Showing: 1 - 10 of 15 RESULTS

The Malediction of ‘Rellen.. (Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part One)
“All Out!”
dan
sonra yer alır..

 

High Lady Agnlenna Sunsear! Sizi burada görmek gerçekten pek şaşırtıcı. Bir grup ‘insanın’ hayatını kurtarmak için kendinizi tehlikeye atıyor oluşunuz bir yana, burada, bu yanan şehirde hala bulunduğunuzu görmek ayrıca hayret verici. Sizi Bari Na-ammen’de, kendi şehrinizi müdafaa ederken bile düşünemiyorum..”, der on-on iki kişi kalmış küçük muhafız birliğinden biri.

Anglenna sesi tanır ve yüzü buz gibi bir ifadeye bürünür..

..buz gibi ve bıkkın.

“Bir bu eksikti..”, diye sessiz bir hışımla burnundan solur.

Muhafızlar tedirgin bir şekilde bir birlerine, aralarında kendisine ‘bir bu eksikti’ diye hitap edilen adama, ve az evvel —ve muhtemelen sonları olacak iki Orken mangasından birisini vahşi bir kıyımla doğrayan iri adam ve ince, ‘zarif’ kıza, diğerini ise harlayan bir ateş halkasında kül eden, uzun boylu, platin-sarısı saçlı high elf kadına bakarlar.. ve ivedilikle kenara çekilirler.

“Abla?”, diye meraklı bir ifadeyle sorar Lorna.

“Abla.. Size ‘abla’ diye hitap edip samimi saygı ve gerçek sevgi gösterebilecek sadece bir kişi düşünebiliyorum, ‘saygıdeğer’ High Lady Anglenna.. O da Prenses Alor’Nadien ne’dir.”, der sesin sahibi ve muhafızların açtığı aralıktan, hafif dalgalı altın saçlı, derin mavi gözleri, biçimli geometrik hatları ve kalın kaşları ile muhtemelen pek çok kadının kalbini kırmış bir adam öne çıkar.

Anglenna ise öne çıkan bu yakışıklı, yakıcı ve çarpıcı adamı şuracıkta kül etsem da uzun, anlamsız, vakit kaybı ve bıktırıcı bir konuşmayı, hiç başlamadan bitirsem mi acaba, der gibi süzer.

Ancak, “Efendi Largo..”, diye tekrar burnundan solumayı tercih eder.

“Haş Teyze?”, diye bu sefer de Udoorin sorar. “Kimdir bu adam?”

Anglenna’nın kendisine ‘Efendi Largo’ diye hitap ettiği adam, ‘Haş Teyze’ ifadesini duyunca yüzü mutlu bir şekil alır ve ‘fırk’lar.

“‘Haş Teyze’.. Bunun sizi ne denli çileden çıkardığını ancak tahmin edebiliyorum, Anglenna.. Görmek için para bile verirdim ve eminim her kuruşuna da değerdi.”, der Largo sırıtarak.

Udoorin ellerindeki baltaları daha sıkı kavrar ve çok hafif bir şekilde Anglenna ve Lorna’ya doğru meyleder ve onun bu hareketi, Largo denen adamın gözünden kaçmaz.

“Buna gerek olduğunu sanmıyorum, Efendi Udoorin. Yada size ‘Prens’ Udoorin diye mi hitap etmeliyim?”, diye bu sefer de genç adama sırıtır.

Udoorin’in bir kaşı kalkar.

“Prens olduğumun farkında değildim..”, der sessiz bir tehditle.

“Prenses Alor’Nadien ne’nin müstakbel nişanlısının, nihai olarak bir prens olacağı sonucuna varmak çok da zor bir çıkarım değil, genç Udoorin Shieldheart.. Baban nasıl? Sağlığı yerindedir, umarım..”, diye sakin bir üslupla konuşur Largo.

“Kimsin sen?”, diye sessizce gürler Udoorin.

“Bu adam..”, der Anglenna, “..Ajan Largo. Kendisi ARİS’ten.”

“Aaa.. Bu ayrıntıyı sizinle paylaştığımı hiç hatırlamıyorum saygıdeğer hanımefendi.”, der Largo alınmış bir sesle.

Anglenna adama uzun bir an bakar.

“Silah kaçakçısı?.. SİLAH KAÇAKÇISI?! Kendini bana bir silah kaçakçısı olarak tanıttığında buna gerçekten inanacağımı düşünecek kadar aptal olamazsın, Ajan Largo.”, diye gözlerini kısmış bir şekilde adamı süzer.

“Kişi umut edebilir, öyle değil mi?”, diye sırıtır Largo.

“Umut, sadece senin gibi ahmaklar içindir.”, diye tiksintisini hiç saklamadan ifade eder high elf kadın.

“Buna alındım.”, der Largo. “Nevarki, Arashkan’ın bu halini göz önünde bulundurursak, bir ahmak olduğum, sanıyorum isabetli bir tespit. Şimdi.. İsterseniz Orken manga ve timlerinin cirit attığı burada değil, daha makul ve tercihen kapalı bir yerde konuşalım isterseniz..”

“Ya istemezsek?”, diye kaşları çatılı bir şekilde hırlar Udoorin ve Anglenna’nın önüne geçer. “Bizim yapacak işlerimiz var ve gereksiz konuşmalarla harcayacak vaktimiz yok.”

Anglenna’nın iki kaşı da kalkar ve arkasında durduğu genç adamın kendisini sahiplenişi hayretle seyreder.

“Yapacak ‘işiniz’.. her ne ise bunu yardım olmaksızın yapma ihtimaliniz nedir, genç Udoorin. Siz bu adamları kurtardınız. Bundan dolayı müteşekkirim. Vakitli gelişiniz olmasaydı, muhtemelen hepsi şu anda ölmüş olurdu. Bizden size bir zarar gelmez. Ancak şehirden ivedilikle ayrılmanızdan sonra, sayınız azalmış olarak tekrar geri dönmüş olmanız, merak uyandırmıyor değil.”, der Largo. Sonra da, “Hele buradaki saygıdeğer Anglenna hanımefendiyle geri dönmüş olmanız.. bazı soruları da beraberinde getiriyor..”

Anglenna sesini çıkarmaz..

..ve Lorna’ya küçük bir bakış atar.

Largo’nun gözünden bu da kaçmaz ve ‘enteresan’ bulduğu bir cihaza, yada ‘zamazingo’ya bakar gibi, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya bakar.

“İlginiz ve koşullar altındaki misafirperverliğinizden ötürü müteşekkiriz, Efendi Largo. Sizden tek dileğim, işimizin çok uzun sürmemesi, zira vakit hususunda kaçınılmaz bazı kısıtlamamız var.”, der Lorna samimi bir üslupla.

“Leydim. Anlayışınız ve zarafetiniz, hakkınızdaki söylentileri fakir bırakıyor. Eşsiz güzelliğiniz ise kelimelere sığmaz. Lütfen, bu taraftan..”, der Largo ve nazikçe onları ve muhafızlarla birlikte seri adımlarla yanan şehrin doğu yakasına doğru yönlendirir.

Giderlerken toz ve dumandan zorlukla seçilen, Arashkan şehrinin merkezindeki koca sarayı görürler.

Görebildikleri kısmı itibariyle sarayın duvarlarında ciddi hasar ve yarıklar mevcuttur ve kulelerinden bazıları da kapkara duman eşliğinde harlanarak yanmaktadır.

“Birinci Lord, Princeps Kaladin?”, diye sorar Lorna yüzünde samimi merak ve korkuyla.

“Kendisinden haber alamadık ancak öldürüldüğüne dair dedikodular var. Sizinle karşılaşmadan önce bizler saraya sızmaya çalışıyorduk ancak Orken’ler bölgeyi fena halde sarmış durumdalar ve içeriden gelen çatışma sesleri ve patlamalara bakılırsa, mücadele hala devam ediyor. Princeps Kaladin’in kendisi olmasa da, en azından ve hayatta kalan küçük yeğenini kurtarmayı umut ediyorduk.”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Largo.

“Princeps Kaladin’in oğlu ve kızlarına ne oldu?”, diye solgun bir ifadeyle sorar prenses.

“Oğlu, babası Kaladin’den önce, saldırının başladığı gece öldürüldü. Kızları ise zehirlenerek öldürüldüler.. Gar Thalot’un kendisi tarafından. Bu da Arashkan tahtına varis olabilecek sadece iki isim bıraktı bize..”, der Largo ve gizleyemediği bir hiddetle Anglenna’ya bakar. “Biri pek hürmetkar, sevgi dolu bir hanımefendi olan Felisia Fremeir adındaki yeğeni ve Korodin adındaki diğer yeğeni.. Ne yazık ki Leydi Felishia Fremeir, bir kaç yıl önce evinde öldürülmüş olarak bulundu. Dolayısıyla Korodin tek varis ve kendisi daha sekiz yaşında..”

“Çok üzgünüm Efendi Largo. Princeps Kaladin’i şahsen tanımasamda, babam kendisi hakkında her zaman iyi şeyler söylerdi. Oğlu Haradith ile bir sefer karşılaşmışlığım oldu. Saygımı cezbeden, zeki ve umut vadeden bir gençti. Kendisi, kız kardeşleri Ariles ve Ylara ile beni, High Spires’a geçen gelişimde ziyaret etmişlerdi. Genç ve toy bir prensese, bu alicenap davranışlarıyla büyük nezaket göstermişlerdi.”, der Lorna esefle.

Largo sesini çıkarmaz.

Uzun ve sessiz bir yürüyüşten sonra Largo, yanındaki şehir muhafızlarıyla durur.

“High Spires?”, diye hayretle sorar Anglenna.

“Evet. An itibariyle şehirde en güvenli yer burası. High Spires’ın efendisi Philius’un burada bildiğimiz, üç bine yakın askeri var. İki bin dokuz yüz doksan sekiz, kesin konuşmak gerekirse. Kanunen kendisine izin verilen asker sayısı bu. Ancak içeride bunun en az iki katı askeri olduğunu biliyorum. Princeps Kaladin bu konuda sesini çıkarmamayı tercih etmişti, çünkü Ri Grandaleren’e, dolayısıyla da Philius’a güvendi. Dahası, High Spires büyülü korumalarla çevrili.”, diye cevap verir Largo mekanik bir şekilde.

“Efendi Largo..”, der Anglenna, çekimser bir sesle. “Ben..”

“Sizin High Spires’dan, Philius’un kararı üzerine men edildiğinizi biliyoruz, saygıdeğer Anglenna.. Nevarki koşullar değişmiş durumda ve Philius’un, eşi ve halkıyla Arashkan’dan sağ salim çıkarabilmesi için bizimle iş birliği yapması gerekliydi ve kendisi bu konuda onurlu bir şekilde de sözünü tuttu. Buraya kaçak olarak sızdırdığı asker ve okçuların büyük bir kısmı şu anda şehrin kuzeyindeki muhafız birliği kampına yardım için gönderdi. Oradaki sekiz bine yakın muhafızı ve o bölgede hayatta kalmış halkın rıhtıma kaçabilmeleri için bir güvenlik koridoru oluşturmayı umut ediyor.”, diye açıklar Largo, sonra dişlerini gıcırdatarak ekler, “İçiniz rahat etsin, hanımefendi. Hayatta sizin için en önemli şeye herhangi bir zarar gelmemesi için elimizden geleni yapacağız..”

“Hayatta benim için neyin en önemli olduğunu bildiğinizi pek sanmıyorum, Efendi Largo.”, diye serin bir şekilde cevap verir Anglenna.

“Aaaa.. sizi tanıyan herkes, hayatta sizin için en önemli şeyin ne olduğunu bilir, hanımefendi.”, der Largo ve high elf kadına nahoş bir şekilde sırıtır.

“Neymiş, bildiğinizi sandığınız şey?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar Anglenna.

Largo bir omzunu silker.

“Kendiniz, hanımefendi. Kendiniz..”, diye cevap verir.

“Bu da beni gerçekte ne kadar az tanıdığınızı gösteriyor, Efendi Largo..”, diye soğuk bir sesle hışmeder Anglenna.

Largo tekrar omzunu silker.

“Sizi ne kadar tanımış olmamın artık bir önemi yok, hanımefendi, ve açıkçası umrumda da değil. Arashkan varken bu önemliydi ve eğlenceliydi.. Ama Arashkan artık yok ve oyun da bitti.!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Udoorin hiçbir tereddüt göstermez.

Dev balatasını kaptığı gibi fırlatır ve balta ölümcül bir ark çizer..

..ve elf muhafızın göğsünü, omurgasına  kadar açar..

Anglenna ise ondan sadece iki saniye kadar gecikir ve bir şeye uyanmış gibi aksi istikamete döner..

..ve silik yeşil gözlerinde vahşi bir kıvılcım çakar.

Kendi tarafından saldıran diğer elf hedefine iki adım kala birden çıra gibi alev alır, elindeki uzun, eğimli kılıcı düşürür ve kulak çınlatan bir çığlıkla yere yıkılır. Elf, bir dakika boyunca ağzından, gözlerinden, burnundan ve kulaklarından ateş kusar ve söndüğünde yerde sadece sıcaktan kuruyup çatırdamış kara kemikler ve bir yığın halinde kül kalmıştır!

Largo eşliğinde Prenses Lorna, Udoorin ve Anglenna, High Spires’ın girişine vardıklarında onları üç bine yakın tam teşkilatlı high elf asker karşılamış ve anında prenseslerini tanımışlardı.

Üç bine yakın elf asker, bir anda dizlerinin üstüne çökmüş ve sessiz bir saygı ile selama geçmişlerdi.

İlk ayağa kalkan, neredeyse bir ay önce karşılaştıkları manga komutanı Hariadin’den başkası değildi.

Hariadin, Prensesini saygıyla selamlamış ve kısa, keskin bir emirle askerleri, High Spires’a açılan bir ‘koridor’ oluşturmuşlardı.

Prenses, Udoorin, Anglenna, Largo ve şehir muhafızları High Spires’a girerken saldırı gerçekleşmişti..

Birliğinin içinden üç elf bir anda Prenses Lorna’ya saldırmıştı!

Sonuncusunu ise Largo, geçmiş yaşından beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek elfin kılıcını, kolunu boydan boya yarması pahasına saptırır ve muhatabının adem elmasına yumruğunu indirir..

Elf yerinde bir and tökezler, sonra nefesi kesilmiş bir şekilde yere devrilir.

HAYIR!“, diye kati bir sesle emreder Largo ve suikastçıya inmekte olan kılıçlar bir anda dururlar.

“Canlı.. Onu canlı istiyorum!”, der ajan, sıkılmış dişleri arasından.

“Manga komutanı Hariadin! Elflerinizin neden kutsal prensinizi hedef aldığını bana açıklamak ister misiniz?”, diye kapkara bir suratla hırlar Udoorin.

Kaşla göz arasında gerçekleşen saldırı ve karşıt saldırı karşısında bir an dona kalan Hariadin, olayın gerçek tekabülüne uyanıverir.

“Hanımım..”, diye zorlukla hiddetine hakim olur bir sesle konuşur. “Olanlardan dolayı sizden şahsen özür dilerim. Bu.. bu kabul edilemez bir durum.. Bu askerleri yıllardır tanıyorum. Üçü de fevkalade çalışkan, aklı başında, bu güne kadar hiçbir taşkınlıkları olmayan, emir komuta zincirine sadık adamlardı!”

“—Ve annemin de köstebekleriydiler..”, diye sessiz bir nefretle ekler Anglenna. “Prenses Alor’Nadien ne.. Sizin ivedilikle ana binaya girmeniz gerekiyor. Annemin verdiği son emri hatırlıyorsunuz, değil mi?”

Bütün olup bitenleri hayret ve sonrasını da kahrolmuş bir ifadeyle seyreden Lorna sesini çıkarmadan, bir elini Udoorin’in koluna yaslar ve High Spires’a girerler.

Onları şehir muhafızları, acı ve kan kaybından zorlukla ayakta duran Largo’nun diğer koluna girip destek olan Anglenna takip eder.

“Bu benim için biraz utanç verici bir durum.”, diye inler Efendi Largo.

“Neden? Eminim sarhoş halini taşıyan ilk kadın ben değilim.”, diye soğuk bir ifadeyle tıslar Anglenna.

“Sorun da orda. Ben hayatta asla sarhoş olmadım.”, der Largo sıkılmış dişleri arasından.

“Sorun nedir o zaman?”, diye sorar Anglenna, ama bir yandan da soluk gözleriyle etrafı süzer.

“Utanç verici olan, sizin beni taşıyor olmanız..”, der adam mutsuz bir ifadeyle.

“Kes sesini Largo. Bilmelisin ki senden hiç hoşlanmıyorum. Ve her Arashkan’a geldiğimde peşime köpeklerini takmandan da hiç hoşlanmamıştım.”, diye hışmeder elf kadın.

“O ‘köpekler’ sadece sadakatlerinin gereğini yapıyorlardı. Tıpkı senin gibi. Aradaki farkı açıklamama gerek var mı?”, der Largo sessizce ama sesinde pek az kin vardır artık.

Anglenna susar.

Belli ki bilinçli bir şekilde yaptığı seçim, dolayısıyla da seçtiği ‘taraf’, o kadar kolay kabul görmeyecektir.

Açıkçası high elf asilzade bunu beklemiyor değildi, zira Anglenna Sunsear pratik, zeki ve hayata dair pek az hayalperest düşleri olan bir kızdır. Babası Selvius Brightleaf’in ani ve beklenmedik ölümü, ona bütün ‘mutlu’, ‘güzel’ ve ‘umut’ içeren düşünceleride yok etmişti ve annesi Angrellen’de bunun böyle kalması için elinden geleni ardına koymamıştı.

Yinede.. etrafındakilerin kendisine gösterdikleri kuşku, itibarsızlık ve neredeyse açık nefret, kızın canını yakıyordu.

Ve işin en ironik yanı ise, halen annesinin kuklası olduğu zamanlar da dahil, her zaman kendisine güvenen.. hayır, güvenmeyi seçen.. ve seven tek kişi, annesinin bütün husumetinin odağı olan kişinin kendisiydi;

 

Prenses Alor’Nadien ne..

 

..ve onun yanından ayrılmayan, daha bir ay öncesine kadar ‘aptal’ ve ‘hödük’ olarak gördüğü genç Udoorin.. Dorin.. Rin.. denen çocuktu!

‘Tencere-Kapak!’, diye mırıldanır Anglenna. ‘İkisi de ya kaçık, ya aptal, ya saf yada enayi..’

Sonra platin sarısı kaşları çatılır.

Hayır..

Kaçık? Belki.. Biraz.. Muhtemelen..

Özellikle de ikisinin mütemadiyen, ‘kol kola’ ve ürkütücü bir cesaretle en önden düşmanlarının arasına dalmaları göz önünde bulundurulduğunda..

Ama aptal, saf yada enayi değil.

Dürüst ve.. samimi..

..ve Anglenna birden High Woods’un neden bir yarı elfi ‘kalbi’ olarak seçtiğine ‘gerçekten’ anlayıverir..

..ve zincirleme kaza gibi Anglenna bir şeye daha ayılır..

High Woods’un, Prenses Alor’Nadien ne’yi ‘kalbi’ olarak seçmesiyle prensesin de Udoorin denen çocuğu ‘kalbi’ olarak seçmesinin altında yatan sebepler gerçekte aynıdır!

“İnanılır gibi değil!”, diye ünler Anglenna acı bir hayretle. “Bunca zamandır hep gözümün önündeydi ve ben göremedim bile..”

“Efendim?”, diye sorar Largo.

“Hiç hayatınızda, gözünüzün önünde olup da fark edemediğiniz muhteşem bir şey oldu mu, Efendi Largo?”, diye sorar Anglenna.

“Evet..”, der Largo kayıp bir ifadeyle.

“Ülkem Arashkan!”

 

 


 

 

 
 

Changes..

Timeline:

178 yıl öncesinden itibaren..

 

Değişim.

 

Kolay gelmez.

Genelde bize sormaz.

Geldiğinde de istenmez.

 

Değişim.

 

Gelmiş ise, alışkanlıklarımızın hayatımızın kendisi olarak belirlediğimizi ve artık yerimizde saydığımızı bize anlatır.

Geçmişe fazla bağlanmışsak bizi kırar.

Geçmişimiz yok ise bizi yanıltır.

 

Değişim.

 

Geldiğinde itiraz ediyor, onu suçluyor, mukavemet gösteriyor, korkuyor ve ona karşı mücadele ediyorsak, bilinmeli ki gerçek sorumluyu aynada görebilirsin çünkü durduğumuz yer, hayatta olduğumuz halde çoktan gömüldüğümüz yerdir.

 

Bu hikaye kronolojik olarak,
A Bard’s Tale XIII, “Searing Perspective” ‘den
sonra başlar,
ve “Annen için üzgünüm..” ‘den
önce biter.

 

 

Yine mi gidiyorsun, Lenna?”, diye sorar, uzun boylu, yakışıklı high elf.

“Bunun seni ilgilendirdiğini hiç sanmıyorum, Armathelius Riverblade. Dahası, adımla samimi olabileceğin kadar arkadaş değiliz. Aslına bakılırsa, arkadaş bile değiliz.”,  der, önünde duran elf kadar uzun boylu kız soğuk bir şekilde.

 

Armathelius, kendisinin ‘Lenna’ diye hitap ettiği, bir çoklarının ise ‘Buz Kraliçesi’ olarak lakaplandırdığı, fevkalade olduğu kadar, ‘erişilmez’ güzellikteki elf kıza uzun bir süre sessizce bakar. İçinde buruk bir kırıklık hissetse de bunu yüzüne yansıtmaz. Gerçekte yansıtıp yansıtmamasının da pek bir önemi yoktur zira kız onu umursamadığı gibi, ona bakma zahmetinde, yada nezaketinde, bile bulunmaz..

 

“Ri Grandaleren, kızının peşinden seni gönderdiğini duydum.”, der neşeli olmaya çalışan bir üslupla.

“Ri’mizin şahsıma verdiği herhangi bir özel emir varsa, bu tam olarak odur; ÖZEL! Ve ne seni, ne de bir başkasını ilgilendirir.”, der ‘Lenna’ adındaki kız, ve bunu söylerken de ne soğuk sesinden, ne de tavrından herhangi bir taviz vermez.

 

Genç Armathelius yine susar ve silik yeşil gözleriyle önünden umarsız bir eda ile süzülen muhteşem kızı seyreder.

 

“Prenses Alor’Nadien ne’yi sağ salim getir.”, der sessizce arkasından.

‘Lenna’ bir an durur.

“Prenses hazretlerine bir zarar vereceğimi düşünüyor olman çok ilginç, Armathelius. Ona ilgi duyduğunu bilmiyordum.”, der genç elfe buz gibi bir gülümseyişle.

“Prensesin sağlığı ve mutluluğu dışında, şahsına özel bir ilgim yok, Lenna.”, der elf sakin bir sesle.

Kız, adamın kendisine tekrar ‘Lenna’ diye hitap etmesinden dolayı kızar ve platin sarısı kaşlarını çatar.

“Beni ilgilendiren..”, der Armathelius, “..ona bir şey olması halinde, Prensesimizin saraydan ve Bari Na-ammen’den ayrılmasına kendisi sebep olmuş olmasına rağmen, Ri’mizin tez canlı davranması ve bundan seni sorumlu tutması.”

“Pek düşüncelisin, Lordum!”, diye hicveder ‘Lenna’.

Kaşlarını çatma sırası saki Armathelius’a geçmiştir.

“Annen sonsuza kadar yaşamayacak, Lenna. Daha ne kadar onun gölgesinde ve kuklası olarak kalacaksın? Kendi hayatını kendin idare etme zamanın gelmedi mi?”, diye sert bir şekilde cevap verir.

‘Lenna’ daha önce andırmıyor idiyse de, yüzünde beliren ifadeyle artık kesin olarak ‘Buz Kraliçesi’nin kendisi gibidir.

“Sanıyorum ki haddinizi aştınız, Lordum Armathelius. Dikkat edin. High Lady Angrellen hakkında konuşurken gösterdiğiniz saygısızlık, size çok pahalıya mal olabilir.”, diye burnundan soluyarak tıslar.

“Özür dilerim, High Lady Anglenna. Niyetim sizi üzmek değildi.”, der Armathelius aynı sert üslupla. “Bununla beraber, gitmeden önce bir şeyi size söylemeyi kendime görev bilirim.”

“Lütfen. Size ve ‘görevinize’ engel olmayayım, Lordum.”, diye nezaketsiz bir şekilde hırlar elf kızı.

“Annen evrenin merkezi değil.. Dahası, Bari Na-ammen’in kendisine borcu varmış gibi davranması ve bu güzel şehri yıkıcı tavırları ile bezdirmesi, korkarım gittiğinde seni de kendisi gibi yalnız bırakacak. Ve bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemez, Lenna.”, der genç elf, ama bunu söylerken sesi az önceki gibi sert değildir artık.

“Sanıyorum, bu ‘bir şey’den daha fazla oldu, Lordum.”, diye buzul kırılmasını andıran bir şekilde karşılık verir High Lady Anglenna.

“Hayır, Lenna. Söylediğim şeylerin hepsi ‘bir’ şeydi.. Ve gerçekte de ‘aynı’ şeydi..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Lenna ayak seslerini çok geç fark eder ve bir anda, önünde duran devasa yaratık, içinde bulunduğu kanlı arena, ve bir türlü yaratığı devirmekten aciz kalan ‘ahmaklar’ gözleri önünden kayar..

Buna rağmen, her nasılsa ‘prenses’ Lorna’nın, fal taşı gibi açılmış gözlerle kendisine baktığını görüverir..

..nevarki Lorna’nın korkuyla kendisine bakışlarını geç fark ettiği gibi, arkasından gelen ayak seslerini de çok geç fark etmiştir.

Prensesin kendisine neden öyle baktığını da, ardından yaklaşan ayak seslerinin neye tekabül ettiğini de ancak büyük, içi doldurulamaz bir nefret ve tiksinti içeren tıslamayı duyduğunda anlar;

 

“FELISIA FREMERI’İ HATIRLA!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bana adını ver, iblis tohumu. Bir iyilik istiyorsan karşılığını da vermen gerektiğini çok iyi biliyor olman gerekir.”, diye büyük bir hırsla tıslar High Lady Anglenna.

Uzun, buzullar kadar soğuk ve erişilmez bir güzelliğe sahip elf kızın önünde duran, ve yüzünde kayıp bir ifadeyle kendisini süzen ‘iblis tohumu’, sessizce ona cevap verir.

“Evet. Ben bir iblis tohumuyum. Kötülük doğamda var. Ben bununla doğdum ve öldüğümde de bu, kötülüğün elinden olacak. Peki senin bahanen ne?”, diye hüzünle cevap verir ‘iblis tohumu’.

“ADIN!”, diye hışımla fısıldar Anglenna.

“Sana adımı vereceğim. Ama bu bir iyilik karşılığında bir başka iyilik için olmayacak. Bu, bir kötülüğe engel olmak için yapılmış bir iyilik olacak..”

ADINI VER!“, diye aynı tavizsiz sesle emreder High Lady.

Merisoul Xyrotwu, kendisine tepeden bakan elf kadına hüzünle, ve büyük bir kayıpla bakar.

 

“Ad Ara..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Hayattayken kibrimizle görmediğimiz, ihtişamımızda fark etmediğimiz, ve belki de en kötüsü; umursamadığımız şeyler, ölürken dikkatimizi çekiyor olması ne kadar ilginç.”

High Lady Anglenna’nın zihninden geçen son şey buydu.

Yanında durduğu derin, krater gibi çukurun içine düşmekte olan, High Spires’ın efendisi Philius’un, Prensesi korumaları için gönderdiği elflerden bir tanesinin, kan içerisindeki cesedi..

Devasa yaratığın yer sarsan kükreyişi ve etrafa kudurmuş bir şekilde bakan gözlerinden birisine, muhteşem bir zarafetle süzülerek saplanan, o izci çapulcusu kızın attığı ok..

..ve Anglenna’nın, öyle bir atışı Bari Na-ammen elflerinin bile gerçekleştiremeyeceği gerçeğini kendisine itiraf edişi..

Kendisine Aager diyen, karalar içindeki melun herifin, devasa yaratığın sırtında, düşmeden koşmasını..

O küçük, ne idüğü belirsiz aklı eksik kızın, “Gel, Snare! Bana gel! Gel güzelim.. Sen doğanın köküsün.. Sen varsın!”, diye kendisi gibi küçük ve cılız bir sesle arenanın ortasına çağırdığı muazzam ‘ağacın’ yerden yükselişini ve kalın, sarmaşıklı kollarıyla dev sürüngeni yakalayıp olduğu yere çakmasını..

Udoorin denen yeni yetmenin manyammış kahkahalarını..

Muhtemelen o terbiyesiz bücürün attığı, ve kızıl bir sabun köpüğü gibi genişleyen ateş topunu.

Parçalanmış cesetlerin başında uçuşan sineklerin vızıltılarını..

..Ve uzakta, cesetlerden bir tanesinin hareket edip altından çıkan uzun, esmer saçlı kızı..

High Lady Anglenna bu ayrıntıları etken olarak değil, tamamen bir seyirci olarak izlemişti.

Kendisini şaşırtan, gördüğü ayrıntılar değil, bunları fark etmiş olmasıydı.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

High Lady Anglenna, paylaştığı masada oturan diğerlerini, etrafındaki mutlu şöleni, çalgıcıları, koşuşturan çocukları, önündeki nefis yemekleri ve az ileride oturan kasaba şerifini umursamadan gözlerini diktiği kaçak kıza büyük bir hışımla tıslar..

“Bu senin için ‘Lenna abla’, değil, High Lady Anglenna!”

Lenna ‘ablasının’ karşısında, örülmüş up uzun sim siyah saçlı, içsel bir zarafetle oturan kız başını yere eğmiş, utanç içerisinde ve anca duyulur bir sesle cevap vermişti..

“Bu da beni sizin için, Prenses Alor’Nadien ne yapmıyor mu, abla?”

 

Anglenna kıp kırmızı olmuş bir şekilde öylece kalakalmıştı oturduğu masada.

 

Geriye dönüp baktığında, prensesin bir fısıltı kadar sessizce söylediği sözlerde hiçbir tereddüt, pısırıklık, eziklik, geri adım atma yada zayıflık duymamıştı. Buna rağmen söylediklerini ‘onun hayrına’ sessizce söylemişti.

Halbuki kendisi olayı, olabildiğince kamuya mal etmişti!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Serin bir rüzgar, High Lady Anglenna’nın sırtını okşar ve uzun, selvi boylu kadın, arkasından gelen bir yük ile bir adım ileri tökezler.. Ve arkasından, neredeyse doğduğu günden itibaren bildiği bir kokuyu sezinler.

Bu koku kendisinde her zaman ve her nedense, ve ancak hayatın kendisine tekabül eden bir sıcaklığı, şefkati, aidiyet duygusunu, ve içsel bir koruma dürtüsü uyandıran, Prenses Alor’Nadien ne’nin kokusudur..

Ve nedense Prenses ona, Anglenna’ya, arkadan sarılmıştır..

..kanlı cesetlerle dolu arenanın ortasında!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Lady Merisoul! Damda olduğunuzu ve beni duyduğunuzu biliyorum.”, diye seslenir Anglenna karanlığın içinden, ancak kendisine herhangi bir ses yada cevap gelmez. Zorlukla ayakta duran ‘Buz Kraliçesi’, sanki bir gecede erimiş ve yüzündeki solgun ifadeye bakılırsa da, gözü kararıp olduğu yerde yığılıp kalmasına ramak kalmıştır.

“..Lütfen.”, diye fısıldar High Lady.

“‘Lütfen’, her zaman işe yarar.”, diye mutlu bir cevap gelir damdan. “Ve bir ‘Lady’ seviyesine güncellendiğime göre benden bir şey istiyor olmalısın.”

“Evet. Korkarım yardımınıza ihtiyacım var.”, diye zorlukla cevap verir Anglenna ve başıyla kıpırdamadan sarkan koluna işaret eder.

“Nooldu sana böyle? Kumrular yarım saat önce döndüler. O şapşal çocuğun yüzündeki ifadeye bakılırsa sanıyorum mutlu bir akşam geçirmiş olmalılar. Prensesine sarılmasına bakılırsa, oldukça mutlu bir akşam!”

“Bir.. bir hanımefendi böyle şeyleri konuşmaz..”, der Anglenna, gergin ifadesiyle.

“Neyse ki ben ne bir ‘leydiyim’, ne de bir ‘hanımefendi’.. Ne olduğunu bana anlatacak mısın?”, diye High Lady’nin omzuna dokunur..

..ve dokunmasıyla, Anglenna’nın sıkılmış dişleri arasından boğuk bir inleme kaçar.

“Omzun ezilmiş ve kırılmış..”, der ve High Lady’nin solmuş yüzüne sırıtır. “Biliyor musun, hep senin bu pahalı elbiselerini parçalamak istemişimdir!”, diye ekler ve ani bir hareketle elf kızın elbisesini, omuz dikişlerinden söker!

“..Kolundaki morluklara bakılırsa, onun da en az üç yerinde çatlak var. Diğer elinle göğsünü tutuşuna bakılırsa, kırık kaburgalar, duruşuna bakılırsa, sırtında bana göstermediğin en az bir darbe, ve sanırım kalçanda da bi sorun var.. Ne yaptın sen? Kendini bir yaban domuzu sürüsünün önüne mi attın? Bu kendini öldürtmek için kötü bir tercih, zira başaramazsan.. Eh.. Bu hale gelirsin işte!”

“Eline düştüm ve beni iyileştirmene ihtiyacım var!”, diye inler High Lady sıkılmış gözleri arasından acı yaşlar dökülürken.

“Neden Lady Magella’ya gitmiyorsun? Yada küçük Inshala’ya? Lady seni beleşe tamir eder. Aslına bakılırsa Inshala’da.. Ama ona gidersen bundan sonra o kıza, olduğu insan gibi davranman gerekir ki, bu da o kadar büyük bir kayıp sayılmaz senin için..”, der Merisoul.

“İkisine de.. gidemem..”, diye cevap verir Anglenna, acı içerisinde.

 

Merisoul’un bal renkli kaşlarından biri kalkar.

 

“Neden?”, diye sorar açık bir merakla.

“Birincisi, küçük Inshala burada değil, Heaven Parkında.. Efendi Aager’le birlikte kırılmış bir şeyleri onarmaya çalışıyorlar! Lady’ye de gidemem çünkü.. çünkü ona gidersem Prenses bu halimi görür!”, diye zorlukla konuşur Anglenna.

“Görsün.. Seni ilk defa yaralanmış görmüyor ki. Ne oldu? Onları takip ettiğinden haberdar olmasını mı istemiyorsun yoksa? Sana bunun iyi bir fikir olmadığını ima etmeye çalışmıştım sanırım. Hemde daha bu gece!”

“Hayır, genç Merisoul. Onun üzülmesini istemiyorum..”, diye sessizce inler high elf asilzade..

 

Merisoul ‘fırk’lar!

 

“Bu senden duyabileceğim en muhteşem yala— doğru olsa gerek!”, diye ünler succubi melezi. “Sen gerçekten samimisin..”

“Bunun için sana ne borçlanacağım, küçük iblis?”, diye diş gıcırdatır Anglenna, artık kapadığı gözleriyle ekşittiği suratı, acısının sınıra ulaştığını göstermektedir.

 

“Aaa.. Acı.. Bunun ne olduğunu daha bildiğini sanmıyorum. Ama bu gece küçük sürprizler ve mutluluklarla dolu gibi görünüyor!”, der bir başka ses ve Anglenna sesin içinde hissettiği kini algılar ve gözlerini açar.

Merisoul’un arkasında o çocuk durmaktadır.. Dar—bişey! Ahmak Philius’un piçi!..

..ve adamın suratındaki katışıksız nefreti, ve elindeki uzun hançeri fark eder.

 

“Sevgili Soul, müsaadenle bu zevki bana bırakırsan pek mutlu olacağım..”, diye kindar bir fısıltıyla tıslar Darly Dor.

“DARLY!”, diye kamçı gibi emir verir Merisoul ve Darly olduğu yerde çakılır. “Sana maşa olmakla ilgili söylediklerimi bu kadar mı çabuk unuttun?”

“Çok kısa bir anlığına daha maşa kalabilirim..”, diye dişlerini gıcırdatır Darly vahşi bir ifadeyle.

“Senin.. Philius’un piçi olman dışında.. kim olduğunu.. bilmiyorum.. Benimle ne alıp veremediğini de.. bilmiyorum..”, diye zorlukla konuşur High Lady.

“Hayatın o kadar çok arkadaşlarla mı dolu ki can sıkıntısından kendine düşman arıyorsun, dişi elf!”, diye nahoş bir üslupla konuşur Merisoul. “Dahası, aşağılamaya çalıştığın o çocuk, Efendi Philius’un eşinden olma öz evladı ve adı da resmi kayıtlarda mevcut. Bunun da anlamı, teknik olarak bu çocuğun asilzadelik mertebesi seninkiyle aynı! Yanlış biliyor olabilirim ama kendisine yaptığın bu hakaret, ya onun kabul edeceği bir haraç ödemeni, ya da teke tek bir düello da onunla karşılaşmanı gerektirir! Şimdi, ikiniz de daha fazla ‘bana’ borçlanmak istemiyorsanız bu saçmalığa hemen bir son vereceksiniz. Şansını zorlamak isteyen varsa, lütfen, sizlere engel olmayayım. Ama şunu da söyleyeyim, ben haraç kabul etmem, düellolarla da uğraşmam. Benim fiyatım ‘ruhlarınız’dır!”

 

High Lady’de, Darly Dor’da susarlar.

 

“Darly, bıçağını koy yerine ve kendinden geçmek üzere olan High Lady’yi kucakla ve onu dama çıkarmama yardım et.”, diye emreder Merisoul.

 

“Asla! Bu şirret yılana—”, diye nefret dolu bir ifadeyle başlar Darly..

“—Anneni daha ne kadar utandıracaksın Darlius?”, diye tıslar Merisoul!

 

Darly sessizce Anglenna’ya yaklaşır, kırık omzunu kendisine sabitleyecek şekilde tutar, seri bir hareketle uzun boylu high elf kızı kucaklayıp kaldırır.

Anglenna’dan bir inleme duyulur.

“Kes sesini şirret yılan!”, diye neredeyse tükürür Darly.

“Seni.. gerçekten tanımıyorum.. benim ne yaptığımı düşünüyorsan da.. yapmadım.. benim bir yaptırım.. gücüm yok.”, diye acı dolu bir inleme daha duyulur High Lady’den sonra elf kız kendinden geçer.

“İşte bu yüzden sana ‘piyonlarla uğraşan maşa’ olma demiştim, ama sen biraz kalın kafalı çıktın. Babanın.. Philius’un evinde senin bir yaptırım gücün var mı? Kaçmamış olsaydın bile..”

 

Darly, istemsizce uzun boylu elf kadını biraz daha rahat edeceği şekilde kavrar.

 

“Hayır. Olmazdı. O gücü ancak Ri bana verebilirdi. Tıpkı babama verdiği gibi.”

“Anglenna da sadece bir maşa! Annesinin küçük, süslü, söz dinleyen, şirin maşası.. Bunu gerçekten anladığında, bir sonraki adım için gel bana, ama daha önce değil.. Şimdi, uzat kızı şuraya. Bu damda bi dükkan açmadığımız kaldı!”

 

. . .

 

“İyi misin?”, diye sorar Merisoul yorgun bir şekilde.

“Kolum acımıyor, rahat nefes alabiliyorum, kalçamda da sadece küçük bir sızı var o kadar.”, diye derin bir nefes alır High Lady Anglenna uzandığı yerden.

“Sırtından bunu çıkardım..”, der succubi melezi ve High Lady’ye yaklaşık üç karış uzunluğunda, baş parmak kalınlığında iki ucu da sivri bir ‘çivi’ gösterir. “Sanıyorum bunlardan bir tane daha önce görmüştüm.. Two-Day Woods’dan geçerken bize yapılan baskında!”

“Çocuk nerede?”, diye sorar Anglenna.

“Ehemmiyet sıralamanda ciddi sorunların var senin, kızım!”, der Merisoul hafif sırıtarak.

“Onun benim hakkımda bu denli yanlış şeyler düşünmesini istemen.”, der Anglenna donuk bir şekilde.

“Çevrendekilerin senin hakkında ‘yanlış’ düşüncelerin olabileceğine inanmakta zorluk çekiyorum..”, diye hicveder Merisoul. “..acaba neden?”

“Sana ne borçlandım?”, diye sorar High Lady usanmış bir sesle..

“Biliyor musun, ben bu iyilik denen şeysinin ne olduğunu ancak hayal meyal anlıyorum, ama senin HİÇBİR fikrin yok!”, der succubi melezi acı bir şekilde.

 

High Lady Anglenna uzandığı yerden tepesinde duran uhrevi güzellikteki kızı, koyu yeşil gözleriyle uzun bir an süzer. Neden sonra ona anlaşılması zor bir sesle konuşur.

“Sen sadece yedi yıl bir çukurda kaldın.. Bir asır ve yetmiş sekiz yıl.. Ve ben hala çukurdayım, genç Merisoul!”

 

Merisoul Xyrotwu sessizce High Lady’ye bakar. Ancak gördüğü, önünde uzanmış uzun boylu, platin sarısı saçlı yorgun elf kadın değildir. Succubi melezi, kızın içine bakar, ve onun kalbini görür. Gördüğü şey karşısında ise hayrete düşer zira burnu kalkık asilzadenin kırık vücudundan daha kötü durumda olan bir kalbi vardır.

 

“Anlat bana..”, der Merisoul sessizce. Ama sanki o sessizliğin içinde bükülmez, çelik gibi bir emir vardır. “..bana çukurunu anlat —ki ben de çıkmana yardım edeyim!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

ÇINNNK!

