Showing: 1 - 6 of 6 RESULTS
arashkan şehri dungeons and dragons groups modül savaş serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

“Mother, why?”

“Mother, why?”


It is the lost hours of the night and three figures slink silently among the devastated remains of the once glorious city of Arashkan, deep in the dirty-gray snow.

Young Udoorin Shieldheart, the beautiful Princess Alor’Nadien ne Feymist, and her regal cousin, High Lady Angrellen Sunsear ghost through the dead streets of the city, heading in a particular location; the old hideout of the Thieves Guild in search of a curse..

There are Orken warriors, scouts, hunters, and raiders everywhere, roaming the streets in platoons, seeking possible survivors. It is possible, there are more dangerous places in the world. From a ‘versus’ point of view, however, it is unlikely this place, at this moment, will fall short of the Citadel of Gullem the Damned!


Fate, it would seem, indeed has its own plans..

And an odd, dry sense of humor.

One might even call it ‘backhanded’..


For at this very moment, two Sunsear’s roam the carnage of this dead city; Mother and daughter, each working for quite opposite ends.


This story takes place on the evening of
The Malediction of ‘Rellen.. (Part 3/3)
“Three Dog Curse..”

and shortly after
We Are Not Your Dogs
We Are Not Your Servants
We Are Your Masters!



Here..”, said the large man as quietly as he could, though it mattered little. His ‘quiet’ was like a rumble at best, as he handed a not-so-clean, heavy fur cloak to the slim girl ghosting behind him. “..put this on, if you will, please.”

The slim girl, Princess Alor’Nadien ne stared at the filthy fur cloak questioningly.

“To cover your scent.”, Udoorin Shieldheart rumbled again.

Lorna Feymist arched her eyebrows in amusement.

“Do I smell, Sir Udoorin?”, she asked, the signs of mirth playing around her small, cherry-red mouth.

“I..”, stumbled the young man.

“I sense a nostalgic ‘Deja Vu, here.”, she smiled at him.

“You smell beautiful, my lady..”, he said with a flushed face, recalling his first, not conversation, per se, but interaction with the pretty princess, many months ago, in the depths of the ruins of Themalsar. “..which is the problem.”

“Do dig your own grave, young Udoorin.”, smirked High Lady Angrellen from somewhere in the darkness. “I have heard tell of how you destroyed our princess here, with a similar remark.”

“Please, Auntie H. I haven’t gotten over that particular blunder, yet. Princess Lorna smells wonderful. And anyone who gainsays that will do so only once. But the Orken have a keen sense of smell, unlike the dogs they are. Should they pick up her scent, there will be no getting rid of them.”, he tried to explain.

“Ahhh..”, said Angrellen with comprehension. “Though, for future reference, you should work on giving your reasons early on, preferably before telling us what to do —to fend off misunderstandings, yes?”

“Duly noted.”, Udoorin replied honestly. “Look. I am not good at.. interacting with ladies. I can’t claim any knowledge, nor experience in that area. A bit of understanding my way would be greatly appreciated.”

“Not good at interacting with ladies? I couldn’t disagree with a single sentiment more. You have garnered the affection, and the life-long bond of the heart of High Woods, young man. Suffice to say, ‘Not good with ladies’, is quite the understatement.”, she said with her own, stinging amusement.


Udoorin blushed.

So did the princess.


“So, where is my fur cloak, then? Or do I not smell wonderful, too?”, continued the high lady, causing the young man to squirm.

“I.. wouldn’t know, ma’am. You.. will have to find someone else to confirm that!”, Udoorin said with a cough.

“Cousin.”, said Lorna reprovingly, but with a small, quiet laugh. “Why don’t you take mine. I am sure we can find another from a dead Orken, as uncouth as that sounds.”

“No, no.. Young Udoorin here has selected that one specifically for you. We wouldn’t want to find any personal notes in it somewhere. That would really make us all blush, now, wouldn’t it?”, Angrellen teased in a tone, not at all like her usual self.

“I would not put any such notes that would embarrass Lady Lorna’s nor her reputation”, Udoorin said indignantly.

“Ow?”, asked Lorna a bit.. disappointed?

“I would tell it to her.”, mumbled the young man with a horribly failed straight face.

“Ow..”, Lorna said, with a failed straight face of her own.


Anglenna sighed in despair, turned around..


..and a sleety, frigid ray of frost stabbed out of her forefinger and something grunted in the dark. The high lady did not wait for a reaction. She sent a second beam..

..followed by a third, and a fourth!

And a large Orken stumbled out of the night and fell, face down, into the dirty-gray, slushy snow, with a burning-cold hole pierced right through its heart, its stomach, its forehead, and in one of its lungs..


Lorna dashed past her cousin and in black, swirling smoke, a glaive, nearly three yards long and ending in a thirty-inch blade with burning greenish chemical fire appeared in her hands, just as Udoorin rammed into another Orken and hacked it with his two, great battle-axes with unsuppressed fury.


“It would seem, the idea of covering our scents was a good one..”, said Angrellen as she sent a fist-sized bolt of fire flying right over Lorna’s shoulder and struck the Orken trying to come at the princess from her side. “..albeit a tad too late. The dogs are upon us.”

“Sir Udoorin..”, hissed Lorna as she swung her brutal glaive and struck the great Orken facing her, splitting it from groin to hairline, spun around as she ducked under the swing of the Orken that was trying to flank her, and jabbed it, belly first, then pushed the butt end of deadly glaive’s enchanted blade up and through its throat as it stumbled back. “..we had better finish this batch with haste. We lack the time to entertain ourselves with such frivolities.”

“Agreed.”, growled the huge young man, struck one Orken on its shoulder with one of his axes, opening a horrible, diagonal gash, as he head-butted the next, and brought down his other axe when it dropped on the ground. The creature had a bare moment to scream before it fell silent.

By the time they were done, Udoorin was holding Lorna’s hand and rushing down a long, dark alley, followed closely by Angrellen.


“I think we lost them.”, said Udoorin as he breathed harshly. It didn’t matter how strong you were. If you were not born in the wild Northern Tundras, running in full armor and through icy snow wore you down. Then he looked down at the slim girl, who was nursing her hand and wrist. “I am sorry if I was a bit abrupt with your person, Lady Lorna. We just had to get out of there and fast, before more of them arrived.”

“It is alright Dorin. It only hurt a little and only because I was taken by surprise when you grabbed my hand and started running.

“..and nearly dislocated her shoulder.”, added Anglenna with a clearly disapproving tone. “You are aware that the princess can run faster than you, right? Considering she is wearing lighter armor than you are, and because she is a feymist..”

“Uhhmm.. Yes.. She’s better than me in everything she does.. But I like to hold her hand when we run. We can’t get separated that way and it makes me feel she is safer that way. It’s a guy thing!”, said Udoorin a bit flustered.

“A guy thing? Young man, you can’t do your guy things around a princess. And you really should be a bit more gentle with her. The fact that you and she are now bonded and plan a life together, should not diminish that capacity in you, but enhance it, hmm?”

“It really is alright, cousin.”, Lorna tried to object.

“No, dear. It is not. Our young man here is strong. Neither of us has any doubts about that. But uncontrolled strength is harmful.. to your wrists if not to your dignity. One day this war will end, hopefully in our favor. We will then return to High Woods, replant our trees, and rebuild Bari Na-ammen. And young Udoorin here will be sitting next to you in his own throne as Ri.. or King.. I would hazard a guess, it would be rather disgraceful of him, if not awkward, should he manhandle you in public the way he just did, don’t you think?”

“The war is long from over, Anglenna.”, Lorna said quietly. “And we can think of such tender details when their appointed time arrives.”

“No, dear.”, repeated Angrellen and not unlike a harsh matron, who was dismantling a particularly pigheaded and foolish child. Or perhaps, quite like her own mother had done to her, when she, herself, had been particularly dimwitted. “Somethings must be put to practice as early as possible, hence they take hold and such embarrassing accidents are avoided because they never occur. You know what my mother thinks of humans, dear. You certainly know what your father felt about them despite his wife —your mother, and we both know their view was not all that uncommon among the elves of High Woods. Do not give your people any excuse to let your future husband and king besmirch himself, and you, by proxy.”


There was a moment of awkward silence.


“Auntie H. is right.”, came Udoorin’s voice from the darkness. “Personally, I do not care what anybody but you would think of me, one way or the other. But since you have your mind all set on making me a Ri.. or a king.. certain protocols must be observed, for your benefit, if nothing else. Like I said. I do not care what anybody thinks of me, other than you, but I will not have you accused of having a stupid Mox for husband, either.”


Angrellen stared at the large young man who favored big, brutal axes over longswords and rapiers, and whom she would have kindly described using words like ‘lump’, ‘oaf’, or even ‘boorish’.

Lorna also stared at him, but with elation.


“I could handle a bit of rough.”, she said with a small voice.

Udoorin coughed.

“In private, perhaps. And only if you want to. But you shouldn’t have to handle any ‘rough’ in public. You are what you are, love. And you shouldn’t be less than that to make me appear more. I should raise above, and make you more. When your people look at us, they should say, ‘They go well together and complete one another..'”

“Well.”, said Angrellen, with a voice that sounded surprised and a bit perplexed. “Very good, young man. It is decent of you to see what is right and proper for our princess and act accordingly.”


Young Udoorin grinned.


“But of course, Auntie H.. Henceforth, I shall grab the princess by the waist and carry her off whole! Less chance of wrist injuries that way.”

✱ ✱ ✱

The three stood still and silent as another platoon of heavily armed Orken trampled by. For the past near-six hours, they had made their way from High Spires to what was left of the Lights Temple where they had witnessed hundreds upon hundreds of civilians —men, women, and children— guards, priests, and temple guardians slaughtered and stacked into horrible and ghastly heaps. They had given a wide berth to the shattered and broken First Lord’s Palace where it seemed, some people had remained and were still willing to fight to the inevitable end. Though very much burned down and still smoking, they had traveled through Heaven Park, ran, snuck and cut their way past the totally destroyed Officers District, scathed through the looted Merchants District, and had just dashed past the collapsed Alls Temple where a very large boulder, possibly from an Orken mangonel had landed.

They had ended up backtracking their steps many times to find negotiable paths due to collapsed or still burning walls, homes, and towers, or because there were just too many of the savage Orken troops blocking their way.

The comparison to the many times they had wandered around in this city during their earlier stay as opposed to now was heartbreaking. For Udoorin, the besieging, and consequently, the capturing of a city was understandable and there was bound to be extensive damage to the city walls and some damage to the structures near the city walls due to stray catapult boulders. No one really blamed a catapult operator for being overtly accurate, after all, and when one spoke of mangonels, the word accuracy sort of became moot, as a boulder fired from a house-sized contraption not only crushed its mark but also leveled the block as well, which, by definition, was what ‘collateral damage’ pretty much meant.

This city, however, hadn’t been besieged. Not with the intention of subduing it for political, economical, or even some malignant ideological reasons, nor had there been any punitive intent behind it..

At all..


It had been utterly destroyed.

And with her people.


There were indeed no political, economical, and/or ideological reasons —or excuses— behind this destruction. The populace here had never discriminated, suppressed, or exploited the Orken, nor had they, in any way, tried to assimilate them —seeing as their whole existence had hardly even been known to the general populace, and those that did know about them were an extremely small and specific percentage of the said populace.


The Orken had come.

And the Orken had taken..

..the LAND!



They had taken the land.

Not Arashkan, not High Woods, nor Bari Na-ammen.

Just the land.

The fact that over a million lives were already living there, and that they had families, homes, and fields had not even been of a moment’s shrug for the Orken.


The Orken had merely cleared the weeds.. phrase it in the most brutally inhumane and crude way!


Udoorin’s face turned black at the comprehension of that sinister attitude. And yes. That is exactly what it was. A purely sinister attitude.

Historically speaking, people with low self-esteem did have a tendency to claim a certain superiority in their existence by arrogantly attaching ideologies that always seemed to involve some form of divine favor on their part that, interestingly, never entailed honest, hard work, and then went ahead and tried to justify the whole debacle by way of buffing it further with some form of convoluted philosophies.

However the whole thing was laid out or phrased in a politically correct manner, and at the end of the day, it was a farce; a matter of not high ideals, but a matter of low self-esteems and attitude disorders.


The nuanced difference here was, although the Orken did what they did, and with very bloody and nearly impartial savagery, they hadn’t done it to elevate any such petty existential reasons as ‘low self-esteems’ on their part.

They had done it all with a certain attitude, sure. Just not for low self-esteem.

