Showing: 1 - 4 of 4 RESULTS
dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi modül savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

Timeline:

Sometime in the near future..

..and distant time to come.

 

This story takes place
about a month after
The Oathbreaker (Part Four)
but before
After Her..

 

 

It has been some time, little one. Many a things have I heard since you left. Of big happenings.. Of things moving; beast and man, elf and dwarf.. I hear the voices of the long-lost, waiting to be heard again.. Waiting in anticipation. Yet I hear another voice. Stronger now.. Louder. The one I warned Yours —the former Ritual Guardian.. It calls to us.. And it is not the voice of a mortal.. It is a dark voice.. Dark like untended, besmirching smoke.. I hear, also, whispers among the trees.. and the leaves.. and the winds.. and they say a new Ritual Guardian is among us.. And I sense the tender touch of a little girl in many of these big happenings. There is also a new grove, to the far north and east, where the mad mortal’s temple once was.. My ogres went there only to find.. peace! They lost all their bloodlust and all their hunger for hurt when they wandered it. They said the grove has an owner, little one..”, growled the nearly fourteen-foot tall giant of a woman, an ogress, with a harsh, vicious face, wild hair thickly braided many times, with arms and legs and body untoned and bearing awesome muscles and many scars; Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig stared down, a looming monstrosity, over the little girl with an adorable face, and beautiful, even horns.. and at the cold, silent man in his dark harness, emanating a certain, ‘wintery’ death..

“I have returned, mother Ganiste.”, very nearly whispered the little girl —her voice abashed and barely audible.

“If you will have me..”

 

One would never expect such frightening agility from Chieftain Grulganiste, and certainly not from a monster of her size..

Aager Fogstep almost dished out everything he had, when she moved.

One moment, she was standing and glowering, the next, she had the little girl, Inshala, in her massive arms and pressed against her impressively large breasts.

 

“No, my little one.. I will never have you because you never left. And my heart has ached since that unfair day.. This, you must understand.. This, your father tried so hard to learn you..”, she said with tears running down her brutish face.

“This, I understand now, mother Ganiste. I am so, so sorry.. I am not wise, but a foolish little girl..”, Inshala hugged the ogress back with a sob. “And.. I am so, so sorry for having hurt you and blamed you for my father’s demise..”

“Ow, no, my little daughter. You will not get away with one apology. Come.. I have food, and Chihuahua has missed you.”, smiled the giant ogress, leaned down, and carefully put the girl back on the ground.

“That was an awesome speech, by the way.”, said the little girl, somberly.

“It had better be. Been revising and revisiting it for quite some weeks, now..”, growled the massive figure.

She thundered a few great steps and opened the flaps of her tent and bid her, and the cold, dark man in.. the one she’d kept in her peripheral vision at all times and learned what she sought, the moment she’d grabbed for her little Inshala!

 

‘So. My daughter has found something that cares and savagely.. Yet.. in control.. barely..’, she mused as the two entered her tent, followed them in, and closed the flaps after her.

 

“Chihuahua!”, shrieked Inshala and grabbed a rather tinny dog with short legs and a pointy little muzzle, as it jumped on her, its butt waggling crazy.

This was followed by a lot of giggles and happy laughter as the tinny dog nuzzled and licked at her hands, her face, and her small feet.

Aager Fogstep stood watching the giant ogress, his Inshala, and the hyped little dog while he stood at one side of the tent flaps, the side that would likely be pushed open first.

Chieftain Grulganiste turned to her pots and pans, and started slicing some potatoes, onions, carrots and dumped them into a large pot, then dropped large chunks of meat, followed by various spices, then hung the pot over the large fire pit, close to the center of the great, hut-like tent.

It took a moment for Aager to realize the ogress was staring at him. Watching her preparing food with fluent, hypnotic motions as he stared at the fire in the pit, he’d drifted off.. He was standing and awake, but his awareness had gone, leaving his body on total auto-motion..

The ogress had also addressed him something and he’d missed that too!

 

That.. had never happened to Aager.

And the more interesting part was..

..realizing it hadn’t even bothered him.

At all..

 

What else he’d realized was, albeit, and yes, this was an uncivilized, barbaric tent, its interior was..

Aager Fogstep failed to come up with a word.

For he’d never really had it.

And it was the realization of this fact, that had come to him in shrapneled.. hurt?

 

“Home..”

..he heard Inshala’s small, breathy voice in his mind.

“This is home, my Aager. Not mine. Not yours. But a home. Her home. Mother Ganistes’ home. Here, she cooked. Here, she gave birth. Here, she laughed, and here, she mourned.. Here, she has fire, and here, she has Chihuahua..”

 

“The boy seems distracted.”, noted Grulganiste.

“I think so too.”, replied Inshala. “It is good that he is, mother Ganiste.”

“Ow?”

“Yes. He is always alert. Always watching. Always fighting, and always bleeding. He needs respite.”, replied the little girl softly.

“And found it here, has he? In my tent. The tent of an ogress.. My my.. He must truly need this respite, you speak of.”, smiled the ogress. “Well, bring him back from wherever he’s gone to. I wouldn’t want the sheriff to accuse me for letting his man go hungry nor for inhospitality.”

“You know the sheriff of Serenity Home?”, suddenly asked Aager.

“Yes, boy. And for quite some time now. Has an itchy hand with his blade when it comes to my ogres, though I can’t say I blame him. Everyone’s got to protect their own and my sons and daughters can get out of hand at times.”, replied Grulganiste, without breaking a smile.

Aager stared at the giant woman with reassessing eyes. This.. ogress was a lot more than what she appeared to be, and that was saying something.

“Come, boy.”, repeated the giant woman as she brought huge, ogre-sized bowls and spoons and settled near the fire pit where the tiny Chihuahua and the little girl, Inshala waited with equal anticipation.

Aager Fogstep stared at the scene.

A giant monstrosity of a woman sitting cross-legged; their host, a girl that could barely reach up to her caft if she were standing on her toes, sitting across her; her guest, and a dog that was ‘small’ even by Inshala’s standards, let alone the great ogre!

It looked so unreal.. And hilarious.. But he kept his mouth shut and settled himself next to the little girl.

The chihuahua have him a warning growl, made sure the man in the dark leathers would behave himself, then promptly dismissed him when Chieftain Grulganiste put a cup the size of a respectable-sized bowl with some potatoes and a large chunk of meat in front of him. The chihuahua started to ‘wolf’ it all down with a mindless fervor!

 

*chomp* *chomp* *chomp*

 

Aager took a careful spoon of the food and only after he’d smelled it first.

 

Funny how that went.

Aager Fogstep, the cold, sinister man. The Winter Knight, a peer to the Winter Court, had a sensitive nose and bad food churned his stomach!

 

“You are a guest in my home, boy. It is polite to just eat it, you know. It is vegetables, potatoes, and cow!”, rumbled the ogress with an impressive scowl.

 

*chomp* *chomp* 

 

Inshala giggled as she ate hers with delight.

“He is a sensitive soul, mother Ganiste. Happily, I cook well and have had much practice.”

“Sensitive, is he?”, snorted the ogress. It seemed at first, she was about to make a pun remark, but for whatever reason, she must have changed her mind. “Sensitive can be good. My daughter is alsa sensitive. Will you smell her carefully, before you taste her too?”

 

Aager..

Aager’s food came out of his nose!

 

“Mother!”, gasped Inshala, suddenly burning bright red.

“What?”, asked Grulganiste seriously. “It’s a pertinent question. Or perhaps he already has and that is why you are so skinny now!”

“M.. Mother.. Please.. Stop!”, begged Inshala with steam rising from her ears.

 

*chomp* *chomp* *chomp* 

 

“This is what mothers do, little one. Ask impertinent questions. I am sure your father would have approved.. and snickered.. though not obviously. He was a thoughtful old man, particularly where you were concerned, after all.. Sour though he was.”, said mother Ganiste briskly.

“She smells like something wonderful. I lack words. And the ones I have, fall short.”, Aager said quietly, after wiping the food off his face.

