerlerine oturmaya başlar.

Aager asla “Neye bulaştım?”, diye düşünmez.

Ama belki, “Neden daha önce bulaşmadım ki?”, diye düşünmüş olabilir zira bu yeni ‘sahne’ çok, ama çok daha tehlikeli..

..ve eğlenceli olacaktır!

Ve Aager Fogstep hayatında ilk defa insanlara, ‘ölümlüler’ gözüyle bakar..

. . .

Aager ve Inshala, Bekçi Fardashi’nin evinden ayrıldıklarında öğleni çoktan geçmiş, ikindi olmuştur. Aager, kaldıkları hana geri dönmek için yönelir. Fardashi ile yaptıkları, Moira ve ailesine ulaşmak için Durkahan’ın iç kalesine girme planı, ertesi sabah erkenden, daha kimsenin tam olarak uyanmadığı saatleri gerektirir ve karalar içindeki adam, kendisinin de, sevdiği kızında sıkı bir yemek ve deliksiz bir de bir uyku çekmelerini ister. Ancak yaşlı bekçinin kapısından çıktıkları an kız kollarını göğüslerinin altında bağlar ve Aager’e çatılı kaşlarla bakar.

“Bekçi amcayla işimiz bitti, Aager Fogstep.”, der imalı bir ses tonuyla.

“Ummm.. Evet, bitti..”, diye tedirgin bir şekilde cevap verir Aager.

Kız biraz daha çatar kaşlarını ve tehditkar bir sesle tıslar..

“Fındıklarım, Aager Fogstep.. Fardashi amca ile işimiz bittiğinde sokaktaki bekçiye bana vereceğini söylediğin fındıklarımı rica edeyim!”


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa: Yaban Domuzu, swine, sow.

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part Two)

Shared Dreams
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Inshala ‘la fey’ Frostmane, “Sanırım, uçurma sırası bende..”, derken, Aager kızın gerçekte ne kastettiğini hiç düşünmemişti. İşin aslına biraz olsun anlayışlı bir gözle bakıldığında, genç Aager’in o anda pek az şey düşünebilecek durumda olduğunu anlamak çok da zor olmasa gerek.. kollarındaki sıskası çıkmış kız dışında..

Serenity Home kasabası şerifi Standorin Shieldheart gibi kendisini tanımış nadir kişilerden değil de daha genel anlamda ve sadece ‘tanışmış’ yada ‘karşılaşmış’ —ve hala nefes alanlar— onun hakkında, ‘cani’ veya ‘katil’, biraz daha temkinli olanlar, ‘tehlikeli’, aklı başında olanlar ise muhtemelen çenelerini kapatıp susmayı tercih ederlerdi.

Halbuki kimsenin, tam olarak mantıklı olmasa da, kabul edilebilir bir şekilde ‘düşünemediği’, bütün karanlık geçmişine, çok küçük yaştan itibaren gördüğü en kötü ve traumatik muamelelerin bileylediği biri olmasına rağmen Aager Fogstep’in, en nihayetinde, yirmi dört yaşında genç bir adam olduğudur..

..ve hayatta yaşayacak daha bir çok ‘ilk’lerin de kendisini beklediğidir.

Birisi gelip kendisine sorma cesaretini gösterse Aager muhtemelen bir cevap vermez, ancak içinden, ve fevkalade samimi bir itirafla hayatını en çok etkileyen ve ‘monumental’ bir anlamda değiştiren şeye açık bir isim de koyabilirdi;

Inshala ‘la fey’ Frostmane Hooman..

..ve çok da uzak olmamasını dilediği bir gün, + Fogstep!

Aager, bu sıskası çıkmış, evhamlı, kötürüm, içine kapanık, vahşi, saf, farkındasız bir sevgiyle dolu, çocuksu, temiz kalpli, içli, literal anlamda ölümüne sadık, garip, anlaşılmaz bir bilgeliğe sahip, olağanüstü bir hayal gücü ve daha da imkansız bir ‘iç’ dünyası olan, hem şirin, hem de tamamen kendisine özgü güzelliğini ılık bir meltem gibi etrafına yayan bu kızla tanışması, onu tanıması, bir anda ayağı takılmışçasına ona ‘düşmesi’, ve en nihayetinde de ona olan duygularına boyun eğmesi, genç adamın hayatında başına gelen belki de en muhteşem şeydi.

Ve bu küçük kız onu mütemadiyen yeni ilklerle tanıştırmaktadır..

—Sanırım, uçurma sırası bende, dediğinde olduğu gibi..

Aager hangi ara bir ‘bulut’a dönüştüğünü anlamaz. Sadece kollarındaki kızın yavaş yavaş kaybolmaya başladığını, daha doğrusu dağılıp uçuşmaya başladığını gördüğünde başından aşağı kaynar suların boşaldığını hisseder.