High Lady Anglenna hayatının belki de sonuna kadar bu sesi unutmayacaktır; altın zincirler arasından sıyrılarak et ve kemiğe saplanan uzun, keskin çeliğin ıslak sesi.. Kendisi hiçbir zaman pek de mücevher yada takı kullanan biri olmamıştı. Hele potansiyel olarak bir yerlere takılma ihtimali olan uzun, ince, işlemeli altın zincirler. Bu tür zincirleri bildiği sadece bir kişi kullanıyordu..

Prenses Alor’Nadien ne.

Anglenna birden içine düşen ateş ve korkuyla arkasını döndüğünde Prensesi kendisine sarılmış, gözleri acıyla kısılmış ve bir şeyler fısıldar bulmuştu.

 

“Üzgünüm abla.. Elimden ancak bu kadarı geldi.. Seni kurtaramadım.. Beni affet..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Alor’Nadien ne, tahtı sana bırakacak.”

High Lady Anglenna sessiz bir hayretle yarı uzanmış, yarı doğrulmuş olduğu damda, önünde duran uhrevi güzellikteki, kuzgun kanatlı meleze bakar.

“Bu.. kabul edilemez bir şey. Alor’Nadien ne o kadar sorumsuz olamaz!”, diye fısıldar Anglenna.

“Bu sorumsuzluk değil, babasıyla arasındaki sürtüşmenin sonucu olarak kendisine bırakılan seçenekler arasında en kansız olabileceğini düşündüğü şey olduğundan..”, diye konuşur Merisoul sessizce. “Ahmak babası yüzünden artık taht yolu ona kapandı. Bunu sen de pek âla biliyorsun. Şayet Lorna tahtı babasından almak istiyorsa, bunu onun elinden zorla ve ‘ezerek’ almalı ve ikimizde sevgili prensesin bunu yapmayacağını biliyoruz çünkü ezip geçmek onun ruhuna, karakterine ve kimliğine aykırı. Bu da tahtı, prenses dışında alabilecek geride sadece üç kişi bırakıyor.. İlki annen —ki buna Grandaleren hiçbir şart altında izin vermeyecektir ve annenin yaşı da taht için çok geç artık. Diğer seçenek ise sensin.”

Anglenna, önünde duran ve bu güne kadar en nazik bir ifadeyle ‘muallak’ olarak tanımlayabileceği kıza öylece bakakalır.

“Üç kişi dedin. Diğeri kim?”

“Diğerini ifşa etmek bana düşmez zira bu benim sırrım değil. Ve onun tahta geçmesi halinde bütün elf ırkının toplu sinir krizi geçireceğinden de eminim.”, diye kıkırdar Merisoul mutlu bir şekilde.

Anglenna başını kaldırır ve gecenin karanlığına ve yıldızlara uzun bir süre bakar. Sonra başını eğer ve sessizce konuşur.

“Ben.. ben tahtı istemiyorum. İsteyenlerin kendilerine ve etraflarındakilere ne kadar zarar verdiklerini açık bir şekilde görecek kadar uzun yaşadım.”

“Annen.. High Lady Angrellen.. bu cevabından pek de hoşlanmayacaktır.”

“Annemin bu güne kadar herhangi bir şeyden hoşlandığını görmüşlüğüm olmadı. Bir şeyden daha hoşlanmaması pek de büyük bir fark yaratmayacaktır. Eminim zamanla buna alışacaktır.”, diye hafife almaya çalışır uzun boylu elf kadın, ama içinin titremesine de engel olamaz.

“Cesurca.. ve ahmakça söylenmiş bir şey.”, der Mersioul düşünceli bir sesle.

 

Anglenna yorgun bir şekilde omuzlarını silker.

 

“Bugüne kadar Alor’Nadien ne’yi herkes yalnız bıraktı; annesi, babası, annem, ben ve halkı.. Ne kadar acı değil mi? Onu yalnız bırakmayanlar ise yabancılar oldu; elflere tahammül bile edemeyen bir yarı elf izci, bastı bacak bir cüce, Drashan’lı bir kesici, bir iblis tohumu, bir dwarf ve ne idüğü belirsiz, küçük, sıskası çıkmış bir kız.. Dahası, onu asla terk etmeyecek, yeni yetme, aptal bir insanoğlu!”, diye acı bir şekilde söylenir ve bunu söylerken ilk defa elf kadının ‘insanî’ duyguları olabileceğine dair bir belirti görünür; Anglenna Sunsear’ın gözleri dolar..

 

“Halbuki High Woods kalbi olarak onu seçmişti. Öyle görünüyor ki halkım bunun anlamını unutmuş durumda.”, diye devam eder elf kadın.

 

“Tarihimiz.. İlk Rise’miz.. Elorellen Feymist.. Adalar Krallığı ilk kurulduğunda üç kusal high elf kardeşten biri.. High Woods’a geldiğinde orman onu kalbi olarak seçmişti. Elorellen Feymist’de bu sebepten dolayı oraya yerleşti ve Bari Na-ammen’de bu yüzden orada kuruldu.

 

Ve ben High Woods’un kalbi değilim. Bari Na-ammen’de ne bir sevgilim, ne sevenim, ne de bir dostum var. Sahip olduğum tek şey düşmanlarım.. Ben kimin Rise’si olabilirim?

 

Alor’Nadien ne.. O gerçek bir sevgili. O sadece High Woods’un kalbi değil, genç Merisoul. O halkının da kalbi..

 

O.. Bari Na-ammen’in kalbi..

 

Evet. O kızı herkes yalnız bıraktı. Ama ben onu asla yalnız bırakmayacağım. Ne onu, ne de onun neslini..”

 

Merisoul, antika dükkanında ilginç bulduğu bir parçaya bakar gibi Anglenna’ya bakar.

“Annen buna izin vermeyecektir.”, diye sessizce uyarır elf kadını.

 

Anglenna başını doğrultur ve önünde duran kanatlı varlığa, Ad Ara’ya bakar. Tavrı az önceki hali ile aynıdır ancak yüzünde, herkesin kendisinden bildiği, ‘soğuk’ ifade yoktur. Sanki yerini, içinde biraz daha azim, kararlılık, inanç ve katilik içeren bambaşka bir.. ‘şeye’ bırakmıştır.

Anglenna Sunsear, hayatında belki de ilk defa kendisi üzerine yüklenen ‘Buz Kraliçesi’ kimliğini kırar ve yerini, içinde gerçek ve içten ‘ifadelerin’ olduğu bir kimliğe bırakır.

 

BEN ONU ASLA YALNIZ BIRAKMAYACAĞIM..

NE ONU, NE DE ONUN NESLİNİ..“, diye yanarak tekrarlar kendisini.

HER NE PAHASINA OLURSA..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Alor’Nadien ne.. Güzelim.. Bebeğim.. Neden? Hedef bendim, sen değil! Beni vurması gerekiyordu.. Neden..? Neden girdin araya?”, diye inler Anglenna ve hayatında ilk defa içinde bir şeylerin kırıldığını, ardından da parçalanıp, asla bir daha geri gelmeyecek şekilde, sele kapılmış cesetler gibi kendisinden uzaklaşarak gözden kaybolduğunu hisseder..

“Çün.. çünkü sen benim.. ablamsın..”, diye kanlı, fokurdayan bir sesle Lorna’nın cılız sesini duyar Anglenna..

..ve Udoorin belirir yanlarında.

 

Genç adamın yüzü mutlak bir kayıp ile buruşmuş, kan içerisindeki, kırılmış prensesini kucaklamış, utanmadan ağlamaktadır.

 

“Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..”, diye anca duyulur, kanlı bir fısıltıyla yalvarır Alor’Nadien ne..

 

..sonra, yüzünde mutlu bir ifade varmış gibi sessizce solup kaybolur..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek Nadine, peşine taktığı kızını, yeğenini ve yoldaşlarını, sarayın gizli tünellerinden geçirirken karşılaştıkları elf muhafızlarına, arkalarında bıraktıkları taht salonunu işaret ederek “Hainler.. Hainler taht salonunda.. Hainleri yakalayın!”, diye emirler yağdırır ama ‘hainler’ derken kocasından mı, yoksa High Lady Angrellen’den mi, yoksa her ikisinden mi bahsediyor anlaşılmaz.

“Geldiğinizi ilk duyduğumda o kadar sevinmiştim ki.. Korkarım, sizler adına vermeyi düşündüğüm şöleni ertelememiz gerekecek zira burası artık güvenli değil.”, der nefes nefese kalmış bir şekilde.

Rise’nin sözlerini tasdik edercesine, arkalarında büyük bir patlama olur ve her yer sarsılır.

Taht salonu yıldırımlar, ateş yağmurları ve mebus büyülerle sallanırken, her iki tarafın askerlerine ait kılıç şakırtılarına ölenlerin boğuk çığlıkları karşır..

Yan odalardan birine sızdıklarında bir anda Nadine, Lorna ve grubun etrafında elliye yakın elf muhafızı belirir ve her şey durur.

Gruptaki herkes bir anda gerilirken Udoorin’in yüzü kararır ve sessizce sevdiği kızın arkasına geçip devasa baltalarını kaldırır.

Muhafızların başı Rise’ye yaklaşır ve önünde, tek dizi üstüne düşer.

 

“Hanımım..”, der boğuk bir sesle. “Aramıza katıldığınızdan beri bizim için yaptıklarınızı bazılarımız gördü. Ri’mize baş kaldıramazdık ama prensesimize yapılanlara da göz yummadık.

 

Prensesimiz, Bari Na-ammen’in sükuneti için hakkı olan tahtından vazgeçişini ve ayrılışını gördük.. Hiçbir ırkın tarihinde görülmemiş bu fedakarlıktan sonra, burada bulunanlar ve dışarıda hazırda bekleyen bine yakın muhafız, aramızda ona gizli bir sadakat yemini ettik; geri geldiği gün, her ne olursa olsun onun önünde, yanında ve arkasında olacağımıza dair.

 

Öyle görünüyor ki andımızın sınanma zamanı geldi. Sayımız fazla değil, ama buradaki her elf’in canı sizindir.. Bir gün bize geri döneceğinize ve Bari Na-ammen’i tekrar yükselteceğinize dair inancımızdan dolayı bizler önden gideceğiz ve sizin için yolu açacağız zira High Lady Angrellen’in kişisel muhafızları her yerdeler ve prensesimizi gördükleri yerde öldürme emri aldılar.

 

Onları aştığımızda ise önümüze Orken sürüleri çıkacak çünkü buraya bir soykırım için geldiler ve şehir sarılmış durumda.”, der muhafızların başı. Sonra derin bir nefes alır, başını kaldırır ve Rise’sine bakar.. Alor’Nadien ne’ye.

 

“Bugün Bari Na-ammen’in son günü. Bugün, bu güzel ülke dünyaya veda ederken lütfen bizi iyilikle anın.”, diye çekilmiş bir ifadeyle Lorna’ya yalvarır.

 

Gözleri dolmuş olan Lorna’nın yüzünde en az önündeki muhafız kadar çekilmiş bir ifade mevcuttur. Prenses, yumuşak, boğuk ama kararlı bir sesle konuşur.

“Adın ne senin asker? Seni ve sadıklarımı anıp hatırlaya bilmem için bana isimlerinizi söyleyin.”, der.

Muhafızların başı, yavaşça elini göğüs zırhlığının içine sokar ve düzgünce katlanıp mühürlenmiş kalın bir papirüs çıkartır.

“Sadıklarınızın hepsi burada, hanımım.”, der ve ayağa kalkar. Kısa, kesin bir emir verir ve muhafızlar yek vücut haykırır.

 

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

RİSE ALOR’NADİEN NE..”

 

Sonra hepsi kılıçlarını çeker ve dönüp seri adımlarla prensesleri için yolu açmaya başlarlar..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Anglenna kendisini içi boş kırba gibi hissetmektedir. Ne kadar büyü reservi varsa hepsini bir kaç dakikada boşaltmış ve ancak bu şekilde hayatta kalmış olmanın verdiği gerçekte tatmin edici bir hazzı da yoktur.

Elf kadın, uzun, platin sarısı saçları dağılmış, üstü başı kan ve pislik içerisinde, etrafını çevreleyen iri cesetlere bakar; Orkenler!

Arashkan’ın ortasında, Heaven Parkta Orken’lerin ne işi olabilir, diye düşünmeye çalışır, ancak zihni kadar bedeni de boşalmış gibidir.

Belki dostarı vardır çekingesiyle, High Lady orada daha fazla oyalanmaması gerektiğini düşünür ve tam dönüp gidecekken hemen arkasında, kendisine meyletmiş cesedi fark eder.

“Bunu ben öldürmedim. Aslına bakılırsa, arkamdan geldiğini bile bilmiyordum.”, diye sessizce mırıldanır.

Anglenna zorlukla eğilip cesedi döndürdüğümde, koca Orken’in tam alnının ortasına saplanmış oku görür.. ve içsel bir çekim mi, yoksa doğal bir fakındalıktan mı, kız okun üstündeki elf işlemeleri fark eder.

“Huh!”, diye ünler kendi kendisine.

Elf kadın uzanır ve oku çekip çıkarmaya çalışır ancak ok, beklediği mukavemeti göstermez ve bir anda yaratığın kalın kafatasından kurtulunca Anglenna dengesini kaybeder ve biraz utanç verici bir şekilde kıçının üstüne düşer.

 

Anlaşılan bu gece şu, her şeyin yanlış gittiği gecelerden biridir..

 

Elf kadın, ‘bir gören oldu mu’, diye etrafına bakınmaz çünkü buna ayıracak ne gücü, ne de takati kalmıştır.

Bendensel olduğu kadar zihinsel bir çaba gösterek ayağa kalkar ve etrafına bakınır..

..ve az ileride, kendisine ait olmayan bir Orken cesedini daha görür.

Anglenna, Orken cesedine yaklaştığında, benzer ‘leş’lerin, tesbih taneleri gibi kendisine doğru sıralandığına ayılır..

..ve hepsinin ya alnının ortasında, yada kafalarının tam arkasında ilişmiş okları fark eder.

 

Anglenna, uzun bir süre tükenmiş haliyle varlıklarından bile haberdar olmadığı cesetlere bakar ve bu gece hala hayatta oluşunun tek mesulünün, kendisine çarpık bir sorumluluk duygusundan dolayı yardım etmiş, ancak konuşmak bile istemeyecek kadar da uyuz olan izci onbaşıyı düşünür.

Evet. Bu ‘leşler’ kesin olarak Laila’nın marifetidir zira o güne kadar tanıdığı ve bildiği, ‘headshot’ fetişi olan tek izci odur.

 

Elf kız, yorgun ve bitkin bir şekilde parktan ayrılmak için yürümeye başlar. Yürürken ister istemez parmaklarını, elindeki okun üzerindeki fevkalade ince yapılmış süsleme ve işlemelerin üzerinde gezdirir..

..ve bir şeye daha ayılıverir.

Anglenna oku göz hizasına getirir ve platin sarısı kaşları hayretle kalkar.

“Huh!”, diye gördüğü şey karşısında ünler.

MELETHRIL ELANDI!

“Bir kız bu kadar şanslı olabilir mi, yaa? Önce Silendenien en Eruanna, şimdi de bu! Nereden ve nasıl buldun bu kayıp mirası ki?”

 

Anglenna Sunsear, kendisini hiç bu kadar bedensel, zihinsel ve duygusal olarak yorgun, tükenmiş ve kötü hissettini hatırlayamaz.

Annesinin görmeyeceğinden emin olduğu zamanlarda olduğu gibi gözleri dolar..

..ve yine o zamanlarda olduğu gibi babasını, Selvius Brightleaf’i hatırlar..

 

Etrafındaki herkesin sarılabileceği, güvenebileceği, sırtını yaslayabileceği ve ağlayabileceği bir omzu vardır..

O karanlık, Drashan’lı kesicinin bile!

Kendisi dışında herkesin..

Evet.. Gerçekten bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemiyormuş..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Muhafızların başı, Rise Alor’Nadien ne’ye son bir defa daha bakar, sonra gözleri yavaşça bir başkasına kayar.. Genç, yakışıklı high elf muhafız nefesini tutmuş bir şekilde platin saçlı kızı süzer..

 

Armathelius Riverblade içinde hissettiği kırık sevgiyi.. ve hüznü.. gizlemeye çalışır.

Çok hafif bir şekilde ‘Lenna’ya başıyla veda eder..

..ve adamlarının peşinden koşar.

..ve gözden kaybolur.

 

Çok uzaklardan, ormanın derinliklerinden, tanıdık, iç ürpertici savaş borularının vahşi ulumaları duyulur..

Tıpkı Arashkan da olduğu gibi, efendileriyle beraber Orken sürüleri gelmiştir!

..ve onlarla beraber Themalsar’ın kehaneti gerçekleşir; neredeyse bin yıllık durağanlığın getirdiği uyuşukluk, ihtişam körlüğü ve entrika, meyvesini vermiştir.

Bari Na-ammen için hesap günü, nihai yıkım ile gelmiştir..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Uzun boylu, platin saçlı high elf kız mutlak bir hezimet içerisinde, saklandıkları loş mağaranın bir köşesine çekilmiş, sessizce yüz yetmiş sekiz yıllık bir yalanı değerlendirmektedir; High Lady Anglenna Sunsear..

Ve geçmişe doğru baktığında, yaşadığı yalanı, annesi High Lady Angrellen’i ve..

..o kadar!

 

Hayatında annesi ve onun kurguladığı yalan dışında hiçbir şey yoktur.

Ama kaybettiği şeylerin listesi o kadar uzundur ki..

Beraber geçirebilecekken kaçırdığı bir ömür dolusu Alor’Nadien ne, onun annesi Nadine, kendi babası Selvius Brightleaf, Armathelius Riverblade, potansiyel onca arkadaş, bu küçük grup, High Woods ve Bari Na-ammen..

İşin en acı yanı, kendisine yakınlık ve, çarpıkça da olsa, anlayış gösteren tek kişi, kendisinden zorla adını ‘yolduğu’ o iblis tohumudur.

Anglenna listeye kuzeni Lorna’yı eklemez çünkü o kızın kendisine olan akıl almaz düşkünlüğünün sebebini bir türlü anlayamaz. İronik bir şekilde, kendisi kendisiyle karşılaşmış olsa, kendisini ivedilikle ve arkadan bıçaklar, ve bundan dolayıda bi gıdım bile rahatsızlık hissetmeyeceğini kendi kendisine itiraf eder..

 

High elf kız, Anglenna yalanının gerçekte kendisini ne denli yalnız ve tekil anlamda boş kıldığını tüm çıplaklığı ile anlar ve gözleri dolar.

Saklandıkları loş mağaranın köşesinde sessizce ağlamaya başlar..

Anglenna ağlarken ne kadar vakit geçtiğini bilemez, ancak küçük bir şeyin sessizce eteğinin ucunu çekiştirdiğine ayılır.

Başını o yöne çeverdiğinde, Inshala adındaki küçük kızın, zarif el hareketleriyle eteğinin, muhtemelen High Woods’dan kaçarken yırtılmış kenarıyla bir şeyler yaptığını görür.

Anglenna hayretle küçük kıza bakar zira bu kızın elbisesini tamir etmeyi bırakın, kendisine yaklaştığını bile gören olmamıştır.

“Ne yapıyorsun sen?”, diye burnunu çekerek sorar kıza.

Kız başını kaldırmadan işine devam eder, ancak çok sessiz ve utangaç bir fısıltıyla, “Elbiseni yanlış giymişsin, abla. Onu tamir ediyorum.”, der.

Sonra yavaşça ayağa kalkar, kıpkırmızı olmuş bir suratla Anglenna’ya bakar..

..ve hayretle kendisine seyreden high elfe sarılır!

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”

 

 


 

Sadıkların Listesi:

 

Silendenien en Eruanna: Silendenien’in Zarafeti, Gracious Warning.

Melethril Elandi: Lover’s Arrow.

Kırba: Genelde hayvan derisinden yapılma ve su taşımak için kullanılan bir nevi kese (water skin).

 

 

 
 

Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

Timeline:

Acı, beraberinde tecrübeyi de getirir.

Tecrübe ile bilgi, bilgiden de bilgelik doğar..

Bazen —nadiren— bilgelik beklenmedik bir ‘sezgiyi’ doğurur. Bu sezgi, insanları olmasa da, insanın doğasını, dünyayı değil, dünyanın doğasını, evreni değil, ama evrenin doğasını anlamamızı sağlar.

Bazen de, çektiğimiz acıların bedeli kabilinde bizlere bir isim sunar..

 

Bu hikaye,
“Annen için üzgünüm..” ‘ün
devamıdır..

 

 

KARDAX’ TRAKXA..

..diye, içinde korku barındıran bir fısıltı duyulur ve herkes Merisoul’a bakar. Kız, durduğu yerde neredeyse titriyor gibidir. Hissettiği korku o kadar açık bir şekilde görülmektedir ki, her an saldırıya uğrayacakmış gibi tetikte ve hazır bir şekilde durmaktadır.

“Angrellen.. Gizli anlaşmalar yaptığı efendisinin adı..”, diye soluk bir ifadeyle fısıldar succubi melezi.

“Karda—”, diye Nadine ismi ağzına almaya başlayınca, MerisoulHAYIR!“, diye tıslar ona. “SAKIN O İSMİ TEKRARLAMAYIN. DUYUP GELEBİLİR!..

“Nerden bili—?.. Nasıl—?!”, diye afallayarak sorar Lady.

“O BENİM ESKİ EFENDİM, SAHİBİM VE ÇOK DAHA FAZLASI İDİ..!”

..der Merisoul, daha da korkmuş bir fısıltıyla.

Kızın korkusu, onu tanıyan herkesi rahatsız eder zira bu garip, kanatlı, uhrevi bir güzelliği barındıran varlığın korku mefhumundan bile haberdar olduğu görülmemiştir bugüne kadar.

Kız korkulu ifadesiyle Aager’e bakar.

“İstediğim koşullar altında olmadı.. ama paylaştım işte. Ve bunun yükümü nasıl hafifleteceğini hala düşünemiyorum.”, diye hayıflanır.

Sonra da Anglenna’ya döner.

 

“Gerçekte annen sen doğmadan çok, ama çok uzun yıllar önce kayıp bir vakıa idi zira ve tıpkı ‘Ad Ara’da olduğu gibi ‘O’ günübirlik plan yapmaz. Annenle anlaşması en az kardeşiyle olan husumeti kadar eski idi. Ve babanın şüpheli ölümü de gerçekte o kadar şüpheli bir ölüm değildi. Babanı, Selvius Brightleaf’i annen eski efendim ile yaptığı anlaşmanın zorunlu bir parçası olarak, Malocchio adında mel’un bir entropy büyüsü ile kurban etti. Biliyorum çünkü ‘O’ anlaşmalarını her zaman ya kanla ya da canla mühürler. Ancak bu şekilde kendisiyle anlaşma yapanların bağlılığını, sadakatini ve andını sınamış ve mühürlemiş olur..

Bunu yaparak farkında olmadan iki elf arasındaki en kutsal ve en mahrem olan bir andı da bozmuş oldu; eşini, sevgisini ve kardeşi Grandaleren’in çocukluk arkadaşı olan Selvius’u ‘efendisine’ kurban etti. Farkında olmadığı bir başka şey ise, bütün Bari Na-ammen’deki en yetenekli generalini de ortadan kaldırmış oldu..

Selvius bugün hayatta olmuş olsaydı, Grandaleren’i de, eşi Angrellen’i de umursamaz, ikisinin de askerlerine el koyardı ve dağınık elf ordularını toplayıp ülkesini etkili bir şekilde müdafaa ederdi. Evet, muhtemelen High Woods yine yanar ve Bari Na-ammen de yine yıkılmış olurdu, ama ülkesi elflere kalmış olurdu..”, diye sessizce konuşur Merisoul.

 

“Bu.. bu mümkün değil. Annemin birçok hatası oldu ama böylesi haince bir ihanet.. imkansız! Sırf ben Rise olmam için mi?”, diye diretir Anglenna.

Merisoul, herkesin kendisine hayretle bakışını farketmemiş gibi bir süre sessizce Anglenna’ya bakar. Sanki içinden, ne kadarını ifşa etsem acaba, diye bir karasızlık ya da iç çekişme yaşamaktadır. Neden sonra küçük omuzlarını silker ve yüzündeki tereddüt yerini kararlı bir ifadeye bırakır; ‘sevdikleri’ arasında bu asık suratlı, kendini beğenmiş, kibirli elf’i de katar zira o, kendisine ‘dost’ diyen bir başka ölümlünün kuzeni ve ablasıdır!

 

“Annen güç sevdalısı bir kadındı. Ve bu konuda aşırıya gitti. Babası, enRi Lienierre Moonlight, senin ve kuzenin Alor’Nadien ne’nin dedesi ve Lady Nadine’nin hiç görmediği kayın pederi, ondaki bu hırsı gördü ve tedirgin oldu. Kendisinden sonra onun Rise olması halinde onun güce olan bu açlığını, komşularına saldırarak ve onları istila ederek gidermeye çalışağını anladı.

 

enRise Lienierre biliyordu ki, bunun olması ve ilk durak olarak kaçınılmaz bir şekilde annenin Arashkan’a saldırması halinde, Krallıktaki tüm dengeleri bozacak ve bu da Bari Na-ammen’in sonu olacaktı zira Angrellen’in Arashkan’a saldırması ile Vodgar mistikleri, Palantine milisleri, Koruxan şövalyeleri ve Durkahan paladinleri High Woods’a gelecek ve büyük bir hışımla Bari Na-ammen’i yerle bir edeceklerdi. Bu da kaçınılmaz olarak, kuzeydeki Tranquil Elfleri ile Heavens Hand’deki insanlarla aralarındaki kutsal anlaşmaların bozulmasına ve savaşa sebep olacaktı. Durkahan paladinleri de onlara yardım edemeyeceklerdi çünkü Bari Na-ammen’e olanlardan dolayı onlara da Solace elfleri saldıracaktı çünkü elf’ler bir aptallığa toplu bir aptallıkla karşılık vermeyi pek seven bir ırktır!..

 

Bunun mutlak sonucunda da Heavens Hand, Tranquil, Dwarwick, Korduba’s Watch, Durkahan, Vodgar, Arashkan, Bari Na-ammen, Solace ve arada ne kadar köy ve kasaba varsa yok olacak, Demon Wall düşecek ve Lanetli Gullem ve efendisinin önünde durabilecek kimse kalmayacaktı. İblisler, onları durduracak güç kalmadığı için, önce Kutsal Celestial Dağını istila edecek, sonra da tüm kıtaya yayılabileceklerdi. Eldar’lardan bilinen ve hayatta kalan olmadığı için de, Kadim Ejderleri uyandırabilecek kimse de olmayacak ve daha önceki başarısız teşebbüslerinin aksine bu sefer, bu dünya iblislerin eline geçecekti..

 

enRi Lienierre, Krallıktaki dengeleri yakinen bilen ve anlayan, bilge bir Ri idi. Ne yazık ki kızı Angrellen için, sadece hayatındaki yaptığı tercihlere bakarak bile aynı şey söylenemez.. Bu yüzden onun yerine sırası olmamasına rağmen tahtını ikinci çocuğu olan Grandaleren’e bıraktı ve bu tercihinin Grandaleren’in sözde ‘başarıları’ ile hiçbir ilgisi yoktu. Temelde bu onun için sadece, ‘kötü’ ile ‘beceriksiz’ arasında yapılmış bir tercih idi.. Themalsar bir konuda haklıydı; o tahtı hak eden ve içini gerçekten doldurabilecek sadece bir kişi vardı, o da kardeşlerden en küçüğü, rahmetli teyzen Silendenien’di.

 

Bazen düşünüyorum da, Themalsar’ın varlığının tek sebebi, onu öldürmek için miydi, diye, zira bu tam ‘O’nun yapacağı tarzda bir şey. Themalsar’a onu öldürterek, gerçekte Bari Na-ammeni de öldürmüş oldu.

 

‘Sırf senin Rise olman’, annenin kardeşi Grandaleren’e karşı yaptığı plan idi.. Ama bu ‘O’nun planı değildi. Onun planı ise Bari Na-ammen’i ve elf’leri yok etmekti.. Ve bunu da başardı..”

 

 

..diye bitirir Merisoul.

 

Mağaraya ağır ve kötürüm bir sessizlik çöker ve uzun bir süre duyulan tek şey, yanan ateşin çıtırtılarıdır. Kaskatı kesilmiş Anglenna ise, yüzünde oluşmuş dehşet ifadesiyle sadece önünde duran yarı iblise bakmaktadır.

 

“Hikayenin devamı ise malum.”, der ve tekrar omuzlarını silker Merisoul. “Grandaleren Ri oldu ve güç sevdalısı ablası büyük bir kin ve husumetle neredeyse bin yıl onunla, dolayısıyla da Bari Na-ammem’le uğraşmış oldu ve bu süre zarfında da farkında olmadan Bari Na-ammen’i de eritip bitirdiler.

Yazık. Eski efendim benim peşime düştüğünde, ona karşı sizin elflerinizi sürmeyi düşünmedim değil. Ama görüyorum ki bu seçenek de artık benim için kapandı.”, diye hayıflanır güzel succubi melezi.

 

Kısılmış gözleri ve sıkılmış dişleri arasından, zorlukla zaptedebildiği duygularının oynaştığı solgun yüzü gerilir ve kısık bir sesle sorar Anglenna.

“Nereden biliyorsun bunları?”

Succubi melezi bir süre ona bakar ve sonra, ancak duyulur bir sesle cevap verir.

“KARDAX GÜNLÜKLERİ..”

Ardından, high elf’e yaklaşır.. ve ona marifetlerinden bir tanesini daha sergiler; Anglenna’ya, annesinin sesiyle konuşur;

“‘HAYIR! GİDEMEZSİN! SEN RİSE OLACAKSIN.. OLMALISIN! YÜZYILLAR ÖNCE, SEN DAHA DOĞMADAN BU BANA VAADEDİLDİ..! — biz saraydan kaçarken kullandığı ifade buydu.”, der hüzünlü bir şekilde. Sonra ani bir hareketle belinden çektiği bıçağı ile kendi avucunu yarar ve fışkıran kıpkırmızı kanı yumruğu ile sıkıp Anglenna’nın gözlerinin içine bakar.

“Bu kan.. ve sana verdiğim üzerine yemin ederim ki doğruyu söylüyorum.. Benden şüphe ediyorsan, kanımın gerisi de sana aittir. Buradakiler şahit; kararına kendi rızamla boyun eyeceğim”, der kati bir sesle ve kanlı bıçağı aldığı gibi Anglenna’nın eline tutuşturur. Sonra eli de, bıçağı da, kaldırdığı çenesinin altına, incecik boğazına dayar. Ardından kendi ellerini yana salar, gözlerini kapatır ve elf’lerin yüksek lehçesinde fısıldar.

 

“Canım ve kanım senin elinde, Selvius kızı Anglenna Brightleaf..”

 

Anglenna ise kıpırdamadan öylece durur. Neden sonra omuzları titremeye başlar. Önünde duran yarı iblisin boğazına dayanan kanlı bıçağı yere düşürür. İnatla yumruklarını, dişlerini ve gözlerini sıksa da, yaşlarına yine de hakim olamaz.

High Lady Anglenna, hıçkırıklarla ağlamaya başlar.

Nadine ve cazibesi*, ayağa kalkarlar ve biri yeğenine, diğeri ise kuzenine ve ablasına sarılırken, Merisoul Xyrotwu’nun yüzünde büyük bir hayal kırıklığı ifadesi belirir.

 

“Yapmayın, Haş Teyze. Olur böyle şeyler!”, diye bir laf kaçar Udoorin’in ağzından..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ne yapacaksın şimdi, anne?”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna annesine.

LailaAager’le mağaranın dışında kendilerini gizlemiş nöbet tutmaktadır. Mağaranın içindekiler ise kendi iç dünyasının sessizliğine çekilmiştir.

Inshala, Merisoul’un elini sararken bir yandan da neden böyle şeyler yaparak mütemadiyen kendisini kesip doğradığı ile ilgili onu fısıltılarla azarlamaktadır.

Nadine gözlerini mağarada olanların üzerinde gezdirir..

Lady kaşlarını çatmış, burnundan soluyarak bir yandan kendisine Merisoul diye hitap edilen yarı iblise, bir yandan da eski dostlarından sağ kalan tek kişi, Nimbletyne Tinkerdome’un yeğeni Gnine’ın, bir köşede tekrar ortaya çıkardığı piposunu tüttürüşünü seyretmektedir.

Sevgili Alorna’sına deli gibi vurulmuş olan iri genç Udoorin ise az ileride, taşıdığı bir sürü silahlarını, önüne serdiği bir battaniyenin üzerine yaymış, elinde yağlı bir paçavra beziyle ve çocuksu bir hevesle ‘oyuncaklarını’ temizlemektedir.

Yeğeni Angrellen ise kendi köşesine çekilmiş, yüzünde belli etmemeye çalıştığı bir kahır ifadesiyle oturmaktadır.

Merisoul ile işi biten Inshala’nın Nadine hala bu küçük, sıskası çıkmış kızın ‘la Fey’ olduğuna inanamaz— yerinden kalkıp büyük bir evhamla ellerini yıkayışını seyreder. Sonra kız yavaş, tedirgin adımlarla Anglenna’nın yanına sokulur. Küçük kız yüzü kızarmış, utangaç bir ifadeyle ona fısıldar.

“Elbiselerini yanlış giymişsin abla..”, der ve Anglenna’nın, yolda, kaçışları esnasında sökülüp yırtılmış eteğinin kenarını, küçük bir büyü ile tamir eder. Nadine’nin haberi yoktur ama gerçekte bu, Inshala’nın Anglenna ile ilk konuşmasıdır. Sonra da kendisine hayretle bakan yeğenine, içtenlikle ve sımsıkı sarılır.

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”

Nadine gülümser.

Evet. Bu küçük, sıskası çıkmış kız, ‘la Fey’dir.

Sonra aklına o ürkütücü kesici gelir; Aager Fogstep.

Hayır, diye düşünür. Onun gerektiğinde kestiğinden emindir ama o bir kesici değildir zira onun, ‘la Fey’ ile arasındaki bağı fark etmiştir. ‘la Fey’in o adama mutlak anlamda güvendiğini görmek çok da zor değildir. Anlaması zor ve ürkütücü olan ise, bunun gerçekten doğru oluşudur!

Nadine son olarak hiç tanışmadığı Silendenien’in meşhur yayını taşıyan alımlı yarı elf, Laila’yı düşünür. Kız, şu anda bile Aager ile beraber dışarıda bir yerde saklanmış, mağaranın girişini, dolayısıyla da grubu korumaktadır.. Tıpkı bir izci gibi, diye gülümser Nadine.

Belli ki Silendenien’in yayı, Bari Na-ammen elflerinin sandığı gibi ırkına ya da niceliğine değil, niteliğine göre efendisini seçmektedir —ki bu da izci Laila için söylenebilecek her şeyi söylemiş oluyordu.

 

“Çılgın, deli, kaçık, hayret verici ve.. OLAĞANÜSTÜ dostların var. Onları koru ve onların da seni korumasına izin ver. Artık ben bir Rise değilim, ama sen hala bir prensessin, güzelim..”, diye nazikçe kızına hatırlatır Nadine.

“Ben hiçbir zaman bir prenses değildim, anne.”, der yumuşak sesiyle Lorna.

“Hayır, bebeğim. Sen her zaman bir prensestin. Gün gelecek ve kader sana doğum hakkını geri verecek. O zamana kadar kendini, kimliğini ve onurunu korumalısın zira bunu kullanmak isteyecek mebus kişiler olacak.”, diye bilgeliğini kızıyla paylaşır Nadine.

“Bizimle gelebilirsin..”, diye önerir Lorna.

“Korkarım bu benim için pek de mümkün değil. Göründüğümden çok daha yaşlıyım. Ama yapacak bir şeyler bulabilirim sanırım. Önce High Woods ve Bari Na-Ammen’den kurtulan olmuşsa, onları bulup Vodgar ve Durkahan şehirlerine yönlendirmem lazım.”, der Nadine hüzünlü bir şekilde.

“Sen de mi Durkahan’a gideceksin? Eminim şehir senin gibi tanınmış bir sorceress’i hoş karşılayacaktır.”, der Lorna.

“Bu.. bu mümkün değil..”, diye cevap verir annesi.

“Neden?”

“Delia.. ve onun anısı.. Bu.. bu benim için yüzleşebileceğimden fazla..”, diye kaybolmuş bir sesle yanıtlar Nadine.

“Bir şeye ihtiyacın olacak mı peki? Saraydan elin boş ayrılmak zorunda kaldın, anne.”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna.

“Beni merak etme, bebeğim.”, der Nadine ve, “Krallığın, daha tahsil etmediğim 500,000 altın borcu var bana.”, diye buruk bir şekilde gülümser.

Hayret içerisinde annesine bakar Lorna. “Nasıl?”

“Arcanton!..”, der kadın sessizce. “Ne kadar ilginç değil mi? Onunla mücadele ederken, her an ölümle burun buruna idim, ama kendimi çok daha hayatta hissediyordum. O zamanlar her şey çok daha basitti. Renkler daha canlı, sevgiler daha ateşli, şarkılar daha güzel, yediğimiz kuru kamp yemekleri bile daha lezzetliydi. Otuz yıl sonra, renkler soldu, sevgiler öldü, şarkılar sustu ve yemeklerin de tadı kaçtı.. Hayattan keyif aldığım her şeyimi yitirdim.

Arcanton’un küçük, altı yaşlarında bir yeğeni vardı.. O sefil büyücüyle işimiz bittiğinde, zindanlara kapatılmış olarak bulmuştuk onu. Minik, pabuç kadar bir şeydi.

Onu en son gördüğümde, yüzünde hüzünlü bir ifade vardı. Hangi ahmak, küçük bir kızı, hem de kendi öz yeğenini öyle bir yere getirir ki? Onu oradan çıkardığımı hatırlıyorum. Kucağımda öylece oturmuş, saatlerce bana küçük bir kedi yavrusu gibi sarılıp ağlamıştı.. O gün bana çok şeyi öğretti; amcasının o küçük, masum çocuğa yaptıklarından dolayı gerçek, katışıksız nefreti, Delia’nı gidişinden dolayı mutlak, içi doldurulamaz kaybı, o küçük kızdan dolayı ise şefkati ve merhameti ve.. ve bir anne olmak istediğimi o zaman anladım. Halbuki o güne kadar aklımın ucundan bile geçmemişti. Kızı ailesinin yanına, bir mektupla gönderdim. O kızın büyüyüp, amcasının günahlarını telafi etmesi için Melshieve Akademisine gönderilip eğitilmesini, ve tüm masraflarını da karşılayacağımı yazmıştım. Ne oldu ona acaba, diye hep merak etmişimdir.”

“Beni neden göndermediniz?”, diye sorar istemsizce Lorna.

“Baban..”, diye iç çeker kadın. “Her nedense Akademiye karşı kişisel bir tavrı vardı. Ama işin aslı, bu konuda ben de ona karşı istediğim performansı göstermedim. Sen doğduğun andan itibaren, bir anda her şeyim değişti. Dünyaya, olaylara ve hayata bakışım.. Bir anda bütün ‘ben’lerim gitti ve geriye sadece ‘sen’lerim kaldı. O anda anladım ki hayatım asla bir daha aynı olmayacak ve gerçekte de onun ne kadar boş ve sığ bir olduğuna ayıldım. O gün bir şeye daha uyanmış oldum; o güne kadar ne denli rastgele ve günübirlik yaşamış olduğum. O gün ilk defa hayatımda mutlak bir amacım, hedefim ve istikametim olmuş oldu..”

Nadine dolu, içten gözlerle kızına bakar ve gülümser.

 

Ana kız uzun bir süre sessizce, birbirlerine sarılı olarak otururlar.

 

“Onunla tanıştım.”, der Lorna, neden sonra. “Arcanton’un küçük yeğeniyle.”

“Nasıl?”, diye sorar Nadine hayretle. “Ne zaman?”

“Nasıl olduğunu hiçbir zaman tam olarak öğrenemedim. Buraya gelmeden önceydi. Arashkan’da. Gecenin bir yarısı..”, der ve yüzü kızarır, “Dorin ile kaldığımız hana geri dönüyorduk ve o beni bekliyordu. Sokağın ortasında. Bana seslendi, kendisini tanıttı ve bana senin, onun için yaptıklarını anlattı. Ve onu amcasının zindanlarından kurtardığın için asla sana teşekkür etme fırsatı bulamadığından dolayı ne kadar üzgün olduğunu söylememi istedi. Ve.. ve sana, kendisine gösterdiğin sevgi ve şefkatten ötürü teşekkür etmemi istedi, sonra da geldiği gibi gecenin karanlığında kayboldu.”

Nadine Graciousward’un gözleri dolar.

“Küçük, sevgili Arcantonic Palecog.. Onun hala hayatta olduğunu bilmek o kadar mutlu bir haber ki.. Keşke.. keşke Delia’da bundan haberdar olsaydı. Bu onu o kadar mutlu ederdi ki..”

“Hayatımda gördüğüm en sevimli ve en şirin şeydi, anne. Ona sarıldığımda cebime koyup götürmeyi o kadar çok istedim ki.”, diye gülümser Prenses.

“Alor’Naaa..”, diye nazikçe azarlar Nadine kızını. “O bir oyuncak bebek değil..”

“Özür dilerim anne. Ama o kadar minik, o kadar şirin ve güzeldi ki. Ve ona sarıldığımda sıcacık kokuyordu.”, diye utanmış bir ifadeyle gülümser kızı.

 

“Artık hazırsın o zaman..”, der Nadine, yarı mutlu, yarı ciddi bir sesle.

 

“Hazır?”, diye sorar Lorna.

Nadine hiçbir şey söylemez. Sadece sessizce kızına, sonrada, yavaşça, kızına talip olan gence bakar.

Lorna’nın yüzü kırmızıdan, pembenin muhteşem bir tonuna bürünür.

 

Neden sonra kızı, “Ne yapacaksın peki?”, diye sessizce tekrar sorar.

“Hiçbir fikrim yok! Kendimi otuz yıl önce, Delia’dan ayrıldığımdaki gibi hissediyorum. Ne bir evim, ne de bir ailem var artık..”, der kadın asil bir hüzünle.

