Showing: 1 - 9 of 9 RESULTS

And Just Beyond That (18+)

Timeline:

The prophecy has been heralded.

The choice has been made.

The die has been cast and fates, sealed.

The ‘Chosen Four’ have been sent, through place and time by the proxies of the Celestials to right the wrongs of the unholy Outsiders.

In a wild cacophony of tumbling and painful sliding through the jagged and jarring madness of time, the Tundra Walkers find themselves disoriented, in a place and time quite out of their own..

..by a gross number of centuries.

 

This story starts 16 years ago, in some tattered tent full of wispy old hags, at a place far, far north of the Great Northern Tundras, in a small village called Star Watchers and ends in the misty haze of the forgotten past, some 820 years further in the line of history.

This story is the (relative) continuation of
Kocakarı Hikayesi (18+)..

 

 

What the bloody hell is this?”, the sour voice of the little, pale gnome grudged as she lay flat on her back. “No one said anything about this much hazard! Hells bells, has the term ‘precaution’ or even ‘risk assessment’ ever occur to those stupid old farts? No wonder people seldom return from the past!”

“Old farts?”, snorted a boxy, feminine voice in the dark, from somewhere behind her, also lying on her back.

“Yea, picked it up at the academy. Some of the ghouls used to use that kinda slang. You wouldn’t know..”, she said with a groan.

“I know, what an ‘old fart’ is”, sniffed the voice in the dark, “what surprises me is the fact that you’d be into such vulgar slang. And the proper word is ‘nerd’, not ‘ghoul’..”

“Nerd, ghoul, same difference. Boys who have zero social lives who live underground, play weird games with imaginary characters and cooked up monsters and carry rule books with more reverence than they would carry their holy writs..”, bit back the pale gnome.

“Yea?”

“Yea..”

“Sounds fun. What was your character?”

Arcantonic Palecog scowled.

“If you must know, I had a very tall, very pretty barbarian girl with thick, white braids and jugs, that smashed everything in her path with a mindless rage..”, she said and hastily added, “..no offense intended!”, giving a sidelong gaze at Cora’s direction.

The squeaky snort of a hobbit came from off, the other side.

“Some taken..”, replied the tall barbarian girl with thick, white braids.

There was a bothersome pause.

“Umm.. Which part?”, asked Arcantonic, tentatively.

“Will let you know when I want something —in mindless rage!”

“Well, shit!”, grumbled the gnome.

“You truly surprise me at times, girl..”, snickered Seressa Wraiven as her dark face appeared over the gnome. “Are you hurt? Other than your head, you seem all in one piece.. Could carry you if you like..”

“You wish..”, said Arcantonic sourly.

“Very much.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Someone’s coming”, Cora Sleet whispered harshly as she sprang up and helped the little hobbit to his feet.

Brom Bumblebrim dusted off his pants and coat and mumbled a silent thanks while the very tall, very dark figure of Seressa pulled up her pair.

Arcantonic did not thank.

She just scowled..

..some more!

 

The slow, irking hiss of a blade was heard as  Cora drew her long, great blade off her back and spread her legs, ready to fight whatever it was that was coming.

Out in the darkness, the marching of many boots in perfect order drew closer and a platoon of tall figures appeared.

Without a pause, the platoon split in two and surrounded the Walkers and than held their ground. They gave no sign of aggression, only that of determination.

They all wore similar, very elaborate and very beautiful plate armors, high winged helmets and carried a quiver of arrows, a short bow, a half size kite shield, and a long, slender, almost fragile-looking sword..

 

High Elves, thought Cora for a moment.

High Elves?, she baffled in the next.

‘Great Heavens, where are we?’

 

“Greetings, Messengers of the Celestials..”, said the leading elf with a curt, formal nod. “If you would be so kind, I pray, follow me and we shall take you to our lord. It is he, with whom you shall speak.”

Cora nodded back, more out of reverence than a formality, for these were High Elves, the highest and noblest of elves.

Without waiting for a reply, the leader of the high elf platoon turned did a quick hand motion, and walked off, back into the darkness..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

The sight was ghastly. That was the only word Cora could think of.

Ghastly!

They had traveled with the high elf platoon for the better part of sixteen hours, trooping, running, hiding, sneaking and.. fighting..

..and there was less than half of the platoon left.

Cora thought she knew how to fight. But what she knew was nothing like what she saw with these elves in their shiny, beautiful armor. One particular young elf had caught her eyes. He had had an angular face, a straight, noble sort of nose, a dedicated, rich mouth, prominent high brows, and long, braided, pale gold hair.

Cora was never the type of girl to lust over boys, even before the destruction of her village. But the look he had given her with his beautiful, soft, pale green eyes had been solemn, honest and.. flattering.

 

The young man had died in the next encounter with what she thought were mountain trolls. The brutish monsters had rushed right into the platoon and one of them had crushed the elf with his eight-foot club that had been thicker than Cora’s waist..

Cora had never seen a mountain troll before.

Cora would never see the young, beautiful elf again after that..

 

Tired and bloodied, they were met by more elven platoons and soon ushered to the top of a hill where stood a tall, deep maroon colored tent surrounded by more high elf guards in even greater looking armors, carrying long, curved, two-handed elven scimitars in silver embroidered purple mantles. Up at that hill, Cora and her friends saw the extent of their prophecy.. and the extent of the devastation taking place down below..

Row upon row of elven warriors in tens of thousands stood before and around the hill.

There, far across a very bloody field was another army of row upon row of orcs, goblins, ogres, giants, trolls, and what Cora surmised to be shambling ghouls, broken skeletons, moaning zombies, and barking demons and their numbers seemed to stretch as far as she could see.

And between the two armies was a field of death, all burned, scorched, even, and pitch-black smoke rose from broken and mutilated bodies scattered everywhere.

The sight she looked was nothing less than ghastly..

..and the more she looked, the more her face paled;

The hill they were standing on, was very much surrounded!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

On the hilltop, Cora and her companions beheld the bloody battlefield below as thousands of arrows formed an arching bridge over them and fell into the ranks of the enemy horde while elfish wizards and sorcerers launched their deadly spells, raining fire, fist-sized hails, and swirling multi-colored arcane missiles. Batches of temple guardians walked among the wounded, doing their best to keep them alive as groves of druids of many races sent bolts of lightning and hurricanes into the demon ranks.

Something very large groaned and with an earth-shaking thud, a hut sized rock landed in the middle of a platoon and instantly killed and buried the elves caught under it.

More boulders landed haphazardly into the elfish ranks. The crushed didn’t even have the time to scream.

Orders ran up and down the elf ranks and the first half of a dozen line of elves drew their swords, pulled up their shields, and started out as the following ranks crouched close behind them, bearing long halberds and glaives.

The demon horde charged..

“This way, if you would please.”, said the platoon leader and led Cora and her friends into the tent at the top of the hill.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

The tall elf guard in purple mantle opened the tent’s flaps for the company, then, without a word, turned and left for his post.

Although the inside of the tent was dimly lit, it appeared to be surprisingly comfortable and richly decorated. The ground was covered with a thick, red carpet that had elegant designs inlaid in it, barely a shade or two darker, or lighter than the base red. Many embroidered tapestries hung on the inside of the tent. There were two comfortable looking divans, many stools, and a large, portable table placed at the far end, covered with parchments, maps, markers, quills, and writing feathers.

A young, beautiful young elf girl slept peacefully on one of the divans. She had a striking figure, full and healthy. Her face had soft features; smooth skin, rich, vibrant, inviting lips, long eyelashes and brush free, slightly wavy, honey-colored hair and she was sleeping in her tight, elf woven lorica.

Cora heard a stifling sound from the other end of the tent, and for the first time, she saw the elf lord, sitting behind the portable table.

Cora did a double-take and silently ‘woa’ed for this was the most beautiful face in a living being that she had ever seen. She just stared at the elf lord..

 

“So, the Celestials have sent another batch of messengers.”, said the elf lord, in a barely hidden contempt. He had a beckoning voice, rather masculine and resonant but somehow musical in nature. If Cora heard this voice in any other male, she would likely have snorted. With this elf, however, it felt ‘just right’.

“A tundra elf barbarian, a hobbit from Bowling Hills by the looks of it, a half-demon and a deep gnome..”, he said.

“It seems the greats above shall not even bother to hide their pun!”

Cora and Brom bowed before the elf lord.

“We have been sent to right a wrong by the Seers of the Star Watchers, my lord.”, Cora said, in her soft, somewhat throaty voice.

And right then, Seressa and Arcantonic both produced something made from fine leather and folded from their belts, flipped them open, and showed the elf lord, a strange, arrogantly carved badge.

The elf lords eyebrows shot up.

“And what business interests does the Academy of Melshieve have here, in this blasted, forsaken battlefield?”, he said in a voice that sounded more tired than of any particular interest.

“Academy business.”, Seressa replied curtly, which was very much unlike her.

“We two are here to observe and preserve.“, added Arcantonic, in a similar curt tone.

“Of course you are..”, replied the elven lord bitterly. “Couldn’t have sent a few of your airships..”

“We are here only to observe and preserve.”, Seressa repeated her pair, speaking with a kindlier voice this time.

“I see.. You are free to observe. There will be no preserving done here today, or anytime soon, I am afraid. The situation stands thus; we are surrounded and outnumbered at a critical level. We can barely open small gaps in the enemy lines at the cost of too many lives that I’d care to count. A few months ago, we sent word to Koruxan, Vodgar, Palantine, and Durkahan pleading for their support. So far, we only have a quarter half of Arashkan forces here, dwarven armored platoons from Scowling and Elder Hills, wood elf support from Dim Woods, druids from Ritual Forest, and gnome sappers from Tinker Hills and Silent Hills.”, said the elven lord quietly.

He paused for a bit as if to gather his thoughts, took a deep breath, and continued.

“We had a great start. Our.. our own rangers kept on harassing the enemy lines from the sides and managed to get to their rear as well. We held the enemy at bay for three years and made them pay a good price for every step they took in any direction. But that was up until some two months ago. Our gnome sappers discovered something we never expected. Turns out, while we were entertaining ourselves up here, they were diligently digging miles and miles of tunnels right under and around us..

We destroyed all the tunnels we found, but not soon enough. And now, they are all around us and their numbers have been growing steadily every day.

For weeks we send messengers to the other cities and yet, no one has responded. I am afraid, we will not last the month. Enemy warlocks have warded the area, making it impossible for us to open portals for new troops to teleport in or take our wounded out, not to mention near to non of our summoning spells work, hence we can get the support of neither the elementals nor the fey.

I will be honest with you. You are not the first Celestial messengers that have arrived here. There were six other groups, though never this many at once. You are the seventh group and they all said it was their destiny to right a wrong. I hope your prophecy was better than theirs.”, he said in the same tired voice and Cora finally recognized the nuance.

The elven lord wasn’t just tired. His was the voice of a man who had lost all hope. It was a defeated man’s voice.

Cora felt a lump at the pit of her stomach.

And she felt a vast sympathy for this beautiful elf.

“If it is possible to reach these people, we shall..”, she said in fierce determination.

The elf lord looked up at Cora and for the briefest of moments, a smile appeared in his handsome face.

“I had heard our long lost brothers and sisters up in The Great Northern Tundra’s never gave their word for simple tasks. They gave them only for the worthy ones.. and always kept them. Had I, but a thousand like you..”

Cora tried very hard not to, but failed.. and blushed.

 

Just then, the tent flaps opened and an elf runner dashed inside and in a rushed, terror-stricken voice he said, “My Riverin Grandaleren. Themalsar approaches from the south..”

“What?”, said the elf lord in a shocked voice. “How?”

“By ships. He landed troops to the south by ships!..”, said the runner, his face even more drawn now.

“My Lord, they come!”, he whispered.

 

Riverin Grandaleren’s shoulders slumped. He turned to the four standing before him.

Cora’s mind reeled..

‘Riverin?’

That was a very old elven name for ‘prince’. It had never really been used by her people, only ‘Rive’ which meant something along the lines of ‘king’ or, more like, ‘chieftain’..

‘Good Heavens..’, she though. This was no mere elf lord. This was ‘her times’ Ri Grandaleren Feymist of the legendary Bari Na-ammen himself..

..and since he was warring this Themalsar, it had to mean, they had been sent back some 820 years, to the first Battle of Themalsar, as the humans called it..

It was better known among elves as;

“Maeth -o Nev Evan escence”

BATTLE OF NEAR EXTINCTION..

 

Some innate instinct also prompted Cora that they were at the very northeast edge of the Ritual Forest and that meant; just to their north was the Trapped Mountains.

Her mountains..

And just beyond that, her Ironfrost..

It was still there, ‘now’..

Her mother hadn’t been born yet, but her father had. He would be younger than she was now.. but alive..

None of her friends would be around for at least seven hundred years yet, but her home, her Ironfrost would be there.. Now..

For the first time since the death of her beloved father, her beautiful mother, her friends, and her people, the true impact of her loss hit her.

Cora Sleet’s eyes teared and silently, she mourned for Ironfrost and everything that it meant and encompassed for her.

It was so damned close. It was ‘this’ close.. Within her grasp to go, and to see.. And perhaps even to..

..reclaim.

 

If she could just go there, and perhaps warn them of their coming annihilation, even at the cost of being branded as a mad woman..

A hard two weeks trek right now would get her there —much less if she left alone! Yes, these strange ‘soft’ people had fought alongside her, but she owed them nothing..

Certainly not her Ironfrost..

 

And that is when it hit Cora; she was not with them because of some untold, unnamed or unpaid debt. She was with them because this was her future. This was her now and there really was no going back. These strange, soft, very much unbarbaric people were her new friends..

Her new family.

Her new.. Ironfrost!

And as if on cue, a small, warm, delicate hand reached up to her and held hers.

She looked down to see Brom Bumblebrim looking up to her, his eyes also glistening. He smiled at her and kindly patted her hand, squeezed it once, and let it go..

Yep..

This was her new Ironfrost, alright..

 

Brom, her talkative little brother who never shut up. Tonic, her grumpy little baby sister who hadn’t yet gotten passed her ‘NO’ phase, and Seressa, her other sister.. the odd one in the family. Every family had one of those, right? She had been the odd one in her family, hadn’t she? Many people had said so.. Yes, she certainly hadn’t been odd at Seressa’s level, nor had she ever worn laced, pink, almost see-through.. things! But there really was no scale for odity, was there? The moment you stepped out of the boundaries of common, you were odd.

And now she was given the new position as the eldest sister. Seressa had merely swooped down and happily claimed her abandoned seat!

Here, some eight hundred years in the murky mists of a forgotten time, in one of the bloodiest battlefields in known history, up against impossible odds, Cora Sleet had found her new family, and in doing so, she found herself.

 

GO.. NOW.. Our time is up. If Themalsar gets here, we will lose any chance to break any openings for you.”, said the prince harshly. He turned to the runner. “Get Selvius Brightleaf, my general, and Aramlerien, my master wizard here immediately. Then go and ask Master Cathber Gwet’chen Bolgrig, the head of the druid groves and General Drills, the gnome sappers’ general, if they would be so kind as to join us. Send for Decona Dwarwic, the dwarven dreadnaught leader as well. We will need her ‘meatgrinders’ sooner than planned.”

The prince paused for a notable breath.

“Please inform Archangel Priceptine of the situation and ask him if he would grace us with his presence and wisdom..”, he added somewhat grudgingly.

“At once, my Riverin..”, the runner bowed and dashed back out of the tent.

“Well, I suppose this was a short-lived encounter.”, Grandaleren said, with an ironic and bitter voice. “I would know your names if you would honor me.”

“No!”, jumped in Seressa. “No names.. I am sorry Riverin of Bari Na-ammen. But those are the rules; under no circumstance may our names be revealed nor recorded!”

“It appears the academy has an answer for everything. Just no solution. So be it. You will be noted as ‘a tundra elf’, ‘a hobbit’, and ‘an academy pair’ who were here to observe and preserve! Now, go..”

Cora and Brom bowed once more to the Prince of Bari Na-ammen and turned to leave.

 

And that is when Cora realized something else;

The beautiful elf girl sleeping on the divan in her linen-like lorica had not moved, at all..

In fact, she was not breathing.

 

The hoarse voice of the prince of the high elves came from behind them.

“Selendenien Sindarin.. My sister. She.. she was killed late last night by Themalsar himself. Her life ebbed away by Malocchio, an entropy death curse, particular to his master.. She was the heart of High Woods and the jewel of Bari Na-ammen. The Sunlight of Selendenien shall never bless this world again..”

Riverin Grandaleren choked.

“Now please.. Go.. Give this man a few moments of peace to grieve over a beloved one..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

The company moved silently and swiftly, hidden among burly dwarves and nibble gnomes.. That had been the plan; if they were to escape through the encircling army, they would have a better chance with the dwarves and gnomes, in particular, since the enemy was seeking high elves..

..And they had to use the tunnels dug by the gnome sappers.

Seressa had given one look at the small, tight, gnome size tunnels and groaned.

“Ow bugger..”, she’d said, “..not again!”

That had cheered Tonic a bit.

 

For three days, they ran, hid, slid, rolled, and tumbles through dark, musty, stuffy tunnels, and then over and under heavy brush and mud and reached somewhere near a cluster of rolling hills known as Ogre’s Foot, at which point they got ambush by half the ogre population living in the hills.

 

“Here..”, said a young, handsome gnome; the captain, of the gnomic company and the de facto leader of the dwarven contingency, as he handed a sealed, rolled-up parchment to Arcantonic. “..if you ever manage to get the chance, give this to my father please.”

Arcantonic just stared at the gnome boy.

“Who the hell are you and why are you giving this to me? You don’t even know me..”, she inadvertently blurted out.

Seressa smacked her forehead with her hand.

If the handsome gnome was taken aback by Tonic’s language or her brute attitude, he showed it with a dazzling, infectious smile.

“I, the hell, am Prince Gordigon Tinkerdome. Son of King Drine Tinkerdome and the apparent heir to the throne of Silent Hills.”, he said.

 

Arcantonic ogled at the gnome.

All things considered, he was a rather handsome devil. Pretty, even.

If the gnomes smile was dazzling, however, it certainly flew right past the gnomic girl standing before him.. and the infection failed all efforts on her as well.

 

“It is likely this is where you and your friends will depart, as we are surrounded, outnumbered and outsized, but not quite bested. We need to make enough of a ruckus here, so they won’t go looking for your, there!“, he said pointing at the general direction of Dim Woods.

“Hence, it is unlikely any of us shall survive. You, on the other hand, must, my lady!”

Arcantonic ogled at the gnome..

..some more!

Somewhere deep inside her mind, a squeaky, irritated voice said, “Did you.. Did he just ‘lady’ us?”

“Thought I’d give you this letter to be handed to my father, in case of an unexpected demise on my part, and if you would, I would also like to have your name, my lady, and your hand, of which, I promise, I shall keep only one, though I would very much like to keep both..”

“Yep..”, the squeaky voice in her mind confirmed. “..the idiot just ‘lady’ed us —again! And he wants our hand. Why does he want our hand?”

“I.. I can’t give you my name. That.. that is forbidden. And what do you want my hand for? Are they dirty?”, stammered Tonic as she blushed with a tone of pink that would have made her pair proud.

“Oh, for everything that’s good and not..!”, exclaimed Seressa with an exasperated voice, and smacked her forehead with her other hand..

Brom snickered from the side and Cora just stared at Tonic like she was some kind of strange contraption and she just couldn’t figure out what its purpose was.

“I do not know.”, smiled the gnome prince. “Hard to see from here. Must look at it from a closer angle.”

Whatever was going through Tonics mind at that very moment, it was hard to say.

Her face, however, said ‘What the hell kind of an idiot is this?’

Or perhaps, ‘Why is it always the weird ones?’

 

The prince reached out, took the little gnome girl’s hand, gracefully bent over and..

Seressa held her breath.

 

Brom bit his knuckles.

 

Cora cocked an eyebrow and eagled down on them..

 

..And Tonic smacked the prince of the gnomes..

..over the head..

..with her wrench!

 

WHAT THE HELL IS THIS?!“, she blared. “MY HANDS ARE DIRTY AND YOU WANT TO SNIFF THEM? WHAT KIND OF AN IDIOT ARE YOU?

With that, she stomped off..

 

The combined company of gnomes and dwarves burst out in gleeful laughter as the prince picked himself off the ground, very much dazed, obviously in pain and thoroughly embarrassed, he said “I suppose, I had that coming.. But wow, that there is one blazing girl and very hard to get; the best kind there is.. Too bad my times up. I would have loved to have stolen a kiss of ‘farewell to life’ from a girl as beautiful and fiery as her..”

The laughter died and every dwarf and gnome picked up their weapons and shields.