Panik içerisinde haykırmasına engel olan tek şey, kızdan ‘uçup giden’ gördüğü son şeyi, kendisine gülümseyen gözleri ve çilek kırmızısı küçük dudaklarıdır.

Kız ona, “Gel, Aager Fogstep. Beraber aptal olalım.. ve uçalım!”, diye fısıldamış ve esen rüzgara kapılıp gözden kaybolmuştu.

Aager neler olduğunu, kendisi de dağılıp aynı rüzgarda sürüklendiğinde anlamıştı.

Ve evet, Aager burada ‘anlamıştı’ ifadesini fevkalade gevşek anlamda kullandığının da farkındadır.

Inshala’nın ‘bulutu’, Aager’inkiyle beraber Durkahan istikametinde, yerden yüzlerce yarda yukarıda, ‘gerçek’ bulutların arasından hayret verici bir hızla uçmuştu. Öyle ki, ilk defa gördüğü Vodgar şehrinin neredeyse hiçbir ayrıntısını algılama fırsatı bile olmamıştı.

Koca ‘mistikler şehrinin’ üzerinden, öylesine uçup geçmişlerdi..

Bu yep yeni tecrübe Aager’i korkutmuş mudur bilinmez. Ama gün batımına bir saat kadar kala tekrar yere konduklarında genç adamın saçları hala diken diken olmuş bir şekilde durmaktadır.

Aager, sevdiği kızın kendisine böyle şeyler yapmadan önce en azından uyarması gerektiğinin ‘nazikçesini’ düşünürken kız ona sırıtır, sonra olduğu yerde hafifçe salınır, ardından gözleri kayar ve olduğu yere yığılır..

✱ ✱ ✱

Aager yaktığı kamp ateşinin yanına çömmüş, Lady’nin zorla eline tutuşturduğu küçük, kararmış tencede sıcak bir şeyler pişirmektedir.. “Al şunu ve kıza doğru dürüst bir şeyler pişir. Sıskası çıkmış zaten. Sıcak, sulu yemekler!”, diye çatılı kaşlarla emretmişti Lady. “Geri geldiğinizde o kızın en az beş kilo aldığını görmezsem, külahları değişiriz!”

Lady’nin yüzündeki ifade ve sesindeki tehditkar vurgular yetmiyormuş gibi, genç adama bakarken bir elinde tuttuğu koca gürzü diğer avucunun içine indirip durmuştu.

Ve Lady, ortada hiçbir kuşku kalmaması için, “Bilmem anlatabiliyor muyum?”, diye de eklemişti..

Aager, Lady’ye sırıtmamış, sadece yüzünde ciddi bir ifadeyle “Tabii, efendim. Ezici bir farkla!”, demişti.

Ve daha ‘en az’ beş kilo aldırması gereken kız, battaniyelere sarılı ve kendinden geçmiş bir şekilde ateşin yanında uyumaktadır.

Aager küçük tenceredeki yemeğin kaynayıp fokurdamasını seyrederken bir yandan da uyuyan kızın nefesini dinler.

Yemeğin ‘yeterince olduğunu’ düşündüğünde, sırt çantasından sabahki ezik teneke bardaklarla benzer bir kaderi paylaşmış bir çift teneke çukur tabak çıkartır, yemekten birazını tabaklardan birine döker, sonra yavaşça uyuyan kızın yanına gelir.

Aager bir süre, elindeki tabakla durmuş bir şekilde yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek hazırladım, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Aager ister istemez gülümser.

Teneke tabağa doğru uzanır, sulu yemekten bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki yemeğin tamamını yedirir. Sonra tekrar onu battaniyelere sarar, kendi bacağını kıza yastık yapar, kız uyurken kendi yemeğini yer ve battaniyelerin altında küçük bir topak olmuş kızla yalnız geçirdikleri ilk yolculuğun ilk gecesinde, ilk nöbetini tutar.

Aager nöbeti devretmeye karar verdiğinde güneş çoktan doğmuş ve ateşi de tekrar canlandırmıştır..

✱ ✱ ✱

Hafif kayık gözlerle Inshala önce eline tutuşturulan yanık patatese ve yanında duran tarçınlı kırmızı çalı çayına, sonra da acı kahvesini yudumlarken kendi ‘yanık’ patatesini çiğneyen adama bakar. Seyredildiğini fark eden adam, kıza döner.

“Günaydın, genç bayan.”, der çok hafif yorgun bir sesle.

Kız sessizce adama bakmaya devam edince adamın hafif kaşları çatılır.

“Ne oldu? Bi sorun mu var?”, diye sorar kıza.

“Patates?”, diye esefle inler Inshala.

“Umm.. Evet.. Ne oldu ki? Patatesi sevdiğini sanıyordum.”