“Does she, now?”, asked Chieftain Grulganiste with an awesome scowl.

“Yes.”, replied Aager simply.

“A.. Aager.. Please.. Stop!”, begged Inshala burning even brighter if that was even possible.

Apparently, it was!

 

“And she tastes like ‘Life’.”

 

*chomp*

 

“Not ‘beautiful’, not ‘delightful’, not ‘passionate’, not even ‘enjoyable’, but ‘life’.. Your choice of word is intriguing, if not impressive. And correct, for life has the potential of encompassing all.. You do not speak the words of a young fool, as fools are often young, much like their base wonts and shallow understandings. You will keep her safe, content, and desired, always, then? Or shall we break spoons, now?”, said the giant woman with a certain, implied menace.

 

*chomp* *chomp*

 

“Your food smells and tastes good, Chieftain Grulganiste. I see no reason to break spoons.”, replied Aager formally.

Grulganiste cocked an eyebrow at the man in dark leathers.

“You wish not to talk about this, then?”, she asked.

“You may, as you would, Chieftain. This is your home and I am a mere guest. My Inshala is where I belong. I desire nothing more from her. But by the Great Heavens, nothing less, either.”, he replied calmly and succinctly.

 

Grulganiste, though, recognized that ‘calm’.. For it was the calm she felt only after she’d let her bloodlust have its way. Accept, this.. man’s ‘calm’ was before the bloodlust and there seemed no respite from it anywhere in his near future.

 

And then it hit her.

 

This man.. ‘danced’.. and perpetually, at the edge of insanity.. always.. He was as a feral wolf; savage, hungry, cunning and bloody mad!

And her little Inshala, was the lamb to that wolf..

‘Ow, my dear, dear girl. What have you done? To whom have given your beautiful heart?’, wondered the chieftain of all the ogres of Oger’s Foot in dread and hopeless fascination.

She stared fiercely at the cold man in dark leathers for a bit more.

“Very well.”, mother Ganiste said finally. “We shall put this issue and the breaking of spoons aside for the anon. Now, we shall take part the merry wisdom of my chihuahua to heart and eat.”

*chomp* *chomp*

✱ ✱ ✱

Now, then.  You came here at quite a critical time. Your enemies gather and in great numbers. The dwarven forges have been smoking non-stop for months, the foolish woodsmen carve spear shafts and great wooden stakes by the thousands, the elves enforce their woods with pits and traps as they fill quivers with arrows by the numbers I shudder to even assume. The humans to the south build walls and dig trenches day and night like their very lives depended on it, and by all accounts, it does!”, briefed the ogre chieftain in a low, rumbling growl that would have made any cave bear with a shred of sense to back off.

Aager Fogstep was, yet again, astounded at the accuracy of this giant woman’s astute perception. He had, and only once before, come to Oger’s Foot, some years ago, when a savage ogre called Cabot had come down from these hills and had started ravaging the lands. Serenity Home ranger masters Davien and Moorat had gone after him, but the ogre had been fast on his feet. He had gathered his followers and had made a run for it.. to the ruins of Themalsar, forcing the ranger masters to retreat. Then young Udoorin’s father, Sheriff Standorin, along with Davien, Moorat, Aager, more than half the guards of the town and no other that Lady Magella herself had come here, to these hills to give a harsh lesson to the ogres to behave themselves. They hadn’t met, nor seen Chieftain Grulganiste then. Looking back, now, Aager woke up to the fact that they really hadn’t seen all that many ogres at all!

‘Damn..’, he silently fumed. ‘We were played.. by ogres!’

 

Once again, he was harshly reminded that ‘the stupider’ something seemed, the more they ‘fooled’ the human’s ‘higher’ intellect!

Aager had never assumed, in any given time, that he was smarter than those around him. He prepared to stay silent and observe, hence at least give some semblance of ‘smart’. But being conned by one ogress?

Really, now..

That did nudge his self-esteem a notch or two down!

 

“If you are here to warn us not to join your foes, I have no desire to. Some of my more foolish sons and daughters might.. It is hard to curb the bloodlust when it comes. Particularly when their air stinks of it.. I shall resist ‘the call’, for as best as I can, for as long as I can., and will have nothing to do with this conflict. Should you see me and mine on the field, and waring against you, you may, by all means, slay me and mine, for it shall mean that I have fallen to ‘the call’. I would rather die with some semblance of honor on my own, than to rampage mindlessly for another..”, she rumbled calmly.

“We have not come to warn you, Chieftain Grulganiste.. Nor have we come to threaten you. Certainly not in your home.”, replied Aager carefully.

“Smart of you, not to.”, smiled Grulganiste terribly.

Aager paused for a moment before he spoke again, for whether this would be an official offer by Serenity Home, or a personal favor would be determined by what he would say next. Then he thought about the oncoming slaughter, and his pragmatism kicked in. He didn’t care how something got done, provided it wasn’t downright heinous. He cared that it did get done, and at this point, that was all that mattered.

Hence he looked at the little girl, Inshala..

..and realized.

He wasn’t looking at her like she was a little girl anymore, even if her mind worked and prompted her, at times, to do things that would make her seem like one.

He was looking at not just the ‘person’ he belonged but at the daughter of Lady Alisia and the late Delia Karakash Hooman, the surrogate daughter of the departed Master Cathber Gwet’chen Bolgrig, the daughter of the chieftain of all the ogres of Oger’s Hill, Grulganesti Grimtooth Bolgrig, the mistress of The Grove, The Ritual Guardian and by defacto, a citizen of Serenity Home and Gull’s Perch, the wont of both Mab, the Winter Queen and Titania, the Summer Queen and..

..he was looking at the young woman he loved and cherished by her mere existence.

Just when had that shift in his perspective occurred, Aager Fogstep couldn’t say.

The fact that it had, told him some things..

 

Carefully, he kept his composure and nodded at the young woman.

“Ritual Guardian..”, he spoke. “If you would.”

 

Chieftain Grulganiste cocked an eyebrow at him, then at the young woman.

“Respect..”, she said. “Good. For it’s there, only if it’s there.”

“Mother Ganiste.”, Inshala said softly. “We shall not confine you with demands. We come as beggars.”

“Ow?”, said Grulganiste.

“Yours can not stand, while the blood of the innocent spills by the thousands. Your own blood shall boil in wont and willy-nilly, the madness of its lust will drive you to war. We only beg, you choose when and where to release your blood and your lust for it..”, said the young woman, her eyes wide and pleading.

“What are you asking of me, girl?”, demanded Grulganiste.

“Join us, mother. Your daughter, and your forest of whom you have shared her bounties for centuries.. we need you.. Now, more than ever..”

“You are asking me to join with the elves and the dwarves and the humans who have hunted us for the said centuries and in our forest? You have gone mad!”, she roared and the hut-like tent tremored.

“Mother.. Chieftain Grulganiste..”, she said solemnly. “We go to this war with the intent of not coming back because we will not retreat, nor run, or hide.. These are choices, just not ours.. If your choice is to stay here as we bleed and die, then this shall be the last you shall see of your Father’s daughter.”

 

Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig just sat there, cross-legged and quietly petrified.

 

“You come here, to my hills and to my home, you eat my food and dare to threaten me? With your demise?”, she thundered with a horrible, torturous voice.

“No, mother Ganiste. I only speak my truth, as I always have.”, replied Inshala, bowing her head.

Grulganiste turned and with burning eyes, she very nearly burned Aager where he sat with her glare.

“Has this one put these foolish thoughts into your head, girl?”, she snarled.

“Mother, please. He spoke so I would go away, far away, when the slaughter began.”, replied the young woman quietly again.

“Then why will you not listen to him?”, snarled the ogress with much fury.

 

For a moment Inshala paused. Then, slowly she lifted her head, then herself. Step by step, she came at the giant woman and hugged her. One sitting, the other on her toes, and the young woman still looked so very diminished as she clung to the ogress.

