Showing: 1 - 4 of 4 RESULTS
arashkan şehri book 07 dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül savaş serenity tarihçe

Surgical Strikes

Surgical Strikes

Timeline:

Lords and ladies, representatives and delegates of all races, and many places gather at Serenity Home to work on strategies against the Orken onslaught.

Yet the once peaceful town is attacked by unknown assassins targeting many of the gathered representatives.

A total disaster is averted but not without cost. Some of the representatives are wounded, some are slain.

Many Arashkan refugees are also killed..

 

This story takes place shortly after
Extreme Planning..
(Part Two)

 

 

Sheriff Standorin sat in the dimness of his home, his face in his hands, fingers spread, and elbows on his knees, staring at the fire. There was a silent, murderous reflection in his eyes, hiding between his calloused fingers, not unlike a man behind his own bars. To say the least, Standorin Shieldheart was angry for he had buried many people in the past two days, some of them he had known for many years, and some hadn’t even lived as many years. 

At that very moment, he wanted to be the young and foolish man that he’d been, many years ago. The age his son, Udoorin had been..

 

..and just kill some things?

 

True, he had been reckless and foolish when he’d run off back then and had done quite a number of jobs, guarding merchant caravans mostly, but he had tried his hands on bounty hunting too. That had had its moments; tracking down the bad guys, apprehending them, dragging them back, turning them over to the local sheriffs, and collecting his share of the bounty..

Accept not all his jobs had gone smoothly.

Sometimes the caravans he guarded got raided, and sometimes the people he’d tracked down just wouldn’t come quietly no matter how polite he’d been or how obvious the outcome of any aggression would end.

It seemed like some people just begged to die!

 

The only problem with that was, Standorin just didn’t like killing.

 

Two days ago, however, that had changed and his deadly gaze pierced down at the small stack of parchments scattered on the floor, some crumbled in wrath, some savagely shredded, and a few lay gazing back at him; the final tally of the attack..

..one thousand six hundred and seventy-eight dead, mostly Arashkan refugees; men, women, children, and elderly, and eight thousand nine hundred and fifty-five wounded..

It had been a good thing they had started doing drills soon after the first batch of refugees had appeared just so everyone would know where they would be and what they would be doing to avoid chaos when the Orken finally arrived.

Standorin remembered one of his bounty hunter partners from back in the day, tell him that no plan ever survived the first encounter.

Apparently, he had been right then, much like he had been right, now; most of the deaths had occurred due to panic-induced trampling.

 

“They were my responsibility.”, he snarled silently.

 

“Yes.”, said a soft, cultured voice in the dim.

Standorin flinched.

He hadn’t heard the voice come.

At all.

“Would you like a whip? Perhaps for self-flagellation..”, offered to soft voice.

“I do not do levity.”, Standorin snarled.

 

The voice paused.

 

“You would chastise your friends, rather than politely accept simple levity? Or the offer of comfort?”, the voice asked, not quite taken aback nor appalled, but very slightly hurt.

Standorin fumed.

“Why are you here, Liaison?”, he growled.

 

The voice paused again, this time for a bit longer.

 

“I would have thought we’d had a semblance of understanding, sir.”, the voice replied, putting the barest of emphasis on ‘sir’. “Perhaps I was mistaken. But then, I merely came here to see how you were, and to offer what comfort I may. It would seem you are fine exactly as you want to be; sad, sorry, and alone and require no comfort, for what is not wanted, can not be given. I shall see you on the morrow, which should be in a few hours.. to hand in my resignation, hence shall I be no longer a distraction for you.”

 

..and as silently as she had come, Liaison Constance was gone.

✱ ✱ ✱

There was a hesitant knock on the door and Thomas rose his head from the parchment he’d been reading in the dim room lit by a single candle and put it on the small stack on his table; the latest death tally..

“Could have been worse.”, the young woman standing right behind him said quietly. “Not even Ranger Master Moorat escaped unscathed. Thanks to you and your guardians, the dwarves, the elves, and the rangers many are alive today.”

“Many are not.”, replied the senior temple guardian in a destitute voice. “I became a temple guardian precisely to avoid this sort of thing ever happening.”

“Please, Thomas. Don’t be like that.”, the young woman said.

“Don’t be like what?”, Thomas asked.

“Don’t be like me..”, the young woman replied seriously. “Bitter and angry. I.. I am trying.. very hard.. and I never want to go back to that girl. You helped me be better.. be more.. If you succumb, what would I do? Yes, I am being selfish, but angry and bitter is me. Never you. I need you to be never bitter and angry, Thomas. I need you to be strong on this front for me.”

Thomas looked up at the young woman who was staring down at him, her long, coarse black hair framing her beautiful face and he saw a slight shimmer in her very serious eyes.

 

Bremorel Songsteel never showed her feelings.

 

Perhaps an amendment was in order there; Bremorel Songsteel always showed her feelings, just never her soft and vulnerable side.. Even Thomas had barely seen that side of her. He’d always known she was kind, gentle, and more, all locked up, tight, and very deep down, and with infinite patience, he had reached in and bit by bit, he’d surfaced the real girl, the real Morel, out..

Tonight, however, and for whatever reason, she had volunteered to bring it all out.

Thomas skimmed through a long list of possible reasons, then with the realization of his own arrogance, he discarded them all.

 

His Morel had volunteered and that was all that mattered and that was all there was to it.

 

He smiled up at her.

“You are so beautiful.”, he said honestly.

“You keep saying that like it’s true..”, frowned Bremorel with a faint blush.

“And I shall keep on saying it until you believe me.”, he replied.

“So you will stop when I believe you?”, she asked with an amused expression.

“No. I will then continue saying it until you believe yourself.”, he said seriously.

 

Bremorel didn’t snark.

Nor did she snort.

One thing she had learned about the man she was looking down on was that he was honest.

 

“That might take a while.”, she said. “I guess you will just have to work on me until then.

“I shall.”, he promised.

Bremorel leaned in and kissed him, then walked over to the door and opened it.

 

Perigren Ostlanna Temez and Hannah Vir were standing in front of the door. While Hamna Vir was staring at her own feet with an ugly shiner and a black eye, fidgeting, Temez was looking at Bremorel, the pair of her antler-like horn broken and missing, with dead, soulless eyes.

“We..”, stammered Hamna Vir. “..we came to apologize, Ranger Lieutenant Bremorel Songsteel. To you and to Senior Temple Guardian Thomas Dimwood on behalf of the half-born for the problems we caused..”

Footsteps approached and Thomas appeared behind Bremorel.

“..Meri.. Merisoul Xyrotwu was dear to many of us. We.. we went out of control when we found out about her for she was the best of us.”, she mumbled.

 

Bremorel stared at her, then at Temez, who just stood there.

Then, at the mention of her BFF, large tears appeared in her eyes and silently ran down her beautiful face.

The half-born had never learned moderation. Hence their emotions tended to be on the extreme and the news of Merisoul Xyrotwu had hit them hard;

Their reaction to it had been.. quite, but not quietly, unprecedented!

 

Bremorel reached over and quietly hugged her.

 

“This is life, mirima Temez. Our loved ones die, one by one and we live to suffer their absence. Fools are we Mortals for not making each day worth its weight in love and care. Fools are we all, for forgetting the ones that are still with us, also. You, my dear, are mirima. Merisoul blessed you with that burden for she knew only you could carry it.. Prepare yourself and those under your care, for that, is the only way you may avoid more of the same.”

 

“The ranger lieutenant speaks with much wisdom, Temez.”, Thomas said sternly, but not unkindly. “We are about to go to war. The enemy is brutal and has no choice but to slay us all. For them, there is no retreat. You and your kin, I am thinking, know the Orken better than most. Hence you know when I say, they will not be routed, that I speak the truth. Merisoul Xyrotwu had more than the half-born as her friend. In what small time she had amongst the Mortals, she touched the lives of everyone around her. Where she went, she moved and changed things. Where there were dead hearts before, they became alive and nurtured. What was stagnant, became running and fresh again. And what was angry, became forgiving. Wherever she went, she brought compassion. These are the things with which we must remember her, for Mortal or nons, it is these, that is eternal.”

 

In Bremorel’s arms, Perigren Ostlanna Temez broke down and started crying like a little girl..

 

“Darling Demos taught you well.”, Hamna Vir said. “I shall help remind our mirima Temez and our kin of these when they forget. Come, mirima. Yours can not be allowed to see you like this anymore.”

With tenderness quite unexpected of her, Hannah Vir took the broken and devastated Temez and steered her away.

 

“What you said to her.”, Thomas said after the two half-born girls had gone. “It was brutal.. and it was beautiful.”

Bremorel smiled at him.

“Yours was better.”, she objected.

“Mine was merely the truth, and educational. Yours.. yours was.. wisdom.”, he said with unveiled admiration. “You could have been talking to me and I would have taken every word you spoke, to heart.”