“Serenity Home!”, der gür bir ses. “Sizi orada, tam olarak nasıl karşılanmak istiyorsanız, o şekilde karşılayacaklardır.”, diye ciddi bir şekilde konuşur Udoorin. Genç adam, yüzünde klinik bir ifadeyle elinde tuttuğu koca baltalarından birini incelemektedir.

Sonra tatmin olmuş bir şekilde baltayı indirir ve başını kaldırıp sevdiği kızın annesine bakar. “Yeni bir başlangıç için daha iyi bir yer düşünemiyorum. Ve eminim sizin gibi zarafetiyle bilinen bir hanımefendi orada fark yaratacaktır. Serenity kızları size bayılacak!”

Udoorin’in bu beklenmedik önerisi Lorna’nın çok hoşuna gider. Ama onu gerçekte etkileyen şey, Udoorin’in söylediği şeyi ifade ediş şeklidir.

Udoorin, kızın annesini, tanınmış bir sorceress oluşundan, muazzam büyü gücünden ya da bir Rise olmuş olmasından dolayı elinde barındırdığı politik konumundan değil, Bari Na-ammen öncesi genç kızlığına ait kimliğinden ve zarafetinden vurmuştur..

Lorna, bu kaba saba görünümlü gencin kendisini bir daha şaşırtışından dolayı hafif pembeleşmiş, bir o kadar da mutlu bir ifadeyle bakar ona. Sonra annesine döner.

“Bu harika bir fikir, anne. Ve eminim Efendi Nimbletyne Tinkerdome da seni çok özlemiştir.”

“Serenity Home..”, diye tadına bakar Nadine.

 

 


enRise: eski (former) Rise.

Nadine ve cazibesi: Alor’Nadien ne (Nadine’nin Cazibesi, Lorna), Nadine ve kızı.

Malocchio: İtalyanca ‘Kem Göz’. Oyun terminolojisi açısından mel’un, yıkıcı ve neredeyse her zaman ölümcül olan, yasak bir büyü. Yapılması çok güç, ancak yapılabildiğinde, yapılış şekline ve yapanın niyetinin ‘içtenliğine’ bağlı olarak büyünün sonuçları, hedefin kalp krizi geçirmiş gibi olduğu yerde yığılıp kalması ile göğüs kafesinin tamamını dışa doğru parçalayacak şekilde kalbin patlaması arasında değişkenlik gösterebilir.

 

 

 
 

Annen için üzgünüm..

Timeline:

Lorna’nın annesi Nadine, grubu Bari Na-Ammen sarayının gizli geçitlerini kullanarak kaçırmıştır. Grup, saatler süren koşturmadan sonra, High Woods dışındaki bazı tepelerde saklanmış, şimdi ise high elf’lerin öz vatanı olan bu kadim ormanın yanışını seyretmektedir.

 

Bu hikaye, “Sana Themalsar’ı getirdim, baba..” dan
birkaç saat sonra, aynı günün batımında yer alır.

 

 

Duralım artık. Öyle görünüyor ki Rise olmak beni formdan düşürmüş”, diye acı bir şekilde gülümseyerek söylenir NadineUdoorin, kadın rahat oturabilsin diye kendi pelerinini çıkarıp yere serince, Lorna ona bakışlarıyla teşekkür eder.

Nadine, kızının yanından ayrılmayan iri gence uzun bir süre bakar. “Eveeet. Demek kızıma niyetlisin.”, diye ciddi bir sesle konuşur.

Udoorin bir anda olduğu yerde durur.

“O bana tahammül etmeye devam ettiği sürece..”, diye mırıldanır.

Udoorin’in babası, sert biri olmuş olsa da, gerçekte oğluna çok düşkün bir adamdır. Ne var ki Udoorin genç yaşta annesini kaybetmiş olmasından dolayı bazı yanları eksik kalmış gibidir. Özellikle bayanlara nasıl hitap etmesi gerektiği konusunda. Daha doğrusu onların yanındayken biraz daha rahat olmasını.. Sadece iki erkeğin yaşadığı bir evde Udoorin, bir annenin şefkat dolu eğitici elinden mahrum kalmıştır. Bu yüzden, ne zaman bir bayanla konuşsa, bunu ıkına sıkına yapmış, tercihler arasında hiç konuşmamak varsa, bu yolu seçmiştir. Belli ki Udoorin, bu konuda biraz yabanidir.

“Şanslı bir adamsın. Alor’Na’nın inadı kadar anlayışı da vardır.”, diye gülümser Nadine.

“Anneee..”, diye kızarmış bir yüzle söylenir Lorna.

“Seninle bu konuda sonra konuşacağız kızım. Şu anda annen meşgul..”, der ve Udoorin’in gözlerinin içine bakmaya devam eder.

“Şu anda bunun sırası mı, anne?”, diye hayıflanır Lorna. “High Woods saldırı altında ve Orkenler herkesi öldürüyor.”

“High Woods saldırı altında ve Orkenler herkesi öldürüyor ve bizim bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yok güzelim. Hayıflanıp dizlerimi dövmek isterdim ama, baban daha biz tanıştığımızda kayıp bir vakıa idi. Ablasıyla olan çekişmesinde ne yazık ki sen de, ben de, Anglenna’da sadece birer dipnot olduk, o kadar.”, der acımasız derecede pratik bir yaklaşımla.

“Şimdi.. konumuza geri dönelim.”, der ve Udoorin’e döner. “Bilesin ki genç adam, Alor’Na’mı senden daha güzel ve zeki nice asilzadeler istedi de vermedim..”

“Lorna ikimize yetecek kadar güzel. Ve toplam zekamız burada ki herkesinkinden daha fazla.”, diye sessiz ama kararlı bir şekilde cevap verir.

Nadine’nin iki kaşı da havaya kalkar. Bir süre daha önünde zorlanan genci süzer ve “Aferim sana.”, diye ona gülümser. “Sade, dürüst, hiç düşünmeden verilmiş içten bir cevap. Kızımı sevdiğini görmek çok da zor değil. Ama onu kendinle bir bütün olarak görüyor olman.. bu gerçekten çok.. ay inanılır gibi değil.. doğru kelimeyi bulamıyorum bile. Belki de kendi evliliğimde hiç görmediğim içindir..”

Yaşına rağmen hala genç bir kızın güzelliğini barındıran enRise* bir an sessizleşir. Sonra delici bakışlarını yine Udoorin’e yöneltir. “Kızımın yanında olacaksın hep, değil mi? Bugün babasını kaybetti. Ama gerçekte onu hiç tanımadı. Kendisi içine kapanık, aşırı sessiz ve fevkalade inatçı bir kızdır. Buna rağmen her zaman onu koruyup kollayacak mısın?”

Udoorin, nadiren göstermeyi tercih ettiği sosyal cesaretini sergiler. Uzanır ve nazikçe Lorna’nın elini tutar, onu yanına çeker ve hiç sektirmeden “Evet.”, der kısaca.

“Sevdim bu çocuğu.”, der Nadine ikisine de gülümseyerek.

“O bir çocuk değil, anne..”, diye mırıldanır Lorna.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Lady, bir yandan daha ‘kim’ ve ‘niyet’ meselesine cevap bulamadığı Nadine’yi dinlerken, bir yandan da arkalarında bıraktıkları yanan ormanı ve ormandan gelen çatışma seslerine göz kulak olur.

Arada bir gelen harlı patlamalar, elflerin ortaya koydukları direnişin imzasını taşımaktadır. Küçük oyuncak askerlerı andıran dağınık elf grupları, üzerlerine çullanan iri Orken sürülerini vur-kaç taktikleriyle yavaşlatmaya çalışırken, arkalarındaki çocuk ve yaşlıların kaçmaları için onlara zaman kazandırmaya çalışmaktadırlar. Elfler için birçok şey söylenebilir, ama şu anda görünen manzara karşısında cesaretlerine hayran kalmamak mümkün değildir. Kadın, erkek – hiçbir fark gözetmeksizin, ormandaki bütün elfler o anda birer savaşçıdır ve hiçbiri çığlık atmaz, korku içerisinde kaçışmaz; okları, kılıçları, teberleri, glavyeleri ve büyüleriyle hepsi Orken sürülerinin üzerine bir şeylerle saldırmaktadır.

Tek sorun, bu yeterli değildir, o kadar!

“Zavallılar.”, diye söylenir Lady. Elflere karşı özel bir husumeti olmasa da, özel bir sevgisi de yoktur. Ama kimse Orken’lerin elinde parçalanmayı hak etmez, diye düşünür.

“Zavallı ahmaklar!”, diye düzeltir bir ses arkasından.

Lady dönüp baktığında, Nadine’nin hemen arkasından ormanda olup biteni seyrettiğini görür.

“Otuz yılımı verdim onları kabuklarından çıkarmak için. Direttiler ve çıkmadılar. Şimdi de ölüyorlar.”, diye garip bir şekilde konuşur Nadine. Sesinde sadece hüzün değil, mutlak kayıp ve emsalsiz bir hiddet vardır sanki.

“Laila.”, diye seslenir Lady. “Udoorin’i al ve uygun, saklı bir kamp yeri bul.”

“Kendi başıma daha hızlı bulurum, abla.”, der Laila.

“Tartışma benimle şimdi. Al Udoorin’i ve git. Kimse tek başına bir yere gitmeyecek artık. Hareket halinde Aager ve Inshala, Lorna ve Udoorin, Gnine ve Merisoul, Lenna ve Laila. Ben de Rise Nadine Hanımefendiye eşlik ediyor olacağım. Durduğumuzda ise, Merisoul ve Inshala, Laila ve Aager, Lorna ve Lenna, Udoorin ve Gnine. Rise hanım da benimle olacak. “, diye kati bir sesle konuşur. Lady’nin gruplamada yaptığı tercihlere bir kaç yüz ekşitmesi gelse de, asıl eşleştirme pek az kimsenin gözünden kaçar ve bu Aager’in takdirini cezbeder. Annesi için dile getirilmemiş imalardan dolayı Lorna rahatsız olur ama şimdilik sesini çıkarmamayı tercih eder..

Sonra Nadine’ye bakar ve “Hanımefendi. Konuşmamız gereken şeyler var.”, der.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Yanan High Woods’a yukarıdan bakan tepelerin derinliklerinde Laila, belki bir zamanlar bir ayıya ait olabilecek, boş bir mağara bulur. Alışmışlığın verdiği serilikle izci kız, Udoorin ve Aager mağarayı temizler ve ortasında bir ateş yakarlar. Daha sonra Udoorin iri taşlar tedarik ederken Laila’da topladığı çalı çırpı ile mağaranın ağzını olabildiğince kapatıp gizlerler.

Bu esnada Inshala ve Merisoul battaniyeleri sererken, Lady de yanlarında taşıdıkları çuvallardan çıkardığı patates, soğan ve havuçları kesip-doğrayıp beraberlerinde getirdikleri küçük tencerenin içine atmaya başlar. Herkes olağan bir pratiklikle, kimse bir diğerinin ayağına basmayacak şekilde işlerini yapar ve enRise Nadine, Lorna ve Anglenna’ya sadece kenardan olanları seyretme işi düşer.

“Neden siz de yardım etmiyorsunuz?”, diye sorar Nadine kızı ve yeğenine.

“Bana bakmayın. Onları zehirlemek istemediğime daha yeni yeni inanıyorlar.”, der Anglenna.

“Bana yaptırmıyorlar. Prenses olduğumu bilmiyorlarken bile yaptırmıyorlardı. Bir sefer yemek yapayım dedim, sanırım pek beğenmediler çünkü bir daha istemekten imtina ettiler.”, diye hayıflanır Lorna.

Anglenna kenardan ‘fırk’lar.

“Ne? Gerçekten o kadar mı kötüydü?”, diye sorar Lorna.

“Lorna.. Senden nefret ettiğim günlerde, beni iyi hissettiren tek şey, yapıp da etrafındakilere zorla yedirdiğin yemeklerindi!”, diye gülmemek için zorlanır Anglenna.

“O kadar mı kötüydü?”, der Lorna, açıkça alınmış bir şekilde.

“Hayır. Hala o kadar kötü.. Udoorin’e acıyorum açıkçası. Resmen aç kalacak çocuk! Onun seni asla bırakmayacağına, çocuğun tabağını doldurdukça gıkını çıkarmadan yiyişinden anladım. Ama yerken ki yüz ifadesi paha biçilmezdi..”, diye mutlu bir sesle cevap verir Anglenna ama mutluluğunun zorlama olduğu görülmektedir. Belli ki Anglenna hala annesini düşünmektedir.

“Korkarım bu benim hatam.”, der enRise Nadine. “Sen küçükken eğitimin için sana o kadar yüklendik ki, en temel şeyleri ihmal ettik.”

“Yemek hazır. Herkes elini yüzünü yıkayıp gelsin. GNINE TINKERDOME! SÖNDÜR O PİS ŞEYİ HEMEN!.. O çubuğu burada yakarsan aldığım gibi kırarım onu..!”, diye parlar Lady.


Gnine Ninehundredandnintynine
Tinkerdome’un piposu

“Bir büyücü ile piposu arasına girilmez. Bunu bilmiyor musun, kadın?!”, diye homurdanır Gnine.

EFENDİM?“, diyen Lady’nin darağacı gibi sesini duyunca, “Yok bişi..”, diye cılız bir cevap verir ve hemen piposunu boşaltıp iç cebine saklar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Eveeet. Sanırım herkes doydu ve biraz olsun dinlendi. Ve bazı şeyleri konuşma zamanı geldi..”, diyerek hiç uzatmadan, dolambaçlı yollara başvurmadan konuya girer Lady. “Bize olmasa da, en azından kızınıza bir açıklama borçlusunuz. Biz Lorna ile hiç beklenmedik koşullar altında tanıştık. Kendileri fevkalade hanımefendi bir kız olması bir yana, hepimizin sevdiği ve değer verdiği birisi. Ağırbaşlılığı ve dinginliği ile devamlı etrafına umut ve basiret yaydı. İçine kapanık ve çekingen olmasına rağmen bunu bize bir yük olarak taşıtmadı. Ama ben içten ağlayan biri gördüğümde bunu anlayacak kadar uzun yaşadım. Geçmiş günlerde ve özellikle de Bari Na-ammen sarayında gördüklerimden sonra, bunun sorumlusu olarak sadece iki kişi düşünebiliyorum ve yalnız bir taneniz buradasınız.”

 

Söylediklerini sakince söyler gözükmesine rağmen, kendisini tanıyanlar Lady’nin gerçekte çok kızgın olduğunun farkındadırlar. Lady, beraberinde olanları çocukları olarak gören biridir ve çocukları söz konusu olduğunda asla şaka yapmaz. Onu kızdıran şey de aslında budur; Lorna’nın annesi ve babasından gördüğü sorumsuz ve basiretsiz muamele..

 

“Benim için her şey otuz yıl kadar önce başladı. Şu işe bakın. Ben bile, sanki Bari Na-ammen’den önce yokmuşum gibi konuşuyorum.. Ondan önce Arcanton’u yenmiş ve def etmiş, görülmüş en güzel sorceress, zarafet abidesi Nadine Graciousward olarak tanınıyordum. Bunca yıl ve gördüklerimden sonra, bu sıfatlar o kadar anlamsız ve çocukça geliyor ki..”, diye acıyla eskiyi yad eder Nadine. Bir süre zihnini toparlamaya çalışıyormuş gibi durur, sonra devam eder.

“O zamanlar ben de bir grup maceraperestle beraber, o iblis senin, bu zindan benim, dolaşıp kötüleri yok edip yanlışları düzeltiyorduk.. Ben ve birkaç dost.”

Nadine’nin burnunun ucu kızarır ve gözleri dolar.

“Bu yüzden Delia, Lord Paladin Delia Karakash, öldürüldüğünde bunun anlamı benim için çok daha.. farklı oldu. O, ben, birkaç arkadaş ve senin amcan..”, der Gnine’a bakarak. “..evet. Senin amcan, Nimbletyne TİNKERDOME! Nerede bir sorun olmak üzereyse, altından bir Tinkerdome çıkıyor mutlaka.”, der hüzünlü bir şekilde gülümseyerek.

“Amcam hiç maceralara gitmedi ki? Nereden tanıyorsunuz onu? Bu imkansız bir şey!”, diye hayret eder Gnine.

“Aaaa.. en sevdiği yeğeninden bile sır saklayacak biri ancak Nimbletyne olabilirdi. Ama her grubun bir hırsıza ihtiyacı vardır!”

Udoorin mağarayı sarsacak bir kahkaha atar. “Biliyordum! Biliyordum onda bir şeylerin kitabına uymadığını! Nerede bir sorun çıksa, onu köşelerde bir yerde görürdük.. Babam buna bayılacak!”, der mutlu bir şekilde.

 

Laila ve Lady de hayretle Gnine’a bakarlar. Ama işin gerçek içeriğini Aager anlar; bunca yıl Serenity Home istihbaratıyla uğraşan kendisine bile çaktırmayacak kadar geçmişini ve ne olduğunu saklayabilen yaşlı hırsıza saygı duyar.

Dahası, Gnine’ın Sim Town ve Arashkan’da amcası kılığında dolaşması dolayısıyla başına gelenler bir anda anlam kazanıverir!

 

“Tabii, bu yıllar önceydi. Yaptığı en son iş, kendisi için bile biraz fazla çetrefilli idi ve bacağını sakatladı. Buna rağmen devam etmek niyetindeydi ama kardeşinin, ailesiyle beraber Tinker Hills’de bir göçükte öldüklerini duyunca onun için bütün eğlencenin tadı kaçmış oldu. Kahrolmuş bir şekilde, kardeşi ve ailesinden hayatta kalan tek kişi olan yeğenini bulmak için bizden ayrıldı. Daha sonra duyduk ki, onu bulmuş ve onunla beraber pek de tanınmadığı, Serenity Home denen bir kasabaya yerleşmiş.”, diye yılları derleyen bir ifadeyle anlatır Nadine.

“Delia ve ben.. biz o zamanlar çok yakındık ve.. bir birimize çok.. bağlıydık. Bana öyle bakma kızım. Bunlar babanla tanışmamızdan çok önce olan şeyler. Ama birden Arcanton belası hortlayıverdi. Kimse o kaçık büyücüye bulaşmak istemiyordu. Ahmak, iblis kapısı açmanın bir yolunu bulmuştu ve ivedilikle durdurulması gerekiyordu. Onunla yüzleştik ve yendik. Ne var ki, Delia onu şehir mahkemesine teslim edip suçlarının cezasını çekmesini istiyordu. Gerçekte ise, Arcanton hapiste tutulabilecek biri değildi. Halen onu zapt edebilecek bir hapis olduğunu sanmıyorum. Delia ile tartıştık ve Arcanton bundan istifade kaçmaya çalıştı. Üç arkadaşımı kaybettim o gün. İkisini kaçmaya çalışan Arcanton öldürdü, Delia’yı ise Arcanton’u ben cehenneme ‘def’ edince kaybettim. Ayrıldık ve bir daha görüşmedik. Çok istedim.. Bilemezsiniz ne kadar çok istediğimi.. ama kendimde o cesareti bulamadım. Ben babanla tanışıp evlendiğimde aradan yıllar geçmiş oldu.

Sonra Delia, Karcass belasını öldürdü ve Durkahan Kalesi ve Şehrinin Lord Paladin’i oldu. Halbuki masa başı işi, onun en korkulu kabusuydu..”, der Nadine, hüzünlü bir gülümsemeyle. “Yıllar sonra duydum ki evlenmiş ve bir kızı olmuş.. ve Delia’nın kızıyla benim kızım, Nimbletyne Tinkerdome’un yeğeniyle beraber, rahmetli teyzen Silendenien’in meşhur yayını taşıyan bir izci, bir Drashan kaçaklısı, bir kasaba şerifinin sınanmamış oğlu, bir iblis, Argail Smitefast’in torunu ve ‘la Fey’ adında küçük bir kız, kocamın —muhteşem Grandaleren ve ordularının— beceremediğini başarmışlar; Themalsar’ı yok etmişler. Bu.. o kadar ironik bir şey ki..”, der ve yüzünü elleriyle kapatır.

“İyi misin, anne?”, diye annesinin yanına gelir Lorna.

“İyiyim güzelim. Sadece anılarım.. o kadar yorgunlar ki..”, der Nadine ellerinin arasından.

“Yollarımız Delia ile ayrılınca, ben bir serseri gibi, başıboş bir şekilde yalnız takılmaya başladım. Kendimi o kadar yalnız ve boş hissediyordum ki.. İşte o sıralar High Woods Ri’si Grandaleren’in daveti geldi. Açıkçası ben gitmek istemedim ve belki vazgeçer umuduyla uzun bir süre ertelemeye çalıştım ama baban ısrarlıydı. Ben de en sonunda kabul ettim. Baban istediğinde ikna etmesini iyi bilen biriydi.

Kendisine daveti için teşekkür edip, beraber bir akşam yemeğinden sonra ayrılacaktım.. Niyetim buydu. Ama işler çok farklı gelişti. Başta her şey çok güzeldi. Ama her zaman içimden ‘Neden?’, diye sordum. Bütün meziyetlerime ve cazibeme rağmen, neden bir high elf Ri’si bir insanla evlensin ki, diye sormadım değil. Otuz yıl sonra sebebini öğrenmiş oldum, sanırım..”, der ve sessizce ağlar.

Lorna annesine sarılır.

Merisoul, arkada oturduğu yerden kalkar ve ikisinin yanına gelir. Beklenmedik zamanlarda, beklenmedik davranışlarından birini daha sergiler; bulundukları mağaranın imkan verdiği sınırlı alanında kanatlarını açar ve önünde duran anne ve kızını kanatlarıyla sararak onları kucaklar.

Merisoul, kendisini hayretle seyredenleri umursamaz ama Lady’ye bakar ve “Doğruyu söylüyor. Ve duyguları da en az kızının ki kadar samimi!”, der.

“Teşekkür ederim Merisoul. Senden bunu istediğim için özür dilerim.”, der Lady, içi biraz olsun rahatlamış bir şekilde.

Lorna annesinden ayrılır ve yüzünde tam bir şok ifadesiyle Merisoul ve Lady’ye bakar. “Bizi.. Bizi kandırdınız..”, der, tam bir hayal kırıklığıyla.

Lady öne çıkar ve Merisoul’u sahiplenir.

“Hayır, sevgili Lorna. Seni asla aldatmadık, kandırmadık ve senden hiçbir zaman da kuşku duymadık. Ama Arashkan da olanlardan sonra, kimseye güvenmemiz için bir sebebimiz yoktu. Ve anneni sen tanısan da, biz tanımıyoruz. Dahası, seni baban itelemiş olabilir. Ama annen de buna göz yumdu. Ona güvenmemiz için herhangi bir sebep bulamadım açıkçası. Aklıma, Merisoul’un eşsiz kabiliyetlerinden biri geldi; ‘duygu okuma’.. Anneni okudu ve duygularını tasdik etti.”, diye açıklar.

Lorna ne diyeceğini bilemez gibi öylece durur. “Seni dostum sanmıştım..”, der Merisoul’a yarı ağlamaklı bir sesle.

“Dost..”

..der Merisoul ve durur. Succubi melezi, sanki ilk defa yediği bir şeyin tadını değerlendiriyor gibidir.

Neden sonra yukarı bakar ve “Bir ölümlü beni ‘dost’ kabul etti. Bu sayılıyor, değil mi?”, der, gizemli bir şekilde.

Lady ise iş gereksiz yere çığırından çıkmaması için atılır. “Sevgili Lorna. Lütfen. Bu sana karşı yapılmış bir şey değil. Aslına bakılırsa annene bile karşı yapılmış bir şey değil. Güvenceye ihtiyacımız vardı, onu da bulduk. Akledip Arashkan’da bunu değerlendirmiş olsaydık, belki olaylar çok daha farklı gelişirdi, öyle değil mi?”

“Onlar haklı kızım.”, der Nadine, burnunu çekerek. “Ancak kurnazlığınıza hayran kaldım, Lady. Kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi..”, diye de takdirini saklamaz.

“Sadede gelmek gerekirse..” diye devam eder kadın. “..babanla evlendim ve bir anda kendimi saray entrikaları ve ablasıyla arasındaki bin yıllık husumetin içinde buluverdim. Ve zamanla onun herkesi ikna ettiği gibi bir sorceress değil, bir warlock olduğunu öğrendim.”

İMKANSIZ! Annem benim ve sizin gibi bir sorceress idi!”, diye ünler Anglenna.

“Üzgünüm sevgili Anglenna, ama bu doğru değil.. Belki çok, çok eskiden, yüz yıllar önce öyle idi, ama ben onunla tanıştığımda artık bir sorceress değildi. Sanırım bunu Grandaleren de biliyordu.”, der Nadine ve kızına dönerek “Bu yüzden ikimizde sen bir warlock olunca o kadar tepki gösterdik. Ne yazık ki, birbirimizin bildiğini bilmiyorduk, dolayısıyla tepkilerimiz makul bir seviyede olmadı. Sen, birbirinden bağımsız ama aynı istikamette, iki aşırı tepkiyle bir anda muhatap oluverdin. Baban, ablasından dolayı, ben ise teyzenin seni etkilemiş olabileceğinden korktuğum için.. Babanla da oturup doğru düzgün pek bir şey konuşmadığımız için, ikimiz de gerçekte neler olup bittiğini asla öğrenemedik. Zaten sen gittikten sonra da hiç konuşmadık.”, der enRise.

“..ve her şeyin senin açından patlak vermesinin altında yatan sebep ise, teyzendi. Hiç farketmeden ailemizi mahvetti. Kadının Bari Na-ammen’e yanlışlıkla verdiği zarar, bilinçli olarak gösterdiği çabalardan daha büyük oldu.”, diye ekler. Sonra Anglenna’ya bakar.

“Annen için çok üzgünüm, sevgili yeğenim.”, der içtenlikle. “Angrellen zeki bir kadındı. Yapabileceği onca iyiliğe rağmen, sırf kardeşine duyduğu, bitmek tükenmek bilmeyen husumetinden dolayı, yapmamayı tercih etti. Aynı sebepten dolayı da yanlış varlıklarla gizli anlaşmalar yaptı ve ahmak kocamla farkında olmadan, Bari Na-ammen’i yok ettiler.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Nadine’nin son sözleriyle mağaraya opresif bir sessizlik çöker..

Merisoul Xyrotwu gözlerini kısmış, bir yandan, yaşına rağmen güzelliğinden ve zarafetinden pek az şey kaybetmiş olan kadına, bir yandan da sessizce Anglenna’yı süzmektedir. Kimsenin fark etmediği, kızın gözleri gerçekte bir iç çatışmayı saklamaktadır. Neden sonra, yapması gerektiği şeyin kaçınılmaz ve nihai noktasına varmışcasına, melezin küçük omuzları çöker, kaşları ağlamaklı bir şekilde bükülür ve alt dudağını pörtletir, zira kimsenin bilmediği gerçek; Xyrotwu’nun, içinde bulundukları mağarayı paylaştığı ölümlülerle beraberliği ve onlarla yaptıkları bir şekilde hasıraltı edilebilirken, bundan sonra ağzından çıkacaklar, onun kaderini de, tarafını da, küçük bir kızken Ad Ara adındaki bir meleğin ona bahşettiği ‘son nefesi’ ile sadece içsel bir şekilde hissettiği, ama hiç bir zaman tam olarak anlayamadığı ‘sevgi’ denen şeyi kimlere vermeyi seçeceğini de mühürlemiş olacaktı.

İşin şaşırtıcı yanı kendisini, paylaştığı mağaradakilere hiçbir şekilde borçlu hissetmemesiydi..

Merisoul bu konuda istemsizce duraklar zira az evvelki tespiti tam olarak doğru değildir..

Lady.. Lady bir Tapınak Koruyucusu idi ve kendisi gibi bir iblis tohumunu aforoz edip cehenneme geri gönderebilecekken bunu yapmamıştı. Dahası, bir tapınak muhafızı olarak bunu yapması gerekirken yine de yapmamıştı.

Gnine.. O bücür güç istediğinde ona ‘adını’ vermişti —en azından bir kısmını. Ama o bücür bunu değerlendirip kendi çıkarı için kullanmamıştı. Halbuki ona verdiği kısmi isimle bile cüce, Merisoul üzerinde güç iddia edebilirdi.

Hiç bir zaman kendisini istekli bir şekilde muhatap almamış olan izci kız Laila bile, onun gerçekte ne olduğunu bilmese de, hiç şüphesiz bazı kuşkuları vardı mutlaka ve bu konuda ondan beklediği gibi sırtına saplanması gereken oku, bir türlü yayından fırlatmamıştı.

Lorna ise kendisine sevgi ve saygı dışında bir şey göstermemişti. Yetmiyormuş gibi bir de kendisini bir ‘dost’ kabul etmişti..

Inshala.. Sevgili küçük Inshala.. Etrafında olup bitenlerin çoğunu anlamasa da, kendisinden korksa da, umarsızca, kör bir cesaretle onu —bir iblisi— korumuş ve bunun acısını çekmişti..

Şapşal Udoorin bile.. Önüne çıkan her şeyi olabilecek en küçük parçalarına indirgeyen Udoorin bile ona her zaman nezaket göstermişti.

Ve o pis adam.. Aager! Evet, kendince Merisoul’a bir sınır çizmiş ve sevgili Inshala’sını sahiplenmişti ama, sevgi bu değil miydi zaten; bir şekilde karşılıklı sahiplenme? Dahası, onu anlamak için de çaba göstermişti. Evet, belki bunu ‘Serenity Home güvenliği’ için yapmıştı, ama Merisoul bunun kötü bir bahane olduğunu anlayabilecek kadar o adamı okuyabilmişti. Özellikle Inshala’dan sonra, adamın iç dünyası tamamen değişmişti. Ama en nihayetinde adam, çözemediği bu succubi melezine ‘güvenmeyi’ seçmişti..

 

Hayır.

Merisoul paylaştığı mağaradakilere hiçbir şey borçlu değil, değildi..

Onlara ÇOK ŞEY borçluydu..

 

Acaba..

Acaba Ad Ara, bunların hepsini hesaplamıştı da Merisoul’un efendisinden öcünü bu şekilde mi alacaktı?

HAYIR!, diye düşünür Xyrotwu.

O ‘nefesi’ hissetmişti ve kendisi gibi hislere ve hislerin nüanslarına ayık bir yaratık için bu gözden kaçabilecek bir ayrıntı değildi.

O nefesin içinde sadece katışıksız, karşılıksız, koşulsuz, engin ve sonsuz bir ‘sevgi’ vardı.

O nefesin içinde Ad Ara’nın bin altı yüz yıl çektiği acılardan, gördüğü eziyetlerden kendisinde muhafaza etmeyi başardığı tek şey vardı.

O nefesin içinde asla unutmadı, unutamadığı ve unutmayacağı, zihinsel sarayının derinliklerinde, annesinin portresinin arkasında gizlediği kasanın içinde sakladığı ve ‘Arşiv No. ARZME-0000001olarak muhafaza ettiği ‘SIFIR BİR’ vardı.

 

O nefesin içinde Ad Ara’nın kendisi vardı..

 

‘Sıfır İki’ kararını verir ve bu şekilde kendi cinayetini de işlemiş olur.

Mağaranın içinde, küçük, yılmış, sonu feci bir ölümle biteceğinden kati olarak emin olan bir ‘veda’ sesi fısıldar;

 

KARDAX’ TRAKXA..

 

 

 

 


 

enRise: eski (former) Rise.

 

 

 
 

Sana Themalsar’ı Getirdim, Baba..

Timeline:

High Woods’daki saklı high elf şehine varılmış ve Alor’Nadien ne (Lorna), babası ve Bari Na-ammen Ri’si Grandaleren Feymist’in yüzleşme zamanı gelmiştir.

Taht salonu tıka basa high elf soylularıyla doludur ve herkes, kendisini Lorna olarak dünyaya tanıtarak özünü reddeden prensesin açıklamalarını dinlemek için merakla bekleşmektedirler.

Bekleyenler arasında, yüzünde pek de gizleyemediği bir zafer ifadesiyle, Anglenna’nın annesi High Lady Angrellen de bulunmaktadır..

Bu hikaye, Arashkan şehrinde olan olaylar ve şehrin yok edilmesinden sonra yer alır.

 

 

Muhteşem taht salonunun ikiz kapıları açılır, altın işlemeli mor renkler içerisinde altı muhafız içeri girer ve ardından Bari Na-ammen Ri’si Grandaleren ve Rise’si Nadine içeri girerler.

Eşinin elini nazikçe tutmuş olan Ri, ağır, gösterişli adımlarla tahtına yaklaşır, eşini kendi tahtının yanındaki tahta yönlendirir, sonra da kendisininkine kurulur.

Ri Grandaleren Feymist, yaşına rağmen güzelliğinden pek az ödün vermiş bir elftir ama fiziksel görünümü, artık anlamsızlaşmış gibidir. Gözlerinde bıkkınlık ve usanç dışında, sanki derinliklerinde melun bir ateş yanmaktadır. Oturduğu tahtında etrafındakileri hiç umursamadan kıyafetleriyle ilgilenir; altın ve beyazlardan oluşan kraliyet cübbesini düzeltir, bir eliyle neredeyse beyazmış gibi görünen uzun, sarı saçlarını arkaya atar, tacını düzeltir, parmaklarındaki yüzüklerle oyalanır, bir şey düşünüyormuş gibi poz verir ve temelde önünde duranlara bakmadan ve onların varlığını umursamadan bu şekilde birkaç dakika geçirir. En sonunda yanında oturan Rise hafifçe boğazını temizleyerek onun uyarır.

Yanında oturan Rise Nadine Graciousward Feymist, tarifi zor bir kadındır. Muhteşem görünümü, sadece alımlı yüzü yada dolgun fiziğiyle sınırlı değildir. Bu kadının güzelliği ayrıntılarda daha belirgindir. Kadın sadece güzel değil, aynı zamanda fevkalade çarpıcı ve etkileyici yüz hatlarına sahiptir. Nevarki Nadine’yi ‘büyüleyici’ yapan gerçekte bunlar değil, hareketlerindeki ekonomik zarafettir. Nadine Graciousward, bir insan olmasına rağmen, her nasılsa yanındaki elften çok daha asil ve konumunun sahibi gibi tahtında oturmaktadır. Kocası üstü başıyla uğraşırken, o ise önünde duranların ayrıntılarını çoktan görmüş ve aralarındaki hikayeleri okumuş gibidir.

Nadine önce kızına bakar ve ister istemez gözleri dolar. Kızı, aylar öncesine kıyasla daha da incelmiş ve erimiş gibidir ama ondan geriye kalan, artık bebek yağlarından kurtulmuş, daha kararlı, muhtemelen çok daha inatçı, çelik bakışlı biridir. Sevgili Lorna’sı oldum olası ciddi bir kız olmuştur. Ne var ki şu anda önünde duran kız, baktığı şeyleri değil, daha da ötesini gören bir ifadeyle babasının, onunla ilk tanıştığı anki kopyası gibidir.

Lorna güzelliğini annesi olduğu kadar babasından da almıştır. Göz rengi, çok hafif çilli burdu ve küçük ağzı annesininki gibidir. Çok uzaklara bakan ifadesi ise babasını andırırken, sevgisi, samimiyeti, tutkusu, şefkati, içine kapanık olmasına rağmen etrafına yaydığı umut ve dinginliği, doğal zarafeti ve içsel cazibesi ise tamamen kendisindendir.. Nadine içini çeker. Küçük bebeği büyümüş ve daha küçücük bir kızken vadettiği güzelliğine ulaşmıştır. İç çekişi, bugünkü karşılaşma her nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, onu artık burada tutamayacağını anlamasındandır..

Onun hemen arkasındaki, aralarında ancak belirgin bir anlayış ortaklığının müsaade edebileceği bir yakınlıkta duran, kızına yapılabilecek en ufak hakarete, muazzam bir farkla ve olabilecek en kanlı şekilde cevap vermek için sadece bahane arayan iri gence bakar. Genç adam elf standartlarına göre pek de yakışıklı değildir ve bu Nadine’yi biraz şaşırtır. Kızına bu çocuk göz kulak oluyorsa, demek ki Alor’Na’sı onda yüzeysel ve geçici bir çekim değil, başka meziyetler bulmuş olmalıydı. Nadine, gencin çok kısa bir anlığına kızına attığı bakışı görür ve aradaki bağları kurar. Gencin kıza anlık bakışında bile yüzünün kızarmasından, çocuğun içine düşmüş olduğu vehametini ve kızı karşısında tam anlamıyla kayıp bir vakıa olduğunu görür ve içinden mutlu bir şekilde geçirir, ‘Belki de Alor’Na’m benden şanslı çıkar. Arkanı yaslayabileceğin ve güvenebileceğin birisini bulmuş olmana ne kadar sevindiğimi bilemezsin bebeğim. Ne yazık ki bunların ikisi de bana verilmedi.. ama görüyorum ki sen bulmuşsun. Bulduğun şeyi tut ve ona sımsıkı sarıl!

Rise grubun diğer üyelerini de gözden geçirir. Nadine, Anglenna’yı yakinen tanır.. Kızın zeki olduğunu, daha ilk tanıştıklarında fark etmiştir. Ne var ki annesinin kızın üzerindeki etkisi katidir. ‘Anasının küçük, süslü papağanı‘, diye geçirir içinden üzülerek, zira elindeki muazzam potansiyele rağmen, o güne kadar Angrellen ne dediyse, Anglenna da onları tekrarlaması dışında kendisine özel hiçbir varlık göstermemiştir.. ‘Belki annesinin gölgesinden ayrılmış olması ona yaramıştır.‘, diye umut eder.

Nadine, Anglenna’nın annesi Angrellen’den korkmaz. Geçmiş otuz yılda onunla sayısız defa yüzleşmiş ve her defasında da üstesinden gelmiştir. Yaptıkları en son atışmada, ‘Sanırdım ki senin gibi bin beşyüz yıl yaşamış biri, biraz daha akıllı olurdu.. Görüyorum ki yaşın sana beraberinde bilgeliği de getirmemiş!‘, demiş ve suratı kıpkırmızı kesilmiş kadını başından savmıştı. Bu olay, o kadınla en son konuşması olmuştu. Angrellen konusunda kendisini tedirgin eden tek şey, kadının uslanmaz ve usanmaz kini ve inadınır..

Gözleri dişi dwarf’a takılır. Dwarf’ın yüzünde, hiçbir saçmalığa tahammül etmeyeceğine dair kati bir ifade vardır. Nadine dwarfları sever, zira çoğunluğu ya ak, yada karadır. Edindiği bilgilere göre bu dwarf, meşhur Serenity Home kasabasının yetkin tapınak koruyucusu, Lady Magella olmalıdır. Bu da onu ‘iyi’lerden yapıyor olmalıydı. Dwarf’ın etrafına yaydığı güven ve hayal meyal hissedilir kutsal nitelik bile kızının doğru kişilerde arkadaşlık bulduğu iç rahatlığını verir.

Rise Nadine, izci kızı ve yanında duran gnome’u süzer. İzci kılık kıyafeti konusunda belli ki umarsızdır, ama oldukça alımlı, cüretkar bir güzelliğe sahiptir ve bulunduğu yere rağmen, kimliğini bir kalkan gibi bürünmüş, etrafındakilere kafa tutarcasına bakmaktadır. Nadine iç çeker ve ‘Elflerden dilin mi yandı güzel kız? Dert etme, benim de yandı!‘, diye hicveder içinden. Nadine açısından işin sevindirici yanı, bu güzel, alımlı izci, kızı gibi bir yarı elftir. Rise bundan dolayı mutlu olur. Kızının, kendisi gibi yarı elflerle karşılaşmış ve onlarla arkadaşlık etmiş olduğunu görmesi içini rahatlatmıştır. Kızının sessiz ve içine kapanık oluşunun en büyük sebebinin, etrafında kendisiyle özdeşleşebileceği dengi elflerin olmayışı olduğundan her zaman rahatsız olmuş, bu yüzden onunla olabildiğince zaman geçirmiştir.

Ve bir gnome. Tabii ya.. Ortada bir sorun varsa, bir gnome nasıl eksik olabilirdi ki?‘, diye buruk bir gülümsemeyle geçirir içinden. Gnome, bütün Bari Na-ammen sarayının ihtişamını tek bakışla içine çekmiş, kullanılabilir en küçük parçalarına ayırmış, teker teker incelemiş, elde ettiği analiz sonuçlarını, muhtemel kimyasal tetkikleriyle birleştirip tahminleriyle kıyaslamış ve aradaki farkı pek de ilgi çekici bulmamış bir mucidin burun kıvıran ifadesiyle etrafına bakmaktadır. Dahası, avucunu kaşıyıp durmasından, aklından yapmayı düşündüğü ve muhtemelen de sadece kendisinin komik bulacağı, abuk sabuk bir şeylerin geçtiği kesindir, çünkü yanında duran izci kız devamlı onu dürtüp durmaktadır!

Onların arkasında, omuzlarının üstünden görünen, kuzguni kanatlı bir yaratık —bir kız— durmaktadır. Kız, Nadine’ninkine bile kafa tutacak bir güzelliğine sahiptir. Nadine’nin kuşku götürmez, dünyevi güzelliğine, kızı Alor’Na’sının şeffaf, büyüleyici cazibesine, izci kızın kafa tutan, yırtıcı çekimine, yeğeni Anglenna’nın ise ‘ulaşılamaz buzullar’ı andıran soğuk, mesafeli ve keskin güzelliğine karşın, bu kızın güzelliği uhrevidir. Kız etrafına saf gözlerle bakınmaktadır ve arkadaşlarının kaçınılmaz tedirginliğinden tamamen beri bir şekilde durmaktadır.

Eyvahlar olsun!‘, diye hayıflanır içinden Rise. ‘Saraya bir iblis mi getirdin kızım? Baban bundan hiç hoşlanmayacak..