Udoorin found it quite difficult to correctly describe the difference mainly because it was just too inhuman. Had it been humans who had done this atrocity, he could have easily called it cruel and ‘inhumane’, but that was it, wasn’t it? The Orken was not human in any way to find a common, relatable point.

Which was why, he surmised, they looked upon humans —along with elves, dwarves, gnomes, and other races— as weeds..


True, that young Udoorin himself had entertained every encounter he faced with loosely controlled fury. And also true that he did have a tendency to cut down his opponents to quite a number of unnecessary pieces. But he never went as far as mindlessly chopping any and everyone down to indiscernible parts with such indiscriminate savagery.

For Udoorin, the defining line was clear; if anyone, or anything, came at him or his friends with drawn weapons, claws, or started shooting arrows, bolts, spells, and/or any other bodily or non-bodily parts, or they just needed to be stopped from causing harm to others, namely civilians, he butchered them..

..down to indiscernible parts.

And for the young man, that was quite a philosophical distinction; there was, after all, and obviously, a conflict of interest there, as he strongly believed that he was protecting humanity, and not limited to said race, per se, and that he also represented the law, as loosely as that actually was true.


“Let said blades, claws, or great axes, in his case, decide!”


For the Orken, however, none of such distinctions or definitions existed. They came, they swept the lands of its occupants by way of total and brutal economy and moved on!

Young Udoorin remembered their first true encounter, or rather, their first time being at the recipient end of an ambush by the Orken several months ago somewhere in Two Day Woods. He recalled what the last remaining Orken had said —spat, really— even though he’d been captured, disarmed, and bound by a spell Maser Gnine had cast. He had shown absolutely no fear whatsoever, but rabidly frothed at the mouth as he had cast his spiteful madness at them with pure, unadulterated hatred;


I shall rip out your arms, and shall I watch the face of your pain. Whilst I see, you have thus suffered enough, shall I tear off your legs and gnaw upon them even as you watch. And unto the day I have broken your will and your spirit, thus shall I cut the flesh off your bones! When you have witnessed how thoroughly we have risen above you and yours, shall I know, you are now truly broken. Then, and only then, shall I burn what remains of you, alive, and shall I allow you to die!


And he also remembered, subsequently, how the otherworldly girl, Merisoul Xyrotwu, had stabbed the creature where it lay on the ground with cold and deliberate precision, right through its heart, and very, very slowly.. as she’d explained, in succinct detail, just how these creatures, the Orken, perceived the world; not in black and white, but ONLY IN BLACK!


Their black!


Udoorin scowled and tried not to show any of his findings on his face. The ladies were troubled enough as they were. Also, the finer points of it all were sort of moot at the moment anyway and the night was almost over. Either they would need to find a very secluded place to hide come dawn, which seemed unlikely, or they really needed to get to the old Thieves Guild’s entrance before said dawn.

Udoorin had never been much of a tracker, nor a pathfinder as he’d never had any such training. He had, however, visited many of the inns in the past months, while he had gone incognito, a bit on Aager’s ‘polite’ orders, trying to learn the whereabouts of the infamous rebellion, Gar Thalot. In the end, they had found the half-orc insurgent.. and played right into his bloody hands..

Pushing Gar Thalot aside, the young man did recognize the area even though it had been leveled downed and into the ground; they were very close to the inn they had stayed in, at The Rundown!

And the area was crawling with Orken..

..or rather trampling.. or even stampeding!

And in the dark, where he and the two ladies stood, silent and still, he rumbled to himself.

“Perhaps Gar Thalot need not be pushed aside..”

“Hmmm?”, asked Lorna whispered from right behind him.

“Gar Thalot.”, Udoorin whispered back. “Just saw him sulking off into that big tent where there is a lot of Orken.”

Both the princess and Anglenna looked at one another with grim, one-thousand-yard stares.

“Bad idea, love.”, inserted Udoorin hastily, showing unexpected wisdom, quite above his usual self. “I would like to hack at him with an axe or three myself, but I do not think it is practical, nor feasible. Not at the moment anyway.”

“If we can kill that murdering bastard..”, hissed Anglenna with vehement heat. “..we could avenge a whole city of people.”

“I very much agree with my cousin.”, added Lorna, her green eyes burning with an uncanny fire of her own.

“Or we could get butchered and neither avenge anyone nor be able to do what we came here to do.”, said Udoorin carefully.

“I think we should ambush him the moment he comes out of the tent.”, said Anglenna, her long, elegant fingers fidgeting with the urge to set something ablaze

“Sir Udoorin could charge him while I could feymist right behind him and skewer him like a stuck pig and cousin Anglenna can burn him where he stands, quite unmoving!”, hissed Lorna, as she summoned her great hexblade!

“Uhhhmm..”, the young man said somewhat taken aback by the vehemence of the two ladies.

“Yes.”, agreed, Anglenna looking eagerly at Lorna. “If you drop everything you got on him—”

“—I can. I am not one hundred percent at the moment but what I do have should suffice.”, said Lorna eagerly.

“Ladies..”, Udoorin said weakly as he scratched his head.

“Once you do skewer him, I can immolate the pig.”

“Nice.. While he burns, I can also curse him. He will be much more susceptible to attacks then!”

“If he still manages to live through that, I could always banish him. When he returns, we can rinse-repeat!”

“I can’t believe this!”, said Udoorin in a slightly freaked tone. “I, of all people, am calling both the ladies here to see reason! Really, now. There is no way we can catch him unawares and bring him down in time before anyone else notices us or he calls for backup. Girls, please!”

“I am slightly put out with you, young man.”, Anglenna said with pursed lips and frowned at him, slightly disappointed.

“As am I, dear Dorin. I would have thought you would shown a bit more brevity on your part.”, Lorna said, clearly heartbroken.


Udoorin’s face went red.


“That.. was very much uncalled for, Lorna. When have you ever seen the lack of courage or brevity on my part?”, he fumed angrily. “We are here to make sure this city becomes uninhabitable by the Orken, not to entertain ourselves by getting sidetracked. And you, Lady Anglenna, of all people, are supposed to be the voice of reason. I know you dislike being made a fool of, but Thalot did not deceive just you, he tricked everyone. Now. I am going to go and look for the entrance to the old Thieves Guild. I would much rather have the two of you come with me, and before dawn, which should happen in less than forty minutes by my estimation because I can’t get to, nor release that ‘Three Dog Curse’ without either of you. And we have yet to find the entrance!”


There was a moment of shameful silence as the two ladies stared at their own feet.


“I apologize, young man.”, Anglenna said after a while. “You are right and admirably task-oriented. We do have a job to do.”

With that, she turned around and silently started towards the alleged entrance to the old Thieves Guild.

“I have shamed myself by shaming you, my Rin. I will make up to you in whatever way I may.”, said Lorna softly and in a barely audible voice.

“Stay focused and stay alive, my Alor’Nadien ne. That is all I wish of you.”, said Udoorin.

Then, with an unexpected show of ‘brevity’, he reached down at the slim girl, and carefully bear-hugged her, and landed a kiss on her surprised, cherry-red mouth.

“And that..”, he said with a flushed face. “..was for questioning my courage!”

✱ ✱ ✱

You are not picking up your calls, daughter. You really shouldn’t ignore your mother..”, came the voice of High Lady Angrellen.

“I am not picking up your calls because you have shamed me, mother. You have shamed us all..”, fumed the high elf girl in silent wrath. “No. You have DAMNED us all, mother!”

“A fine, noblewoman such as yourself, does not get to talk to her mother like that, my daughter. Not after all the trouble, I went through in giving birth to you, raising you, and training you into becoming the strong woman that you are now..”, replied Angrellen with a slightly petulant tone.

“I am shunned and looked upon with spite, and a whole horde of people want me dead wherever I go at the best of times. You think you have given me a life to live for? No, mother. You have ruined everyone against me.”, Anglenna seethed.

“Don’t be naive, my daughter. You are a sorceress by birth because it was I, who chose the correct bloodline for you. You are what you are, because of my blood and because of the father I chose for you. I have made you independent and free of all yokes. You answer to no one, and that is my doing. You have an affinity to fire and that is because of my contacts and my contracts to the Lords of Hell. You blaze like the sun when you bring down your wrath, and that wrath is also my doing. I gave you my own profound knowledge of the arcane arts and made sure you received the best education Bari Na-ammen had to offer, and that too was my doing. You are barely a mature elf girl and look how far you have thus come. Tell me, my daughter, which of those were truly your own doing?”, the voice of Angrellen hissed in her daughter’s mind.


A long pause ensued after that, where Anglenna thought about a suitable answer.

Then it all came to her.

This was what her mother had done all her life.

She had made her feel like she owed everything she had done, every accomplishment and achievement she had attained to her. And she had made her feel like she was nothing, and would stay nothing had it not been for her.


Anglenna let go of her mother’s hook and line, for she woke up to the fact that she had made up her mind, and her choice and she was done with her mother and her machinations..


“Tell me, mother.”, she sent her thought quietly and calmly. “Did you kill my father?”


Apparently, this was not something the former high lady of Bari Na-ammen had expected to be confronted with.


“Let’s not go there, dear.”, replied Angrellen.

“We are there, mother. Did you kill my father?”, repeated Anglenna.

Angrellen sighed.

“Your father was a decent man, as men seldom are, my daughter. I think we should leave it at that, why don’t we?”

“No, mother. Let’s not leave it at that. Did you kill my father, or did you not?”

“You are not mature enough to face certain facts of life yet, dear girl. Suffice to say, he did his job giving me a progeny. Beyond that, he was quite useless, and would surely have become an obstacle for my plans..”, sniffed Angrellen.

“To which facts of life are you referring to, that I am not mature enough to face, mother? That you spent your last thousand years plotting and scheming against your own father, then against Alor’Nadien ne’s father —your King, and seeing as how you would refuse to answer a simple question and talk about him as an obstacle, I could safely assume you murdered my father as well because everyone knows what High Lady Angrellen does to things that get in her way.. You, mother, caused the ultimate ruination of High Woods and Bari Na-ammen, the sacred lands of the first high elves since Year One. You, mother, caused the destruction of our homes and our lives. You, mother, annihilated everything that which was sacred and holy and that mattered to us. You, mother, have forever damned the elf race with your selfish machinations. And thanks to you, mother, no one shall ever trust an elf ever again. We shall always be looked upon with mistrust and be forced to seclusion.. and die out alone in this world. You, mother, are a disgrace and an unholy traitor.”, Anglenna burned with hate.

“I would rather you did not talk to me in that tone, my daughter. Come far, you have, but you do not want me seeking you out and reminding you your manners.”, said her mother lightly, though she could not hide the ominous tone in her voice.


Angrellen was angry.


“No, mother. This is the only kind of manners you shall ever receive from me. You have destroyed and murdered everything I valued. From this day forth, my soul purpose shall be making sure the one person you wanted ‘gone’ the most, even more than Grandaleren, is alive, well, and happy. Should the day come and she faces you, I shall be there —between you and her!”

“Should that day come, you too shall die then, my daughter.”, Angrellen’s resigned voice came.

“Then it shall be a good death, for once I am dead, you truly will be alone, and in every sense possible, for whatever promises your demon lords gave, they shall not keep, because you are you and you will make a mistake that will bring their rebuke upon you..”, Anglenna said, trying very hard to stay calm but she couldn’t hide her own smoldering hate either.


Another pause ensued and for a moment, Anglenna thought her mother had cut the connection.


“This can all be fixed, you know?”, said Angrellen unexpectedly. “All you have to do is kill that pretty little creature for me.. You don’t even have to do it yourself. Accidents do happen, after all.”

“You are despicable, mother. That ‘pretty little creature’ saved my life knowing full well that it would end hers. That ‘pretty little creature’ has been the only person that has ever shown me honest and genuine affection, kindness, and friendship. People who would have killed me do not, because of that ‘pretty little creature’ demeaned herself and pleaded them not to.. I shall never betray her.”

“You misunderstand your relation with that half-elf mongrel, my daughter.”, Angrellen said. “The sheep serve. That is their sole purpose in life. And the lion does not owe to the sheep.”

“You are not a lion, mother.”, hissed her daughter.

“I beg to differ, my dear..”

“You, mother, are a jackal, and the last of the Sunsears shall die with you, for I have ceased to be a Sunsear. From this day forth, I shall be known as a Brightleaf, like my father before me.. You, and the line of Sunsears shall be abhorred wherever you go, but the line of Brightleaf shall be honored as the guardians of Rise Alor’Nadien ne Feymist and her line for as long as I live, and through me, for as long as my father’s line shall live..”


The silence that followed was vicious and Anglenna thought she heard her mother breathing harshly as if seething and couldn’t help but feel a certain, child-like elation. She would have given quite a bit to see her mother’s face just then, preferably from a far and safe distance.