 

“Because the running cannot belong, my beloved mother Ganiste.. You must know, for the first time, I belong.. Will you deny this one wealth, from me?”, she replied Inshala desperately, as she sobbed.

“You belong to this man?”, Grulganiste asked in some surprise.

“I belong to this man, mother Ganiste.”, she whispered again. “He is my hills. My trees. My garden. My day. And my night, mother. He is my land and my forest.. And my home..”, said Inshala in a voice that sounded so lost, yet so happy.

“And what has he promised you? What does he give you in return?”, asked the ogress, somewhat freaked! 

“His life, mother. This, he has already given..”

 

Chieftain Grulganiste pushed Inshala away at arm’s length and just stared at her, then at Aager like a mother was looking at her foolish children whose excuses were worse than their deeds..

 

“But know, mother, the Orken shall not leave you at peace, should they trample over our corpses. You know this to be true, for you recall what they did when they first came.”, Inshala said softly. “They shall come in number and trample over yours as well.. And take your hills, and your sons and daughters away from you, and push them into service of nothing less than darkness!”

✱ ✱ ✱

Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig stood up. With tangible wrath visible and plainly etched on her face, she stormed out of the tent, though not too far, for both Aager and Inshala could hear her great strides trample back and forth as if trying desperately to blow some steam, but failing horribly. 

“What now?”, asked Aager quietly.

“Now we wait, my Aager Fogstep. We have told her our wont and given her choices. It is up to her now. She must do what she thinks would best serve her and hers because she is the chieftain of her people.”, replied the young woman.

“She must love you much, my Inshala. I saw fear once, and only once in her eyes. And that was when you said you would not go away, but join the slaughter.”, noted Aager in a hushed voice. “I would have a word to say about your decision to stay, love. My inner voice says, send her away, even should it break her heart. There are many Aager’s in the world.. There’s but one of her! Please, my Inshala.. If I have one wish, I would wish you to go.. and live.”

 

The young woman stared at Aager with a broken expression.

Then, large, shimmering tears swelled in her eyes and slid down her small face.

 

“You.. wish to break our bond?”, she asked in a voice that could only be called; ‘desperation’.

“I would wish, that you lived.”, replied Aager and bowed his head, unable to look at her.

“And did you live.. before?”

“No. I did not, my heart.”

“And you think I lived? You wish me gone, knowing I shall die some, every day? You hope to preserve me while you die, knowing I shall not? Why? Why would you do this to me? We.. we promised to be stupid together. Does this promise falter at our first trial?”

“No, Inshala. We have had many trials together. You know this to be true.”

“Yes. I do know this to be true. But you fail to reason; distance will keep me safe, and perhaps assure my survival. But it will not keep me alive.. Not really.. If you truly want me gone, however, I shall.”

 

Aager cursed himself.

He had never wanted her hurt. But he had.. What else he had done, was to have made her choices for her. Did he really have the right to that? Yes, they belonged. But was he, perhaps unwittingly, abusing the ‘trust’ of their bond? And a tad too casually?

Then he figured..

..the monumental arrogance he was displaying without even knowing because he thought he knew things, and life better..

Keeping her away was just as selfish as telling her to stay.

It wasn’t up to him in the first place.

At all!

His Inshala had desperately wanted his love, certainly, but she wanted his respect more.

Yes, she looked so little, but she was not all human.

She was little.. and yet she was more..

Aager finally figured out what it was, his shift in perspective was telling him; that he should quit treating her by his stupid, narrow, quite conventional, and mortal standards, but by hers..

 

“No. To stay, or to go, is a choice you must make. I.. I do not want you to go.. I never wanted it.. I want you to stay, always.. Will you? Please?”, he asked silently.. and desperately..

 

..and she was in his arms.

 

“I never left.”, she whispered. “And stay, I shall. We.. we promised, my Aager, we PROMISED..”

 

The tent’s flaps pushed open and Grulganiste stood there, glaring down at the two.

“You..”, she said. “..truly love this man?”

“I do.”, replied Inshala, still in Aager’s arms.

“You..”, she said, glaring down at the man in dark leathers. “..truly love my daughter?”

“I do.”, replied Aager simply.

“And should something happen to either of you..?”, she asked and there was nothing but a baleful storm in her face.

“The other shall die.”, Inshala quietly.

“Why? Why would you make such a pact? To what purpose would you make this pact, girl?”, she thundered.

“Purpose? None, mother. Only to belong. It is a feeling like no other. It transcends.. This, you must accept, mother Ganiste.”, Inshala replied tenderly.

“Very well, Inshala.. I shall join you and yours in this slaughter.”, she said very, very harshly.

“Thank you—”, began the young woman.

“—In return..”, cut in the vastly angry ogress. “..you will uphold your father’s promise to me.”

 

Inshala ‘la Fey’ Frostmane stared at Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig with a horrified expression.

 

“No, mother Ganiste. I beg of you. Do not ask this of me.. Anything but this..”, she pleaded.

“It is not a choice I am giving you, Inshala. It is a debt; Father to Daughter Passed..”, she replied with a frosty expression. “Will you honor it?”

“Mother..”

“Will you honor it?”

“..Ganiste..”

“Will you not honor your father’s debt? His promise?”

“…p..please..”

“WILL YOU HONOR IT, INSHALA?”, roared the giant ogress.

“..I will..”, replied Inshala in a small voice.. and Aager held her fast as she burst into uncontrolled, unhinged tears and wept..

She wept with a terrible loss..

Aager held her and stared at the giant ogress.

“What debt have you tasked her to honor, Chieftain?”, he very nearly snarled.

“Her father, Cathber Gwet’chen Bolgrig, promised to slay me when my time came, young man.. He failed to do so, for he was slain ere he could.”

“I shall honor this task for her.”, he spat, without even thinking.

“No.”

“No?”

“No, boy.. You are not part of the debt, nor the honor. I do not know you and you are neither my respected enemy nor my loved one. This is not something that is covered in whatever pact, bond, or accord you have made with one another.”, she replied harshly.

“Will you not respect the Winter Knight, then? And spare my Inshala —your daughter, the pain?”, he asked, suddenly desperate.

“I respect Mab, and I respect the Winter Mantle. A heavy and dreary burden it is, and will likely drive you mad in the end and get my daughter killed as well.. But I do not know you.. Again, this is not your trial, nor your debt..”, replied and her voice was calm again.

Aager inadvertently staggered.

This ogre not only knew of Mab and of her Winter Knight she also knew of the Winter Mantle!

“Why? Why would you do this to her? She is ‘daughter’.. She loves you..”

“Because, the bonded of my daughter, love is beautiful. And it is harsh. It is not a word to be spent with ease. It demands.. always demands.. And is tested upon death.. Hence we ask this of only the enemy we respect or from the ones we love..”

 

Chieftain Grulganiste stared down at the two of them and something shimmered in her eyes, but for a mere moment.

 

“Now go.. I have many preparations to make. We must all make a pilgrim to The Grove to cleanse our souls.. Then gather.. For humans with false words, I lost my mother, my father, my greats, and many kin.. This time, I shall go to slaughter on my own accord. We shall make these Orken scream in pain, for they shall receive nothing less from us. Do not mourn your debt, my daughter. Perhaps I shall fall in the coming slaughter and free you of it..”


dungeons and dragons modül role play tarihçe the plot thickens Whispers; A Cabal

Yıl 1

Yıl 1

Timeline:

DÖNGÜ No.: Bilinmiyor
DÖNGÜ Sırası: Bir Önceki
Yıl: 18,998

Dünya dengeleri bozulmuştur.

İnsanlar, elfler, dwarflar ve
akla gelen ve gelmeyen diğer ırklar,
birbirleri ve kendi aralarındaki savaşlar sonucu
tüm kaynakları tüketmiş ve
toplu yok oluş noktasına gelinmiştir.

Bilinen dünya artık son nefesini verirken
ırklararası bu nefretin ardında yatan
iblisler de harekete geçmişlerdir..