“Patates severim, Aager Fogstep. Ama iki gün üst üste sadece patates yiyecek kadar değil.”, diye söylenir kız alt dudağını pörtleterek. “Ve sanırım dün gece bana yedirdiğin şey de patatesti..”

“Umm.. Evet.. Niye ki? Patates iyidir. Besler ve tok tutar. Milyonlarca fakir hatalı olamaz ya!”, diye biraz alınmış bir sesle cevap verir Aager.

“Patates tok tutar, evet. Ancak tek başına sanıldığı kadar besleyici değildir ama ki!”, der ve Aager’e kederli bir bakış atar.

“Lady bütün yemeklere patates koyar..”, diye kendisini savunmaya çalışır karalar içindeki adam.

“Lady abla aynı zamanda yemeklere ince kıyılmış soğan, küt kesim havuç, Laila ablanın getirdiği tavşan ve bıldırcınlardan yaptığı kuş başı et, tuz ve baharat da koyar. Ayrıca patlıcan, kabak, fasulye, lahana, yeşil biber, semiz otu, pazı, ıspanak, pırasa, karnabahar, sarımsak ve maydanoz da atar.”, diye sıralar Inshala ciddi bir şekilde.

“Umm.. Bu mümkün.. Sanırım.. Hazırlanırken devamlı üç bayanın başında toplandığı bir yemeğin içine neler tıkıştırıldığına bakacak kadar canımdan bezmedim daha.”, diye cılız bir şekilde itirazını yapar Aager.

Inshala yorgun bir ıkınmayla ayağa kalkar, derin, esef dolu bir nefes verir, sonra kendi küçük bohçasına uzanır, içinden, sırasıyla iki ahşap oyma bardak, aynı elden çıkma iki oyuk tabak, iki de düz tabak, iki kaşık, iki de çatal çıkartır. Ardından daha da ufak bir kese çıkartıp, kullanmayı düşünmediği çukur tabak ve kaşıkları tekrar bohçasına yerleştirir.

Aager hayretle oyma kap kacaklara bakar.

Kız ise küçük, mutlu bir mırıltıyla ufak keseden çıkardığı elma, şeftali, yeşil biber, domates ve salataları önce ürkütücü bir evhamla yıkar, sonra biberler hariç hepsini, saplantılı denebilecek bir imtina ile doğrayıp ince bir zarafetle dizer düz tabaklara. Biberleri ise ateşin üstünde, onları yakmadan gezdirir sonra da tabakların kenarına yatırır.

Aager, biraz alınmış, biraz da utanmış bir ifadeyle kızı seyrederken, kız her iki tabağın üzerinde küçük birer çimçik tuz ve nane serpiştirir ve karalar içindeki adamın aksine yüzünde fevkalade mutlu bir ifadeyle, hazır tabaklardan birisini ona uzatır, diğerini ise kendi önüne koyar.

“Umm.. Teşekkür ederim. Ama ben böyle bir servisi yapabileceğimi pek sanmıyorum —taze beyaz peyniri nerden bulduğunu sormaya bile korkuyorum.”, der Aager elindeki ahşap, el oyması tabağa bakarken.

“Bu güne kadar benim için yaptıklarından dolayı müteşekkirim, Aager Fogstep. Ama beraberliğimizi tek yönlü, ve yanık patatesler üzerine kuramayız.”, der genç kız mutlu bir ciddiyetle.

“Sorun değil di.. Yoldayken yemek benim için hep ‘ivedilikle ye’ ve ‘bekleme yapma’ ile sınırlı olan bir zorunluluktan ibaretti sadece.”

“Yemek bir zorunluluk. Beraberliğimiz ise, ikimizin de ‘her ne’ ve ‘her şey’ pahasına yapmayı seçtiğimiz bir tercih. Zorunluluklarda tercih yoktur, zira açlığa ‘yapmıyorum’ diyemeyiz. Ben seni ilk gördüğümde dikkatimi çekmiştin zira varlığımı fark eden ilk kişi sen olmuştun. Bütün kötü huylarım —ve boynuzlarıma rağmen beni seçen sendin. Bunu yapmamış olsaydın, bu beni çok, ama çok üzerdi, ama yine de bu konuda hiçbir şey yapamazdım çünkü seni istediğim kadar, senden korkuyordum da.. Sen beni istememiş olsaydın bu canımı çok yakardı ve muhtemelen de beni kırardı ama yine de sen, beraberliğimize ‘yapmıyorum’ diyebilirdin..

Sen.. benimle ‘beraberliği’ seçtin, sevgilimi Aager Fogstep. Ve benim de buna göstermem gereken çabada ‘ivedilik’ olmamalı. Ama öyle görünüyor ki ‘bekleme’ olmalı..

Her ne kadar ben beraberliğimizin ivedilikle olmasını, ve bekleme yapmayı da hiç istemesem de..