“Every word was said with you at heart.”, she replied with a bright red face.

✱ ✱ ✱

You are up early.”, Aager said when he entered the new kitchen of their new home.

“Oops!”, yelped the skinny young girl, almost dropping the big pan she could barely lift and full of raw eggs she had cracked for a grand omelet. “I am sorry. Did I wake you?”

“You? No. I have no idea how you manage, but you never wake me when you get up, prepare breakfast, then come back to me. I must admit, I.. *cough* love it.. waking up to your beautiful eyes every morning.”, Aager said, his voice trailing off towards the end.

 

Inshala beamed.

And jumped him.

And promptly hit him with the pan!

 

Aager staggered and Inshala went into panic.

“I am sorry, I am sorry, I am sorry!”, she moaned.

Aager stood where he was, his hands holding his head and eggs dripping all over him.

“I am so sorry, my Aager!”, she said with a voice on the verge of crying.

Aager started laughing.

The skinny girl just stared at him.

“You.. you tricked me!”, she fumed.

Aager laughed some more; just two days ago, he had fought scores of assassins and gotten off almost unscathed, just to be hit over the head by a kitchen pan.. full of eggs!

“Are you really alright? I am so sorry.. I just can’t control myself sometimes.”, Inshala said with earnest sincerity.

“Best morning, ever.”, Aager replied grinning.

Inshala pouted.

“I ruined your morning.”, she said unhappily.

“How about you go back to bed and restart your morning, and I clean up myself and the mess here, then we both prepare breakfast.”, he offered.

“Or you could come to bed with me?”, Inshala counter-offered, her face suddenly brightening.

“As much as I would want that, I can’t.”, he said.

“Ow? Why not?”, Inshala asked.

“The bloody midget makes too much noise!”, he growled. “And she keeps waking up at odd hours and starts tinkering things. She thinks she is being quiet about it, but she totally lacks subtlety.”

Inshala made a funny, snorting sound.

“She is very cute, though. But if you will not return to bed with me, there no point in me going back, though I must admit, the new mattress is awesome!”, she said happily.

“Yes. It is.”, Aager admitted grudgingly. “And it would be even better if you wouldn’t insist on putting my old, thread-bear mattress on top of it!”

“But.. that was yours, my Aager. I feel happy and safe when I sleep on that one.”, she objected.

“Love, please. Even I didn’t like my old mattress that much. The only reason I ever truly wanted to sleep on it was when you came. No point in clinging to it. Mother Ganiste did us a grand favor by bringing our old house down, really. Now let’s start with the breakfast. Not only is that bloody midget noisy at odd hours of the night, but she is also noisy when she is hungry. I can’t fathom how her friends can stand her!”

Inshala giggled and picked up the pan and started washing it, thoroughly, in her washing dish.

“She’s so cute, though.”

“So are rabbits. You don’t see rabbits making this much noise. And she has a truly foul mouth, and that’s coming from a Drashan!”, Aager growled and wiped some of the eggs off his face and he also went over to the washing dish.

“Seressa is nice. She has a pretty smile and a beautiful heart.”, said Inshala and took a towel, wet it in the bucket sitting next to the washing dish, reached up, and started cleaning Aager’s egg blotched face.

“And just weird..”, he said sourly. “..And all the pinks! My eyes hurt!”

“She cried when she saw our cherry tree in bloom and kept mumbling something about ‘Grade Nine’, though I have no idea what that was about. She just went up to the tree and hugged it for hours!”, she said with a slight frown.

“Like I said; just weird..”, Aager confirmed.

“And Master Brom?”, she asked while she repeated wiping his face a few more times.

“Something is off about him.”, Aager mused as he stood still and let the skinny little girl do her thing.

“Ow? How so?”, Inshala asked.

“The way he looks at you. Yes he is very polite and I am sure he is honestly sincere about everything he says to you but that look is like he is someone with unhealthy secrets.”

“Do you think he means us some harm?”, she asked, though her voice said she clearly did not believe that.

“I doubt.”, Aager conceded. “Hobbits are notoriously polite people. Whatever his issues are, they are seriously bothering him.”

“What about the white elf? She was awesome in the fight. I saw her cut one of the bad men from head to hip!”, she said and took another towel but this one she did not wet. She dried his face and beamed up at him.

“She looks like she went through a grinder—”, he replied with a slight frown. Then he saw Inshala’s happy smile, and he returned it in kind. More so by leaning down and kissing her.

Inshala blushed.

“—and came out the other end harder.. tougher.”, he said.

“Lady Nadine is nice.”, Inshala thought aloud. “She has much worry, though.”

“Yes. Many dark worries.”, prompted Aager.

“Dark worries? That is so true!”, she exclaimed as if getting the answer to a question she knew was there, but just didn’t know how to formulate. “It’s a good thing Mother Alisia returned back to Durkahan, though I wanted her to stay some more.”

Aager snorted.

“And Moira. But I thought Mother Alisia and Lady Nadine were looking for some excuse to fight. That’s why Moira insisted on sitting out in the garden all day for two days, even though it is freezing outside.”

Aager snorted again, as he went over to a basket and grabbed some eggs, placed them on the counter, went back for some more, and put them on the counter as well for Inshala.

“Would you mind slicing some tomatoes? And clean some onions? About a dozen or so. And wash some potatoes for me? I think I will make mashed potatoes with onions and fried tomatoes with the eggs.”, she asked.

“Of course.”, Aager said as he went for several other baskets, these with tomatoes, onions, and potatoes.

He cleaned and washed them all, thoroughly, to Inshala’s satisfaction, and started cutting them as per need.

“Smile.”, Inshala said.

“Hmm..?”, Aager asked as he eviscerated the tomatoes, kidney-shot the onions, and started strangling the potatoes.

“Smile, my Aager.”, she repeated. “That is what makes food delicious. The salt, the herbs, the spices are a mere excuse.”

Aager stated at her.

“I am serious.”, she said earnestly.

“I am sorry, love.”, Aager replied seriously. “I shall henceforth politely kill these tomatoes, onions, potatoes, and any other fruit or vegetable that comes my way.”

✱ ✱ ✱

There was a polite cough outside the tent and Udoorin woke up groggily, his face marked with odd pillow lines.

Udoorin loved everything about his queen, Lorna. Or Alor’Nadien ne, as he would start calling her when referring to her. At least in public. But some elf-thingies, he just did not understand.. at all.. and some, he outright disliked.. very much.

For example, whenever he so much as poked his head out of his tent, every single elf in sight stopped whatever they were doing, put their right fists on their hearts, and murmured;

 

“Mere Estel Aranië..”

 

He didn’t mind the.. salute.. per se.

What was with the murmur, though?

Perhaps someone was sleeping and they didn’t want to wake them up.

Then there were the low, backless chairs.

Really, now!

Why in the Great Heavens would someone even invent a chair that was that close to the ground?

And young King Udoorin didn’t even want to contemplate on the kind of demented mind where anyone would make a chair, and not put a back on it. How hard could it be?

He had tripped and fallen over those silly chairs so many times, he’d ended up kicking several of them across his tent.

Turns out, those chairs were bloody hard on toes when you kicked them!

He had given up trying to remember just how many times he had forgotten there were no backs on the chairs, and he had leaned back to topple over in what was likely going to end up as some hilarious elve’s gossip;

“Saw our king the other day. Fell off his chair again and his ass was staring at us..”

“Me too! Then he tripped and stubbed his toes! Bit of a lummox, isn’t he? The Queen could have done better. Oh, well..”

 

Udoorin growled.

If anyone talked about him that way, he was going to break some heads!

 

But the most annoying was the bed they had given him.

For Udoorin, a bed should comprise of a mattress with clean sheets of linen or possibly cotton, a blanket or two, depending on the season, and a feather-stuffed pillow. And when someone said, king’s bed, it should refer to its size and not how elaborate it was, dammit!

His current bed did not have a nice, itchy blanket. It did not have cotton sheets, nor did it have feather-stuffed pillows.

Lady Lenna had told him what they were, though which was which, he’d have to remember to write them down next time. Only that somethings were silk, some were velvet, and the bloody pillows were stuffed with something he’d never heard of before and they were all embroidered with silver threads—

 

—explaining the odd pillow lines on his face!

 

“My King?”, said a baritone, handsome voice from behind the tent’s partition.

“Lord Armathelius.”, Udoorin said with a slightly irritated tone. “You don’t really have ‘king’ me every time you come in here, you know. Just call me Udoorin. I have been called by it enough many times that I am bound to recognize it.”

“I am afraid that is never going to happen, my King. Should someone overhear me referring to you otherwise, they might get the wrong idea about your well-earned credentials and mayhap test their boundaries, a something that should never be trespassed nor ventured, forcing me to skewer them to prove just how mistaken they were. Seeing as how short we already are on men as it is, wasting said men on such pointless and very much avoidable end seems wiser.”, Lord Armathelius said in a seamless, single breath.