Ardarda şehirler, sonra da ülkeler,
iblis ordularının önünde yok olup gider.

İblisler, arkalarında cesetlerden dağlar
bırakarak ilerlerken, yerin karanlık derinliklerinde,
hiçbir insanoğlunun görmediği, pek azının
adını duyduğu bir ırk, endişeyle
bu nihai sonu izler..

Bunlar, elf soyunun ilk atalarıdır;

Eldarlar.

 

Bu hikaye, Büyük Yıkım Öncesi’ni (B.Y.Ö.) anlatır..

 

 

Sence onları yalnız başlarına mı bırakmalıyız?”

“Bunu hak ediyorlar. Onları binlerce yıl, yerden ve gökten açık mesajlar ve alametlerle uyardık. Buna rağmen pek azı onları gördü. Görenlere ise kimse inanmadı..”

 

Gökyüzünün masmavi derinlikleri, aşağıdaki kanlı savaştan yükselen boğucu, kara dumanlarla kirlenmiştir. İki şekil, dumanlardan sakınarak oldukları yerde durmuş, yeryüzünde gerçekleşen kıyımı seyretmektedir. Uhrevi güzellikteki yaratıklardan biri, beyaz kanatlarını germiş, yüzünde hüzün ve kayıp ifadesiyle aşağıda gerçekleşen toplu cinayeti seyrederken, diğeri ise aynı manzaraya, kaşları çatık bir şekilde bakmaktadır.

“Seni anlamıyorum. Bu çağda bize asla inanmadılar. Bizden yardım istemediler. Bizi çağırmadılar. Bizi anmadılar bile. Birbirlerine inanmadıkları gibi, kendilerine bile inanmadılar ve binlerce yıl birbirlerini önden ve arkadan vurdular. Ve sen hala onlar için üzülebiliyorsun..”, der kaşları çatık olan şekil.

“Sen üzülmüyor musun?”, diye sorar yumuşak sesiyle diğeri.

Kaşları çatık olan omuzlarını silker.

“Ahmaklara ne kadar üzülebilirsem, o kadar üzülüyorum. Gerçekte ise kendi kendilerini düşürdükleri bu duruma sadece acıyorum.”, diye cevap verir.

 

Bir süre daha yeryüzünü seyrederler.

 

“Hadi. Eldar’ların yanına gitme vaktimiz geldi. Biraz daha beklersek Krolum’da Xora, iblisleriyle bizim önümüze geçecekler.”, der çatık kaşlı olan.

Diğeri ise biraz daha aşağı bakar.

Neden sonra, “Sen git. Eldar’lara zamanın geldiğini söyle. Ben aşağı ineceğim ve ölümlülere yardım edeceğim..”, der kısık bir sesle.

“Ad Ara!”, diye ünler diğeri. “Bu anlamsız. Onlar kaybolmuş bir ırk ve bu savaş da kayıp bir savaş.”

“Onlar kayıp çünkü buna biz göz yumduk.”, der Ad Ara adındaki kanatlı varlık.

“Ne yaparsan yap, onları kurtarman mümkün değil. Bunu biliyor olmalısın..”, diye kaşlarını daha da çatarak, sert bir şekilde konuşur diğeri.

Ad Ara omuzlarını silker.

“Onları kurtaramaya bilirim. Ama iblisler bu dünyayı bedavaya alamayacaklarını öğrenmeliler. Dahası, ölümlülerin bizim için kıymetini bilmeliler.”, der ve aklına bir şey gelmiş gibi bir anlığına duraksar. Sonra, uhrevi güzellikteki yüzünde küçük bir umut belirtisi oluşur ve devam eder, “Kim bilir, bakarsın bazıları kurtulur ve yaptıkları hataların nelere mal olduğu bilinciyle eski alışkanlıklarını terk eder ve Yıkım Sonrası daha güzel bir dünya için çabalarlar.”

“Buna gerçekten inanıyor olamazsın.. Hiçbir ‘DÖNGÜ’de böyle bir şey görülmedi.”, der sert bir şekilde diğeri.

“Belki onlara daha iyi fırsatlar hazırlamış olsaydık, görülmüş olurdu.”, der Ad Ara sakince.

“Neyi ispatlamaya çalışıyorsun? Ölümlülerin içsel olarak iyi olabileceklerini mi? Kendini bunu ikna etmiş olman, bunu doğru kılmıyor.”, der diğeri, daha da sert bir şekilde.

“Priceptine, lütfen.. İnsanlara, elflere, dwarflara ve diğer ölümlülere olan inancını yitirmiş olabilirsin. Bunu anlayabilirim. Ama onların asla düzelemeyeceklerini ima etmen doğru değil. Zira bu gerçekten doğru ise, ‘DÖNGÜ‘lerin hiçbir anlamı olmazdı. Aslına bakılırsa, bizim varlığımızın bile bir anlamı kalmazdı. Bu dünya ölümlülerin. Güzellikleri görüp güzel ülkeler kurmak onların elinde. Tıpkı iblislerle anlaşmalar yapıp onları bu dünyaya çağırmanın onların elinde olması gibi. En nihayetinde bu bir ‘tercih’ meselesi ve onların elinden bunu alırsak, iblislerin yaptıklarından pek de farkımız kalmamış olur.”, der Ad Ara.

Priceptine ise güzel yüzündeki kaşlarını çatmaya devam eder.

“Hadi sen git.”, der Ad Ara ona gülümseyerek. “Git ve Eldar’ları uyar ve onlara gerekli hazırlıkları başlamalarını söyle. Ben aşağı ineceğim. Bu şekilde ölümlülere tercihlerini hatırlatmış olacağım..”

Priceptine bir şey demez. Hafifçe başını sallar, sonra döndüğü gibi kanatlarını gerer ve bir çırpıda gözden kaybolur.

Ad Ara bir süre onun ardından gidişini seyreder.

Sonra gülümsemesi kaybolur.

Başını aşağı döndürür ve Priceptine’den sakladığı gözyaşlarının serbestçe dökülmesine izin verir.

Ad Ara yavaşça bir elini gökyüzüne doğru açar ve ‘gelin’ der gibi semaları kendisine çağırır. Sonra diğer elini açar ve avucunda uzun, pırıl pırıl parlayan, muhteşem bir glavye belirir..

..sonra gerisin geriye salınır ve peşinden onu takip eden yüzlerce melekle birlikte kendisini yerçekimine bırakır.

 

Priceptine’le yeryüzünde gerçekleşen kanlı savaşı seyrederlerken, bir ufuktan diğerine uzanan iblis sürülerinin ortasında fark ettiği, ancak ona söylemediği şeye doğru muazzam bir hızla süzülür.

Neredeyse yetmiş adım boyundaki, dev, yardalık adımlarla ordusunu kamçılayan Krolum’da Xora, Ad Ara’nın dalışını fark ettiğinde çoktan ölmüştür.

✱ ✱ ✱

Her şey hazır mı?”, diye sorar, bir ölümlüye imkansız gelebilecek, binlerce yıllık yaşına rağmen inatla dimdik duran Eldar.

Önünde saygı ile bekleyen genç Eldar eğilir ve “Evet efendim. İsteğiniz ve talimatlarınız doğrultusunda bütün hazırlıklar yapıldı ve tamamlandı.”

Yaşlı Eldar önündeki genci başıyla onaylar.

“Diğer Eldarlardan haberler nedir?”, diye sorar.

“Efendim..”, der genç Eldar. “..iki Beyaz, bir Kırmızı ve bir Gümüş’ten hala haber yok. İblislerin gizlice bir Bakırın inine sızıp, oradaki Eldarları öldürdüklerinin teyidini aldık. O Kadim Bakır Ejderi uyandıramayacağız. Korkarım haber alamadıklarımızın da akıbetlerinin aynı olduğunu düşünüyoruz. Dahası, teyit ettirmek için gönderdiğimiz koruyuculardan da herhangi bir haber alamadık.”

Yaşlı Eldar üzgün bir şekilde başını sallar.