Benim için, senin elinden geleni yaptığını görüyorum, Aager Fogstep.

Benim için elinden gelmeyeni de yaptığını biliyorum.

Emek ve çaba göstermemde bana daha azını layık görme lütfen ama ki..”, der Inshala sessiz bir hışım.. ve azimle..

Uzun bir süre ikisi de kendi düşüncelerine dalmış bir şekilde yemeklerini yerken, Aager acı kahvesini yudumlar, Inshala’da tarçınlı kırmızı çalı çayını hüpletir.

“Sanıyorum ki bu, kötü yemek yaptığımı söylemenin en muhteşem şekliydi!”, diye mırıldanır Aager.

Inshala’nın yüzü kızarır, küçük, çilek kırmızısı dudakları bükülür, sıskası çıkmış omuzları hoplar.. ve kız kontrolsüz bir şekilde ‘fırk’lar.

✱ ✱ ✱

Ne kadar geldik?”, diye sorar Aager kahvaltıdan sonra.

Inshala’nın kaşları çatılır ve düşünmeye başlar. Uzun bir sessizlikten sonra, “Sanırım iki yüz elli ile üç yüz mil kadar uçtuk. Biraz zorlarsak, yarın akşama doğru Durkahan’a ve Moira ablaya ulaşmış oluruz.”, diye cevap verir.

Aager kıza hayretle bakar, zira bildiği hiçbir at yada gemi, en iyi koşullar altında bile bu kadar mesafeyi yedi-sekiz saatte gidebileceğini düşünemez.

“Bu.. hayret verici bir mesafe!”, diye, kıza duyduğu hayranlığı gizlemeden ünler.

Inshala’nın yüzü kıpkırmızı oluverir.

“Bununla beraber, ‘biraz zorlamamıza’ da gerek olduğunu düşünmüyorum. Durkahan’a iki gün sonra ulaşsak da olur gibime geliyor.”, diye sesli bir şekilde düşünür Aager. “Senin bugün dinlenmeni istiyorum. Dün indiğimizde ayakta duramıyordun.”

“Biraz yoruldum o kadar!”, diye solgun bir şekilde sırıtır Inshala.

Aager kıza çatılı kaşlarla bakar.

“Yaaa.. Her itiraz edişimde bana öyle mi bakacaksın ama ki?”, diye inler kız.

“Sadece haklı olduğumda, sevgili Inshala. Uçarken kendinden geçip bayılırsan ne olacağını düşünüyorsun?”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur karalar içindeki adam.

“O zaman, ağır ağır yere doğru süzülürüm ki!”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Inshala.

Aager biraz daha sessiz bir hışımla kıza bakar.

Taki kızın omuzları çöküp pes edinceye kadar..

“Bu yaptığın çantaj ötesi bir şey, Aager Fogstep.”, diye somurtur kız.

“Sen söz konusu olduğunda risk almaya niyetim yok, bebeğim. Yapacağın planları, bunu da hesaba katarak yaparsan beni pek mutlu edersin.”, der Aager çok az sert bir tonla.

Kız alt dudağını pörtletir, sonra yenik bir edayla tekrar battaniyelerinin altına girer.

Aradan bir kaç dakika geçer.

“Uyuyamıyorum, Aager Fogstep!”, diye mızmızlanır kız.

“Neden? Gözlerini kapatırsan bunu yapabileceğini düşünüyorum.”, der Aager, kaşları çatılı bir şekilde.

“Bacağına ihtiyacım var. Alıştırdın, artık başımı ona yaslamayınca uyuyamıyorum ama ki!”

✱ ✱ ✱

In.. Inshala? Bebeğim? Sen misin?”, diye yankılanır rutubetli bir karanlıkta ve soğuk, taş zeminde oturmuş sesin sahibi..

“Evet, abla.”, diye cevap verir Inshala fısıltıyla.

“Neden fısıldıyorsun ki? Burada bizi kimse duymaz. İlk bir kaç gün beni çıkarmaları için çok bağırdım. Sonra da yaralarım acıdığı için bağırdım. Ziyaretime sadece annem geldi.. Bir defa.. Ona kızının hala hayatta olduğuna inandırmak için sadece bir defa beni görmesine izin verdiler..”, diye acı bir şekilde konuşur sesin sahibi.

Inshala biraz tedirgin olur zira konuşan kişinin, tanıdığı kişi olup olmadığına tam olarak emin olamaz. Tanıdığı kişi kendinden emin, dolgun ve dobra bir kızın sesine sahipken, bu kızın sesi ise bitkindir. Bitkin, yılgın ve onurunu kaybetmiş bir kızın sesidir..

“Etrafında gözetim büyüleri var. Beni fark etmesinler diye fısıldıyorum.”

Karanlığın içinden zincir şakırtısı, ardından acı bir ‘fırk’lama duyulur.