“Dwarves at the center. Sappers cover the flanks.. and careful with the mortars and the gnowitzers.. I want carpet-bombing thirty paces in front of the dwarves at all times. No need to be shy with the ammo.. Artificers, with me.. Boomsticks at the ready..”, he barked his orders.

Prince Gordigon Tinkerdome, son of King Drine and apparent heir to the throne of Silent Hills gave the still scowling Tonic one last, toothy glance than shrieked like a hawk.

“CHARGE!”

 

 



Ri:
elvish for king.

Rise: elvish for queen.

Riverin: elvish for prince (usually used for the likely future Ri).

Riserin: elvish for princess (usually used for the likely future Rise).

Selendenien Sindarin: one of the three children of the current king of the high elves of Bari Na-ammen, Ri Lienierre Moonlight. The eldest of the three is High Lady Angrellen Sunsear, followed by Riverin Grandarelen and the youngest, Ranger Marshal Selendenien Sindarin (Sunlight).

Malocchio: ‘Evil Eye’, in Italian. In-game terminology, an evil, forbidden, very destructive, and an almost always deadly spell. Anyone caught casting or possessing the spell is instantly executed in the Kingdom. Requires a complicated ritual to cast. The end result can vary depending on how it was cast, the intensity of the intent of the caster, and how badly the caster wants the intended to die. The end results can change from something as simple as a heart attack to causing the heart to physically explode, ripping open the rib cage of the person..

 

 

 
 

A Bard’s Tale IV
“Güzel ve Çirkin”

Inshala ‘la Fey’ Frostmane

 

 

Devamlı kullandığı saç topuzları sayesinde kendisini bir half-elf gibi gösteren Inshala ‘la Fey’ Frostmane, bu kimliğini o kadar uzun bir süredir kullanmaktadır ki, çoğu zaman kendisini bir half-elf sanmaktadır.

Gerçek kimliğinin bir lanet olduğunu o kadar derin bir inançla inanmaktadır, kendisinden nefret edip tiksinecek kadar yoğundur bu inancı. Bu inancı fevkalade güçlüdür, dolayısıyla kötü olduğuna inandığı her şeye karşı da benzer bir kin ve tiksintiyle bakar.

Doğduğunda ne olduğunu anlamayıp korkan köylülerce öldürülmek istenince, annesi onunla kaçtığı ormanda yakalanmış ve öldürülmüştür. Onu da öldürmek istemişler ancak buna cesaret edemeyip, ‘nasıl olsa ormandaki vahşi hayvanlar onu parçalar’ umuduyla onu olduğu yerde bırakmışlardı.

İki gün sonra bebeğin aç, susuz ve korku dolu çığlıklarını yakınlardan geçen yaşlı bir druid duyar ve gelir. Gördüğü manzara onu fena halde etkiler; öldürülmüş bir kadın ve yanında kanı üstünde kurumuş bir bebek.

Yaşlı druid, annesi olduğunu tahmin ettiği kadını gömer ve bebeği yanına alır ve ona bakar, onu kollar, onu eğitir ve büyütür.

Yaşlı adam, Serenity Home’un hemen üstündeki muazzam ormanların kuzey batısında, bir orman elf köyüne yakın, mazbut bir hayat gütmektedir. Yaşlıdır ve kendi başına yaşar. Nadiren bilgeliğinden ya da merheminden faydalanmak için gelenler dışında ziyaretçisi pek azdır. Bunun sonucunda da Inshala adını verdiği bebek, büyür ve ormanda koşup oynar ama başka insan ya da elf ile birebir neredeyse hiç karşılaşmaz.

Yaşlı adam onunda kendisi gibi tek başına yaşamasını istemediği için, onu elf köyüne götürüp onlarla yaşamasını ister ama küçük kız ‘efendim beni istemiyor artık’ şokuna girer ve günlerce ağlar. Yaşlı druid dayanamaz ve kendisiyle kalmasına izin verir.

Yaşlı adamın, bu küçük kıza gösterdiği bütün şefkat, anlayış ve sabra rağmen, kızın kendisine olan nefret ve tiksintisini bir türlü değiştiremez.

Efendisi kızı kendisi gibi bir druid olarak yetiştir ve şaşırarak kızın şekil değiştirebilme üzerinde olağanüstü bir yeteneği olduğunu anlar. Kız daha on bir yaşındayken, adamcağız yemek masasının altına saklanmış yüz altmış kiloluk bir kaplan bulunca ciddi bir şok geçirir.

Inshala çok küçük yaştan itibaren bu şefkat dolu bilge adama derin bir bağlılığı vardır. Bu bağlılığı o kadar derindir ki, yaşlı druid’in ölümü onun dengesini tamamen yitirmesine sebep olur ve önüne çıkan herkesi efendisinin ölümünden mesul tutar ve saldırır. Grupla karşılaştığında onlara da aynı tepkiyi gösterir ve onları da öldürmek için elinden geleni ardına koymaz. Grubun kayıp vermeden kurtulmasını sadece Lady Moira’nın kutsal bir ışıkla kimliğini açık bir şekilde ortaya koymuş olmasıdır.

Genelde gözü dönmüş bir şekilde kavgaya girsede, başa çıkamayacağı durumlarla karşılaştığında, dönüştüğü kedi gibi sinsi ve kurnazca plan yapar ve pusuya yatar. Efendisinden öğrendiği büyüleri sonuna kadar ve beklenmedik kombinasyonlarla değerlendirir.

Efendisinin ölümünden sonra genç kızın dünyada kimsesi yoktur artık ve mevcut travmalarına kalıcı bir tanesi daha eklenmiştir. Inshala, vahşi bir kedi gibidir ve kimseye güvenmez, herkesten ve birçok şeyden korkan, ürkek bir ruhtur. Yaşına göre fiziki olgunluğu onu yirmilerinde göstersede, gerçekte on altı yaşındadır. Bilmediği, anlamadığı şeyleri uzaktan veya çalıların arkasında gizlenerek seyretmeyi tercih eder.

Muhtemelen zamanla başkalarına güvenmeye başlayabilir, ancak bu oldukça zorlu bir yolculuktan sonra gerçekleşebilecek bir başarıdır.

Efendisinin ölümünden sorumlu olduğunu düşündüğü kişilere karşı muazzam bir vahşetle saldıracak ve onları elinden geldiğince çabuk, çocuksu bir hınçla öldürmeye çalışacaktır.

Inshala, iyi ile kötü arasındaki farkı ancak keskin hatları ile kavramıştır. Bununla beraber, yaşadığı tekil ortam itibariyle, kanunları doğal bir şekilde umursamayan biridir. Bu umarsızlık, ‘kanunsuz’ anlamda değil, sadece kanun mefhumundan tamamen uzak kalmış olmasından kaynaklanmaktadır.

 

✱ ✱ ✱

 

İnsani duygular açısından son derece saf ve temiz bir kalbe sahip olmakla beraber, en çok sevdiği kaplan şeklinde olduğu gibi, zihninde bir şeyi av olarak tanımladıktan sonra, ona ulaşmak için hayret verici bir sinsilik ve kurnazlık ile hedefine varacaktır.

Sahip olduğu iki küçük boynuzu, uzun saçlarını topuz yaparak saklamayı o kadar iyi becerebilmektedir ki, kendisini çoğu zaman bir half-elf olarak düşünür. O kadar ki, kendisine ‘la Fey’ adını vermiştir. Inshala bu adı çocuksu bir gururla taşır ve gerçek halini hatırlatan durumlarda bir anda rastgele içine kapanıklık, asabiyet, saldırganlık ve ya bir köşeye çekilip ağlama gibi tepkiler gösterebilmektedir.

Aşırı stres veya bayılma durumunda, gerçek kimliği ortaya çıkma ihtimali vardır.

Uzun süreler gizlendiği yerden seyrettiği orman elf kızlarından gördüğü davranışları papağanlamayı çok iyi becerebilmesi, doğal, olgun fiziği ile birleşince ona çok hoşuna giden ‘asil hanımefendi’ gibi davranabilmesini sağlamaktadır. Ne var ki kendi duygularını anlayacak ve doğru teşhisleri koyabilecek ortam ve yaştan mahrum olduğu için, çoğu zaman hissettiği şeyler karşısında nasıl davranacağını bilmeyebilir ve bu da onu beklenmedik durumlara düşürebilir.

Temelde iyi bir kişidir. Efendisinin bütün öğretilerini kelimesi kelimesine öğrenmiştir. Evhamlı bir yapısı vardır. Bunun en önemli sebebi, kendisini lanetli ve ‘kirli’ görmesindendir. Kendisini bu kirden kurtarabilmek için de bulduğu her fırsatta saçlarını, kendisini ve elbiselerini yıkar. Yanında devamlı güzel kokulu sabunlar taşır ve doğal olarak, üstü başı kirli ve pasaklı kişileri aşırı derecede itici bulur.

Sevdiği kişileri uzaktan ya da gizlendiği çalıların arkasında gıpta ile seyreder. Sevmediklerini ise benzer şekilde ancak derin bir hınçla takip eder ve eline geçen her fırsatta ‘sen iyi biri değilsin’, der. Bir şekilde birisine gerçekten güvenirse, ona ‘ben iyi biri değilim’, diye itirafta bulunur.

Inshala, karmaşık durumlardan hoşlanmaz. Her şeyin elleri, saçları ve elbiseleri gibi temiz, güzelce katlanmış ve doğru yere kaldırılmış olmasını seven obsesif, inatçı, saplantılı, dik kafalı, aşırı duygusal, evhamlı, sevecen, sıkıntılı, güzel, saf ve temiz bir kızdır!

 

 
 

Ritüel

Timeline:

Grup, yirmi günlük bir yolculuktan sonra Serenity Home’a gelmiştir. Kasabanın büyüklüğü ve kalabalık oluşu, Inshala’da istemsiz bir panik oluşturmuş ve gruptan kendisini ormanda bırakmalarını rica eder. Kimse onu yalnız başına ormanda bırakmak  istemese de kasabaya gidilmesi gerekmektedir. Merisoul da görsel farklılığını bahane ederek arkada, Inshala ile birlikte kalmayı tercih eder. Bu kısa hikaye Inshala’nın, Gnine’a  verdiği bir sözü tutmak amacıyla ormanda beklerken yaptığı sekiz saatlik ritüel bir “çağırma” büyüsü ve sonrasını anlatmaktadır.

 

 

Grup isteksizce dağılır ve uzaklaşır. Grubun içerisinden bir çift kısık ve acımasız göz ona son bir defa daha bakar, sonra diğerleriyle beraber o da gözden kaybolur.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane derin bir nefes alır.

Son bir kaç ay ona pek de nazik davranmamıştır. Geri dönüp baktığında, geceleri ormanda kedi gibi.. durur ve kendi kendisini düzeltir; ‘kedi olarak’ oynamayı o kadar sevmemiş olsa, muhtemelen o haşhaşiler geldiğinde onları duyar, bir şekilde onlara engel olabilir ve yaşlı efendisi de şimdi hayatta olurdu.

İçindeki ses ise ısrarla ona kendisiyle dürüst olmasını, o gece efendisiyle olmuş olsaydı şu anda da efendisiyle olacağını söylemektedir; “Ölü olarak”.

Inshala’nın içindeki ses, Inshala’ya mütemadiyen kıt biriyle konuşuyormuş muamelesi yapan, acımasız ve ona karşı hicvetmeyi seven bir sestir!

Inshala gökyüzüne bakar ve bir süre onun masmavi güzelliğinde kaybeder kendisini.

Themalsar Tapınağı’nın beş yüz yıl birikmiş cinayetleri ve umarsız katliamları sonucu önce kokuşmuş, sonra çürümüş ve en nihayetinde de ölmüş topraklarına tertemiz, yeni bir hayat getirmek için yaptığı büyü kendisinden büyük bir bedel tahsil etmişti. Nelerinden fedakarlık etmesi gerektiğini biliyor olmuş olsa da bunun sonuçları beklentilerinden çok daha fazla, çok daha ağır olmuştu. Kendisini bildi bileli beraber olduğu ve delicesine sevdiği kedisini bir daha göremeyecek, onunla asla bir daha beraber olamayacak olması gözlerinin dolmasına sebep olur.

Bedeni de en az kendisini hissettiği kadar yorgun, bitmiş ve eriyip gitmiş gibidir. Onu her zaman olduğundan çok daha yetişkin gösteren dolgun feyzası kurumuş, gerisinde gözleri ve yanakları çökmüş, küçük sıska bir kız bırakmıştır.

Artık her şey kendisine olduğundan daha büyük, daha gürültülü ve anlaşılmaz, dolayısıyla da çok daha ürkütücü gelmektedir..

Inshala, bir şeyi bilmek, onu tecrübe etmek ve sonuçlarıyla yüzleşmek zorunda kalmanın üç, birbiriyle hiç alakası olmayan, apayrı şeyler olduğunu en acı ve yaralayıcı bir şekilde öğrenmiştir.

Inshala, iri  göz yaşlarını siler ve tekrar derin bir nefes alır ve aldığı nefesin bedelini, göğsüne saplanan bir sancıyla öder. Yüzü buruşmuş, titreyen elleriyle olduğu yerde bir süre öylece durur.

Arkasından hafif bir kanat sesi duyulur.

Merisoul Xrotwu, Inshala’ya yaklaşır, düşerse onu tutacakmış gibi ona doğru tetikte bekler ama iyi olup olmadığını sormaz. Bu soru ikisine de can sıkacak kadar sıklıkla sorulmuştur zaten. ‘Kız kardeşim Inshala iyi değilse bunu bana mutlaka söyler zaten!’, diye geçirir içinden.

Inshala, Merisoul’un varlığını fark eder ancak onunla ne yapması gerektiğini bilemez. Aylar önce grubun diğer üyeleri ile ilk karşılaşmasını hatırlar. İçi kin ve nefret dolu, hareket eden her şeyi efendisinin ölümünden sorumlu tutup vahşice saldırmasını ve neredeyse onları da çağırdığı yıldırımlarla yakıp kül edecekken Lady Moira’nın olduğu yerde durup, kutsal bir ışık halesi içerisinde duruşunu hatırlar. O sahne asla hafızasından çıkmamıştır. Hayatında hep onun gibi güçlü, azimli, inançlı ve muhteşem olmak istemiştir ama bu sıfatların hiçbiri kendisi gibi bir ucubeye bahşedilmemiştir. Niye edilsin ki? Daha bir bebekken etrafındaki herkesi varlığı ile korkutmuş ve ormana, vahşi hayvanlara yem edilmek üzere bırakılmamış mıydı?

Ama onlarla tanışıp, beraber beklenmedik bir maceraya atıldığında aslında kendisiyle de yeniden tanışma fırsatı elde etmişti. ‘Belki de efendimi daha iyi dinlemiş olmalıydım..’, diye geçirir içinden, zira onun elinde büyüdüğü on altı yıl boyunca yaşlı efendisi kendisine asla bir ucube muamelesi yapmamıştı. Belli ki bir ucube olmadığını anlaması yıllar sürecekti. Ama anlasa da muhtemelen buna asla gerçekten inanmayacaktı.

İşin can alıcı yanı ise, bu gerçeği onun anlamasını sağlayan kişi de aslında grubu ilk gördüğünde, daha o zaman bile varlığını ilk fark ettiği, ortalıkta bir hayalet gibi sessiz, bir kedi gibi sinsi ve bir tilki kadar kurnaz olan o karalar içinde dolaşan kişinin ta kendisi olacaktı.

Inshala hayatında hiç bu kadar kötü bir şekilde tökezlediğini hatırlamıyordu..

‘O’nun iyi birisi olmadığını, daha ilk varlığını sezdiğinde anlamıştı. Ama nedense, karşılaştığı birçok kötüye yaptığı gibi onu da kocaman pençeleri ve birer hançeri andıran dişleriyle parçalayıp öldürmek istememişti ve anlayamadığı şeyin özeti de buydu işte.

Kavgalarda kendisi hep önden saldırırken ‘o’ arkadan, kendisi arkadan saldırmak istediğinde ise, o yandan saldırmıştı.. Onun aklından geçenleri bir türlü kestiremiyordu ve bu durum kendisini çileden çıkarıyordu.

Inshala, etrafında olup biten olayların elbisesi gibi derli toplu ve güzelce katlanmış, saçları ve elleri gibi tertemiz ve bakımlı olmasını seven biriydi.

Themalsar’la yaptıkları son savaşta yediği büyü onu hiçliğin içinde, kapana kısılmış bir fare gibi kitleyince hissettiği korku neredeyse onun aklını kaçırmasına sebep olmuştu. Düşünebildiği tek şey, yeni tanıştığı bu insanların kendisini o karanlığa terk etmeyeceklerine bağladığı umuttu, çünkü o umudu kendisine bir şekilde yine onlar vermişlerdi. Onun iyi birisi olmadığını düşünmesi bile nedense o umuda delicesine sarılmasına engel oluşturamamıştı..

Kendisinin sosyal bir varlık olmadığını anlaması çok sürmemişti. Sosyal olmanın ne anlama geldiğini de tam olarak anlamasa da, en azından bunun kendisinde olmadığını biliyordu artık ve ‘o’nun zihninden geçenleri kestiremeyişini de, bu durumun kendisini deli ediyor olmasını da sosyal olmayışına bağlıyordu. Ve haliylede onunla nasıl ‘sosyal’ olabileceğini de bir türlü çözemiyordu. ‘Merisoul gibi olmaya çalışsam’, diye geçirmişti içinden. ‘O herkesle sosyal!’ Ama Merisoul’un yaptıklarını kendisinin de yapması düşüncesi bile onu dehşet içerisinde bırakmıştı. Belki Laila ve Bremorel gibi olabilirdi ama onlar kuzenlerdi ve kendisi de onlarla kuzen olmayı delicesine çok istesede ‘kuzen’ olmak için kendisinde gerekli bir şeyler eksikti sanki.

Inshala, ne yaparsa yapsın her halükarda bir noktada eksik kalıp durduğunu düşünüyordu. İşte bu yüzden ‘o’nunla en baştan oluşturmuş olduğu dört kelimelik bağı sürdürmek için çaba sarf etmişti; “Sen iyi biri değilsin.”

Gerçekte ise bunu değil, başka şeyler söylemek ve sormak istiyordu ama nedense bu cümlede kitlenip kalmıştı. Bu cümle kendisi ile onun arasında sanki bir ‘merhaba’ köprüsü oluşturduğuna fena halde inanmak istiyordu.

Inshala, “Merisoul”, diye yorgun bir sesle yarı iblis’e seslenir ve bir an durur. Onu ‘yarı iblis’ diye tanımlamayı bırakması gerektiğini düşünür. Deli, kaçık, çatlak belki.. ama kesinlikle yarı ya da tam, Merisoul bir iblis değildi onun için artık.

“Buyur sevgili kız kardeşim!”, diye Merisoul’un mutlu sesini duyar. ‘Evet, kesinlikle kaçık’, diye geçirir içinden Inshala ve yaptığı hangi hareketin ya da ettiği hangi lafın bu kızda bir ‘kız kardeş’ bağını oluşturduğunu merak eder – düşünür ama aklına bir türlü açıklayıcı bir anı gelmez.

Belki benimle ‘o’nun durumu da budur. Birimizin yaptığı ya da söylediği bir şey, diğeri üzerinde bir bağın olduğu izlenimi oluşturmuş ve olay aslında bundan ibarettir.

‘Hayır’, diye başını sallar. ‘Bu kadar basit bir şey, benim gibi aptal bir kızı sürükleyip götürebilir ama ‘o’nun gibi birisi için bu mümkün değil.’, diye geçirir içinden. O kendisi gibi duygularıyla hareket eden şapşal biri değildi. Kendisi gibi kıt da değildi. Bilakis o kesinlikle çok daha zekiydi. O çok.. neydi kullandığı o kelime? plamnatik? prapnanik? Her neyse, ondandı işte.

“Benim birazdan Efendi Gnine’a verdiğim sözü yerine getirebilmem için bir ritüele başlamam gerekiyor. Bu en az sekiz saat sürecek bir ritüel. Efendi Gnine, bu süre sonlarına doğru gelecek ama ritüel boyunca benim rahatsız edilmemem ve dikkatimin dağılmaması gerekiyor. Bunun için sana güvenebilir miyim?”

Mutlu bir sesle Merisoul, “Tabii. Benim de kanatlarımı açmam için iyi bir fırsat bu. Gruplayken pek mümkün olmuyor. Alışamadılar bir türlü ve sanırım en az birisinin tüye alerjisi var.”