Eldar’ların ve Kadim Ejderhaların yerleri bugüne kadar hep saklı kalmış ve bu bilgi asla ölümlü ırklarla paylaşılmamıştı. Buna rağmen iblisler yine de bazılarının yerlerini tespit etmiş ve stratejik bir zamanlamayla bunları vurmayı başarmışlardı.

“Sen hazır mısın peki?”, diye genç Eldar’a sorar.

Genç Eldar başını öne eğer.

“Efendim.. Baba.. Hazır olmamayı tercih ederdim.”, der sessizce.

“Bütün Eldarlar bunun böyle olmasını tercih ederdi. Ne var ki benim zamanım geldi ve bu DÖNGÜ benim son DÖNGÜ‘m olacak. Kadim Altın, yerime senin geçmeni istedi.. Bu bir onurdur. Sevinmelisin.”, der yaşlı Eldar oğluna gülümseyerek.

“Onur, kaybımızı telafi etmeyecek baba, zira bu dünya yarın, gün doğumu itibariyle yanacak, yıkılacak, kavrulacak ve yırtılıp parçalanacak. Bu yıkım yüzlerce yıl devam edecek ve ölümlülerin neredeyse tamamı yok olacak. Ölümlü ırklardan bazıları ise bu dünyada bir daha asla görülmeyecekler. Ortada sevinilecek bir şey varsa, bunu ben göremiyorum..”, der genç Eldar esefle.

“Doğru konuştun oğlum. Ama onlar seçimlerini yaptılar. Yaptıkları seçimlerin nelere mal olduğunu gördüler ve yine de buna göz yumdular. Bizim görevimiz, onları kurtarmak değil, zira iblisleri toplu bir şekilde bu dünyaya davet ettiklerinde, kendi kendilerini kurtarma ihtimallerini de yok etmiş oldular. İblisler şer varlıklardır. Onlar kimse için maşa olmazlar ve her zaman yıkım getirirler.. Bu üç temel kuralı bütün ölümlüler bilirler. Buna rağmen yine de serbestçe ve kontrolsüzce çağırdılar onları bu dünyaya. Bizim görevimiz, bunun olması halinde bu dünyayı, sap, dal, beden ve kök dahil olmak üzere tüm iblislerden arındırmak ve yeni bir DÖNGÜ için ortam hazırlamak..”, diye, oğluna daha önce defalarca anlattığı şeyi tekrarlar.

 

Bulundukları büyük, mağaramsı yerin kapısı birden açılır ve içeri, yaşlı Eldar’ın oğlundan bile daha genç bir Eldar girer. Nefes nefese kalmış bir şekilde yaşlı Eldar’ın önünde eğilir ve titreyen bir sesle konuşur.

“Efendim. İblis.. iblisler dış hatlarımızı delmişler!”

Yaşlı Eldar öylece gence bakar.

Neden sonra dili çözülür, “Nasıl? Koruma büyülerimize ne oldu?”

“Bilmiyoruz efendim. Bildiğimiz tek şey, ceset karşılığında büyülerimizi aştıkları. Her büyü için binlerce ölü verdiler, buna rağmen çıldırmışcasına, yine de geliyorlar.”

“Baba.. git.. hemen.. şimdi.. Kadim Altını uyandır. Buraya yetişirlerse iş işten geçmiş olur. Ben kardeşlerimle onları yavaşlatacağım.”, diye bağırır genç Eldar ve zırhının bağlarını çekip yerine iyice yerleşmesini sağlar. Sonra belinden altın renkli kılıcını çeker ve haberciyle beraber kapıya doğru koşmaya başlar.

Yaşlı Eldar oğlunun ‘durduracağım’ değil, ‘yavaşlatacağım’ ifadesindeki tercihin ne anlama geldiğini anlar. Başını eğer ve “Bu DÖNGÜ‘den sonra Kadim’leri uyandıracak Eldar kalmayacak mı?”, diye daha önce aklına hiç gelmemiş olan bu ölümcül gerçeğe ayılır.

 

İblis sürüsünün efendisi Krolum’da Xora ölmüştür, ama kararlar çoktan alınmış, emirler de çoktan verilmiştir..

Bu DÖNGÜ muhtemelen SON DÖNGÜ olacaktır.

Aradan yüzlerce yıl geçecek, dünya harlanacak, topraklar kavrulacak, denizler buharlaşıp kaybolacak, dağlar düzlenecek, düzlükler kırışıp yükselecek, ormanlar yok olacak ve her şey küle dönüşecek ve o küllerin arasından yeni hayatlar çıkacaktır..

Bu yeni hayatlar bir sonraki Yıl 1’de tekrar yeryüzünde yürüyüp çoğalacaklardır.

Ve iblisler, yeni bir efendi önderliğinde, kendilerini bu dünyaya çağıracak yeni, gönüllü ahmaklar bulacak ve nihayet bu dünya da ellerine geçmiş olacaktır..

Bunu engellemek, durdurmak ve gidişatın akışını değiştirmek, Eldarların, Kadim Ejderlerin, meleklerin ya da iblislerin elinde değil, her zaman olduğu gibi ölümlü ırkların elinde olacaktır; denklemin sonucunu belirleyecek şeyde, Melek Ad Ara’nın dediği ve inandığı gibi, onların yaptıkları ve yapacakları ‘tercihler’ olacaktır.


dungeons and dragons duygusal karakter analizi role play tarihçe

A Bard’s Tale XV
“Wrath of Hydius Dreadmaw”

A Bard’s Tale XV
“Wrath of Hydius Dreadmaw”

Timeline:

Bu hikaye, Serenity Home yangınından 17 yıl önce, soğuk, uçsuz bucaksız, kar ve buzlarla kaplı Büyük Kuzey Bozkırlarındaki Ironfrost adında bir tundra elf kasabasında gerçekleşir.

Güzel, çarpıcı, hayat dolu genç bir elf kızının, yaşadığı 38,900+ günden sadece bir tanesinin hayatını nasıl değiştirebildiğini göreceğiz.

 

 

Buruşuk, kırık beyaz tenli, uzun, aklaşmış, örme saç ve sakallı yaşı geçmiş barbar, sessiz adımlarla kendisine doğru koşan bir başka soluk tenli ve uzun, örme, kuzgun saçlı genç barbarı süzmektedir. Diz boyu kara rağmen, düz yolda koşuyormuş gibi yaklaşan gencin sakalları daha yoktur ama gelecek vaadeden yeteneklere sahiptir.

Genç barbar ona doğru yaklaşırken, yaşı geçmiş adam gururla gözlerini kısar ve sırıtır zira şu anda burada bulunmalarının sebebi olan fikrin kendisi de, uygulaması da ona doğru koşan oğluna aittir.

Genç barbar, diğerinin yanına yetiştiğinde yavaşlamaz.

Anormal bir beden hakimiyetiyle sadece durur!

“Tamamdır Krash!”, der genç barbar, sanki dört mili yoğun, diz boyu karda koşarak gelmemiş gibi sakin, soğuk ve kart bir sesle ve sırtından omzuna, oradan da çaprazlamasına çıplak göğsüne bağladığı bohçayı çözer ve içinden uzun, som altından yapılmış gibi görünen çeliği olağanüstü bir zarafet ve incelikle işlenmiş, sapında bebek yumruğu büyüklüğünde bir yakut olan kılıcı çıkartır.

Wyrm Horde Krash’ı, uzun bir süre gencin elindeki paha biçilmez kılıca bakar. Neden sonra, “Hiç savurmadan, bununla bir kabileyi öldürdük!”, der.

Krash başını kaldırır ve oğluna bakar.

“Geride bırakman gereken şeyleri bıraktın mı?”, diye sorar.

Genç barbar Krash’a bakar.

Ama hiçbir şey söylemez.

“Güzeeel..”, diye sırıtır Wyrm Horde’un şefi. “Gitme zamanı geldi. Dinlenmen gerekiyor mu?”