“Gözetim büyüleri mi var? Amcam gerçekten beni bir şey sanıyor olmalı..”, diye hafif histerik bir kahkaha atar kız.

“Sana ne oldu böyle? Ne yaptılar sana, Moira ablam?”, diye telaşla sorar Inshala.

✱ ✱ ✱

Burası fazla karanlık. Kendini bana bırak ablam..”

“Ben zincirlerle kelepçelenmiş durumdayım, sevgili küçük Inshala. Zincirler, kelepçeler ve demir parmaklıklar.. Adî bir hırsız muamelesi görüyorum.. Kaçacakmışım gibi ayaklarıma pranga bile vurdular, şerefsiz köpekler..”, diye bitkin bir sesle hışmeder Moira.

“Ben yanında değilim abla. Bu da gerçek değil.. Sesime doğru gel. Gözetim büyülerinden dolayı ben daha fazla yaklaşamıyorum.”

“O zaman olduğun yerde kal, güzelim. Benim kaderim belli oldu. Bu zindanda yaşlanacağım, ve bu zindanda da öleceğim.”, der Moira yılmış bir şekilde.

“Abla..”, der Inshala ve sesi biraz sertleşir. “Ben ormanda kör bir nefretle herkesi yakmaya çalışırken göğe ellerini açıp benim aklımı başıma getiren bir Moira hatırlıyorum. Ben çadırda ölmüşken bana inanıp, beni geri getirmek için bütün gücünü, inancını ve sevgisini bağışlayan bir Moira hatırlıyorum. Ben Serenity kasabasında bana sarılıp, bana bir aile veren Moira ablamı hatırlıyorum. O Moira ablam asla yılmaz, asla vazgeçmezdi. Yoksa bana yenilgiyi kabul ettiğini mi söylüyorsun? Çok ayıp abla.. Senden bunu hiç beklemezdim.”

Uzun bir sessizlik olur Inshala’nın bu konuşmasından sonra.

“Bu.. bu biraz ağır olmadı mı, Inshala?”, diye burnundan solur Moira.

“Alındıysan, sesime gel ve bunu yüzüme söyle abla..”, diye hararetli bir şekilde Inshala’da burnunu çeker.

“Öyle olsun bakalım, kız kardeşim. Ama yanına geldiğimde sırf küçük olduğun için seni azarlamayacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Buna inanmıyorsan, Maira, Madine ve Cümeyt’e sorabilirsin..”

..ve Moira bir anda kendisini, hiç beklemediği, olağan üstü bir mekanda buluverir.

Moira uzun bir süre olduğu yerde kala kalır ve etrafındaki imkansızlığa alık alık bakar.

Neden sonra, hemen ilerisinde kendisine el sallayan küçük kızı fark eder ve kaşları çatılı bir şekilde ona doğru iri adımlarla yürümeye başlar.

Ancak küçük kızın yanına vardığında, çatık kaşları çözülür ve nedense üstüne garip bir sükunet çöker; küçük Inshala değişmiştir..

Ve bu değişim kızın görünüşünde değildir tamamen.

Bu değişim, kızın duruşundadır.

Evet, kız hala sıskası çıkmış, çöp gibidir ama yüzünde hafif pembe, mutlu bir ifade vardır. Ve bir ilk olarak, kızın boynuzlarını gizleme ihtiyacı duymaksızın onları sergilemiş olması, Moira’nın, kız kardeşi olarak ilam ettiği bu kızda ciddi bazı değişimler yaşadığına ikna eder.

Kızın yanakları gibi gözleri de parlamaktadır.

“Huh..”, diye ünler Moira. “Büyümüşsün..”

“Daha fazla küçülürsem bu biraz garip olmaz mıydı, abla?.”, diye gülümser Inshala.

“Ve güzelleşmişsin.”, diye keyifle itiraf eder Moira ablası.

“Senin kadar değil, abla.”, diye cevap verir Inshala.

Moira gülümser.

“Maira kim abla? Ve Madine.. Bir de Cümeyt vardı sanırım..”, diye sorar Inshala.

“Maira senin öbür ablan. Benim bir küçüğüm.. On dokuz yaşında kendisi ve bugüne kadar eli kılıca değmemiş, prensini bekleyen aklı bir karış havada bir kızdır. Madine ise senden iki yaş küçük ve daha ‘hayır’ evresini aşamamış tam bir baş belası emo’dur. Sabahtan akşama kadar kulağında kulaklık mart ayı kedilerini andıran müzikler dinler, siyah mürekkeple saçlarını ve dudaklarını boyar, ve her şeye omuz silkip, ‘hayır’ der.. Dediğim gibi, tam bir baş belası. Cümeyt ise daha dokuz yaşındaki en küçük erkek kardeşin ve bu dünyaya yanlışlıkla gelmiş bir melektir aynı zamanda. Bir gün onunla tanışmanı çok isterim. Onu çok seveceğinden eminim. O da seni çok sevecektir.