Inshala içinden gülümser. Merisoul biraz deli olabilir ama kesinlikle ve tamamen kendisine özel bir perspektifi olduğundan emindir. Bazen onun kadar vurdumduymaz olmak nasıl birşey acaba diye merak eder. Kendisi Merisoul’u anlamaz. Ama ona korku dolu gözlerle de bakmaz artık. Her nasılsa, bugüne kadar en az beklentisi olduğu iki kişidir onu tamamen şaşırtan; biri onu kurtardığını sanarak ellerini parçalamış ve on gün boyunca ona ağabeylik..? babalık..? bakıcılık..? doğru ismi koyamıyordur bir türlü ve bunların hiçbiri de tam oturmuyordu yerine. Dahası, ‘onun’ kendisine ağabeylik, babalık ya da bakıcılık yapması için bir sebep de göremiyordu. Lady’nin yapması en doğal olanıydı. Ya da her ne kadar kendisinden hala biraz çekiniyor olsa da, Lady Moira’nın.. Laila olabilirdi. Hep onun gibi anlayışlı ve akıllı, anlamadı her şeyi ona tane tane anlatan, ismi gibi kendisi de güzel bir ablası olsun istemişti. Ama nedense adını kendi zihninde bile söylemeyemediği ‘o’?

Belki de gerçek, ‘o’nun dediği gibiydi ve olay sadece ‘Lady’nin emriydi’. Off yaa! Hayatında, bu kadar az kelime kullanıp yine de bu kadar çok kafasını karıştıran bir başkasıyla karşılaşmamıştı hiç. Bunun kendisini ne kadar çileden çıkardığını biliyor muydu acaba, diye Inshala ellerini pes etmişçesine havaya savurur.

Aslında dışarıdan bakıldığında ‘o’ bunların hepsi olmuştu onun için; bir ağabey, bir baba, bir bakıcı. Ama başka bir şey daha vardı orda sanki. Bundan emindi çünkü, hiçbir şey olmasa, Inshala sezgilerine güvenebileceğini biliyordu. Sezgileri onu bugüne kadar hiç yanıltmamıştı. Nihayetinde sezgileri değil miydi onunla ‘merhaba’ köprüsünü kurduran? Ne var ki sezgileri genelde yanında açıklayıcı bir not ya da bir çeşit kullanım kılavuzuyla gelmiyordu, dolayısıyla da Inshala o başka şeyin ne olduğunu tam olarak kestiremiyordu. Seziyordu ama sezdiği şeye bir isim koyamıyordu.

Ve artık ‘o’nu çözebilmek için çalıların arkasında gizlenip onu seyredebileceği bir kedisi de yoktu..

Yaşlı efendisi bu konuda ona herhangi bir şey söylememişti. Ya da belki de söylemişti ama o, içindeki sesin ona ima ettiği gibi kıt zekalı kızın tekiydi ve aradaki bağı kuramıyordu. Muhtemelen bu da o ‘sosyal’ şeysilerden biriydi kesinlikle. Belki de bunu anlayacak kadar pragdakik.. plappatik.. off yaa, neydi o kelime, işte ondan değildi.

Kendisiyle dürüst olması gerekirse muhtemelen Lady Magella ablanın ona kızdığında dediği gibi belki de sadece kuş beyinlinin tekiydi! Hem içindeki ses, hem de Lady Magella aynı anda hatalı olamazdı ya.. Ama o on günün sonunda, ‘o’ndan kendisini ayağa kaldırmasını rica ettiğinde neden yüzünün kızardığını, ya da onun gözlerine daha önce kafa tutarcasına bakabilirken, neden artık bunu yapamadığına bir cevap bulamaması ona ısrarla kafa karıştırıcı geliyordu.

Merisoul ise apayrı bir olaydı.. Kalbi durduğunda, Merisoul kendi kalbini durdurma pahasına onunkini yeniden başlatmıştı.. ‘Kim böyle bir takas yapar ki?’, diye geçirdi içinden.

O on gün kendi hayatı için debelenirken, aslında başkaları da onun hayatı için debelenmişti. Acaba aile dedikleri şey böyle bir şey miydi? Ya da sevgi sadece efendimin bana, benim de ona hissettiğim şeyden ibaret değil ve başkaları için de var olabilir miydi?

Inshala için o on gün belki de hayatının en karmaşık duygularını yığma halinde yaşadığı, neredeyse bütün ‘değişmez’lerinin, bütün ‘kesin’lerinin ve bütün ‘asla’larının bedeni ve sağlığı gibi eridiği on gün olmuştu.

Inshala kendisinden bir çok konuda, çok daha az emindi artık. Ama bir şekilde, hayatı boyunca hiç hissetmediği kadar da bir iç huzura kavuşmuştu çünkü hayatı boyunca içinde sakladığı sırları artık saklaması gerekmeyebileceği ihtimali vardı artık. Ne kendisinin bir ucube oluşu, ne Merisoul’un bir iblis oluşu, ne de ‘o’nun iyi biri olmayışı onu eskisi gibi huzursuz etmiyordu. Nihayetinde biri kalbine karşı kalbini takas etmiş, diğeri ise ucube oluşuna verilebilecek en sade, en dürüst ve en kestirme cevabı vermişti; omuz silkmişti!

Inshala bu derin düşüncelerle, Lady’nin arkada onun için bıraktığı battaniyelerden kendisine, deyim yerindeyse bir kuş yuvası yapıp içine yerleşti. Aradan neredeyse bir ay geçmiş olmasına rağmen kendisini hala zayıf, devamlı yorgun ve bitkin hissetmekteydi. Omuzları çökmüş ve omur iliği boyunca bir ağrı vardı. Ayakları da devamlı üşüyordu.

Inshala bütün yorgunluğunu bir kenara atıp, önce melodik bir sesle mırıldanmaya başlar. Sonra mırıltısı yavaşça kendisini esen rüzgarın esintisine, sonra da esintinin içinden gelen bir şarkıya bırakır.

Şarkı kendisinden dalgalar halinde etrafındaki ormana yayılır.

Themalsar da olduğu gibi, Inshala büyülü bir şarkı söylemeye başlar.

 

Merisoul bir ağacın yüksek dallarından birine konmuş, hem esen rüzgarda kanatlarını havalandırmakta, hem de etrafını seyretmektedir. Bugüne kadar doğa, orman, yeşillik gibi şeylerden zevk alabileceği hiç aklına gelmemişti. Bunları nedense can sıkıcı bulmuş, dolayısıyla da dikkatini fazla vermemişti ama yeni edindiği kız kardeşi Inshala ona yepyeni bir yanını göstermişti doğanın; dayanılmaz güzelliğini..

Doğa ve orman gibi, güzellik de onun için pek bir anlam ifade etmemişti bugüne kadar. Söz gelimi, kendisinin güzel olduğunu biliyordu. Ama bugüne kadar kimse onu güzel hissettirmemişti. Güzelliği bugüne kadar hep, on gümüşe bir altın babında bir takastan ibaret kalmıştı. Nihayetinde güzellik onun taifesi için sadece erkeklerin gözlerini kamaştırmak, dikkatlerini dağıtmak, etki altına almak ve temelde ya onları istediğin şekilde yönetmek ve yönlendirmek ya da onlardan istediğini alabilmek için bir araçtan ibaretti.

İki ay önce karşılaştığı ve tüm hayatını değiştiren o gök varlıkla yüzleşmesi gerçekten onun için bir fırsat mıydı acaba? O sivri zekâsıyla başkaları için mütemadiyen birbirinden aykırı fırsatlar oluşturmaya çalışırken gerçekte bir başkası da onun için bir fırsat mı yaratmıştı? Acaba ‘doğayı’, ‘yeşillikleri’ ve ‘güzellikleri’ bu yüzden mi fark etmeye başlamıştı?

Merisoul küçük omuzlarını silker ve üzerinde fazla düşünmek istemediği her konuya uyguladığı tekniği buna da uygular; konuyu itina ile paketler, üzerini ‘Arşiv No. ARZME-1011921’ diye kodlar ve turşuları koyduğu zihinsel kilerine kapatır!

Merisoul, sayılı günlerini artık bakması gereken bir kız kardeşi varken, böyle çok da önemli olmadığını düşündüğü şeylerle geçirmek niyetinde değildir.

Arezme Xiriso Nu Lei Karexy Rotxin Gwue, oturduğu koca dalın üstüne yüzükoyun uzanır, kanatlarını aşağı sarkıtır ve Inshala’nın şarkısını dinlemeye dalar.

 

Inshala, sekiz saat süren ritüelden sonra bitkin bir şekilde, “Merhaba”, der ‘çağırı’sına cevap veren küçük fey’e. Bitirdiği büyülü şarkı hala ormanda yankılanmaktadır.

Hemen ilerideki bir ağacın yaprakları arasından, avuç kadar küçük bir fey belirir. Fey, uzun süre bakıldığında hipnotize edecek kadar hızla çırptığı yusufçuk kanatlarıyla ağacın yaprakları arasından sıyrılır ve Inshala’nın olduğu yere yaklaşır.

Fey, Inshala’ya yaklaştıkça, ayrıntıları da belirginleşir; fey’in sadece ormana ait bir peride görüldüğünde hayatı çağrıştırabilecek çok açık, yeşilimsi-sarımsı bir rengi vardır ve uzun, neredeyse siyah denecek kadar koyu kumral saçlarını, biraz meraklı ama daha çok kızmış gibi görünen cam yeşili çekik gözlerine girmesin diye tepesinden arkaya doğru örmüştür. Minik omuzlarında ve çöp gibi ince kol ve bacaklarında silik mavi savaş dövmeleri mevcuttur. Fey yaklaşırken, elinde tuttuğu çuvaldız boyundaki mızrağını Inshala’ya doğrultmaz ama yine de hazırdaymış gibi bir izlenim verir.

Inshala, küçük fey konsun diye bir elini açmış, ona doğru uzatır.

Fey’den, boyuna göre biraz fazla efe bi ses çıkar; “Hop! Dur bakalım. Seni tanımıyorum bile ve sen oturmam için bana avucunu açıyorsun!” — ve Inshala’nın ormanda yankılanan mistik şarkısı ani bir gıcırtıyla durur!

“Her sana elini uzatanın avucuna mı oturursun sen?”, diye tersler.

Yukardan Merisoul’un kıkırdama sesleri duyulur.

“Saatlerdir burda oturmuş şarkı söylüyorsun. Başta kulağa hoş geldiğini düşündüm, merak ettim ve geldim. Sonra da ne zaman susacak diye merak ettim ve bekledim.”, diye aynı terslikle ekler.

Inshala, bu küçük perinin ters üslubuna alındıysa da bunu yüzüne yansıtmaz. Ona sadece gülümser ve “Haklısın”, der.

Küçük fey onu azarlamak için birşeyler daha söylemek ister ama Inshala’nın alttan alır havası karşısında üsteleyecek başka birşey bulamaz.

“Ne var? Neden beni koca insanların yaşadığı taşlar ve ölü ağaçlarla çevrili bu yere çağırdın?”, diye kaşlarını çatmış, asabi üslubuyla devam eder.

Inshala, “Ben Rüyalar Diyarından Inshala ‘la Fey’ Frostmane. Seni buraya ‘muhteşem, destanlara layık ve muhtemelen hepimizin öleceği son derece tehlikeli bir maceraya davet etmek için çağırdım”, der.

Küçük fey olduğu yerde donup kalır! Gözleri fal taşı gibi açılmış ona bakar, “Sahi mi? Tehlikeli ve ölümcül olacağından emin misin?”, diye bir anda üslubu tamamen değişmiş ve heyecanlanmış bir şekilde sorar. “Buralarda ölümcül olan tek şey can sıkıntısıdır! İnsanlar buna nasıl tahammül edebiliyor?”, diye merak eder ve ekler, “Herhalde bu kadar kısa yaşamalarının sebebi de budur.”

“Ama biz burada fazla durmayacağız.”, der Inshala yumuşak bir sesle. “Buradaki işimiz bitince muhtemelen uzun bir süre, çok tehlikeli yerlere gideceğiz. Senin de bize eşlik etmeni isteriz – tabii sen de istersen..”

“Hmmm.. sana bağlı olarak mı? Yanlış anlama çok şirinsin ve sesin de çok güzel ama Rüya Diyarı pek de benim olayım değil. İki üçüz kız kardeşim ve bir de aptal erkek kardeşim var ve onların hepsi Rüya Diyarına gittiler. Hala uyuyorlar! Devamlı uyku, uyku, uyku.. ve sıfır ekşın!”, diye burnunu çekip ‘hıf’lar.

Inshala yorgun bir şekilde gülümseyerek, “Her ne kadar senin gibi cesur yürekli bir savaşçının beni koruyup kollamasını istesem de, benim bir tane koruyucum var.. sanırım.. galiba..”

“Pek emin değil gibisin.”, der küçük fey.

“Pek emin değilim zaten.”, der Inshala ve ileride merak ve ilgiyle olup biteni seyreden Gnine’a ‘gel’ işareti yaparak, “Bu Efendi Gnine Ninehundredandninetynine Tinkerdome. Kendisi buralarda oldukça tanınmış güçlü bir büyücüdür ve şer ile yapacağımız ölümcül savaşlarda kendisine göz kulak olacak, güvenilir bir arkadaş arıyor. Anlaşmanı ve bağını onunla yapacaksın.”

Gnine, iki ‘fey’e yaklaşır.

Küçük fey kuşku dolu gözlerle Gnine’ı şööööyle bir yukarıdan aşağı süzer. “Bu mu çok güçlü bir büyücü?”, der minik burnunu havaya dikerek.

“Görünüşler aldatıcı olabilir”, der Inshala, “Tıpkı sende olduğu gibi..”

Peri bunu çok makul bulmuş gibi “Bu doğru.”, der.

Inshala bir eliyle Gnine’ı işaret ederek “Kendisi, bir tek büyü ile neredeyse iki düzine mel’un yaratığı yok etmiş, zeki, düşünceli, merhametli, sadık ve grubunda çok sevilen ve çok güvenilen, önemli biridir.”, diye ekler.

“YAAAAAAAA!”, diye alık alık Gnine a bakar küçük fey, “İKİ DÜZİNE HAAA?!“. Biraz düşünür, “Maceranız tehlikeli, ölümcül ve epik olacak dedinizdi, di mi?”

“Kesinlikle”, diye söz verir Inshala.

Küçük fey gözlerini kısmış, Gnine’a daha bi alıcı gözüyle bakar. Sonra bir karara varmış gibi yüzü aydınlanır.

Gnine’a minnacık avucunu açar ve “Ön ödeme! Bin altın değerinde elmas ve yakutlar. Ayrıca ‘dilek’ bahşetmem ve bulaşık da yıkamam! Yiyecek ve olası masraflar da sana ait..”, der otoriter bir sesle..

Gnine ona bir kese dolusu mücevher uzatır.

Küçük peri keseye dokunmaz. Arkasındaki bir ağaç kovuğunu gösterir. “Para benim için değil. Mab’in birikmiş haracı o.. Şurdaki kovuğa koy, birileri gelip onu alacaktır.”, der.

Gnine, bin altın ederindeki mücevherle dolu keseyi kendisine gösterilen ağaçtaki deliğe bırakır. Onay almak için periye bakıp tekrar keseye döndüğünde kese gitmiştir!

Küçük fey mutlu bir şekilde ellerini çırpar, “Evvvvet! Haraç kabul edildi, borç kapandı, bakiye sıfırlandı ve anlaşma mühürlendi. Artık Mab’den özgürüm!”, der ve havada mutlu bir takla atar!

Sonra Gnine’a döner “Ben Whimsi Lola. Ne zaman başlıyoruz?”

 


Whimsi Lola, Pixie
Tiny Fey, Neutral Good

Armor Class: 15
Hit Points: (1d4 + 1 hp / owner level) 11
Speed: 10 ft., fly 30 ft.

STR 4 (-2)  DEX 20 (+5)  CON 9 (0)  INT 12 (0)  WIS 14 (+2)  CHA 15 (+2)

Skills: Perception +4, Stealth +7
Languages: Sylvan, Gnome, Common
Challenge: 1/4 (50 XP)

Magic Resistance: The pixie has advantage on saving throws against spells and other magical effects.

Innate Spellcasting: The pixie’s innate spellcasting ability is Charisma (spell save DC 12). It can innately cast the following spells, requiring only its pixie dust as a component:

At will: Druidcraft

Once per Day: Confusion, Dancing Lights, Detect Evil and Good, Detect Thoughts, Dispel Magic, Entangle, Fly, Phantasmal Force, Polymorph, Sleep

Actions: Superior Invisibility: The pixie magically turns invisible until its concentration ends (as if concentrating on a spell). Any equipment the pixie wears or carries is invisible with it.

 

 
 

Day One

Timeline:

Themalsar, şer tapınağı ile beraber yok olmuştur. Tapınağın ve ardında kalan harabelerin silinmesi ve ortaya çıkan yeni, hayat dolu küçük ormanın bedeli bazıları için tahmin edilemez derecede yüksek olmuştur.

Bu hikaye “Yapmam gereken bir şey var..” dan hemen sonra ve onu takip eden günleri anlatmaktadır.

 

 

Day Zero

(Önceki Akşam)

Gece olmuştur. Herkes kuzenlerin yaktığı, taşlarla çevrilmiş mutlu ateşin etrafında toplanmış, sessizce aralarında konuşup yemeklerini yerken Aager, ateşin yaydığı ışığın etki alanının biraz uzağında çimenlerin üzerinde bağdaş kurmuş, tükenip kendinden geçmiş olan Inshala’ya uzanabileceği, ancak uyandığında, varlığından da rahatsız olmayacağı bir mesafede oturmaktadır.

Aager, her zamanki ifadesizliği ile geceyi seyretmektedir. Başı, aradan saatler geçmiş olmasına rağmen, hala acımaktadır. Üstüne bir de şiddetli bir baş ağrısı eklenmiş olması, yüzünde oluşabilecek herhangi bir ifadeyi zaten anlamsız hale getirmiştir.

Yanında, bir mendilin içinde dokunulmamış birkaç dilim kuru ekmek, pir parça kamp ateşinde kızartılmış et ve halen tütmekte olan, kabuğu kararmış bir patates ve bir de matara durmaktadır. Açtır, ama hiç yemek yiyesi yoktur. Aager, avuçları kesiklerle yarılmış sargılı ellerine bakar ve en son ne zaman bu kadar yorgun ve bu kadar çok yerinden acıdığını düşünür. ‘Themalsar..’, diye aklına gelir. Adî papaza hançerini sapladıktan sonra kaçarken yediği büyü. Ancak o büyü, şu anda hissettiği kadar acı vermişti ona.. Düşünceleri başka şeylere kayar. Zihni sallanan bir kazan gibidir ve bir türlü odaklanmasına izin vermemektedir. Kendi karanlık düşüncelerine her gömüldüğünde olduğu gibi, yine bir anlığına yıllar önce kaçırılan ve bir daha kendisinden haber alamadığı küçük kız kardeşi gelir aklına ama bu da zihninde fazla bekleme yapmaz. Sanki beynindeki odak hücreleri arızalanmış ve düşünmesi gereken asıl mesele dışında aklına rastgele şeyleri getirip durmaktadır.

Yan tarafından çok hafif bir hışırtı duyar. Başını o yöne çevirdiğinde Inshala’nın, fırtına grisi gözleriyle kendisini süzmekte olduğunu görür. Uzun bir an, iki çökmüş birbirlerine bakar. Inshala birşeyler söyleyecekmiş gibi dudaklarını hareket ettirir ancak hiç ses çıkmaz.

Aager kalkar, yanında duran matarayı alır ve ona ağır adımlarla yaklaşır. Sonra yanına çömelir, sessizce “Başını kaldıracağım.”, der, sargılı ellerinden birini ona doğru uzatır ve kızın başını yavaşça kaldırır, diğeriylede kesikler ve sargılardan dolayı zorlukla tuttuğu matarayı onun dudaklarına götürür.

Inshala sanki tam olarak ayık değildir. Buna rağmen gözlerini bir an bile ondan ayırmadan ve ancak vahşi bir kedinin sergileyebileceği bir güvensizlikle mataradan birkaç yudum alır ve yüzünü buruşturur. Kısık, kurumuş bir sesle, “Beni zehirlemeye mi.. karar verdin en sonunda?”, diye sorar.

Aager, esprisiz bir hırıltıyla “Benimkilerden değil. Lady’nin zehri!”, demekle yetinir.

Inshala, gözlerini yine ondan ayırmamaya çalışır ama takati geldiği gibi tükenmiştir ve mataranın içindeki şurubu Aager’in elinden içer ama gözleri kaymaya başlar. Nefes almak için durduğunda gözleri kapanmıştır. Anca duyulur bir fısıltıyla “El.. Ellerin.. Ellerine ne oldu?”, diye sorar ama Aager, Inshala şuruptan biraz daha içinceye kadar birşey söylemez.