Genç, Krash’a donuk ve ifadesiz bir şekilde bakmaya devam eder.

“Hah!”, diye kısa, keskin bir kahkaha atar yaşı geçmiş barbar ve ardından kısa, keskin bir ıslık çalar.

Etraflarındaki buzlu karlarda hareketlenme olur..

Bir an Krash ve oğlu yalnız duruyorken, topraktan yükselen ölüler gibi, karların içinde yirmiye yakın soluk tenli barbar peyda olur..!

Krash, eliyle başının üzerinde sessiz bir daire çizer, sonra oğlu ve adamlarıyla beraber, yamacında oldukları buzlu dağdan aşağı, takdir edilecek bir hızla inerler ve kısa bir süre sonra da karlı ve sisli Büyük Beyaz Tundra’da, kuzey, kuzey-batı istikametinde gözden kaybolurlar..

✱ ✱ ✱

Onu bulduk, Rive!”, der yüzünde hoş olmayan bir ifadeyle beyaz tenli elf.

Ironfrost Rive’si kısa bir an sessizliğini bozmaz ama gözlerinin ardında yanan buzul ateşini gizleyemez. “Nerede?”, diye sorar vahşi bir elf lehçesiyle.

Ironfrost Avcı Efendisi cevap vermeden önce Rive’sini gözlemler ve onun gözlerindeki ateşi görür. Kendi yüzündeki ifadeyi biraz düzeltir ve daha sakin bir ifadeyle, “Kuzey Uçlarda..”, der.

“Kuzey Uçlar..”, diye omuzları çöker Rive’nin. “Orada ne işi vardı?”, diye umutsuzca fısıldar.

“Rive’m.. Oğlunuzu orada bulduk. Ama Kuzey Uçlarına kendisi gitmedi. O, Kuzey Geçidi’nde konuşlanmıştı ve görevi de buydu. Bir şey görmüş olmalı zira yerinden ayrılmış ve gördüğü şeyi takibe alacak kadar bunun önemli olduğunu düşünmüş olmalı. Peşinden gittiği şey her ne idiyse, onu uzun bir süre takip etmiş. Ne var ki yolda pusuya düşürülmüş ve öldürülmüş. Onu öldürenler, onu Kuzey Uçlarına götürmüş ve oraya atmışlar..”, diye sessizce cevap verir Avcı Efendisi.

“Kim..?”, diye kısık, kırık bir sesle sorar Rive.

“Bunu öğrenemedik Rive’m. İzlerini örtmek için çok ciddi çaba göstermişler. Bu da bana, bunun ön hazırlıklı bir saldırı olduğunu söylüyor. Hedef özellikle oğlunuz muydu, yoksa hasbelkader mi oğlunuza rastladılar, bilmiyoruz. Ancak edindiğim izlenim, ikincisinin daha muhtemel olduğunu söylüyor bana..”, diye sıkılmış dişleri arasından, kendi hiddetini saklamaya çalışır bir şekilde fısıldar Avcı Efendisi. Sonra Rive’sine bakar ve artık bastıramadığı bir hışımla, “Onu Kuzey Uçları’ndan aşağı atmadan önce soymuşlar. Kıyafetleri, yayı, sadağı, kılıcı ve kukresi.. Hepsi alınmış olarak bulduk onu.”

“Nerede..? Oğlum nerede şimdi?”, diye kahır dolu bir sesle sorar Rive.

“Oğlunuz cesur bir elf’di, Rivem. Bir Tundra Elfi gibi yaşadı ve o şekilde de öldü; ilk nefesini savaşarak aldı, son nefesini de savaşarak verdi! Biz de onu ‘Gri Tundra’lara o şekilde uğurladık.”, der Avcı Efendisi kasılmış bir ifadeyle. Gerçekte ise genç elfin, bir uçurumun dibinde buldukları kırılmış, sonra da vahşi hayvanlarca yarı parçalanmış, yarı yenmiş bedenini babasına göstermek istemediği için, izcileriyle berabar Avcı Efendisi, Ironfrost’un gelecek Rive’sini oracıkta gömmüşlerdi..

✱ ✱ ✱

Bir koku alıyorum.”, der hırıltılı, derin bir ses ve içinde bulunduğu devasa mağarayı titretir.

“Nice zamandır uyuyordum.. Uykumda güzel Raven Queen’i ve bana verdiği ‘Priceptine’in Işığını’ düşlüyordum.. Aaaah, Raven! Yanıma sadece bir kere geldin ve bir daha da uğramadın. Sanırım tundraları çok da ilgi çekici bulmadın. Bu da senin gerçekte ne kadar kör olduğunu gösteriyor..”, diye iç titreten bir kahkaha yankılanır uçsuz mağarada.

Neden sonra, kahkahanın sahibi gözünü açar. Üç ayrı göz kapağının altında, dik, daha çok buzuldan yapılmış bir kılıcı andıran, insan boyunda bir göz bebeği belirir..

..ve kısılır.

Muazzam gözün sahibi kendisini mağaranın karanlığında gizlemeyi tercih edermişcesine uzandığı yerde derin bir nefes alır..

“Eveeet.. Bir koku alıyorum..”, diye tekrarlar. Ama bu sefer devasa yaratık tamamen ayıktır ve “Çok uzun zamandır duymadığım bir koku.. ELF KOKUSU!”, diye düşünceli bir sesle söylenirken koca mağara tekrar sallanır.

“Küçük kar elfleri.. İnimde ne işiniz var? Irkınızla dile getirilmemiş bir anlaşmamız vardı. Sizler topraklarımdan uzak duracak, ben de sizlere dokunmayacaktım.. Fikrinizi mi değiştirdiniz yoksa? Hem de bana sormadan..”, diye içinde pek de gizli olmayan bir tehditle kıkırdar ses, ve mağaranın tavanından kayalar dökülür.

Dev yaratık, parıldayan buzlu mavi gözünü mağaranın karanlığında gezdirir. Parıldayan gözden silik, mavi bir ışık halesi, yığma altın sikkelerin olduğu tepecikleri aydınlatır. Hale ile altınların arasına serpilmiş gibi duran sayısız, rengarenk mücevher ve değerli taşlar da canlanır. Ve altınların içinde gömülü duran antika zırhlar, kalkanlar, miğferler, mızrak, balta ve kılıçla—

Göz, kılıçlarda durur zira bir tanesi eksiktir..

Göz, andırdığı, ancak bulamadığı kılıcın kendisi gibi incelir..

Sessiz, kati bir ölümün haberciliğini yapan bir tıslamayla, “Sadece buraya gelmediniz.. Benden çaldınız. Benden Priceptine’in Işığını mı çaldınız?!”

Muazzam yaratığın sesi, ‘ışığa’ geldiğinde artık bir tıslama değil, yer sarsan, intikamcı bir kükreyişe dönüşmüştür.

✱ ✱ ✱

Ironfrost meydanında yoğun bir kalabalık toplanmıştır. Kalabalık, gün batımına yakın daha da artmış, Rive’nin çok sevilen oğlunun yasını tutmaktadır.

Elf’lerin, daha çok bir şarkıyı andıran eski lehçelerinde söyledikleri ağıtlar, yakılan mumlar ve dökülen göz yaşları, geleceği temsil eden genç elf ile beraber sanki kasabanın da kaderini mühürlemektedir..

 

Çok uzaklardan, beyaz, uzun saçlı, genç ve güzel bir tundra elfi, görev yerinden aceleyle ayrılmış, korku içerisinde köye doğru koşmaktadır..

Barbar elf kızı tekil bir sesle,

“DREADMAW.. DREADMAW..!”

..diye bağırmaktadır.

 

Gün batmak üzeredir ve Ironfrost’un üzerine muazzam bir gölge düşer..


Krash: Wyrm Horde kabilesinde Reis/Şef’lere verilen isim. Bu isim, ses nüvansı ile Ice Wolf Horde arasında ‘Krush’ olarak geçerken, aynı statü Bear Claw Tribe ve Ice Crag Tribe’da ‘Mushi’ (Mushi’nin eşi ve/veya kızına ise ‘Musha’) olarak anılmaktadır.