“You really want me to come and find you, don’t you, dear?”, said Angrellen finally and it was very clear she was very, very angry now.

“Mother, why?”, asked Anglenna.

“To teach you some manners. Being away from the refined has apparently made you coarse. You really should be a bit pickier about the company you keep.”

“You misunderstand my question, mother.”, Anglenna said, reflecting her mother’s choice in words. “Why? Why have you done, what you have done? What was lacking in your life that you went thus far to destroy everything and everyone around you to achieve? You had a daughter who loved you. You had a husband who adored you. You had wealth and you had status par to Grandaleren.. What was it that was worth more than all of that?”


The high lady did not immediately give her answer. It seemed she weighed it against some possible weakness she might inadvertently reveal.

Then, as if giving an uncaring shrug, she spoke with calm and distant deliberation.




“Found it!”, came Udoorin’s rumbling voice from just ahead, and in the shallow, pre-dawn light.




dungeons and dragons groups modül savaş serenity the plot thickens Whispers; A Cabal

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!


War comes as we speak.

The folk of Serenity Home, along with the refugees of the deceased Arashkan city and burned Bari Na-ammen work day and night, and desperately, through winter to prepare for what’s coming.

Where the enemy is, and what they are doing, however, remains a mystery.. those who do not know!


Rumour has it, a large chunk of it has..




This story takes place sometime between
Promise To Be Stupid Together
Deep in Silence.



The man in the deep, dark, hooded robes stared at the smoking ruins around him with mild disinterest. There wasn’t a foot’s length of flat, clear space to be seen anywhere. Mass rubble; broken bricks, shattered tiles, splintered and charred wood, glass shards of thousands of broken windows, bent and deformed metal shafts, and upheaved cobblestones littered the ground —all that once used to be houses and homes or public buildings and temples, inns, schools, restaurants, merchant stalls and artisan workshops, hospitals, and mansions —the things that made a great city, turned it all into something that was now sad and indiscernible, making it impossible for a foot to find any flat and clear landing.

The man in his deep, dark hood, raised the guttering torch in his hand, but not to much effect. Even the torch seems unable to breathe at the ghastly sight that went in every direction.. It would have been, he surmised, quite better had the Orken not done such a mess as they had. The brutes, he thought, did nothing without leaving a bloody carnage behind them. And they were despairingly independent and lacked base discipline.

The hooded man also thought perhaps he should count his blessings that they had all moved in the same general direction and that Arashkan just happened to get in the way of their general direction!..

..And that it was night ..and winter ..where slushy, filthy-gray snow covered everything and the darkness hid what the snow couldn’t, and the air was still filled with choking smoke, hiding the sight of thousands of butchered, mutilated, seared and bloated corpses that lay everywhere, and smothered their scent of rotting meat!

Had this been a regular army, he surmised, the city would have been intact, more or less, and they would have had many, many more live and able prisoners put to work fixing the city walls and made some of the buildings habitable again..

But then, had this been a regular army, in all likeliness, the once-great Arashkan would still be here, standing..

..and defending.


The brutality of the Orken was something one just couldn’t dismiss.

When horded together in tens of thousands, it would seem, their brutality was bested only by their savagely..


The hooded man held his steps as another platoon of the beasts trampled past him in harsh grunts, holding tall glaring torches of their own in one hand, jagged-edged axes, frightfully curving arakhs or seemingly similar, but hooked khopeshs in the other..

..and without so much as a cursory glance in his direction.. nor anything that resembled any form of a military salute.


The man in his deep, dark, hooded robes felt.. casually dismissed..


He had no doubt they had recognized him. Those they did not, were all dead, after all..

Not that he cared, but the city, this city had fallen due to his planning, his foresight, his machinations, and his secret, behind-the-scene political maneuvering, hence, being deliberately and so impudently ignored.. not so much bothered, but irritated him.

“Savage brutes..”, he fumed.

“Yes. They are.”, said a cold, imperious feminine voice from somewhere down a dark side-alley. “It would seem your planning has a lot of glaring holes in it.”

The hooded man held his breath for a still second, then breathed.

“High Lady Angrellen Sunsear..”, he said with unveiled disdain..

..and in long, dark blue velvet dress embroidered at its fringes with silver threads of curving and swirling designs, came out the very tall high elf woman, her white-blond hair braided and done up and into an intricate bun, behind and on top of her long, somewhat delicate face. A face that spoke many words varying from hunger that had little to do with nurturing, to lust that had nothing to do with passion.

Perhaps, once, some very, very long time ago, this tall, beautiful, regal woman might have been pretty, in terms of a soul. That soul, however, was long gone. Only said hungers and lusts etched the face of the very beautiful woman now..


“..Or should I just call you Angrellen the Betrayer? That is what you are, after all, aren’t you?”

“No more than you are.”, replied High Lady Angrellen as she strode out of the alley. “Or should I call you—?”

“—You are damned as it is, woman. Should you name me, you shall be dead as well!”, cut in the man in the deep hooded robe.


High Lady Angrellen paused.

But not for long.

As an evil and infuriating smile stretched across her, otherwise coldly beautiful face.


“I do not fear you, mortal.”, she hissed at the man.

“And I care that you do or don’t?”, replied the man with a barely veiled sneer. “Perhaps, by having sold out your own, causing thousands upon thousands of your kin to die and being the architect of the ruination of Bari Na-ammen and High Woods has gained you some small favor in the eyes of my Master, and quite unrestrained airs, apparently.. Should I remind you, however, a betrayer is, and always be just that; a betrayer. Never trusted, never reliable, and always loathed.”

“I have gained my immortality. Hence your petty remarks are just that; petty!”, retorted the high lady viciously.

“No, girl. You have merely gained longevity, not immortality. You can and will still die.. The outcome of your damned soul is sealed.. Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of betrayals.. I was against the idea of letting you live, and I still believe you should be summarily beheaded and everything about you should be burned with scourging Hell-Fire. I detest harlots!”

“I would have a care to what you say if I were you.”, said High Lady Angrellen ominously. “You are not indispensable.”

“And neither are you. I am ready to face my Master’s wrath. Are you?”, replied the hooded man, and not so diffidently. “Oh wait, you don’t have a master. You, my dear girl, are an ephemeral and glorified tool!

“No, boy, we serve the same master!”, very nearly spat the high lady.

I serve.. and as His High Priest, I might add. You, on the other hand, serve only yourself.”, said the man calmly and in a matter-of-fact voice.

Angrellen tried for a shrug, but it was apparent she was much taken by the man’s disgust.

“I can serve me more, should you test my tolerance any further. The Master has many priests, high or otherwise. He has, but only one of me.”, she fumed.

“With nothing more than the Orken —beasts one could hardly do anything that requires surgical precision, I have managed to orchestrate the downfall of the greatest city in the Kingdom of Isles, and in less than fifty years of effort. It was I, who created the whole Gar Thalot concept, his rebellion, and the civil unrest. It was I, who played the political animals of this city with my machinations to make sure the Arashkan army stayed in their own base instead of defending the city walls even though their ARIS had serious suspicions of the potential of an imminent attack. The destruction of their mangonels, the murdering of the First Lord Kaladin, his son and his daughters, and much more that I care to list here, were all my doing. You, on the other hand, had more than a thousand years to work with and unlimited personal funding at your disposal.. One would think you would have made yourself the Rise of Bari Na-ammen by then. But no.. You couldn’t rid your lands off a human strumpet that your Ri took for a wife. Not only did you fail to rid us of Grandaleren in time to be of any significance, but you also allowed his human whore to escape along with his daughter and her daughter’s companions.. You failed to even take High Spires under your command, resulting in thousands of Arashkan civilians and military assets to take refuge there and consequently escape the city via ships. No, wait, allow me to reiterate that for you; you had High Spires under your command, yet you let it get bested out of your hands by your niece —an eighteen-year-old girl! Dammit, woman, you were given a curse to lay waste this entire city, and you let that get stolen. You were supposed to have come to us with your own daughter, yet rumor has it she was sighted in the city —this city— in the company of a large, brute of a man and a certain Princess of Bari Na-ammen, no less, fighting the Orken! Not to mention, you had the one job here and that was to find the last surviving heir to Arashkan, an eight-year-old boy, Prince Korodin, and you botched that job as well, while he escaped right under your nose. I am trying very hard to come up with a polite way to phrase your consecutive, cumulative, and conclusive incompetence, but it just isn’t coming! So do tell me, high lady, to which unique aspect of yourself are you referring to? Other than being a monumental failure, I mean..”, said the man with his calm voice. Yet the loathe in that calm was so palpable, one could almost reach out and hold it.. Then, under his deep hood, he smiled. “Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of failures, also..”


The face of the once high lady turned dark and ugly. Her slender hands clenched into fists and dark shadows gathered around them.


“By all means, girl, try your ‘hands’ on me.. Succeed to slay me, and you shall fail when you face my Master while you try and explain why you slew His High Priest. Fail to slay me and you shall add ‘A Failure’ to your tombstone, right next to ‘The Betrayer Of Her Own Kin’.. And trust me when I say, I shall end up having to explain nothing to my Master should I smite you down and bring your broken corpse to him for display.. or your ashes.. To be honest, I don’t really care, which. Either will do fine. Or perhaps I shall keep you alive and take you to him barely breathing. I know for a fact, He does enjoy mortal wenches screaming bloody in his bed as he rips their legs apart!”, the man said, with barely contained mirth.


For a long, wrathful moment, High Lady Angrellen contemplated murder, High Priest or not.

Then, just like that, she calmed down.


“Your attempts to rile me shall have its consequences, High Priest. But I shall decide when and where.”, she said with an almost pleasant smile.

The hooded man grunted with open disgust.

“Coward.”, he spat.

“You are confusing planning ahead with cowardice.”, she replied with a shrug.

“No. I am not. You. Are. A. Coward..”, he seethed. “Something I truly wished you weren’t and actually did try your hand on me.. But I guess you are just another stupid elf bitch.”

“You really shouldn’t try so hard. You will strain something.. Now, if you are done, perhaps we can go and talk to the Orken Mother and tell her to stop butchering everything they find in this bloody city. We will need many mortal’s souls to summon some demons should we want to conquer the east coast of the kingdom, come spring, and that tends to work better when they are still alive before being sacrificed for the summoning rituals! It’s fine with me though. I gave the Master what he wished of me; High Woods and Bari Na-ammen, even though it took me a thousand years, as you say. My further contributions here are purely voluntary..”, Angrellen said, not reserving her infuriating smile.

“You never do anything that isn’t self-serving, Angrellen. So you can skip with the ‘voluntary’ nonsense.”, growled the man with the deep hood.

The high lady shrugged.

“Perhaps. But I guess you will never know, seeing as you will die of old age, if not in some stinking ditch, slain by your enemies.”, she sneered at him.

“I disliked elves before. I loath them just by knowing you, wench! But I know what you are truly after.. You want Gullem’s spot..”

“That information, I am afraid, is quite above your pay grade, priest. Now, you will either come with me and explain to the Orken Mother why she had better stop the butchery, or you can explain to your Master why we still haven’t started summoning his Infernal Troops into this world yet.”, she replied disdainfully.

“Why don’t you talk to her?”, asked the high priest, and not without spite. “I am sure that conversation will go perfectly well. I can just about imagine the Greater Orken Mother being extremely cordial with the former high lady of Bari Na-ammen.”

“Don’t be senile. I doubt she knows who I am, and I hardly think she will listen to me. You, on the other hand, she knows, and very much dislikes.”, said Angrellen viscously.

“And I need you why, then?”

“I am here merely as your.. how do you humans say? Wingman? Or was it back up?”, she said with an evil smile.

“You? You are going to back me?”, scoffed the hooded man.

“But, of course.. Not! I am here to watch you humiliate yourself!”, she said with lazy laughter.

✱ ✱ ✱

The human with the long talks, the demands, and the machinations is here, again, Mother.”, growled the huge Orken warrior with the many scars on his hands, arms, shoulders, and face. His one eye glared with an unholy light while his other eye, a milky, slashed, and dried mess, stared ahead, quite unmoving and petrified.

“Has he brought us any gifts?”, came the grating voice of the Greater Orken Mother, from the dim canopy of her tribal pavilion, set amongst the ruins of what was once an inn, and behind the shattered Alls Temple, in the slums of the decimated Arashkan city. The pavilion itself was quite large and wide, with many brazers burning fitfully here and there and thick, rich carpets that probably belonged to some fateless noble once, were rolled out on the cleared debris of the inn, and several divans and many colorful cushions gave the ‘tent’ a somewhat ‘deliberately’ over-done appearance.