“Bet you gave serious effort to memorize that just to annoy me.”, grumbled Udoorin.

“As a matter of fact, I merely repeated Lady Anglenna verbatim, when she said it to Queen Alor’Nadien ne when her Highness asked her cousin to call her by her name.”, the voice said with an amused tint.

Udoorin grunted and got out of his odd, and distinctly uncomfortable bed, splashed some of the scented water from the ornate washing dish sitting on the stand next to his bed on his face, put on his clothes that had been tossed everywhere, a habit he knew would probably drive Lorna crazy when they finally did get to share the same tent.

Then he put on his boots, and piece by piece, his armor, picked up his numerous axes and swords and knives and the shield he’d been carrying around for nearly a year now, though he’d never used, and finally his helmet.

He stomped his feet a few times to make sure everything settled in and drew the flaps of the partition aside to see Lord Armathelius Riverblade and his awesome armor standing in a ‘polite’, ready stance.

 

Udoorin did not understand Armathelius.

 

He always seemed polite. But the elf had a truly unreadable face. He never rose his voice, he never showed any form of excitement, he never seemed irritated or angry, and he certainly never laughed.

Udoorin was never sure if his choice of words or the way he phrased them were some kind of dry sense of humor or he was punning him.

The only time he saw any life on his otherwise totally expressionless face was whenever Lady Lenna, Lorna’s cousin, walked in. And even then, he would show absolutely no apparent reaction nor overt recognition whatsoever.

Only two things Udoorin had noticed that told him something was going on between the two;

One, he would become even more still, silent, and expressionless, if that was even possible, and two, he would take a quick glance, without turning his head, first to his right, then his left, and then his eyes would follow her for the duration of eight or ten breaths before everything about him would return back to his ‘normal’ expressionless self.

 

Udoorin wasn’t sure if the elf dude didn’t trust Lady Lenna and was merely making sure the area was secure and the former High Lady wasn’t up to something..

..or he was checking her out!

 

Lady Lenna, on the other hand, outright refused to acknowledge even his existence, let alone engage in any civilized conversation with him. And the look she gave him could only constitute; 

“I shall see you burn in Hell, and even carry the wood for it!”

Udoorin wondered just what the poor elf dude had done to draw Lenna’s ire so furiously.

And when it came to ire, Lenna just didn’t do halves. 

Apparently, Udoorin figured, Armathelius was a good commander, a great swordsman, an excellent archer, though not on Laila’s scale, and probably had many other excelling qualities, but not very smart where Anglenna was concerned.

 

“On a side note, you really should consider moving into your Queen’s tent. It would make things much more convenient for all of us, if not for the two of you. You are, after all, husband and wife for these past three days, now.”, Lord Armathelius said.

“Yes, Alor’Nadien ne and I are husband and wife, but I want a public wedding where everyone sees us getting married. I do not want any snark remarks haunting her.. ever! We wed, and both you and Lady Lenna have witnessed, but that was a promise made to one another. I shall not abuse her trust.”, Udoorin said sternly.

 

Lord Armathelius mused over that for a moment.

 

“I admire your stance to protect not only the Queen’s person but also her honor.. I do, however, feel the need to remind you that our ways are not human ways. Your promise to our Queen and her promise to you are indeed, truly binding in every possible way, on every possible level and no one can say otherwise nor gainsay it.”, Armathelius said.

“Both she and I agreed on this, Lord Armathelius.”, Udoorin grated.

“Since you have both agreed on it, I am sure everything will be fine, my King. Though also I feel the need to point out, have you considered what people might say or think as to why a king, newlywed, is not sleeping with his queen but prefers to sleep alone, in another tent?”

“What’s that supposed to mo mean?”, the young man growled.

Lord Armathelius stared at his very young human king for a moment before answering.

“You, my King, are a decent man. And your feelings for our Queen are.. artlessly genuine. This I know upon at least three occasions; the first was when Queen Alor’Nadien ne summoned the ghost of the accursed Themalsar as a gift to her father, you drew your weapons, in the presence of a Ri and challenged him, and his whole retinue, should they try their hands against her. Two; many elves of Bari Na-ammen never approved of a human as our Rise, yet some of us admired her and saw all the things she tried to do for us. Hence the elves here honor and rever enRise Nadine Graciousward and she has approved your claim to our Queen. And three; when you and our Queen returned to us hurt and weary, both of you were leaning on one another and even in your moment of delirium, you would not give her up.”

Udoorin scowled.

“Yes, so?”

“Many have seen your dedication to our Queen, my King. But many more have not and in truth, very few know the true extent of your care for our Queen. When you spend your days, and nights, apart from your legally wedded wife, it tells them you went after a young and naive girl, taking advantage of her infatuations to have access to the throne!”, Lord Armathelius explained calmly.

 

A dreadful silence settled in the tent and Udoorin’s face went totally black.

 

“The Hell with the throne!”, he snarled something awful. “And the Hell with anyone who thinks I ever wanted it. You can have it. I know for a fact neither did my Lorna ever wanted it! And seeing as none of you truly understand what is at hand, it’s no wonder the Orken stomped right over Bari Na-ammen. It was full of fools!”

 

In retro respect, it was possible Udoorin should not have said that last bit. If Lord Armathelius’s face could have shown any expression, this was it. His brows crossed, his deep-set eyes blazed, his lips pressed tightly and his whole stance became cold.. almost frigid.

 

“That.. was uncalled for, my King..”, he hissed through tightly clenched teeth.

“And attacking me, and by my proxy, attacking my Lorna, was? At which point did you, or any of your elves think I was a soft, fluffy gentleman, Lord Armathelius? At which point did you think I, or my Lorna, ought to ‘bend’ for your collective conformity? None of you did anything when she was forced to abandon her only home, even though she was the Chosen Heart of your High Woods. Every day since then, she has fought tooth and nail, and with sweat and blood as her witness, to prove her mettle. And she has thus saved the lives of countless, yet unborn, when she brought down Themalsar —the mad priest his father couldn’t be bothered to slay even with his whole army behind him. The Orken has suffered countless of their numbers because of her and because of Lady Lenna when we made sure Arashkan couldn’t be used as a base by them, and you want to judge her and me? I do not have any personal ill feelings for you, Lord Armathelius, but I abhor what you elves did to her. And please remember that the only contribution the elves have thus provided was running away and letting their kingdom burn!”

 

Lord Armathelius stood there thunderstruck..

..and totally crushed.

 

“And while at it..”, Udoorin growled. “..you might want to remind your elves that the only reason you have a Queen from the line of Feymist, is because I have agreed I would be by her side for as long as I was alive and because my Lorna is a kind and forgiving girl. Know also that should you, any of you, mistreat her again the way you did, you can kiss your Aranië goodbye because that is how much I care for her, and how little I care for your elves!”

✱ ✱ ✱

How are you feeling?”, Hamna Vir asked as she gently shifted the sleeping Dar Derune in her arms to a more comfortable position.

“You know how I feel.”, Perigren Ostlanna Temez said sitting in her bed in one of the tiny dormitory rooms in the Serenity Home Temple. Her face was drawn, pale, lost, and listless as she idly played with her broken antler-horn.

“Yes. I do. All half-born do. But I suppose it is the Mortal thing to ask.”, Hamna Vir shrugged.

“How is he?”, Temez asked her, looking up at the limp form of Dar Derune.

“He.. can’t sleep.. Not since.. Merisoul..”, Hamna Vir replied quietly and her sharp feature softened. “He drops asleep because he can no longer stay awake.”

“How are the others?”, Temez asked.

“Wounded and hurting. This was our first test and we all utterly failed it..”, Hamna Vir mumbled as she gently brushed the little boy’s hair with one, slender hand.

“I am sorry. They were all so happy to be here. Happy and very, very fragile. Had I shown them any leadership..”, murmured Temez.

“Enough!”, hissed a voice and the door to her dormitory opened to reveal a very blotchy-faced Demelze. “I can’t stand this. I.. I can feel all of you! And all of your hearts are screaming! It is driving me insane!”

“Demelze. Please. Leave them alone.”, said another voice, this one resonant and charismatic, and Hal Mali appeared behind her.

Demelze’s eyes flared and she turned around and blazed up at him.

“You don’t get to tell me what to do, Hall!”, she very nearly spat.

“I believe I do.”, Hal Mali said.

“When did you decide on that?”, the diminutive, fiery, redhead sneered at him.

“When I carried you around, in my arms, twice, I might add, out and back into this town..”, he replied with a straight face.

“I had no say in that!”, spat Demelze.

“..and when we ran around the forest chasing one another. I believe you had a say in that..”, Hal said cooly.