Nadine, iblisin arkasındaki son iki kişiyi süzer. Biri karalar içerisinde, etrafında olan herkesi —ama herkesi; geçtikleri koridorlar ve salondaki muhafızları, danışmanları, diğer asilleri, yukarıda, balkonda gizlenmiş okçuları ve kalın, kadife duvar perdelerinin arkasında yer alan ek muhafızları, ortalıkta dolaşan hizmetçileri ve yardımcıları da dahil, HERKESİ— sayılarını, silahlarını, potansiyel saldırma sıralarını, kapasitelerini ve gözlerindeki niyeti acımasız bir ekonomiyle süzmektedir. Belli ki bu adam politikanın kendisiyle değil, oluşturabileceği potansiyel sonuçlarıyla ve bunlara karşı alabileceği önlemlerle ilgilenmektedir. Karalar içindeki adamın kurduğu plan her ne ise, ardında olabildiğince çok ceset bırakacak bir plan olduğu kesindir!  ‘..Ve paralı kesiciler mi?, diye geçirir içinden. Ama sonra, çok kısa bir anlığına adamla göz göze gelir ve adamın başını anca fark edilir bir şekilde, ‘hayır’ anlamında salladığını görür. ‘Demek paralı kesici değilsin. Nesin peki?‘, diye merak eder.

Adam, çok hafif yana kayar..

Nadine’nin gözleri, onun arkasına saklanmış ve önünde duran adamın koluna yapışmış küçük, sıskası çıkmış kıza takılır.

 

Bu kız..

Nadine bu kızla daha önce karşılaşmamıştır ancak rüzgarlar tıpkı bu kızın tarifine uyan birinin adını fısıldamıştır ona.. la.. la fey.. LA FEY!

Bu küçücük kız Inshala ‘la Fey’ Frostmane olmalıydı!

 

Ah Alor’Na’m.. la Fey senin dostun ise, başka dosta ne gerek var! O kızın adını ve yaptıklarını rüzgarlar ve yağmurlar, ağaçlar ve çiçekler, kurtlar ve geyikler, kartallar ve kargalar, dinlemesini bilen herkese taşıdılar..

Nadine Graciousward, bir anda geleceği görür gibi olur ve korkar.

Kızının, böylesi bir grubun parçası olmasının bir rastlantı değil, kaderin müdahalesi olabileceği konusunda kati bir inanış oluşur içinde. Ve inatla kızına bakmaktansa üstü başıyla ilgilenen kocasını dürter..

 

 

Ri Grandaleren Feymist, yavaşça başını kaldırır ve uzun bir süre sessizce önünde duranlara bakar. Durgun gözleri, grubun her üyesini teker teker inceler ve en sonunda kızına bakar ama bir şey söylemez. Rahatsız edecek kadar uzun bir süre kızını inceler ve neden sonra bıkkın, yorulmuş ve kızgın bir ifadeyle konuşur;

“Saraydan kaçtın Alor’Nadien ne. Bu sana ne getirdi? Hepimizi bu şekilde teşhir etmeye değer miydi? Bu rezilliğe gerek var mıydı? Yetmiyormuş gibi, benliğini ve aslını reddedip kendine başka bir isimle çağırarak bizleri utandırman gerekli miydi?”

Babası konuşmaya başlayınca, Lorna başını yere eğmiştir. Anca duyulur, yumuşak sesiyle ona cevap verir;

“Ortada bir rezillik varsa bunun mümessili ben değilim, baba. Ben yolumu seçtim ama yolunu seçen herhangi bir elf’e gösterilen tahammül ve saygı bana gösterilmedi. Bunu yaparak farkında olmadan beni elflerinden daha az görmüş olmadın mı, baba? Onların sahip oldukları haklara da sahip olmadığımın vurgusunu yapmış olmadın mı?

Hoşnutsuzluğunu genele ilan ederek, bir baba ile kızı arasındaki kalması gereken bir meseleyi, bu olayda hiçbir aidiyeti olmayanların, kendilerini buna dahil etme yüzünü ve cesaretini onlara vermiş olmadın mı?

Bunu yaptığın anda bir çatışmanın kaçınılmaz olacağını bilmene rağmen, yine de yaptın.. Bu çatışmanın hiç gerçekleşmemesini istediğim için ayrıldım.. Elflerine verdiğin hakları benden esirgediğin için ayrıldım, baba. Ve beni elflerinden gayrı gördükten sonra artık sadece annem için Alor’Nadien ne (Nadine’nin Cazibesi) olarak kalabilirdim ama halkına Rise olamazdım. Bunu sen kendi elinle yaptın, baba..

Geri geldiğimde seni ve annemi bir daha görmek ve aramızda sevgi ve saygının hala var olduğu bilmeye ihtiyacım olduğu için ve bir barış olmasını umduğum için geldim.. Buraya Arashkan halkını neden yalnız bıraktığınızı sormaya geldim. Onlar saldırı altındayken, neden güvenli bir mesafeden seyretmeyi tercih ettiğinizi sormaya geldim. Ve neden kıyımdan kaçan Arashkan mültecilerini hudutlarından def ettiğinizin hesabını sormaya geldim, baba.. Ama görüyorum ki, buraya gelişim sadece seni son bir defa görmüş olmak içinmiş.. Zira komşuları öldürülürken buna sessiz kalan bir Ri’nin kızı olamam. Ve ben Alor’Nadien ne olamayacaksam, burada bana bir yer yok, baba..”

Alor’Nadien ne Feymist’in sesi bütün salonda çınlar ve Bari Na-ammen’in ve High Woods elflerinin son prensesi, kahır dolu bir cesaretle deklere eder;

“Veliahtlık hakkımı sevgili ablam ve kuzenim, High Lady Anglenna’ya bırakıyorum!”

Salon bir anda derin iç çekişler ve hayret nidaları ile çalkalanır. Bir anda herkes konuşmaya başlar ve ortalık karışır. Rise Nadine’nin yüzünde şok ve hayret ifadesi belirirken, Grandaleren’in yüzü ise tamamen kararır.

Neden sonra Grandaleren bir elini kaldırır ve salon sessizleşir. Tamamen bıkkın, tükenmiş ve kayıp bir ifadeyle;

“Buna değdi mi peki? Güttüğün yol seni halkından etti. Buna karşılık ne kazandırdı?”

Lorna başı eğik bir şekilde “Onlar her zaman benim halkımdı. Onları elimden sen aldın, baba.. Nevarki Arashkan halkını def ettiğinde, burada asla bir yerimin olamayacağını da bana söylemiş oldun. Ben bir elfim, baba. Ama ben aynı zamanda bir insanım. Ve öyle görünüyor ki senin ülkende insanlara yer yok!”, der fısıltı gibi bir sesle.

Ve geldiklerinden beri ilk defa Lorna eğik başını kaldırır ve doğrulur. Kızın gözleri sanki içten bir ateşle yanmaktadır. Babasına bakar ve sesi bütün taht salonunda yankılanır;

“Ne kazandırdığına gelince; buradaki bütün elflere tanınan özgür irade hakkım ve bana saygı duyan sevgili dostlarım dışında hiçbir şey..

Ama sana ve halkına elim boş gelmedim..

Sana onurunu getirdim..

Sana Themalsar’ı getirdim, baba..”

Lorna sağ elini pençe yapar ve Thelmasar’ın ruhunu cesedinden kopardığı zaman yaptığı hareketi yineler ve yerden kapkara, kötürüm bir duman eşliğinde bir şey yükselir. Salondaki elf muhafızlar bir anda silahlarını çekip atılacakmış gibi ileri doğru meylederler ancak derin, kaynayan, vahşi bir ses taht salonunun pencerelerini titretecek şekilde gürler;

“KİM PRENSESE DOKUNURSA ÖLÜR!”

Udoorin, iki elinde de dev baltaları olduğu halde, önünde duran kızı kuşatmış, yüzünde, az önce söylediği şeyi yapacağına dair hiçbir kuşku bırakmayan bir ifadeyle durmaktadır!

Salon sessizliğe bürünür.

Neden sonra çok derinlerden gelen ölü, metalik bir kıkırdama duyulur.

 

 

Aaaaaa… Grandaleren.. uzun zaman oldu.”, der, Lorna’nın çağırdığı kirli dumanın içinden peyda olan Themalsar’ın lanetli ruhu.

“Bakıyorum halkına Ri olmuşsun. Merak ediyorum, bunu hangi sayısız başarısızlığından dolayı sana verdiler? Hangi ahmak senin gibi beceriksiz bir komutanı, göçmüş babana Ri olarak önerdi?”

Yerinde taş kesilmiş Grandaleren, ‘hayalet görmüş’ gibidir! Neden sonra dili çözülür ve kati bir sesle ona cevap verir;

“Ben seninle savaştım ve seni yok ettim!”

“Hayır yaşlı adam.. Ne olacağını bildiğin halde yine de ölüme gönderdiğin elflerin benimle savaştılar. Sen ise babanın sana verdiği şeref muhafızlarının arkasından, askerlerinin katledilişlerini seyrettin.. ve duvar süslerimi kırmanız dışında da gerçekte hiçbir şey başaramadın. Küçük kız kardeşin bile senden daha erkekti. O ve lanet izcilerinin yaptıkları baskınlar olmasaydı, savaş sürdüğü kadar sürmez ve sen, küçük ittifakınla beraber daha ilk yıl yok edilmiş olurdunuz. En sonunda o dişi elfi pusuya düşürüp öldürdüğümde hepinizin etrafı sarılmış olarak avucumun içine, tam istediğim yere düşmüş oldunuz. Son anda Durkahan paladinleri yardımınıza yetişmemiş ve kuşatmamı yarmamış olsalardı, tarihi sen değil ben yazmış olacaktım..”

“Yalan söylüyorsun, melun ruh!”, diye haykırır Grandaleren!

“Ben artık bir ruh bile değilim. Senin yapamadığın işi, horladığın bu küçük kız yaptı. Ve senin gibi işi eline yüzüne bulaştırıp yarım bırakmadı. Asla bir daha çağrılamayacak şekilde ruhumu lanetleyerek bedenimden kopardı. Ben artık yokum. Kati ve tamamen.. ve senin aksine, yalanlara da ihtiyacım kalmadı. Yalanlar hayatta olanlar içindir. Benim gibilere bir ederi yok! Sen o tahtı asla haketmedin. Arkandan şimdi bile sırıtan korkak ablan da. Aranızda Rise olmayı hak eden iki kişiden birini ben öldürdüm.. Bu şekilde sekiz yüz yıl beklemiş olsam da, elflerden öcünü almış oldum zira sizler dünyadan elini ayağını çekmiş, kendi ihtişamınızla kör olmuş ve durağanlaşıp çürümeye yüz tutmuş bir halksınız.”, der Themalsar ve sonra kin dolu bir sesle ekler;

“Merak ediyorum, hangimiz gerçekte ölü.. sen mi, yoksa ben mi? Nihai yıkım geldiğinde en azından ben, sevdiklerimin gözlerim önünde kesilmelerini seyretmek zorunda kalmayacağım!”

“Senin asla sevdiğin birisi olmadı, şer tohumu!”, diye hırlar Grandaleren. Themalsar konuştukça elfin donuk gözleri yanmaya başlamıştır. Kaskatı kesilmiş bir şekilde tahtına yapışmış, önünde duran lanete büyük bir kinle bakmaktadır.

“Tıpkı senin gibi.. Tahtı ablana bırakmamak için bir insanla evlenip çabucak büyüyen bir yarı elf yapmadın mı? Gerçekte o tahtı hak eden küçük kız kardeşini ben öldürdüm. Sen ise kendi öz kızının doğum hakkını, zayıflığın, beceriksizliğin ve kibrinle yok ettin. Yüzyıllar önce bana katılman karşılığında babanın tahtını sana vaad ettiğimde, onurun yada babana olan sevginden değil, kibrinden dolayı beni reddetmiştin. Ama görüyorum ki hiç hak etmediğin bir şöhretle o tahta oturmuşsun. Aradan sekiz yüz yıl geçti ve bana öldürttüğün elflerin hala eski sayılarına kavuşamamış..”, der manyakça kıkırdayarak. “Bu da senin çok uzun olan başarısızlıklarının sadece en sonuncusu olacak çünkü artık ölümün yaklaştı yaşlı bunak!.. Ve ardında gururla bırakabileceğin ne bir başarın, ne bir eserin, ne de bir veliahtın var. Ülken ve halkın, seninle son bulacak.”

Themalsar’ın kirli, mel’un ruhu yerden daha da yükselir ve Grandaleren’e küçümser bir tiksintiyle bakar ve ona muazzam, iç titreten bir horlayışla hitap eder;

“İblis efendilerim alınır diye, senin kadar başarısız bir elfi kurban olarak bile kullanmazdım tapınağımda—”

Büyük salon, beklenmedik, kulak çatlatan bir ışıkla aydınlanır ve ardından yer sarsıcı bir gök gürlemesiyle sarsılır ve salondaki bütün pencereler, bir anda dışa doğru patlar! Herkes parlak ışığın etkisiyle kısa bir süreliğine kör olur. Neden sonra görebildiklerinde, Themalsar’ın az önce durduğu yerde derin bir yarık oluşmuş ve yarık kekremsi bir kokuyla tütmektedir.

“Geber, kahrolası papaz!”, diye Grandaleren’in boğuk hırıltısı duyulur..

..ve salon kati bir sessizliğe bürünür!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sessizliği çınlayan bir ses bozar. Tahtlardan birinden elf işlemeli bir halka, parlak mermer zeminde yuvarlanarak salonu yarılar ve iç gıcıklayıcı bir şekilde olduğu yerde uzun bir süre döner ve en sonunda durur.. Bu halka Rise Nadine’nin tacıdır. Nadine ayağa kalmış buz gibi bir ifadeyle etrafındakileri süzer ve bakışları etrafındakilerin içine korku salar. Gözlerini gezdirdiği bütün elfler başlarını öne eğip, dizlerinin üstüne çökerler.

“Yıllar önce buraya ilk davet edildiğimde bana bunun kötü bir fikir olduğu söylenmişti. Ama ben, elfler ve insanların barış içerisinde ve ortak yönetim altında yaşayabileceğine inanmıştım. Aradan geçen otuz yılda bunun olamayacağı bana sayısız defa gösterilmiş olmasına rağmen ben yine de inat ettim. Her gün arkamdan söylenenleri duymazdan, yapılanları ise görmezden geldim. Ama kızımı sizin kibrinize yedirmeyeceğim.”, diye Nadine’nin kati sesi bütün salonda yankılanır. Sesi soğuk ve mesafelidir, ama gözlerinde dış görünüşünden hiç beklenmeyecek, vahşi bir ateş yanmaktadır.

Rise Nadine eşine, Grandaleren’e döner ve ona ancak, hayatını adadığı ama hepsinin bir yalan olduğunu anlayan bir kadının yüzünde oluşabilecek bir ifadeyle bakar.

“Politik evliliklerde sevgi olmaz. Sadece çıkar ilişkisi vardır. Ama ben politik bir çıkar için seninle evlenmedim zira şahsım dışında kimseyi temsil ederek gelmedim. Buraya senin kişisel davetlin olarak geldim ve ısrarın üzerine evlendim. Sana bir kadının verebileceği bütün sevgiyi ve saygıyı verdim. Sana bir kadının erkeğine verebileceği en mükemmel çocuğu bahşettim. Ve sen onu köpeklerine yem etmeye kalktın. Ya bu saçmalığa hemen, şimdi bir son verir ve bir Ri gibi davranırsın, yada ben bir Ri ile değil, basiretsiz bir ahmakla evlendiğim gerçeğiyle buradan kızımla ayrılırım, zira burada kızımın hakkı olan bir geleceği yoksa, benim durmam için de bir sebebim yok demektir.”

“Ama her ne olursa olsun, kızıma kötü niyetle bakan yada ona el kaldırmaya çalışan olursa, onu kendi ellerimle ait oldukları cehenneme ‘def’ edeceğim. VE ŞUNU İYİ BİLESİNİZ Kİ BEN ‘DEF’ ETTİĞİMDE GERİ DÖNÜŞ, İKİNCİ BİR ŞANS YADA KODESTEN ÇIKIŞ KARTI OLMAZ. BUNU OTUZ BEŞ YIL ÖNCE ARCANTON ÇOK ACI BİR ŞEKİLDE ÖĞRENDİ. İTİRAZI OLAN VE BENİ SINAMAK İSTEYEN VARSA, ŞİMDİ, ŞU ANDA ÖNE ÇIKSIN..!“, diye Nadine’nin, içi ölüm ve daha beteriyle dolu hırlaması duyulur.

 

High Lady Angrellen öne çıkar..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Yeter, anne!”, diye bir ses çınlar salonda ve High Lady Angrellen olduğu yerde kalır.

Yüzünde hiçbir tereddüt olmaksızın Anglenna, herkesin kendisini görebileceği bir şekilde öne çıkar.

“Taht bana ait değil zira varis ben değilim. Hiçbir zaman olmadım. Prenses Alor’Nadien ne, o tahtın tek ve gerçek varisi. Bunu, hayatımı defalarca kurtarmadan önce biliyordum. Ama kendime itiraf edemedim. O artık benim hasmım değil. O benim arkadaşım. O benim kız kardeşim ve onun hakkını yedirmeyeceğim, anne! Bari Na-ammen, senin ve amcamın gizli çekişmesinden yeterince zarar gördü. Bunu dünyada olup bitenlere baktığımda gördüm. Bütün işaretler orada ama biz iç çekişmelerimize o kadar gömülmüşüz ki, bu gerçeğe tamamen kör olmuşuz. Ama artık bunun bitmesi lazım. Themalsar’ın bahsettiği nihai yıkım yaklaşıyor. Orken sürüleri, efendileriyle geliyorlar. Bütün büyük şehirlerde önce birlik ve beraberliği fesat ve çıkar çatışmaları ile bozup sonra da yıkımlarını getiriyorlar. Bunu gözlerimle gördüm. Bu yüzden artık durmalısın anne. Çünkü ben senin anlamsız mücadelenin bir parçası olmayacağım. Düşman geldiğinde, tahtda kimin oturduğuna bakmayacak. Seni de herkesle beraber kesecekler..”

Anglenna annesinin gözlerinin içine bakar ve çok büyük bir umutla beklediği anlayışı da, ayılışı da göremez. Omuzları çöker ve dönüp Lorna’ya, “Gel kardeşim. Gidelim. Burada sadece inatla geçmişlerine ve kibirlerine tutunmuş ölüler var. Bize, gelen felaketle savaşacak taze insanlar lazım ve onlardan burada yok!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

HAYIR! GİDEMEZSİN! SEN RİSE OLACAKSIN.. OLMALISIN! YÜZYILLAR ÖNCE, SEN DAHA DOĞMADAN BU BANA VAADEDİLDİ..!“, diye bir feryat kopar salonda ve herkes mutlak bir umutsuzlukla dile gelmiş bu sözlerin sahibine döner..

.. High Lady Angrellen, belkide sekiz yüzyıl filizlenmesini beklediği umutlarının parmakları arasından kayarak yok oluşunun verdiği panikle ağzından kaçırdığı sözler karşısında taş kesilmiş bir şekilde öylece durur..

Nadine, ayağa kalkar ve salonu terk eder. Güzelliği ve zarafetiyle nam yapmış kadın tacını geride bırakır ama kızını değil. Onu elinden tuttuğu gibi taht salonunun yan kapılarından birine yönlendirirken, diğerlerine de acil bir fısıltıyla “Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek kendisini takip etmelerini söyler. Anglenna’nın tereddütünü görünce, “Gel yeğenim. İnan bana, birazdan olacakları görmene gerek yok.”, der ve diğer eliyle onu da kolundan tutar ve salondan çıkarır.

Annesi Nadine eşliğinde Lorna, Udoorin ve Anglenna, Lady, Laila, Gnine, Merisoul, Aager ve “Nooldu yaa?!”, diye yüzünde şaşkın bir ifade olan Inshala hızla koşarken, Grandaleren’in “En sonunda kendini ele verdin, seni huysuz cadı..”, diye haykırdığı duyulur.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek Nadine, peşine taktığı kızını, yeğenini ve yoldaşlarını, sarayın gizli tünellerinden geçirirken karşılaştıkları elf muhafızlarına, arkalarında bıraktıkları taht salonunu işaret ederek “Hainler.. Hainler taht salonunda.. Hainleri yakalayın!”, diye emirler yağdırır ama ‘hainler’ derken kocasından mı, yoksa High Lady Angrellen’den mi, yoksa her ikisinden mi bahsediyor anlaşılmaz.

“Geldiğinizi ilk duyduğumda o kadar sevinmiştim ki.. Korkarım, sizler adına vermeyi düşündüğüm şöleni ertelememiz gerekecek zira burası artık güvenli değil.”, der nefes nefese kalmış bir şekilde.

Rise’nin sözlerini tasdik edercesine, arkalarında büyük bir patlama olur ve her yer sarsılır.

Taht salonu yıldırımlar, ateş yağmurları ve mebus büyülerle sallanırken, her iki tarafın askerlerine ait kılıç şakırtılarına ölenlerin boğuk çığlıkları karşır..

Yan odalardan birine sızdıklarında bir anda Nadine, Lorna ve grubun etrafında elliye yakın elf muhafızı belirir ve her şey durur.

Gruptaki herkes bir anda gerilirken Udoorin’in yüzü kararır ve sessizce sevdiği kızın arkasına geçip devasa baltalarını kaldırır.

Muhafızların başı Rise’ye yaklaşır ve önünde, tek dizi üstüne düşer.

“Hanımım..”, der boğuk bir sesle. “Aramıza katıldığınızdan beri bizim için yaptıklarınızı bazılarımız gördü. Ri’mize baş kaldıramazdık ama prensesimize yapılanlara da göz yummadık. Prensesimiz, Bari Na-ammen’in sükuneti için hakkı olan tahtından vazgeçişini ve ayrılışını gördük.. Hiçbir ırkın tarihinde görülmemiş bu fedakarlıktan sonra, burada bulunanlar ve dışarıda hazırda bekleyen bine yakın muhafız, aramızda ona gizli bir sadakat yemini ettik; geri geldiği gün, her ne olursa olsun onun önünde, yanında ve arkasında olacağımıza dair. Öyle görünüyor ki andımızın sınanma zamanı geldi. Sayımız fazla değil, ama buradaki her elf’in canı sizindir.. Bir gün bize geri döneceğinize ve Bari Na-ammen’i tekrar yükselteceğinize dair inancımızdan dolayı bizler önden gideceğiz ve sizin için yolu açacağız zira High Lady Angrellen’in kişisel muhafızları her yerdeler ve prensesimizi gördükleri yerde öldürme emri aldılar. Onları aştığımızda ise önümüze Orken sürüleri çıkacak çünkü buraya bir soykırım için geldiler ve şehir sarılmış durumda.”, der muhafızların başı. Sonra derin bir nefes alır, başını kaldırır ve Rise’sine bakar.. Alor’Nadien ne’ye.

“Bugün Bari Na-ammen’in son günü. Bugün, bu güzel ülke dünyaya veda ederken lütfen bizi iyilikle anın.”, diye çekilmiş bir ifadeyle Lorna’ya yalvarır.

Gözleri dolmuş olan Lorna’nın yüzünde en az önündeki muhafız kadar çekilmiş bir ifade mevcuttur. Prenses, yumuşak, boğuk ama kararlı bir sesle konuşur.

“Adın ne senin asker? Seni ve sadıklarımı anıp hatırlaya bilmem için bana isimlerinizi söyleyin.”, der.

Muhafızların başı, yavaşça elini göğüs zırhlığının içine sokar ve düzgünce katlanıp mühürlenmiş kalın bir papirüs çıkartır.

“Sadıklarınızın hepsi burada, hanımım.”, der ve ayağa kalkar. Kısa, kesin bir emir verir ve muhafızlar yek vücut haykırır.

“RİSE ALOR’NADİEN NE..!”

“RİSE ALOR’NADİEN NE..!”

“RİSE ALOR’NADİEN NE..!”

Sonra hepsi kılıçlarını çeker ve dönüp seri adımlarla prensesleri için yolu açmaya başlarlar..

Çok uzaklardan, ormanın derinliklerinden, tanıdık, iç ürpertici savaş borularının vahşi ulumaları duyulur..

Tıpkı Arashkan da olduğu gibi, efendileriyle beraber Orken sürüleri gelmiştir!

..ve onlarla beraber Themalsar’ın kehaneti gerçekleşir; neredeyse bin yıllık durağanlığın getirdiği uyuşukluk, ihtişam körlüğü ve entrika, meyvesini vermiştir.

Bari Na-ammen için hesap günü, nihai yıkım ile gelmiştir..

 

 


Ri: High Elf’lerin krallarına verdikleri ünvan.

Rise: High Elf’lerin kraliçelerine verdikleri ünvan. Okunuşu; Ri-Se şeklinde, iki heceli bir kelimedir.

Hikayenin sonunda muhafızlar;

“RİSE ALOR’NADİEN NE..!”

..diye haykırırken karma bir kullanımda bulunmuşlardır: Prenseslerini, ‘kraliçe’ anlamında ‘Ri-Se’ ve tek heceli kullanımıyla ‘ayağa kalkmak, doğrulmak, yükselmek’ olan ‘RISE‘.

‘KRALİÇE ALOR’NADİEN NE..!

ve

YÜKSEL ALOR’NADİEN NE..!‘, olarak.

 

 

 
 

Adalar Krallığı Tarihi (Part VII)

 

 

Timeline:

The Kingdom of Isles, Adalar Krallığı’nın tarihi ve ana kıtayı fethi üzerine kısa bir bakış.

Kesin tarihler, o günkü koşullar dolayısıyla kusurlu olabilir. Bilinen tek şey, krallığın Yıl 1’den sonra kurulan ilk kalıcı medeniyetlerden biri olduğu.

Bu tarihin başlangıcı, Yıl 1‘den sonra yer alır.

 

 

l 7569 (-20 yıl)

Sen ne yaptın Fionn, yaa?”, diye inler Komoberi Anthea, mor ve koyu mavi tenli genç adam, Melshieve Akademisi’nin arkasındaki yoğun koruluktaki ‘gizli’ mağaraya geldiğinde.

Fearghas Fionnghal olduğu yerde dona kalır ve fevkalade denebilecek bir hızla, yapmış olabileceği şeylerin zihinsel dökümünü alır, zira o günü oldukça yoğun geçmiştir.

 

Komoberi öğleden sonra, o günkü dersleri biter bitmez, ve rektörlükte geçirdiği iki saatten sonra en eski arkadaşına ‘hesap sormak’ için gizli mağaralarına gelmiş ve up uzun boylu, kömür esmeri, uzun, pembe saçlı, dantelli-fırfırlı pembe mini elbiseli bir Seressa Wraiven’ı çoktan gelmiş olarak bulmuştu.

Seressa onu görünce, muhteşem gülümseyişini sergilemiş, yerinden kalkıp anca göğüslerinin altına gelen ruh gibi incecik Komoberi’ye, ‘Sevgili orman perisi Komoberi’, diye sarılmış, sonrada ona pembe çiçeklerle süslü çaydanlığından, aynı sete ait bir fincana papatya çayı dökmüştü.

 

“Ummm.. Sorduğun soruyu biraz daha ayrıntılı sorsan..”, der Fearghas temkinli bir şekilde. “Bugün çok şey yaptım.”

 

Gerçekte Komoberi Anthea huysuz, hesap soran kızlardan değildir. Bu, her şeye boyun eğen, silik yada pasif bir kız oluşundan değil, doğduğu ve ait olduğu orman gibi oluşundandır; Dream WoodsRüya Ormanı çoğunlukla ‘ilk baharı’ yaşayan bir ormandır. Çiçeklerin yeni açtığı, ağaçlardaki yaprakların en yeşil ve en canlı olduğu, hayvanların yeni doğum yaptığı, toprağın mis gibi koktuğu ve gece gündüz börtü böceğin kendi şarkılarını söyledikleri ‘ilk bahar’ gibi..

 

“G.K.A.H— her ne ise.. Ne yaptın onlara?”, diye küçük yumruklarını fiske etmiş, fevkalade şirin bir şekilde önünde dona kalmış ürkütücü adama hışmeder.

“Ummm.. Hiç bi şey?”, diye tedirgin bir şekilde cevap verir Fearghas.

“Bana doğruyu söyle, Fionn..”, diye koyu yeşil, kahve karışımı kaşları çatılmış öylece bakar kız, Fearghas’a.

“Bugüne kadar sana daha farklısını söylemedim.”, diye çok hafif iğneli bir üslupla konuşur Fearghas.

“O bu saate kadar turnuva finalindeydi, sevgili Komoberi. Ve kazandılar.. duyduğum kadarıyla. Seyretmeyi çok istiyordum. Nevarki pembe floksalarımın bir tanesi hastalandığı için, onunla ilgilenmek zorunda kaldım.”. diye serin bir sesle araya girer Seressa. Sonra derin, esef dolu bir nefes verir. “Hide ‘n Seeker‘lar yeni üyeleri için benim bahçemdeki çiçeklerden başka ‘çalınacak hedef’ belirlemelerini pek isterdim. En sonuncusu kapımı kırmakla kalmadı, üç saksı dolusu floksamı da düşürüp parçaladı. Korkarım çocuk revirden çıktığında, onu yemeye çalıştığımla ilgili, hakkımda nahoş dedikodular yayacak. Benim standartlarım var. Neden pis insan eti alayım ki ağzıma. İğrenç!”

..ve kendi rosemint çayından zarif bir şekilde bir yudum ‘hüp’letir.

 

Komoberi’nin kaşları daha da çatılır.

 

“Kim yaptı peki?”, diye bir anda dolan gözlerle tıslar.

“Umm.. Kim ne yaptı, Beri. Neler oluyor?”, diye sorar Fearghas.

 

Komoberi gözlerini siler, burnunu çeker, derin bir nefes alıp kendisine çeki düzen vermeye çalışır.

“Birileri, Sparducks’ın arka bahçesindeki ‘özel toplantılar’ için kapalı duran yere fena, kapkara, içinde ne olduğu görülemeyen, ancak canlı bir şeylerin saldırdığı ve içi buz gibi soğuk bir büyü yapmış ve o esnada içeride kalabalık bir grup varmış. Grubun neredeyse tamamı revirde. Üçünden ise hiç haber yok!”

“Ve bunu benim yaptığımı mı düşündün?”, diye ciddi bir şekilde alınmış bir sesle sorar Fearghas.

 

Seressa rosemint çayından bir yudum daha hüpletir.

 

“Yapılan büyü, senin üzerinde çalıştığın o yeni büyüye çok benziyordu, Fionn.”

“Öncelikle, yapılan büyünün, benim üzerine çalıştığım büyü ile aynısı olup olmadığını kesin olarak bilmiyorsun, Beri. Ayrıca kullanılan büyü, benim çalıştığım büyü idiyse bile, o büyü tamamen warlocklara özel bir büyü değil—”

 

“Aslında o büyü tamamen warlocklara özel bir büyü..”, der Seressa yan taraftan ve sakin bir şekilde tekrar çayını hüpletir.

 

“—VE ben akademideki tek warlock değilim. Dahası, bahsettiğin saatlerde ben turnuva bekleme odasındaydım, grubumla beraber!”, diye kızmış bir şekilde saydırır Fearghas.

“Daha daha dahası, neden rastgele birilerine akademi sınırlarında ‘oldukça yasak’ olan bir büyü yapayım ki? Atılmak için rektöre gerçek sebep vermiş olmak için mi?”, diye de hışımla hicveder.

“Onlar şu G.K.A.— şeysinin üyeleriymiş, Fionn.. Olay yerinde bulunan ‘erimemiş’ papirüslerde benim karakter kağıtlarım, stat’larım ve çizilmiş resimlerim varmış..”, der kızcağız yine dolu gözlerle ve ağlamaklı bir şekilde. “Buraya gelmeden önce, rektörün odasında iki saat sorguya çekildim, Fionn! Beni kurtaran tek şey, benim onların varlığından bile haberdar olmadığıma dair, revirdeki topluluk üyelerinden bir tanesinin verdiği ifadeydi..”

 

Fearghas öylece kalakalır..

 

Mağarada küçük bir ‘çın’lama sesi duyulur; Seressa elindeki fincanı, tabağı ile masaya bırakır ve yavaşça ayağa kalkıp yeşil, tüleri saçlı Komoberi’ye sarılır.

“Ağlama güzel bebeğim. Eminim o şapşalların başına bir şey gelmişse, bu tamamen hakettiklerinden dolayıdır. Buna adım gibi eminim. Tıpkı Fearghas Fionnghal’da sizin güveninizi sarsacak bir davranışta bulunmayacağından emin olduğum gibi.”, diye onu teskin etmeye çalışır Seressa. “Belki aralarında bir ‘paylaşamamazlık’ davası olmuştur.. Halbuki bilmiyorlar mı; sen tekilsin, Anthea.. ve paylaşılamazsın!”

 

Uzun bir süre, miss gibi floksa, gül ve kiraz çiçeği kokan sıcacık Seressa’nın kollarında kaybeder kendisini Komoberi. Neden sonra up uzun boylu, kömür karası kız kollarını açar ve ona gülümseyerek fısıldar.

“O senin en eski dostun, güzel peri kızı, Komoberi Anthea. Ondan asla kuşku duymamalısın.”

 

Komoberi burnunu çeker ve Fearghas’a döner.

“Ö.. özür dilerim, Fionn. Seni öylece suçlamamalıydım. Halbuki bana sözünü vermiştin.”, der sessizce.

“Sorun değil.”, der Fearghas, hafif kasılmış bir sesle. “Benim için de stresli bir gündü. Karşı takım son üç yılın şampiyonuydu ve bizi fena zorladılar. Dolion, Jackson ve Dido revirdeler.”

“İyi olacaklar mı?”, diye sorar Komoberi.

“Jackson ve Dido olacak. Birinin kolu, diğerinin kaburgaları ve kalçası kırıldı.. ‘Ekşi katır’ sesiyle arenada şarkı söylemeye karar veren Sanya için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Kızı susturmak için kafasına sert bir cisimle vurmuşlar. En son, benden üç tane gördüğünü söylüyordu ve üçüme de ayrı ayrı söyleyecekleri varmış. Beni hiç görmese çok daha memnun olurdum..”, der Fearghas, suratını buruşturmuş bir şekilde.

 

Seressa ‘fırk’lar.

 

“Haydi gelin kutlayalım; sayın Fearghas Fionnghal’ın şampiyonluğunu, barışmanızı, ve arkadaşlarımı tehdit eden ahmakların mutlu bir tesadüfle bertaraf edilmelerini..!”

..der uzun, pembe saçlı, fırfırlı-dantelli mini etekli, up uzun boylu, kömür karası Seressa Wraiven, ve beraberinde getirdiği, daha açılmamış, taze Sparducks Özel Muzlu-Kremalı Pastayı yer sehpasının ortasına yerleştirir..

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Komoberi Anthea o geceyi ormanda geçirmeye karar verir. Her ne kadar Seressa’nın getirdiği fevkalade lezzetli muzlu pasta ve içtiği sıcak papatya çayları kendisini iyi hissettirmiş olsa da, rektörün odasında geçirdiği iki saatin stresini atmaya yeterli gelmemiştir. Ve Fionnghal ile kafa kafaya gelmiş olması bir ilk olmamakla beraber, bugüne kadar hiçbir zaman onun niyetlerinden yada sözünden kuşku duymamışken, bugün her ikisini de sorgulamış olması kızcağızın ince ve hassas ruhunun derinliklerindeki bir şeylere dokunmuştu.

Nihai olarak, Komoberi bir daha Fearghas’ı böylesi bir konuda sorgulamayacağına karar verir ve onun da bunu kati bir şekilde bilmesini sağlamanın güzel, içten ve incelikli bir yolunu düşünecekti.

En eski arkadaşı Fionn’u onure edecek bir şey..

 

Komoberi bunu düşünürken, tepesinde bulunduğu ağacın, dallardan örülmüş çanak şeklindeki ve içi battaniyelerle yumuşatılıp ve sıcacık bir hale getirilmiş, daha çok büyük bir kuş yuvasını andıran ‘sepetin’ içinde havanın beklenmedik bir hızla soğumasını biraz geç fark eder.

Olaya ayıldığında gök yüzünde olması gereken son dördün ve yıldızlar çoktan kaybolmuştur.

Ruh gibi kız istemsizce kendisine bir eliyle ‘kaçma’ büyüsü yaparken, diğeri birden buz gibi çırağı ile kaplanır.

 

“Korkmana gerek yok, genç Komoberi. Bu gece benden sana bir zarar gelmeyecek..”, der tiz, titrek, ve yaşlı bir ses.

 

“Korkmam gereken şeyler yapma o zaman ki!”, deyi verir Komoberi.

 

“Kendine olan inancın daha fazla olmalı, genç Komoberi. Seni bekleyen geleceğe titreyerek yürüyemezsin.”, der yaşlı ses.

 

“Hırka alırım!”, der Komoberi ve verdiği abuk cevaplara kendisi bile şaşırır.

 

Yaşlı ses, uzun, kulak gıcırdatan, hırıltılı bir kahkaha atar.

 

“Sanıyorum, kim olduğumu merak ediyorsun..”, der yaşlı ses.

 

“Aslında uyumaya çalışıyordum..”, diye yine alakasız bir cevap daha verir Komoberi.

 

‘Nooluyo bana yaaa..’, diye inler içinden. ‘Ben kimseyle böyle konuşmam ki ama!’

 

“Ben, Raven Queen, Kuzgun Kraliçesi..”, diye kendisini tanıtır yaşlı ses ve Komoberi neden garip, abuk cevaplar verdiğini anlayı verir;

 

Korku.

 

Gece ‘karardığında’ farkında olmadan korkmaya başlamıştır ruh gibi kız ve Kuzgun Kraliçesi daha yaklaşırken, aynı farkındasız katiyetke onun varlığını ‘hissetmiştir’.

 

“Ben.. ben sizin vaktinize ve emeğinizi değecek kadar önemli biri değilim, Efendim.”, der Komoberi korku içerisinde.

 

“Aaaaa.. bilakis, genç Komoberi. Çoktan yapmış olduğun bir şeyden dolayı buradayım.”, der Kuzgun Kraliçesi.

 

“Ben yapmadım!”, deyi verir kontrolsüz bir şekilde.

 

Belli ki Fearghas yüzünden yediği disiplin cezaları genç Komoberi’de biraz yer etmiştir.

 

“Sen Komoberi değil misin? Komoberi Anthea? Kayıtlı adresi Dream Woods, Yaşlı Meşe Mahallesi, Yeşil Yaprak Sokak, No. 16 — Adalar Krallığı, Komoberi Anthea?”, diye sorar Kuzgun Kraliçesi.

 

“E.. evet..”, der kız tamamen korkmuş bir şekilde ve Kuzgun Kraliçesi gibi muazzam bir varlığın, kendisi gibi küçük, ‘üflesen uçacak’ bir kızın adresini nasıl oluyor da bildiğini merak etmekten de kendisini alamaz.

 

“O zaman doğru yerdeyim..”, der yaşlı ses.

 

..ve gerçek varlığı ile Komoberi’nin bir şekilde ‘önünde’ belirir!

 

Küçük Anthea çığlık atıp aşağı atlamamak için kendisini zor tutar.

 

“Siz de mi beni cezalandıracaksınız?”, diye soruverir birden.

 

“Korkarım, seni cezalandırmaya değil, sana borçlanmaya geldim, genç Komoberi.”, der Kuzgun Kraliçesi.

 

Komoberi Anthea olduğu yerde dona kalır.

 

“B.. bana borçanmanıza hiç gerek yok, Efendim. Sizin isteyebileceğiniz ama bende var olan ne olabilir ki?”, diye kekeler.

 

“Aaaaa… Ama var, genç Komoberi. Sizde bana ait, sevgi dolu bir kalp var..”, der Kurzgun Kraliçesi’nin yaşlı sesi.

 

Komoberi’nin gözleri irileşir.

 

“Ama benim kalbim bana lazım ki!”, diye burnunu çeker.

 

“Senin kalbini isteyemem, genç ve güzel Anthea, her ne kadar lezzetli olsa da..”, diye gözleri kısılmış bir şekilde gülümser ve bu haliyle daha çok yırtıcı bir kuşa.. bir kuzguna benzemektedir.

 

“Korkarım benden aldığın kalbi geri istemek zorundayım!”

 

Komberi olduğu yerde kalakalır..

Kuzgun Kraliçesi’nin neden bahsettiğini anlar..

..ve gözleri dolar.

 

“Ama o benim arkadaşım..”, diye bir fısıltı kaçar küçük, kiraz kırmızısı ağzından.

 

“Benim de minnetli kızlarımdan..”, der Kuzgun Kraliçesi, tiz, yaşlı sesiyle. “Ve sen, genç Anthea, onun arkadaşı olduğunda farkında olmadan kalbini de çelmiş oldun. Seressa Wraiven’ın arkadaşı olmamalı..”

 

“Ama neden? Neden onun arkadaşı olmamalı ki? Zaten kimsesi yok. Kimse onunla arkadaş olmuyor. Kimse onunla konuşmuyor. Kimse ona bir kerecik olsun, ‘Sen nasılsın?’, ‘Bugün keyfin nasıl?’, ‘Neden ağlıyorsun?’, diye sormuyor.. ‘Hadi gel evcilik oynayalım, birbirimizin saçlarını örelim, beraber saçma sapan şeyler yapalım’, demiyor kimse ona.. sırf boyu, rengi, boynuzları, saçları ve kuyruğu yüzünden.. Kimse öyle bir yalnızlığı yaşamamalı..”, diye inler Komoberi. “Halbuki o kadar iyi niyetli, sevgi dolu, anlayışlı ve.. arkadaşlarına sadık bir kız ki..”

 

Kuzgun Kraliçesi, gecenin karanlığında peyda olduğundan beri ilk defa olduğu yerde durur..

..ve keskin yüz hatları, sesiyle beraber yumuşar.