Sonra kızın başını yavaşça geri indirir ve ona dokunmamaya itina göstererek battaniyesini düzeltir. Gitmek için ayağa kalkarken “Salağın teki kesti.”, der.

Aager tekrar kendi yerine geçer ama kız rahatsız olmasın diye, sırtı ile yan profili arasına bir açıyla oturur.

Arkasından, Inshala’nın uyurgezer sesini duyar; “Sen.. iyi biri.. misin?!”

Aager, Inshala’ya bakmaz. Acımasız sözlerle, aklından geçen birçok cevap arasından, en dürüst ve en doğru olduğuna inandığı cevabı verir;

“Daha değil.”

 

Day One

Aager hayatında ilk defa nöbette uyuya kalmıştır. İrkilerek uyandığında, nerede olduğunu bile hatırlayamayışı, çok yakın bir zamanda başından ciddi bir şeylerin geçmiş olduğunu, zihninin en derinliklerindeki bir ses ona iğneli bir şekilde hatırlatır.

Aynı ses ona, en baştan mantıklı davranmış olsa, bu durumda hiç olmayacağını söylemektedir ama nedense o ses, ağzına paçavra tıkılmış biri gibi, boğuk  ve anlaşılmaz mırıltılar olarak gelmektedir.

Aager karanlıkta bir çadırın içinde olduğunu hatırlar.

Hemen yanından gelen bir hışırtı, olduğu yerden elinde bir bıçakla kedi gibi sıçrayıp öldürmeye hazır bir şekilde durmayışının yorgunluktan değil, kendi kendisi üzerindeki hakimiyeti ve gerçekte kendisinin bilinçli olarak yaptığı bir tercih olduğu sadece onu çok yakından tanıyanların bileceği bir şeydir.. ki bu da temelde hiç kimsedir.

Aager derin bir nefes alır ve yavaşça başını hışırtının kaynağına çevirir.

Hışırtının kaynağı, bitkin, ağır göz kapakları altından ona bakmaktadır.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane, battaniyesini burnunun ucuna kadar çekmiş ve onu, fırtına grisi gözlerinin derinliklerinde gizlenen, bir ayağını demir kapana kıstırmış yabani, yırtıcı bir hayvanın kuşku dolu bakışlarıyla süzmektedir.

Aager’in yüz ifadesi istemsizce biraz da olsa yumuşar. Uyuya kaldığı oturma pozisyonundan kendisini çözmesi istediğinden daha uzun sürer.

..başı döner ve tökezler.

Aager burnundan solur ve oluşan baş dönmesinin durmasını bekler. Kendisini kızın karşısında zayıf ya da beceriksiz göstermek istemeyişi ile baş dönmesi sonucunda kızın üstüne düşüp canını yakması arasında tercih yapmaz.

Aager, saçma sapan davranışları, saçma sapan kişilere bırakmayı tercih eden biridir, o kadar.

Sargılı bir eliyle kendi dengesini korurken, diğeri ile yanında duran matarayı alır, ağır, biraz da abartılı hareketlerle kızın yanına gelir. Önce onun battaniyeler altında saklanan yüzüne bakar sonra yavaşça uzanır, sessizce “Başını kaldıracağım”, der, kızın başını doğrultur ve matarayı onun, battaniyenin altında sakladığı dudaklarının olduğu noktaya götürür ve bekler.

Inshala, kuşku dolu bakışlarla onu süzmeye devam eder. Battaniyenin altından kısık, kurumuş bir sesin, “Neden?..”, dediği duyulur.

Aager hiç sektirmeden “Lady’nin emri.”, der ve matarayı olduğu yerde tutmaya devam eder.

Inshala, istediği cevabı alamamış biri gibi gözlerini kısar ama Aager’in sessiz ısrarına karşı daha fazla dayanamaz ve battaniyesini alt dudağına kadar indirir ve acı şuruptan içer.. ve birkaç yudum sonra kendinden geçer..

 

Day Two

Gece geç saatlerdir.

Aager, sessiz olmak için çok ciddi çaba sarf eden ayak seslerine uyanır. Kıpırdaman, oturduğu yerde bekler. ‘Udoorin’, diye geçirir içinden. ‘Bu saatte burada ne işin var senin olm’, diye söylenir içinden.

Biraz sonra, Udoorin’in aksine, ancak bir fısıltı kadar sessiz yaklaşan bir başkasının daha geldiğini duyar. Yeni gelen kişiyi, çimenlerin üzerinde sürünen uzun, kadife etekleri ele verir.

‘Tabii yaa..’, diye düşünür Aager, ‘İki avanak,  gecenin bir saatinde konuşmak için gizlice buluşur ve bunu da hırsızın dibinde yapar!’

Udoorin: “Umm.. merhaba.. Lorna..”, diye apışır.

Aager yüzünü sargılı elleriyle kapatır.

Lorna’nın “Umm.. merhaba.. Dorin..”, diyen yumuşak, çekingen sesi duyulur.

Karanlıkta Aager’in bir kaşı kalkar. ‘Dorin?!’

Udoorin’in sesi biraz rahatlamış ve biraz da mutlu bir şekilde gelir “Hatırladın!”

Lorna: “Bunu tercih edeceğini düşündüm.”, der tedirgin bir sesle.

Udoorm: “Senden, evet.”, der.

Lorna: “Umm.. bu gizlilik neden?”, diye aynı tedirgin sesle sorar.

‘Evet, bu gizlilik neden, DORIN?’, diye mırıldanır Aager.

Udoorin: “Bir süre buradayız sanırım.. ve.. umm.. konuşmak istedim ve.. seni yine utandırmak istemedim.”, diye kasılmış bir ses tonuyla cevap verir.

Lorna: “Utandırmak?”

Udoorin: “En son dememem muhteşem bir felaketle sonuçlanmıştı ve.. umm.. sanırım seni biraz utandırmıştım.”

Biraz sessizlik olur sonra karanlığın içinden hafif bir gülme sesi duyulur.

“Sevgili Dorin, o senin suçun değildi. Tamamen benim yanlış anlamamdan kaynaklanmıştı.”, diye Lorna’nın gülümseyen sesi duyulur.

Udoorin, “Olsun.”, diye inad eder.

“Olsun.”, diye kabul eder Lorna.

“Benimle.. yani bizimle.. bizim kasabaya gelir.. gelecek misin? Yani gelmek ister misin?”, diye afallayarak sorar Udoorin.

“Gelmemi ister misin?”, diye Lorna da Udoorin’e sorar.

Aager, kızın sorusundaki samimi merakı ve sanki bu davetin kendisine yapılmış olmasından kaynaklanan belli belirsiz rahatlamayı sezer. ‘İlginç..’, diye geçirir içinden.

“Ben mi? Ben çok isterim. Kişisel olarak.. Şahsım adına. ..”, diye daha da afallar Udoorin.

‘Batırdın!’, diye mırıldanır Aager sessizce.

“Kişisel olarak ise, gelmeyi çok isterim.”

“Gerçekten mi?

“Gerçekten.”

… ayak sesleri uzaklaşır.

Aager, gittiklerinden emin oluncaya kadar sessizliğini bozmaz, sonra “İki avanak!”, diye söylenir.

Karanlığın içinden kısık, zorlukla seçilebilen bir ses, “Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?”, diye sorar ona.

Aager bir an dona kalır ve kendi kendisine lanet eder ama yine de istifini bozmaz ve “Evet.”, der, durur, sonra da sessizce ve daha dürüstçe “Hayır.. Belki.. Sanırım..!”, diye ekler.

 

Day Three

Aager’i bir şey uyandırmıştır. Ne olduğunu çıkaramaz ama önemli bir şey olduğundan emindir. En son bu duyguyu dikkate almadığında hapse düşmüş ve.. Aager kati bir kararlılıkla o anının üstünü çizer, sonra zihninde katrana bulandırılmış bir fırçayı alır ve kocaman hareketlerle o anıyı tamamen karalayıp örter. Bununla da yetinmez, onu ateşe vererek tamamen yakar..

O anıyı tekrar yaşamak gibi bir niyeti yoktur!

.. mutlu bir şekilde yanmış anısının küllerini rüzgarda savururken, bir anda o anıyı tetikleyen ve kendisini uyandıran şeyin ne olduğuna ayılır;

Korku!

Hiçbir tereddütte bulunmadan “LADY!”, diye bağırır ve Inshala’nın yanına sıçrar. Haşin bir hareketle kızın üstünden battaniyeleri savurur ve onu kendine çeker.

Dışarda bir anda kopan gürültü ve patırtı arasından Lady’nin sesi duyulur, “Çekilin. Yol açın!”

Çadırın girişi açılır ve Lady, Laila, Moira ve Merisoul içeri dalar.

Aager, ancak boğuk bir sesle, “Nefes. Nefes almıyor!”, diyebilir.

Laila elini ağzına götürür, Lady ise Aager’in kucağındaki kızın nefesini dinler ve elini onun kalbine götürür. Sonra ellerini açarak dua ile karışık bir büyü yapmaya başlar. Bitirdiğinde ellerini kızın göğsüne götürür .. ama hiçbir şey olmaz.

Aager öylece kıza bakakalmıştır.

“Anlayamıyorum”, diye hayıflanır Lady. Sesinde biraz panik vardır. “Bunun işe yaramış olması gerekirdi”

Moira kırık olmayan elini göğe kaldırır, dolu gözlerle kıza bakar, sonra göğe doğru “Lütfen..”, diye yalvararak dua eder. Çadır bir anlığına altın renginde, göz kamaştıran bir ışıkla aydınlanır sonra tekrar karanlığa gömülür.

..ama bunun da Aager’in kollarında hareketsiz duran kızın üzerinde herhangi bir etkisi olmaz. Moira dehşet içerisinde Inshala’ya bakar.

“Abla bir de ben deneyim”, der Merisoul karanlığın içinde.

“Sen ne yapabilirsin ki benim yapamayacağım?!”, diye azarlar onu Lady.

Merisoul bir elini nazikçe Inshala’nın göğsüne, kızın kalbinin olduğu yere, yeşilimsi, kötürüm bir haleyle yanmaya başlayan diğer elini ise kendi kalbinin üzerine götürür ve “Bunu.”, der.

.. ve bir anda çadırın içinde uğursuz bir rüzgar, kulak tırmalayıcı bir çığlık atarak eser. Inshala, Aager’in kollarında kasılır ve derin bir nefes alır..

..Merisoul, kalbi durmuş, olduğu yere yığılır…

 

Day Four

Soluk bir fısıltı “O nasıl?”, diye sorar.

Aager, karanlığın içinde, kendisi onu göremese de, onun kendisini görebildiğini bildiği için ona bakmadan, usulce cevap verir “Artık onunda bir çadırı var.”, diye özetler.

Aager, kızın olduğu taraftan hafif, inleme gibi bir ses duyar. Yavaşça yerinden kalkar ve kızın yanına gelir. Karanlıkta onu göremese de, nefesini yüzünde hissedecek ve hissettirecek kadar yaklaşır. “Hayır..”, diyerek onu teskin etmeye çalışır.

Bir an, bu tek kelimelik cümle kurma alışkanlığına lanet eder.

Inshala “Ama neden?”, diye ağlar. “O iyiliğin ne olduğunu bile bilmeyen bir iblis!”

Aager ona biraz daha yaklaşır “Belli ki biliyor ve sadece bunun farkında değil – yada sadece kaçık – ki bu da onu bu grupta hiç de özel biri yapmıyor.”, der.

Aager biraz kızmış, biraz da bıkmış bir ses tonuya “Sen başkalarının getirdiği kötülüğün sorumluluğunu, hiç gereği yokken üstlendin ve yapman gerektiğine inandığın şeyi kendi hayatın pahasına yaptın. Başkaları da senin hayatın için benzer bir sorumluluk üstlendiğinde bu seni şaşırtıyor, neden?”

“Ben.. ben iyi biri değilim!”, diye ağlamaya devam eder Inshala.

Aager içinden geçen muazzam bir hiddeti zorlukla bastırır.

Nedir bu kızın iyilik ve kötülük saplantısı, diye merak eder.

‘Lady ve Moira farklı düşünüyorlar’, gibi teskin edici bir şeyler söylemek ister ama ağzından, “O cümle benim tekelimde”, gibi salakça birşey çıkar.

Sonra, “Bir iblisten yardım almak istemiyorsan, nefes almaya devam et.”, gibi daha da ahmakça bir ifadeyle neden tek kelimelik cümleler kurduğunu kendisine hatırlatmış olur.

Inshala karanlıkta sessizce ağlamaya devam eder. Aager hayatında bir ilki daha yaşar; ne yapacağını bilemez.

Aager, kız sakinleşip kendinden geçinceye kadar sessizce onun başını okşar.

 

Day Five

Dışarıdan ayak sesleri yaklaşır, çadırın önü açılır ve içeri harika bir gün ışığı süzülür. Lady usulca içeri girer. Yorgun ve rengi atmıştır. Belli ki gece pek de uyumamıştır. Mütemadiyen, deli kızlarla ilgili bir şeyler söylenip durmaktadır. Lady bütün yorgunluğuna rağmen, bariz bir şekilde kızgındır.

Aager, yattığı yerde hiç kıpırdamadan durur.

Lady, Inshala’yı muayene ettikten sonra Aager’in başında dikilir, yukardan ona acımasızca bakar ve “Uyumadığını biliyorum!”, diye burnundan solur.

Aager hiç bozuntuya vermeden doğrulur. “Ne ele verdi?”, diye sargılı ellerini ona uzatır.

Lady onu uzun, kısık gözlü bakışlarla süzer sonra “Aramızdaki yüz yirmi dört yıl farkı!”, diye homurdanır.

“Ezici bir fark, Lady. Size saygım sonsuz!”, der Aager utanmaz bir şekilde sırıtarak.

Bütün grupta kendisinin ürkütücü, acımasız ve ölümcül yanını göstermek istemediği iki kişi de her nasılsa kendisiyle bu çadırdadır.

Bütün grupta kendisinin ürkütücü, acımasız ve ölümcül yanını görmesini istemediği iki kişi de yine kendisiyle bu çadırdadır.

Lady onun sargılarını çözer, yaralarına pansuman yapar, sonra tekrar onları temiz sargılarla kapatır. “Sana da bebe eldiveni ayarlamam gerekiyor mu?”, diye burnundan solur.

Aager aynı sırıtışla “Hayır efendim. Ben ne zaman ezici bir farkla yenildiği mi bilirim!”, der.

Lady, bütün yorgunluğuna ve kızgınlığına rağmen, istemsizce ‘hık’lar. “Aferin sana. Grupta en azından bir kişi kendi yerini öğrenmiş. Şimdi git, sıcak bir şeyler ye”, der ve çadırdan ayrılır.

 

Day Six

Aager”

Aager bir rüyada gibidir. Altı gün ve altı gece çok az uyku ve sıkıntı endeksli iştahsızlık, sonunda ondan bedelini biçmeye başlamıştır. Yanakları çökmüş, göz altlarında derin kara halkalar belirmiş ve elleri istemsizce titremektedir. Birkaç defa Lady, Moira, Lorna, Laila ve Bremorel gelmişler ve en azından bir kaç saatliğine yerine geçmeyi teklif etmiş olsalar da Aager önce göreceli bir nazaketle tekliflerini reddetmiş, sonra da sessizliği ile onları başından def etmişti.

“Aager..”

Aager irkilerek ayılır. Kan çanağı olmuş gözlerini karanlıkta gezdirir. Sonra sesin geldiği yöne – yere bakar.

Inshala, yine battaniyesini kendine peçe yapmış halde ona bakmaktadır ama bu sefer görmekte olduğu şey karşısında gözleri fal taşı gibi açılmıştır.

Aager başını sallar, yanında ki matarayı alır ve kıza doğru yaklaşır..

“AAGER!”Aager durur ve sesin geldiği yöne bakar – Moira çadırın girişinde, bir kaçıncı defadır ona seslenmektedir.

“Inshala’nın özel bakıma ihtiyacı var ve senin de gitmen gerekiyor.”, der.

Aager kaşlarını çatar ve “Neden?”, diye ters bir sesle sorar.

“Çünkü onu yıkamamız gerekiyor ve senin yardımına ihtiyacımız yok!”, diye Moira’nın arkasından Lady’nin sesi duyulur. Lady’nin arkasında da Bremorel durmaktadır.

Aager, dile getirilmemiş belli belirsiz tehditi anlar.

“Biraz eksik gelmişsiniz sanki”, der sessizce.

“Merak etme.”, der Lady. “Lorna ile Udoorin, olası bir ahmaklığa karşı, çadırın arkasında bekliyorlar. Laila ise bizi uzaktan koruyor. Önemli yerlerinden vurmaması hususunda kendisini uyardım. O da işe yaramazsa cüce de yanında taşıdığı o aletlerden sana özel bir şeyler hazırladı ama ne olduğundan emin değilim. Sadece yüksek basınç ve bilyelerle ilgili olduğunu biliyorum!”, diye ekler.

Aager’in kaşları iyice çatallanır ve yüzü kararır.

Moira, sargılı olmayan eli açık bir şekilde ona yaklaşır ve sakince “Efendi Aager, lütfen. Onu korkutuyorsun.”, der.

Aager bir anda kendine gelir ve gözleri yerde yatan kıza kayar ve onun gözlerindeki korkuyu görünce, sesini çıkarmadan çadırdan ayrılır.

 

Day Seven

Aager temizlenmiş, sıcak bir şeyler yemiş ve birazda gerçek uyku uyuduktan sonra tekrar çadırda oturmaktadır. Kendisini yenilenmiş ve eskisi gibi keskin ve ayık hissetmektedir.

Elleri sargılardan kurtulmuş, biraz sert ve ham hissetsede, en azından birkaç gün öncesinde olduğu gibi acımamaktadır. Ellerindeki derin yaralar ve yarıklar kapanmış olsa da, izlerin kalıcı olacağını düşünür ve her şeye rağmen buna değdiğine inanmak ister.

Aager, Inshala’nın ayık olmasını ve kendisinden korkması için hiçbir sebebi olmadığını görmesini umarak başını ondan yana doğru döndürdüğünde, Inshala’nın derin bir uykuda olduğunu görür.

Kızın saçları hala nemlidir ve kendisinin ördüğü gibi muntazam değildir ama yine de rengi sanki daha bir canlıdır.. yüzü de daha bir diridir..

Aager kaşlarını çatar.

Kız başını bir o yana bir bu yana, sanki bir kabus görüyormuş gibi çevirip, arada bir inleyip bir şeyler mırıldanmaktadır.

Aager kalkıp onun yanına yaklaşır. Yavaşça ona doğru eliyle uzanır ve yüzüne dokunur.. kızın yüzü terden sırılsıklam olmuştur. Aager tedirgin olur. Onu uyandırmak için hafifçe sallar ve bir anda eline birşey batar. İstemsizce elini çeker ve Inshala’ya bakar..

..ve hiç beklemediği bir şeyle karşılaşır; Inshala’nın ellerinden, kollarından, omuzlarının görünen yerlerinden ve yüzünün yan taraflarından neredeyse bir inçlik siyah, kemikimsi, kalın, tırtıklı dikenler peydah olmuştur.

Aager pek de batıl inançları olan biri değildir ama istemsizce; “Ne tür bir kara büyüdür bu?!”, diye mırıldanır ama çok da kızmıştır. “Elinde olanı da, olmayanı da verdi, daha ne istiyorsunuz? Verecek hiçbir şeyi kalmadı!”, diye hırlar.

Dikenler, Inshala’nın derisini parçalayarak dışarı çıkar, sonra tekrar içeri çekilir ve tekrar çıkarlar. Kız, dakikalar boyunca bu kabus içerisinde kıvranır durur ve Aager’in elinden hiçbir şey gelmez. Neden sonra dikenler, son bir defa daha kızı deşerek fırlar ve içeri çekilirler..

Inshala’nın inlemesi de, kıvranması da kesilir.

 

Day Eight

Gördün değil mi?”, diye bir fısıltıya uyanır Aager.

Aager gözlerini açtığında, dışarısı çok da karanlık değildir. Gün doğumuna az kalmıştır. Inshala’ya baktığında onu, dışarıdan gelen silik mavi ile mor karışımı renkler içerisinde, yüzünü saklamamış olarak görür. Kız nedense kendisine, eskisine nazaran, çok daha küçük, ürkek, saf ve katışıksız bir güzelliğe bürünmüş olarak görünür. Sanki ilk defa kendisini saklamak için bir sebebi kalmamışçasına içini dışına yansıtmıştır.