Demelze glared at him.

“..and when you said you enjoyed it.”

“Of course I enjoyed it. We ran in the forest free and not stuck in this temple for weeks and weeks!”, she blazed.

“I do recall offering to carry you out, in secret, so we could play some more, and you said you would very much like that and that you could do that forever and that it was so much fun.”

“Yeah, so?”

“I said I would need your consent for that and you said, ‘Sure, why not!'”

“Yeah, so?”

Hamna Vir snorted.

“You, Demelze, are an idiot and you just got served!”, she said with a waspish snicker.

“What? Why?”, the flaring girl asked, suddenly looking much less sure of herself.

 

Hal Mali cleared his throat and smiled and it was a brilliant, very handsome smile.

 

“That, my dear Demelze, was my claim. You gave your consent, freely, and forever!”

 

Demelze just ogled at him as Hamna Vir snorted again.

Even Temez hiccuped a stifle.

 

“Well, bugger!”, Demelze said as her shoulders slumped. “I am stuck with a buffoon!”

“You don’t even know what a buffoon is.”, Hamna Vir snarked.

“Yes I do!”, she glared at her. “It’s a four-legged Mortal-whatsit!”

“Perhaps you are referring to a baboon?”, Hal Mali offered gently.

Hamna Vir snickered some more.

“Whatever. Same difference!”, Demelze spat.

“No, my dear Demelze. A buffoon is a ridiculous Mortal. A baboon is the four-legged Mortal-whatsit.”, Hal Mali explained.

“And you are both!”, Demelze said with extreme prejudice. “And I am not going down without a fight!”

“But of course. I wouldn’t want a mate who couldn’t fight.”, Hal Mali replied with a smile.

 

Temez sighed.

Hamna Vir snickered.

 

“Nice! A mating fight!”, she said happily.

“Really? You want to do this now?”, Temez asked with resignation.

“Yes!”, flared Demelze, without taking her seething eyes off Hal Mali. “You are the leader of Escape. You must officiate as a witness, and judge the outcome.”

“You will never see me coming, Demelze. You know that right?”, Hal Mali warned.

“Hah. Hah. Hah. Hah. Haa..”, she laughed at his face and sneered at him. “I don’t need to see you coming, boi. I can feel you wherever you are.”

“Very well. Down to the crypts, then. And no using Pixie Dust.”, Hal Mali said.

“Afraid?”, Demelze grinned viscously at him.

“Of course. I wanted my mate to be strong, smart, cunning, willful, dangerous, and better than me. And you are it.”, he replied honestly.

“Just for that, I shall not burn you down to cinders.”, Demelze said with a flushed face.

“No, no. I want you to give your all because I want your all. Agreed?”, the handsome half-born said.

“Ow, I like this.”, laughed Hamna Vir with delight. “If you don’t want him, there are plenty others who do, Demelze. I mean, I would, had I not had my heart set on someone else.”

“Shut up, Hamna Vir.”, Demelze glared at her balefully. Then she turned to the leader of the Escape. “Coming, Temez?”

 

Temez sighed again, got up and out of her rickety dormitory bed, took her broken antler-horn, and followed the fiery Demelze, the calm Hal Mali, and an eager Hamna Vir, who was still clutching at her Dar Derune, down to the crypts under Serenity Home Temple to judge the outcome of the first ‘Mating Duel’ —a ritual to see if the intended mates were worthy of one another.

 

What would Darling Demos think, she wondered.

What would her BFF, Merisoul Xyrotwu, think?

 

Bet she would have loved it..

✱ ✱ ✱

This is the best breakfasts I have had since I left Bowling Hills, Lady Inshala.”, said Brom admitted as he wiped his hands on the clean towels she had brought with the large platter full of fruits.

Aager had wordlessly grabbed the platter from her. It wasn’t hard to see she was having a hard time carrying it with her skinny arms.

 

It would seem, whatever she had parted and sacrificed at Themalsar to bury it, wasn’t coming back and it was these little things that Aager noted and consequently broke his heart to see.

 

“It’s alright.”, she had whispered. “They shouldn’t see you doing house chores.”

“I shall be accused of doing the chores in my own home and helping my mate?”, he’d whispered back. “I wasn’t aware there were such fools.”

“Dim Woods men expect so.. from their women.”, she had mumbled.

“Fools are they should they think they are beneath such chores and see them fit only for the women who share their lives and their bed, and bear their burdens and their children. I am a bloody Drashan and we cut men who mistreat their women and we do not feel remorse afterward.”, he had growled back.

 

“Tell me, Miss Cinotnacra Gocelap.”, Nadine Graciousward was saying. “How did the Academy treat you? Did you like it there?”

“I.. uhhmm.. It was alright.. I guess..”, mumbled. “A bit constricting though.”

 

Brom was silently wiping his hands and was neither looking at Tonic nor the ‘the most beautiful woman in the kingdom’, as he had referred to her once. Seressa and Cora were both staring at them, though. Seressa with a questioning expression as she ate one, single grape after careful inspection, for some reason, then another, while Cora bit savagely into an apple as she inspected the former human queen of the elves with interest as to how she dressed, how she behaved, how she mimed her hands so gracefully, and how she phrased her words. It was an educational experience for her on whole many levels and was, in fact, part of her plans on rebuilding her New Ironfrost. Much like she had very carefully studied Arashkan as a city, its structure, its workings, its people as a whole, she was now studying Nadine Graciousward.

In all candor, the mother of Queen Alor’Nadien ne Feymist was an excellent study when it came to learning everything one would need to know about nobility, grace, elegance, commanding presence, and being a powerful woman without ever swinging a sword, which sort of baffled Cora a bit. True, Seressa never swung a sword either, but she at least did carry one; a beautiful and ornate rapier.. which Cora had thought was some sort of a knitting needle when they had first met!

Aager was showing no interest in the matter as he pealed the apple he had gotten from the fruit platter, and at some level, he didn’t really want to know. Inshala, on the other hand, was staring at the cute gnomic girl with endearing and enthralled, baby owl eyes.

 

“Constricting? That is a bit odd. And peculiar. Of all the places in the kingdom, I would have thought Melshieve would have provided the most freedom to her students.”, Nadine said, carefully studying the scruffy-looking gnomic girl who was, for some reason, squirming before her.

“They didn’t let me take the classes I wanted.”, Tonic said quietly, staring at her own lap.

“That wasn’t the order I gave them.”, mused Nadine with a slight frown.

“I.. What?”, spluttered Tonic.

“Come now, my dear. I know who you are.”, the former queen of Bari Na-ammen said with an amused expression playing around her perfectly shaped lips.

“I.. have no idea what you are talking about!”, spluttered the gnomic girl.

“For Heaven’s sake, girl!”, Brom said with an exasperated tone.

“Cinotnacra Gocelap? Is that the best you could do? Say your name backward? Your demented uncle was much better at deceit than you are. Which is expected, and a good thing, really.”, Nadine said with a beautiful smile. A smile that, among those gathered around the low table, only Aager and Inshala had seen before; on the face of Alor’Nadien ne Feymist, her daughter.

 

Tonic mumbled some things unintelligible as she blushed furiously.

 

“Your name is not Cinotnacra Gocelap?”, blurted Inshala with fascination while Aager stared down at the little gnomic girl with rare amusement.

“No, my dear child.”, Nadine said smiling at her. “This pretty young gnome lady is Arcantonic Palecog. Or rather, Arcantonic Mordanon, to be more precise. The very niece of Arcanton Mordenon himself.”

Inshala stared at her then at Tonic with a totally baffled expression.

 

“Who is that?”, Inshala asked Aager hastily as if not wanting to miss the next line in a soap opera.

“Arcanton Mordanon. We saw his wanted posts when we were in Sim Town, on our way to Arashkan, remember? Worth five hundred thousand gold.”, he replied back.

“That is many gold?”, she said a bit unsure.

“That is many, many gold, love.”

 

“Any particular reason you would reveal her identity like this?”, Cora said suddenly, and a bit coldly.

“Only because we are among friends, my dear. No need to get riled up.”, Nadine said with a stern, motherly smile. “I had strict orders her true identity would never be revealed at the Academy, so no one would harass her due to her uncle. I had gone so far as threatening to send anyone that did, right next to her uncle!”

“I.. didn’t know that.”, mumbled Tonic.

“Did you know they placed a ‘Watchful Eye’ on her? Do you know just how dangerous that spell is? And illegal?”, Seressa said staring at Nadine with a very piercing glare.

“Of course, my dear Seressa. It was placed on my orders.”, Nadine replied calmly.

“Why? Why would you place such an erratic and violent spell on a little gnomic girl?”, Seressa blazed in a very un-Seressa-like way.