 

“Çünkü, genç Komoberi..”, der ipek gibi seril, ürkütücü bir şekilde de dolgun bir sesle. “..Seressa Wraiven’ın gelecekte yapması gereken çok önemli şeylerler var. O.. o benim sesim olacak.. O bu ölümlü dünya’nın kurtuluşu için gerekli olacak bir mücadelede, Kehanetlerimi seslendirecek. Ve Seressa Wraiven birisine bağlanırsa, bu işini yapmasını imkansız kılar, zira her bağlandığını geride bırakması gerekecek bir görev onunkisi. Sence onun kadar içli, sevgi dolu ve arkadaşlarına sağdık bir kız, söz konusu arkadaşlarını bir daha görmeyecek şekilde geride bırakması gerektiğinde ne yaşayacak?”

 

“Ama.. bunun bir başka çözümü olmalı.. belki bizde ona eşlik edebiliriz..”, diye ağlamaklı bir şekilde ısrar eder Anthea.

 

“Pek cesursun, sevgili Komoberi. Nevarki senin geleceğin bir başka yönde. O size bağlanırsa, bir daha kopamaz. Şimdiden bağlandı, ve içinde sevgi ve siz olan anılar oluşturmaya başladı. Ve korkarım Seressa Wraiven, bağlandıklarından kopabilecek bir kız değil..”

 

“Peki hep yalnız mı olacak? Seressa hep yalnız, hep tek başına mı geçirecek hayatını?”, diye hıçkırmaya başlar Komoberi.

 

“Ona bir ‘per’ ayarladım bile. Onunla mezun olduğunda tanışacak. Arkadaş olunması imkasız, fevkalade huysuz, bir o kadar da geçimsiz bir per..

 

Onunla beraber, bu dünyanın tekrar Yıl Bir’i yaşamaması için, ölümcül bir yolculuğa çıkacaklar. Sevgili Seressa o yolculukta hiç beklenmedik kişilerle kaşılaşacak. Kendisi gibi yalnız ve acı çeken kişilerle..”, der Kuzgun Kraliçesi, gözlerini görünmeyen karanlık ufka dikmiş bir şekilde.

 

“Beni.. ve Fionn’u unutacak ve bir daha onunla konuşamayacak mıyız?”, diye inler Komoberi.

 

“Evet.. Nedimem Seressa seni de, arkadaşını da unutacak.. Ancak zamanı geldiğinde, onunla bir daha konuşacaksın, genç Komoberi.”, der Kuzgun Kraliçesi hüzünlü bir şekilde gülümseyerek.

 

“Ne.. ne zaman?”, diye sorar Komoberi.

 

“Uzun ve uzak bir zaman sonra.. O yapması gerekenleri yaptıktan sonra, genç Komoberi! Ve bir arkadaşa en çok ihtiyacı olduğunda.”, der Kuzgun Kraliçesi ve gözlerini ufuktan, önünde durak ruh gibi kıza geri döndürür.

 

“Bu.. bu kötü bir rüya gibi..”, diye sızlanır Anthea.

“Bu zaten bir rüya, genç Komoberi. Sen Rüya Halkası’nın bir üyesi değil misin? Uyandığında bu rüyayı arkadaşınla paylaşmalı, ve onu ikna etmelisin.. Kuş yuvana iki sapı olan, bir asa bıraktım. Asanın bir sapını sen, diğerini arkadaşın tutacak ve bu şekilde Seressa’ya işaret edip, ‘Unut Beni’, diyeceksiniz.. Üç defa..

 

Üçüncüsünde sizi görecek ama sizinle yaşadıklarını hatırlamayacak.

 

Sizinle olan anıları onun için asla yaşanmamış olacak.

 

Sizinle asla gülmemiş, oturup konuşmamış, yiyip içmemiş, size asla sarılmamış olacak..

 

Size gülümeseyecek, ancak bu sadece sizinle ‘arkadaş olabilir miyim’, diye sessizce umut ettiği için olacak, sevgili Komoberi..”, der Kuzgun Kraliçesi ve gitmek için döner.

 

“Ne zaman.. onunla ne zaman bir daha konuşabileceğim?”, diye dolu gözlerle sorar Komoberi.

 

The Raven Queen, Kuzgun Kraliçesi yerinde durur ve uzun bir süre konuşmaz.

Neden sonra başını hafifçe arkasındaki kıza çevirir.

 

“Bunu senden istemek zorunda kaldığım için tahmin edemeyeceğin kadar üzgünüm, güzel peri Komoberi Anthea. Ancak bana bağlanan minnetli nedimelerime çok ağır sorumluluklar yükler, ve daha da ağır fiyatlar biçerim.. Çünkü daha azı bu dünya için yetersiz kalıyor..”

 

“Ve korkarım Seressa Wraiven, nedimelerim arasında bu faturayı en ağır ödeyecek olanı..”

 

“Onunla bir daha konuşabileceksin, Komoberi Anthea..”

 

“İki yüz yıl sonra..”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Yıl 168 (-7523 yıl)

Bu süre biraz fazla uzun değil mi?”, diye hayretle sorar Kral Barakan, Kronor kalesinin, bitmiş sayılı kulelerinden birisindeki asma balkonda. Yanında duran, ve gözlerini bir türlü kendisinden alamadığı Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna, ufukta kaybolmaya başlayan kalyona bakar ve sessizce içinden ağlar zira kalyonla beraber annesi Terandel Solace, amcası Sinderel Tranquil ve teyzesi Elorellen Feymist’de ufukta kaybolmak üzeredir..

“Benim yanım artık Kralımın yanı.”, der yumuşak sesiyle ve Barakan kızın bu vakur haline ayrıca hayran kalır; önünde duran kız, deyim yerindeyse, ‘bir gün içerisinde’ hiç bilmediği bir yere getirilmiş, bir kraliçe olarak da olsa, nihayetinde hiç tanımadığı bir adama verilmiş, ailesi olarak bildiği herkes gitmiş ve kız buna rağmen dimdik durmuş ve yeni kocasını, sorumluklarını, ve her ikisiyle gelen yükü sessiz bir ağıtla omuzlamıştır.

Barakan, ‘vakur’ dışında bunu tasfir edebilecek başka bir kelime düşünemez.

“Hanımefendi—”, diye başlar Barakan..

“—Arael, Kralım. Lóna da olur. Her defasında kendinizi bu kadar zorlamanıza gerek yok.”, der Areal Tel’Lóna gülümseyerek.

“Hayır.”, der Barakan. “Korkarım siz benim için her zaman, ve daim olarak Hanımefendi olacak, ve öyle de kalacaksınız. Kendi halkınızdan ve bildiklerinizden yeterince fedakarlık ettiniz. Lütfen size en azından gerekli saygıyı göstermeme müsaade ediniz.”

“Ben daha genç bir elfim, Kralım. O kadar saygıyı hak etmiyorum.”, diye cevap verir Arael.

“İsterseniz ben size Arael Hanımefendi diye hitap edeyim, siz de ilgili kısmı duymazlıktan gelin.”, diye ciddi bir şekilde önerir Barakan.

Arsel Tel’Lóna küçük, çınlayan bir kahkaha atar.

“Korkarım sizin zarafetinize uygun bir odamız daha yok. Halk arasından size eşlik edecek nedimeler de ayarlamamız lazım. Umm.. düğüne kadar..”, diye yüzü kızarmış bir şekilde konuşur Barakan.

“Nedimeleri hemen ayarlayalım, Kralım. Düğün için yarını, yada ileriki bir tarihi beklemekte fayda görmüyorum. Buraya kraliçeniz olmak için getirildim ve bu ada, halkınız ve krallığınız için yapılacak ve yapılması gerekecek çok işimiz olacak.”, der Lóna.

“Ben.. belki biraz beklemek istersiniz, diye düşünmüştüm. Hem buraya.. umm.. hem de bana alışabilmeniz için.”, diye afallar Barakan.

“Siz iyi birisi misiniz, Kralım?”, diye aniden ve beklenmedik bir sadelikle sorar elf kızı.

“Uhh.. Bilmem. Sanırım. Bu soruyu adamlarıma sorarsanız daha sağlıklı bir cevap almış olursunuz, Hanımefendi.”, diye daha da afallar Barakan. “Ama denizde kaybolduğumuz on üç yıl içerisinde adamlarım asla ayaklanmadılar..”

“Bu, adamlarınızın güvenilir ve sadık olduğunu gösterir zira güvenilmez adamlar sadakat nedir bilmezler. Ve sadece iyi bir insanın etrafında güvenilir ve sadık adamlar olur, Kralım ve bu da sizi tanımam için yeterli bir başlangıç benim için. Buraya gelirken sadece bir şeyi umarak geldim, o da verileceğim erkeğin iyi bir insan olmasıydı..”, der Arael. Sonra da yüzü hafif pembeleşmiş bir şekilde ekler; “Ve yakışıklı olması.. Sizde ikisi de var. Arada kalan boşluğu ise zaman, çaba, samimiyet, saygı ve en nihayetinde sevgiyle örüp kapatacağız.”

 

Kral Barakan yanında durmuş ufku seyreden kıza ve sergilediği ona olan inanç ve güvene.. ve onurlu teslimiyete hayret ve hayranlıkla bakakalır.

 

“Siz.. muhteşemsiniz, Hanımefendi!”, diye ünler.

 

Balkona çıkan merdivenlerden abartılı ayak sesleri gelir ve birisinin boğuk sesle öksürdüğü duyulur.

 

“Gel, Malis.”, der Barakan ve merdivenlerin başında Malis el’Vezier belirir.

“Kralım, Hanımefendi için de uygun ise, daha inşaatı tam olarak bitmemiş olsa da düğün için gelecek olan halkı kabul edebilecek tek uygun yer ana salon. Kendilerine eşlik edecek nedimeler ise hanımefendinin eşyalarıyla birlikte, kendilerine ayırdığımız, makul denebilecek tek odada bekliyorlar, Efendim.”, der Malis.

 

Barakan bir kaşı kalkmış, baş danışmanına bakar.

 

Malis omuzlarını silkerek cevap verir.

“Ödevimi yaptım ve olası ihtimallere göre bazı ön hazırlıklarda bulundum o kadar, Efendim. Hanımefendi için baş nedime olarak yaşını biraz almış ciddi, tuttuğunu koparan, dokuz çocuk doğurmuş haşin bir teyze, diğerleri de birbirinin akrabası olmayan, ağızları sıkı, çalışkan, el işi, dikiş, nakış, ve başka.. bayanlara özel şeylerden anladıklarını söyleyen dört adet genç kız. Bunun dışında tek görevleri Hanımefendiyi korumak olan vardiyalı on altı adam. Bir kaç gün içerisinde her ikisi içinde sorumluluk ve güvenlik protokolleri hazırlamış olurum.”

“Biraz abartmadın mı, el’Vi?”, diye sorar Barakan.

“Elimde ayırabileceğim daha fazla adam olsaydı, onları da bu işe verirdim, Efendim. Güvenliğin asla şakası olmaz.”, diye cevap verir el’Vi, ve kralına manalı bir şekilde bakar.

Barakan pes etmiş bir şekilde burnundan solur.

“Herkese haber verilsin o zaman. Altıncı saatte düğün var!”

Malis başıyla onaylar ve geldiği merdivenlerden tekrar iner.

 

Barakan, Malis ile arasındaki konuşmayı, derin, masmavi gözlerinde ‘gülümseyen’ bir ifadeyle seyreden kıza geri döner.

“Baş Danışmanımın kusuruna kalmayın, Hanımefendi. Kendisi biraz..”, der Barakan.

“..geçmişi olan birisi?”, diye bitirir elf kız.

Barakan bu sefer de kızın gözlem kapasitesine hayret eder.

“Ve geçmiş günahlarını telafi etmek için çabayan bir adam..”, diye ekler Arael. “Böyle birinin size sadakat göstermiş olması bile sizin hakkınızda önemli ipuçları veriyor, Kralım.”

“Umuyorum ki bunlar olumlu ipuçlarıdır.”, diye cevap verir Barakan.

 

Ufukta aradığı her ne idiyse belli ki artık gitmiş, ve geri de gelmeyecektir. Arael Tel’Lóna kralına, ve kralının en başta kendisine yönelttiği soruya döner.

“İki yüz yıl sonra benim çocuklarım da ya gri sahillere göçmüş, yada birbirimizin ortak kanıyla hala yaşıyor ve büyümüş olacaklar. O zaman annemi, dayımı ve teyzemi ziyaret edebileceğim ve bu şekilde, kurdukları medeniyetleri ve size verdikleri bağlılık sözlerini sınaya bileceğim..”, der, yumuşak ve solgun bir sesle.

 

Kral Barakan öylece, hiç tanımadı bu fevkalade güzel, zarif ve alımlı kıza bakar.

Birkaç defa bir şeyler söylemek için yeltenir, ancak kızın, çağrıştırdığı derin denizlerin mavisi gözlerinde kaybolur, ve ağzından hiç bir ses çıkmaz.

Arael Tel’Lóna ise onun aklından geçenlere tercüman olur gibi yavaşça kralına uzanır.

İnce, uzun parmaklarını, anca dokunur bir şekilde onun yüzünde, saçlarında.. ve bıyıklarında gezdirir..

..ona doğru ağır, tedirgin, utangaç ve ürkek bir adım atar..

..ve sarılır.

 

Kalenin bir yerlerinden cırtlak, kulak gıcırdatan bir boru sesi yankılanır..

Ardından, “DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN!”, diye bağıran çığırtkanın gür sesi duyulur. “KRALIMIZ BARAKAN HEAVENSWİLL VE MUHTEREM VE SAYGIDEĞER PRENSES ARAEL TELONA’NIN MUTLU BERABERLİĞİ İÇİN BÜTÜN HALKI DÜĞÜNE ŞAHİTLİK ETMEK İÇİN KRONOR KALESİNE DAVETLİDİR. DUYDUK DUYMADIK DEMEYİN..

“Herkes kendi yemeğini kendisi mi getirecek?”, diye birisinin bağırdığı duyulur.

“Evet. Kale mutfağı daha tamamlanmadı! Gider borularında sorun çıktı. Ortak masa kurulacak. Gelirken kendi bardak, tabak ve taburelerinizi de getirin!”

Cırtlak, kulak acıtan boru tekrar çığlık atar..

 

“Şu boruyu gerçekten değiştirmemiz lazım!”, diye mırıldanır Kral Barakan Heavenswill.

 

Sonra..

Ağır hareketlerle..

Başını çenesine dayamış, koyu kırmızı-kestane saçlı, derin denizlere ait masmavi gözlü, bilmediği, ancak yağmur sonrası ormanların taze, hayat dolu ve serin bir şeylerin kokusunu çağrıştıran kızı kollarına alır..

..ve bu şekilde Adalar Krallığı Tarihi, binlerce yıl sürecek yeni bir geleceğe doğru ilk adımlarını atmaya başlar.

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

l 7569 (-20 yıl)

Hazır mısın?”, diye boğuk bir sesle sorar Fearghas Fionnghal, yanında sessizce ağlayan, ruh gibi kıza. Komoberi Anthea’dan hıçkırıklar dışında bir şey duyulmaz.

 

Melshieve Akademisi’nin arkasındaki yoğun korulukta, çalıların arasına sinmiş ikili, kendi kendine mutlu bir şarkı mırıldanarak yaklaşan sesin sahibini beklemektedirler.

 

“Hadi, Beri. Geliyor..”, diye nazikçe yanındaki kızın sırtını sıvazlar, mor ve koyu mavi tenli genç adam.

“Ta.. tamam.. hazırım..”, der, en sonunda burnunu çekerek, yeşil, tüleri saçlı ince kız.

 

Seressa Wraiven, up uzun boyu, kömür karası vücudu, bugün özellikle imtina gösterilerek örülmüş uzun, pembe saçları ve yeni bir fırfılı-dantelli-kurdelalı mini elbisesi ve aynı renkte bir omuz çantasıyla ağaçların arasında belirir.

 

“Üç deyince.”, der Fearghas, sımsıkı bir şekilde tuttuğu iki saplı sihirli asayı.

Asanın diğer sapını tutan Komoberi ise sadece başını sallayabilir..

 

“Bir..”, der Fearghas ve pembeler içindeki kız biraz daha yaklaşır.

“İki..”, diye mırıldanır sessizce ve uzun, pembe saçları peşinden kovalayan kız, daha da yaklaşır.

“O bunu hak etmiyor.”, diye inler Komoberi.

“Üç!”, der Fearghas..

 

Ve..

 

Unut beni.“, diye fısıldar.

Unut beni..“, diye inler Komoberi..

 

Unut beni.“, diye boğuk bir sesle tekrarlar Fearghas.

Unut beni..“, diye yine hıçkırmaya başlar Komoberi..

 

Unut beni.“, diye tıslar Fearghas ve ardından “Lanet olsun sana Kuzgun!”, diye vahşice küfreder.

Unut beni..“, diye olduğu yerde yığılıp kalır Komoberi..

 

Seressa Wraiven, mutlu şarkısını mırıldanarak, ikilinin az ilerisinden geçer..

..ve gözden kaybolur.

 

“Nereye gidiyor? Mağaraya mı gidiyor yoksa?”, diye ağlayarak sorar Komoberi.

“Emin değilim. Sanırım.. Neden mağaraya gitsin ki?”, diye hayretle merak eder Fearghas.

 

İkisi de kalkar ve sessizce kızı takip ederler.

 

Ve kız onları gerçekten gizli mağaraya götürür ve bunu defalarca yapmış gibi yoğun çalılıkların arasında kaybolmuş oyuktan içeri girer.

“Sen git bak.”, der Fearghas. “Benim fark edilmeden içeri girmem olası değil.”

Komoberi başıyla onaylar ve bir anda kaybolur..

..ve ince, ruh gibi kızın yerinde, üstünde krem renkli çizgileri olan, uzun, pofuduk kuyruklu, koyu kahve bir fare sincabı belirir!

Sincap, Fearghas’a doğru bir-iki cızırık, çırpı sesi çıkartır, sonra oyuktan içeri girer.

 

“Bir gün şu kıza sincapça söylediği o çırçır sesleri anlamadığımı söylemeliyim..”, diye mırıldanır genç adam.

 

Aradan birkaç dakika geçer ve Komoberi tekrar belirir.

“Öylece oturmuş!”, der dolu gözlerle. “Öylece kendi başına oturmuş, bizimle beraberken yaptığı gibi ağır, abartılı hareketlerle rosemint çayını içiyor..”

Fearghas çarpılmış gibi kalakalır yerinde. Kendisini bildi bileli görünürde duyguları olan biri olmamıştır. Ancak aşağıda, tek başına çayını hüpleten kızın davranışları onda bir şeylerin kırılmasına sebep olur.

“Ben.. ben bir daha gelmek istemiyorum bu mağaraya..”, der zorlukla yutkunarak.

“Bende..”, diye hıçkırıklara boğulur hemen yanında Komoberi.

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Seressa Wraiven bir saat daha durur gizli mağarada.

Güneş batmaya meylettiğinde mutlu şarkısını mırıldana söyleye çıkar mağaradan ve Pembe Bahçesi’ne doğru, hasta floksasını kontrol etmek ve güllerini sulamak için yollanır.

Ancak olduğu sakar kız gibi ayağı birden ağaç köklerinden birine takılır ve yüzü koyun yere kapaklanır.

Kız, uzun bir süre fırfırlı-dantelli eteği gökyüzüne bakacak şekilde olduğu yerde durur.

Neden sonra, sessiz, mekanik hareketlerle doğrulur, üstüne başına bulaşmış toz-toprak ve kuru yaprakları temizler. Yere saçılmış çantasını alır ve dağılmış kitaplarını toplamaya başlar.

Ortadan neredeyse ikiye ayrılmış kitaplarından sonuncusunu da alıp çantasına yerleştirirken, kitabın sayfaları arasından bir şey salınarak düşer yere.

Seressa yavaşça eğilir, düşen şeyi uzun, ince, zarif, kömür karası parmaklarıyla alır ve uzun bir süre öylece bakar ona..

Yüzünde garip, hüzünlü, kayıp, aklı karışmış bir ifade belirir ve nedense gözleri dolar.

“Kimsin sen acaba, güzel kız?”, diye mırıldanır, elindeki resme bakarak..

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Kuzgun Kraliçesinin minnetli nedimesi Seressa Wraiven, Melshieve Akademi’sinden mezun oluncaya kadar her gün o mağaraya, elinde pembe çiçek desenli çaydanlığı ile gelir, sakil bir sessizlik içerisinde saatlerce tek başına rosemint çayını hüpletir..

 

Kayıp üç G.K.A.H.T. üyesinden ikisi günler sonra, pis, çamur ve korku içinde akademi koruluğundan, saklandıkları yerden çıkıp gelirler. Kayıp son üye bulunamaz ve kimse ondan haber alamaz.

 

Komoberi Anthea o günden sonra bir daha disipline gitmez..

..ve kaldığı odada, akademiye ilk geldiğinde The Hide ‘n Seekers’a katılmak için ‘çaldığı’ pembe gülü imtina ile büyütür.

Yıllar sonra, Dreamwoods’a geri döndüğünde, içinde yüzlerce floksa olan, kendi Pembe Bahçesini kurar.

 

Fearghas Fionnghal ise iki yıl daha Last Man Standing Society‘de kendi grubunu başarıya götürür ve birisinden gördüğü taktikleri değerlendirerek ‘Mübah’ turnuvalarında şampiyon olur ancak aynı turnuvaya bir daha katılmaz. Aynı yıl atılmadan 96. disiplin cezasını tamamlar ve akademi tarihinde bir rekor kırar.

 

Bu rekoru iki yıl sonra sadece bir kişi ve ezici bir farkla geçecektir.

208 disiplin cezası ile Arcantonic Palecog adında bir cüce, atılmadan en çok disiplin cezası gören kişi olarak Melshieve Akademesi tarihine geçecektir.. Ancak akademide, açık yada gizli ne kadar grup, klüp, dernek ve topluluk üyesi varsa, hepsinin imzalı kartlarını da toplamış olacaktır..

 

Seressa Wraiven ise akademide geçirdiği mühlet zarfında sadece bir defa disipline gönderilecektir; mezuniyet töreni esnasında, rektörün kendisi, toplanmış profesörler, öğrenmenler, akademist ve pratisyenler, ve tüm öğrenci ve çalışanların gözü önünde bir çocuğu mezuniyet törneninin gerçekleştiği meydanın bir ucundan diğerine kadar tokatlayarak harcayacaktır. Çocuğa neden saldırdığı hiçbir zaman tam olarak anlaşılmaz, ancak ve teknik olarak çoktan mezun olduğu için, disiplin cezası da tutmaz..

 

 

 

 


 

 

Adalar Krallığı Tarihi (Part VI)

 

 

Timeline:

The Kingdom of Isles, Adalar Krallığı’nın tarihi ve ana kıtayı fethi üzerine kısa bir bakış.

Kesin tarihler, o günkü koşullar dolayısıyla kusurlu olabilir. Bilinen tek şey, krallığın Yıl 1’den sonra kurulan ilk kalıcı medeniyetlerden biri olduğu.

Bu tarihin başlangıcı, Yıl 1‘den sonra yer alır.

 

l 7569 (-20 yıl)

Fearghas Fionnghal önünde durmuş son on beş dakikadır non-stop cırcır eden, omuz hizası kısa esmer ve kıvırcık saçlı kıza kayık gözlerle bakmaktadır. Gerçekte Fearghas, en eski arkadaşı olan Komoberi Anthea dışında kimseyle oturup konuşan biri değildir ve olağan, mor ile koyu mavi teni, kızıla çalan gözleri ve boynuzlu oluşu yeterli değilmiş gibi bunları bir de mütemadi çatık kaşlarla destekler hali etrafındakilere gerekli mesajı verirken, nedense bu kızın üzerindeki etkisi kuru bezelyenin duvardan sekmesinden pek de farklı değildir.

Önünde ısrarla, yada inatla konuşan, Fearghas hangisi olduğundan pek emin değildir, çünkü her ne kadar kıvırcık esmer saçları, çok hafif ‘güneşlenmiş’ teni, ışığa göre ela ile kahve arası değişen gözleri ve Fearghas’ın göğsüne ancak uzanırsa yetişebilecek boyuyla bu kız ‘şirin’ yada ‘güzel’ olsa da, tam bir kaçıktır!

Ve belli ki biraz da aptaldır.

 

Yani.. Fearghas’ın, mevcut surat ifadesiyle verdiği mesaj oldukça açık ve nettir;

 

 

“SUS.”

ve

“GİT.”

 

“LÜTFEN!”

 

 

Ama ya kızın derisi kalındır, yada kafası..

 

L.M.S.S. —Last Man Standing Society turnuvalarının finali yaklaşmaktadır.

Jackson Ramdirk, Fearghas’ın da dahil olduğu beş kişilik turnuva grubunun lideri, kollarını göğsüne bağlamış, son derece ciddi bir ifadeyle Krimsanya ‘Mandolion’ Klara’nın söylediği her kelimeyi, tekil bir şekilde dinliyor gibidir.

Onun arkasında, uzun boylu, sırtını duvara vermiş genç Graig ‘Shot’ Harper, akademide yeni çıkmaya başlayan ‘Resimli Roman’lardan birisini okumaktadır.

‘Yuvarlanmak’ için sessizce bahane bekleyen grubun son üyesi ise, Dido Bam’dir ve bugüne kadar onun homurtu yada ‘huh’lamaları dışında bir şey söylediği pek duyulmamıştır ve şu anki hali ile turnuvadaki hali gerçekte tamamen aynıdır; olduğu yerde bir kaya gibi durmak ve kendisine doğru gelen şeyleri durdurmak.

Ve ortamda yanlışlıkla bir eğim varsa, söz konusu eğim istikametinde yuvarlanıp, önüne çıkan her şeyi ezmek!

 

“.. Sen beni dinliyor musun, Ghas? Hayır, sen beni dinlemiyorsun bile, Ghas! Ben burada önemli bir şeyler anlatıyorum ve sen oralı bile değilsin, Ghas. Alınmamak için kendimi çok zorluyorum ama senin de biraz çaba göstermen gerekiyor, Ghas. Turnuva finaline dört gün kaldı ve bu yetmiyormuş gibi ders finalleriyle çakışıyor, Ghas. Sen ve o küçük arkadaşın Komono Antea ise disiplin odasındasınız devamlı, Ghas. Derslerden atılmalarınız bir efsane oldu, Ghas. Dersleri finallerde veremezsen, turnuvadan da eleneceğini hatırlatmama gerek var mı, Ghas? Kendini düşünmüyorsan bizi, takım arkadaşlarını düşün, Ghas! Bizi de düşünmüyorsan Komono Antea’yi düşün, Ghas. ..”

 

Burada iki hususa değinilmesi gerektiği düşünülebilir;

Birincisi, Krimsanya ‘Mandolion’ Klara’nın söylediği hiçbir şey, kendisinin bir tekrarı olmadığı..

Diğeri ise Fearghas Fionngal’ın gerçekte duyduğu:

 

BLABLABLABLABLA BLABLA BLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLABLABLABLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABLABLA BLABLABLA Ghas? BLABLA BLA BLABLABLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLABLABLABLA BLABLA BLA BLABLABLA Ghas.. BLABLA BLABLABLABLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABLABLA BLABLABLA Ghas? BLABLA BLA BLABLABLABLABLA BLA Ghas!.. BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABL Ghas. BLABLA BLABLABLABLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABLA BLABLABLA Ghas? BLABLA  BLABLABLABLABLA BLA Ghas. BLABLA BLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLABLABLABLA BLABLA BLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLABLABLABLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas. BLABLA BLA BLABLABLA BLABLABLA Ghas!! BLABLA BLA BLABLABLABLABLA BLA Ghas.. BLABLA BLABLABLABLABLA BLABLA BLABLABLA Ghas.”

 

Fearghas, nedense midesinde bir gaz sancısının oluştuğunu hisseder.

 

En sonunda duruma Jackson müdahale eder.

“Eminim, Ghal söylediklerini imtina ile dikkate alacaktır, Dolion. Öyle değil mi, Ghal?”, der genç adam karizmatik sesiyle ve Fearghas’a ‘sus ve hiçbir şey söyleme’, der gibi başını sallar.

“Gel, güzelim. Boğazın kurumuştur. Sana Sparducks’dan zencefil çayı ısmarlayayım.”, der ve kaşları çatılı kaçık kızı nazikçe kolundan tutar ve götürür.

Graig başını resimli romandan kaldırır ve Fearghas’a sırıtır.

“Bu sefer ucuz atlattın, Ghal. Bence kız senden hoşlanıyor.”, diye kıkırdar.

“Bence sus, ve git, Graig..”, der Fearghas, yüzünde fırtına gibi bir ifadeyle.

Graig hiçbir şekilde Fearghas’ın söylediklerinden alınmaz. Sadece daha da sırıtır, başıyla Dido’ya ‘gel’ yapar ve ikisi de Jackson ve Klara’nın peşinden giderler..

 

Neden sonra Fearghas, kendi kendine homurdanır.

“Komono Antea, nedir kızım yaa! Vodgar çay markası mı?”

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Fearghas Fionnghal burnundan soluyarak ve kendi kişisel yağmur bulutuyla dalar akademinin erkek öğrenci yurdundaki odasına.

Fearghas yalnız olmayı seven biridir ve başta odasını kimseyle paylaşmak niyetinde değilken, akademinin kendisine böyle bir lüksü tanıması için ne gerekli, nede geçerli bir sebep görmemiş ve odasını Fransis Timids adında ufak tefek, fare gibi bir çocukla paylaşmak durumunda bırakmıştır.

Neyse ki Fransis, benzediği fare gibi sessiz ve tam anlamıyla (1) bir kitap kurdudur, (2) bir inektir, (3) bir ‘yer altı’ oyun hastasıdır —ki bu da, kendisi gibi ineklerin, ‘gizli’ olduğunu ve kimsenin haberdar olmadığını sandıkları, yemekhane ile çamaşırhane arasında, uğranılmayan kuytu bir odaya, sinsi ve dramatik hareketlerle gidip, saatlerce fantazi-rol oyunları oynadığı anlamına gelmesiydi.

Fearghas’ın bundan haberdar olmasının tek sebebi de, pek uyuz olduğu ve amcası dolayısıyla meşhur olan Arcantonic Palecog adındaki cüce kızdan dolayıdır. Kız, kendisinden imza kopardığı o günden sonra, hiç işi yokmuş gibi arada bir ve olur olmaz yerlerde kendisini bulup tek yönlü muhabbet edip gitmek gibi yapışkan bir huy edinmiştir. O muhabbetler esnasında, kendisinin iri kaslı, iri göğüslü, iri kalçalı sarışın bir ‘bomba’ barbar kızı oynattığını ve karşısına çıkan canavarları nasıl iri kılıcıyla doğradığını, attığı istatistiksel olarak imkansız 20’li zarlar da dahil olmak üzere, hiçbir ayrıntıdan fedakarlık etmeksizin anlatmıştı!

 

Evet.

Fearghas Fionnghal, havasından mıdır, suyundan mı bilinmez ama, Melshieve Akademisine geldiği andan itibaren ne kadar cins ve rahatsız tip varsa, kendisine çekmeye başlamıştır!

 

“Merhaba Bay Fionnghal”, diye cızıl, fısıltı gibi bir ses gelir odanın bir köşesinden.

 

“Merhaba Fransis.”, diye cevap verir Fearghal ve elindeki kitapları rastgele ve ‘neresi uygunsa’ya göre sağa sola bırakır.

“46”, der Fransis aynı fısıltılı sesiyle.

“46 ne?”, diye sorar Fearghas.

“Okula geldiğinden beri bugün 46. defa disipline gönderildin.”

 

Fearghas kaşlarını çatar. ’46 mı? Yuh!’, diye geçirirken, bir yandan da Fransis’in söylediği şeyi sanki gülerek söylüyormuş gibi bir izlenime kapılır..

..ve kaşlarını biraz daha çatar.

 

“Sen nereden biliyorsun kaç defa disipline gönderildiğimi? Bazı derslerimiz ortak bile değil.”, diye haşin bir şekilde sorar Fearghas.

“Adına açık bir bahis var; akademiden atılmadan 50’yi tamamlayacak ve 50’yi tamamlayamadan atılacak, diye. Bir de kapalı bahis var; Toplam 62 defa disipline gideceğin üzerine oynanıyor genel olarak ama ben 96’ya tamamlayacağın üzerine paramı yatırdım. Atılmadan bunu başarabilirsen, buradan yüklü bir parayla mezun olmuş olacağım!”, der Timids ve bu, Fearghas’ın ondan duyduğu en uzun konuşmadır.

“Benim bundan bir şey kazanma ihtimalim var mı?”, diye sorar Fearghas ekşi bir ifadeyle.

“Tabii.. Ancak kendi adına bahse giremezsin. Bununla beraber, ben senin adına girebilirim.. Sen atılmadan 96’ya tamamla, ben de senin yüklü bir parayla mezun olmanı sağlayayım.”, der fare gibi fısıldayarak konuşur, genç Fransis.

 

‘Oha! Nasıl bir sahtekarlıktır bu?’, diye geçirir içinden Fearghas.

 

Buna rağmen, “Kabul.”, der Fransis’e ve daha geç olmadan ‘gerçek gizli’ mağarasına gitmek için hazırlanırken, Fransis tekrar fısldar.

“Birileri sana bir paket bıraktı Fearghas. Sanıyorum niyetleri görünmeden bunu yapmaktı. Varlığımı farketmediler bile. Niyetlerinin pek de iyi olduğunu sanmıyorum ama. Odayı dağıtmakla ilgili aralarında tartıştılar. Ancak en son turnuvada yaptıklarından sonra sanırım tırstılar. Paketi bırakıp tüydüler.”

Fearghas kaşlarını tekrar çatar.

“Paket nerede?”, diye sorar.

“Dramatik bir şekilde yastığının altına sokuşturdular. Sanıyorum senin onu yattıktan sonra fark etmeni ve ne olduğunu anlamak için kalkmanı ve bu şekilde uykunu kaçırtıp korkutmayı umdular.”

Fearghas ‘fırk’lar.

Sonra da yatağına yönelir ve yastığı kaldırıp altında duran uzun, sarı zarfı temkinli bir şekilde alır ve benzer bir temkinle açar..

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Fearghas gizli mağaraya geldiğinde güneş çoktan batma eğilimindedir ve genç adam her nasılsa o günü tamamen harcanmış hisseder. Bu harcanmışlık onda mağarasında ‘geceleme’ kararı almasına kadar götürür.. nevarki aşağı indiğinde Komoberi’yi, Seressa Wraiven ile, zemin sehpasının başında oturmuş, fevkalade süslü bir çaydanlık, ve aynı setin parçası olan tabaklar, fincanlar, çatal ve bıçaklarla bulur. İkisi de tabaklarındaki enfes görünümlü, çikolatalı ve kremalı pasta dilimlerini yerken, fincanlarından da muhtemelen içinde çay olduğunu tahmin ettiği o pis kokulu kurutulmuş yapraktan içmektedirler..

Genç adamın dikkatini gerçekte çeken şey, her iki kızında fincan ve çatallarını, serçe parmakları ayrık duracak şekilde ve abartılı hareketlerle kullanmalarıdır.

Fearghas, ‘iki dakikalığına içeri gidip gelmiş’ gibi hiçbir şey söylemeden kendisi de sehpanın yanına kurulur.

 

Komoberi’nin yüzü biraz pembedir.

Kız ya utanmıştır, yada utanmasına rağmen yinede istediği için yaptığı bir şeyi yapmaktadır..

Seressa, Fearghas’ı muhteşem bir gülümsemeyle karşılar.

 

“Merhaba Fearghas Fionnghal. Çay? Zencefil? Nane? Pasta?”, der mutlu bir ifadeyle.

“Hayır. Evet. Kesinlikle hayır. Tabii ki..”, diye cevap verir Fearghas

 

Seressa abartılı hareketlerle kremalı çikolatalı pastadan bir dilim keser, süslü tabaklardan birine, büyük bir zarafetle ve dilimin devrilmeyeceği bir şekilde yerleştirir ve onu Fearghas’ın önüne koyar. Sonra çaydanlıktan, içi boş, temiz, süslü fincanlardan birine sıcak su döker, içine fevkalade ince kıyılmış zencefil halkalarından iki tane atar, fincanın kenarına yarım bir dilim limon yerleştirir ve onu da genç adama sunar.

 

Bu şekilde üçü de bir süre sessizce.. ve biraz da garip şekilde keklerini yerken sıcak içeceklerinden yudumlarlar.

 

“Ummm.. Kek harika. Zencefilli çayda.”, der Fearghas en sonunda.

“Teşekkür ederim.”, diye nezaketle cevap verir Seressa.

“Uhh.. Ne yapıyoruz tam olarak böyle?”, diye sorar en sonunda Fearghas.

“Komoberi ile muhabbet ediyorduk buraya gelirken. Laf lafı açtı ve kendisinin bu güne kadar hiç evcilik oynamadığını öğrendim. Bakın şu işe ki bende hiç oynamışım. Sanıyorum bu oyun bizim yaşımıza pek uygun bir oyun değil. Ancak gerekli yaş aralığını tamamen kaçırmadan ikimizde denemeye karar verdik.”, der fevkalade uzun, bir o kadarda kara kız, mutlu bir şekilde.

 

Fearghas’ın, içmekte olduğu zencefilli çay bir anda burnundan fışkırır!

 

“Pardon.. Boğazıma kaçtı sanırım..”, der sakince ve elini, yüzünü ve üstünü, sehpanın üzerinde duran desenli mendillerden biriyle siler.

 

Ve bir süre daha sessizlik içerisinde çaylarını yudumlarlar.

 

Neden sonra Fearghas cebinden sarı bir zarf çıkartır ve onu Komoberi’nin önüne bırakır.

“Nedir bu?”, diye sorar Komoberi, zarfa bakarak.

“Bende aynısını size soracaktım, genç bayan..”, der Fearghas.

Komoberi, eski arkadaşını, ince, koyu yeşil-kahve karışımı kaşlarından bir tanesi kalkmış bir şekilde süzer, sonra zarfı alıp açar ve içindekileri çıkartır..

..ve öylece kalakalır.

 

“Açıklamak ister misiniz, Komoberi hanım?”, der Fearghas, ancak ağzı gülmemek için hafif büzüşmüş gibidir.

“Ne var? Nedir onlar güzel kız?”, diye merakla sorar Seressa.

Komoberi ise küçük dilini yutmuş, kıpkırmızı olmuş bir suratla hala zarfın içinden çıkardığı kağıtlara bakmaktadır.

 

Zarfın İçindekiler (görmek için tıklayın)

 

 

 

“A aaaa..!”, diye ünler en sonunda Komoberi. “Nerden buldun bunları?”

“Ayyy.. çok şirinler, kız. Bakabilir miyim?”, diye erimiş bir şekilde ellerini çırpar Seressa.

“Birileri nezaket gösterip, ben yokken odama girmiş ve bunları yastığımın altına bırakmışlar.. bir notla.”, der Fearghas.

“Not mu? Ne yazmışlar?”, diye omuzları çökmüş bir şekilde sorar ruh gibi kız.

“Eveeeet..”, der Fearghas ve kırış kırış olmuş bir papirüs daha çıkartır cebinden. Papirüs, birinci hamurdan yapılmadır ve üstünde, blok harflerle tehditkar ifadeler, kurukafa eşliğinde yazılmıştır;

 

BAY FEARGHAS FIONNGHAL.

SINIFLARDA VE GENEL OLARAK OKULDA GÖSTERMİŞ OLDUĞUNUZ DAVRANIŞ BOZUKLUĞUNUZ DOLAYISIYLA MÜTEMADİYEN DİSİPLİN CEZASI GÖRÜYOR OLMANIZ, UMUYORUZ Kİ SİZİN İVEDİLİKLE  BU MUHTEŞEM AKADEMİDEN ATILMANIZA SEBEP OLUR.

NEVARKİ KENDİNİZLE BERABER, SAYGIDEĞER KOMOBERİ ANTHEA HANIMEFENDİ’NİN DE YANMASINA SEBEP OLUYORSUNUZ. BU SİZE VERECEĞİMİZ TEK UYARIDIR.

BUNDAN SONRA SAYGIDEĞER KOMOBERİ HANIMEFENDİ’NİN BAŞINA AÇACAĞINIZ SIKINTILARDAN DOLAYI SİZİN BAŞINIZA GELEBİLECEKLERDEN SİZ SORUMLU OLACAKSINIZ.

SENDEN KORKMUYORUZ!

 

UYARILDINIZ!

G.K.A.H.T.
GİZLİ KOMOBERİ ANTHEA HAYRANLARI TOPLULUĞU ÜYELERİ

 

Komoberi tamamen dilini yutar.

Notu, ruhu çekilmiş bir şekilde kalakalmış kızın omzunun üstünden okuyan Seressa ise “A aaaa..!”, diye hayretle ünler.

 

“Ben.. ben ne diyeceğimi bilmiyorum, Fionn.. Bana hayranlarım olduğunu söylediğinde takıldığını sanıyordum. Şuna bak yaa.. Bu birinci hamur kağıt. Bir de kurukafa ile watermark’lamışlar! Burada ciddi bir emek var!”, diye inler kızcağız.

“Beri.. bugüne kadar ne zaman seninle dalga geçip sana takıldım? Bununla beraber, sanıyorum ki bunların birkaçının ortadan ‘kaybolma’ zamanı geldi!”, der Fearghas burnundan soluyarak.

“A aaaa..!”, diye yine ünler Seressa.

HAYIR, FIONN, LÜTFEN.. Sakın kimseye bir şey yapma. Bir grup aptal yüzünden okuldan atılmaya değmez. Lütfen bir şey yapma..”, diye ağlamaklı bir şekilde yalvarır ruh gibi kız.

Fionnghal uzun bir süre sessizce Komoberi’yi süzer.

Neden sonra, “Peki.”, der. “Ama sadece bu konuda her hangi birisinin söyleyecek herhangi bir sözü olacaksa, bunun sen olmandan dolayı sesimi çıkarmıyorum. Bununla beraber, daha önce bu konuda söylediklerim hala geçerli; uzaktan hayran oldukları sürece sorun çıkarmam.”

“A aaaa..!”, diye üçüncü kere ünler Seressa.