“Benden kolay kolay kimse hoşlanmaz ki abla.”, der sessizce Inshala.

“Senden sadece anneme bahsettim, güzelim. Anneme ve Cümeyt’e.. Ben zindana atılıncaya kadar seninle tanışmak için sabahtan akşama kadar zıp zıp yerinde duramadı. Ve pencerelerin başında oturup, belki gelirsin diye her gün saatlerce ‘Fey’ ablasını bekledi.”, der Moira acı bir şekilde gülümseyerek. “Şimdi. Burası neresi ve senin bu güzelliğini kime borçluyuz? Kime teşekkür etmem gerekiyor?”

“Burası benim rüyam. Sana söylemiştim ama ki! Biz şu anda bir rüyadayız ve aslında ikimiz de uyuyoruz, abla.”, diye açıklar Inshala.

“Rüya, ha?”

“Ben.. Themalsar’dan sonra bazı şeylerimi kaybettim.. Kedimi ve.. başka bir şeylerimi daha.. Dolayısıyla artık bağlı olduğum druid halkasını da terk etmek zorunda kaldım. Uzun bir süre efendim gibi Orman Halkasına bağlanmak istedim ama ona bağlanırsam devamlı efendimi hatırlayacağım için buna cesaret edemedim. Bu yüzden ben de Rüya Halkasını seçtim kendime.. Yada halka beni seçti.. Bizde seçim ve tercih olayı biraz karmaşık bir ilişki, abla. Ve buradayken, rüyamdayken, görmeyi çok istediğim kişilerle bazen konuşabiliyorum.”

“Hmmm.. herkesin marifeti ve becerisi farklıdır. Ama seni azıcık tanımışsam, bu tercihinde başarılı olacağına kati olarak inanıyorum. Sana yakışmış ve öyle görünüyor ki yaramış da..”

“Aslında bana yarayan başka bir şeydi, abla.”, diye yüzü kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

“Kim?”, diye gülümser Moira.

“AAGER FOGSTEP.”, diye cılız bir fısıltıyla itiraf eder kız.

“Hah!”, diye ünler Moira. “Biliyordum. Themalsar sonrası o on gün yanından ayrılmayışına müşahade etmemiş olsam bile biliyordum!”

“Ne?.. Nasıl?”, diye utanç içerisinde sorar Inshala.

“Çünkü ablalardan hiçbir şey kaçmaz!”, diye sırıtır Moira.

“Yaaaa..”, diye itiraz eder kız.

“Bize katıldığın günden beri senin ona nasıl baktığını, gözlerinle onu devamlı izleyişini ve devamlı ona sessizce sokulup hışmetmelerini büyük bir ilgiyle seyrettim. İnsanlar bir paladin gördüğünde, genelde bizlere çelik zırhlar içindeki kanun aptalı gözüyle bakarlar. Ama o zırhların ardında, en nihayetinde ‘biri’ olduğunu göz ardı ederler. Ve o ‘birinin’ de kör olması gerekmiyor. Her şey bir yana, sendeki bir şeylerin, o adamı rahatsız ettiğini de görme fırsatım oldu. Öyle görünüyor ki Efendi Aager, sen söz konusu olduğunda neyin kendisini rahatsız ettiğini anlamış durumda. Sanıyorum bundan dolayı kendisine teşekkür etmem gerekecek.”

“Ben.. ben pek anlamadım, abla.”, diye itiraf eder Inshala.

“Sevgi, benim küçük Inshala’m, beraberinde bir çok duyguyu da getirir. Utanma, korkma, tedirgin olma, rahatsızlık duyma.. bit yeniği gibi. O bit bizi bir kere ısırdığında, birden o kişinin her hareketini fark etmeye başlarız. Bazen o kişiden korkarız, bazen kaçarız, bazen de uzun bir süre o kişiye uyuz oluruz.. Ve o kişi her ne yaparsa yapsın, yaptıkları devamlı gözümüze batmaya başlar.”

“Ben.. Aager Fogstep’i, beni bir bit ısırdı diye mi sevdim yani?”, diye hiç inanmamış gibi kaşlarını çatar Inshala. “Ben bitli değilim ama ki. Devamlı yıkanıyorum ve saçlarımı temiz tutuyorum!”

Moira ister istemez kıkırdar.

“Bitlere kafanı fazla yorma, güzelim. Zamanı gelince anlar ve gülersin. Ama senin adına ne kadar sevindiğimi bilemezsin. Efendi Aager.. en az göründüğü kadar karanlık bir adam.. Ancak bu onun tamamını tanımlamıyor. Geçmişimiz her zaman bizimle beraberdir. Ancak o geçmişin bizi gütmesine izin verip vermememiz ise bizim elimizdedir. Ve belli ki Efendi Aager bu konuda doğru EN AZ BİR tercih yapmışa benziyor..”, diye gülümser Moira.