“The Watchful Eye I had placed on Arcantonic, here, was not the cheap kind, my dear girl. It was the high-end version. Not so erratic, but exponentially more violent.”, Nadine said smiling at the very tall, very dark girl in pinks, though her eyes said otherwise.

“But.. why? Why put in on a little girl in the first place?”, asked Seressa, quite angry now.

“Seressa. Please..”, blubbered Tonic.

“No, girl. I want to know why she had placed such a demented and deadly spell on you.”, Seressa blazed. “What would have happened had she stepped out of line, or done anything stupid, as young kids often do?”

“To my dear Arcantonic? Nothing.”, said Nadine, still smiling.

 

Seressa stared at her.

So did Tonic.

Brom had no idea what the bloody hell a Watchful Eye was, but it sounded dangerous, so he was kind of curious.

Cora was much on the same boat as Brom, just with less idea than him.

Aager seemed like he wanted to be anywhere but here, possibly taking Inshala along, just so they wouldn’t be part of this ‘family’ drama.

Inshala, on the other hand, was enthralled by the verbal and emotional duel going back and forth, probably because she had never really witnessed a family drama before.

 

“I don’t understand.”, Seressa said confused.

“What is there not to understand. Ahh.. Perhaps you thought I placed the Watchful Eye to keep tabs on dear Arcantonic. My dear girl, that is not only wrong, it is also abhorrent. You watch over your children. You do not watch them. And you certainly do not zap them every time they do something foolish, which they are going to do, and are expected to do.”, she replied.

“Then.. why did you had it placed?”, Seressa asked, now totally dumbfounded.

“To make sure no one came after her because of her uncle, dear Seressa. I would have thought a smart, inspired, and extremely imaginative girl such as yourself would have figured that out by now.”, Nadine said.

“But.. what would have happened had anyone did come after her?”, Seressa asked in a distinctly diffident tone.

“They would have gotten three warnings to back off, and if they didn’t, they would have promptly gotten disintegrated.”, Nadine Graciousward replied calmly as she reached over and nipped herself a tiny tree of grapes from the fruit platter.

 

Seressa just ogled at her.

“Holy crap!”, Tonic blurted.

“Bit of an overkill, perhaps.”, murmured Brom. “No pun intended.”

Cora didn’t say anything.

Aager hadn’t planned on being part of this conversation in the first place, so he didn’t say anything either.

Inshala, however, was looking at Nadine with this funny expression.

 

Nadine looked down at Brom and without smiling, she spoke.

 

“When someone threatens your loved ones, dear Master Brom, you warn them to back off, if at all. Should they persist, you destroy them —utterly! That way, you do not have to worry about them ever again, and you have just told any and everyone else who might have similar ideas exactly what to expect.”

“I concur.”, Aager said quietly and inadvertently, remembering what Lady Granma, Grana Maarva, Lady Alisia’s mother, and Moira’s grandmother had said to him when he had gone to her to speak about his intentions to marry Inshala.

“YESS!”, hissed Inshala savagely, to everyone’s surprise.

Nadine looked at those around the table for a moment. Then to Cora, she said, “I heard rumors about your people, my dear Cora. Tell me. What would you do, if you had the chance to save them?”

“Anything.”, Cora said simply.

“And you, my dear Seressa? What would you do, if someone came after your pair?”

“I would destroy them.”, Seressa said viciously. “Like, unload EVERYTHING I had!”

“And you, Master Hobbit?”, Nadine asked.

“I already destroyed them.”, Brom replied, looking down at his own hands.

“There you have it.”, she said. “I made the mistake of not destroying those that came after my daughter and look where that brought us; the total annihilation and destruction of Bari Na-ammen, and causing me to almost lose my beloved child.”

 

Nadine Graciousward looked at all the youthful faces before her with the satisfaction of having learned them a valuable lesson. Then slowly she rose.

 

“My dear, dear Inshala. The winds and seasons, the eagle and the crow, and the leaves and the blossoms have spoken your name. You are, truly a treasure to be had. I have enjoyed my stay here and look forward to visiting you, should you have me in your beautiful home again, which is exactly what this place is; a home.”, she said with a beautiful smile.

Inshala beamed at her with blurry eyes and promptly hugged her.

Then she looked down at the scruffy little gnomic girl who was staring guiltily at her.

“It isn’t all that hard to see you have something to say, my dear Arcantonic. Perhaps you would say it before I left, which must happen in a short few minutes. I do have some people to see and summoning circles to arrange for fast transportation between other cities and this town. A dreary job and a true drudgery, to be sure, but it must be done.”

“I am sorry I called you all those names, Lady Nadine!”, Tonic blurted. “When you got me out of that place, I wanted so much to stay with you, but you took me back to my parents, who had sold me out to my uncle in the first place. I felt so betrayed and abandoned.. again!”

“My dear, dear girl. I did not give you back to your parents because I thought you belonged there. I gave you back to them because I had no home. I still don’t. What I did have, was many, many enemies and that was the only place where you would be safe until you were old enough to attend the Academy where I had granted you with a full scholarship and the one place where my enemies would never seek me out, as our connection was unknown to any but you.. You had already suffered much, and with me, you would have never returned from that dark place I had gotten you out of. This I say with all the candor of my heart.”, she replied as she knelt down and hugged the scruffy-looking little gnomic girl. “And I doubt you could have said anything more than I have already said to myself over the years, my dear.”

“But.. why didn’t you tell me these things? Why keep it all a secret? Why not tell me the scholarship came from you?”, Tonic asked with shame.

“For the same reasons I mentioned above, my dear. You were already going to be black-sheeped for your blood relation to your uncle. But it would likely be limited to slander. If your connection to me were known, many would have come after you, just to hurt me, if nothing else. When I said I had many enemies, I did not exaggerate in the slightest. As for your scholarship, I wanted you to grow up and be something on your own. Or make something out of yourself, whatever you wanted to be.. without being in the shadow of anybody else nor feel any obligations. Nor even to me.. You already were going to suffer for the sins of your uncle. The least I could do was to prepare the conditions where you would make a name of your own and be free.”

“That.. is beautiful..”, Inshala whispered.

Seressa approached the former queen of Bari Na-ammen and did an exquisite curtsy.

“I apologize for my abrasive manner, Lady Nadine. I.. lose control when anyone threatens my pair.”, she said with her illustrious and cultured voice.

“And that is what a good pair should do, my dear. You are smart, beautiful, and kind. Three things seldom found in one person. Yet you are smart, beautiful, kind, loyal, and strong. Five things found in only a unique person. I wish Master Brom, dear Cora, and you were there when I, Delia Karakash, and diverse others had gone after that demented little midget. Your presence would have made a world of difference.”

 

Seressa looked down and at her bare feet, possible to hide her face.

Brom stared somewhere off to the north and east.

Cora started chewing at one of her fingers showing a sudden interest in the tribal designs and patterns on the hand-woven rugs.

 

“My uncle..”, Tonic mumbled. “..is he still alive?”

“I suspect he still is, my dear..”, Nadine said brightly. “..and burning quite comfortably in Hell..”

✱ ✱ ✱

Hamna Vir did not like this town. Hamna Vir did not like Mortals. Hamna Vir did not like the half-born either. In all candor, Hamna Vir did not like anything or anyone.. except her beloved and beautiful little Dar Derune. So when she was told she would be replacing the tall, alluring, kind-hearted Constance as the new liaison, she had taken a leaf out of her sister-kin, Demelze’s book, and laughed at Perigren Ostlanna Temez with glaringly exaggerated laugh and with scornful abandon. She had, at least, been more believable with her laugh than Demelze had ever been.

Finding out Temez hadn’t been joking about the idea, which hadn’t really been an idea in the first place but a command, had not helped either.. at which point Hamna Vir had become vocal.

 

Very, very vocal!

 

It had been, to everyone’s collective amusement, that Temez had sternly told her that it was about time she too did something for the upcoming war, as opposed to sitting around all day playing games and cuddling Dar Derune. After all, monopolizing the boy was not nice and there were many other sisters who also wanted to cuddle him!

Hence, with a very infuriated, surly, and sullen expression clearly etched all over her face and attitude, she had come out of the Serenity Home Temple and was now walking over to the sheriff’s office, hissing and cussing at everyone looking in her direction. To make things worse, if that was possible, her inflammatory words were not some primitive Mortal swear words, but actual ‘curses’..

Not to anyone’s surprise, Thomas would likely be called upon to patiently remove any number of unexpected and quite cantankerous curses, hexes, and jinxes from various town citizens!

When Hamna Vir came to the sheriff’s office, she hadn’t bothered to knock on the door and politely ask to be let in, but had knocked the door down in her, very creepy way; the thick, steel enforced door that had been there for generations had literally rotted away and crumbled down, it’s steel frames bent and caked with reddish-green clumps of rust.