“Şapşal çocuklar!”, diye ağlamaklı bir şekilde hışmeder Komoberi, resimleri aldığı gibi topak haline getirir ve mağaranın uzak bir köşesine fırlatır. Sonra da soğumuş çayını diker kafasına ve eşyalarını toplayıp, “Ben gidiyorum. Canım sıkıldı.”, der ve mağarının tüneline doğru yönelir, kısa bir süre sonra da tamamen gitmiştir.

“Hmmm.. niyetim onu böyle üzmek değildi.”, der Fearghas, kendi canı da sıkılmış bir şekilde. “Bu günüm öldü zaten. Ben kütüphaneye de gideceğim sanırım. Yazmaya başladığım ‘FARKLI TARİHLER; ADALAR KRALLIĞI TARİHİ‘ kitabım için bazı yer, isim ve tarihleri tekrar gözden geçirmem gerekiyor.”

“İstersen bende gelebilirim.”, diye önerir Seressa. “Kütüphanedeki kategorileme sistemini çok iyi bildiğim gibi, fevkalade hızlı, 1024wpm okumam var!”

“Sen bilirsin.”, der Fearghas ve ortalığı toplamaya başlar.

Seressa’da ona yardım eder.

Ancak topladıkları arasında, Komoberi’nin kırıştırıp bir kenara attığı kuru ve sulu boya ile yapılmış resimler de vardır.

“Bunları almamda bir sakınca var mı? Çok şirinler!”, diye merakla sorar kız.

Fearghas omuzlarını silker.

“Beri attığına göre alabilirsin, sanırım.”, diye cevap verir.

Seressa topak halindeki resimleri alır, itina ile onları açar ve düzeltir, kendi çantasından çıkardığı kalın bir kitabın orta sayfaları arasına yerleştirir ve kitabı tekrar çantasına koyar. Sonra bir süre sessizce Fearghas’a bakar.

“Bunların hepsi birer anı. Bunu biliyorsunuz değil mi, Fearghas Fiongal?”, der sessizce.

Fearghas işinden başını kaldırıp up uzun boylu, kapkara tenli kıza bakar.

“Ne gibi?”, diye sorar.

 

“Bu akademide yaşadıklarımız.. Doğrusuyla, yanlışıyla, ne kadar anlamsız, yada saçma sapan gibi gelse de, nihayetinde bunların hepsi, bizleri biz yapacak olan anıları oluşturacaklar. Bunlar olmadığında, kimliğimizin içi boş kalacak ve benliğimizden olmuş olacağız.”, der kız aynı kısık sesle.

Fearghas’ın bir kaşı kalkar.

“Biliyorum, beni burada, aranızda gerçekte çok da istememiştiniz ve bende olduğum sakar kız gibi lambır lumbur daldım aranıza ve kendimi sizlere zorla kabul ettirdim.”, der kız.

“Buradasın çünkü seni biz davet ettik, Seressa.”, der Fearghas, ama kızın nereye varmaya çalıştığını pek anlayamaz.

“Lütfen. İkimizde sizin bana nezaket gösterdiğinizi biliyoruz. Nihayetinde o gün bana, ‘git’ demiş olsaydınız, bu beni üzerdi, ama gitmiş de olurdum. Beni aranıza aldınız, benimle muhabbet ettiniz, beraber Mübah oynadık, pasta yeyip çay içtik, tarih okuyup ders çalıştık.. Bana.. bana bir insanın, diğer bir insana davranması gerektiği gibi davrandınız. Bana.. arkadaşınızmışım gibi tahammül ettiniz. Bütün bunlardan ötürü sana ve sevigili Komoberi’ye müteşekkirim ve bunların hepsi, beni ben yapan birer anım olarak kalacaklar.”, der kız gülümseyerek..

..ve dolu gözlerle.

 

Fearghas hayretle kıza bakar.

 

“Bu söylediklerine verebileceğim o kadar çok cevap var ki.. Ama hepsi de bir şekilde itiraz babında olacak, bu yüzden sadece, ‘bi şey değil’, demeyi tercih ediyorum. Ben kimseyi seven biri değilim. Huysuz adamın tekiyim çünkü. Ama burada bizimle olmandan dolayı da müteşekkirim, Seressa. Komoberi’ye gelirsek, seni gerçekten çok seviyor.. Kuyruğunun ise hastası.. Hadi gidelim. Bu günü yeterince ‘hiçbir şey’ yapmayarak geçirdim zaten.”, der Fearghas ve kızla beraber mağaradan ayrılır.

 

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Yıl 168 (-7523 yıl)

Ayrılınca nereye gitmeyi düşünüyorsunuz, Hanımım?”, diye sorar Kral Barakan. “Dahası, bu gerçekten gerekli mi? Evet, burası hali hazırda inşaat halinde ve ‘oturulabilir’ duruma gelmesi için daha yapılacak çok işi var, ancak Arael Hanımefendi sizleri özlemeyecek mi?”

“Arael Tel’Lóna, artık sizin sorumluğunuzda, Kral Barakan. Tıpkı sizin de onun sorumluluğunuzda olacağınız gibi.”, diye cevap verir Terandel Solace. “Gidişimiz ise bir zorunluluk. Kızımın, ve ikinizden olacak nesillerin geleceği için.. Krallığınız için bir zorunluluk. Gideceğimiz yerlerde kuracağımız medeniyetlerle, sizlerin gelişinizi bekliyor olacağız. Bu, muhtemelen sizin hayatınız da göreceğiniz bir şey olmayacak ve bize yetişmeniz belkide yüzlerce yıl sürecek. Ancak torunlarınızın torunları geldiğinde, onları krallığınızın birer tebaası olarak karşılıyor olacağız. Zamanı gelince kızım, Arael Tel’Lóna size her şeyi anlatacak.

Tıpkı sizlerin, imkansız bir zamandan buraya gelmiş olmanızın bir tesadüf olmadığı gibi, ona verilmiş görevlerden birisi de bu; nesiller boyu gelecek olan çocuklarına, onların çocuklarına ve onların torunlarına bu bilgileri aktarmak. Çocuklarınız ve torunlarınız tarihi yüz yıllarca birinci elden duyacak ve öğrenecekler.”

“Bu.. bu çok büyük, hüzünlü.. ve yalnız bir sorumluluk, Hanımım.”, der Barakan kahrolmuş bir sesle.

 

“Size kızımı verirken, gerçekte ne verdiğimi, zamanla çok daha iyi anlayacaksınız ve bu sizi daha iyi bir kral, ama bundan çok daha büyük bir sevgili yapacak. Ona da ‘hayatın’ ve bir ‘sevgilinin’ kıymetini öğretecek.”, der Terandel, solgun bir ifadeyle.

 

Kral Barakan ve Terandel Solace, uzun bir süre sessizce kalenin göreceli olarak tamamlanmış, yüksek balkonlarından birinden daha yeni yeni kurulmaya başlayan Kronor şehrinin ilk binalarını, onların ilerisindeki sahili ve dahasındaki denizi seyrederler.

 

“Ummm.. Kızınız, Arael Hanım, kendisi nasıl biridir acaba? Sorularım sizlere biraz fazla dolaysız ve sabırsız gelirse lütfen beni bağışlayın. En nihayetinde ve gerçekte ben bir denizciyim.”, der Barakan, biraz sıkılgan bir sesle.

“Kızım.. bambaşkadır, Barakan..”, der Terandel, uzun bir sessizlikten sonra, ve karşılaştıklarından beri krala ile defa adıyla hitap eder. “Bizler yer altında doğduk. Yüz yıllarca da yer altında yaşadık. Sonra bir gün yer sarsıntıları, depremler ve göçükler durdu ve yaşadığımız uçsuz mağaramızın duvarlarından biri yıkıldı. O, hayatımda ilk defa güneşi gördüğüm andı ve o kadar parlak, o kadar güzeldi ki, bunu size anlatamam. Heyecan ve korku içerisinde çıktık dışarıya ve kendimizi bu adada bulduk. Bizden öncekilerin dünyası nasıldı bilmiyorum, ama biz mağaramızdan çıkıp ilk defa kumsala ayak bastığımızda bir şeyi kati olarak biliyorduk; bizden önce kimse bu kumsallara ayak basmamıştı..”

Barakan, yanında duran bu muhteşem kadının, dolgun ve içli sesiyle anlattıklarını, büyülenmiş gibi dinler.

“Gece olduğunda da ilk defa ayı görmüş olduk.. Ayı ve yıldızları.. O kadar parlak ve o kadar güzellerdi ki.. Ve o gece kocaman, gümüş bir tepsi gibi dolunay vardı ve benim doğum sancılarım başladı..”, der Terandel ve bir an dolmuş, silik gri gözlerle ufka dalar.

“Yeryüzüne çıktığımız o ilk günün gecesinde, o muhteşem dolunayın aydınlattığı gecede doğdu Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna, benim kızım. Onun için ‘bambaşkadır’, derken kastettiğim buydu, sevgili Barakan. O hiçbirimiz gibi değil. O bir ilk. Bu dünyanın ilk gecesindeki ilk doğan hayat o, sevgili Barakan. Sana verdiğim, sana emanet ettiğim, hayatımdan daha kıymetli olan tek şey o, sevgili Barakan.

O ‘bambaşkadır’, derken kast ettiğim buydu, sevgili Barakan..”, der elf kadın.

Barakan yutkunur.

 

“Ben..”, der sessizce. “Ben bir ‘edebiyat’ adamı değilim, Hanımefendi.. Bir denizciyim ve denizcilerin bu tür şeylere ayıracak vakitleri olmaz, zira deniz talepkar bir iş verendir ve ona gelenleri günün yirmi dört saati, haftanın yedi günü çalıştırır çünkü deniz zalim bir hanımefendidir.. Ama ona gelenler, her zaman aşkla gelirler, çünkü deniz aynı zamanda en güzel hanımefendidir.

Kızınız.. onu ilk gördüğümde.. gözlerinde denizi gördüm.

Bana bu krallık sorumluluğu yüklendiğinde, denizi ne kadar özleyeceğimden dolayı gizliden gizliye hayıflanıyordum ve bencilce bir şekilde, bir yerlerde yeterince büyük bir hata yapsam da, beni bu krallık işinden kovsalar, diye umuyordum.. taki kızınızı görünceye kadar.”

 

Birden Barakan kimden bahsettiğine..

..dahası, bundan kime bahsettiğine ayılır, ve yüzü kızarır.

 

“Ben.. sizden özür dilerim Hanımefendi. Sanıyorum ki, haddimi aştım.”

Terandel Solace, o muhteşem, fırtına sonrası grisi gözleriye ve dolgun dudaklarında oluşan hafif bir gülümsemeyle süzer kralını.

“Samimi ve dürüstçe söylediklerinizden dolayı asla özür dilemeyin Kralım.”, der neden sonra. “Edebiyat adamı olmadığınızı söyledikten sonra dile getirdiklerinizi, keşke bana değil, kızıma söylemiş olsaydınız. Eminim pek hoşuna giderdi.”

“Uhh.. Sanırım bıyık konusundan sonra, kendilerinden çekinmiyor değilim. Sanıyorum ki gerçekten hoşlanmıyor bıyıklardan, ancak bırakması biz insanlarda genel bir alışkanlıktır.”, diye açıklamaya çalışır Barakan.

“Kralım, kızımın insanlarla daha önce hiç münasebeti olmadı, ve şimdi onların kraliçesi olacak. Bu da onun halkını yakinen tanıması, ve onların gelenek ve göreneklerini öğrenip saygı duyması gerektiği anlamına geliyor. Bunu sizin bıyıklarınızdan başlayarak yapabilir diye düşünüyorum.”, der Terandel gülümseyerek. “Birbirinizi üzebilir, birbirinize darılabilirsiniz. Ama asla küsmeyin ve konuşmamazlık etmeyin. Asla güler yüzü birbirinizden esirgemeyin ve her zaman birbirinize dürüst olun. İster yerde ve toprakta, isterse yüksek, tüylü yataklarda olsun, her zaman aynı yorganı paylaşın, zira birbirinin sıcaklığı, diğerinin merhametini besleyecektir.. Bunlar, annesi olarak ona telkin ettiklerimdir ve sanıyorum kendileri de geliyorlar. Eminim sizinle konuşmak istedikleri çok şey vardır. Bizim de Kaptan Hammerson gelmeden yapmamız gereken hazırlıklar olacak.”

Terandel Solace, balkondan ayrılmak için yönelir, ancak bir anlığına durur ve geri dönüp kızını bıraktığı adama bakar.

“Ama kızıma söylemediğim bir şeyi size söyleyeceğim, Kralım; Sizden isteyip de verebileceklerinizi ondan esirgemeyin. Veremeyeceklerinizi ise istetmeyin..”, der ve iner.

 

 

 

 


 

WPM : Word per minute / Bir dakikada okunan kelime sayısı

 

Küçük high elf grubu, Terandel Solace, Sinderel Tranquil ve Elorellen Feymist önderliğinde yeni kral, Barakan’ın misafiri olarak kaleye gelirler ancak bir temsilci dışında kaleye yerleşmezler.

Kral Barakan’dan, uzun bir yolculuk ve yeni krallığın geleceği için kendilerini ana kıtaya bırakmalarını rica ederler.

Barakan, bu garip, mistik high elflerin ricasını geri çevirmez. Onları, aileleri ve bolca erzakla beraber, Kaptan Hammerson vasıtasıyla ana karaya çıkartır.

Arkada temsilci olarak bırakılan kişi, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna, gerçekte Terandel Solace’in kendi öz kızıdır ve Terandel onu Kral Barakan’a bir kraliçe olarak teslim eder.

 

Aradan yüz yıllar geçer ve kardeşlerden en büyüğü olan Terandel, Durkahan şehrinin daha kurulmadığı, Kahan Dağlarının güneyinde, üç yanı yüksek dağlarla çevrili yoğun ormanların olduğu bir yerde, Solace adında bir high elf şehri kurar.

Daha doğuda, High Woods adındaki büyük çam ormanlığında ise, kardeşlerden en küçüğü, Elorellen Feymist, Bari Na-ammen adında bir başka high elf şehri kurar. Aradan binlerce yıl geçecek ve Elorellen’in soyundan, Ri Grandaleren ve Prenses Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist, Angrellen ve Anglenna Sunsear gelecektir.

Ortanca kardeş, Sinderel ise çok daha kuzeye gider ve Büyük Kuzey Tundralarında, Kutsal Celestial Dağının neredeyse eteklerinde, Tranquil adında bir high elf şehri kurar.

Ve bu şekilde, yüz yıllar önce Kral Barakan’a verdikleri sözü ve vaadi yerine getirirler. Üç kardeş ve onların torunları binlerce yıl Adalar Krallığının ana kıtadaki omurgasını oluşturacaklardır.

 

Büyük Yıkım Sonrası, elflerin ilk yer yüzüne çıktıkları gece dünyaya gelen, ve bu sebepten dolayı kendisine uğurlu bir isim olarak Yıl Bir’in Kalbi, Arael Ashanelath Fae, ve Adaların Zarafeti, Eruanna Tel’Lóna anlamlarını taşıyan güzel high elf kraliçe sayesinde kraliyet ailesinin nesilleri insanlardan çok daha uzun ve sağlıklı yaşayan krallardan oluşacaktır.

 

 

Adalar Krallığı Tarihi (Part V)

 

 

Timeline:

The Kingdom of Isles, Adalar Krallığı’nın tarihi ve ana kıtayı fethi üzerine kısa bir bakış.

Kesin tarihler, o günkü koşullar dolayısıyla kusurlu olabilir. Bilinen tek şey, krallığın Yıl 1’den sonra kurulan ilk kalıcı medeniyetlerden biri olduğu.

Bu tarihin başlangıcı, Yıl 1‘den sonra yer alır.

 

 

l 7569 (-20 yıl)

Seressa’dan şirin kız, Komoberi’ye. Seressa’dan şirin kız, Komoberi’ye. Bir, ki.. Bir, kii.. Beni duyuyor musun, şirin kız Komoberi..?, diye dolgun, feminen bir ses yankılanır Komoberi Anthea’nın zihninde.

“Seressa?”, diye hayretle küçük bir çığlık atar Komoberi.

“Sessiz..!”, diye tıslar Seressa’nın sesi ruh gibi salınan peri kızın zihninde. “Cevap vermek için beni düşünüp aklından konuşman yeterli.”

“Nasıl? Nasıl yapıyorsun bunu?”, diye hayretle düşüncesi geri gönderir Komoberi.

“Yeni bir büyü sayesinde. Daha doğrusu, seçeneklerim arasında daha önceden de bu büyü vardı ama hiç arkadaşım olmadığı için almamıştım. Bağlı olduğum Hanımım ile oturup pazarlık yaptım. Bir başka büyü ile bunu takas ettim.”

“Ama.. bu biraz tehlikeli değil mi? Ve bu senin, Hanımına daha da borçlanmana sebep olmaz mı?”, diye üzülmüş bir şekilde sorar orman perisi.

“Hanımım beni çok sever ki! Bu küçük takas ile gelecekte onunla beraber çok büyük ve önemli şeyler yapacağımı söyledi, ben de bunun, tek arkadaşımla muhabbete değeceğini düşündüğüm için kabul ettim.”, diye Seressa’nın mutlu sesini yankılanır Komoberi’nin zihninde.

“Ama Fearghas’da senin arkadaşın ki..”, diye hatırlatır Komoberi.

“Çok naziksin, şekerim, ama ikimizde çok iyi biliyoruz ki, Bay Fionnghal’ın sadece bir tane arkadaşı var, ve o da sırık gibi boyu olan, kömür karası tenli, pembe saçlı sakar bir kız değil.. Bu sırada, cevap verirken yüzümü hayal etmen yeterli, kuyruğumu değil.”, diye kıkırdar Seressa.

 

Komoberi’nin yüzü kıpkırmızı olu verir ve, “Ö.. özür dilerim..”, diye kekeler.

 

“Sorun değil, sorun değil.. Elimde olsa sana verirdim onu.”, der Seressa samimi bir şekilde.

HAYIR YAA!”, diye ünler Komoberi.

“Neden ki? Bunun senin hoşuna gideceğini düşünmüştüm”, der Seressa, hafif alınmış bir sesle.

“Sahibi yokken ben o kuyruğu ne yapacağım ki?”, diye itiraf eder, Komoberi.

 

Bir anlığına bağlantı kopar ve ortam sessizleşir.

 

Komoberi tedirgin olur zira bu garip, içten, samimi, iyi niyetli, yalnız kızı üzmek istememiştir.

“Sen.. Bu.. bu güne kadar bana söylenmiş en güzel şeydi!”, diye ünler Seressa ve her nasılsa Komoberi kızın ağladığı izlenimine kapılır.

 

Komoberi’nin gözleri dolar.

 

Bir kızın bu kadarcık bir samimiyete, ilgiye, yakınlığa ve her ne kadar dürüstçe söylenmiş olsada, yine de öylesine söylemiş bir şeye bu kadar ihtiyaç duyacak kadar yalnız olması onu yıkar.

 

“Benim adıma ağlama güzel Anthea.”, der Seressa, kızın zihninde. “Yalnızlık, hayatım boyunca beni peşimden takip etmiş en yakın dostum!”

“Bu.. bugün gelecek misin?”, diye sorarar Komoberi, burunu çekerek.

SIR OLAN MAĞARANIZDAKİ GİZLİ TOPLANTINIZA MI?“, diye büyük bir iştahla sorar Seressa.

“Gelmek ister misin?”, diye önerir Komoberi.

“LÜTFEN.”, der kız ve sanki bütün kalbini o bir kelimenin içine sıkıştırmış gibidir. “Ama önce pembe floksalarımı sulamam lazım. Ve.. umm.. Bay Fionnghal’a geleceğimi sen söylersen sevinirim. Beni her gördüğünde yaptığı gibi yine dişlerini ısırması istemiyorum.”

“Fionn sana saygı duyar ki.”, der Komoberi samimi bir sesle.

“Korkarım Bay Fionnghal’ın saygısı bana değil, ‘bilgiye’. An itibariyle istediği ‘bilgi’ bende. Aynı bilgiye kendisi de sahip olunca, sanıyorum ki bana gösterdiği sessizliği ve zorunlu tahammülü de tükenecek..”, der Seressa esefle.

“Fionn, daha genç biri ve sabırsız bir ruhu var. Davranışları sana özel değil, Seressa. Onun tahammül edemediği şeyler; ‘yalan’, ‘ahmaklık’, ve ‘saçmalık’..”, diye açıklar Komoberi.

“Hmmm..”, diye Seressan’nın düşünceli sesini duyar zihninde Komoberi. “Bu da üçte iki olarak beni içeriyor. Onunla ortak tek yanımız, ikimizin de yalandan hoşlanmayışımız. Ahmaklık, istemeyerek de olsa, mütemadiyen yaptığım bir şey.”

 

Seressa bir an susar.

Sonra kızın sesi mutlu bir şekilde duyulur.

 

“Saçmalığa gelirsek, onu istekli ve olabildiğince sıklıkla yapıyorum!”

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Fearghas Fionnghal burnundan soluyarak ve kendi kişisel yağmur bulutuyla iner ‘gizli’ mağaraya, ve Komoberi ile Seressa’yı yerdeki zemin sehpasında karşılıklı oturmuş, ellerindeki renkli kartlardan bir oyun oynadıklarını görünce, mor ve koyu mavi renkli yüzü, olduğundan daha da kararır.

 

Burası onun gizli öğrenme yeridir ve aralarına zorla kendisini dahil eden bu pembe saçlı, dantelli-fırfırlı saçma sapan kıyafetler giymiş kız, onun bu mahremiyetini ihlal etmektedir.

Fearghas dişlerini gıcırdatır.

Ama iki kız da onun varlığını fark etmezler bile.

 

Komoberi, elinde kalmış üç kart, yüzünde ağlamaklı bir ifadeyle kıvranırken, Seressa ise uzun, zarif, simsiyah parmaklarında tuttuğu iki düzine kartı, sadece gözleri görünür ve tüm dikkati sehpanın öbür tarafındaki mahvetmek üzere olduğu kıza vermiş bir şekilde tutmaktadır.

 

“Burası.. Burada..”, diye başlar haşin bir şekilde Fearghas.

Ancak “Ne oynuyorsunuz?!”, diye bitirir, yanlışlıkla!

 

“FIONN!”, diye inler Komoberi!

“Kurtar beni Fionn, ölüyorum!”

 

“‘Mübah’, oynuyoruz, Bay Fionnghal. Sevgili Komoberi sizi beklerken bu oyunu oynayabileceğimizi söyledi. Ne var ki hiç arkadaşım olmadığı için daha önce hiç oynamamıştım. Sevgili Komoberi nezaket gösterip anlattı bana oyunun kurallarını.”, der pembeler içindeki kız, ve bunu söylerken kuyruğu heyecanlı, heceli hareketlerle bir o yana, bir bu yana kamçılanır.

“Bana ‘bay’ diye hitap etmemen konusunu daha önce konuşmuştuk, sanırım.”, der Fearghas, ve zemin sehpasına yanaşır.

Seressa, Fearghas geldiğinden beri ilk defa başını elindeki kartlardan kaldırır ve ona hayretle bakar.

“Ben.. ben bu kuralın, üzerinde çalıştığımız konunun önemi dolayısıyla sadece geçen oturum ile sınırlı olduğunu sanmıştım.”, der. “Bunu genel olarak isteyebileceğinizi hiç düşünmemiştim. Size adınızla, bir.. arkadaş gibi hitap edebileceğimi kastettiğinizi söylememiştiniz.”

“Neden olmasın?”, der ve mağaraya girdiği ve bu kızı gördüğü anda hissettiklerinden dolayı biraz utanır. Evet, Fearghas’ın da Komoberi’si dışında pek arkadaşı yoktur, ancak bu, kendisi istemediği için böyledir. Bu sırık gibi uzun, kömür karası, pembe hastası, skandal denebilecek mini elbiseli kız ise bir tane —her hangi bir tane— arkadaş için can atmaktadır.

“Bakıyorum, bu oyunu çabuk kapmışsın. Bir pro ile şansını denemek ister misin?”, der Fearghas, gizleyemediği bir sırıtışla.

“Sizde mi biliyorsunuz bu oyunu?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Seressa.

“Tabii ki. Bu oyunun turnuvaları bile var ve ben çeyrek finaldeyim.”

“Haberim bile yoktu.”, der kız, kaşları kalkmış bir şekilde. “Üçümüz de beraber mi oynayacağız? Öyle olursa nasıl olacak, peki?”

“Bu oyun sadece iki kişiliktir.”, der Fearghas.

“O zaman siz ikiniz oynayın. Ben aranıza girmiş gibi olmayayım.”, der Seressa biraz çekingen bir sesle.

“Hayır!”, der Komoberi kati bir ifadeyle. “Ben Fionn ile oynamıyorum bu oyunu artık. Çok acımasızca oynuyor ve hep yeniyor!”

“Yapma ama, Beri.”, der Fearghas, pek de ikna edici olmayan, alınmış bir sesle..

“Ye onu, Seressa. Lüffeen!”, diye haşin bir sesle tıslar Komoberi.

Fearghas acımasızca ‘fırk’lar ve “Unutma. Bu oyunda her şey ‘Mübah'”, diye pis bir şekilde sırıtır.

 

Aradan saatler geçer ve mağaranın dışarısında hava kararmıştır.

 

Seressa ve Fearghas, sehpanın yanında, yerdeki küçük bir gaz lambasıyla aydınlanmış mağarada hala ‘Mübah’ oynamaktadırlar.

Zavallı Komoberi ise yere atılmış tiril halının bir köşesine sinmiş ve uyuya kalmıştır.

 

Fearghas, yüzünde fevkalade ciddi bir ifadeyle elindeki kartları değerlendirirken, Seressa ise, yine sadece gözleri görünecek şekilde kartlarıyla yüzünün gerisini gizlemektedir.

Fearghas, seri hareketlerle elindeki kartları belirli, stratejik bir kombinasyona göre açar ve onları sehpanın üstüne dizer.

Seressa’nın kaşları, hafif şaşırmış gibi yükselir.

Sonra da, yüzünde esef dolu bir ifadeyle, o da kendi elindeki kartları, kendi ayarladığı kombinasyona göre açar..

..ve Fearghas’ın kartlarını teker teker öldürecek şekilde yerleştirmeye başlar.

 

Kız kartlarını açtıkça Fearghas’ın yüzü git gide kararır. Kız, onun en son kartını devirdiğinde, kendi elinde hala bir düzine kart kalmıştır..

 

BU.. BU İMKANSIZ!”

“38 maçın hepsini kazanman, istatiksel bir imkansızlık!”, diye, fena halde bozulmuş, şahsına yapılmış muazzam bir hakarete maruz bırakılmış gibi tıslar Fearghas.

 

Seressa gülümser.

 

“Anladığım kadarıyla, bu oyun bir taktik ve strateji oyunu. Agresif taktikleriniz var Fearghas Fionnghal, ne var ki kendinize asla bir ‘exit’ stratejisi belirlemeyişiniz, mütemadiyen elinizde kart kalmamasına sebep oluyor.”, der mutlu bir şekilde.

Bİ DAHA!“, diye vahşice hırslanır Fearghas.

“Hayır yaaa!”, diye Komoberi’nin uyku sersemi sesi duyulur. “Çok geç oldu. Gidin artık ikiniz de yurtlarınıza.”

Komoberi’nin bunu söylemesiyle tekrar uykuya dalması bir olur..

“Sen gelmeyecek misin?”, diye sorar Seressa.

“Hayır, o kalacak.”, diye onun yerine cevap verir Fearghas. “Beri’nin bir orman perisi olması dolayısıyla rektörlükten özel, ormanda gece kalma izni var. Bunu arada bir yapmayınca olduğu çiçek gibi, solmaya başlıyor.”

“Bu.. çok.. duygusal bir ifadeydi..”, der Serassa ve hayretle önündeki oyun kartlarını, ve genel olarak mağarayı toparlayan haşin görünümlü genç adama bakar.

“Onu.. gerçekten seviyorsunuz!”, deyi verir birden.

“Dış görünüşlerden senin kadar yanmış birisinin, neden bunu hayret verici bulduğunu anlamakta zorlanıyorum, Seressa Wraiven.”, diye cevap verir Fearghas ve bunu söylerken sesindeki olağan, her zamanki hırçın ton yoktur.

“Sizden özür dilerim Fearghas Fionnghal. Niyetim sizi üzmek değildi.”, der kız sessizce. “Ancak sizi dış görünüşünüze göre değil, sergilediğiniz davranışlarınıza göre yargılamıştım. Bundan dolayı özür dilerim.”

“Genel, huysuz davranışlarım açısından beni aslında doğru değerlendirdiniz.”, diye itiraf eder Fearghas. “Nevarki Beri bir istisna; kendisi benim arkadaşım, ablam ve küçük kız kardeşim. Onun için normal kurallarım geçerli değil.”

Fearghas sessizce ortalığı toparlamaya devam eder ve bu işi bitirdiğinde, maağaranın bir köşesinde topak halinde duran battaniyeleri alır ve çoktan derin uykusuna dalmış kızın üstünü örter.

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Gecenin karanlığında, Melshieve Akademisinin arkasındaki yoğun ağaçlı korulukta, Fearghas ve Seressa sessizce öğrenci yurtlarına doğru yürümektedir, ancak genç adamın arada bir burnundan kaçan sert solumalarından, bir şeylere fena halde takıldığını anlamak çok da zor değildir.

 

“Nasıl yaptığımı sormaya can attığınızı hissedebiliyorum. Benden çekinmenize gerek yok.”, der Seresss neşeli bir sesle.

“Evet. Merak ediyorum çünkü yeni bir oyuncunun, birbirini takip eden 38 maçı da kazanabilmesi gerçekten istatistiksel bir imkansızlık. Bu oyunu daha önce hiç oynamadığınızı söylüyorsun ve ben de sana inanmak istiyorum.”, der haşin sesiyle.

 

Seressa’nın bir kaşı kalkar, ancak karanlıkta, kaşı bir yana, kendisinin tamamı bile görünmemektedir.

Sadece ürkütücü bir şekilde havada süzülen pembe bir kurdele —kızın saçı, ve pembe, tül bi şey —kızın fırfırlı mini elbisesi!

 

“Aslında istatiksel bir imkansızlık değil, pratik bir imkansızlık. Ancak siz benim yalan söyleyip söylemediğimi merak ediyorsunuz.”, der Seressa sakince.

Buna Fearghas’dan herhangi bir cevap yada itiraz gelmez.

“Beni tanımıyorsunuz. Dolayısıyla da kuşkularınız var, ki bu da anlaşılır bir durum, sanırım. Bununla beraber, kişinin yalan söylemesi için, onu söyleyecek etrafında birileri olması lazım. Benim yok. Sizler ilksiniz. Bu da sizlere yalan söylemem için kötü bir zamanlama olurdu benim için..”, der kız, camdan bir neşeyle!

“Bu oyunu, yada oynadığınız herhangi bir oyunu kazanmak sizin için önemli. Last Man Standing Society turnuvalarında gösterdiğiniz aktif rolü göz önünde bulundurursak..”

“Gelip seyrettin demek!”, diye ünler Fearghas, ister istemez, zira bu kız her nasılsa onun kafasında biraz fazla uçarıdır ve kızsal bazı davranışları ve.. yanları.. fazla belirgindir. Dolayısıyla onu söz konusu turnuvada ‘neredeyse’ ölümüne mücadele eden iki grubu, avazı çıkacak şekilde bağıran ve kan isteyen bir kalabalığın içinde düşünemez bir türlü..

Fearghas bu kızı sadece, Pembe Bahçesinde, pembe çiçeklerini sularken, veya PQ’da —The Perfect Quill Society’de, elinde renkli uzun bir tüy ile harika bir şekilde aşk mektupları yazdığını hayal eder!

 

Seressa omuzlarını silker ama bu da karanlıkta kaybolur.

“Hiçbir şekilde yadırganmadığım tek yer orası.. Ne kadar ironik öyle değil mi? Yadırganmadığım tek yerin, insanların birbirlerinin canını yakmaya çalıştığı bir yer olması..”

 

Fearghas kızın bu ifadesini birçok açıdan rahatsız edici bulur.

Fazlasıyla rahatsız edici.

Ancak kendisi herhangi bir şey söyleyemeden kız konuşmaya devam eder.

 

“Bu kadar üzerinize alınabileceğinizi hiç düşünmemiştim, açıkçası. Bununla beraber, Hanımıma 38 defa yenilmiş olmanız, kendinizi kötü hissetmenizi gerektirecek bir durum değil, Fearghas Fionnghal. Kendisi strateji ve taktik konularında fevkalade üstün bir yeteneğe sahiptir.. Adı konulmamış binlerce yıl boyunca iblisleri kendi malikânesinden uzak tutabildiğini düşünürsek!”

 

Fearghas olduğu yerde kalakalır.

 

“Ben.. Ben senin Hanımına.. Shadowfell’in Hükümdarı, The Raven Queen – Kuzgun Kraliçesi olan Hanımına karşı mı oynadım?”, diye, yüzünde mutlak bir şok olmuşluk ifadesiyle tökezler Fearghas!

“..Ve Unutulmuş Bilgeliğin, Kayıp Ruhların ve Terkedilmiş Nesnelerin Bakıcısı ve Koruyucusu, Hex Lord’ların Sahibesi olan Hanımıma karşı.. Liste biraz uzun..”, der Seressa ve karalığa rağmen yine de sırıtmama nezaketini gösterir.

“Bu.. BU HİLE!“, diye aynı şok ifadeyle yamulur, Fearghas.

“Hayır, sevgili Fearghas, bu ‘Mübah’.. Yarın da görüşecek miyiz? Üçümüz arasındaki bu arkadaşlık olayımız süreli mi, yoksa..?”, diye sorar karanlığın içinden kız.

 

Fearghas, kızın, Hanımı ile ilgili söylediği şeyler ve beklenmedik konu sektirmesi arasındaki geçişe yetişmekte zorlanır.

 

“Kalıcıdır, herhalde..”, der kafası karışmış bir şekilde.

“Harika!”, diye mutlu bir şekilde küçük bir çığlık atar Seressa. “Size bunun için sarılmak isterim ama önce sevgili Komoberi’den izin alsam daha akıllıca olur. Yanlış anlamasını istemem.”

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Yıl 168 (-7523 yıl)

Yanlış anlaşılacak bir şey yok, efendim.”, der Baş Danışman Malis el’Vezier, sabırlı bir şekilde. “High Elfleri temsil eden hürmetli şahıslar, yanlarında bir dördüncüyü getiriyorlar. Edindiğim bilgilere göre, bu kişi, Terandel Solace hanımefendinin öz kızı ve onu size getiriyor.”

Yeni Kral Barakan yutkunur.

Kendisi gibi denizciler genelde evlenip yerleşmeyi, sadece denizden bıkacak kadar hayatlarını gemilerde geçirdikten sonra düşünürler ki bu da genelde yaşları 55-60’dan sonra olan bir şeydir. Şimdi ise hiç tanımadığı bir takım elfler yanına gelmektedir ve birisi kızını ona kraliçesi olarak vermek istediği haberini ulaştırmıştır.

“Ya beni beğenmezse? Ya geçinemezsek?”, deyi verir Barakan, on altı yaşındaki bir çocuk gibi.

 

Malis, kralını gülen gözlere süzer.

 

“Kralım, bu durumun beğeni veya kişisel olarak geçinmeyle hiçbir ilgisi yok. Siz kralsınız ve bir kraliçeye ihtiyacınız var —tercihen tanınmış, sevilen, ve saygı duyulan birisine. Ve çocuklara, tabii.. Veliaht babında!”, der sevecen bir üslupla.

“Bakıyorum bu konu seni pek de eğlendiriyor gibi. Belki yanlarında sana da uygun bir elf kızı vardır!”, diye tehdit eder Barakan.

“Dilinizi ısırın, efendim!”, der Malis ekşi bir suratla. “Hiçbir kadın, eski bir komiserle lanetlenmemeli..”

“Hiçbir elf kızı da, benim gibi yaşlı bir adamla lanetlenmemeli..”, diye yapıştırır Barakan.

“Siz yaşlı değilsiniz ki. Kırk sekiz, insan standartlarına göre bile yaşlı değil.”, der el’Vi.

“Ne yapacağım ki ben küçük bir kız çocuğu ile?”, diye hayıflanır Barakan.

“Öhöm.. Müstakbel kraliçenizle ne yapacağınızı bana sormadığınızı umuyorum, efendim. Benim danışmanlığım o hususlara değinmiyor.”, der Malis sırıtarak.

Kral Barakan’ın yüzü kararır.

“Bununla beraber, gelen genç hanımefendi yüz altmış sekiz yaşındaymış. Bu elf standartlarına göre fevkalade genç olmakla beraber, sizden neredeyse dört kat daha yaşlı!

“Lütfen devam ediniz, Baş Danışman Malis. Müstakbel eşimin ne kadar yaşlı olduğu hakkındaki yorumlarınız fevkalade aydınlatıcı buluyorum!”, diye gözleri kısılmış bir şekilde el’Vi’ye bakar Barakan.

Malis avucunun içine doğru öksürürken sanki gömleği boğazını sıkıyormuş gibi yakasını çekiştirir.

“Bu kadar korkmanıza gerek yok kaptan. Bana gelen tariflere göre kız fevkalade güzel, zarif ve zeki bir hanımefendiymiş.”, der Malis samimi bir şekilde.

 

Dışarıdan acı, kulak gıcıklatan bir boru sesi duyulur.

Ardından çığırtkan, gür bir sesle bağırır;

“Muhterem ve Saygıdeğer Terandel Solace Hanımefendi ve kızı Areal Telona Hanımefendi, Muhterem ve Saygıdeğer Sinderel Tranquil Beyefendi ve Muhterem ve Saygıdeğer Elorellen Feymist Hanımefendi!”

“Şu rezil, boru olayını ivedilikle düzeltmemiz lazım. Kim bir güverte savaş borusunu, takdim borusu olarak kullanabileceğimiz fikrini önerdi?”, diye sorar Barakan.

“Kötü bir boru, hiç bir borudan daha iyidir. Kraliçenizin sorumlulukları arasında kalenizi, ve zamanla da büyüyecek olan şehrinizi, ve genel olarak krallığınızı güzelleştirmek olduğu gibi, takdim borunuzu değerlendirmek de görevleri arasında olacak.”, diye sırıtır Malis.

“Kızın adını bile yanlış söyledi çığırtkan. Hem yanlış, hem de eksik..”, diye hışmeder Barakan.

“Kızı daha görmediniz ama bakıyorum korumanız altına almışsınız bile, efendim. Bunu hayra alamet olarak düşünebilir miyiz?.”

 

Kral Barakan, Malis’e fena pis bir bakış atar ancak tam o esnada büyük bir gümbürtüyle taht odasının kapısı açılır ve kralın adamları eşliğinde üçü kadın, biri erkek olmak üzere dört high elf girer içeriye.

 

En önde gelen elf, Barakan’ın hayatında gördüğü en çarpıcı kadınlardan biridir. Çok hafif kumrala çalan sarı saçları, keskin hatları, düz ince burnu, kemerli kaşları, yüksek elmacık kemikleri, ışıl eflatun gözleri, uzun zarif kulakları, silik vişne dudakları ve neredeyse Kaptan Hammerson kadar uzun boyu, sırım gibi vücudu ile yeni kralına muhteşem bir zarafetle yaklaşan kadın, Elorellen Feymist’dir.

Elorellen, üzerindeki uzun, silik yeşil, tüleri elbisesi içerisinde dizlerini çok hafif bir şekilde kırarak nazik bir reverans yapar.

“Selam olsun size Kralım Barakan. Bizleri otuz yıldan uzun bir süredir cinayetleriyle sindiren bir lanetten özgür kıldınız. Müteşekkiriz.”, der, kulağa sıcak bir meltem gibi gelen sesiyle.

“Varlığınız, bilgeliğiniz ve güzelliğinizle bizleri onurlandırdınız, Hürmetkar Lady Elorellen Feymist Hanımefendi.”, diye başıyla onaylar Barakan.

 

Onun arkasından, ağır adımlarla kardeşler arasında tek erkek olan Sinderel Tranquil yaklaşır.

 

Sinderel Tranquil, uzun boylu, neredeyse platin renkli saçlı, yeşil gözlü, kız kardeşi gibi belirgin dudaklı, keskin hatlı, yüksek elmacık kemikli, hafif çatık kaşlı bir elftir ve kendisini tanımayan bir insan için, yirmi yaşlarında gibi genç görünümlüdür.

Tranquil, Barakan’a yaklaşır, iki elide çaprazlamasına göğsünde olacak şekilde hafif eğilir.

“Selam olsun size Kralım Barakan. Adalar halklarına gelişinizle umut da getirmiş oldunuz. Sizi ve adamlarınızı saygıyla selamlıyorum.”, der sıcak, karizmatik bir sesle.

“Varlığınızla bizi şereflendirdiniz, Lordum Sinderel Tranquil. Umuyorumki bizleri engin bilgeliğinizle çok uzun yıllar onurlandırırsınız.”, der Barakan.

 

“İnsan ve dwarflardaki gibi bıyıkları var anne! Çok lazım mı ona o bıyıklar?”, diye cılız bir ses duyulur arkadan. “Ve daha kırk sekiz yaşındaymış. Beni buraya bir çocukla evlenmem için mi getirdin anne?”

“Kırk sekiz, insanlar için en güzel yaşlardan biri, Lalem. Ne tüysüz bir çocuk, ne de bükülmüş bir yaşlı. Bu adayı adamlarıyla kurtarabilecek güce ve bilgeliğe sahip olduğunu düşünürsek, kendisine çocuk muamelesi yapmamanı sağlık veririm. Bu şekilde onunla çok daha mutlu bir hayatın olabilir.”, diye dolgun bir kadın sesi cevap verir sessizce.

 

Barakan’dan garip, sanki boğazına bir şey takılmış gibi bir ‘hırk’ sesi çıkar!

Malis ise bir eliyle ağzını gizler ve temkinli bir şekilde öksürür.

Elorellen Feymist olduğu yerde, hiç istifini bozmadan durur, ancak kadının eflatun gözleri ışıl ışıl parlamaya başlar.