Inshala, ‘bit’ meselesine fena halde takılır, zira kendisini bildi bileli asla, AMA ASLA bitlenmemiştir. Dahası, ‘sevgilimi’ Aager Fogstep için hissettiği duyguların, pis bir böcük yüzünden olmuş olmasına aşırı derecede rahatsız edici bulur.

FEVKALADE AŞIRI DERECEDE!

Ancak Moira ablasıyla paylaştığı ‘rüya’dan uyanmadan önce, belli ki bazı şeyleri öğrenmesi gerekecektir. Bu yüzden, en azından şimdilik ‘bit’ meselesini, fena halde zorlansa da rafa kaldırır.

“Sana ne olduğunu anlat bana, abla. Seni en son gördüğümde Durkahan şehrine doğru yola koyulmuştun.”, diye sorar Inshala.

Moira derin, esef dolu bir nefes çeker.

“Ben tam bir aptalım, güzel Inshala’m. Babama olanlara o kadar kızmıştım ki, şehre varır varmaz, doğru düzgün, elle tutulur, kanunen kabul edilir, somut herhangi bir delil aramadan gidip amcamı her kesin ortasında babama suikast düzenlemekle suçladım ve olduğum ahmak gibi, bir de ona meydan okudum. Themalsar’da olanlar belli ki beni fazla havalara sokmuş zira amcam fena halde kızdı ve meydan okumamı geri çekmem konusunda beni uyardı.. Ama ben, bütün kibrimle kendisini korkaklıkla suçladım ve bunu yaparak ona benimle yüzleşmekten başka seçenek de bırakmamış oldum..”, der ve susar Moira.

Inshala devamını duymaya can atar ama büyük bir bilgelik örneği göstererek beklemeyi tercih eder.

Neden sonra Moira tekrar derin bir nefes daha çeker ve anlatmaya devam eder.

“Ve amcam beni muhteşem bir şekilde yerden yere vurdu. Zırhını bile doğru düzgün çizemedim.. Beni öldürebilirdi ama belli ki başka planları vardı.. annemi içeren planları. Annem Durkahan’da tanınmış, sevilen ve onurlu bir aileden gelen bir hanımefendidir ve amcam ona, kendisiyle evlenmesi halinde hayatımı bağışlayacağı sözünü verdi. Bu şekilde tıpkı benim amcama herhangi bir tercih hakkı bırakmadığım gibi, amcam da anneme herhangi bir seçenek bırakmamış oldu.. Sayemde!”

“Ama.. ama seni hapsetmiş ki!”, diye inler Inshala.

“Eh.. onu herkesin önünde babamı öldürmekle, sonra da korkaklıkla suçladıktan sonra ortalıkta elimi kolu sallaya sallaya dolaşır bir şekilde bırakamazdı ya. Beni hapsederek, annemin sadakatini de güvence altına almış oldu, adi hergele!”, diye hışmeder Moira.

“ABLAAA!”, diye şok olmuş bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Ne..? Pardon. Sanırım senin yanında o tür kelimeler kullanmamalıydım, özür dilerim.”

“Söylediğin şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama söyleme şeklinden, çok fena bir şey olduğuna eminim.”, diye kızarmış bir yüzle yere bakar Inshala.

“Ne diyebilirim ki.. Hapis hayatı beni çok değiştirdi.”, der Moira sırıtarak.

“Düğün ne zaman?”, diye sorar Inshala.

Moira boğazından nahoş bir ses çıkartır.

“Tam olarak emin değilim. Karanlıkta günleri takip etmek oldukça zor. Sanırım yedi yada sekiz gün sonra.. Veya beş.. Dediğim gibi, emin değilim. Haftalardır zincire vurulmuş bir şekilde zindanda tutuluyorum.”

“Biraz zamanımız var yani.”, der Inshala rahatlamış bir şekilde.

“Zaman? Neye zamanınız var?”

“Biz Vodgar denen şehrin batısında, Dark Forest civarında bir yerlerdeyiz ve geliyoruz.”, der küçük kız mutlu bir sesle.

“Dark Forest’da iseniz buraya gelmeniz en az sekiz-on gün sürer, güzelim. Ve sanıyorum amcam annemi garanti ettikten sonra, pek de şaşırtıcı olmayacak bir şekilde beni de ‘utancımdan’ intihar ettirtecektir.”

“Mucizelerden ümidini kesmemelisin, abla.”, diye sırıtır Inshala.

“Sen.. sen bayağı değişmişsin kız kardeşim. Ancak sorun mucizelerde değil, durumumun imkansızlığında..”, der Moira yılgın bir sesle.