It had been, perhaps, quite unfortunate that Guard Anderson has been the one closest to the door at the time, who had learned his lesson from the former liaison, Constance, and the sprite, Biberbell, to be polite. Neither of his previous encounters, however, had prepared him for a Hamna Vir.

Seeing the door suddenly come crumbling down on him, the young Arashkan recruit had thought the worst, particularly after the bloody attack that had occurred merely three days ago, and had gone for his sword.. and had promptly gotten himself cursed, hexed, and jinxed, dropping his sword and poking himself in the foot, stumbling back in pain, crashing into the spear racks and collapsing the whole rack, along with the score or so spears on top of him!

The remaining guards had backed off, though they’d kept their hands on their clubs.

 

Hamna Vir hadn’t even given the young man, moaning under heavy rack and score or so of spears, a second glance when she had sullenly glided over to the sheriff and introduced herself;

 

“Berete Hamna Vir, reporting for duty as the replacement liaison.”, she hissed!

“Welcome, Liaison Berete Hamna Vir.”, Sheriff Standorin said calmly to the sullen girl with the sharp features and black and somewhat shredded clothes.

“Tell me what I must do Sheriff Standorin Shieldheart, so I may do it and go back!”, the new liaison scowled in a surly and abrasive manner.

“Do you have somewhere to be, Liaison Hamna Vir?”, Standorin asked politely.

“I was happy where I was, Sheriff Standorin Shieldheart. But because of you, I am forced to be here and against my will.”, she further hissed.

“I.. see..”, the sheriff said.

“No. You don’t!”, Hamna Vir snapped. “You were supposed to have been nice to our Constance Alure Smithen. Yet you broke her heart. Do you know how hard it is for my kind to have a heart? Seeing as you don’t have one yourself, I doubt you do.”

“It isn’t that simple, young lady.”, Standorin said as calmly as he could manage.

“Do tell, which part wasn’t simple?”, Hamna Vir glared. “Constance is, indeed, one of the best of us. She had a spark in her heart! And for the sake of that spark, she sacrificed what was most precious to her. And you, sir, smothered that spark. Well done! In one stroke of Mortal stupidity, you have destroyed her, ruined my day, and you still have the audacity to claim, it isn’t your fault?”

“Liaison Hamna Vir. I do not think this is any of your business. You are here to act as a liaison between my department and the half-born.”, Sheriff Standorin fumed.

“Which is precisely what I am doing; liaisoning between this silly place and my kin!”, flared the sullen girl.

Stadorin smoldered where he sat. But in a demented way, he knew the surly girl glaring at him was right. Technically, she was ‘liaisoning’ right this very moment!

 

He sighed.

 

“Everyone. Take a five up at the watchtower. Someone help Mr. Anderson and see to his foot. He is bleeding all over the office.”

The guards helped poor Mr. Anderson up and dragged him up the stairs leading to the roof and to the newly finished watchtower.

Soon enough, the sheriff’s office was empty except for the sheriff himself and the new liaison.

 

“There are many things I do not know, nor understand, Liaison Hamna Vir. I would be grateful if you would be kind enough to explain them to me?”, Standorin asked politely.

“You are Mortal, hence doomed to die ignorant. I do not know what ‘kind’ is, seeing as I came from Hell, and having seen just how you have thus treated our Constance, I do not think you would be as grateful as you say you would, and I double-doubt you even know what it means!”, she replied unmercifully.

 

Standorin fumed some more.

 

“Perhaps.”, he said agreeably. “Tell me what this spark is.”

“You, Sheriff Standorin Shieldheart, must understand, we, the half-born, were made, for the sole purpose of sowing dissension among Mortals. To that end, Mortal men and women were taken from their homes and against their will. The men were forcibly mated to lustful succubus and eaten once the deed was done. The women were raped, repeatedly, over and over, and consequently impregnated by the vilest incubus, many times.. to make my kind. We, all of us, were thrown into very deep, very narrow pits that we could sit or stand, but never stretch and lie when we were born and fed with the feces of Mortals. Most of us did not survive. Perhaps one in a few hundred did.. Those of us that did were never let out of those pits until we were at the edge of our puberty. Then we were taken to dark, horrible places where we were given extensive education and training as to how to deceive, manipulate, seduce, and effectively slay Mortals. Those of us that couldn’t, were fed to demons, alive, and right before our eyes, their remains burned and put into the very ink we used, as an ingredient. Every time we dipped a feather into an inkpot to take a note, we knew, in every drop, one of our brothers or sisters was in it! We were treated in the vilest ways imaginable to make sure all semblance of good and empathy was dried out of us.. So when I say, the ones that are here are the elite of the Seeds of Dissension, I mean that in the most literal, and horrible sense possible..”, Hamna Vir said with dead, morose eyes.

 

Standorin stared at her, a sick expression etched on his face.

 

“We were made so we may never have or feel, not only empathy, compassion, love, or any form of attachment, but to simply never have or feel anything. In the great scheme of things, however, something happened and one of us got free. You met her; a Merisoul Xyrotwu. You did fine her, after all. She made a daring plan and she got us all out. She made us free, Sheriff Standorin Shieldheart. And paid for it with her life.. She gave us the chance to live, and to choose, and in time, hope to feel. We, the half-born, can ‘sense’, ‘hear’, and ‘read’ emotions around us. All of us, all the time. But we can not feel them ourselves. When we show anger, it is not your Mortal understanding of anger. It is the wrath of Hell, in the most literal sense. When we show love and care, it is, in actuality, a mere emulation of the real thing learned via our extensive training. What you Mortals take for granted, is a matter of miracle for us, Sheriff Standorin Shieldheart. Do you understand that?”, she asked in a cold, void of all emotions kind of voice.

“I.. think so.”, Standorin said quietly.

“No. You do not. Because you can not. The moment of your birth.. it marks an event of happiness by its very nature, for lo.. a new life has come to be.. You start attaining emotional satisfaction in your mother’s womb. We have not and we never did. Our birth was marked as a curse about to be let loose upon Mortals for the sole purpose of ending you Mortals in the name of our demon masters. This very day, we had a mating ritual. Two of our kind fought for the right to bond for life; Demelze and Hal Mali. They fought to kill one another to reach the height of their Hell’s wrath in hopes of holding just short of slaying each other in order to get a glimpse of compassion and, perchance, understand and feel love that would bind them for life. Hal Mali was burnt down to crisp and Demelze was bleeding from so many stab wounds that my kin was still washing the place off the bloodstains and the cinders when I left the temple to come here!”

 

Standorin just stared at her.

 

“Merisoul Xyrotwu spent years and years to understand her heart. She did everything to attain that one, single purpose. And when she finally did, a spark gave birth in her heart. It was when she had sacrificed her very existence to save a Mortal. The very moment of her comprehension, however, also marked the moment of her end as well. As sad as it may be to have lost our beloved savior, she depicted the true symbol of our freedom; the half-demon who escaped all her masters and, among all the half-born, became the first to Ascend, Sheriff Standorin Shieldheart..

..With her help, Perigren Ostlanna Temez became the first to be mirima —free!..

..And amongst the Escape, Constance Alure Smithen was the fist to have attained a spark. You must understand, Sheriff Standorin Shieldheart, when you look at Mortals, you see potential, whatever flavor that potential may be or entail. Would you like to know what we see when we look at Mortals? Food! We see food! Even though we all forswore our most basic needs and desires when we decided to abandon our sinful ways and our demon masters and opted to come and help you in your war, many of my kin still looked upon you as food, when you first came to meet us. She didn’t. She looked upon you with only wanting.. as a mate, and willy-nilly, she bloomed a spark.. in her heart. She did everything to attain your good graces and you, Sheriff Standorin Shieldheart, smothered her spark. Good job! I am so tempted to ask; dude, what is wrong with you?!”

“Perhaps all these should have been explained to me before..”, mumbled the sheriff, feeling decidedly ashamed.

“Yes. Because we escape from Hell on a regular basis and know perfectly well what is going on and what is happening to us, as opposed to it being our first time!”, snarked Hamna Vir with heavy sarcasm. “We just came to your Mortal coil several weeks ago, Sheriff Standorin Shieldheart. Do expect everything we see, we do, we feel, we observe, and we think we comprehend to be uniquely new for us. That is our excuse. What is yours?”

 

Standorin knew he was on his last few feet. He didn’t back down, but he certainly did not give excuses either.

 

“Sacrifice. I heard talk about this before. When we found Constance, half-dead, near the shores of Arashkan River, several hours to the east, last week..”

“And you never bothered to find out what it was? Duuude! Really.. What is wrong with you? Is this how you Mortals treat your women? Is this why we escaped? Is this why we took the real risk of being hunted down by our demon masters?”, Hamna Vir spat viscously.

“I did ask. She wouldn’t tell me. She is very good at dodging when she wants to..”, mumbled Standorin with frustration.