Aager ister istemez kızın neden kendisini olduğundan farklı göstermek için bugüne kadar bu denli çaba sarfettiğini merak eder.

“Hmmm..?”, diyerek onun sorduğu soruyu geçiştirmeye çalışır.

“Evet gördün.. Artık benim nasıl bir yaratık olduğumu biliyorsun.”, diye içerlemiş bir sesle yüzünü ondan çevirir. “Sana iyi birisi olmadığımı söylemiştim.”

“Kimin iyi olmadığını senin kadar sık söyleyen biri için, tutturma oranın oldukça düşük.”, der Aager sessizce. “Bugüne kadar isabet ettirebildiğin tek kişi benim!”, diye ekler.

Inshala’a yüzünü ona çevirir ve uzun bir süre onu fırtına grisi gözleriyle süzer. Tam birşey söyleyecekken, Aager araya girer; “Ben olduğum gibi olmayı seçmedim. Ben Drashan’da doğdum. Bilmiyorsan sana Drashan’ı anlatayım; Drashan hırsızlar, kiralık katiller, şerefi olmayan paralı askerler, hayat kadınları, sübyancılar, keşler ve daha akla gelebilecek hangi türden pislik varsa bulabileceğin, yüksek denizlerin en azılı ve en acımasız korsanlarının hükmettiği bir günah şehridir. Ben o sefil şehrin en pis sokaklarında yaşamak zorunda kaldım ve hayatta kalmak için ne yapmam gerekiyorsa da onu yaptım çünkü yaşıtlarımın ya açlıktan ya da gözlerimin önünde, aleni bir şekilde eğlencesine kesildiklerini gördüm.

Bildiğim tek şey, bana baktığında gördüğün ve yaptığım şeylerden ibaret. İyi yada kötü olmak benim seçeneklerim arasında hiç yer almadı..”,der Aager ve biraz durur. Geçmiş sefil hayatının herhangi bir kesitini bugüne kadar kimseyle paylaşmamıştır ve nedense, kelimenin birçok anlamı ile garip olan bu kıza anlatırken olacağını beklediği sıkıntı ya da utancı hissetmez.

“Babam beni, annemi ve küçük kız kardeşimi terk ettiğinde sanırım üç yaşlarındaydım.”, diye devam eder sessizce. “Evimiz Drashan standartlarına göre bile tekin bir yerde değildi ve annemi pazardan dönerken bir serseri öldürdüğünde sadece dört-beş yaşlarındaydım. Kız kardeşim ve ben günlerce aç ve susuz annemizin gelmesini bekledik ama o gelmedi. Onun yerine daha önce hiç tanımadığım birileri geldi.. ve bizi aldılar. Kız kardeşimi en son görüşüm oydu.

Çok kişiden defalarca ölesiye dayak yedim ve neden cezalandırıldığım bana hiç söylenmedi. Taki dayağın, günlük yaşamımın bir parçası olması gerekmediğini anlayıncaya kadar. İlk cinayetimi de o zaman işledim. Sanırım yedi yaşındaydım. Adamın kim olduğunu hatırlamıyorum. Ama adamın gözüne soktuğum kanlı şömine demirini çok iyi hatırlıyorum. …”

Aager durur ve Inshala’ya bakar. Kız, sıskası çıkmış bacaklarını göğsüne çekmiş, battaniyenin altında küçük bir topak oluşturmuş halde Aager’e bakmaktadır. Ellerini ağzına götürmüş ve yanaklarından süzülen iri taneli yaşlarla taş kesilmişçesine kıpırdamadan öylece ona bakmaktadır.

Aager ayağa kalkar ve elinde matarayla ona yaklaşır. Ona her yaklaştığında olduğu gibi, hareketleri abartılı bir şekilde yavaştır. Bir elini ona doğru uzatır, her defasında olduğu gibi “Başını kaldıracağım.”, der ve kızın başını hafifçe kaldırır, diğeri ile matarayı onun dudaklarına götürür ve bekler.

Inshala puslu gözlerle bir anlığına onu süzer sonra mataranın acı şurubunu içer. Aager, kızın mataranın neredeyse yarısını, yavaş yavaş içinceye kadar konuşmaz. Ancak daha fazla içemeyeceği anlaşılınca matarayı indirir ve kızın başını tekrar düzeltir, tek parmağının tersiyle dudaklarının yanından sızan damlaları siler, sonra da kalkıp kendi yerine geçer.

Aager sessizce oturduğu yerde öylece durur.

Inshala hikayenin devamını bekler ama Aager’in daha fazla konuşmayacağı anlaşılınca, “Sonra ne oldu?”, diye takatsiz bir fısıltıyla sorar.

Aager sadece omuzlarını silker. “Sonra ben oldum işte – gördüğün, tanıdığın ve tanımladığın kişi olarak. Sen beni gördün ve iyi biri olmadığımı söyledin bana – defalarca. Ama bunu acımasızca yapmadın. Yapmak tamamen elindeydi, ama yine de yapmadın. Özellikle de söylediğin şey, hepten, tamamen ve tahmin edemeyeceğin kadar doğru olduğu halde.

Kedine dönüşüp bana saldıra da bilirdin. Seni biraz uğraştırırdım sanırım ama bu sonumu pek de değiştirmezdi diye düşünüyorum. Ama yapmadın. Neden?”

Inshala yutkunur. “Çünkü sen..”, der ve alt dudağını ısırır.. “Çünkü ben..”, der ve afallar..

Aager bütün yakıcı varlığı ile onun fırtına grisi gözlerinin muhteşem derinliklerine bakar ve keskin bir fısıltıya “BEN iyi biri değilim. Seninle her konuda olduğu gibi bunda da her zaman dürüst oldum. Ama benim için, benim ne olduğumun bir önemi yok.”, der ve sesi istemsizce yumuşar, “Benim için önemli olan tek şey senin.. iyi olman!”

Aager, günlerdir ona anlatmaya korktuğu şeyin en azından kapısını araladığı düşüncesiyle sarhoşça bir rahatlama hisseder. Ve kızın göz kapakları ağırlaşıp kapanıncaya kadar, söylediği şeylerin tekabülünü o gözlerde, vahşice oynaşan fırtınada bulur..

 

Day Nine

Ayağa kalkmama yardım eder misin?”

Aager bu cümleyi duyduğunda içinde bir şeyler kıpırdar zira kızın bugüne kadar kimseden yardım istemesi bir yana, herhangi bir şey istediği bile görülmemiştir. Aager, kızın sorusunu sessizce sormasından, bu ricayısının ona özel bir istisna olduğuna ayılır.

Aager yavaşça ayağa kalkar, kızın uzandığı yere doğru yaklaşır ve yanına çömelir. Onun gözlerine bakar ama ona emin olup olmadığına dair gereksiz sorular sormaz. Ona sadece “Düşeceksin.”, der.

“Hayır. Tutacaksın..”, diye sakin bir şekilde cevap verir Inshala. Kızın sesinde bir katiyet yoktur. Ama içinde, sanki önünde çömelmiş adamın onu tutmasını çok istiyormuş gibi bir umut beklentisi gizlidir. Solgun yüzündeki ifadeye bakılırsa da, sadece yapmayı kafasına koyduğu için ona karşı duyduğu korkusunu aşabilmiş birisinin yüz ifadesi vardır.

Kızın korkusu da, cesareti de, beklentisi de Aager’in dikkatinden kaçmaz ve söylediği bu iki basit kelime zihninde bir yıldırım gibi çakar.

Bir an ‘Bana borçlu değilsin.’, diyesi gelir ama kendisine hakim olur. Kız kararını vermiştir ve onun bu kararını sorgularsa, onu incitmekten başka birşey yapmamış olacağını düşünür.

Inshala bir süre Aager’i, saklandığı örtülerin altından süzer sonra bir eliyle takatsizce battaniyeleri üstünden sıyırır.

Aager’in içinde kıpırdayan şey acıyla burkulur.

Gördüğü manzara karşısında Aager sadece kasılır. Kıza giydirilmiş ince uzun giysi, sıskası çıkmış silüetinden süzülerek akmaktadır.

Inshala zorlukla kaldırdığı kollarını, ‘hadi gel’ işaretiyle ona doğru yöneltir..

 


 

 
 

“Yapmam gereken bir şey var..”

 

 

Timeline:

Bu olay, “EXIT” den hemen sonra yer alır.

 

 

Grup, Inshala’nın neredeyse beş yüz elli kiloluk, hançer dişli kocaman bir kaplan formunda neşeli bir şekilde hoplayıp zıplayıp havaya pati atmasını hem eğlenceli, hem de umut verici bulur..

Inshala doğası gereği hoplayıp zıplamak bir yana, gülen ya da gülümseyen biri bile değildir. Olağan hali ciddi, sinirli, mesafeli, saplantılı, çoğunlukla da soğuk denebilecek kadar içine kapanık, kötürüm, gözü döndüğünde ise – eh.. gözü dönen bir kızdır.

Koca kaplan, bir süre daha sağa sola koşturur sonra grubun tam önünde aniden durur. Bir an saldıracakmış gibi iki güçlü arka bacaklarının üstünde şaha kalkar, ama yere geri indiğinde kaplan yerine, soluk yüzü ve başını iki yandan saran saçları, çatık kaşları, büzülmüş ağızı ve uzun etekli kıyafetiyle Inshala durmaktadır. Kaplan ile kız arasındaki geçişte hiçbir özel efekt, parlayan ışıklar, değişen vücut hatları, eğilip bükülen kemik görüntüleri eşliğinde beklenen çığlıklar duyulmaz.

Bir an kaplan, hafif bir sis, sonra kız.

Lady Magella: “Bu melanet yerden çıktığımıza göre, kasabaya dönebiliriz. Dönüşümüz en az..?”, der ve izci kuzenlere bakar.

Daha önde duran Bremorel’den herhangi bir ses çıkmayınca, arkadan Laila’nın sesi duyulur, “On altı gün. En az. Olabildiğince hızlı bir trek ile gidersek, belki on bir ya da on iki güne indirebiliriz. Atlarımız olsaydı, o zaman ormanın içinden değil, kıyısından giderdik. Orman bitince de yarım gün güneye, sonra da güney batı istikametine döner ve Serenity Irmağına yetişmiş olurduk. Irmağı takip ettiğimizde de, Serenity Home’a doğudan varmış olurduk. Bu şekilde belki üç ya da üç buçuk gün daha kazanırdık. Sadece ben, Bree ve belki Inshala gidersek, sadece bir hafta ya da dokuz günde varabiliriz..”, der.

Lady, düşünceli bir şekilde, “Ancak atlarımız yok ama yaralılarımız var.”, der ve gruptaki birkaç kişiye manalı bir şekilde bakar. “Ve ‘sen, Bree ve belki Inshala’ da yalnız başınıza gitmiyorsunuz! Şu anda herhangi bir acelemiz yok.”

“Darly kaçtı nasıl olsa. Kaçmadan önce bize verdiği bilgiler dışında da elimizde, şerrinden arındırılmış bir tapınak dışında bir şey yok.”

Bremorel acı bir sesle, “Darly’nin peşinden gitmeliyiz. Laila ile birlikte izini bulabileceğim den eminim.”

Laila mutsuz bir ifadeyle kuzenine bakar.

“Darly’yi yakalamamızın bize pek bir fayda getireceğinden kuşkuluyum.”, diye Moira araya girer ve Bremorel itiraz edemeden, “Evet, bende onun yakalanıp suçlarının cezasını çekmesini isterdim. Ne var ki, Darly’nin de bir başkasının oyununa getirildiği açık. Dahası, gerçek suçlular ve amaçları hakkında hala hiçbir bilgiye sahip değiliz.”

Udoorin’in derin sesi gürler, “Babam bundan hoşlanmayacak.”

Moira, “Babana saygım sonsuz, Udoorin, ancak babanın burda bir hükmü yok.”, der. Sesinde bir aşağılama veya küçük görme niyeti duyulmamaktadır. Moira sadece hukuki bir gerçeği dile getirmektedir ama Udoorin’in yüzü kararır.

Lady araya girer, “Udoorin. Lütfen. Sen de pekala biliyorsun ki Lady Moira’nın söyledikleri doğru. Eminim niyeti seni ya da babanı küçük düşürmek değildi”.

Moira bir an yaptığı hatayı anlar. Udoorin’e döner, kılıcını yavaşça kınından sıyırır ve onu yere saplar. Kırık kolunu, sargılarından kurtarır ve canı fena halde yanıyor olmasına rağmen, zorlayarak çelik kaplamalı eldivenlerini çıkartır ve onları, Udoorin’e doğru değil de, yavaşça kendi yanına bırakır. İki elini de bel hizasında, aşağı doğru, boş avuçları dışa bakacak şekilde açar ve Udoorin’e, ‘silahsızım ve barış içinde geliyorum’ mesajını açık bir şekilde göstererek yaklaşır ve son derece resmi bir üslup ile; “Samdorin ve Daniella oğlu Barbadorin ve Katishka oğlu Standorin ve Limnia oğlu Udoorin. Hiç düşünmeden konuştum ve bu düşüncesizliğim ile hem senin ve hem de babanın onurunu sorgulamış oldum. Lütfen içten özürlerimi kabul et. Kusurumun kefareti olarak, ödeyebileceğim bir fidye vermeye gönüllüyüm!”, der.

Ortam bir anda sessizleşir.

Arkadan sadece Lorna’nın sessiz bir “Wow..”, sesi duyulur.

Lady Magella, bir eliyle yüzünü kapatmış, sanki dua ediyormuş gibi başını bir sağa, bir sola sallayarak öylece durur.

Udoorin’in morarmış yüzünde ise, ‘Nooldu şimdi yaa?!’, der gibi bir ifade belirmiştir. Utanarak önce boğazını temizler, sonra elindeki baltasını yere atar. Diğer baltasını da çıkartır, onu da yere atar. Ve ardından üçüncü bir baltayı daha çıkarıp kenara atar. Durur ve belinden babasının yadigar kılıcınıda parıldayan alevler içerisinde kınından çeker ama onu yere atmaz. Kılıcı yavaşça yere batırır. Tıpkı Moira’nın yaptığı gibi ellerini bel hizasında ona doğru açar ve, “Umm.. Lord Paladin Delia Karakash Hooman oğ- umm.. kızı Lady Moira Alisia Jean Hooman. Gerçekte benim sizden özür dilemem gerekiyor. Son günlerin yorgunluğu hepimizi biraz etkilemiş durumda sanırım. Sizin asla, ne benim, ne de babamın onurunu sorguladığınızı düşünmedim çünkü bunu bir ihtimal olarak göremiyorum.”, der ve Moira’nın, sargılarından çıkarılmış, kırık olduğu açıkça görülen koluna bakarak, “Ve size çektirdiğim acının kefareti olarak, ödeyebileceğim bir fidye vermeye gönüllüyüm.”, diye ekler.

Arkadan aynı ses “Wow..”, diye tekrarlar.

Aager, “Olm sen tam bir avanaksın ama bugüne kadar yaptıkların bir yana, sırf bu konuşmadan dolayı baban seninle gurur duyardı.”, diye geçirir içinden.

Ortam sessizliğini korumaya devam eder.

Udoorin, Moira’ya bakarak, “Umm.. ben bu kadarını biliyorum. Bütün tuşlara bastım. Gerisinde nooluyor, hiçbir fikrim yok!”, yüzü biraz kızarmış bir şekilde Moira’ya fısıldar.

Moira’da Udoorin’e benzer bir ifadeyle ona bakmaktadır, “Benim de hiçbir fikrim yok. Böyle bir durumda daha önce sadece iki defa kaldım ve ikisinde de özrüm kabul edilmedi ve iş düello da sonuçlandı.”, diye o da geri fısıldar.

Udoorin merakla, “Eee.. nooldu sonunda?”, diye sorar.

Moira çarpık bir gülümsemeyle, “Ben hala buradayım.”, der.

Udoorin kısa bir kahkaha atar ama sonra yine ciddi bir sesle, “Gerçekten özür dilerim. Ama sargılarını açmamalıydın.”, der ve sesini daha da kısarak, “Lady seni çiğ çiğ yiyecek.”, diye ekler.

Moira’nın yüzünde ürkmüş bir ifade belirir, “Hay aksi. Bunu hiç düşünmemiştim.”, der.

Merisoul, “Bence iki kefaret birbirini götürür!”, diye mırıldanır.

Grup bir anda rahatlar. Lady Magella söylene-azarlaya Moira’nın kırık kolunu tekrar çubuklarla yerine yerleştirir ve acıdan dolayı gözlerinden yaşlar inen kızı umursamıyormuş gibi yaparak kolunu sımsıkı sarmaya başlar. “Belki de yine açamayasın diye ellerine bebe eldiveni geçirmeliyiz”, diye söylenir durur.

Bu esnada Udoorin ise onun yanından hiç ayrılmaz ve Moira’nın gözü dolu halini kimse görmesin diye iri cüssesiyle ona kalkan olur.

“Büyük büyük annemin adını ben bile bilmiyordum, sen nerden öğrendin?”, diye merak eder.

“Lady Daniella bazı çevrelerde çok tanınmış bir hanımefendiydi. Bir çok kendini beğenmiş aristokratın havasını söndürmek gibi tekil bir beceriye sahipti..”, der ve bir an gözlerini acıdan dolayı kapatır.

“Git burdan Udoorin, konuşturma şu kızı!”, diye Lady, Udoorin’i de azarlar.

“Sorun değil Lady. Size de zahmet çıkardığım için özür dilerim.” der Moira. Sonra Udoorin’e “Sırf onu susturmak için aristokrasiye katmak ve sonra da ona birtakım yapmacık şeyler isnat ederek onu bitirmek istediler ama o büyük büyük deden ile evlenerek Serenity Home’a yerleştiler. Bunu yaparak hem o şımarık züppelerin planını bozmuş oldu, hem de onların aristokrasiden anladıkları şey hakkında tam olarak ne düşündüğünü yüzlerine vurmuş oldu. Bizim oralarda hala genç kızlar arasında bir efsanedir..”

Udoorin sırıtır.

“Peki sen benim diğer isimlerimi nereden öğrendin? Serenity Home’a geldiğimden beri hiç kullanmadığı mı kesin olarak biliyorum.

“Babam.” der Udoorin, sanki bu herşeyi açıklıyor muş gibi.

Moira ona soran bakışlar atınca, “Meşhur Lord Paladin Delia Karakash Hooman’ın kızı gelecek ve babam onun Lady Moira Alisia Jean Hooman olduğunu bir şekilde öğrenmeyecek!”.

Bu sefer Moira biraz sırıtır.

Yerde yığılı duran kılıç ve baltalara işaret ederek “Biri gelip ayağını kesmeden, kaldırın şunları yerden”, diye Lady, bir de toplu azar çeker ikisine.

 

Kısa bir münakaşadan sonra, grup bu lanetli harabelerden olabildiğince uzaklaşıp ormanda kamp kurmaya karar verir. Herkes eşyasını, teçhizatlarını ve silahlarını kontrol eder ve Themalsar’dan ayrılmak için hazırlanırken, Inshala’nın durgun ama kararlı sesi duyulur;

“Yapmam gereken bir şey var.”

..ve yavaşça toprağa çömelir ve ona dokunur.

 

Burası çok uzun bir süredir ölü. Fazla uzun.. Her şey yaşamayı hak eder, sonu ölüm olsa da. Ama hiçbir şey bu şekilde ölü kalmaya devam etmeyi hak etmiyor.”, der ve yavaşça yere, uyumak istiyormuş gibi uzanır ve bir şeyler mırıldanmaya başlar. Sözleri anlaşılmaz mırıltılar, önce bir şarkı gibi gelir. Şarkı, tam olarak melankolik değildir, ama hüzünlüdür. Bir an sonra herkes, şarkıyı sadece duyduğunu değil, içinde de hissettiğini fark eder. Gnine’ın, “Bu bir şarkı değil. Bir büyü! Ama nasıl?!”, dediği duyulur.

Inshala, büyüyü bir şarkı gibi söylemektedir.

..ve Themalsar tapınağının tuzlanmış kömürümsü ölü toprağı yumuşar ve genç kızı içine çekmeye başlar.

Inshala yavaş yavaş toprağa gömülmeye başlar.

Lady Magella biraz tedirgin olur. “Inshala.. kızım?”

Inshala büyüsünü söylerken, yüzünde belli belirsiz bir gülümsemeyle ona bakar. Gözleri pırıl pırıldır ve kendisiyle karşılaştıkları o ilk, yıldırımlı geceden beri belki de ilk defa bu deli kızın yüzünde bir ‘huzur’ ifadesi görürler.

Inshala toprağın içinde tamamen kaybolur!