“It is possible, Mother..”, replied the scared Orken. “..He does have a skinny elf loshka with him.”

“Huh.. Perhaps he thinks my appetites go that way.”, rumbled the voice of the Orken Mother. “Let him in. I tire of his demands and his machinations. But he has proven his mettle and has helped us conquer this great city.”

“You are hoping he will have outlived his ‘mettle’, Mother..”, grinned the milky-eyed Orken.

“Yes. Yes, I do..”, growled the Orken Mother from the dimness of her pavilion.

The scared Orken grinned again and left.

“Humans..”, snorted the Greater Orken Mother in disgust. “..And their endless demands like we owe them something.”


A few moments later, the scared Orken returned, pushing the pavilion’s heavy flaps aside with his large, powerful hands but did not hold them open for the ‘guests’.

The heavy leather flaps swung back and closed..

..right into the the hooded man’s ‘face’ and the former high lady of Bari Na-ammen just stared at the whole thing.


“The lack of base courtesy in your beasts is astounding.”, murmured Angrellen with the slightest sign of irritation.


The hooded man shrugged and pulled the flaps open..

..and let them drop right into the high lady’s face!


“Really? You will go that low?”, fumed Angrellen and pushed the flaps herself and entered the pavilion, seething at the clear disrespect. “This is intolerable.”

“And who gave this runt of an elf loshka, the leave to speak, I wonder?”, said the deep, rumbling voice from the depts of the tent. “I did not. Did you, Kadar’ka?”

“I did not either, Mother. Perhaps, a bit like the human, it too believes we owe it something.”, replied the scared Orken, staring at Angrellen with one glaring and one, milky-white, eye.

“Shall we ask it, then?”, said the Greater Orken Mother..

..and rose from her divan, pushing the lush cushions aside.


What came out of the dim end of the pavilion was..



A hugeness not merely in size, nor in the depth and breadth of her massive arms, shoulders, torso, and legs.

Her hugeness was in her eyes and what they telegraphed;

Unrefined brutality and primeval savagery untouched by anything remotely soft, nor civilized.

This was not a creature that took by the strength of her arms and will.

This was a creature that took.




And when she looked upon those around her with the uncanny intensity of her eyes, she told them, clearly as if by words, should they stand in her way, they would only contribute to ‘collateral damage’ and nothing bloody less.

Seeing as what she had done to Arashkan, a city that had stood for over a thousand years, and in under a week or two, she was probably right.


Angrellen Sunsear arched her brows and cooly gazed at the massive creature..

..and shut up!


The man in the deep, hooded robes coughed.

“Orken Mother. I have come to ask you to seize the butchering of civilians. We need them—”, he began.

“—Your needs are not mine, human.”, cut in the Orken Mother, showing little to no emotion on her brutish face. “We killed and we died to conquer this land. The lives of everything in it are now ours to do as we please. Thus we were promised. And thus shall we reap. Until then, you may either watch the slaughter or be part of it.”

“My Master has His orders given, Orken. Do not get above yourself. You conquered these lands because I willed it so. You won this city because I planed it so. Had you not been given the device to hide you and yours, and the city’s defenses downed, I doubt your victory would have been thus great. Must I remind you just who is in charge, here?”, gritted the man from inside his deep hood.

And do you feel in charge? Perhaps you are under the misguided impression that because you did what you did, you own us?“, stared the Orken Mother balefully at him.

Then she rose to her full height and gave him, and the skinny elf loshka, her uncanny gaze.

A gaze that said, your lives shall depend on how well you listen..

“You must understand, human, for these are the words of I, Guntha’Shar, the Orken Mother;

We are not your dogs.

We are not your servants.

We are your Masters, now!

Should you want to test us, by all means, do.

Tell your master, the Orken are here to stay. Not here to be pawns. If he wants sacrifices for his rituals, perhaps he should overrun the Demon Wall and conquer his own lands. The humans here, however, are ours. We shall have them for pleasure, we shall work them for labor, or we shall slay them for food and for entertainment. They are all ours to do as we please. And come spring, we shall have more.. They shall see us coming and they shall not, and they shall despair, for we shall stretch from one horizon to the other, and we shall be around them, above them, behind them and among them, for we are!

I shall go forth and make my own and I shall leave a kingdom to rule for my son, Guntha’Gar..”


And a tall, well-built man and orc also stepped out of the dimness of the pavilion.

A man and orc made of harsh, tight, cord muscle, keen, cunning eyes, and a cruel, sinister face..

A man and orc, no other than Gar Thalot himself!

With his cunning gaze, he stared at the hooded man and the high elf noblewoman.

“Indeed.”, he said with his low, gravelly voice. “I believe we should add them to the pile of corpses we have prepared next to the First Lords shattered palace to match in height. I am sure the wench would make excellent tallow!”

“Have a care, Thalot.”, sneered Angrellen. “Should you raise your hand against me, you will find, I am not one of your usual easy marks.”

“It speaks. And it makes threats.”, Gar Thalot observed with mild amusement. And slowly drew a long, ugly-looking dagger from his belt.

“No, son..”, growled his mother quietly. “Its time will come, for it is shunned by all, disdained by all, and loathed by all.. and no matter where it runs, no matter where it hides, death will find it in due time.. It shall never have a tent to its own, it shall never have mates nor cubs, for its heart is dead and its womb is cold and the only thing that can come out of it are squirming, poisonous bastards. Little pity have I felt for any beast as I have felt for it, for it shall not even have a stone to mark its death. Such is the destiny of betrayers!”

Then she turned to the hooded man.

“I have said my piece, human. Should I want your counsel, I shall summon you.. Its counsel, I doubt even your master shall ever seek. Otherwise, should you and your loshka be here come dawn, you and it shall be tallow.”


For a long moment, the deep, hooded man in his robes stood silent.

When he finally spoke, it was in hushed tones.

“Very well.. I shall convey your words to my Master, Orken Mother.”

Then, without further due, he turned around and left, followed closely by the skinny elf loshka..

✱ ✱ ✱

You know, I disliked humans before. I loathed them after Nadina came to High Woods. Knowing you, I actually pity them now. Your lives are worth nothing, yet you walk this earth as if you own it. You stare at the horizon like it owes you something. And then you look at the heavens and make demands.. Your idiocy is bested only by your base arrogance.. And of all the humans I have thus met, I pity you the most..”

“..You punned me for my failures, but at least Nadina Graciousward was a power in her own right and had strong ties to many known and unknown, yet equally powerful allies all around the kingdom..”

“..And yes, I might have been bested by her eighteen-year-old daughter, back then, considering she comes from a human mother and an incompetent fool of a father, and hence, against all expectations, is in truth a girl of heightened grace, honest elegance, devote sincerely, an iron will, and, young as she may be, a woman of innate insight and wisdom for people.. When that girl speaks, people listen.. When she beckons, they follow.. She could have been the Rise of her people had she so much as sniffed in her father’s direction. But she chose to leave, rather than to confront, overthrow and disgrace him, and both the people and the nobles loved her for it, and so did my own daughter; tossed one hundred and seventy years of indoctrination aside and joined her.. I lost to that!”, the once high lady of Bari Na-Ammen, Angrellen Sunsear, said, openly admitting her failures.

Then she looked at the man in the deep, hooded robes with genuine pity.

“You? You got owned by an animal!”


Loshka: Orcish word for someone that has no home or clan, and hence, is subject to all forms of ridicule and use. It is also a word commonly used among Orcs and the Greater Orken for a whore.



arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”


Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part One)
“All Out!”
sonra yer alır..


High Lady Agnlenna Sunsear! Sizi burada görmek gerçekten pek şaşırtıcı. Bir grup ‘insanın’ hayatını kurtarmak için kendinizi tehlikeye atıyor oluşunuz bir yana, burada, bu yanan şehirde hala bulunduğunuzu görmek ayrıca hayret verici. Sizi Bari Na-ammen’de, kendi şehrinizi müdafaa ederken bile düşünemiyorum..”, der on-on iki kişi kalmış küçük muhafız birliğinden biri.

Anglenna sesi tanır ve yüzü buz gibi bir ifadeye bürünür..

..buz gibi ve bıkkın.

“Bir bu eksikti..”, diye sessiz bir hışımla burnundan solur.

Muhafızlar tedirgin bir şekilde bir birlerine, aralarında kendisine ‘bir bu eksikti’ diye hitap edilen adama, ve az evvel —ve muhtemelen sonları olacak iki Orken mangasından birisini vahşi bir kıyımla doğrayan iri adam ve ince, ‘zarif’ kıza, diğerini ise harlayan bir ateş halkasında kül eden, uzun boylu, platin-sarısı saçlı high elf kadına bakarlar.. ve ivedilikle kenara çekilirler.

“Abla?”, diye meraklı bir ifadeyle sorar Lorna.

“Abla.. Size ‘abla’ diye hitap edip samimi saygı ve gerçek sevgi gösterebilecek sadece bir kişi düşünebiliyorum, ‘saygıdeğer’ High Lady Anglenna.. O da Prenses Alor’Nadien ne’dir.”, der sesin sahibi ve muhafızların açtığı aralıktan, hafif dalgalı altın saçlı, derin mavi gözleri, biçimli geometrik hatları ve kalın kaşları ile muhtemelen pek çok kadının kalbini kırmış bir adam öne çıkar.

Anglenna ise öne çıkan bu yakışıklı, yakıcı ve çarpıcı adamı şuracıkta kül etsem da uzun, anlamsız, vakit kaybı ve bıktırıcı bir konuşmayı, hiç başlamadan bitirsem mi acaba, der gibi süzer.

Ancak, “Efendi Largo..”, diye tekrar burnundan solumayı tercih eder.

“Haş Teyze?”, diye bu sefer de Udoorin sorar. “Kimdir bu adam?”

Anglenna’nın kendisine ‘Efendi Largo’ diye hitap ettiği adam, ‘Haş Teyze’ ifadesini duyunca yüzü mutlu bir şekil alır ve ‘fırk’lar.

“‘Haş Teyze’.. Bunun sizi ne denli çileden çıkardığını ancak tahmin edebiliyorum, Anglenna.. Görmek için para bile verirdim ve eminim her kuruşuna da değerdi.”, der Largo sırıtarak.

Udoorin ellerindeki baltaları daha sıkı kavrar ve çok hafif bir şekilde Anglenna ve Lorna’ya doğru meyleder ve onun bu hareketi, Largo denen adamın gözünden kaçmaz.

“Buna gerek olduğunu sanmıyorum, Efendi Udoorin. Yada size ‘Prens’ Udoorin diye mi hitap etmeliyim?”, diye bu sefer de genç adama sırıtır.

Udoorin’in bir kaşı kalkar.

“Prens olduğumun farkında değildim..”, der sessiz bir tehditle.

“Prenses Alor’Nadien ne’nin müstakbel nişanlısının, nihai olarak bir prens olacağı sonucuna varmak çok da zor bir çıkarım değil, genç Udoorin Shieldheart.. Baban nasıl? Sağlığı yerindedir, umarım..”, diye sakin bir üslupla konuşur Largo.

“Kimsin sen?”, diye sessizce gürler Udoorin.

“Bu adam..”, der Anglenna, “..Ajan Largo. Kendisi ARİS’ten.”

“Aaa.. Bu ayrıntıyı sizinle paylaştığımı hiç hatırlamıyorum saygıdeğer hanımefendi.”, der Largo alınmış bir sesle.

Anglenna adama uzun bir an bakar.

“Silah kaçakçısı?.. SİLAH KAÇAKÇISI?! Kendini bana bir silah kaçakçısı olarak tanıttığında buna gerçekten inanacağımı düşünecek kadar aptal olamazsın, Ajan Largo.”, diye gözlerini kısmış bir şekilde adamı süzer.

“Kişi umut edebilir, öyle değil mi?”, diye sırıtır Largo.

“Umut, sadece senin gibi ahmaklar içindir.”, diye tiksintisini hiç saklamadan ifade eder high elf kadın.

“Buna alındım.”, der Largo. “Nevarki, Arashkan’ın bu halini göz önünde bulundurursak, bir ahmak olduğum, sanıyorum isabetli bir tespit. Şimdi.. İsterseniz Orken manga ve timlerinin cirit attığı burada değil, daha makul ve tercihen kapalı bir yerde konuşalım isterseniz..”

“Ya istemezsek?”, diye kaşları çatılı bir şekilde hırlar Udoorin ve Anglenna’nın önüne geçer. “Bizim yapacak işlerimiz var ve gereksiz konuşmalarla harcayacak vaktimiz yok.”