“No. She is very good at being considerate, Sheriff Standorin Shieldheart. Something you clearly lack. Sacrifice, by its nature, is giving up something you truly care about and that is truly yours, in order to attain a greater goal. All of us half-born have common traits. But we also have unique skills. Hers.. hers was negotiation and the ability to bring people together and make the impossible, possible. So when I say, you, Sheriff Standorin Shieldheart, must be monumentally obtuse to have rebuked her thus thoroughly, I am being very, very polite about it..”

Standorin scowled.

“She is exceptional with her martial skills when it comes to close-quarter combat and with her pike, in particular. All of us have horns, of one variety or another..”, she said, then grabbed hold of her tail and showed it to the sheriff. “I also have this tail. Some few others of my kind have it also. She has wings.. And she could fly, with exceptional speed and grace..”

The sheriff stared at her.

“I never saw her wings.”

“Very, very few of us have wings and can fly. Merisoul did. Though hers were broken when they threw her down into her pit when she could barely crawl. Of those that do, even fewer could actually hide theirs and sprout them at will..”, Hamna Vir said with great vehemence.

“I do not understand.. What does any of this have to do with sacrifice?”, Standorin asked, baffled and somewhat taken aback.

“You asked us to find your lost Orken army, we felt compelled to go out of our way to find them. That, however, was a group effort. But because you were also seeking your lost son, Sheriff Standorin Shieldheart, she felt compelled to find and bring him back, safe and sound.. We had found an alchemical way to unveil the Orken army, but we needed many, many pixies and sprites to give us their dust, as part of the main ingredient. And we had found where your son and his pretty mate were. The answer to both, to our dismay, was at Gull’s Perch, and the Lady who owns it!”

 

To say Sheriff Standorin was a pragmatic man, was a bit like saying water was, ‘somewhat’ wet. True, he would always keep his options open, and never really engrave them on stone, it’s just that, said options were quite limited, and not so much as readily discardable, per se, but neither were they readily available. Considering the events of the past six months or so, however, that gap in his ‘options’ had ‘somewhat’ widened. Hence when the name Gull’s Perch popped up, he did feel a certain sense of dread wash over himself.

 

“What did she sacrifice to the Lady of the Perch?”, he blurted.

“The thing that was most precious to her, and what made her unique among us, Sheriff Standorin Shieldheart..”, Hamna Vir said quietly. “..Her wings.”

 

Standorin stared at her, and a terrible pang of guilt grabbed hold of his heart.

 

“To get back your son, she chose to sacrifice her wings. When Titania refused, she sacrificed them anyway, to bargain for all the sprites and pixies in Gull’s Perch and Ritual Forest to come here, a something that would never have happened, and has never been heard of before, just so she could help us, and you, in particular, to find your lost Orken army.”

✱ ✱ ✱

I blew it.”, Sheriff Standorin said with glum frustration. “She did everything to get a smile out of me, just a smile, mind you, and I blew it. Indeed, what is wrong with me?”

Standorin Shieldheart was sitting on his couch, late that night, staring at the fire once again. He looked around and noted his home was a mess, with unwashed dishes everywhere, clothes crumbled and tossed here and there with torn or dog-eared parchments with various reports stacked on all available surfaces and the house itself seemed like it could use a good airing.

Strictly speaking, Standorin was a very organized and disciplined man. His sense of perfection, coupled with his need to impose ‘do it right, or just don’t do it at all’, had driven his deceased wife, Limnia Karya, quite perplexed at times, and the only reason she hadn’t made a scene over his exasperating tendency for arbitrary ‘neatness’ was due her being a stoic-hearted woman.. and because of her fondness and love for him.

This.. mess.. however, was something new and very unlike him. It was as if the culmination of all his losses, all his disappointments, and all his heartaches had finally ganged up on him and were taking their vengeance upon him —with compounded interest.

 

“Maybe I should just march up at the temple and demand to see her.”, he mused, then killed that thought when he contemplated how Thomas would react to that; something about jurisdictions and ‘No, means, no!’

 

Deep in his dark thoughts, Standorin contemplated the past few days.. then weeks.. and finally, his life, going as far back as his younger days, particularly after being ‘brought back’, if worded politely, ‘dragged back’, if phrased more accurately, by the rangers Moorat and Limnia to Serenity Home.

After his many experiences during his guarding duties on merchant caravans and as a bounty hunter, he had inevitably learned many of the King’s Laws. Particularly those pertaining to crime and civil order. Hence, he had applied to the position of ‘sheriff’ of the town and in a mere year or two, the job had been his.

The fact that he had worked day and night, quite tirelessly, and in his very orderly and disciplined way, along with his good knowledge of the King’s Laws, had played a great role in getting the job.

In secret, though, Standorin knew, his knowledge of the law had been due to his stints as a bounty hunter and his sense of order and discipline had been part of his ‘character’ all along. The only true reason he had worked day and night, and quite relentlessly, was to capture the affection of that ugly guy’s, Moorat’s, beautiful elder sister, Limnia; the woman who had ultimately captured him on any number of levels.

For nearly a year, Limnia had ignored ‘the boy’, as she referred to Standorin, being some years older than him. But Standorin had been ‘politely’ relentless in his approaches to her as well and finally, and quite miraculously, Limnia had caved in and they had married. Limnia had always been a very bold, outspoken, and strong woman. When they had been alone, however, and only when she’d been with her ‘young’ husband, she would revert to a much girlish persona, and that particular aspect of her had been at the very core of their love and happy marriage as much as her, otherwise ‘known’ attitudes. Standorin would do everything in his power to make her safe and happy because he had loved her that much, and she would be her soft side for him in all regards because her young husband made her feel loved and safe so much so that she could leave her ranger and elder sister ‘skin’ outside her home.

It was quite possible, even her brother Moorat had never known that side of her. After all, he had wondered what Standorin had found in his brisk, rather abrasive, and ofttimes heavy-handed elder sister! True, Moorat had never out right told him just how stupid he thought he was. Not to his face anyway. But he had left no doubt about just exactly what he thought about the young sheriff either. That had changed, however, when the young sheriff showed his skills once they had started tracking down various bandits that had plagued the south of Serenity Home.

All that, and all his happiness, however, had been crushed and quite abruptly, when she had taken ill, and after months of struggling, had died. And with her death, so had somethings.. many things.. in Standorin’s life had passed away and been buried with his wife.

Years later, he would meet a strange, tall, beautiful, alluring, calm, demure, and dignified woman with two, slender horns knock on his door and call upon him; Liaison Constance.

 

As if on queue, the door to his two-room house knocked.

 

Within the space of three weeks, and merely by her classy demeanor, her considerate attitude, and her moderated smile, she had managed to start a fire in his heart. A fire he hadn’t felt for the past sixteen years. And that fire had downright scared Standorin. And filled him with guilt, shame, and not a small sense of betrayal for his Limnia.

And all that had culminated to a breaking point when the bloody assassins had attacked his town, the refugees, the representatives, and the delegation, resulting in the death of nearly two thousand people and leaving almost nine thousand wounded in its wake.

Standorin had, quite unreasonably, blamed his emotional storming state with Liaison Constance as a distraction and hence, the cause of his inability to prevent the attack.

Deep down, though, he knew he was wrong on both accounts. The attack had been very well planned like it was, quite literally, ‘doomed to succeed’, and Liaison Constance had certainly not been a distraction for him. The only reason most of the delegation had survived had been due to the diversity of the people among the delegation who had earned their place by sweat and blood in the first place.. As for the liaison, she had shown exceptional professionalism during her work hours in the sheriff’s office and when they were out on a date, she would always have her demure smile and be a warm and confident listener. She would never speak out of turn and certainly never say foolish things, and when she spoke her mind, she would say it with considerate deliberation.

And considering how beautiful and appealing Constance had been in her curving physique, she had never once used that aspect of her arsenal to ‘capture’ him.

The truth, as Standorin understood it, was that the Liaison had wanted him. But as much as she would want to have him admire her for her appealing beauty, she wanted his honest love and certainly his respect, more. Particularly for her working mind, her calm and demure character, and her tender and caring heart..

 

..the heart that had a spark, as the new and rather surly Liaison Hamna Vir had explained.

 

“And I snuffed that right out of her.”, he seethed quietly.

 

The door knocked again.

 

Standorin contemplated whether he should open it or not. His men knew never to come knocking when he was home, unless something dire was at hand, even so, at that very moment, he just didn’t think he could take any more bad news.

He sighed, got up, and grabbed his heavy club, in case there was a dire situation at hand, or even if there wasn’t and he would use it on the idiot who had come to pester him during his private moments of misery.

 

“Uhhmm.. Hello, father.”, Udoorin mumbled.

“Boy, what are you doing here this late at night?”, he asked with a frown.

“Really? Dad? You are asking me why I am up late at night?”, Udoorin said in an exasperated voice.