Herkes nefesini tutar ve bekler..

..aradan bir dakika geçer.

[Hikaye: Rüya tam bu anda gerçekleşir]

..ve bir dakika daha geçer.

Ancak birkaç dakika daha geçince Moira, “Lady?”, diye tedirgin olmuş bir sesle sorar. Arkasından Laila ve Lorna da “Lady?!”, diye Lady Magella’ya bakarlar.

Lady Magella ellerini başına götürüp saçlarını çekiştirmeye başlar, “Bilmiyorum, bilmiyorum bu deli kızın ne yaptığını bilmiyorum,” diye haykırır.

“Udoorin!”, diye bir başka haykırış daha duyulur. Aager, Udoorin’e sırt çantasından çıkardığı küçük bir kepçeyi fırlatır. Kendisi de elinde bir hançerle Inshala’nın kaybolduğu yere atar kendisini ve toprağı eşelemeye başlar. Udoorin, Aager’in ona attığı kepçe ile Inshala’nın mezarına koşar ve o da toprağı kazmaya başlar.

Biraz sonra, Gnine’da onlara katılır.

Bremorel, Moira, Merisoul, Lorna ve Lady, elleri ağızlarında, eşilen toprağa bakmaktadır. Ama Laila tam bir panik içerisindedir. Inshala’nın gerçek hikayesini bilen tek kişi kendisidir ve onun kendisine yapabileceklerini düşününce, bir anda gözleri dolar ve sessizce, “Hayır yaa.. Her şey iyiye gidiyordu. Neden şimdi böyle bir şey yaptın ki?”, diye hayıflanır.

Hiç beklenmedik bir şekilde Aager, “Seni aptal şey! Neden?! Neden şimdi böyle bir şey yaptın?”, diye haykırır.

..ve sanki gökyüzü ona cevap veriyormuşçasına birden kararır. Koyu gri ve mor bulutlar, beklenmedik bir hız ile toplanır ve kaynamaya başlar. Uzaklarda bir yerde bir  yıldırım çakar ve birkaç saniye sonra da gök gürler. Gök gürlemesiyle birlikte yer de titremeye başlar. Başlangıçta pek hissedilmez ama biraz sonra herkes ayaklarının altından gelen sarsıntıyı fark eder. Sallantı yavaşça artmaz. Bir anda vurur!

İlerideki bir duvar yıkılır. Onu bir başka duvar, sonra bir sütun ve sonra da bir kemer takip eder.

Lady Magella, “KAÇIN! Hepiniz Kaçın!”, diye çığlık atar.

 

Udoorin, bir eliyle Gnine’ı, diğeriyle de Lorna’yı kaptığı gibi harabelerden fırlayarak kaçar ve toprağın derinliklerinden, ani, kulak acıtan, keskin bir çatırdama sesleri gelir.

Laila kuzenine, “Moira’ya yardım et!”, diye bağırır ve kendisi de Lady’nin bir kolunun altına girmeye çalışır. Lady ona fena bir bakış atınca bir an tereddütte kalır ama Merisoul da Lady’nin diğer koluna girince, cesaretini bulur ve ikisi birlikte Lady’yi hızlı bir şekilde, yerde açılan yarık ve gediklerin üstünden atlayarak harabelerden kaçarlar..

Aager dışında herkes uzaklaşmıştır. Çakan yıldırım ve gök gürlemeleri arasında, Aager’in lanetleri duyulur. Kendisi inatla toprağı eşelerken hançeri kırılır ve ellerini keser.

Birkaç dakika içerisinde Themalsar harabelerinde kalan tek canlı Aager’dir. Etrafında çöken duvarları, yıkılıp parçalanan sütunları, şaha kalkmış dev toprak parçalarını, havada uçuşan taşları ve açılan koca delikleri umursamadan, elleri kan içerisinde kazmaya devam eder.

Muazzam bir gümbürtü kopar ve yer yarılır, Themalsar’ın sekiz yüz altmış yıl boyunca ayakta kalmayı başarmış duvarları, kemerli sütunları, kuleleri ve kubbeleri, kurumuş deniz kabukları gibi parçalanır ve kendi cesedi üzerine çöker.  Yarılmış toprağın içerisinden, dev parmakları andıran devasa kayalar yükselir ve ardında kocaman bir toz bulutu bırakarak, gazap dolu bir hınç ile çöken tapınağın üzerine kapaklanarak onu gömerler.

Yarım saat gibi kısacık bir sürede, sekiz yüz altmış yıl ayakta kalmayı başarmış bir çılgınlık, nihai olarak sona ermiştir.

Birkaç artçı titreşimden sonra yer durulur, kara bulutlar dağılır, gök, son bir kere daha gürler ve hafif, sıcak bir yağmur çiselemeye başlar.

 

 

Uzun dakikalar sonra, toz bulutunun içerisinde silüetler belirir.

Grup Themalsar’ın daha yarım saat önce bulunduğu yıkıntılara geri döndüklerinde, havadaki toz, çiseleyen yağmurun etkisiyle yere çökmüş ve harabenin yerinde sadece bir düzlük mevcuttur.

“İşte şurda, bulduk onu!”, diye Laila ve Bremorel, yerde yatan, yarısı toprakla örtülmüş bir şeye doğru koşarlar.

“Aptal çocuk”, der Lady ve Aager’in savrulup düştüğü yere gelir. Aager’in her yerinde yaralar ve kesikler vardır. Başının arkası da kan içerisindedir. Belli ki savrulduğunda başını şiddetli bir şekilde yere çarpmıştır.

“Aranızda aklı başında, normal bir kişi yok mu yahu?!”, diye fena bir şekilde kızmıştır Lady.

“Ben, ‘normal’den kaybediyorum.”, diye mırıldanır Merisoul ve Lady’ye yardım eder.

Diğerleri ise nedense tam bir sessizlik içerisinde aksi yöne bakmaktadır.

Yıkım sonrası düzleşmiş alan, sanki ekime hazır bekleyen bir tarlayı andırmaktadır. Alanın ortasında, küçücük, körpe bir fidan durmaktadır. Son derece cılız ve narin bir hali vardır. Fidan, sanki kendi içinden gelen, yeşil bir parıltıyla, hayat dolu bir şekilde titrer ve olduğu yerde, yavaşça, salına salına dönmeye başlar.

..Ve döndükçe de büyür. Önce on santim boy atar. Ardından bir on daha. Biraz şişer ve bir on santim daha uzar.

Fidan, kaşla göz arasında, genişleyip boy atmaktadır. İki dakika gibi kısacık bir süre içerisinde, küçücük fidanın yerinde kocaman, hayat dolu pembe yapraklarla taçlanmış bir ağaç durmaktadır. Ve sanki bir rüzgar devamlı ağacın yaprakları arasında geziniyormuş gibi, ağaç salınmaktadır.

Ağaç, sadece kendisinin duyduğu bir şarkıya ayak uydurur gibi bir sağa, bir sola salınır..

Aager uyanmış ancak tam olarak kendisine gelememiş ama, herkesle beraber o da bu muhteşem sihir karşısında büyülenmiş bir şekilde kalakalmıştır.

Ve bir anda ağacın etrafında parlak yeşil ile güneş sarısı, avuç içi küçüklüğünde kanatlı periler belirir.. Üç.. Beş.. derken ağacın dalları ve yaprakları arasında, arımsı bir vızıltı ile sevgi ve sevinç sesleriyle uçuşurlar.

Ağaç bir yandan salınırken, bir yandan da pembe yaprakların arasından soluk eflatun çiçekler açmaya başlar. Çiçekler açtıkça polenleri etrafa saçılır.. Polenlerin her biri yere değdiğinde kısık bir ‘çın’ sesi duyulur. Tozların konduğu toprak, kara ve uğursuz halinden silkinir ve yeşermeye başlar. Önce çiğ yeşil çimenler yeşerir, sonra çimlerin arasından rengarenk çiçekler sabırsızlıkla pörtler.

Küçücük, zerre büyüklüğündeki her polen değdiği yere hayat getirir ve getirdikleri hayatla beraber börtü böcek ve kuşlar peyda olur.

Bu büyü, varlığını zorbaca, ateş topları ya da parlak ışıklı şimşeklerle değil, bir anne rahmi gibi, ‘yeni hayat’ sunarak yayılan, harikulade bir sihirdir.

Büyülü ağaç, iki saat boyunca salınır ve yeşilliği, Themalsar‘ın lanetli, ölü topraklarını yok ederek değil, yeni hayatlar getirerek örter. Dört asır boyunca melanet ruhlar dışında hiçbir hayvan ya da kuşun yaklaşmadığı, hiçbir bitkinin yetişmediği bu ölü yer canlanır ve hayata gelir.

Herkes hayret içerisinde ve sessizce ağacı, ve onun getirdiği hayatı, sanki bir trans halindeymişler gibi seyre dalmıştır. Herkes, kendi duyguları içinde gezinmektedir. Ama hepsinde bir duygu ortaktır; huzur.

Ağzı açık herkesin gözü önünde, ağacın gövdesinde bir oyuk peyda olur ve içinden Inshala çıkar.

 

Sakin bir eda ile gruba yaklaşır. Gözleri ışıl ışıl parlamaktadır ama aynı zamanda yanakları gibi, gözleri de çökmüştür. Üstündeki giysileri de sanki kendisi gibi erimiş ve dökülmüştür. Yüzündeki huzura rağmen, yürürken ki sallanışı, takati tamamen bitmiş biri gibidir.. Yüzündeki değişiklik vücudunun diğer yerlerinde de görünmektedir; boynu bir kalem gibi inceciktir ve sanki başını bile yukarda tutamaz bir haldedir. Kolları ve bacakları da aylarca yiyecek birşey bulamamış bir savaş mağduru gibi, bir deri bir kemik kalmıştır.. Sanki daha önce tanıdıkları kız erimiş ve geride sadece, hafif bir rüzgarın bile uçurup götürebileceği bir ruh kalmıştır.

Zorlukla duyulur bir sesle, “Benim elimden ancak bu kadarı geliyor. Ama bu iyi bir başlangıç.”, der . Inshala gülümsemektedir ama onun bu çökmüş hali, kendisini seyredenlerin içini burkar.

“Themalsar şerrinin temizlenmesi daha en az iki yüz elli yıl sürecek.”, der. “Yoruldum. Bu başlangıç benden birşeyler aldı.”, der ve ipleri bir anda kesilmiş kukla gibi yere yığılır.

Herkesin haykırış ve çığlıkları arasından Aager, uzandığı yerden fırlar, başı döner ve tökezler ama yine de Inshala yere kapaklanmadan önce onu yakalar.. ve bir anda içini bir korku sarar.

Kız, kollarında olmasına rağmen onun ne ağırlığını ne de varlığını hissedebilmektedir. Bir anlığına, onun silinmiş simasına korku içerisinde öylece bakakalır. Ve gördükleri zihnine kalıcı bir şekilde kazınır çünkü bu güne kadar, kendisine ait olmayan hiçbir şeyi kaybetmek üzere olabileceğinden dolayı bir korku hissetmemiştir.

Aager dizlerini ona yastık edecek şekilde onu itina ile yere yatırır ve sessizce, etrafını sarmış olan kalabalığın arasından Lady Magella’ya bakar.

Lady Magella derin bir iç çeker, “Açılın biraz, kız nefes alsın” der, sırt çantasını açar ve içinden battaniyelerini çıkartır. Birini yuvarlar ve Inshala’nın başının altına yerleştirir. Diğerini ise üstüne örter, “Sanırım burası dinlenmek için uygun bir yer.”, der. Sesini yükseltip, “Sizler gidip kampı kurun, yakacak odun toplayın ve yemek hazırlayın. Yıkanmak için de sıcak su gerekecek. Bize de biraz mahremiyet verin lütfen.”, diye çatık kaşlı ses tonuyla emirler yağdırır.

Herkes bir anda başka bir yerde olması gerektiğini hatırlamışçasına sağa sola koştururken Lady, Aager’e usulca “Görünen o ki kendisini tüketmiş. Tamamen. Onu neyin hayatta tuttuğunu bile bilmiyorum. Nedir bu kendini bilmez kızlardan çektiğim?!. Deli kız her şeyini vermiş. Nefes alabiliyor olması bile bir mucize.”, diye hayıflanır. Sanki söylediklerini vurgulamak istermişçesine, nazikçe Inshala’nın çöp gibi incecik bileğini, baş parmağı ile işaret parmağı arasına alır ve “Onu hareket ettirmemiz pek de iyi olmaz. Şu anda hiçbir şey yiyecek durumda da değil”, der, durur ve sanki durumun ciddiyetini Aager’e anlatmak istercesine, “Şu anda etrafında gördüğün bütün bu yeşillik, bütün bu hayat ve bütün bu güzellik; ‘O'” der. “Kız her şeyini vermiş, ne dediğimi anlıyor musun? Her şeyini..”. Lady’nin gözleri dolar ve sessizce devam eder; “Yaşamasını ihtimal olarak göremiyorum. Kalbinin attığını hayal meyal hissediyorum.”

Aager, Lady’e öylece bakar. Sonra sıktığı dişleri arasından, “Yaşayacak.”, diye hırlar.

Lady biraz düşünür, sonra “Bol bol besleyici ve canlandırıcı sıvı alması lazım.”, der.

Aager, sert bir sesle “Alacak.” der.

Lady bir an ona bakar. Sanki bir şeyi onaylıyormuş gibi “Evet. Sanırım alacak.” der ve ayağa kalkar “Hemen hazırlayıp getiriyorum.”, der ama arkasını dönmeden önce Inshala’nın başını şefkatle okşar ve “Deli kız..”, diye tekrarlar.

 

Bremorel, kuzeni Laila’ya, “Özür dilerim”, der. “Son zamanlarda kendi içime öyle kapanmışım ki, gözümlerim o gerizekalıya karşı hissettiğim nefret dışında hiçbir şey görmez olmuş. Eminim benim bu halimi seyretmek, sana acı vermiştir.”, diye içini döküverir.

Laila ona cevap veremez. Sadece sarılır. ‘Belki de ağaç evimize geri dönebiliriz.’, diye geçirir içinden.

Moira, gözleri dolmuş, hayretle etrafına bakınmaktadır. Ancak bir fısıltıyla, “Bu.. muhteşemdi!”, diyebilir.

Merisoul, ağacın dallarından birine konmuş, başını ağacın gövdesine yaslamış ve çıplak ayaklarını daldan aşağı sarkıtmıştır. Gözleri kapalı, sanki ağacın kalp atışlarını dinlemektedir.

Udoorin ise etrafına alık alık bakarken Gnine, kendisini defalarca tekrarlamış birisinin sinir olmuş sesliyle, “Udoorin, sana diyorum.. bizi bıraksan artık!”, diye söylenir.

Udoorin, bir kolunun altında, ne kadar süredir tuttuğunu bile hatırlayamadığı Gnine’a öylece bakar, “Ne?”

“Udoorin.”, der Gnine. “Bizi, yere indir artık!”

Udoorin, Gnine’in neden bahsettiğini anlamaz ama onu yere bırakır.

Gnine, Udoorin’e, başına darbe yemiş birisiyle konuşur gibi sabırlı ama biraz da gülmemeye çalışan birisinin kasılmalarıyla, “Umm.. Udoorin.. onu da bırak istersen!”, der..

 

Gece olmuştur. Kuzenler, etrafı taşlarla çevrilmiş, mutlu bir ateş yakmıştır.

Herkes ateşin etrafında toplanmış, sessizce aralarında konuşup yemeklerini yerken Aager, ateşin yaydığı ışığın etki alanının biraz uzağında çimenlerin üzerinde bağdaş kurmuş, tükenip kendinden geçmiş olan Inshala’ya uzanabileceği, ancak uyandığında, varlığından da rahatsız olmayacağı bir mesafede oturmaktadır.

Aager, her zamanki ifadesizliği ile geceyi seyretmektedir. Başı, aradan saatler geçmiş olmasına rağmen, hala acımaktadır. Üstüne bir de şiddetli bir baş ağrısı eklenmiş olması, yüzünde oluşabilecek herhangi bir ifadeyi zaten anlamsız hale getirmiştir.

Yanında, bir mendilin içinde dokunulmamış birkaç dilim kuru ekmek, bir parça kamp ateşinde kızartılmış et ve halen tütmekte olan, kabuğu kararmış bir patates ve bir de matara durmaktadır. Açtır, ama hiç yemek yiyesi yoktur. Aager, avuçları kesiklerle yarılmış sargılı ellerine bakar ve en son ne zaman bu kadar yorgun ve bu kadar çok yerinden acıdığını düşünür. ‘Themalsar..’, diye aklına gelir. Adî papaza hançerini sapladıktan sonra kaçarken yediği büyü. Ancak o büyü, şu anda hissettiği kadar acı vermişti ona.. Düşünceleri başka şeylere kayar. Zihni sallanan bir kazan gibidir ve bir türlü odaklanmasına izin vermemektedir. Sanki düşünmesi gereken asıl mesele dışında aklına rastgele şeyleri getirip durmaktadır.

Yan tarafından çok hafif bir hışırtı duyar. Başını o yöne çevirdiğinde Inshala’nın, fırtına grisi gözleriyle kendisini süzmekte olduğunu görür. Uzun bir an, iki çökmüş birbirlerine bakar. Inshala birşeyler söyleyecekmiş gibi dudaklarını hareket ettirir ancak hiç ses çıkmaz.

Aager kalkar, yanında duran matarayı alır ve ona ağır adımlarla yaklaşır. Sonra yanına çömelir, sargılı ellerinden birini ona doğru uzatır ve kızın başını yavaşça kaldırır, diğeriylede kesikler ve sargılardan dolayı zorlukla tuttuğu matarayı onun dudaklarına götürür.

Inshala sanki tam olarak ayık değildir. Buna rağmen gözlerini bir an bile ondan ayırmadan ve ancak vahşi bir kedinin sergileyebileceği bir güvensizlikle mataradan birkaç yudum alır ve yüzünü buruşturur. Kısık, kurumuş bir sesle, “Beni zehirlemeye mi karar verdin en sonunda?”, diye sorar.

Aager, esprisiz bir hırıltıyla “Benimkilerden değil. Lady’nin zehri!”, demekle yetinir.

Inshala, gözlerini yine ondan ayırmamaya çalışır ama takati geldiği gibi tükenmiştir ve mataranın içindeki şurubu Aager’in elinden içer ama gözleri kaymaya başlar. Nefes almak için durduğunda gözleri kapanmıştır. Anca duyulur bir fısıltıyla “Ellerine ne oldu?”, diye sorar ama Aager, Inshala şuruptan biraz daha içinceye kadar birşey söylemez.

Sonra kızın başını yavaşça geri indirir ve ona dokunmamaya itina göstererek battaniyesini düzeltir. Gitmek için ayağa kalkarken “Salağın teki kesti.”, der.

Aager tekrar kendi yerine geçer ama kız rahatsız olmasın diye, sırtı ile yan profili arasına bir açıyla oturur.

Arkasından, Inshala’nın uyurgezer sesini duyar; “Sen.. iyi biri.. misin?!”

Aager, Inshala’ya bakmaz. Acımasız sözlerle, aklından geçen birçok cevap arasından, en dürüst ve en doğru olduğuna inandığı cevabı verir; “Daha değil.”

 

 
 

“Sen iyi biri değilsin!”

Timeline:

Serenity Home saldırısından iki hafta kadar sonra ormandaki ilk karşılaşmalarıyla Aager – Inshala arasındaki, çoğunlukla “Sen iyi biri değilsin.” lerle sınırlı olan garip, ikilemlerle dolu ve birinin diğerini öldürmeye çalışması ile bitmesi muhtemel bir ilişkinin, bir şekilde başka bir istikamette gelişmesini anlatan bir hikaye.

Normalde hiçbir şart altında kendi iç dünyasını dışa vurmayan bu sessiz, tehlikeli, pragmatik ve genelde ölümcül anlamda da duygusuz biri olan Aager’in bakış açısından kendi iç dünyasında gerçekleşen, Aager’i oynatan kişi tarafından kaleme alınmış, bir iç hesaplaşmadır.

 

 

Sen iyi biri değilsin..

Bir ünlem değil bir tespitti sadece, ama bu dört kelime Aager’in beyninde çınlayıp duruyordu. Hiç de parlak olmayan geçmişinde bir çok hakarete maruz kalmışken bu basit cümleyi niçin aklından çıkaramıyordu ki?

Üstelik iyi olmak gibi bir çabası da yoktu genç hırsızın – mecbur kalmış ve bu mecburiyetler çerçevesinde de seçimler yapmıştı. Kısaca yalnız başına hayatta kalmanın kurallarını olabildiğince uygulamış biriydi.