Rive: High Elf’lerde ‘Ri’ olarak geçen ifade, barbar Tundra Elf’lerinde ‘Rive’ olarak geçmektedir. Temelde aynı şeyi ifade eder; Kral/Lider/Hükümdar.

 

Hydius Dreadmaw, gün batımına yakın, acımasızca Ironfrost’un üzerine çöker. Devasa cüssesi altında onlarca tundra elf’i anında can verir. Dreadmaw, küçük bir şehir kadar gelişmiş olan kasabayı, bir saat kadar kısa bir sürede yerle bir eder. İşi bittiğinde, kasabanın üzerinde üç sorti yapar. Her dalışında devasa ağzından fışkırttığı buzlu nefesiyle kasabanın bir kısmını dondurarak taşlaştırır.

Muazzam beyaz ejderha dönüp gecenin karanlığında karybolduğunda, iki bin küsür yıllık Ironfrost, buzullardan oluşan bir mezar haline gelmiştir.

Bu katliamdan kurtulan tek kişi, Dreadmaw’ın geldiğini gören ve kasabayı uyarmak için koşan, ejderhanın buzlu nefesinden kendi payına düşenle kalıcı yaralar alan genç elf’dir.

Bu elfin adı Cora Sleet’dir.

dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play tarihçe

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” – I

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” – I

Timeline:

Bu hikaye 37 yıl önce başlamış olsa da, biz o kadar geriye gitmeyeceğiz. Bunu ikiye bölüp, sonraki yarısından itibaren anlatmaya başlayacağız çünkü gerçekte hikayenin, tam olarak ağız sulandırıcı olmasa da, ilginç diyebileceğimiz kısmı buradan itibaren başlıyor.

Hikayemizin kahramanı, Brom Bumblebrim adında efendi, saygılı, sevilen, macera gibi saçma sapan işler peşinde koşmayan, aklı başında, ev konforunu sevecek ve bu konforun günlük hayatının kalıcı bir parçası haline gelmiş olacak kadar da tembel bir hobbit.. ya da oldukları gerçek tanımlama ile; bir halfling..

Yanlış anlaşılmasın.

“Ev konforundan hoşlanacak kadar tembel”, saygın tüm halfling’ler için geçerli bir tanım ve olmayı hedefledikleri şey de bu.

Ve genç Brom, daha on sekiz buçuk yaşına rağmen bu saygınlığa ulaşmış biriydi. Ta ki..

Tabii ki işin içinde bir ‘Ta ki’ var. Ne bekliyordunuz, bir halfling’in ev konforlarıyla ilgili bir hikaye mi yazacağımızı düşünmüştünüz? O hikaye çoktan yazıldı. Üç bölümlük filmi bile yapıldı..!

Ama biz kendi hikayemize geri dönersek, ta ki bu saygın, ev konforu tembeli halfling’in başına hiç beklenmedik bir şey gelinceye kadar..

Hikayemiz de işte tam olarak burada başlıyor. Ya da üç aşağı beş yukarı bunun civarında zira halfling’ler, az evvel bahsettiğimiz hikayedeki kadar kestirilebilir değiller gerçek hayatta.

 

 

Yerin altındaki bir delikte, bir hobbit yaşardı. Bu delik ıslak, çamurlu, pis, solucan ve yapışkan kokulu bir delik değildi. Kuru, kumlu, oturacak veya içinde yiyecek bir şeyi olmayan, içi boş bir delikte değildi: bu bir hobbit deliği idi ve bu da konfor demektir..

Mükemmel denebilecek, yeşile boyanmış, tam ortasında pırıl pırıl parıldayan pirinç bir tokmağı olan, yuvarlak bir kapısı vardı. Kapı, tünel şeklindeki bir hole açılıyordu: dumansız, ahşap panelleri, parke ve halıları ve cilalı iskemlesi ve bir sürü şapka ve palto—”

Brom Bumblebrim, okumaya daha yeni başladığı kitaptan başını kaldırır..

Açık penceresinin hemen yanında oturduğu okuma sandalyesinden dışarı bakar. Açık pencereden içeri yaz sıcağını iteleyen, pöfür pöfür bir rüzgar esmektedir ve bu da Brom için, günün en keyifli anıdır.

Gözleri, yarım çitlerle çevrili bahçesindeki rengarenk çiçeklere, palamut ağaçlarına, oradan da yaşadığı tepenin aşağısındaki vadiye, vadinin ortasından süzülerek akan çaya ve çayın kıyısına kurulmuş şirin kasabaya takılır ve gülümser. Yıllar önce kaybettiği anne ve babası, geçen yıl, bu günlerde kaybettiği amcasından sonra Bumblebrim’lerin son üyesi olarak ailesinden ona miras kalan bu evde yaşamaktadır ve amcasını kaybetmesi üzerinden bir yıl geçmiş olmasına rağmen anca gülümseyebilmektedir.

Onun gülümsemesine sebep olan da bahçesinin ne kadar güzel oluşudur zira rahmetli annesi de, babası da, daha sonra ise amcası da bu bahçeye çok emek vermişlerdir. Amcasından sonra sıra kendisine gelmiş ve o da bu sorumluluğunu göz ardı etmemişti.

Brom, tekrar okuma sandalyesine oturur ama kitabı tekrar açmaz. Kitabı zaten daha önce okumuştur.

On altı defa!

Brom, kitap yerine okuma sandalyesinin hemen yanındaki okuma sehbahasının üstünde duran liri alır ve itina ile mandallarını ayarlar, tellerinden bir kaç deneme tınısı çıkartır sonra sevgili annesi, babası ve amcasından ona kalmış bahçesindeki çiçeklerine, hafif hüzünlü, daha çok melankolik bir şarkı çalmaya başlar.

 

Ozanların canı yanmaz
Hiçbir şey hissetmiyorum, ne zaman öğreneceğim
Acıyı sindirmeyi

Parti olduğunda çağırdıkları benim
Çağırmak için kapıma dayanırlar, tokmağını kırıncaya kadar döverler
Sevgiyi hissediyorum, sevgiyi hissediyorum

Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak

Sızıncaya kadar çalalım, oynayalım

Avizeden sallanacağım, avizeden
Sanki yarın yokmuş gibi çalacağım
Sanki hiç yokmuşçasına bir kuş gibi gece boyunca öteceğim, dökülen göz yaşlarım kururken hissedin
Avizeden sallanacağım, avizeden

Canımı dişime taktım, dayanamıyorum 
Gecelerim dolsun sabaha kadar çünkü bu gece zor tutunuyorum
Elimden tutun…

 

Brom çalmayı keser. Kaşlarını çatar ve kendince dramatik, düşünceli bir poz verir ve “Bu son kısmı olmadı sanki.”, der ve okuma masasının üstündeki, üzerinde bu şarkının sözleri yazılı olan parşömeni ve tüylü kalemini alır, onun hemen yanında duran küçük, mürekkep hokkasına, kalemi bandırır ve yazar;

 

Canımı dişime taktım, dayanamıyorum hayata tutunuyorum
Gecelerim dolsun Gecelerimi doldurun sabaha kadar çünkü bu gece zor tutunuyorum
Elimden tutun Yardım edin…

 

..diye düzeltme yapar ve tatmin olmuş bir şekilde gülümser. ‘Bu şarkı, akşamki partide acı kavun gibi patlayacak’, diye düşünür ve iyice öğreninceye kadar tekrarlar..

..ve olanlar da o akşam ki partide olur ama Brom Bumblebrim’in bunu anlaması biraz daha sürecektir.

Brom, akşamki partiye hazırlanmak için okuma sandalyesinden kalkar. Tam gidecekken gözü defalarca okuduğu kitaba takılır. Bu kadar çok defa okuduğuna göre, kitaptan hoşlandığı bellidir, ancak kitap birçok teknik ve kültürel hatalarla doludur. Brom, kitabı yazan adamın hayal gücüne saygı duysa da, hayatında bir halfling görmediğinden emindir. Temiz ya da pis, Brom bugüne kadar hiçbir halfling’in bir delikte yaşadığını duymamıştır..