Anglenna’nın iki kaşı da kalkar ve arkasında durduğu genç adamın kendisini sahiplenişi hayretle seyreder.

“Yapacak ‘işiniz’.. her ne ise bunu yardım olmaksızın yapma ihtimaliniz nedir, genç Udoorin. Siz bu adamları kurtardınız. Bundan dolayı müteşekkirim. Vakitli gelişiniz olmasaydı, muhtemelen hepsi şu anda ölmüş olurdu. Bizden size bir zarar gelmez. Ancak şehirden ivedilikle ayrılmanızdan sonra, sayınız azalmış olarak tekrar geri dönmüş olmanız, merak uyandırmıyor değil.”, der Largo. Sonra da, “Hele buradaki saygıdeğer Anglenna hanımefendiyle geri dönmüş olmanız.. bazı soruları da beraberinde getiriyor..”

Anglenna sesini çıkarmaz.. Lorna’ya küçük bir bakış atar.

Largo’nun gözünden bu da kaçmaz ve ‘enteresan’ bulduğu bir cihaza, yada ‘zamazingo’ya bakar gibi, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya bakar.

“İlginiz ve koşullar altındaki misafirperverliğinizden ötürü müteşekkiriz, Efendi Largo. Sizden tek dileğim, işimizin çok uzun sürmemesi, zira vakit hususunda kaçınılmaz bazı kısıtlamamız var.”, der Lorna samimi bir üslupla.

“Leydim. Anlayışınız ve zarafetiniz, hakkınızdaki söylentileri fakir bırakıyor. Eşsiz güzelliğiniz ise kelimelere sığmaz. Lütfen, bu taraftan..”, der Largo ve nazikçe onları ve muhafızlarla birlikte seri adımlarla yanan şehrin doğu yakasına doğru yönlendirir.

Giderlerken toz ve dumandan zorlukla seçilen, Arashkan şehrinin merkezindeki koca sarayı görürler.

Görebildikleri kısmı itibariyle sarayın duvarlarında ciddi hasar ve yarıklar mevcuttur ve kulelerinden bazıları da kapkara duman eşliğinde harlanarak yanmaktadır.

“Birinci Lord, Princeps Kaladin?”, diye sorar Lorna yüzünde samimi merak ve korkuyla.

“Kendisinden haber alamadık ancak öldürüldüğüne dair dedikodular var. Sizinle karşılaşmadan önce bizler saraya sızmaya çalışıyorduk ancak Orken’ler bölgeyi fena halde sarmış durumdalar ve içeriden gelen çatışma sesleri ve patlamalara bakılırsa, mücadele hala devam ediyor. Princeps Kaladin’in kendisi olmasa da, en azından ve hayatta kalan küçük yeğenini kurtarmayı umut ediyorduk.”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Largo.

“Princeps Kaladin’in oğlu ve kızlarına ne oldu?”, diye solgun bir ifadeyle sorar prenses.

“Oğlu, babası Kaladin’den önce, saldırının başladığı gece öldürüldü. Kızları ise zehirlenerek öldürüldüler.. Gar Thalot’un kendisi tarafından. Bu da Arashkan tahtına varis olabilecek sadece iki isim bıraktı bize..”, der Largo ve gizleyemediği bir hiddetle Anglenna’ya bakar. “Biri pek hürmetkar, sevgi dolu bir hanımefendi olan Felisia Fremeir adındaki yeğeni ve Korodin adındaki diğer yeğeni.. Ne yazık ki Leydi Felishia Fremeir, bir kaç yıl önce evinde öldürülmüş olarak bulundu. Dolayısıyla Korodin tek varis ve kendisi daha sekiz yaşında..”

“Çok üzgünüm Efendi Largo. Princeps Kaladin’i şahsen tanımasamda, babam kendisi hakkında her zaman iyi şeyler söylerdi. Oğlu Haradith ile bir sefer karşılaşmışlığım oldu. Saygımı cezbeden, zeki ve umut vadeden bir gençti. Kendisi, kız kardeşleri Ariles ve Ylara ile beni, High Spires’a geçen gelişimde ziyaret etmişlerdi. Genç ve toy bir prensese, bu alicenap davranışlarıyla büyük nezaket göstermişlerdi.”, der Lorna esefle.

Largo sesini çıkarmaz.

Uzun ve sessiz bir yürüyüşten sonra Largo, yanındaki şehir muhafızlarıyla durur.

“High Spires?”, diye hayretle sorar Anglenna.

“Evet. An itibariyle şehirde en güvenli yer burası. High Spires’ın efendisi Philius’un burada bildiğimiz, üç bine yakın askeri var. İki bin dokuz yüz doksan sekiz, kesin konuşmak gerekirse. Kanunen kendisine izin verilen asker sayısı bu. Ancak içeride bunun en az iki katı askeri olduğunu biliyorum. Princeps Kaladin bu konuda sesini çıkarmamayı tercih etmişti, çünkü Ri Grandaleren’e, dolayısıyla da Philius’a güvendi. Dahası, High Spires büyülü korumalarla çevrili.”, diye cevap verir Largo mekanik bir şekilde.

“Efendi Largo..”, der Anglenna, çekimser bir sesle. “Ben..”

“Sizin High Spires’dan, Philius’un kararı üzerine men edildiğinizi biliyoruz, saygıdeğer Anglenna.. Nevarki koşullar değişmiş durumda ve Philius’un, eşi ve halkıyla Arashkan’dan sağ salim çıkarabilmesi için bizimle iş birliği yapması gerekliydi ve kendisi bu konuda onurlu bir şekilde de sözünü tuttu. Buraya kaçak olarak sızdırdığı asker ve okçuların büyük bir kısmı şu anda şehrin kuzeyindeki muhafız birliği kampına yardım için gönderdi. Oradaki sekiz bine yakın muhafızı ve o bölgede hayatta kalmış halkın rıhtıma kaçabilmeleri için bir güvenlik koridoru oluşturmayı umut ediyor.”, diye açıklar Largo, sonra dişlerini gıcırdatarak ekler, “İçiniz rahat etsin, hanımefendi. Hayatta sizin için en önemli şeye herhangi bir zarar gelmemesi için elimizden geleni yapacağız..”

“Hayatta benim için neyin en önemli olduğunu bildiğinizi pek sanmıyorum, Efendi Largo.”, diye serin bir şekilde cevap verir Anglenna.

“Aaaa.. sizi tanıyan herkes, hayatta sizin için en önemli şeyin ne olduğunu bilir, hanımefendi.”, der Largo ve high elf kadına nahoş bir şekilde sırıtır.

“Neymiş, bildiğinizi sandığınız şey?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar Anglenna.

Largo bir omzunu silker.

“Kendiniz, hanımefendi. Kendiniz..”, diye cevap verir.

“Bu da beni gerçekte ne kadar az tanıdığınızı gösteriyor, Efendi Largo..”, diye soğuk bir sesle hışmeder Anglenna.

Largo tekrar omzunu silker.

“Sizi ne kadar tanımış olmamın artık bir önemi yok, hanımefendi, ve açıkçası umrumda da değil. Arashkan varken bu önemliydi ve eğlenceliydi.. Ama Arashkan artık yok ve oyun da bitti.!”


✱ ✱ ✱


Udoorin hiçbir tereddüt göstermez.

Dev balatasını kaptığı gibi fırlatır ve balta ölümcül bir ark çizer.. elf muhafızın göğsünü, omurgasına  kadar açar..

Anglenna ise ondan sadece iki saniye kadar gecikir ve bir şeye uyanmış gibi aksi istikamete döner.. silik yeşil gözlerinde vahşi bir kıvılcım çakar.

Kendi tarafından saldıran diğer elf hedefine iki adım kala birden çıra gibi alev alır, elindeki uzun, eğimli kılıcı düşürür ve kulak çınlatan bir çığlıkla yere yıkılır. Elf, bir dakika boyunca ağzından, gözlerinden, burnundan ve kulaklarından ateş kusar ve söndüğünde yerde sadece sıcaktan kuruyup çatırdamış kara kemikler ve bir yığın halinde kül kalmıştır!

Largo eşliğinde Prenses Lorna, Udoorin ve Anglenna, High Spires’ın girişine vardıklarında onları üç bine yakın tam teşkilatlı high elf asker karşılamış ve anında prenseslerini tanımışlardı.

Üç bine yakın elf asker, bir anda dizlerinin üstüne çökmüş ve sessiz bir saygı ile selama geçmişlerdi.

İlk ayağa kalkan, neredeyse bir ay önce karşılaştıkları manga komutanı Hariadin’den başkası değildi.

Hariadin, Prensesini saygıyla selamlamış ve kısa, keskin bir emirle askerleri, High Spires’a açılan bir ‘koridor’ oluşturmuşlardı.

Prenses, Udoorin, Anglenna, Largo ve şehir muhafızları High Spires’a girerken saldırı gerçekleşmişti..

Birliğinin içinden üç elf bir anda Prenses Lorna’ya saldırmıştı!

Sonuncusunu ise Largo, geçmiş yaşından beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek elfin kılıcını, kolunu boydan boya yarması pahasına saptırır ve muhatabının adem elmasına yumruğunu indirir..

Elf yerinde bir and tökezler, sonra nefesi kesilmiş bir şekilde yere devrilir.

HAYIR!“, diye kati bir sesle emreder Largo ve suikastçıya inmekte olan kılıçlar bir anda dururlar.

“Canlı.. Onu canlı istiyorum!”, der ajan, sıkılmış dişleri arasından.

“Manga komutanı Hariadin! Elflerinizin neden kutsal prensinizi hedef aldığını bana açıklamak ister misiniz?”, diye kapkara bir suratla hırlar Udoorin.

Kaşla göz arasında gerçekleşen saldırı ve karşıt saldırı karşısında bir an dona kalan Hariadin, olayın gerçek tekabülüne uyanıverir.

“Hanımım..”, diye zorlukla hiddetine hakim olur bir sesle konuşur. “Olanlardan dolayı sizden şahsen özür dilerim. Bu.. bu kabul edilemez bir durum.. Bu askerleri yıllardır tanıyorum. Üçü de fevkalade çalışkan, aklı başında, bu güne kadar hiçbir taşkınlıkları olmayan, emir komuta zincirine sadık adamlardı!”

“—Ve annemin de köstebekleriydiler..”, diye sessiz bir nefretle ekler Anglenna. “Prenses Alor’Nadien ne.. Sizin ivedilikle ana binaya girmeniz gerekiyor. Annemin verdiği son emri hatırlıyorsunuz, değil mi?”

Bütün olup bitenleri hayret ve sonrasını da kahrolmuş bir ifadeyle seyreden Lorna sesini çıkarmadan, bir elini Udoorin’in koluna yaslar ve High Spires’a girerler.

Onları şehir muhafızları, acı ve kan kaybından zorlukla ayakta duran Largo’nun diğer koluna girip destek olan Anglenna takip eder.

“Bu benim için biraz utanç verici bir durum.”, diye inler Efendi Largo.

“Neden? Eminim sarhoş halini taşıyan ilk kadın ben değilim.”, diye soğuk bir ifadeyle tıslar Anglenna.

“Sorun da orda. Ben hayatta asla sarhoş olmadım.”, der Largo sıkılmış dişleri arasından.

“Sorun nedir o zaman?”, diye sorar Anglenna, ama bir yandan da soluk gözleriyle etrafı süzer.

“Utanç verici olan, sizin beni taşıyor olmanız..”, der adam mutsuz bir ifadeyle.

“Kes sesini Largo. Bilmelisin ki senden hiç hoşlanmıyorum. Ve her Arashkan’a geldiğimde peşime köpeklerini takmandan da hiç hoşlanmamıştım.”, diye hışmeder elf kadın.

“O ‘köpekler’ sadece sadakatlerinin gereğini yapıyorlardı. Tıpkı senin gibi. Aradaki farkı açıklamama gerek var mı?”, der Largo sessizce ama sesinde pek az kin vardır artık.

Anglenna susar.

Belli ki bilinçli bir şekilde yaptığı seçim, dolayısıyla da seçtiği ‘taraf’, o kadar kolay kabul görmeyecektir.

Açıkçası high elf asilzade bunu beklemiyor değildi, zira Anglenna Sunsear pratik, zeki ve hayata dair pek az hayalperest düşleri olan bir kızdır. Babası Selvius Brightleaf’in ani ve beklenmedik ölümü, ona bütün ‘mutlu’, ‘güzel’ ve ‘umut’ içeren düşünceleride yok etmişti ve annesi Angrellen’de bunun böyle kalması için elinden geleni ardına koymamıştı.

Yinede.. etrafındakilerin kendisine gösterdikleri kuşku, itibarsızlık ve neredeyse açık nefret, kızın canını yakıyordu.