“Öyle deme, abla. İmkanlı durumlarda gerçekleşen şeylere mucize denemez ama ki! Daha dün sabah High Woods’un hemen güneyindeydik ki!”

“Ne? Nasıl?”, diye hayretle bakar Moira, önünde sırıtarak duran küçük kıza.

“Sonra. Fazla zamanımız kalmadı. Uyurken vakit farklı işliyor. Uyanmadan sana olan biten bazı şeyleri anlatmam laz—”

“GÖZETİM BÜYÜLERİMİZİ BİR ŞEY İSTİLA ETTİ!”

“SALDIRI ALTINDAYIZ!”

“LORD KARKASHI’YE HABER VERİN!”

..diye bir ses gürler ve Inshala’nın ‘rüya’ alemi dağılmaya başlar.

Panik olmuş bir şekilde Inshala, Moira ablasına bakar ancak kızın yüzü donuklaşmış, bedeni de çoktan silikleşmeye başlamıştır.

“Abla.. Abla dayan.. Yoldayız ve geliyoruz!”, diye çığlar kaybolan Moira’ya..

..ve Inshala kan ter içerisinde uyanır!

✱ ✱ ✱

Inshala korkuyla yerinden fırlar.

Onun sıçramasıyla Aager de bir anda kızın arkasında, kısa ve keskin kılıçları çekilmiş bir şekilde peyda olur.

Karalar içindeki adam, yarı ayık, yarı uyku halinden, farkındasız bir refleks ve hayret verici bir hızla, göz açıp kapayıncaya kadar, tam savaş pozisyonuna geçmiştir.

“Ne oldu?”, diye sessizce sorar sırtını verdiği kıza.

“Moira.. Moira ablam.. Başı fena halde dertte. Hemen gitmemiz lazım.”, diye inler Inshala.

Aager’in buna gösterdiği, neredeyse katatonik denebilecek kadar soğuk kanlı tepkisine birazcık olsun hayran kalmamak pek de mümkün değildir.

Fogstep, nedenler yada niçinlerle vakit harcamaz.

Inshala’nın battaniyesini kapar, seri bir devinimle topak halinde yuvarlayıp kendi çantasına tıkıştırır, kızın küçük bohçasını da alır ve yarım dakikadan daha kısa bir süre içerisinde, orada birilerinin kamp yapmış olabileceğine dair pek az iz bırakacak kadar temizlenmiş bir alan bırakır ardında.

“Gidelim.”, der kıza sessizce.

Ve Inshala, neden ilk gördüğü andan itibaren bu adama takılıp kaldığını anlamış olur;

GÜVEN.

MUTLAK..

..VE KATIŞIKSIZ.

“Teşekkür ederim.”, diye fısıldar karalar içindeki adama, küçük kız..

..ve ikisi de dağılıp rüzgarda uçuşmaya başlar.

Dağılmaya ramak kala Inshala’nın yüzünde hafif utanmış, daha çok mutsuz bir ifade belirir. Gerçeği, sadece gerçeği öğrenmek isteyen birisinin azmini taşıyan gözlerle ellerini tutan karalar içindeki adamın gözlerinin içine bakar..

“Ne oldu, bebeğim?”, diye Aager’in dingin fısıltısını duyar zihninde.

“Sana bir şey soracağım, Aager Fogstep, ama bana doğruyu söyleymeni istiyorum.. Ne kadar acı olsa da..”, diye kızın umutsuz sesli yankılanır adamın içinde.

“Sana istediğim kadar iyilik yapamadım, Inshala. Ama her zaman doğruyu söyledim..”, diye aynı fısıltıyla cevap verir karalar içindeki adam.

“Ben.. Ben senin için bir zorunluluk muyum?”

“Evet.”, der Aager açık ve çıplak bir hışımla. “Seni gerçekten tanıdığım andan itibaren.. Ve bunun asla değişmemesi için de elimden gelen, ve gelmeyen, ne varsa da yapmaya kararlıyım.”

“Ama neden?”, diye sorar kız ağlamaklı bir sesle.

“Çünkü sen daha azına layık değilsin, bebeğim.”

“Ama.. ama ben bitli kızın tekiymişim ki!”

“Bitler korkulacak şeyler değil, Inshala. Ve sen de olduğunu da hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Aager çatılı kaşlarla.

“Nerden biliyorsun ama?”

“Uyurken bacağıma yasladığın başını, yüzünü.. ve saçlarını saatlerce.. günlerce seyretme fırsatım oldu.”

Birden kızın yüzünde güneş açmış gibi bir ifade belirir.

“Ah Moira abla.. Beni kandırdın.. Ben bitli değilmişim ki!”, diye ışıl ışıl bir ifadeyle gülümser..

..ve kendisini rüzgara bırakır.

Kaşla göz arasında Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane ufukta kaybolmuştur çoktan..