Genç Brom renkli ve cafcaflı parti kıyafetlerini giyerken bir başka şarkıyı da mırıldanır;

 

Seni bana getirsin diye bir şarkı yazdım ki
Beni sana götürdün diye bir şarkı yazdım ki
Bunu bu akşam saatinde çiçeklerine söyledim ki
Gülümse de yanına geleyim..

Olduğun yerde canın sıkılmasın ki
Diye, söyledim sana bu şarkıyı ki
Ben hala buradayım ve seni düşünüyorum ki
Üzülme de yanına geleyim..

Benim adımı sen koydun ki
Çağrıldığım da gelebileyim ki
Mutlu olasın diye bu şarkıyı sana yazdım ki
Hadi beni çağır da yanına geleyim—

 

Kapı tokmağı büyük bir gümbürtüyle vurulmaya başlar ve Brom’un şarkısı yarıda kesilir.

“Vurmayın şu kapıya kıracakmış gibi her geldiğiniz de, yaa!”, diye söylenir genç halfling.

“Broooom! BROM BUMBLEBRİM!..”, diye bağırır biri dışardan.

“..kaç tane ‘Brom’ var bu kasabada ve kaçı bu evde yaşıyor?! Ve neden benim kapıma bir defa da bir kaç dwarf gelmiyor?”, diye söylenmeye devam eder.

Kapıdakiler Brom’un adını defalarca, kapı tokmağı eşliğinde bağırırlar. Öyle ki, genç halfling hazırlanmış bir şekilde kapıya geldiğinde neredeyse birilerini öldürmeye hazırdır. Ama kapıyı açtığında elinde liri, yüzünde ise muhteşem bir gülümseme vardır.

Brom, dışarda bekleyenlerle beraber Greener Kasabasının hanına doğru yola koyulur.

 

Az ilerideki çalıların altından bir hışırtı duyulur. Küçük, karanlık, şekilsiz bir şey, sinsice kıstığı gözleriyle uzun bir süre kalabalığın içindeki Brom’u takip eder. Neden sonra pis bir sırıtışla..

‘Tamam. Bu..!’,

..diye tıslar ve peyda olduğu çalıların altında kaybolur.

✱ ✱ ✱

O gece Brom ard arda şarkılarını söyler, çalgısını çalar ve handaki yoğun kalabalığı eğlendirir. Neredeyse sabaha, diğer halfling’lerle ve bir köşede oturan birkaç gnome, dwarf ve elf’i eğlendirir.

Yorgunluktan bir kenara sızmadan önce hatırladığı son şey, avizeden sallandığıdır..

..ve sağ kalçası ile baldırının üst tarafından, tam göremeyeceği yerden, sanki bir şeyin onu soktuğu.. ya da ısırdığıdır.

✱ ✱ ✱

Brom, müthiş bir baş ağrısıyla uyanır ve evindedir. Eve nasıl geldiğini hatırlamaz ama bu onun için son bir yıla yakın zamandır alışkın olduğu bir durumdur.

İçler acısı bir inlemeyle doğrulur ve istemsizce sağ kalçasıyla baldırının üst tarafındaki, tam olarak göremediği bir noktayı kaşır.

Zorlukla ayağa kalkar ve elini yüzünü yıkar, ıslak ellerini saçlarının arasından geçirerek onlara taranmış izlenimi verir ve mutfağa yönelir. ‘Ih’laya ‘pof’laya bakır demliğe su doldurur ve ocağın üstüne koyar. Sonra ocağın içine birkaç odun ve çıra atıp, çakmaktaşı ve uzun bir demir yardımıyla çıraları yakar. Demliğin kaynamasını beklerken, başını mutfak masasına dayamak için oturur ama bu sadece birkaç saniye sürer çünkü oturduğu gibi tekrar kalkar ve masanın etrafında turlamaya başlar. Neden sonra demlikten keskin bir ıslık sesi gelir ve Brom demliği ocağın üstünden kaldırır ve fincan rafından indirdiği rahmetli annesinin en sevdiği fincana sıcak suyu doldurur, içine şeker atar, karıştırır ve hızlı bir yudum alır.

Genç halfling, elindeki sıcak fincanla ekmek kutusuna gider, önceki günden kalma ekmeği alır, kilere yönelir, döke çarpa iri bir dilim kaşar, üç yumurta, sucuk, çekirdekli erik reçeli kavanozu ve iri bir kaşık dolusu tereyağı ile geri gelir, tencere ve tavaları koyduğu dolaptan geniş ağızlı, yıkaması kolay tavalardan birini çıkartır ve ocağın üstüne koyar. Tereyağını içine atar, yumurtaları kırıp onları da tavaya döker. Bıçaklarını koyduğu çekmeceden çıkardığı kısa çeliği olan bir tanesini alır ve sucuktan cömert bir kaç dilim doğrayıp olmak üzere olan yumurtaların üstüne, yumurtaların sarısına değmeyecek şekilde dizer, baharat kabinine gider, nane, zencefil, çörek otu ve tatlı kırmızı biber tozu kavanozlarıyla geri gelir, masanın etrafında bir tur daha döner ve sucuklu omletin üstüne getirdiği baharatların hepsinden birer çimçik atar, masanın etrafında üç tur atar, tavayı ateşin üstünden alır, günlük kullanım tabaklarının olduğu dolaptan indirdiği geniş, düz tabaklardan birine aktarır, masanın etrafında bir tur atar ve kahvaltısı olan sucuklu omlet, ekmek, kaşar ve çekirdekli erik reçelini yemek için oturur..

 

Neden sonra Brom, baş ağrısıyla başlayan gününde bir gariplik olduğuna ayılır.

Yudumladığı fincanında çay yoktur!

Sadece şekerli sıcak su..

Hayret ve ‘bir gören oldu mu acaba?’ ifadesiyle sıcak sulu fincanına bakarken, kalkıp masanın etrafında sekiz tur daha atmıştır.

Mahvolmuş bir kahvaltı ile asabı da, morali de bozulmuş olan genç Brom, günün geri kalanını evde bir oraya, bir buraya giderek, ve oturma odası, salon, misafir odası, ikinci misafir odası, yakın arkadaşlar odası, çalışma odası, dinlenme odası, çay odası ve.. mutfaktaki masanın etrafında defalarca tur atmıştır. Dahası, farkında olmadan ikinci kahvaltısını, öğlen yemeğini, ikindi çayını, akşam yemeğini de kaçırmıştır.

“Nooluyo yaa?!”, diye irkilir Brom birden.

Ama kendisine verecek bir cevap bulamaz.

Bu durum ertesi gün de devam eder.

Üçüncü gün uyandığında kendisini, mutfak masasının etrafında turlarken bulur!

Ve tırsar..

Ertesi gün kesin olarak Greener Kasabası revirine gitmeye karar verir ama bu düşüncede bile onu rahatlatan tek şey ‘gitmektir’.

O akşam, farkında olmadan en sevdiği keplerinden biri, kısa pelerinini, topak haline getirdiği bir battaniye, sırt çantası, rahmetli babasından kalma çok eski bir kılıç, amcasından kalma küçük bir gürz ve annesinden kalma liri ile çoktan evinin kapısından çıkmıştır.

Brom, en yakın arkadaşı olan Gamwise Samgee’nin kapısına bir not bırakır ve gecenin karanlığında kaybolur.

Not çok kısadır;

 

Sevgili Gamwise Samgee,

Beklenmedik ve ne idüğü belirsiz bir iş için, kestiremediğim bir süreliğine gitmem gerekiyor. Evim ve annemin çiçekleri sana emanet.

Özellikle güllerini çok severdi. Onlar günde iki defa su ister; sabah ve akşam.

Sevgilerimle,
Brom Bumblebrim.”