Ve işin en ironik yanı ise, halen annesinin kuklası olduğu zamanlar da dahil, her zaman kendisine güvenen.. hayır, güvenmeyi seçen.. ve seven tek kişi, annesinin bütün husumetinin odağı olan kişinin kendisiydi;


Prenses Alor’Nadien ne.. onun yanından ayrılmayan, daha bir ay öncesine kadar ‘aptal’ ve ‘hödük’ olarak gördüğü genç Udoorin.. Dorin.. Rin.. denen çocuktu!

‘Tencere-Kapak!’, diye mırıldanır Anglenna. ‘İkisi de ya kaçık, ya aptal, ya saf yada enayi..’

Sonra platin sarısı kaşları çatılır.


Kaçık? Belki.. Biraz.. Muhtemelen..

Özellikle de ikisinin mütemadiyen, ‘kol kola’ ve ürkütücü bir cesaretle en önden düşmanlarının arasına dalmaları göz önünde bulundurulduğunda..

Ama aptal, saf yada enayi değil.

Dürüst ve.. samimi.. Anglenna birden High Woods’un neden bir yarı elfi ‘kalbi’ olarak seçtiğine ‘gerçekten’ anlayıverir.. zincirleme kaza gibi Anglenna bir şeye daha ayılır..

High Woods’un, Prenses Alor’Nadien ne’yi ‘kalbi’ olarak seçmesiyle prensesin de Udoorin denen çocuğu ‘kalbi’ olarak seçmesinin altında yatan sebepler gerçekte aynıdır!

“İnanılır gibi değil!”, diye ünler Anglenna acı bir hayretle. “Bunca zamandır hep gözümün önündeydi ve ben göremedim bile..”

“Efendim?”, diye sorar Largo.

“Hiç hayatınızda, gözünüzün önünde olup da fark edemediğiniz muhteşem bir şey oldu mu, Efendi Largo?”, diye sorar Anglenna.

“Evet..”, der Largo kayıp bir ifadeyle.

“Ülkem Arashkan!”



arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens




Grup, High Spires’a varmış ve Gnine Tinkerdome’un Arashkan arenasından kurtarılması için Efendi Philius ile görüşmelere başlamıştır. Görüşmelerle beraber Darly’nin de onbeş yıllık geçmişi de onu yakalamıştır..

Bu hikayede geçen olaylar
A Bard’s Tale XII, “Tinker This! – II” ile
A Bard’s Tale XII, “Tinker This! – III – Finalé”
hikayelerinin geçtiği saatlerde ve aynı gece yer alır..



Manga komutanı eşliğinde Darly, hemen arkasında Laila ve Lady, onların arkasında High Lady Anglenna ve Lorna, ve en arkadan da Udoorin, Merisoul, Inshala ve Aager, incelik ve zarafetle inşa edilmiş kubbeli elf binasını geçer ve ortadaki en büyük, uzun parmakları andıran minarelerle çevrili büyük binaya gelirler.

Komutan, “Buradan efendim.”, der nazikçe ve grubu binanın, bir başka muhafız mangasıyla korunan geniş, işlemeli kapısından içeri alır.

Darly, belli etmemeye çalıştığı bir utanç, High Lady Anglenna, kibir ve küçümseme, Lorna ise hafif kederle karışık, içsel bir mutlulukla etraflarına bakarken, diğerleri o veya bu şekilde, hayranlıkla etraflarına bakınarak yürürler zira bu onların ilk defa gerçek bir elf yapısının içine girmeleridir; binanın içi, gün batımı güneşi gibi, aynı renk ve aydınlıktadır. Neredeyse tamamı işlemeli ve sanki içine altın dövülmüş gibi doğru açılarda muhteşem bir şekilde parıldayan duvarları, dokunsan yıkılacakmış izlenimi verecek kadar ince, uzun, oyma sütunları, canlı bir ormanın alınıp kubbenin içine gömülmüş hissi veren yüksek, yeşil yaprak desenli tavanları ve pürüzsüz, hafif ıslak buzdan yapılmış sanısı uyandıran mermer zemini ile sanki kapıdan girmeleriyle Arashkan’ı ve ‘insanlığı’ geride bırakmışlar ve yepyeni bir hayal alemine geçiş yapmışlardır.. işin gerçekte hayret uyandıran kısmı ise burasının, Bari Na-ammen’in sadece küçük, kötü bir kopyası olmasıdır!


Komutan herkesi geniş, oval merdivenlerden çıkartıp, havadar bir çalışma odasına getirir, “Efendi Philius gelişinizden haberdar edildi. Birazdan hizmetliler sizi rahat ettirmek için gelecekler. Yardımcı olabileceğim herhangi bir başka konu olursa, lütfen beni çağırtmaktan çekinmeyin, efendim.”, der ve kapıya doğru yönelir.

“Manga komutanı Hariadin!”, diye seslenir, Darly.

Komutan olduğu yerde durur.

“Göstermiş olduğunuz ilgi ve alakadan dolayı size teşekkür etmeme izin verin. Yıllar önce kılıç kullanmasını bana siz öğretmiştiniz..”, der Darly.

Manga komutanı döner ve Darly’ye, tamamen ifadesiz bir yüzle bakar.

“Efendi Darlius. Bu oldukça uzun bir zaman önceydi ve siz o zaman daha küçücük bir çocuktunuz. Sizin için hepimizin büyük umutları vardı. Sonra birden ortadan kayboldunuz ve sizin hakkınızda sadece hoş olmayan rivayetler duyduk. Annenizi ne kadar üzdüğünüzü bilemezsiniz. Siz onun her şeyiydiniz ve gidişinizle gerçekte onun da hayatını söndürmüş oldunuz.. Dolayısıyla sizinle geçmişi yad etmek istemezsem, kusuruma bakmazsınız diye umuyorum. Şimdi, sizin için yapabileceğim başka bir şey yoksa, benim yerime ve mangama geri dönmem gerekiyor, efendim.”, der soğuk ve saygılı bir şekilde komutan, ve odayı terk eder..

Komutan Haraidin’in gitmesiyle oda tam bir sessizliğe bürünür.

Uzun bir süre kimseden çıt çıkmaz.

Neden sonra, en az komutan Haraidin kadar soğuk bir ses duyulur;

“Görüyorum ki, Philius’un sırları en az kendisi kadar küçük, acınası ve ahmakçaymış!”, der High Lady Anglenna!

Darly Dor’un gözleri alev alırcasına parlar. Ağır hareketlerle bir eli arkasındaki, kemerinin altında sakladığı ince, uzun hançerine gider. “Öyle görünüyor ki ‘yakın tarih’, sandığımdan daha da yakınmış.”, diye ürkütücü bir sesle tıslar..

..ama mengene gibi bir el, onu hançer kolundan tutar ve Darly için ‘yakın tarih’, fırsatını kaçırır ve bir başka güne ertelenir.

Udoorin sımsıkı tuttuğu Darly’nin bileğini bırakmaz. Yavaşça ona doğru eğilir ve kısık bir gürlemeyle, “Haş Teyze her zaman güzel şeyler söylemeyebiliyor. Ama o prensesin kuzeni ve ablası. Lütfen Lorna’yı üzme.”, der. Udoorin’in sesinde hiçbir hiddet ya da tehdit yoktur. Düz, sade, anlaşılır bir şekilde söylemek istediği şeyi muhatabına söylemiş, ondan sonra Darly’nin kolunu bırakmıştır.

“O yılanın neler yaptığını biliyor musun sen?”, diye hırlar Darly, Udoorin’e..

“Hayır. Ama senin neler yaptığını biliyorum..”, der aynı sakin üslubuyla.

Aager derin bir nefes alır, zira Darly, Anglenna’yı gördüğünden beri dengesini tamamen kaybetmiş, patlamaya hazır barut fıçısı gibidir. Ve Udoorin’i de takdir eder, zira Darly, şu anki ruh haliyle hiçbir şekilde kendisini —Aager’i— umursamazken, aynı tavrı Udoorin’e karşı gösterememiştir..

Arashkan’a geldiklerinden beri Aager nedense kendisini, tekerlekleri dağılıp kopmak üzere olan, yokuş aşağı serbest kalmış bir arabanın içinde gibi hissetmektedir. Yetmiyormuş gibi arabanın içinde Anglenna, Gnine ve Darly’de mevuttur. Bir yandan Anglenna arabanın kendisini akılsız bir keyifle yakarken, Gnine ise elindeki patlayıcı şişelerle hokkabazlık yapmaktadır. İkisi yetmiyormuş gibi Darly’de avazı çıktığı kadar, ‘DAHA HIZLI, DAHA HIZLI!‘, diye çığlık atmaktadır!

✱ ✱ ✱

Aaaa! Efendi Darlius.. Bizleri bu saatte rahatsız ederek evimizi şenlendirdiniz.. Varlığınızı neye borçluyuz, diye sormak isterdim ama, içimden gelmiyor!”, der kapı açıldığında içeri giren, uzun boylu, keskin yüz hatlarına sahip bir high elf.

“Bana hiçbir şey borçlu değilsin Philius. Borçlu olduğun kişi annem!”, diye cevap verir Darly haşin bir kinle.

“Annenin adını almaya layık değilsin sen, sefil çocuk..”, diye neredeyse aynı kinle harlar gelen elf.

“Annemi anmak için senin iznine ihtiyacım yok, seni adi herif! Söylesene, anneme yaptıklarını ona hiç itiraf ettin mi? Onun affını hiç diledin mi ki bana onun adını men etmeye cüret ediyorsun?”, diye kıpkırmızı, çatallanmış bir suratla neredeyse tükürür gibi tıslar Darly.


“Efendi Philius..”, diye soğuk, küçümseyen bir ses araya girer.


High Lady Anglenna peçesini indirir ve uzun boyunun bütün avantajıyla gelen elf’e yukardan bakar.

Gelen elf —Efendi Philius— tökezler ve bir anda çekilen yüzüyle Anglenna’ya bakar.

“..Görüyorum ki bizden bazı küçük sırlarınızı saklamışsınız. Kim bilebilirdi ki, High Spires’ın efendisi, eli yüksek Philius’un sokaklarda hırsızlık yapan bir piçi varmış! Eminim annem, High Lady Angrellen, bunu duyunca pek mutlu olacaktır!”, diye devam eder Anglenna aynı soğuk, küçümseyen sesiyle.


..diye bir ses çınlar salonda!

Lorna, hiç beklenmedik, daha önce hiç duyulmamış, sert bir sesle çıkışmıştır.


Bunu söylemesiyle birlikte bir anda Anglenna’nın yüz ifadesi değişir..


..Darly’nin de yüzü değişir..


..Efendi Philius’un da yüzü değişir!


“Ha.. Hanımefendi?!”, diye kekeler Philius.

“Efendi Philius.. Ani çıkışımla haddimi aştım, bundan dolayı affınıza sığınıyorum..”, der Lorna pembeleşmiş bir yüzle.

Philius kendisini yere atarcasına, Riserin Alor’Nadien ne Feymist’in önünde eğilir ve, “Hanımım. Affınıza ben sığınırım. Sizin varlığınızdan haberdar edilmemiştim.”, diye kekeler.

“Bizler burada değiliz, Efendi Philius. Sizden küçük bir ricada bulunmak için geldik, sonra yine gideceğiz. Varlığımızla sizi rahatsız etmekten sakınırız. Lütfen, rahat olunuz ki rahat konuşalım..”, der Lorna yumuşak, samimi sesiyle.

Balyoz yemiş bir ifadeyle Efendi Philius ayağa kalkar.

“Anlıyorum Hanımım. Ama sizlere bir şeyler ikram etmeme müsaade ediniz.. Lütfen..”

“Eviniz, kalkanımızdır, Efendi Philius. Hazırlıklarla çok vakit harcamayacaksanız, tabii ki sizin konuğunuz olmayı dileriz. Ne var ki vaktimiz biraz sınırlı..”, der Lorna, ve Aager’e dönerek, “Efendi Aager. Lütfen durumumuzun gerekliliklerini Efendi Philius’a özlü bir şekilde anlatabilirseniz, eminim kendileri de bize benzer bir ivediyle karşılık verecektir.”

✱ ✱ ✱

Aager, fazla ayrıntıya girmeden, Arashkan’a gelme sebeplerini ve bu esnada arkadaşlarından birisinin kaçırılışını ve muhtemelen de şehir arenasının altındaki zindanlarda tutulduğunu Efendi Philius’a anlatırken, gecenin geç saatleri olmasına rağmen hizmetliler hayret verici bir beceriyle harika bir masa hazırlarlar. İçeri giren hizmetçilerden biri, yemeğin hazır olduğunu belirtmesi üzerine, Efendi Philius herkesi büyük, muhteşem şölen salonuna alır.