Şerif ile arasındaki bağın kurulduğu o olaya kadar da yalnızdı. Hoş, daha sonra da bir çevresi olmamıştı – Şerif ile “karşılıklı bir anlayış” noktasına varmış olsa da, iş daha çok Aager’in pek de üzerinden atamadığı borçluluk hissine bağlıydı.

 

“Sen iyi biri değilsin…”

 

İlk olarak bu sözleri duyduğu an canlandı gözünde. Gergin bir savaş akabinde yapılan sonuç analizi sırasında bu komik saçlı, neredeyse ürkütücü seviyede vahşi kızın ağzından, garip bir şekilde masumane dökülen cümle.

O sırada çok önemsememişti Aager, belki de “kendisinden daha kötü” birilerinin ortalıktaki varlığı bu sözlerin etkisini gizlemişti, kim bilir? Tekrarlandıkça daha çok rahatsız etmeye başlamıştı. Bağıra bağıra söylenen bir cümle değildi.

Neredeyse fısıldarcasına.

İtham bile barındırmadan, sözün sahibinin parçası olduğu doğanın içinden sızarak, saklanılmaz yakıcı etkisini gösteren ince bir lav sızıntısı gibi içini dağlamaya başlamıştı, bu sözcükler.

Kendisi de biliyordu zaten, “iyi” biri olmadığını. Ama şu ana dek bundan sıkılmamıştı. Sonuçta “iyi biri olmamak” ile “kötü biri olmak” arasında önemli bir fark vardı. Peki, neden bunca yıl sonra bu söyleme karşı bir tez oluşturmak isteği duyuyordu içinde?

 

“Sen iyi bir değilsin…”

 

Hah!

Büyüdüğü asosyal cehaletin içinde yapayalnız kalmasın diye, Laila ile Bremorel’i – izci kuzenleri – onunla konuşmaya iten kendisi değil miydi, oysa? Hem de rahatsız olmasın diye kendini öne çıkarmadan (malum, iyi bir değildi ya kendisi!) yapmıştı bunu.

Ama o fazla zeki ve fazla sessiz iblis tohumunun gereksiz burnunu sokmaları olmasa. Hele bir de o 15 yaşına yeni gelmiş şehirdeki yeni yetmelerin dalga geçmek için vasatlaştırdığı yakıştırmayı kendi için kullanması..

“Aager, Inshala’yı seeeviiiyoooor… Hahaha…”

Suratı asıldı. Yok, daha neler!

Tamam, ciddi bir sorumluluk paylaşımı olmuştu Themalsar’ın hikâyesini sonlandırırken ama bu öyle ulu orta oluşacak, hele sokağa pis su döker gibi ağızdan dökülecek bir şey değildi ki!

Belki Inshala’nın hocasını kaybetmesinden sonra yaşadığı yalnızlık duygusu bir sempati, ardından bu yalnızlığın pençesinde debelenmek yerine, tek başına bir intikam yolculuğuna çıkması da bir takdir ve biraz da hayranlık oluşturmuş olabilirdi miydi kendisinde? Ama “sevgi” kuvvetli ve Aager’in pek de manasını çözebildiği bir sözcük değildi.

Kendisinin zeki biri olduğunu biliyordu. Sebep ve sonuç ilişkileri olmayan senaryolardan haz etmez, inandırıcılığını sorgulardı genç hırsız. Böyle bir hayat düsturu içinde bu tarz duygusal salınımlara da alışık değildi nihayetinde. Bu yüzden Laila ile girdiği yüzük tartışmasında mantığını anlatmaya çalışmıştı. Ama kendi açısından son derece mantıklı olan tezlerini dile getirirken, arkasından gene o fısıltıyı duymuştu;

 

“Sen iyi biri değilsin…”

 

Kasten öfke yansıtmaya çalıştığı zamanlar hariç duygularını kolay kolay teşhir eden biri değildi. Ama o tartışmada, bu fısıltı çok farklı hissettirmişti kendisini. Kafasının içinde demir dövülür gibi yankılanmıştı

“… iyi biri… iyi biri… iyi biri…”

Yüzü kızarmış mıydı acaba? Komik bir şekilde bunu düşünmüştü o an. Yüzük ve kullanım amacı, tartışmanın temeli bulamaca dönmüştü aklında. O an, o çok güvendiği sebep-sonuç zincirleri kırılıvermişti. Birden, içindeki yüzüğe karşı hissettiği istek de uçup gitmişti sanki. Anlatmaktan bıkmıştı mantığını Laila’ya ve bu sebeple de “Al madem öyle, ben istemiyorum” deyip, aslında hiç de fıtratında olmayan çocukça bir tavırla çekilmişti münakaşadan.

Anlatmak istediği kişi, daha doğrusu anlamasını istediği kişi – tartışmanın hedef noktası – bir anda kaymıştı çünkü bu, garip şekilde, içini sızlatan cümle ile..

 

“Sen iyi bir değilsin…”

 

Grubun arkasındaki yerini de bu yüzden terk ederek Inshala’ya yaklaşmaya çalışmıştı. Mantığını görmesini istiyordu. Yaptığının iyiyle kötüyle bir alakası yoktu. Herkesten çok Inshala’nın anlaması gerekliydi bunu, çünkü doğada da “iyi” ve “kötü” kavramı insanlardan farklı çalışmıyordu nihayetinde.

O anlamalıydı, bunu..

Ama Inshala, önce adımlarını hızlandırmış, sonra ise o çok sevdiği sinir bozucu sivri dişli kaplan kılığına bürünüp grubun önüne doğru kaçmıştı. Onca yaratıktan ve kötülükten kaçmayan druid, Aager’in konuşma çabasından kaçmak için oldukça seri davranmıştı.

Başı hafif önde, kendi içinde pek de hoşlanmadığı noktaları fark etmenin verdiği huzursuzlukla, yıkılmış tapınağın çorak arazisine çıkmıştı Aager, grupla birlikte. Bu huzursuzluk, kabul etse de etmese de, o kedi gibi parlak gözlerin bakışından ve yaşına göre daha olgunlaşmamış dudakların arasından dökülen sözcüklerden kaynaklanıyordu.

O sözlerin, başkasının ağzından çıktığında aynı etkiyi yapmama sebebi ise çocuksu bir yarı iblisin öylesine ortalığa döktüğü, küçümseyici bir dalga geçme tekerlemesinin nakaratında gizliydi;

“Aager, Inshala’yı seeeviiiyoooor… Hahaha…”

Doğudan yeni yeni yükselen sabah güneşinin ışığında, bu göz kamaştırıcı farkındalık uyandı Aager’in beyninde. Bir an daha önce fark etmemesine şaşırdı. Sonra, hafif eğri bir gülümsemeyle kabullenme sürecini başlattı aklında. Bir fırsatını bulup, konuşması gerekiyordu anlaşılan. Bu düşünce ile boğuşurken, Inshala’nın sesini duydu…

“Önce yapmam gereken bir şey var…”

– Nezih Dolmacı

 

(Bu hikaye, EXIT ile aynı anda gerçekleşir ve hemen sornasında da “Yapmam gereken bir şey var..” hikayesi gerçekleşir..)

 

 
 

“Biliyorum ki..”

Timeline:

Bu kısa diyalog, Darly Dor’la ilk karşılaşmalarında çılgına dönüp ona saldıran, ve onu tam öldürmek üzereyken, bu fırsat elinden alınan Inshala Frostmane’in kahrolmuş halini avutmak ve acılarını dindirmek için yanına gelip, ona konuşan Moira Hooman’ın, Inshala’nın kulağına fısıldadıklarıdır.

 

 

I know you will care little for the things I have to say. What happened to you and your master was cruel and unforgivable. I sense your hate and feel your rage. So much so that can only be diminished with a likeness in wrath..

Justice, however, must supersede both. Otherwise, we become what we loathe. Otherwise, we become what is much that is beneath us.

For reasons I do not know, you have thus far avoided me. You must know that you are now mine companion. You must know that I shall stand behind you, beside you and need it be, before you.. And you must know that however this may turn out, I SHALL STAND WITH YOU.

I ask no boons nor favors from you. And though your choice, here and now, may cost me mine life, shall it also cost me mine honor?..”

~ what Moira whispered to Inshala to quench her rage.

 

 
 

A Bard’s Tale I
“Darly Dor”

Timeline:

Bu hikaye, Darly Dor’un kısa geçmişini ve grup ile karşılaşmasından birkaç gün öncesine kadar başından geçen olayları kendi açısından anlatmaktadır.

 

 

Darly Dor, ilginç bir şekilde Bari Na-ammen’den, yıllar önce Arashkan şehrindeki High Spires’a yönetici olarak atanmış bir High Elf (yüksek elf) baba ve tanınmış, aristokratik bir ailenin kızı olan insan anneden olmadır.

Darly, varlıklı ailenin tek evlatlarıydı..

Darly’nin neden evden kaçtığına yada atıldığına dair bir çok rivayet vardır. Bunlardan biri, onun babası hakkında bazı nahoş şeyler öğrenmiş, daha da kötüsü, görmüş olduğuna dair ve bu sebepten dolayı kaçtığı, bir diğeri ise (ve daha olası olan sebep) ise;

 

Can Sıkıntısı + Paranın Fazlası + Kötü Arkadaşlar = Darly Dor!

 

Sebebi her ne idiyse, Darly’nin ayrılması annesinin kalbini kırmıştır. Yıllar sonra bile Darly, geçirdiği nadir yalnız gecelerde annesini bitiren sebep olarak hep kendisini suçlamış ve bundan dolayı da utanç duymuştur.

 

Gel zaman git zaman, Darly pazarcılardan çürük elma çalmaya kadar düşer ve birileri onu fark etmemiş olsa, muhtemelen bir lağım sıçanı olarak, genç yaşta ölüp gitmiş olurdu.

Küçükken bile ne denli yakışıklı ve eli hızlı olduğunu fark eden, Arashkan Hırsızlar Loncası üyesi ‘Yaşlı Sansar’ onu bulur ve ona kol-kanat gerer. Yaşlı Sansar, Darly’yi tekil anlamda özel bir eğitimlerden geçirir,ve onu ait olduğu eski aristokrasinin üzerine salar.

Darly kısa zamanda birçok genç (her zaman da o kadar genç olmayan) zengin bayanı, mücevherlerinden ve pahalı takımlarından eder..

20’li yaşlarna kadar, sadecede güzel yüzü ve bayanlarla ağzı iyi laf yapan biri değil, üstlerine pıçak ve kılıçla olduğu kadar,hırsızlığın bir çok başka alanlarında da kendini ispatlamayı başarır.

Darly, genç olması dolayısıyla Hırsızlar Loncasında üst kademelere ulaşmasına daha yıllar vardır, ancak prestiji hayli yüksektir. Nevarki Darly’nin gözü zaten o kadar da yükseklerde değildir.

Onun için hayat keyif ve kadınlardan ibarettir ve günlerini karnı tok ve umarsız bir şekilde geçirmeyi tercih eder.

Darly için ikinci düşüş beklenmedik bir açıdan gelir.

 

Yaklaşık iki, iki buçuk ay önce bağlı olduğu hırsızlar loncası, çok, ama çok nadir bir şekilde
olduğu anlardan birini yaşar; şehir dışından gelen bazı kesiciler, pahalı bir iş için kendileriyle iletişime geçer ve hırsızlar loncasından, söz konusu iş için çevik, becerikli ve sessiz bir hırsızı ‘ödünç’ isterler. İş, uzaklardaki bir kasabadan bir şeylerin alınması ve yerine bir başka paketin bırakılmasından ibarettir!

Darly olaydan haberdar olduğu andan itibaren hep, o kadar uzaktaki bir işin ta Arashkan Hırsızlar Loncasına gelinmesini biraz garip bulmuş olsada, Loncanın isimsiz lideri, muhtelif sebeplerden dolayı işi çoktan kabul etmiş ve Yaşlı Sansar vasıtasıyla da kendisine bildirilmiştir.

Bütün becerilerine rağmen, Darly, Loncanın kendisine olağan dışı bazı müsamahalar gösterdiğinin de farkındadır. Bu sebepten ötürü bu garip ‘iş’i kabul eder.

Lonca kodamanları ne düşünürse düşünsün, Yaşlı Sansar, Dary’liye ısrarla temkinli ve uyanık olması gerektiğini, ve işin içinde kendilerine söylenmeyen bazı şeylerin olabileceğini telkin eder.

Darly, yeni katıldığı grupta kendisine arkadaş bulamaz ve aramaz da zira grubun geri kalanı, hiç sevmediği kesicilerden oluşmaktadır.

 

Grup, Arashkan’dan ayrılır ve ana yolları takip etmez. Sessizce ve saklanarak önce kuzeye, sonra da doğuya yönelir ve geceleride ateşsiz, soğuk kamp kurarlar.

Yola çıkmadan önce Darly’ye anlatılan plan aslında çok basittir: Serenity Home diye bilinen bir kasabada yaşayan, Tinkerdome adında bir cüce mucitten, yapmış olduğu bir icadı çalınacak, ‘ödeme’ olarak da adamlardan ikisinin devamlı kolladığı, uzun silindirimsi ‘paket’ bırakılacaktı.

Bundan sonra ise seri bir şekilde kasabanın hemen kuzeyindeki ormana doğru kaçılacak ve bir hafta kadar düz kuzeye gidilecek, orada ikinci bir grupla buluşulacak ve iki grup birleşip kasabanın 10-15 gün kuzey, kuzey doğusundaki, Themalsar denen bir harabenin yakınlarında bekleyecek olan birine teslim edileceklerdi..

 

Darly, “Bu mu basit plan?”, diye geçirmişti içinden..

Hırsızlar Loncasının birden fazla kolu vardı; sokak çocukları, yan kesiciler, şantajcılar, Darly gibi, diğer hırsızların züppe ve pembenin alaycı bileşimi olan “züppemsiler”, dayakçılar ve fahişeler gibi..

..ve gruptakilerin hiç biri bu kollardan değildir.

 

Bir kaç yıl önce aralarında gerçekleşen ve son derece kanlı biten çatışmalar sonucunda Araşkanda herhangi bir kesici loncası kalmamıştı.
Bu sebepten dolayı bu yabancılara Darly bir türlü ısınamamıştı..

Darly kesicilerden nefret ederdi.

Onun bu nefreti, planda gördüğü saçmalıklar ve boşluklar, kafasında birçok sorunun da oluşmasına sebep olmuştu; neden bir şeyin çalınması için bu kadar çok adam tutulmuştu ki? Neden bir şeyin çalınması için bu kadar uzaktan adam tutulmuştu? Dahası, neden bir mucit için bu kadar kesici tutulmuştu? Ve her şey bir yana, neden çok daha yakındaki -o bölgeyi iyi bilen- ve çalınacak şey her ne ise, onu çalabilecek birileri bulunmamıştı? Madem iş basit bir hırsızlık işiydi, neden en baştan herhangi bir kesiciye ihtiyaç duyulmuştu? Ve bu Themalsar harabelerinde buluşma işi de neyin nesiydi?

“Hangi salak bi harabede buluşur ki?”, diye kara kara düşünür Darly.

..ve neden ‘devamlı izleniliyorum’ hissi gün be gün artıyordu?

Bu kadar kesicinin olduğu yerde Darly gibi bir hırsıza ne gibi bir ihtiyaç duyulabilir di ki?

“Belki de ince hırsızlık, yan kesicilik, tüy tuzak yada hassas bazı kilitlerin açılması için benim yeteneklerime ihtiyaç duyacaklardır.”, diye düşünürken, sebebini ancak söz konusu kasabaya gelince anlar Darly..

Şerefsizler bırakılacak paketi son anda ona taşıttırırlar!

 

Darly paketin şekli dışında ne olduğunu çıkaramaz.. şekli ve fevkalade ağır olduğu!

Darly ve kesiciler kasabaya, kasabayı çevreleyen odun duvarları aşarak girerler ve genç hırsız bir kaç şeyi o anda farkeder; dışarıdan basit gibi görünen kasaba aslında şaşılacak kadar düzenli ve temizdir. Evleri gelişi güzel, boş bulunan yerlere kurulmamış, belirli bir düzene göre inşa edilmiştir. Çoğu evin, güzel, mütevazi bir bahçesi vardır ve evlerin hepsinin duvarları temizdir ve iç açıcı renklerle boyanmıştır.. Darly kasaba hakkında bu ve bunun gibi birçok ayrıntıyı fark eder. Bunlardan kendisini ilgilendiren en önemli ayrıntı ise, bir kasabadan beklenmeyecek derecede de temkinli bir güvenliğinin oluşudur.

Kesiciler oldukça sessiz ilerlemelerine rağmen, dört farklı noktada bekçiler tarafından fark edilmişler, ancak herhangi bir alarm veremeden etkisiz hale getirilmişlerdi.

İşte bu noktada Darly, kendisiyle kesiciler arasındaki açık farkı anlar ve neden kesicilerden nefret ettiğini hatırlar; kendisi gibi bir hırsız için ‘etkisiz hale’ getirmenin anlamı, ağır, içinde kurşun tozu olan bir kese yada en kötüsü bir odunla muhatabını yere yıkıp bayıltmak anlamına gelirken, bir kesici için bu, muhatabının boğazını bir kulağından diğerine yarmak anlamına geldiğini görmesidir.

Darly tiksinti içerisinde ağır paketi hedefine doğru taşır.

Kasabanın diğer tarafında garip, üç katlı, kubbemsi binaya yaklaştıklarında kesiciler hiçbir nezaket ya da incelik örneği göstermeksizin, kapıdan içeri dalarlar ve kısa darp seslerinden sonra ellerinde paçavralara sarılmış bir şeyle tekrar dışarı çıkarlar – biri Darly’ye işaret eder ve paketi binanın içine götürüp oraya bırakmanı söyler.

Sonra hepsi geldikleri gibi kaçarlar..

..ve bunu oldukça adice bir şekilde, Darly’yi beklemeksizin yaparlar.

 

Darly üç katlı, kubbeli binadan çıkıp kasabaya girdikleri noktaya daha ulaşamadan, arkasından gün ışığı kadar göz kamaştırıcı bir parlama olur. Genç hırsızın arkası parlamaya dönük olmasına rağmen gözleri bir anlığına kör olur ve genç hırsız tökezler..

..ve belki de hayatını kurtaran şey de bu olur zira parlamanın ardından gerçekleşen patlamayla, üç katlı binanın kubbesi tamamen ve hiçbir ön uyarı olmaksızın yok olur!

Patlama o kadar şiddetle gerçekleşir ki, Darly tökezleyip yere doğru meyletmemiş olsa, muhteme patlamanın şiddetinin tam etkisiyle muhatap olmuş olacakken, sadece, sanki dev, görünmez bir el onu alır..

..ve iki sokak ilerideki bir bahçenin ortasına bırakır!

 

Darly’nin gözleri kıpraşır, kulakları çınlar bir halde yerden kalkar ve arkasına bakmadan titreyen bacakları üzerinde zorlukla kasaba duvarlarına doğru koşar. Oraya vardığında ise duvardan inmek için kullandıkları ip merdivenlerin çoktan çekilmiş olduğunu görür.

Genç hırsız belinden çektiği bıçakları kullanarak kendisini yukarı çekerken ister istemez söylenir.

 

“Sanki birileri beni arkada yem olarak bırakmak istiyor..!”

 

Darly duvarı aşıp aşağı kendisini bırakmadan önce bir defalığına mahsus, mahvettiği kasabaya ve marifetine bakar..

..ve kasabanın, üç katlı o kubbeli binanın etrafındaki evlerin tamamını yerle bir olmuş olarak görür. Arkada bıraktığı silindir şeklinde pakette her ne var idiyse, gökyüzüne doğru, dikine, yüksek basınçlı, yeşilimsi ve ürkütücü bir ateşin harlayarak hala geceyi aydınlattığını görür.

Genç hırsız gördüğü manzara karşısında ister istemez dona kalır.

O anda içine, bu olayın burada bitmeyeceğine, sonuçlarının tahmin bile edemeyeceği kadar büyük olacağına dair bir korku düşer.

Ve kendisini gecenin karanlığına salar..

 

Darly, kesicilerle birlikte ormanda olaysız bir şekilde günlerce yol alır, ancak içindeki “birileri bizi izliyor”, duygusunu bir türlü üstünden atamaz.

Yılların oluşturduğu hırsızlık alışkanlıkları onda bazı keskin hislerin ve duyuların oluşmasına sebep olmuştur ve geçmişte yaşadığı bir çok tehlike ona bu duygularını asla kulak ardı etmemesini öğretmiştir.

Yaktıkları kasabadan ayrılmaları üzerine ormanda geçirmekte oldukları bir gece, bu hisleri genç hırsızın hayatını bir defa daha kurtaracaktır..