Sinderel Tranquil’in dudaklarının bir kenarı oynar ve “Muhteşem bir başlangıçları olacak.”, diye mırıldanır, gülmemeye çalışırken.

“Sus, ağabey!”, diye bezmiş bir sesle fısıldar Elorellen.

Elflere eşlik eden ‘denizciler’ ise krallarına bakarak sırıtırlar ve Barakan bu duyduklarının, yıllarca asker kovuşlarından anlatılıp güldürüye kaynak olacağından kati bir şekilde emin oluverir.

 

Arkada duran ve kardeşlerin en büyüğü olan Teranden Solace yaklaşır..

 

Terandel Solace.. tarifi zor bir kadındır.

Geleneksel anlamda güzel olmaktan ziyade, elf kadının zarif ve olgun, zaman ötesi bir cazibesi vardır. Kız kardeşi gibi, onunda çok açık kahve ile sarı arası uzun saçları vardır. Ancak kız kardeşininkisinden farklı olarak Terandel’in saçları kalın örgülerden oluşmaktadır ve bir omzunun üzerinden dolgun vücudu boyunca aşağı salınmıştır. Kadının fevkalade silik gri gözleri, zarif bir burnu, dolgun açık kırmızı dudakları ve uzun ince bir boynu vardır ve bu haliyle tekil bir güzelliği temsil etmektedir.

Elf kadın, ağır, ölçülü adımlarla Barakan’a yaklaşır, küçük, zarif bir reveransda bulunur ve dolgun bir sesle konuşur.

“Selam size Kralım Barakan. Dağınık adalarımıza, başkalarının yaptığı gibi savaş ve yağma değil, dostluk, barış ve huzur getirdiniz. Sizleri ve askerlerinizi selamlıyorum. Uzun ve mutlu bir ömrünüz olsun.

“Hanımefendi.. Sadece burada oluşunuzun, mutlu ve uzun bir ömür için kafi olacağını düşünüyorum. Davetimi kabul etmenizden dolayı fevkalade mutmainim. Gökler eksikliğinizi hissettirmesin bizlere.”, diye yanıtlar Barakan içten bir şekilde.

Terandel buna biraz şaşırır ve ister istemez gülümser.

“Kralım, pek lütufkarsınız. Ancak bir kralın, bir kraliçeye ihtiyacı var —ki krallığı geleceğe yürüyebilsin. Size, benim için hayatımdan daha kıymetli olan tek varlığımı, rahmetli eşim ve benim en mutlu andımızı takdim etmek isterim; Yıl Bir’in Kalbi ve Adaların Zarafeti, Arael Ashanelath Fae Eruanna Tel’Lóna.”, der Terandel ve gözleri dolmuş bir şekilde hayatı olan kızını nazikçe elinden tutar ve onu kralına takdim eder..

 

Arael Tel’Lóna, annesine, dayısına ve teyzesine sadece zarafeti ve dolgun dudaklarıyla benzerlik gösterir. Kızın başından aşağı, koyu kızıl-kestane saçları, bir şelale gibi dökülmektedir. İnce, kalemle çizilmiş gibi kaşları, derin, çok hafif çekik, içinde kaybolunacak masmavi gözleri, teyzesinde olduğu gibi zarif, ince bir burnu, yeni olgunlaşmış çilek renkli dudakları ve yumuşak, açık krem tenli feminen bir yüzü vardır.

Kızın, boyu neredeyse Barakan kadardır. Yumuşak kıvrımları, ince beli, ve olağan duruşuyla bu kız her haliyle ‘hayat’ın ta kendisi gibidir.

 

Ve kız öylece Barakan’a bakar.

Barakan’da bir anda kral olduğunu unutur ve o da kıza takılır kalır!

 

Ne kadar bir birlerine bakakalırlar belli değildir.

Ancak bu süre, Baş Danışman Malis’in tekrar avucuna öksürmesine sebep olacak kadar uzun olduğu kesindir.

 

“Lalem..”, diye sesiyle kızını dürter Terandel.

“Efendim, anne?”, der Arael muallak bir şekilde ve Barakan’a alık alık bakmaya devam eder.

“Bir şeyler demen gerekmiyor muydu kralına?”, der annesi, pes etmiş bir sesle.

“Unuttum. Hepsini unuttum!”, der kız pat diye!

Elorellen Feymist gözlerini havaya kaldırırken, Sinderel Tranquil’den ise bir ‘fırk’lama sesi duyulur.

“Neye gülüyorsun, ağabey. Kız rezil etti bizi.”, der Elorellen.

“Bence çok şirinler. Yeğenimizin bir kraliçe olması umuduyla gelmiştik buraya. Bence kız kendi başına fazlasıyla başardı bu işi.”, diye kıkırdar Sinderel.

“Bir şeyler söylesene, Tel’Lóna!”, diye mırıldanır Elorellen Feymist.

 

“Bıyıkların. Onlar yüzüne yapışık mı?”, diye sorar bir anda Arael.

 

 

 

 


 

Küçük high elf grubu, Terandel Solace, Sinderel Tranquil ve Elorellen Feymist önderliğinde yeni kral, Barakan’ın misafiri olarak kaleye gelirler ancak bir temsilci dışında kaleye yerleşmezler.

Kral Barakan’dan, uzun bir yolculuk ve yeni krallığın geleceği için kendilerini ana kıtaya bırakmalarını rica ederler.

Barakan, bu garip, mistik high elflerin ricasını geri çevirmez. Onları, aileleri ve bolca erzakla beraber, Kaptan Hammerson vasıtasıyla ana karaya çıkartır.

Arkada temsilci olarak bırakılan kişi, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna, gerçekte Terandel Solace’in kendi öz kızıdır ve Terandel onu Kral Barakan’a bir kraliçe olarak teslim eder.

 

Aradan yüz yıllar geçer ve kardeşlerden en büyüğü olan Terandel, Durkahan şehrinin daha kurulmadığı, Kahan Dağlarının güneyinde, üç yanı yüksek dağlarla çevrili yoğun ormanların olduğu bir yerde, Solace adında bir high elf şehri kurar.

Daha doğuda, High Woods adındaki büyük çam ormanlığında ise, kardeşlerden en küçüğü, Elorellen Feymist, Bari Na-ammen adında bir başka high elf şehri kurar. Aradan binlerce yıl geçecek ve Elorellen’in soyundan, Ri Grandaleren ve Prenses Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist, Angrellen ve Anglenna Sunsear gelecektir.

Ortanca kardeş, Sinderel ise çok daha kuzeye gider ve Büyük Kuzey Tundralarında, Kutsal Celestial Dağının neredeyse eteklerinde, Tranquil adında bir high elf şehri kurar.

Ve bu şekilde, yüz yıllar önce Kral Barakan’a verdikleri sözü ve vaadi yerine getirirler. Üç kardeş ve onların torunları binlerce yıl Adalar Krallığının ana kıtadaki omurgasını oluşturacaklardır.

 

Büyük Yıkım Sonrası, elflerin ilk yer yüzüne çıktıkları gece dünyaya gelen, ve bu sebepten dolayı kendisine uğurlu bir isim olarak Yıl Bir’in Kalbi, Arael Ashanelath Fae, ve Adaların Zarafeti, Eruanna Tel’Lóna anlamlarını taşıyan güzel high elf kraliçe sayesinde kraliyet ailesinin nesilleri insanlardan çok daha uzun ve sağlıklı yaşayan krallardan oluşacaktır.

 

 

 

Adalar Krallığı Tarihi (Part IV)

 

 

Timeline:

The Kingdom of Isles, Adalar Krallığı’nın tarihi ve ana kıtayı fethi üzerine kısa bir bakış.

Kesin tarihler, o günkü koşullar dolayısıyla kusurlu olabilir. Bilinen tek şey, krallığın Yıl 1’den sonra kurulan ilk kalıcı medeniyetlerden biri olduğu.

Bu tarihin başlangıcı, Yıl 1‘den sonra yer alır.

 

 

l 7569 (-20 yıl)

Muhteşem Melshieve Akademisinin arkasındaki büyük koruluğun derinliklerinde, ağaçların ve çalıların sıklaştığı bir noktada gizli bir oyuk vardır. Bu oyuk, uzun ve ince bir tünelin ağızıdır. Tünelin kendisi yerin altındaki, pek de büyük olmayan boş bir mağaraya iner. Nevarki mağara şu anda boş değildir. Mağaranın zemininde orta büyüklükte, eski, tiril bir halı, halının üstüne atılmış üç-beş iri minder, küçük bir zemin sehpası, sehpanın üstünde ise, bir gaz lambası, içinde vişne suyu olan el yapımı kil bir maşrapa, iki ahşap oyma bardak, küçük bir mürekkep hokkası ve uzun, siyah bir tüy kalem ve bir kaç adet tarih, coğrafya ve büyü üzerine kitap mevcuttur. Yer sehpasının üzerinde ve yere saçılmış, içinde bazı not, tarih ve doodle’ların karalandığı papirüsler ve bir tane de oldukça eski bir kitap durmaktadır.

Mağara, beceriksizce bir şekilde ‘yaşanılabilir’ hale getirilmiştir ve bunun için çaba sarf eden iki kişide sessizce bir birlerine bakmaktadır.

“Beri..”, diye tıslar mor ile koyu mavi tenli, alnından geriye doğru bir çift boynuzu olan genç adam, derin, esef dolu bir nefes vererek. “İzlendin mi yoksa buraya gelirken..?”

“Hayır ama yaa..”, diye inler orman perisi Komoberi Anthea yarı ağlamaklı bir sesle. “Sincap olarak, daldan dala sıçrayarak ve süzülerek geldim.”

“Ben de süzülerek geldim!”, der dışardan gelen, dolgun nefesli feminen ses, mutlu bir şekilde. “Ama daldan dala atlamadım. Bu biraz garip olurdu.. Düşünebiliyor musunuz, benim kadar uzun boylu bir kızın daldan dala atlaması halinde çıkaracağı gürültüyü? Ve sanırım pembeler içindeki halimle teşhircilikten dolayı da disiplin cezası yerdim..”

 

Mor-koyu mavi tenli Fearghas Fionnghal bir elini yüzüne götürür ve gözleri kapalı bir şekilde öylece durur.

 

“Onun daldan dala atlarken ki halini hayal etmiyorsun değil mi, Fionn?”, diye kaşları çatılı bir şekilde mor gence bakar, Komoberi.

Fearghas elini yüzünden indirir ve önünde duran ruh gibi kızı dik bakışlarla süzer.

“Sorun değil, sorun değil..”, der dışarıdaki ses, neşeli bir şekilde. “Siz karar verinceye kadar ben burada beklerim.”

“Naapacağız şimdi? Kız buldu gizli inimizi..”, diye mızmızlanır Komoberi.

“Aslında sadece burada, çalıların arasındaki bir oyuğu buldum. Teknik olarak içeri girmediğim için, aşağıdaki mağaranıza inen bir tünel olduğunu düşünmem sadece bir varsayım, dolayısıyla da daha gizli yerinizi bulmuş değilim. Soran olursa ‘hiç görmedim’ diyebilirim, dert etmeyin!”, der dışardan gelen ses, şen bir şekilde.

“Hay shit!”, der Fearghas. “Tam bir kaçık bu!”

FEARGHAS YAA.. LÜTFEN AMA!“, diye söylenir Komoberi.

“Çok ayıp, ama isabetli.”, diye seslenir dışardaki ses.

“Aslında durumumuzu çok iyi bir şekilde özetlediğimi düşünüyorum, Beri.”, der Fearghas, bezmiş bir şekilde.

“İnan ben söylemedim. Kimseye söylemedim..”, der Komoberi, dokunsan ağlayacakmış gibi.

“İnan ona, Bay Fionn, bana o söylemedi. Kimseye söylemedi.. Ben yukardan takip ettim onu ki bu da onun suçu değildi.”, der dışarıdaki ses makul bir şekilde!

Komoberi, dışarıdan gelen sesin açıklamalarını dinledikçe gözleri daha da dolar.

“Yapacak bir şey yok. Ya canı sıkılıp gidinceye kadar olduğu yerde öylece duracak, ya da..”, der Fearghas.

“Benim canım sıkılmaz, siz beni dert etmeyin. Süper sabırlıyımdır ki!”, der dışardaki ses.

“Gökler adına, ne getirdin buraya, Beri!”, diye inler Fearghas!

“Ama ben yapmadım ki, Fionn yaa.. İnan ben getirmedim!”, diye cevap verir gözleri dolu bir şekilde peri kızı.

“Biraz yargıcılık mı var sizde, Bay Fionn? O getirmedi ki beni buraya. Ben geldim. Pembe Bahçem ile burası arasındaki mesafenin kuş uçuşu ne denli yakın olduğunu düşünürseniz, eminim sizde bunu anlayacaksınızdır!”, der dışarıdaki ses.

“Kuş uçuşu mu?”, diye ünler Fearghas, tek kaşı kalkmış bir şekilde.

“Gizli marifetlerimizi ve sırlarınızı paylaşmadan önce, tanışmayı tercih ederim, Bay Fionn. Ben size nezaket gösterdim ve sizin ‘gizli’ mağaranıza girmeyerek, daha onu ‘bulmuş değilim’ —teknik olarak.. Dolayısıyla, bana işkence bile etseler, onu kimseye teşhir edemem. En kötüsü, ‘ormanda bir yerlerde saklanıyorlardı’, diyebilirim ki bu da ders kıran tüm öğrenciler için geçerli bir durum zaten!”, der dolgun, feminen ses.

Fearshas, pes etmiş bir ifadeyle mağaranın tavanına bakar, derin bir iç çeker ve Komoberi’ye, “Ey.. Yapacak bir şey yok. Çağır gelsin.”, der.

“Korkarım beni biriniz gelip şahsen davet etmeniz gerekecek.”, der dışardaki ses.

“Kız, kendisini vampir sanıyor sanırım..”, diye fısıldar Komoberi.

“Hayır, güzel orman perisi. Sadece nezaket gösteriyorum.”, diye neşeli bir şekilde açıklar dışardaki ses. “İyi birisi beni davet ederse, bu iyi bir niyetle yaptığını gösterir ki bu da güvenin var olduğuna işaret eder. Genelde cüceler cücelerle, elfler elflerle, dwarflar dwarflarla takılırlar. Nevarki Bay Fionn’un akademiye geldiğinden beri benimle, sanki özellikle sakınıyormuşçasına hiç konuşmadığını göz önünde bulundurursak, tieflinglerle hoş olmayan bir geçmişi olduğu sonucuna varmak pek de zor değil. Yada beni şahsen itici buluyor da olabilir. Ben ilkini düşünmek isterim çünkü o durumu düzeltme ihtimalim var. Diğerini tamir etmem ise korkarım pek mümkün değil!”

Fearghas dişlerini gıcırdatır.

Komoberi kıkırdar ve tünele doğru yönelir. Güzel, orman perisi mağaranın tünelinden yukarı doğru tırmanır ve oyuktan dışarı çıktığında gün ışığı ile karşılaşınca ister istemez hapşırır.

“Çok yaşa, güzelim!”, der çalıların arasından bir ses ve kızın hemen önünce, neredeyse iki yarda boyunda, simsiyah tenli, uzun, pembe saçlı, uzun, bir sağa, bir sola salınan kuyruklu, koyu bordo iki de uzun boynuzu olan, dantelli-fırfırlı pembe mini etekli bir bluz içerisinde, çöp gibi sıska ama bir kaç yıl içerisinde muhtemelen can alıcı bir güzelliğe ulaşacak olan Seressa Wraiven adındaki kızla karşılaşır.

“Merhaba Beri.”, der Seressa. “Senin tam adının bu olmadığını biliyorum ama kendini senin tanıştırmanı tercih ederim.”

“Komoberi..”, der orman perisi biraz çekingen bir sesle. “Komoberi Anthea.”

“Sahibi kadar güzel bir isim..”, der çok uzun, çok esmer kız, sanki duyduğu ismin tadına bakıyormuş gibi.

“L.. Lütfen içeri gelmez misiniz?”, diye çekinerek davet eder Komoberi.

“Benden çekinmene gerek yok ki, sevgili Komoberi. Biz zaten iki defa karşılaşmıştık daha önce. Sizin ve Bay Fionn’un, özellikle tarih derslerinden gönderilmelerinizi ilgiyle izledim.”, der Seressa sırıtarak.

“Yaaa..”, der Komoberi utanmış bir şekilde.

“Bence harikaydınız. Profesör Tumblebum, alternatiflere ve hayal gücüne kapalı bir adamdır. Seninle daha yakinen tanıştığımız o mutlu günde, söz, kendisinin tam bir ahmak olduğunu söyleyeceğim size..”, der neşeli bir sesle.

Komoberi ister istemez kıkırdar.

“Lütfen. Bizimle aşağı inmez misiniz?”, diye nazik bir şekilde davet eder bu up uzun boylu, simsiyah tenli, saçma sapan, fırfırlı-dantelli pembe mini elbiseli kızı.

“Ayyy.. çok heyecanlandım!”, der kız, Komoberi’ye. “Kimse beni bir yere davet etmemişti daha önce..”

“Çok yazık.”, der Komoberi. “Ben istemediğim halde çağırılıyorum. Mümkün olsa da yer değiştirsek.”

“Sen çok güzelsin ve çok şirinsin ama ki!.”, der Seressa samimi bir içtenlikle. “Benim şu halime bak. Kim pembeler içindeki kapkara, kazık gibi boyu olan, sakar bir kızı muhabbet etmek için çağırır ki odasına?”

Komoberi buna söyleyecek akıllı bir şey düşünemez ama birden çok kızar, zira kendisini tünelden aşağı, komik bir şekilde iki büklüm takip eden kız, samimi, dürüst ve içten bir kızdır ve aklından geçeni, olduğu gibi, yağlandırıp ballandırmaksızın söylemektedir.

Anca ikisi de mağaraya geldiklerinde kız doğrulabilir. Komoberi, Fearghas’ın yanına gelir ve onu Seressa ile tanıştırır.

“Bu en eski arkadaşım, Fearghas Fionnghal. Kendisi ile Dream Woods’dan beri tanışıyoruz. Fionn. Bu da Seressa Wraiven. Bana ‘The Hide ‘n Seekers’a katılmamda yardımcı olmuştu..”

“Merhaba, Bay—”, diye başlar Seressa ama Fearghas araya girer.

“Lütfen bana her hitap ettiğinizde, ‘bay’ diye başlamazsanız, sevinirim. Fearghas yada Fionghal.. ikisi de olur..”, der biraz sert bir üslupla.

Komoberi kaşlarını çatarak bakar Fearghas’a.

“Sorun değil, sorun değil.. Bana kızgınsınız. Burası sizin özel yerinizdi ve ben kendimi biraz zorbaca dahil ettim. Ancak gün aşırı sizin, benim çiçek evimin önünden sinsice geçişinizi seyredince ister istemez merakımı cezbettiniz. Ve merak söz konusu olunca, ben biraz kedi gibiyimdir.”, der Seressa ve kuyruğu bir sağa, bir sola acite olmuş bir kedininkisi gibi kamçılanır.

 

Komoberi o kuyruğu büyülenmiş gibi seyreder.

‘Dokunsam mı acaba?’, diye geçirir içinden.

Sonra utanır.

‘Ama çok ayıp olmaz mı?’

Sonra da ve eriyerek söylenir..

‘Yaaa dokunmam lazım o kuyruğa.. Ay şuna bak, tam bi nyan kedisi gibi!’

 

Bunu, çatık kaşlarıyla ciddi bir hava vermeye çalışan Fearghas fark eder..

Komoberi’nin yüzündeki ifadeyi görür..

..ve istemsizce ‘fırk’lar.

Sonra da dayanamaz ve kahkahayı basar!

 

Komoberi kıpkırmızı olmuş bir suratla öylece kalakalır yerinde.

“Ne? Ne oldu?”, diye hayretle sorar Seressa ve bir anda üstüne basılmış gibi kuruğu dimdik havada durur!

Fearghas biraz daha güler..

 

“Ben.. ben çok özür dilerim!”, der Komoberi rezil olmuş bir ifadeyle. “Kuyruğunuz.. ÇOK ŞİRİN!”

“Sahi mi? Hoşuna gitti mi gerçekten?”, diye hayretle sorar Seressa.

“Evet yaaa..”, diye erir neredeyse peri kızı.

“Dokunmak ister misin?”, diye önerir Seressa.

“LÜFFEEEEN!”, diye neredeyse yalvarır Komoberi.

“Ama ben de senin yeşil saçlarına dokunmam lazım. Çok güzeller!”, diye birden puslanmış gözlerle bakar peri kızının saçlarına.

“KABUL!”, diye çığlık atar Komoberi ve up uzun, simsiyah kızın kuyruğuna atlar!

Nevarki kuyruk, yakalanmak niyetinde değildir.

Bir sağa, bir sola kaçar!

“İnan ben yapmıyorum. Kendi kendisine yapıyor bunu!”, diye kıkırdar Seressa.

“Süpeeeeer!”, diye koşturur kuyruğun peşinden Komoberi çarpılmış gibi.

 

Fearghas öylece bakakalır iki kızın saçmalığına.

“Gerçekten, Beri.. Ne getirdin buraya?!”, diye mırıldanır içinden, ama bir yandan da en yakın arkadaşı olan Komoberi’yi en son ne zaman bu kadar sevindirik olmuş bir şekilde gördüğünü de pek hatırlayamaz.

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Ne düşünüyorsunuz, Wraiven Hanım?”, der Fearghas ciddi bir şekilde. Genç adam, oturduğu yerden, sehpanın öbür yanınında oturan simsiyah kıza bakar ve kızın bazı ilginç marifetlerini takdir etmekten de kendisini alamaz. Kız, yarım saati sadece biraz aşacak şekilde eski, tarihi sefer defterini baştan sona okumuş, sonra rica ettiği bir papirüse, aşk mektubu yazar gibi harika bir el yazısıyla not almış, sonra tekrar bazı sayfaları gözden geçirmiş ve tekrar not almış, en sonunda da notlarını değerlendirmişti düşünceli bir ifadeyle.

Kızın bu hali, dışarıdan göründüğü o saçma sapan halinden oldukça farklıdır. Evet, kız hala pembe saçlı, skandal denilebilecek pembe, fırfırlı-dantelli mini bluzuyla abuk görünse de, şu anki düşünceli ifadesiyle dış görünüşü pek uyuşmamaktadır.

Bu esnada Komoberi ise kızın yanına oturmuş, tamamen büyülenmiş gibi kızın kuyruğu ile oynamaktadır.

“Hmmm?”, der kız dalgın bir ifadeyle ve başını hafif kaldırıp Fearghas’a bakar.

“Ne düşünüyorsun, Wraiven Hanım?”, diye kendini tekrarlar Fearghas.

“Wraiven Hanım?”, der bir anda ve kızın kapkara yüzü aralanır, bembeyaz dişleri görünür.

Komoberi kıkırdar.

“Bana ‘hanım’ diye ilk defa hitap ediliyor. Kulağa o kadar hoş geliyor ki, anlatamam.”, der kız ve gözleri parlar. “Bununla beraber, size ‘bay’ dememi istemiyorsanız, sanırım sizin de bana sadece Seressa demeniz gerekecek.”

“Peki.. Seressa, ne düşünüyorsunuz?”, der mor, genç adam sabırlı bir şekilde.

“Öncelikle, bunu gizli arşivlerden çaldığınıza inanamıyorum. Süper etkilendim!”, der kız hayran bir şekilde ikisine de bakar.

“Yaa.. aslında çalmadık.. yanlışlıkla oldu..”, der Komoberi kızarmış bir şekilde yandan.

Seressa muhteşem, içli ve dolgun bir kahkaha atar.

“Bu daha da harika. Bununla beraber, sefer defterinin sahibi, ayrıntılar konusunda çok dikkatli birisi. Bunu söyleyebilirim. Ve çok çalışkan. Ben olsam can sıkıntısından defterin kenarlarına doodle’lar çizerdim. Ama defter, zaman kaynaklı çok eski olması dışında, tertemiz. Kaptan Barakan’ın yazıları da, düşünceleri gibi; derli toplu ve fevkalade organize bir şekilde ifade edilmiş. İçimden, bir kaptan olarak harcanmış, demek istiyorum ama, Adalar Krallığını kurmuş olduğunu düşünürsek, pek de harcanmış diyemeyeceğim.. Dahası, adamın kendisi fevkalade özgecil birisi.”, der kız analitik bir şekilde.

“Bu sonuca nereden vardın?”, diye sorar Fearghas merakla.

Seressa omuzlarını silker.

“Adaya çıkar çıkmaz, bütün mürettebatını teker teker gözden geçirmiş ve kime nerede ihtiyaç varsa oraya yerleştirmiş.. Buna, kaptanlıktan ayrılıp, yerine ikinci kaptanını getirmiş olması da dahil. On üç yıl denizde kaybolup mürettebatının saygısını hala koruyabilmiş olması da bunu gösteriyor. Ve anladığım kadarıyla, kendisi bir kral olmak gibi bir isteği de, niyeti de yokmuş. Koşullar ve çevresindekiler onu buna zorlamışlar gibi bir izlenim elde ettim.”, diye açıklar.

Fearghas etkilenmiş bir şekilde önce bu simsiyah kıza bakar, sonra da Komoberi’ye.

Komoberi’de etkilendiğini sessizce başını sallayarak onaylar.

“Peki geldikleri yer ve başta kullandıkları tarihler?”

“Bu konuda bazı fikirlerim var. Ama bunlar sadece spekülatif teoriler.. Yada tamamen hayal gücü de olabilir.”, diye uyarır Seressa.

“Elimizde hiçbir açıklama olmadığını düşünürsek, her ikisi de uyar bize..”, der Fearghas.

Seressa, düşünceli bir şekilde uzun, pembe saçıyla oynar biraz. Sonra Komoberi’ye döner.

“Gel güzel peri. Sen de önüme otur..”, diye onu elinden tutar ve yavaşça kaldırıp Fearghas’ın yanına oturtur. Kendisi de eski yerine, ikisinin karşısına oturur.

“Bunu.. Bunları duymak istiyor musunuz gerçekten? Öğrenebileceğiniz bazı şeyler, unutmak isteyebileceğiniz, ancak unutmanız pek de mümkün olmayan şeyler olacak. Bunlar, kitaplarda bulabileceğiniz şeyler değil çünkü ‘kayıp’ bilgi bunlar.”, der kız tedirgin bir sesle.

 

Fearghas’ın bir kaşı kalkar.

Komoberi de birden tedirgin olur.

 

“Ben bir Seeker’ım.”, der Fearghas. “Gerçeği bulmam ve öğrenmem lazım.”

“Ben.. ben emin değilim.”, der Komoberi. “Ama Fionn’u yalnız bırakmayacağım.”

 

Seressa Wraiven, ikisini de uzun bir an sessizce süzer.

Neden sonra alçak bir sesle konuşur.

“Bir Seeker olman saygı duyulacak bir şey olmakla beraber, gerçeği bulmak ile öğrenmek, iki, ap ayrı şeyler, Fearghas Fionnghal.”, der Fearghas’a ve ardından Komoberi’ye döner.

“Senin de arkadaşına olan sadakatin takdire şayan bir vasıf, ama öğreneceğin şey için yeterli bir nitelik olup olmadığını hiç düşündün mü, sevgili Komoberi Anthea?”

 

Bulundukları küçük mağara derin, boğucu bir sessizliğe bürünür.

Fearghas, tereddütsüz bir şekilde ‘Evet, söyle. Duymak istiyorum!’, deme eğilimdedir. Ancak yanındaki kızı düşünür ve bu yüzden susmayı tercih eder. Çünkü gerçekte bu onun değil, Komoberi’nin yapacağı bir tercihtir.

Genç adam yavaşça yanında oturan kıza döner ve sessizce ona bakar.

Komoberi ise belirgin bir duygu git-geli içerisindedir. Merak ve korku, bu git-gelin iki en uç noktasını temsil etmektedir.

“Sen karar ver Fionn..”, der en sonunda.

“Hayır, Beri. Ben kendi adıma karar verdim zaten. Ama senin adına veremem bu kararı. Kendi aptallığımdan dolayı çekeceklerime katlanabilirim. Senin de çekmene ise katlanamam. Bunca yıl beraberdik. Böyle devam etmesini de çok isterim. Nevarki, bu bana bir dönüm noktası gibi geliyor.. Bu karar senin olmalı, ve sadece senin..”, der Fearghas sessizce.

Komoberi alt dudağını ısırır ve yanındaki genç adama bakar.

“Onu dinle, sevgili Komoberi..”, diye fısıldar Seressa. “Duyacaklarını duyduktan sonra, bütün bakış açın değişecek çünkü duydukların bütün bildiklerini, bildiğini sandığın şeyleri ve ‘kati’lerini ezip yıkacak.. Ve bir daha mutlu günlerine dönemeyeceksin..”

 

Mağara tekrar boğucu bir sessizliğe bürünür.

Fearghas yanında oturan kızdan gözünü ayırmaz.

Seressa ise, göründüğü oltu taşından pürüzsüz bir şekilde yontulmuş heykel gibi kıpırdamadan öylece durur oturduğu yerde. Hayatta olduğuna dair tek belirti, tembel bir şekilde salınan kuyruğudur..

Komoberi Anthea’nın güzel, sevimli, ruh gibi yüz hatları değişir.

“Mutlu günlerim, arkadaşımla geçen günlerimdi..”

 

 

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

 

Yıl 168 (-7523 yıl)

Verdin mi kararını?”, diye sorar Kaptan Barakan sessizce.

“Kararımı yıllar önce, sizinle ayrıldığımdad vermiştim zaten.. sanırım!”, diye pes etmiş bir şekilde mırıldanır Malis el’Vezier. “Bu günün gelmemesi için çok uğraştım, ama kişi ne kadar akıllı olduğunu sanıyorsa, o kadar fena bir şekilde yanıldığını anlıyor sonunda. Ve her zaman daha akıllı biri çıkıp bu gerçeği vuruyor yüzüne..”

Kaptan Barakan sırıtır.

“Bu kadar karamsar olmayın Baş Danışman el’Vezier.. Yapmış olduğunuz tercihten ötürü, en az emek isteyen pozisyona sahip olmuş oldunuz. Sanırım bu sebepten dolayı gemime bir harita mühendisi olarak sızdınız.”

“Alternatiflerim pek de inandırıcı olmazdı zaten, efendim. Gemiler ve denizcilik hakkında ne denli az bilgim olduğunu düşünürsek.”, diye cevap verir Malis.

“Sorun nedir o zaman? Ben sizin bu sonuçtan dolayı mutlu olacağınız düşünmüştüm.”

“Sorun.. Bu gemiye bindiğiden beri kendimi rolümde gizlemek zorunda kaldım. On üç yıl, kişi girdiği rolle özdeşleşir sanırsınız. Nevarki, saklandığı rolden olmasada, saklanmak zorunda kalmış olmamdan dolayı kendime karşı hissettiğim tiksintiden dolayı bu sadece on üç yıl süren bir hapisten farksızdı benim için ve kendimi bitmiş, ruhumun ise emilmiş olduğunu hissediyorum.”, der Malis bezgin bir sesle. “Bunca yıl sergilediğim tembelliğim, yapmacık olmayan tek yanım.”

“Karaya ayak basınca kendinize gelirsiniz.”, der Barakan. “Burada kalacak isek, öncelikle kendimize savunulabilir bir kale inşaa etmemiz lazım. Bir yandan da üç ada hakkında ayrıntılı bilgi edinmemiz gerek. Dahası, yerli halkın söylediği kadarıyla, hemen kuzeyimizde, iki günlük bir mesafede, ana kıta varmış.”

“Karaya ayak bastığımız bu nokta, ana kale için ideal bir koy, efendim. Yerli halkın söyledikleri doğruysa, kalemizin, ana kıtadan gelebilecek tehditleri görebilecek ve karaşılayabilecek gücü ve konumu olmalı. Adanın başka neresine yaparsak yapalım kalemizi, düşmana bize sadece denizden değil, karadan da saldırma şansını vermiş oluruz o kadar.”, diye düşünceli bir şekilde konuşur Malis.

“Bu doğru. Mühendislere bu koy için plan çıkarmalarını isteyeceğim. Bu sırada Kaptan Hammerson gemiyle üç adanın da çevresini dolaşıp, oradaki halklarla iletişime geçecek. Senin işin ise, buradaki adamlarımızı ve bize katılmak isteyen yerel halkı organize etmek olacak.”, der Barakan.

Malis başıyla onaylar ve yeni görevinin ilk gününe başlar.

 

Tayfa ile adada yaşayan insan, dwarf ve orman eflerinden  oluşan yerli halkın kaynaşması çok uzun sürmez ve bir kaç kısa ay içerisinde üç adada da organize güvenlik ağı oluşturulur.

Bunu takip eden aylarda ise, adına Kronor denilen ve Adalar Krallığının başkenti olacak olan kale yükselmeye başlar.

Üç adada da yollar yapılır ve bütün halk, beklenmedik bir refah seviyesine ulaşır..

 

“Herkes burada.. Güzel.”, der Malis, inşaası hala devam eden kalenin ‘Kraliyet Toplantı Odasında’.

“Bu önemli olsa iyi olur, Malis!”, diye homurdanır, The Attest’in yeni kaptanı Hammerson. “Şu anda denizde, devriyede olmam gerekiyordu. Ana kıtada iki şehir var Asyrmeriad Krallığına bağlı ve bizim bu üç adamız onların iştahını kabartıyor. Buraya gelmemelerinin tek sebebi gemi diye bindikleri o küçük kayıklar. Ardarda sekiz tanesinin üstünden The Attest ile geçince yenilerini göndermediler daha ama bu da sadece an meselesi. The Attest dışında yeni kalyonlara ve denizcilere ihtiyacımız olacak.”

“Bakıyorum kendine uygun bir eğlence bulmuşsun, Hammerson.”, der Barakan gülerek.

Hammerson omuzlarını silker.

“Alternatifi buraya gelip yağmalama yapmalarıydı.”, der iri cüsseli kaptan.

“Kalenin şu anki kritik inşaası biter bitmez bir tersane kurulumuna başlayacağız.

Şimdi, seni dinliyoruz, Malis.. Yapılacak onca iş varken beni ve kaptanı neden buraya, bu gizli toplantı için çağırdın?”, diye sorar Barakan.

 

Malis hemen konuşmaz.

Bir süre düşüncelerini toparlamaya çalışıyormuş gibi sessizce olduğu yerde durur ve önünde duran iki adamı da süzer, ondan sonra konuşmaya başlar.

 

“Bu duyacaklarınız aramızda kalmalı. Özellikle bizim çocuklar bunu öğrenirlerse moralleri fena halde bozulabilir.. geri dönüşü olmayacak şekilde.”, diye uyarır Malis.

Barakan ve Hammerson hayretle Baş Danışmana bakar.

“Arsanos..”, der Malis. “Artık yok!”

“Ne?”, der Kaptan Hammerson. “Öldü mü?”

“Evet.”, der Malis sessizce.

“Bunu nereden öğrendin, el’Vi?”, diye kaşları çatılı bir şekilde sorar Barakan. “Adada Tarael’den birileri mi var?”

“Hayır, efendim, Tarael’de yok artık!”, der Malis aynı kısık sesle.

“Nasıl?”, diye ünler Hammerson. “Saldırıya mı uğramışlar?”

“Bunu nasıl açıklayacağımı bilmiyorum, efendim.”, der Malis ve Barakan’a bakar. “Bu adaya ilk geldiğimizden beri yerli halk ile iletişim içerisindeyim, biliyorsunuz. Onlardan bir çok ilginç şey öğrendim ve bazılarını, bu geçtiğimiz aylar içerisinde bir araya getirdim.”

“Açıkla.”, der Barakan.

“İlk geldiğimizde, buradaki tarih ile bizimkisi arasındaki anormal yıl fakını merak etmiştik, hatırlarsınız. Kafa karışıklığı olmaması ve yerli halk ile daha uyumlu olmamız açısından ve bizim için de yazması çok daha kolay olduğu için, onların takvimi kullanmaya başladık.”

“Evet.”, der Hammerson. “Üç rakam yazması, beş rakam yazmasından çok daha kolay.”

“Peki, iki takvimin de B.Y.S. —Büyük Yıkım Sonrasından itibaren başladığına da hiç dikkat ettiniz mi?”, diye sorar Malis el’Vizier.

 

Barakan da, Hammerson da öylece baka kalırlar, Malis’e.

 

“İşin ilginci, iki ‘Büyük Yıkım’ öncesinde de muazzam, dev ejderhalar hakimmiş dünyaya ve sonra, iki takvimde de, birden ortadan kaybolmuşlar. Hayatta kalanlar, o mutlu günü, ‘Büyük Yıkım Sonrası’ olarak ve Yıl 1 diye geçmişler. Bizim ‘Büyük Yıkım’ımız, 18,998 yıl önce gerçekleşti.. Yada o terihlerde.. ‘Yeni Yıkım’ ise bu adadakiler ve dünyanın gerisi için ise sadece 168 yıl önce gerçekleşti..”, der Malis ve bunları söylerken yüzü kerpiç gibi olmuştur.

“Ne demek oluyor peki bu şimdi?”, diye hayretle ve hafif tırsmış bir ifadeyle sorar Hammerson.

“Bunun anlamı, Kaptan, bizim bildiğimiz yada bildiğimizi sandığımız hiçbir ülke, dağ, dere, deniz, orman —özetle ‘coğrafya’, artık yok! Dahası, biz on üç yıl kayıp olmadık denizde. Biz, 168 yıl ve Kadim Ejderlerin dünyaya tekrar çıkmaları, sonra da yine ortadan kalkmaları sonrasına ne kadar yüz, yada bin yıl geçtiyse, o kadar zamandır kayıp idik denizde.. Nasıllığını sormayın çünkü bilmiyorum. İşin o kısmı beni fazlasıyla aşıyor..”, der Malis, omuzları çökmüş bir şekilde.

 

Kraliyet Toplantı Odasına ağır bir sessizlik çöker.

Hammerson, gözleri fal taşı gibi açılmış, bir Malis’e, bir de Barakan’a bakar.

Barakan’ın da yüzü çekilmiştir.

 

“Bu sonuca nasıl vardın?”, der Barakan en sonunda.

“Bulgularım, üç çuval dolusu edindiğim bilgilerin bir araya getirilmiş hali, efendim. Yerli halktan, özellikle dwarf ve elflerden edindiğim bilgiler bunlar. Üç adadaki, bir birleriyle daha önce kavgalı olan kabile ve ailelerin hem fikir oldukları yegane şey de bu. Yer atında doğupta, yer sarsıntılarının bitmesi sonucunda yer üstüne ve gün ışığına çıkmış olanlar var aralarında ve sayıları hiç de azımsanmayacak kadar çok bunların. Aralarında ‘şanslı’ olan sadece insanlar, sanırım. Bizim muhatap olduklarımız en az yedi-sekiz jenerasyondan beridir yer üstünde doğmuşlar.”

“Bu.. hayret verici bir bulgu, Malis. Ve bunları başkalarıyla paylaşmamış olmanız yapılabilecek en akıllıca şeydi.”, der Barakan ve düşünceli bir şekilde kaşlarını çatar. “Peki Kadim Ejderlerin neden dünyayı yakıp yıktıklarını biliyor muyuz? Yada neden bir anda kaybolup gittiklerini?”

Malis buna omuzlarını silkerek cevap verir.

“Yıkımın gerçekleşmesi ile sona ermesi arasında geçen zamanın bile ne kadar sürdüğünü bilmiyoruz, efendim. Ancak bunu araştıracağım. Yıkım öncesine ait bilgiler, kırıntı seviyesinde bile değil ve yer altında doğmuş olup 168 yıldır da yer yüzünde yaşayan en eski elf grubundan en kıdemli olan üç elf de kardeşmişler sanırım. İkisi kız, biri erkek..

Diğer elflerden farklı olarak, bu küçük elf grubu orman elfi değil, high elflerden oluşuyorlar. Üç high elf kardeş, adalardaki bütün elflerin ve dwarfların saygı duyduğu şahıslar. Üçünün de yaşları, altıyüz küsür ile yedi yüz arasında. Ki bu da söz konusu yıkım sürecinin en az dört ile beş yüz yıl olmuş olduğunu söylüyor bize. Bu da, söz konusu üç elf kardeşin de yer altında doğmuş oldukları gerçeğini gözardı ettiğimizde..”

“Kim bu elfler?”, diye sorar Barakan.

“İsimleri; Terandel Solace, Sinderel Tranquil ve Elorellen Feymist. Elfler ve bazen de dwarflar, soy isimlerini kişisel özelliklerine göre alıyorlar. Bir nevi kişisel sıfat gibi. Kardeşlerin soy isim farklılıkları bundan kaynaklanıyor.”, der ve susar.

“Üçünü de buraya, aileleriyle beraber hürmetle davet et. Onlar sadece halkımız değiller. Bu, ‘Yeni’ Yıkım Sonrası açısından da tarihî birer şahitler ve onların bilgeliğine ihtiyacımız olacak. Gerekiyorsa kaleye onlar için ayrı bir kanat ekleriz, mahremiyetlerine saygı gösterilmesi için.”, der Barakan ve düşünceli bir şekilde ikisini de süzer. “Bu bilgiler aramızda kalacak. Medeniyetler, bir gün yıkılacakları kati bilgisi üzerine ilerleyemezler.. Herkes panik yaşar ve sosyal düzen namına bir şey kalmaz..”

 

Daha kendisine ‘kral’ denmesine alışamamış olan The Attest’in eski kaptanı Barakan uzun bir süre Hammerson ve Malis’e bakar. Neden sonra sessizce, ancak kati bir sesle konuşur.

 

“Bu bilgileri asla umuma açıklayamayız. Bunu anlıyorsunuz değil mi?”

“Keşke hiç öğrenmemiş olsaydım.”, der Hammerson ekşi bir suratla. “Daha bu sabaha kadar mutlu bir adamdım!”

 

Malis ise sessizliğini korur.

Zira işinin gerektirdiği sorumluluklardan birisi de budur.

Gerçekte halktan bir şeyleri gizlemek, zaten bir komiser olduğu zamanlardan alışkın olduğu bir şeydir.