Herkes masaya oturmuştur ama Udoorin dışında gerçekte pek azı yemeklere dokunur..

Udoorin, ‘her şeyden biraz’ mantığı ile, her şeyden hepsini yer!

Laila’a yemekleri tatmayı çok ister ve neredeyse High Spires’dan ayrılıncaya kadar da gözlerini masadan ayıramaz çünkü elf yemeklerinin ne kadar hafif, besleyici ve nevi şahsına münhasır tatları olduğunu bilir. Buna rağmen, Gnine’ın deyimiyle ‘bu bir prensip meselesi’ der kendi kendine ve elf’lerin yemeklerine dokunmaz.. Lanet olsun!

Lorna nezaketin gerektirdiği kadarını yerken, kuzeni ve ablası Anglenna ise yanında taşlaşmış gibi kıpırdamadan, oturduğu yerde durur. Merisoul bir iki bişey dener ve burnunu kıvırarak yemeklerdeki et eksikliğinden ve genel olarak elf pintiği ile ilgili bir şeyler söylenerek masadan kalkıp pencerelerden birinin pervazına konar.

Lorna’nınkine benzer bir nezaketle, tek kaşı kalkık bir şekilde Lady’de yiyebildiğini yer. Inshala ise muazzam bir kuşkuyla yemekleri parmaklarıyla dürter, hareket etmediklerinden emin olunca gıdımından tatlarına bakar, aralarından hoşuna giden olunca parlayan gözlerle hepsini ağzına tıkıştırırken, sevmediklerini ise buruşuk bir ifadeyle kendisinden olabildiğince uzağa iteler!

Darly ise, sanki babasının malını çalıyormuş gibi, kimseye çaktırmadan o tabaktan bir şey, bu tabaktan başka bir şey aşırıp durur.


Neden sonra Efendi Philius, ‘gerekli bilgileri toplamak için’ Aager’den müsaade ister ve yanlarından ayrılır.

Philius odadan çıkar çıkmaz Darly, “Şerefsiz hergele..”, diye ardından küfreder ve yemeklere dalar!


Philius’un gidişinden sonra Aager masaya ve Inshala’nın yanına yaklaşır.

“Bakıyorum, kremalı çilekleri bulmuşsun.”, der, yüzünde diğerlerine hala biraz ürkücü gelen bir sırıtışla.

Inshala olduğu yerde dona kalır.

“Nereden bildin ki?”, diye afallar biraz, yüzü kıpkırmızı olmuş bir şekilde.

Aager masaya uzanır, üst üste itina ile dizilmiş işlemeli mendillerden bir tanesini alır ve kızın küçük dudaklarını, burnunun ucunu, tek kaşını ve her nasılsa bulaştırmayı becerdiği bir kulağının kenarındaki kremaları siler..

“Sana yine hiç bırakmadım..”, diye utanarak itiraf eder kız.

“Afiyet olsun..”

✱ ✱ ✱

Aradan yaklaşık bir saat geçer ve Efendi Philius, elinde bir deste evrakla geri döner.

Aager’e formalite icabı başıyla kısa bir selam verir, sonra Lorna’nın önünde saygı ile durur.

“Hanımım. Aradığınız kişi gerçekten Arashkan arenasının altındaki zindanlarda tutuluyor. Ne var ki onu oradan güç kullanmadan çıkarma imkanımız yok. First Lord Princeps Kaladin’in bile oraya sözü geçmez, zira içerik ve amaç farklılığı olsa da, arenanın kendisi de özerk bir bölgedir. Arenanın yüz yıllar önceki ilk sahiplerinin, o zaman ki First Lord’a yaptıkları bir hizmet dolayısıyla aldıkları bir özerklik bu.. Ve korkarım, benim elimde orayı basacak kadar adamım yok. Kimse de o zindanların ne tür yaratıkları barındırdığını bilmiyor. Üzgünüm Lady’im.”, der ve başı eğik bir şekilde prensesinin önünde bekler.

“Beceriksiz..”, diye yan taraftan Anglenna’nın tısladığı duyulur. “Annem her zaman ahmaklarla iş yapmanın zorluğu konusunda beni uyarmıştı. Görüyorum ki haklıymış..”

Suratında müthiş bir sabır ifadesi beliren Efendi Philius, gözlerini kapatır ve sanki birden ona kadar sayıyormuş gibi öylece durur..

Ya da on bine!

Neden sonra gözlerini açar ve prensesine, “Hanımım..”, der prensese içten bir saygı ile. Sonra yüzünde beklenmedik bir kararlılık ifadesi belirir, “..bunu görmek zorunda kaldığınız için sizden özür dilerim..”, der ve High Lady Anglenna’ya döner.

“High Lady Anglenna.. Size ve annenize kapım artık kapanmış durumdadır. Ne sizi, ne de annenizi bu evde ya da High Spires’da görmek istemiyorum. Adamlarıma kati emirler verilmiş durumda. Yarın akşam, gün batımı itibariyle High Spires sınırları dahilinde görülmeniz halinde, ‘Vur Emri’ ile size yaklaşılacaktır.. Şahsınıza!“, diye saklayamadığı, kindar bir sesle konuşur. Saklayamadığı bir başka şey de sesindeki heyecanla karışık korkudur..

Anglenna yıldırım çarpmış gibi olduğu yerde kalır.

“Görüyorum ki, küçük prensesimiz karşısında olmayan cesaretinizi bulmuşsunuz.. Efendi Philius..”, diye burnundan soluyarak harlar Anglenna.

“Annem, sizin hakkınızdaki belgeleri Ri’ye sunduğunda, korkarım High Spires’ın yeni bir efendisi olacak!”

“Hayır Lady’im, öyle olmayacak zira şahsım hakkında Ri’mize sunabileceğiniz her ne belge varsa, onlar —ve daha fazlası— çoktan kendisine sunuldu, ve prensesimiz sayesinde itiraflarım ve günahlarım Ri Grandaleren tarafından şahsen affedildi..”, der Philius, Anglenna’ya sırıtarak.

Anglenna, belki de hayatında bir ilki yaşar.

Toplum içerisinde afallar ve öylece kalakalır..

“Sana tane tane anlatayım ki anlayasınız.. Bundan birkaç yıl önce, Prenses Alor’Nadien ne buraya bazı denetlemeler için gelmişti..

Hatırlıyor olmalısın zira ona sen eşlik etmiştin ve eminim bunu kendilerine karşı hissettiğin engin sevginden dolayı da yapmamıştın! Bir hafta gibi kısacık bir sürede prenses burada olup biten her şeyi çözdü. Çözdü ve benimle özelde konuştu. Kendisi bunları düzeltebilmem için bana senin ve annenin asla vermeyeceği fırsatlar sundu. İşin benim açımdan en acı yanı neydi biliyor musun? Beni bir kere bile tehdit etmedi. Beni uyarmadı, beni bükmeye çalışmadı. Beni.. günahlarımdan dolayı horlamadı..


BARİ NA-AMMEN RİSERİN’İ, BENİM GİBİ BASİT, GÜNAHKAR BİR İDARECİDEN RİCADA BULUNDU!..“, diye acıyla haykırır Philius.. şatafatlı şölen salonunda, High Spires efendisinin kahır dolu sesi yankılar.


Prenses Alor’Nadien ne yavaşça ayağa kalkar ve bir elini nazikçe Efendi Philius’un omzuna koyar.

“Efendi Philius, lütfen.. O benim kuzenim ve ablam.. Benim yaşadığım zorluklar, onun yaşadıkları karşısında bahsedilmeye bile değmez.. O benim kuzenim ve ablam, ve benim burada bir yerim varsa, onun da olmalı..”, der yumuşak, samimi ve içten sesiyle.

Philius hayret ve hayranlıkla prensese döner.

“Ricanız, emrinizdir hanımım. Ancak buraya bir high elf soylusu olarak değil, vasıfsız ve ünvansız bir orman elfi olarak gelebilir.. Annesi konusundaki kararım ise kesindir zira bu karar, babanız tarafından şahsen verildi.”, der High Spires’ın efendisi, ama acıyla buruşmuş yüzündeki gözleri olağan dışı bir şekilde parlamaktadır.

“Arkadaşınız için bir seçenek var. Ama bunu sunmadan önce Efendi Darlius ile bir mevzuyu özelde konuşmam ve teyit etmem gerekiyor..”, der ve şölen salonunun yan odalarından birine yönelir, kapısını açar, arkasına bakmadan, “Darlius..”, der ve oğlunu beklemeden salondan ayrılır.

✱ ✱ ✱

Bu.. beklenmedikti, Philus. Senin gibi korkak ve basiretsiz birinden hiç beklemezdim..”, der Darly sessizce babasına.

Philius, önünde duran, belki bir zamanlar hayatında en çok sevdiği iki kişiden biri olan gence bakar.

“Bana baba demek seni bu kadar mı utandırıyor, Darlius?”, der Philius ve sanki elf’in gerçek yaşı yüzüne yansır.

“Bu konuşma on beş yıl çok geç ve artık sana baba demem için bir sebebim yok, Philius.”, diye nahoş bir şekilde cevap verir Darly. “Prenses olmasaydı, bu konuşma bile hiç gerçekleşmeyecekti..”

“Prenses..”, der Philius, sesinde saklayamadığı bir hayranlıkla, “..sen onu nereden tanıyorsun?”

“Themalsar..”, diye omuzlarını silker Darly. “Giriştiğim bir iş, tahminimden daha çetrefilli çıktı ve ben kendimi o harabelerde buldum.. O sefil yerde karşılaştım kendisiyle. Hiç tanımadığı bir salağın hayatı için çarpışmıştı.. O zaman kimliğini gizli tutmayı tercih etmişti ve ben onun gerçekte kim olduğunu bilmiyordum. Muhtemelen, Vodgar yada Palantine asilzadelerinden biridir diye düşünmüştüm ve yanlarından ayrıldım. Uzun lafın kısası, daha sonra öğrendim ki Anglenna dışındakilerle birlikte, babasının sekiz yüz elli yıl önce ortadan bir türlü kaldıramadığı Themalsar’ın kendisini öldürmüşler ve hiç tanımamasına rağmen müdafaa ettiği salak da benmişim..”, diye ekler.

Philius, düşünceli bir şekilde oğlunun söylediklerini değerlendir.

“Bugün Anglenna’ya söylediklerim.. Annesi bunları yanıma bırakmayacaktır.”, diye acı bir sesle fısıldar Philius.

Darly yine omuzlarını silker.

“O salak, prenses karşısında ne yapabilir ki? Merak etme Philius.. Eminim kimse sana dokunamayacaktır. Yerin ve günahların güvende!”

“Belli ki sokaklar senin bakış açını köreltmiş, Darlius. O kadın asla önden ya da arkadan saldırmaz. O her zaman yandan vurur. Bana bir şey yapamayabilir, ancak bu annen için geçerli değil! O kadın Rise Nadine’den dolayı insanlardan, prensesten dolayı da yarı elflerden nefret eder..”, diye aynı kısık sesle konuşur High Spires’ın efendisi.

Darly’nin yüzü çirkinleşir.

“Bi denesin bakalım!”, der ahmakça bir dobralıkla.

“Dobraca.. ve ahmakça..”, der Philius. “Senin anlamadığın şey, o denemez, yapar ve bu olduğunda da artık görülecek bir şey kalmamıştır. Hayır. Benim niyetim bu deneme teşebbüsünün asla gerçekleşmemesidir. BENİ ANLIYOR MUSUN?“, diye imalı ve vurgulu bir şekilde konuşur, ve susar.

Darly, babasına uzun bir süre sessizce bakar.

“Bugüne kadar para karşılığı kimseyi öldürmedim. Ama şunu bilesin baba.. Seni de, onu da BELEŞE kesebilirim!”

“O zaman anlaştık.”, der Philius.

“Annen için, kalabileceği kayıt dışı bir yeri yıllar önce ‘her ihtimale karşı’ hazırlamıştım. Bizimle işin bittiğinde, güvendiğim pek az kişiden biri olan komutan Hariadin ve seçme birkaç adamım onu alıp saklayacaklar.. Bunun dışında senden tek ricam, yıllar önce benden çaldığın belgeyi Araskan Günlüğünün sahibi Brogard As’praza’ya, yayınlanması için teslim etmen.. Brogard iyi biridir, ancak fazla temkinlidir. Onu ikna etmen gerekecek..

Ondan sonra sen de artık benden ve günahlarımdan özgür kalmış olacaksın..