Hayatında daha önce hiç görmediği, kocaman, vahşi görünümlü kalabalık bir grup yaratık, kamplarını basar ve kanlı, acımasız bir mücadele başlar.

Başta kesicilerle omuz omuza verip bu yaratıklarla çarpışsada, Darly gözünün ucundan bazılarının kaçtığını fark eder..

Kahramanca çatışıp dramatik bir şekilde hayatını verme olayı asla genç hırsızın olayı olmamıştır; Darly hiç düşünmeden ve hiç sektirmeden savaşan kesicileri terkeder ve savaştan kaçar!

 

Kaçan kesiciler, çaldıkları şey dışında yük oluşturabilecek üzerlerinde ne varsa atıp gizli ve saklı bir şekilde ormanda yollarına devam ederler.

Darly, en kötüsünü arkalarında bıraktığını umarken bir kaç gece sonra aynı yaratıklar grubun kampına ikinci bir baskın daha düzenlerler.

Ancak bu sefer Darly hazırlıklıdır.

Darly bu baskında hiç beklemeden ve anında ormana kaçar.

 

“Nasıl bir planlamadır bu? Başından beri bir bokluk vardı bu işin içinde..”, diye hırlar genç hırsız sessizce kaçarken.

Darly yeterince uzağa gidemeden, yerde can çekişen bir kesiciyle karşılaşır. Belliki adam yaralı bir şekilde kaçmaya çalışmış ancak kan kaybından olduğu yere kadar uzaklaşabilmiştir.

Yaralı kesici yattığı yerden Darly’ye sırt çantasını uzatır ve kırık, fokurtulu bir sesle “Kaç burdan züppemsi! Al bunu ve kaç.”, diye hırlar acı içerisinde. “Diğer grubu bul ve onlara olanları anlat..

Bu baskınlar tesadüf değildi.. Bunun arkasında–”, diye devam ederken gecenin karanlığından uğursuz bir uğultuyla koca bir mızrak iner ve kesicinin göğsüne saplanır.

Darly adamın uzattığı çantayı kaptığı gibi kaçar ve ölen kesicinin suratında oluşan hayret, korku, acı ve şaşkınlık ifadesiyle vakit harcamaz.

 

Genç adam bir züppemsidir ama aynı zamanda da bir hırsızdır ve ancak hayatının çoğunu tehlikeli işler yaparak geçirmiş olmanın verebileceği bir ‘kaşar’a da sahiptir.

Buna rağmen hayatının hiçbir anında bu kadar korktuğunu da hatırlamaz.

“Lanet olsun! Bu ne ya..! Ben zengin kızları ve kadınları tavlarım. Pıçağımı, ‘kim hedefi vuracak’ – kumarında çekerim.. Yıllar önce bi salak dışında da kimseye pıçak çekmişliğim yok! Lanet, salak, geri zekalı, kıçı kuruyasıca herifler! – neye bulaştırdınız beni?!”

Darly, bu kesicilerle haftalardır yollardadır ve her gün ormanda onlarla yol almış, onlarla gecelemiştir ancak tam o anda artık şehirde olmadığını, dünyanın zengin kadınları mücevherlerinden etmekle sınırlı olmadığını, hayatının bir anda sona erbileceğini, babasını çok da umursamasa da, annesini bir daha göremeye bileceğini anlayıverir!

Üstünde ne kadar o güne değin önemli sandığı fiyakalı ipek gömlekleri, kadife pelerinini, pahalı yüzük ve takılarını, tarak, traş seti ve güzel kokulu parfümlerini aceleyle kazdığı bir çukura gömer ve züppemsiliğini bir kenara atıp paslanmış hırsızlık becerilerini çıkartır ve hayatta kalmak için bildiği her tekniği kullanmaya başlar.

Günlerce ormanda kuzeye ilerler ama o “izlemiyorum” duygusu hala onu terk etmez bir türlü.

Bir ara geri durup ormanı izlemeye alır ve yeni bir sorunu olduğunu anlar. Peşinde artık sadece o vahşi yaratıklar yoktur. Bir grup insan, cüce ve en kötüsü, şöhretlerini hayal meyal duyduğu ve “ormanda bir izciden asla kaçamazsın” atasözünü hatırlatan, iki de izci kızdan oluşan karma bir
grubun, arkasında bıraktığı kırıntı izleri takip ettiğini öğrenir.

Darly, bitmek bilmeyen şanssızlığına lanet eder ve tekrar kaçmaya başlar. Bütün bu olanlarda olumlu olan tek şey, ardından kendisini takip eden grup temkinlidir ve onu geceleri takip etmemektedir.

Genç hırsız, gece gündüz kaçar ve bildiği her türlü “leke sökme” tekniğini kullanır ancak o lanet olasıca izci kızlardan bir türlü kurtulamaz..

 

“Lanet şeyler.. bari çirkin olsalardı!”, diye geçirir içinden ama bir yandan da izci kızları takdir etmekten de kendisini alamaz zira ikisi de genç, güzel, kendilerinden emin ve vazgeçmez bir nitelikle onu takip etmektedirler.

İşin aslı, Darly söz konusu kızlar olunca ayrıntıları tek bakışta fark etmesini iyi bilen biridir. Söz gelimi kızlardan biri ince belli, hafif çekik gözlü – muhtemelen senin gibi bir yarı-elf, öbürü ise uzun boylu, uzun bacaklı ve son derece atletiktir..

“Belkide saklanmaktan vazgeçip onları çapkınlığım ile etkim altına alabilirim.”, diye yorgunluğunu dağıtmaya çalışır ama gerçekte bunun bir hayal olduğunun da farkındadır zira o “güzel” kızların hedeflerini yüz yardalık bir mesafeden delik deşik ettiğine açık bir şekilde müşahade etmiştir.

Muhtemelen ve ancak genç hırsızın oklarla doldurulmuş cesedine vardıklarında “Ayy yazık oldu ya.. Pek de şirin bi şeymiş”, derler, diye homurdanır içinden.

Darly bir şekilde kendisini takip eden grupla arasındaki mesafeyi korumayı başarır. Günler sonra diğer grupla buluşma yerine vardığında, kendisini kimsenin beklemediğini görür.

Genç hırsız bir an panikle karışık bir hiddetle “Hepinizin canı cehenneme!” deyip, yola devam etmeyi ve bulunduğu ormandan, bulaştığı pislikten ve tercihen yaşadıkları krallıktan olabildiğince uzaklarda bir yerlere gitmeyi düşünür.

Nevarki Darly bir gerçeği çok iyi bilir; hırsızlar arasında en değerli şey, kendi aralarında verdikleri sözdür ve sözünü tutmayan bir hırsıza tutması için ikinci şans verilmediğidir.

Darky beklediği her saat, onu takip edenlerin yaklaştığını bilse de, yine de beklemeyi tercih eder.

Ve en sonunda beklemesi sonra erer. İki hırpani adam, paldır küldür Darly’nin bulunduğu yere yaklaşır.

Gelen iki acınası kesicinin halini gören Darly içinden, “Ne amatör tipler bunlar yaa.. Alnınızda hedef tahtasıyla gezin bari..”, diye geçirir zira adamların çıkardığı gürültü, ölümleri için açık birer davetiye gibidir..

Genç hırsız, bir grup beklerken karşısında sadece iki tane, fena halde hırpalanmış adamla karşılaşınca ister istemez içinde hissettiği korku daha da artar.

İki taraf da tanışıp hikayelerinizi paylaştıktan sonra genç hırsız, korkularının gerçekte ne kadar ‘az’ olduğuna ayılır çünkü onlardan öğrendikleri hiçte iç açıcı değildir.

Darly, iki kesicinin hikayesini dinledikten sonra öylece kalakalır. Sonra derin bir nefes alıp, “Durun bi doğru anlamışmıyım..”, der. “Sizlerlerin de buradan on beş gün mesafede, ormanın batısındaki bir orman elf köyünün yakınlarında yaşayan yaşlı bir druid’den birşey çalıp buraya gelmeniz gerekiyordu ve malı çalıp kaçmatkansa, yaşlı adamı öldürmeyi tercih ettiniz, öyle mi? Off yaa.. sizler tam olarak ne kadar geri zekalısınız?Kimse size “mal kaldırma” işinde adam öldürülmeyeceğini öğretmedi mi?”, diye horlayarak bakar iki kesiciye.

“Çalmak başka, öldürmek başka.. çalan adama yapılan muamele ve ceza ayrı, cinayetin muamele ve cezası ayrıdır. Birinde bi tomar dayak yersin ve bir süreliğine hapse atılırsın. Diğerinde ise iş ipte biter! Her şey bir yana, hırsızlık için gittiğin yerdekileri öldürmek profesyonelce değil!”

Darly midesinin bulandığını hisseder. Eğitimin bir parçası olarak, en seri ve en etkili bir şekilde nasıl can alınır bilse de, bu hiç sevmediği bir şeydir ve bu iki dangalakla baş başa kalmıştır.

Darly, kendilerinin kasabadan çaldığı şeyin içinde bulunduğu çantayı kesicilere verir ve Themalsar denen harabelere doğru yola koyulurlar..

“Hangi salak bi harabede takas için buluşur ki?”, diye geçirir içinden.

İki kesiciden biri kaçarken düşmüş ve çenesini kırmış, diğeri ise yarılmış alnını pis bir paçavrayla sarmıştır. Başı sarılı olan kesici, kısık, muallak bir sesle başlarından geçenleri anlatır;

“Yola çıktığımızda on altı kişiydik. Sorunsuz bir şekilde yaşlı druid’in olduğu yere ulaştık ve gece olmasını bekledik. Bize yaşlı adamın tehlikeli olabileceği söylenmişti, biz de işi garantiye almak için onu kestik ve ’emaneti’ aldık. Hepi top yıldırım çarpmış bir odundu.. Yaşlı adamı kestikten kısa bir süre sonra, bir gece aniden baskına uğradık. Hayatımda hiç görmediğim kadar büyük orklar ansızın daldılar aramaza ve bizleri kesmeye başladılar. O kadar ani oldu ki, ayağa kalkıp silahlarımızı çekinceye kadar yarımızdan fazlasını öldürmüşlerdi çoktan.. Biz kaçtık, onlar da peşimizden geldi. Kedi fare gibiydik ve biz hep fare olduk.. Yetmiyormuş gibi, bir şey daha takıldı peşimize. Ne olduğunu asla göremedik ama çok büyük ve çok sinsi bir şeydi.. Ve hepsi ne için? Yanık bir odun parçası içinmiş..”, diye acı bir şekilde ‘hıh’lar.

Darly bu noktada adamın söylediklerine hayret etmekten kendisini alamaz. Anlattığı yaratıklar kendilerine saldıranlarla aynı gibidir ama o da hayatında bu kadar büyük, vahşi, güçlü ork görmemiştir. Dahası, orklar küçük, kendilerine karşılık veremeyecek gruplara saldırmayı tercih eden yaratıklardır. Ama en önemlisi ise orklar zekalarıyla bilinen yaratıklar değildiler. Bu yaratıklar ise hem zeki, hem kurnaz, hem de fevkalade organize bir şekilde hareket edip saldırmışlardı..

Darly olaya bir de başka açıdan bakar. Evet, kendisi kesicilerden hiç haz etmesede, onlar hırsızlara göre silah eğitimleri çok daha kapsamlı olurdu ve her zaman tetikte olurlardı.

Kendisinin bile bir kesiciye kendisini farkettirmeden yaklaştığını, çok şanslı koşullar altında düşünebilirken, bu yaratıklar, on altı tane kesiciye baskın yapabilecek kadar onlara yaklaşabilmişlerdi..

Genç hırsız bu düşünceyi oldukça rahatsız edici bulur zira cüsselerine rağmen bu devasa orklar, nokta atışı yapar gibi her iki grubu da bulmuşlar ve hiç tereddüt etmeden saldırmışlar, kendileri neredeyse hiçbir zayiat vermeden otuzu aşkın kesiciyi parçalamışlardı.

İşin ürkütücü yanı, iki farklı grup, iki farklı şeyi çalmak için gönderilmişler ve çaldıktan kısa bir süre sonra ikisi de müteahhit defa baskına uğramışlardı.

Darly o güne kadar dünya politikalarıyla pek de de ilgilenmemiş olsada, son iki haftada yaşadıkları bas bas “BU TESADÜF OLAMAZ!” diye bağırıyordur. Defalarca bu orkların baskınlarına uğradıktan sonra ve arkalarından gelen izcili grubu ekemedikleri sürece bu ormandan kurtulamayacağını anlayan Darly, o anda temkini boş verip ivedilikle malları teslim edip olabildiğince uzaklarda bir yerlere yerleşmeye kadar verir.

İki kesici ve bir hırsız, günlerce ormanda koşup harabelere doğru ilerler. Yolda daha fazla bir şeyle karşılaşmadan, karşılaştıkları şeylerden ise çarpışmaktansa saklanmayı, sinmeyi ve sürünerek uzaklaşmayı tercih ederler. Aç, susuz ve pis içerisinde üç adam en sonunda ormandan çıkarlar.

Nevarki Darly, temkinlidir zira geçen son bir kaç haftada olan olaylardan ve bu olayların gelişiminden oldukça keskin iki sonuca varır; birincisi, birileri onlara fena halde ihanet etmiş ve satmıştır, ikincisi ise “Daha fazla birilerinin köpeklerine yem olmayacağım!”, diyerek bu işin makul bir ‘takas’ ile bitmeyeceğine olan kati inancıdır.

Bu düşünce genç hırsızın zihninde bir kere yer ettikten sonra bir daha da aklından çıkmaz. Darly, bu düşüncelerini hiç tanımadığı ve güvenmediği bu iki kesiciyle paylaşmaz ve kendisini her an kaçmaya hazırlar.

 

İki kesici, bir hırsız o gece ormanın dışında kamp yaparlar. Darly uyuyor numarası yapar ve geceyi uzandığı yerden temkinli bir bekleyişe geçirir. Darly’nin bu temkini onu bir daha kurtarır..

Gecenin derin saatlerinde, iki kesicinin ortasında aniden kara cüppeler içerisinde biri peydah olur ve genç hırsız “Lanet büyücüler!”, diyemeden cübbelinin elinden ard arda yıldırımlar çakar ve bir kesicinin göğsünde koca bir delik açılır, diğerinin ise sol kolu ve kafasının sol yanı bir anda kömür oluverir..

Göz açıp kapayıncaya kadar iki kesici de ölmüştür!

Karalar içindeki adam kesicileri yıldırımlarıyla yakarken Darly beklemez.

Darly battaniyesinin altından yuvarlanır ve sessiz adımlarla gecenin karanlığında kendisini kaybettirir..

Saatler sonra geri döndüğünde iki kesicinin de mutlak bir şekilde ölmüş olduklarını ve çaldıkları mallarında gitmiş olduğunu görür. Genç hırsız bütün başına gelenlere ve getirenlere lanet eder ve hışımla söylenir;

“İşte bu yüzden harabelerde buluşulur… Gelip seni seyircisiz gebertsinler diye!”

 

Aç, susuz ve takatsiz bir şekilde ormana bakar Darly ve bir durum değerlendirmesi yapar, sonra da bir karara varır.

Ya tekrar ormana girecek ve ardından gelenleri bir şekilde atlatmaya çalışacak ya da onlara teslim olacaktır..

Ama Darly bu iki seçeneği de değerlendirmez.

Bitkin adımlarını hızlandırarak lanetli Themalsar haraberine doğru koşmaya başlar.

Açlığının getirdiği kramplarla canı fena halde kakaolu kek, yanında da sıcak bir fincan çay çeker. Ama o, gece boyunca hiç durmadan harabelere doğru koşar ve karanlıkta eski Themalsar tapınağından kalma yıkıntıların arasında bulduğu ilk deliğe saklanır.

Darly ancak sabah olduğunda saklandığı deliğin gerçekte bir delik olmadığını, sadece tavanı çökmüş, duvarları da yıkılmış bir bina olduğunu görür. Dahası, binanın içinde de bir çeşit giriş olduğununa ayılır.

Genç hırsız, girişi takip edince aşağı doğru inen merdivenleri fark eder.

 

Genç züppemsi bir şeye kati olarak inanıyordur; o lanet izci kızlar onu buraya kadar takip edeceklerdir ve onun kasabalarına yaptıklarını düşünülecek olursa, kendisine çok ihtiyacı olan o çayı ısmarlamayacaklarıdır..

“Off.. Çay!”, diye hayıflanır içinden Darly.

“Şu anda sıcak bir çay için nelerimi vermezdim ki?”, diye düşünür ama o sıcak çay için verebileceği pek de bir şeyi yoktur artık.

 

Darly yolun sonunda olduğunu en sonunda anlar. Kaçacak pek de bir yeri kalmamıştır. Ya orklar onu yakalayacak, ya da lanet izci kızlar..

“Gökler adına! O iki vahşi, gözü dönmüş kızların bana neler yapacaklarını düşünmek bile istemiyorum.”, diye acıklı bir sesle söylenir.

Darly o anda bir daha şeyi anlar.

Onu kurtaracak şey, hırsız oluşuyla alakalı marifetleri değil, bir züppemsi oluşundan dolayı elinde barındırdığı ‘ikna’ kapasitesidir.

Darly Dor, uzun yıllar boyunca kadırdığı onca zengin kadınlar üzerine kullandığı teknikleri ve yöntemleri gözden geçirir ve neredeyse tamamını çöpe atar zira o yöntemlerin hiç birisinin o iki vahşi izcinin üzerinde etki edeceğini düşünemez zira kandırdığı kadınların neredeyse hepsi şımarık, yalnız, canları sıkılmış ve pohpohlanmış salak kadınlardı.

Bu kızlar ise fevkalade ciddi, haftalarca takip edişlerinden, işlerini hiçte savsaklamayan, hayatlarında muhtemelen hiç pohpohlanmamış kızlardır!

Darly, bir şekilde iki izciyi, kendisini öldürmelerine engel olsa bile bunun yeterli olmayacağının da farkındadır zira izcilerle beraber gelen diğerleri de vardır.

Belliki özgürlüğü ve bir fincan çay için Darly gelenlerin hepsini ikna etmesi gerekmektedir.
İçinden, kendisini takip eden diğerlerini hatırlamaya çalışır; pek de espriden anlamayan biri gibi görünen bir dwarf, hafif salak olduğunu düşündüğün bir gnome cüce, neredeyse o lanet orklar kadar iri bi adam, hiç gülümsemeyen bir şövalye hatun (lanet bi şövalyeleri eksikti, ellerinden ondan da var!) ve ortalıkta sinsi sinsi dolaşan o karanlık tip.. muhtemelen bi kesici!

“Lanet kesiciler!”, diye geçirir Darly içinden ve kalıntıların arasında bulduğu merdivenlerden sessizce aşağı iner..

 


 

 
 

“Ama sen bunu hakediyorsun!”

Timeline:

Serenity Home saldırısından iki hafta kadar sonra, grup ormanda saldırganların  izini sürerken karşılaşıp tanıştıkları Inshala “la fey” Frostmane ile ilk kamp ateşlerini paylaşmaya başladıkları dönemde geçen bir hikayedir.

 

 

Inshala kamp yapıldığında, izci kızları hafif hüzünlü bir ifadeyle çalıların arkasından izler.

Aager’in yanına, arada bir sessizce sokulur ve kulağına, “Sen iyi biri değilsin!”, diye fısıldar.

Lady Magella‘ya genelde saygıyla yaklaşırken Moira ile ilk karşılaşmanızdan sonra hiç yaklaşmaz, hiç konuşmaz ve sanki kendisini her an yakacakmış gibi bir tedirginlikle onu olabildiğince uzaktan takip eder.

Uldoorin’e hiç ilgi göstermez. Gnine’a da burnunu kıvırarak bakar. Ona yaklaşmaz. Onunla konuşmaz. Ona dokunmaz..

Bir başka kamp gecesinde ise izci kızlara usulca ve çekingen bir şekilde yaklaşır, ıkına sıkına bir iki laf eder. Sonra Laila’ya; “Kıyafetini yanlış giyiyorsun” gibi garip bir laf eder ve onun, aldığı yaralar dolayısıyla yırtılmış gömleğini kaşla göz arasında bir büyü ile tamir eder!

İki gün sonra, Bremorel’e “Elbiseni yanlış giyiyorsun!” deyip kaşla göz arasında pantolonunun dizindeki bir yırtığı tamir eder..

Ertesi gün ise sessizce Aager’e sokulur; “Elbiseni yanlış giyiyorsun”, der ve ekler;

“Ama sen bunu hak ediyorsun!”