Aradaki fark, Arsanos ve Tarael’den oldukça farklı olarak bu sır, tepedekilerin değil, umumun hayrı için alınmış bir karardır.

Malis el’Vizier, ister istemez bu nüansın eski ile yeni tarih karşısındaki ‘ederini’ düşünür.

 

 

 

 


 

Küçük high elf grubu, Terandel Solace, Sinderel Tranquil ve Elorellen Feymist önderliğinde yeni kral, Barakan’ın misafiri olarak kaleye gelirler ancak bir temsilci dışında kaleye yerleşmezler.

Kral Barakan’dan, uzun bir yolculuk ve yeni krallığın geleceği için kendilerini ana kıtaya bırakmalarını rica ederler.

Barakan, bu garip, mistik high elflerin ricasını geri çevirmez. Onları, aileleri ve bolca erzakla beraber, Kaptan Hammerson vasıtasıyla ana karaya çıkartır.

Arkada temsilci olarak bırakılan kişi, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna, gerçekte Terandel Solace’in kendi öz kızıdır ve Terandel onu Kral Barakan’a bir kraliçe olarak teslim eder.

 

Aradan yüz yıllar geçer ve kardeşlerden en büyüğü olan Terandel, Durkahan şehrinin daha kurulmadığı, Kahan Dağlarının güneyinde, üç yanı yüksek dağlarla çevrili yoğun ormanların olduğu bir yerde, Solace adında bir high elf şehri kurar.

Daha doğuda, High Woods adındaki büyük çam ormanlığında ise, kardeşlerden en küçüğü, Elorellen Feymist, Bari Na-ammen adında bir başka high elf şehri kurar. Aradan binlerce yıl geçecek ve Elorellen’in soyundan, Ri Grandaleren ve Prenses Alor’Nadien ne (Lorna) Feymist, Angrellen ve Anglenna Sunsear gelecektir.

Ortanca kardeş, Sinderel ise çok daha kuzeye gider ve Büyük Kuzey Tundralarında, Kutsal Celestial Dağının neredeyse eteklerinde, Tranquil adında bir high elf şehri kurar.

Ve bu şekilde, yüz yıllar önce Kral Barakan’a verdikleri sözü ve vaadi yerine getirirler. Üç kardeş ve onların torunları binlerce yıl Adalar Krallığının ana kıtadaki omurgasını oluşturacaklardır.

 

Büyük Yıkım Sonrası, elflerin ilk yer yüzüne çıktıkları gece dünyaya gelen, ve bu sebepten dolayı kendisine uğurlu bir isim olarak Yıl Bir’in Kalbi, Arael Ashanelath Fae, ve Adaların Zarafeti, Eruanna Tel’Lóna anlamlarını taşıyan güzel high elf kraliçe sayesinde kraliyet ailesinin nesilleri insanlardan çok daha uzun ve sağlıklı yaşayan krallardan oluşacaktır.

 

 

 

 

Quiet In The Library

Timeline:

Arcantonic and Brom slip silently into the night to do somethings that might very well break the prophecy they were sent for.

Adamant that she must do what she set out to do, Brom has little choice but to help accompany the ‘cute little demon’ of a gnomic girl.

 

This story takes place on the same night as
“Benim gitmem lazım.”
The Returning of Shal -ah Galad
Geleceğin Adımları
“Not Yets” and POV’s (18+)
and right after
Between The Blinds.

 

 

THAT. WAS. AWSOOOOOME!“, Tonic half shrieked, half cackled with manic fervent and triumphant hysteria. “I can’t believe she held me.. No!.. She hugged me! The Riverin of High Woods, The Princess of Bari Na-ammen, the daughter of Ri Grandaleren and Rise Nadine Graciousward.. THE FUTURE QUEEN OF THE HIGH ELVES, Alor’Nadien ne Feymist herself, my twin sister by adoption, no less, and she hugged me! Oww my Gosh, she smelled so nice.. So warm.. And you know what? I think I will go visit her again, once this is all over. Just for more of that!”

“Girl.. She offered you the throne of Bari Na-Ammen, literally, and all you can think of is her hugs? I’ll be the first one to admit, she is a beauty, par to Wraiven, but really, now.. Your priorities are a tad eschewed.”, Brom said with a bemused tone.

“Look here, you little hobbit!”, she said pointing a tiny finger at him. “This here is the hair of a Princess. And not just any princes, but that of Alor’Nadien ne, herself! And not just a snippet, either. She gave me a whooooole strand!”

 

Her tiny finger, the one she was pointing at Brom, was nearly all black! Because her fingers were so small, and the Princess truly had had very long hair, flowing nearly all the way down to her feet. She had enlaced the hair around and around her finger until it had all but covered it.

And now, the little gnomic girl was skipping and hopping like she was the proud owner of one of the rarest wonders in the kingdom..

..which, she was!

 

“You are such a dork, Tonic.”, Brom smiled. “..And a fangirl!”

 

The two had left the huge Dorin guy and the beautiful, graceful, and pretty princess behind and were heading to their next, and hopefully, last stop for the evening; to the Great Arashkan Library.

Why was every officious building in the city named ‘Great’, Brom had wondered.

The Great Arashkan Courthouse, The Great Arashkan Library, The Great Arashkan Arena, The Great Spires, The Great First Lord Princeps Palace.. It wasn’t like there was another city just over the hill with a courthouse, a library, an arena, some spires nor another first lord that one would confuse, now, was there?

Or perhaps there were some ‘baby’ Arashkan courthouses, libraries, arenas, spires, and first lord palaces and hence, the ‘great’ ones had real and practical significance.

Brom couldn’t imagine a conversation where some stranger would ask; “Excuse me, mate, where’s the First Lord’s Palace?”, and get a reply, “Which one? I mean, we have so many!”.

Brom suspected, that conversation would devolve into something like;

“The ‘great’ one..”

“Yea, okay, but which one? We have a lot of ‘great’ first lords in Arashkan. You’ll have to be a bit more specific, mate!”

“How many First Lord’s do you have, in this city?”

“19,876 by the last count. We had a new First Lord spawn just the other day!”

 

Apparently, Brom’s live-imagination was at play again!

 

But there was, however, some truth in his creative perception. All these ‘greats’ didn’t make the city anymore endearing.. Only pompous! No one, it seemed, was near-honestly humble like hobbits in this world. Hobbits lived in nice, quiet, rolling hills. They didn’t build giant monuments, nor put awesome statues to impress others. Seemed a little like too much work for no gain at all. Hobbits made their homes in the hills and.. well.. they lived in them.. Happily too!

The near-honestly was because hobbits were just unenthusiastically lazy to be bothered by such frivolities!

Elves, humans, gnomes, dwarves.. none of them ever seemed satisfied with what they already had. Always they would thrive for more..

..and still, be unhappy.

Just how stupid was that?

 

“Brom.”, Tonic said sternly. “I know what she offered. Think of my history. I know what power is. I lived with my uncle for years. And I know what power can do to you. My uncle.. He had power. Lots and lots of it. Even his demons feared him and it really is hard to instill fear in a demon. And look what it brought him. Banishment to the depths of hell he is never coming back from. It is possible he is still alive. And burning perpetually there.. And Heavens willing, he should burn for more, and then some.”

“I.. can’t say I admire his disposition. But why? Why did Nadine banish him and not just kill him and be done with? Death seems kinda more permanent, don’t you think?”, asked Brom a bit taken aback by the little gnomic girl’s savage tone.

“No. Death is not always thus permanent. Not for guys like my uncle..”, she replied, her tone much more subdued now than just a moment before.

“Ow? How do you mean?”

“My uncle, Arcanton.. He made many deals with many beings.. Outsiders.. Creatures that do not belong to our plane of existence. Planes where time and space get distorted. You literally can’t kill those creatures, Brom. You can only banish them from your own reality and hope some fool will not summon them back.. At least not in your lifetime!”, Tonic said quietly.

“Hmm.. So Arcanton made deals with things out of our plane of existence. But so did Wraiven, come to think of it, did she not? I mean, The Raven Queen doesn’t exactly belong to our plane of existence either, you know.”, Brom said carefully.

“Seressa did not make deals with the Raven Queen, Brom. Not in the sense that my uncle did. My pairs soul is her own. And belongs only to her. I doubt under any circumstance would she give up her soul to anyone.. or anything! Seressa is bonded with the Raven Queen via a pact. She does her bidding in return for her queen sharing a part of her power and knowledge with her. It is sort of a mutually beneficial agreement between two parties. She can, if she wanted, dissolve that bond. Yes, she will lose the Raven Queen’s favor and the power she imparts to her, but the fact remains; she can end the bond..”, Tonic tried to explain.

“So she can.. But I still don’t see the difference.”, said Brom as he squinted into the night.

“The difference is, unless you got more balls than brains, you literally can’t break the deals you make with Outsiders. Once the deal is done, your soul is on the market! It’s ‘Going.. Going.. Going.. Gone!’“, she said seriously.

“Well, that sucks.. I suppose. I like it that Seressa is free. I like her free. And she should always be free. Social rhetorics do her enough injustice and chain her as it is. She doesn’t need any more constraints.”, Brom said quietly.

 

The two walked on for some time in companionable silence. As it turned out, they ended up going the longest possible way around, taking the streets between the Officers District and Heaven Park, behind the Archery Military Camp, and by the Lights Temple. For some reason, the First Lords Palace and the streets surrounding it seemed to be teaming with burly, scowling patrols and neither Brom nor Tonic needed any complications or altercations with the city’s law enforcement’s that late, that night.

 

“Don’t.”, Brom said finally.

“Don’t what?”, asked Tonic, a bit surprised.

“Don’t ask the question you have been meaning to ask all night, Miss Tonic.”, he said with a destitute voice.

“Actually, I wasn’t going to ask anything.. And you really don’t need to ‘Miss’ me you know. Every time you say ‘Miss Tonic’, it sounds like ‘I miss Tonic!’ in my head, and that’s just weird.. and creepy!”, she said.

“Well, now. That is weird.. And creepy..”, mused Brom, but it seemed his mind was elsewhere.

“I did wonder though..”, Tonic began.

“And that.. is what I meant when I said, ‘don’t’!”, Brom frowned.

“You know. It isn’t fair you get to do all these psychoanalysis on me and then fend me off when I want to ask you some personal questions.”, she sniffed.

“I am not the one with the accumulated issues, Miss— Tonic.”, replied Brom, but there was no heat nor beration in his voice.

“So only people with decent backgrounds get to analyze others, then?”, asked Tonic mildly.

“No.. There just isn’t anything there to analyze.”, Brom replied allusively.

“Ahh.. I see.. So it’s perfectly alright if I did ask you a few personal questions, then?”, said Tonic with a victorious smirk.

“What? No.. How did you even get to that conclusion, girl?”, replied the hobbit feeling exasperated.

“Using awesome logic!”, smirked Tonic again.

“Using logic..”, snorted Brom. “You are not going to let this go, are you, girl?”

“Nope.”, replied Tonic happily. “So.. What do you see in Seressa?”

“Thought I already told you that. Just this evening. At least twice.”, frowned Brom.

“Yes, and no. Your description of her was a bit.. too intimate and heartfelt.. One could argue it’d make an excellent book cover, let’s say.”, said Tonic tentatively.

“I don’t know what kind of books you are into, girl, but I would suggest you read something that has actual literature in them.”, Brom scowled now.

“So you don’t like her, then?”, she blurted.

“Now why wouldn’t I like her? I mean, what is there not to like?”, replied Brom honestly.

“So you do like her..”

“Ow. My. Gosh, girl. You are going to push this in your direction whatever I say!”, exclaimed Brom, waving his hands.

“I just want you to give me an honest, and straight answer. Is that too much to ask? I mean, we are friends, right?”, persisted the gnomic girl.

“Just because we are friends, that doesn’t mean we share everything..”, said Brom exasperated.

“But you said, ‘We suffer. We mourn. We sing and we celebrate.. We do. And what we do, we share!‘. Your words, not mine.”

 

Brom ‘hoo boy’ed.

The little demon was persistent.. and she stuck on him..

..like a tick!

 

“That is possibly the worst misuse of a friendly conversation, Miss Tonic!”, Brom said angrily. “But I will tell you, just to get you off my back!”

“Yeshh!”, Tonic fisted her hand into the air. “Victory!”

 

“When I see your pair.. No.. When I see Wraiven, I sometimes wish I was a taller man. And better looking, perhaps. ‘Cooler’, so to speak. Maybe a bit more muscular.. You know, the type girls like to ogle at.

 

I love everything about her and she sees me only as something that she can, perhaps, cute into her coin purse. Not that I would mind being pursed by her, but that will still not make her see me in the light that I would rather have her see me.. If that makes any kind of sense to you.

 

We are so impossibly different, yet she makes me simply not care. Which is the core of the problem. She doesn’t see me that way, period. I mean, what am I to her, really, but a bushy little hobbit?”, said Brom then fell silent. This night had offered him many wonders. Just not the ones he would have wished for.

 

Tonic stared at the back of the hobbit as they once more fell silent.

She had been surprised by this unscrupulous hobbit a few too many times this evening. But this last bit gave her a whole new insight about him because he hadn’t been staring at her pair for the simple visual pleasure of having ogled at a very beautiful, proportionately curvy, comely buxom, life inducingly vibrant, deservingly exhilarating, darkly mysterious, and honestly alluring figure, counter-underlined by some macho male animal instinct, but for something more. Something that was intimate. Something that had real depth.

Tonic suddenly felt angry and jealous.

For all her pretense otherwise, she didn’t feel like sharing her pair with anyone, even though she had taken her pair a bit too much for granted.

Then she felt shame.

The hobbit —No! Not the hobbit.. ‘Brom’, had done nothing but give his best to help a cranky, cantankerous, contrary, grumpy and surly little girl his all, and not just that evening, but carefully, every day, ever since they had met. And for some reason, Tonic didn’t think he’d done any of it to gain favor with her pair, by proxy. For all his seeming indifference towards everything, lack of base enthusiasm, exasperation level of sloth, and blatantly unscrupulous attitudes, he was smart, cunning, always seemed to show unsolicited kindness, and he was loyal, educated, and well-spoken, even though he hadn’t been to an academy such as Melshieve and thus far, he’d more than pulled his weight in fights.

Much better than she had!

Hells bells, he’d also played that lyre like a siren! She remembered all the times she’d thought he was just staring at her pair’s butt, while he had persistently claimed he was composing a song.. in his mind!

And he had been telling the truth all along.

‘The Endless White’.

The tune he had played, back at the inn that very evening was something that was simply ‘mad’..

..and Tonic had loved it!

And now she didn’t want to share her pair with him?

Like her pair was hers to give or not..

Just how arrogant was that?

 

“Yes.”, inner Tonic said. “You really are selfish, you know.”

“Whose side are you anyway?”, blazed Tonic but her heart hadn’t really been in it. She’d flared more out of ‘muscle reflex’ than true intent.

“Does it matter? It was you, who wanted to try ‘this way for some..’, wasn’t it? Now you want to quit? I wasn’t aware it would be this short. Must have missed the memo. Had I known you’d be this fickle, I wouldn’t have fought against it so hard, knowing you’d come around on the morrow..”, inner Tonic said, and she didn’t even bother with the sarcasm.

Tonic shut up.

From the inside!

 

No. The hobbit was not just ogling at a very beautiful, proportionately curvy, comely buxom, life inducingly vibrant, deservingly exhilarating, darkly mysterious, and honestly alluring figure.

Brom was staring at the heart of all that and desolately knew, he could never have it.

The ogling was just his way of fooling those around him..

..and himself.

 

“You could tell her.”, she braved mutely.

 

“To what end? There’s nothing neither of us can do about it, particularly if she doesn’t see me that way. If I tell her, all I will get is either the basic ‘You are my friend’, talk or the infamous ‘But I love you like a brother’, talk, which I would rather forgo and Heavens forbid, will never happen. However Seressa sees me, I never want her to love me like a ‘brother’..”, replied Brom, and not without a good dose of bitter disgust.

 

“So you are going to do nothing?”, asked Tonic incredulously.

 

“I never claimed to be a brave man, Tonic. As a matter of fact, I did say I was a coward, this very evening, I might add. Being refused by someone as awesome as Wraiven is not something I ever want to experience. I’d rather just ogle and make sure she sees me doing it.”, he said quietly.

 

“Make sure she sees you? Why? That doesn’t make sense.”, said Tonic befuddled.

“I don’t like sneak-peaking at her. Feels wrong. Feels like cheating.. Feels immoral —and yes, I am fully aware of the monumentally depraved irony there. That doesn’t change the way I feel, though.”, said Brom, frowning a bit.

 

“But.. but you are suffering and she doesn’t even know!”, bewailed Tonic.

“What’s got you so riled. It’s my problem. I’d rather look at that beautiful and wonderful, and beautifully wonderful girl with the impossible dream of a ‘chance’, than never to be able to look at her again when I get refused or be declared as ‘loved like a brother’!”, said Brom, gruffly.

Tonic ran up to Brom and stopped right in front of him and looked him in the eyes.

“That’s.. That’s just wrong, Brom.. and sad..”, she said with brimming eyes.

“Well. I am a sad sort of man. I got a problem, and I am using the cowardly way out. Nobody is feeling bad and no one is getting hurt..”, he said flatly.

“Accept you.”, she said quietly.

“Yea, well. There you have it. Chew on that psychoanalysis if you will, Miss Tonic.”, said Brom, brushed past the gnomic girl and with determined steps, started towards The Great Arashkan Library..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Tell me again.”, said Brom with a mute, stoic voice. “What do I say to this Tinker-guy, again? And how in the blazes am I even going to get up to that window anyway? It must be at least fifty-five feet up there. Probably more, since this is a library. They would require higher ceilings to store all the books.”

 

Brom didn’t feel well. He had never wanted to divulge his feelings about the very tall, very dark girl to anyone. And certainly not to Tonic. Not because he thought she couldn’t keep the knowledge to herself, but perhaps, and because, he thought, she would keep it to herself.

“Damit.”, he thought. “Why now? Why tonight, of all nights?”

Had it been the tune he’d played to the audience that evening?

The one he’d named a tad grandly as; The Endless White.

He knew he should have named it just The White... or even White... but white was just too generic.

Or perhaps it was the song he’d sang after that; Time.

In all honesty, Brom Bumblebrim knew, he just knew, it wasn’t him, who’d written that song. Unlike any other song he had written, this one had ‘come’ to him.. and in the most literal sense possible. Word by word, the song had written itself in his mind and heart during his two-year sojourn from Bowling Hills, all the way to Shakehands.. Which is when he’d met Cora. But tonight had been the first time he had actually put it on display, so to speak. And now, the song was out..

..and out of its ‘time’, Brom thought with a sardonic inner snort.

Or perhaps it was because of having met an angelic being.. or seen that dark, very sinister-looking man he’d ended up feeling ‘distaste’ at best, then getting all his emotions totally eroded when he saw the same, sinister man looking at the sweet little skinny girl the way he had. And the look she had given him had been emotionally ruinous all by itself for Brom.

He was a bard, damit, and love was the bread and butter for all bards.. But the thing between those two.. he found he couldn’t define it..

..because he could not comprehend it.

It had been so.. nubile in its beauty..

So primevally intense.

There had been no decorum to it. Only base, raw, savage, and somehow, awe-inspiringly tender and desperately lonely longing in the look the two, very unlikely man and girl, were giving one another.

And they were giving it in a sense that was singularly unique! It made other people’s love seem like they were merely and briefly lending their hearts to others, while those two had already and literally given theirs.

So much so that what beat in one, was actually the heart of the other..

 

What man, woman —or bard— could truly comprehend that?

 

The intermixed irony that was put under the broad beam of a bright spotlight was not lost on Brom at all;

One, inhumane human, and one, infinitely humane, inhuman!

It was likely that very destitution the two had, that’d sparked the fire that had previously been a mere and happy little kindle..

..into searing pain.

 

“Damit!”

 

Tonic gave Brom an even look.

Whether she surmised what was really going through the hobbit’s mind, she kept it to herself.

For now, at least.

Which was a grace, all by itself.

 

“I have seen you climb walls before, Brom. That cloak of yours will more than suffice. If you want, though, I can give you a potion that will make you climb pretty much any surface. Another for you to pass through any gap, or to safely float down. I can send a rope all the way up there.. The window is in range.”, she listed methodically. “I suppose, if you want, I can bring out Mechaber. He can give you a fifteen feet head-start sort of a jump. But I haven’t really had the opportunity to field test that. And I can’t promise a quiet landing. Likely, it will bring a lot of patrols upon us. I am guessing you’d rather avoid that.”

“I am guessing, you would rather avoid that!”, scowled Brom.

“Yes. Yes, I would.. Very much.. The technology behind Mechaber is not out yet, and I would rather it didn’t. Not yet, and not until it’s perfected and certainly not until I install the self-destruct unit in it.”, she said seriously.

“The self— what?”, asked Brom incredulously.

“Self-destruct unit.. You didn’t think I would artifice something as dangerous and deadly as Mechaber and then hand it over to the irresponsible humankind, or have it stolen, now did you? I designed it. I must make sure it never falls into wrong hands..”, Tonic said like she was paraphrasing from a blood-signed doctrine!

“Ooookay.. Good, we got that cleared, then.”, Brom said.

“Mechaber is serious business, Brom. Nothing to joke about. The fact that you have seen it, let alone know about it is a sign of how much Seressa trusts you because if it were up to me, you’d have never seen, nor heard mention of it.. Well.. not for some time, anyway.”

“Ooookay.. Good to know where we stand too, then.”, Brom said with the same tone.

Tonic scowled.

“Look, just because you like someone, doesn’t mean you hand over the nuclear launch codes to them, alright!”, she said with an exasperated voice.

“The what lunch codes?”

“Never mind.”, said Tonic. “Read it in some silly futuristic sci-fi book.”

“Psychic-what? What are you talking about, girl? Just what the hell kind of books are you reading?”, Brom asked.

“Look, the story begins when a pretty Erossian spy falls in love with a mad and delusional Camerican nuclear scientist—”, the gnomic girl promptly began..

“Tonic!.. It’s late. I am tired and in all sorts of ways.. Let’s just get this over with, shall we? I am sure Cora and your pair have noticed we have been too quiet by now and gone to your room to check and see as to why! I think the story about some mad psychic-whatsit can wait, don’t you?”

“Right..”, said Tonic and blushed a bit. “Just tell him what I told you. Don’t loiter. Don’t chit chat. Get in. Tell him. Get out. And..”

Brom cocked one eyebrow.

“And?”

“..And, thank you. I made you do things tonight you would rather not have done.. At least not with me, nor for me.. So.. Thank you..”, she said with a small voice.

“You are welcome, Miss Tonic. And no, I wouldn’t have done any of this, not tonight, not ever, but not because of you. I just wouldn’t have done them because I would rather have taken a light snack, cleaned and tuned my lyre, and then went to sleep. Thanks to you, it is unlikely I will find any light snacks nor find the time to neither clean nor tune my lyre. And because it’s nearly the end of the night, I will not be getting any sleep either..”, Brom said.

Tonic frowned.. and felt a bit.. hurt..

“But I did do all the things I would rather have not, and I am now a better man for it.. All because of you.. So.. Thank you!”, he added with a smile.

Tonic’s eyes teared.

“Go.. Now.. Or I shall call you an ass and totally ruin the moment, Brom Bumblebrim!”, she sniffled.

 

Brom smirked, turned around, pulled his magic cloak around him..

..and started climbing up the side of The Great Arashkan Library like some odd lizard or possibly, an arachnid!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Who is there?”, a slightly tenoric male voice whispered harshly in the darkness.

“It is I, The Ghost of Silent Hills Past, Present, and Future!”, spoke Brom, with a hoarse, hollow voice as he produced a very high, very eerie, screaming tune from his lyre.

 

The poor antic instrument wept at her misuse.

 

Brom had found the ‘Tinker-guy’ with relative ease. The gnome was taller than Tonic but while the gnomic girl was proportionally slim, this gnome, the possible great, great, great-something grandson of Prince Gordigon was a bit on the stocky side. Though he looked quite young and robust and had keen, intelligent, and pursuing eyes.

Brom had thought of a dozen different ways of approaching the gnome, including stepping up to him and saying, “Hallo there, matie. Got somin te tell yer! Go there them Silent ‘ills an’ grab what’s there fer yer self and be quik ’bout tit! And while at tit, quit mawnin’ ’bout things ‘cuz non wuz yer falt! But I’d suggis yer watch yer arse cuz sum fellers wantsit!”

And now he was gnawing his knuckles, hiding a few rows, behind and above him, stuck on the ceiling!

 

“Whot?”, the gnome, Tinker-guy, said in a baffled and spooked voice.. And one of his hands formed claws as a huge ball of fire appeared in it!

 

“Ow crap!”, thought Brom. “A trigger happy fireballer!.. We are in a bloody library, damit! Who uses a fire hall in a library? That is a universal reason for contempt, almost akin to speaking aloud in a theater! Doesn’t he know there’s a special kind of hell for people like that? And this idiot is the heir to Silent Hills?”

He produced his own Wand of Ice, just in case the fool actually did fire his ball and he had to put out the fires!

 

And just then, they heard a monotonous, matronly voice echo.

 

“QUIET IN THE LIBRARY, OR YOU WILL BE FINED! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

 

“What the..”, said the gnome, Tinker-guy.

Brom snickered. Ow, this was going to be fun!

“It is I, The Ghost of Silent Hills Past, Present, and Future!”, he repeated, with the same hoarse, hollow voice.

“QUIET IN THE LIBRARY, 50 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“And I have come to give you tidings from the beyond, young Tinker-guy!”, hallowed Brom.

The gnome, Tinker-guy, cocked an eyebrow, his face puzzled.

“QUIET IN THE LIBRARY, 100 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“What the hell?”, the Tinker-guy said.

“QUIET IN THE LIBRARY, 150 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

Brom snickered, some more. If Tonic caught him doing this, she’d have his hide, and then some!

“You shall go to Silent Hills.. There you will find your kin..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 200 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“You must reclaim your heritage..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 250 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Ow. My. Gosh!”, exclaimed the Tinker-guy. “Can you please stop?!”

“QUIET IN THE LIBRARY, 300 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“No. I can’t!”, moaned Brom.

“QUIET IN THE LIBRARY, 350 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“For I..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 400 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“..am the Ghost of Silent..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 450 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“..Hills, Past..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 500 CREDITS! YOU ARE NOW BARRED FROM THE LIBRARY FOR A WEEK. PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“..Present and Future!”

“QUIET IN THE LIBRARY, 550 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Stop!”, cried the gnome!

“QUIET IN THE LIBRARY, 600 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“And you shall do my bidding..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 650 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Stop. Just stop!”, shrieked the Tinker-guy in desperation.

“QUIET IN THE LIBRARY, 700 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“No. I can’t..”, repeated Brom, his eyes shut, his face flushed and he had started doing strange, snorting, bubbling noises.

“QUIET IN THE LIBRARY, 750 CREDITS! YOU ARE NOW BARRED FROM THE LIBRARY FOR A MONTH. PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“You shall go to Silent Hills, and into the Demon Fog to reclaim your birthright..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 800 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“You must also know, young Tinker-guy..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 850 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Stop! You are going to get me permanently..”, cried the gnome.

“QUIET IN THE LIBRARY, 900 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

Brom could hardly breathe by now.

“..what befell you in the past..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 950 CREDITS! PLEASE BE ADVISED; YOU ARE NOW APPROACHING CONDEMN LIMIT. PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“..was not of your doing!”

“QUIET IN THE LIBRARY, 1000 CREDITS! YOU ARE NOW BANNED FROM THE GREAT ARASHKAN LIBRARY. PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Whot?”, exclaimed the gnome and there appeared a haunted expression on his face. A face that bespoke of shame, self-loathing, relief, pain lived, and pain endured..

“QUIET IN THE LIBRARY, 1100 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Those who put your heritage into desolation sent their minions to slay ye and yer line..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 1200 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

The gnome’s face paled. He tried to speak, but words utterly failed him.

“..to ensure, none would ever bring ‘voice’ to Silent Hills..”

And now, Brom wasn’t snickering anymore.

“QUIET IN THE LIBRARY, 1300 CREDITS! PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Hence an evil plan they hatched.. A heinous plan.. And they brought down your home and buried you, and yours..”

“QUIET IN THE LIBRARY, 1400 CREDITS! PLEASE PLEASE BE ADVISED; YOU ARE NOW APPROACHING CIVIL RIGHTS LIMIT. STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

Tears appeared in the Tinkey-guy’s eyes and ran down shamelessly.

“My mother? My father? My brothers and sisters by the dozen? Terrah Doodlebellz? All my friends? My neighbors? —They all died because of me?”

“QUIET IN THE LIBRARY, 1500 CREDITS! THE CIVIC GUARDS ARE ON THEIR WAY. PLEASE STOP BY THE CASHIER FOR THE PAYMENT AND WAIT FOR DETENTION! THANK YOU AND HAVE A NICE DAY.”

“Nay, young Tinkerdome. They all died because someone slew them. They all died to kill your line. Make their sacrifice worth the world, young Tinkerdome..

Reclaim your Heritage.

 

Reclaim your Hills.

 

Reclaim your Kingdom.

 

Reclaim your Throne.

 

Reclaim your Destiny.

 

Reclaim your People.

 

And be a King!

 

 

And with a job well done, Brom Bumblebrim silently climbed down the ceiling.

Quite as a mouse, he brushed past the devastated Prince Gnine Tinkerdome, the great, great, great-something grandson of Prince Gordigon, got out the window, and skimmed down the walls of The Great Arashkan Library..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

WHAT DID YOU DO?!“, nearly shrieked Tonic in panic as she grabbed the hobbit and started running back the way they came. “The place is suddenly crawling with civic law enforcement!”

They ran past the Lights Temple, along the Archery Military Camp, and cut through the street between Heaven Park and Officers District.

“I said, just talk to him, say the things, and get out!”, spluttered the gnomic girl.

“Which is pretty much what I did, girl!”, panted Brom, his face flushed and he truly felt tired, both physically and emotionally. And he was scratching the upper end of one leg, near the buttock, just where he couldn’t see.

“What is the matter with you?”, Tonic asked, her eyes wild now.

“I got bit.. Again!..”, spat Brom, and mumbled to himself, “This is the last time I fall for a cute face!”, as they heard someone shout “HALT!“, from behind them.

“Whot?”

“Never.. mind.. Not a story.. for now..”, Brom said with a harsh scowl.

RUN, THEN!“, hissed Tonic.WE CAN’T GET CAUGHT DAMIT! OW. MY. GOSH!

Aaaand the gnomic girl was about to get hit with a full-blown panic now!

Something neither of them needed at that very moment.

“Calm.. down.. girl!”, said Brom harshly, as he huffed, and puffed.

 

The marching footsteps were getting closer.

HALT! HALT I SAY! HALT IN THE NAME OF THE FIRST LORD!“, repeated the same voice from behind, but much closer now, than before.

 

“Can.. you.. disappear?”, Tonic gasped as she ran next to Brom.

“Umm.. Yes.. But only myself!”, breathed Brom heavily.

“Ok, then.. Go.. Shoo! Vanish! Scram!”, she said.

“NO! Not.. leaving you.. Not happening..!”, Brom breathed.

“I can.. take care of.. myself.. damit!”, snarled Tonic.

“Together.. or not.. happening.. I.. never want to.. face a Wraiven.. with you.. missing!”, he gasped.

“Damit!”, she said, produced two vials with green, vaporish something in them, and a tightly packed clay sphere out of her artificer’s satchel. “Here, drink this in ten!”, she said and handed one of the vials to Brom, as she tossed the clay sphere behind her.

“You know, disintegrating civic guards is not a good idea, Tonic..”, Brom said lightly.

There was a stunning bang, and the civic guards on their heels dropped to their knees and slumbered face down.

“Neat..”, admired Brom.

“Won’t keep them down for long. Now shut up and drink! The effects of this potion should last about an hour, possibly more. I am usually generous —or heavy-handed— with ingredients, depending on your point of view.. Meet you at the inn.”, she said and topped her own vial.. and suddenly, Tonic fell apart!

“I like you, Brom Bumblebrim.”, she said in a warbling, escaping, gaseous, and fading voice. “If you are so bent on martyring alone, I shall abide by your wishes. But you shouldn’t decide for Wraiven without bothering to ask her. That truly is cowardly. And not really any different than all the other animals out there who only see the pinks and never wonder what’s in it.. I made that mistake and it cost me—”

Whatever it had cost Arcantonic, she couldn’t say.

Her form drifted away in a hazy wisp of smoke!

 

Brom scowled after the now gone gnomic girl.

“Inserting a last word right before the disappearing act.. Cheap, Miss Tonic. Very cheap! Well, I am warning you now, girl, there’s a whole slew of pain coming your way..”, he said darkly and drank his own vial..

 

It was the strangest sensation he had ever felt.

It was like his whole body was flying apart into tiny, dust-sized bits! He felt the hair on his bushy head rise on their ends, accept he had no hair left either. Every part of him just.. puffed into smoke, and he got carried off with the slightest wind.

Now all he had to do was somehow steer himself in the general direction of the inn, preferably away from the scores of civic guards.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Had a good evening, did you?” asked Cora as she stood in the hallway up the stairs to their rooms in the inn.

Her arms were crossed.

She was scowling at the little hobbit.

And her lips had that pout again.

Brom was smart enough not to comment on how cute Cora looked when she pouted.

Or rather, when she pouted while she was angry!

“Ummm.. Had a good evening yourself, did you?”, replied Brom, as he peered into their room.

 

The room was a wreck!

Everything, including bits of the floorboards, the windows, the window sills, the curtains, the flower pots, the walls, the feather bed, the nightstand, the lamps.. were either broken to bits or were cracked beyond repair. Feathers from the bed matres and the former pillows floated about and covered everywhere while food crumbs, empty and broken plates, bowls, and further cracked mugs and bottles were tossed and scattered haphazardly.

“This is not mere destruction.”, thought Brom in awe. “This is very nearly art! I could literally write an epic on this!”

 

“What did you do, Brom Bumblebrim?”, she fumed from her nose as she loomed over the hobbit, glaring down at him with her glacial blue eyes.

“Again with the ultimatum name use! What is it with my name and ultimatums, girl?”, asked Brom, frowning a bit. “And, I could ask you the same thing, Cora Sleet!.. What did you two do here?”

“We had a girls night. What does it look like? Seressa said we had to wreck the room at the end, so we did.. Was fun like I never had in my life!”, she replied seriously.

“And did you wear pinks too? I know for a fact, neither of you had pajamas!”, smirked Brom.

 

Cora’s eyes blazed and her face pinked.. just a little.. Barely visible, really, and if Brom hadn’t known the barbarian girl for as long as he had, he would have totally missed it.

 

“So.. how did you like it? The pinks, I mean..”, he asked blandly, and secretly kicked himself for having missed perhaps the only chance he would have ever gotten to see a Cora Sleet in Seressa’s mini pinks!

“It was a bit drafty but otherwise comfy!”, she replied with a straight face.

“Any chance for me to—?”, he asked.

“Never happen!”, Cora replied and now she really was scowling. “WHAT. DID. YOU. DO. BROM? We left you so you can calm Tonic. Not make her cry more!”

Brom sighed. He’d really wanted this to be kept between himself and the gnomic girl. Just to preserve her dignity, if nothing else. He didn’t want the cute little demon, as she at times became, to be seen as a ‘break down’ or a ‘cry baby’ and hence, an unreliable ‘loose end’, but there was no going around Cora when she got stubborn as she did now.

“Best way is to pull at it fast and sharp, and get it over with.”, he thought, took a deep breath, and spoke his piece.

 

“Before, she was crying for dubious and barely justifiable reasons.. I, on the other hand, gave her a genuine reason, so now, she is crying for real!”, said Brom and sure as he was a short, bushy-haired hobbit, his voice was now quite low, unsophisticated, and kind. “I am sorry Cora, but the current storm is inevitable. Once it blows, however, she will be done. She will then thank me because she will be feeling much, much better, and be stronger for it!”

 

Cora looked down at the hobbit. But the ice in her glacials were gone and she was looking at him, not with her looming glare, but with the one that said..

‘You and I..’

‘We are equals.’

 

“Something happened.”, she murmured softly.

“No.. Maybe..”, Brom replied evasively.

“Must I drag it out of you, my friend?”, she said with part annoyance, part amusement, and part.. wonder, perhaps?

“I’d rather you didn’t. This one isn’t about me, Cora.. Please.. Let this one go..”, he said without looking up at her.

“Grilled you, did she? Alright, then, go.. You look beat. Missed me in pinks, though.”, she smirked.

“Yea. Missed a lot in pinks tonight.”, he mumbled quietly and left for his room.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Tonic, luv..”, said Seressa softly. “Do tell me what’s wrong. It pains me to see you thus.”

Seressa had silently entered the room they had planned on staying that evening like a whisper. She had skimmed the wooden floor, went over to the large, feather bed, scooped up her pair, and cuddled her in her arms.

And like a broken little girl, Tonic had clung onto her very tall, very dark pair and shook violently as she’d wept.

“Tell me, luv. I am your pair. We share.. Share me your hurt.. Please..”, she’d said into her ear.

Arcantonic Palecog clung to pair, spluttering with uncontrollable manic and desperate tears, unable to form words.

“He saved him.. He brought him back!”, was the only thing Seressa could discern out of her.

As to who had saved whom, or brought who back, Tonic’s comprehensibility had ended there.

Clutching something in one hand, she’d wept and wept until she’d slumbered right there in her pairs arms like a cotton doll, as the exhausting venture of the night, unbeknownst to her pair, had finally caught up to her.

Seressa had hugged her pair to her heart’s content, long, long past her slumber with all the love and compassion she could muster, then sighed, “My little luv. You mean the world to me. Please understand that.. And never cry. Be happy!“.

She got up, and lightly limped as she carried her pair, and slowly put her into her bed.

“Hmm..”, she frowned. “I could have sworn I had taken her shoes off before..”

Being careful with the left one, she unlaced her little, cup-sized boots, took them off, and put them down near the bed.

Then she went to the wardrobe and pulled down a heavy quilt and covered her pair with it. Tonic looked more like a sad little kitten, curled up the way she had. Even smaller, the way she slept in a feather bed six times her size and eight times her length.

Seressa walked up to the window and pulled the curtains and closed them. The sun would dawn soon and her pair needed sleep. So did she, for that matter.

The very tall, very dark girl wondered if her pair would mind if she curled right next to her. The feather bed was certainly big enough and the idea appealed to her.

It had been one hell of a night. If she’d known girls nights was this much fun, she’d have patronized Tonic into one, years ago. She did feel a bit guilty though. Her pair had been stuck here and crying all night while she and Cora had partied like there was no tomorrow. Seressa felt like she’d abandoned her pair at a moment of her dire need.

Then she inevitably smiled.

Damn, that barbarian girl knew how to party, though!

She thought she would also have to find a proper way to thank the hobbit, Brom, as well, for keeping Tonic company while she and Cora had dismantled a goodly part of the inn. Seressa loved her pair, but she was not totally blind to her shortcomings, either. She didn’t need to bet to guess her pair had probably made the hobbit’s life miserable during his stay with her.

 

Tonic sighed in her sleep and lost grip of the thing in her clutch. It rolled off the bed and dropped on the floor.

Seressa looked down and frowned.

It was a very, very old, tattered, and crumbled scroll now.

And it looked vaguely.. familiar somehow.

Seressa had a very good memory for things; what people said, their faces, and objects she’d seen, which was why she’d rarely bothered taking any notes back at the academy. She could recite the things her tutors and professors had said almost verbatim, and identify an innumerable variety of objects and readily label them.

It sure had drawn the envy of many of the other students to no end. Seressa had given them a good lesson on ‘humanity’ that being pretty and somewhat ‘silly’ and ‘honestly vain’, didn’t equivalate to ‘stupid’.

Seressa liked feeling ‘pretty’ and ‘beautiful’, and ‘pretty beautiful’, damit..

So, there!

 

Deep down, though, she knew her appearance was mere ointment for the blunt void she felt at never to have felt the love she desperately wanted. The love she wanted had to emanate from a man like the heat from the core of an oven. Like it had to be something that was tangible.

The only problem with that was, the oven was there, men just weren’t emanating the fire.

Only.. temperamental and ephemeral sparks..

Men, it seemed, were definitely into her. And that’s about it. They were never interested in what went through her mind, nor her heart. And none of them wanted a dark, lumbering klutz of a girl with horns, a tail, and a fetish for pinks looming over them for a mate. Only as a plaything, at best..

A curio.

Might as well be an obsidian doll!

Which is what she was now.

She didn’t mind the ‘play’ part. She was very nearly sure it’d be fun. But it was the ‘thing’ that turned the whole idea stale. She just refused to be a ‘thing’ for anyone.

And no one worthy should be seeing her as a thing anyway, right?

She’d gone after the pretty ones. When that failed, she’d gone after the smart ones.. Apparently, whether they were pretty or smart, neither equivalated to ‘heart’, where men were concerned.

But then, what did? What did really equivalate to a heart?

Seressa felt bitterly cheated in life.

And sorely confused.

She was given all these amenities.

They just weren’t of any use..

She perpetually felt like she was a beautiful flower who only attracted pests and wasps, but never the bumblebee..

 

She sighed, and silently she reached down and picked up the rather worn scroll and carefully, tenderly, even, she unrolled it, and with a shocked expression, she read the very old and tattered scroll that had somehow been preserved through centuries, persevered against impossible odds, and had traveled all the way from the depths of Ritual Forest, through a bloody, demon-infested war zone, to here, to find its way back to her pair..

 

“Dear, dear Bumblebrim..”, Seressa said softly with brimming eyes, and a curvy little smile, as she finally figured the ‘who’ in ‘whom’, and remembered too, when and where she had seen the old scroll before; some relative eight hundred years ago, when they were waiting for Tonic, and the Prince Gordigon had given this letter, rolled into a scroll, carelessly laced, but not cased, in the hopes that the ‘courier’ herself would read it!

“I have no idea how you did it, but you have given back my pair a life, and a world of joy.. Thank you, for you are truly, and inexplicably amazing, luv.”