Riserin: High Elf’lerde ‘prenses’..

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens




Gruba belirsiz bir süreliğine tekrar katılan Darly Dor, kaçırılan Gnine’ın bulunması için onlara yardım etmeye karar verir. Bunun için onları Arashkan’daki high elf’lerin özerk bölgesi olan High Elf Spires’a ve buranın efendisi olan Efendi Philius denen biriyle görüşme ayarlamaya çalışır..

Bu hikayede geçen olaylar
A Bard’s Tale XII, “Tinker This! – II” ile aynı gece gerçekleşir.



Büyük Arashkan Şehri, şatafatlı yüksek duvarlarla çevrili, zengin, bakımlı, yüzlerce yıl halkının güvenliğini muhafaza edebilmiş, muhteşem bir şehirdir. Barındırdığı kalabalık nüfusa rağmen temiz, güzel parkları, çeşmeleri, tarihi eserleri, çeşitleri bol pazarları, eğitim, diplomasi, hukuk ve dini temsil eden birçok okul, saray, tapınak ve gösterişli resmi binaları, müzeleri ve toplumun her kesimine hitap edebilecek hanları olan bir şehirdir ve gecenin bir yarısında bu şehrin karanlık, boş sokaklarında yürüyen küçük grup için bu imajı keyifle verecek kadar da kendisine güvenen, gururlu bir şehirdir..

Darly Dor, sessiz, isteksiz adımlarla grubun önünde giderken etrafına ancak içgüdüsel bir temkinle dikkatini verirken gerçekte aklı bambaşka bir yerdedir..

Darly Dor, hayatında annesi dışında belki de sadece bir kişiye karşı hissettiği kadar karmaşık, samimi ve içten duyguları bir anda bir başkası için daha hissetmiştir. Bu, Darly Dor gibi biri için durup düşünülecek bir andır zira bu kişi, aylar önce Themalsar harabelerinde karşılaştığı ilk iki kişiden birisidir. Dahası, dört yüz kiloluk koca, hançer dişli bir kaplanın ağzında parçalanmasını engellemek için, hiç tanımadığı birisini müdafaa etmiş ve onun için çarpışmıştı.

Ta o zamanlar onun muhtemelen bir asilzade olduğunu düşünmüş, ancak genelde asilzadelere baktığı gibi bu kıza bakamamıştı. Hayatında karşılaştığı birçok kıza yaptığı gibi onu tavlamaya da çalışmamıştı.. Bu kız, her nasılsa asilzadeliğin ‘asil’ kısmını almış, gerisini arkasında bırakmış biriydi.. Genç hırsızı vuran da bu olmuştu; bu asil hanımefendinin gerçekte bir prenses olabileceği aklının ucundan bile geçmemişti zira bir prensesin öyle sefil bir harabede ne işi olabilirdi ki?

Büyük bir huşu ile önünde eğildiği kız, herhangi bir prenses de değildi.

Bu, High Woods’un kalbi, muhteşem Bari Na-ammen’in mücevheri ve kendisiyle tanışma fırsatına ve şerefine nail olmuş bütün elf’lerin gözbebeği, Prenses Alor’Nadien ne’den başkası değildi..

Darly Dor handa konuşurlarken bunu fark ettiğinde yerinden fırlamış, herkesin hayret bakışlarını umursamadan ve hiç utanmadan prensesin.. hayır; prensesinin önünde eğilmiş, “Prensesim. Size yapılan haksızlığın farkındayız. Babanızın halkına asla veremediği bir şeyi, varlığınızla siz halkınız için temsil ediyorsunuz; geleceğe dair umut! Ben iyi biri sayılmam, ama tüm benliğimle hizmetinizdeyim ve hizmetçinizim!”, demişti..

Darly Dor, mesleki hayatında arada bir başına geldiği gibi kendisini faka basmış bulduğu olmuştu; haftalarca beraber olduğu kişilerden birinin bir asilzade olduğunu biliyor olması, bu güzel asilzadenin kendisine ‘Lorna’ diye hitap edilmesini istemesine de bir türlü ayılmamış olduğu gibi..

Lorna.. Alor’Nadien ne!

Darly Dor kendi kafasına iri bir odunla vurası gelir. Bu kadar büyük bir şeyin gözünden kaçmış olması, kendisi gibi mesleğinde ilerlemiş biri için tam anlamıyla bir utanç kaynağıdır. O zaman prensesinin kimliğine ayılmış olsaydı, Darly asla kaçmaz, onun yanından da asla ayrılmazdı!

Gün gelir de prenses ile ahmak babası arasında bir taht kavgası olması halinde, Darly Dor kimin tarafında olacağını kati olarak seçmiştir ve bu tercihinin kızın güzelliği, içtenliği, samimiyeti, zarafeti ya da doğal, her hücresinde, her kemiğinde taşıdığı asaleti ile de hiçbir ilgisi yoktur.

Bu seçimi tamamen Grandarelen ile ablası High Lady Angrellen’in, High Woods’un tepesinde oluşturdukları, neredeyse bin yıllık kara bulutlarla, ve prensesin bu iki salağa karşın getirdiği ‘umut’ ile alakalıdır..

Darly başını sallar ve Prenses Alor’Nadien ne’yi, zihnindeki ‘EN ÖNEMLİ‘ler rafına itina ile kaldırır çünkü prensesinin gerçek kimliğine ayılmasıyla beraber, grupta daha önce olmayan, uzun boylu, platin saçlı, gergin suratlı diğer kişinin kimliği de ifşa olmuştur ve prenses ona ‘kuzenim ve ablam’ olarak hitap etmektedir!

Bu kişi, High Lady Anglenna’dır.


“Sen.. Sen Anglenna’sın!”, dediğini hatırlar Darly.

Hitap ettiği kadın kendisine, eteğine sıçramış bir çamur lekesine bakar gibi bakmış ve “Bu senin için sadece High Lady..”, demişti.

Darly Dor istifini hiç bozmadan, kadının yüzünü hafızasına kazıyacak şekilde, uzun bir süre süzmüş, sonra soğuk bir ifadeyle “Anglenna!..”, demiş ve bilinçli bir saygısızlıkla ona arkasını dönmüş, bir daha da onu muhatap almamıştı..

Darly, kendisini ‘High Lady’ sanan bu sürüngenle, pek yakın bir tarihte bir defa daha muhatap olacak ve ona sadece üç kelime söyleyecektir. Hiçbir şey olmasa, bu sefil yılanın prensesinin yanında durmasına engel olacaktır.

✱ ✱ ✱

Aager’in zihninde bir ses çınlar!

O.. O BİRİSİNİ ÖLDÜRMEYİ DÜŞÜNÜYOR!, diye Inshala’nın çığlığı, katışıksız bir panikle Aager’in beyninde yankılanır. Aager istemsizce tökezler ve neredeyse yüzükoyun kapaklanır. Bağlandığı kızla yaptığı daha önceki iletişimler, sakin, heyecanlı, utangaç, meraklı, üzgün, huzurlu, olağanüstü ya da mutlu bir şeylerin mırıltılı şarkısı gibi gelmiştir ona. Aager özellikle onun mırıltılı şarkılarını sevmiştir çünkü bu küçük, sıskası çıkmış kızın gerçekten saf, muhteşem ve göklere uzanan bir şarkı sesi vardır.

Aager sadece kendisini bu çığlığa hazırlamamıştır!


“Ö.. özür dilerim!”, diye kızın, yerin dibine geçmiş küçük sesi gelir.. “Bi.. birden heyecanlandım.

Aager boğazını temizler.

Hiç bozuntuya vermeden, “Sorun değil, güzelim. Daha yeniyiz bu işte. Zamanla her şey yerine oturacaktır.”, diye düşüncelerini gönderir kıza sakince.

Inshala Frostmane, kıpkırmızı olmuş bir şekilde yere bakarak yürümesine devam eder.

“Heeey!”, der Aager kızın zihninde. “Sorun değil, gerçekten.. Şimdi, kim kimi öldürmeyi düşünüyor?”

“Darly abi!”, diye kızın minik sesi gelir.

“Lanet olsun!..”, diye içinden küfreder Aager ama bu düşüncesini kıza göndermez.

“..nedir bu adamın derdi böyle?”, diye Inshala’ya doğru düşünür.

“Ördek dudak.. sanırım onu öldürmeyi düşünüyor!”

Aager istemsizce ‘fırk’lar zira kızın ‘ördek dudak’ yakıştırması, sesi gibi saf.. paha biçilmezdir!


“Şu grupta benden daha çok nefret edilen bir başkasının olması ne kadar güzel bir duygu, anlatamam sana.”, diye kendi içinden sırıtır Aager acımasızca.

“AAGER FOGSTEP!”, diye Aager’in zihninde ünler Inshala birden.

Aager karanlıkta sırıtır. Gerçekte bu tür konuşmalar, onun hayatında asla yapmadığı bir şeydir. Ne var ki bunu, bu kızla yaptığında ona eğlenceli gelmeye başlamıştır. Kız sanki Aager’e, çalınmış yirmi dört yılını geri vermek için çırpınmaktadır ve bunu da tamamen farkındasız, içgüdüsel bir dürtüyle yapmaktadır.

Aager hayatında olmasını hiç beklemediği bir şeyi daha anlamaya başlamıştır; Aager bu kızla..




“Neden böyle düşünüyorsun?”, diye asıl meseleye geri döner. “Demek istediğim, bu izlenimin sende oluşmasına sebep olan nedir?

“Bakışları..”, der kısık bir sesle Inshala.


“Evet, bakışları.. Themalsar’da benim ona attığım bakışlar bunlar. Ve o, ördek dudaklıya o bakışlarla bakıyor!”

Aager yine küfreder..

✱ ✱ ✱

Yapmayı düşündüğün her ne ise, yapma!”, diye tıslar Aager.

Gitmekte oldukları High Spires’a varmalarına fazla bir mesafe kalmamıştır. Arashkan’daki high elf’lerin yüksek, zarif ve şatafatlı kuleleri ve kubbeli binaları, yıldızların ve sokak lambalarının altında hayal meyal, silüetimsi şekiller olarak belirmişlerdir. Aager, kaybedecek daha fazla vakitleri olmadığını düşünerek sessizce Darly’nin yanına sokulmuş ve kulağına fısıldamıştı.

Darly, herhangi bir alınma ya da ‘neden bahsediyorsun?’ ifadesi göstermeksizin, “Felishia Fremier’in kim olduğunu bilir misin, kesici..?”, diye horlar Aager’i.

Aager, kendisine bir ‘kesici’ denmesinden alındıysa da bunu herhangi bir şekilde yüzüne ya da duruşuna yansıtmaz. “Hayır, bilmiyorum.”, der sakince.

Darly Dor’un yüzü çirkinleşir.

KAPA ÇENENİ O ZAMAN, SENİ SALAK İNSAN BOZUNTUSU VE KENDİ İŞİNE BAK!“, diye tükürür yere, adımlarını hızlandırır ve High Spires’ın girişinde bekleyen çelik zırhlar içerisindeki high elf muhafız mangasına yaklaşır.



..diye kendi kendine mırıldanan Darly, muhafızların on beş adım yakınına gelince durur.

Uzun boylu, keskin, geometrik yüzlü bir muhafız da öne çıkar ve temkinli adımlarla gruba ve Darly’ye yaklaşır.

Darly muhafızın apoletlerine bakar ve, “Manga komutanı..”, diye başını ona doğru hafif bir açıyla eğerek selamlar.

Genç hırsız, elleri açık ve görünür bir şekilde komutanın önüne, iki kılıç mesafesine kadar gelir, sonra açık ellerini yavaşça, çaprazlamasına göğsüne bağlar ve elf’lere özgü selamı da verir.

Manga komutanı, önünde duran bu genç kimdir çıkaramaz ama sanki onu hayal meyal bir yerlerden hatırlıyor gibidir.

“Genç efendi için ne yapabiliriz acaba?”, diye sorar.

“High Spires Efendisi Philius’a, kendisinin birkaç yıl önce kaybettiği çok önemli bir belge ve bazı hediyelerle ilgili görüşmek istediğimi iletir misiniz, komutan?!”

Manga komutanı, bir kaşı kalmış bir şekilde önünde duran genci, ve grubun diğer üyelerini süzer.

Neden sonra gence başıyla o da selam verir.

“Kimin geldiğini sorabilir miyim, efendim?”, diye sorar önünde duran gence temkinli bir nezaketle.

Darli Dor bir an durur. Sonra derin, isteksiz bir nefes alır ve kendisini manga komutanına tanıtır.

“Oğlu Darlius..”