“Good evening, father.”, said another, quiet, soft voice, and Queen Alor’Nadien ne Feymist appeared from behind Udoorin.

“My Queen.”, Standorin said with a slight bow.

“Please.”, Lorna very nearly begged with a furious blush. “The father of my King bows to no one. And for you, I shall always be just Lorna.”

“That is.. very kind of you to say..”, Standorin admitted with a flushed face.

“I.. We.. just came to visit you before we left.”, Lorna said quietly.

“Left? Are you going somewhere?”, Udoorin’s father asked, with one eyebrow cocked.

“Yes. May we enter? This will be better if we sat and talked.”, Lorna said carefully.

“By all means, do. But.. I have been a bit behind on my house chores of late. The house.. is a bit of a mess at the moment..”, he mumbled.

“It’s alright —ow my!”, Lorna exclaimed when she entered.

Udoorin, however, was more than utterly shocked. He had never seen this house this messy. To phrase that correctly, he had never seen this house messy!

“Udoorin, love, do call Lady Anglenna and Lord Armathelius. I am sure they have been tailing us and think we do not know.”, Lorna asked her husband kindly.

“Of course.”, Udoorin grinned and dashed back out.

“Uhhmm.. What do you have on your mind, Lorna?”, the sheriff asked but before she could answer, Udoorin returned with the Lady Anglenna, Lord Armathelius, and his awesome armor.

“Father, if you would, please, do sit down. Perhaps you would be kind enough to liven up the fire? It is, rather chilly this night.”, Lorna said with an encouraging smile.

“Cousin, Lord Armathelius, shall we get started?”, Lorna said with a merry expression.

Anglenna looked at her, then at the messy house, and sighed in total defeat.

Lord Armathelius just stared at his Queen, then at Anglenna with a very much confused expression, then with an “Ahh, of course, my Queen.”, he said as comprehension dawned on his face and he started towards the cups and plates and parchments scattered everywhere as Lorna bent down and started picking up the crumbled and tossed clothes.

“What? What are you doing?”, Standorin asked with a terribly embarrassed face.

“Helping our father out.”, Lorna said with an even more beautiful smile. “Udoorin, dear. I am sure there is a bucket here somewhere. We will need some water.”

“Of course.”, Udoorin grinned again, grabbed the two wooden buckets sitting next to the door, and ran out, once more, to draw some water from the water pump in the small garden.

“This is highly irregular.”, Standorin said quite mortified.

“No, Sheriff Standorin.”, Anglenna replied happily. “This is payback for all those long hours of grueling questions you afflicted upon me when I was ill.”

“I was very polite to you about it, Lady Anglenna. I am sure you understand that.”

“Yes. I do. I also understand you need some help.”, she said, then turned to her cousin and, very sternly, she added, “Lorna dear, please leave the cooking to me, if you will.”

“What? I thought father would enjoy a hot soup. Or perhaps even a stew!”, exclaimed Lorna.

“Not made by you, dear. I will do the soup, the stew, and the laundry, you do the dishes, and young Udoorin and Lord Armathelius can clean the fireplace and the rest of the house. I am sure we can find some suitable cleaning amenities here.”, she said cooly.

“This is truly unprecedented.”, Standorin fumed.

“My Lord Sheriff, your efforts on behalf of all the refugees, Arashkan and Bari Na-ammen have not gone unnoticed. True, we all suffered in this last attack. But had it not been for your enforced training programs, I surmise our total losses would have been catastrophic by proportion.”, said Lord Armathelius.

“Those training programs were the mayor’s idea.”, objected Standorin.

“Perhaps.”, agreed, Armathelius. “But Arthandos Yuleman had you to rely on, and he was right to do so.”

“Lord Armathelius. If you plan on giving long-winded and quite pompous speeches, please do so outside. Otherwise, grab a bucket and one of these cloths and start scrubbing!”, Anglenna burned the elf lord!

 

It was perhaps two hours later, and a bit past midnight when they had all settled down in front of the newly cleaned out fireplace; a sour-faced Anglenna sitting on the couch next to Armathelius, Sheriff Standorin sitting in a chair, King Udoorin sitting on the floor and on a threadbare rug with Queen Alor’Nadien ne sitting, also on the floor, with her back resting in his arms, and all with numb, shriveled hands.

“First of all, I thank you all for what you did and I dearly hope this does not go out and become public. Otherwise we will have quite a scandal in our hands and be a laughing stock for the next few generations.”

“It’s alright, dad. Really. After all the things you did for me..”, Udoorin said as he held his wife and queen tighter in his arms.

“Very well. Now, then. Where are you going on the eve of the war?”, Standorin asked.

 

For a moment, nobody said anything and of the four, only Lord Armathelius had a very disapproving expression. Lady Anglenna’s face was, not quite as disapproving, so much as it was of defeat and exasperation. Udoorin had a grid, and with a soft blush, so did Lorna.

 

“Lorna, love. Perhaps you should say it. Less likely he will trash us if he heard it coming from you.”, Udoorin offered.

“Sheriff Standorin. My Dorin and I have been studying the area extensively in the past few days and have put together all the intel gathered over the past several months and a bit more. The sources of said intel are; the rangers of Serenity Home and Bari Na-ammen, and thanks to the contributions of Agent Largo Summersong, ARIS, along with what information Tactical General Dridges Motherswolfie sent us and the lingering gossip of the ogres, the fey, and nature, courtesy Inshala ‘la Fey’ Frostmane and her team of druids, shamans, and witches, and the distilled efforts of the half-born on this matter. You have already seen most of these reports yourself, sans what the ogres, the fey, and nature had to say about the matter. However, you have had your hands full as it is, so we marked out several locations and our suspicions, and forwarded them to the tactical general, Dridges Motherswolfie, and she concurs with us. We believe we have narrowed down the location of several of their key Grunt Generals, along with their Blood Shamans.”

 

Standorin gave her daughter-in-law a very steady gaze, for it was quite apparent what she and his son had in mind.

 

“We have sketched out several of these locations and the safest possible routes leading to them. We have also put together several surgical strike teams that will head out on search and destroy missions.”, she said softly. “Should we succeed, we will have broken the Orken army’s backbone, and come spring, they will be sorely disoriented, even if they are able to replace all their losses.”

“How many teams are there and who are on these teams, Lorna?”, Standorin asked calmly. “I take it you and my son are in one?”

“Yes, father. There are five teams. Ours will be the second team and will comprise my Udoorin, I, and my cousin, Lady Anglenna. The other teams shall be as follows; The first team shall have Senior Temple Guardian Thomas Dimwood, Ranger Lieutenant Bremorel Songsteel, and Perigren Ostlanna Temez of the Escape. The third team will be made up of Master Aager Fogstep, dear Inshala ‘la Fey’ Frostmane, and Lady Lilly Venom. Team five will compass, to our surprise, Lady Seressa Wraiven and Miss Cinotnacra Gocelap of the Academy of Melshieve, along with Cora Sleet from the Great Northern Tundras, and Brom Bumblebrim of Bowling Hills.”, Lorna listed.

 

Standorin frowned. He knew most of the people involved, personally or by reputation. The last four, he knew only because they had been at the meeting three days ago. Something was going on here but he wasn’t quite sure what.

 

“You are missing team four.”, he said staring at his beautiful and graceful daughter-in-law.

Alor’Nadien ne Feymist smiled up at him.

“Team four is comprised of Liaison Berete Hamna Vir and another of the half-born. But we thought they could use an experienced and well-rounded leader, and very much hoped you would volunteer, father; Sheriff Standorin Shieldheart.”

 


 

book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” II ‘nin
devamıdır..

 

 

04.05.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mayıs başı.
Tinker Hills..

 

Sen iyi misin, evlat? Biraz hırpalanmış gibi bir halin var..”, der yaşlı gnome han sahibi Brom’a.

“Biraz hırpalanmış bir haldeyim zaten.”, diye cevap verir Brom acıklı bir sesle ve yaşlı gnome hancının getirdiği sıcak, etli çorba kabını sımsıkı tutmuş ve sesli höpürtülerle yutkunurken.

 

Brom Bumblebrim, Croaking Mire bataklığından kurtulduktan sonra, korku ve panik içerisinde bataklığın hemen kuzeyindeki ormanlığa kaçmış ve günlerce bir o yana, bir bu yana koşuşturmuş, yorulup takati bittiğinde ise bulduğu bir ağaç kovuğu, devrilmiş, içi boş bir ağaç kütüğü yada çalıların yoğun olduğu yerlere sürünerek girmiş ve pestili çıkmış bir şekilde uyumuştu —uyuyabildiği gecelerde..

Bataklığın buz gibi soğuk, çamurlu, bulanık sularında karşılaştığı ‘kız’ ve akabinde konuştuğu ‘Muhafız’dan sonra zavallı hobbit’in bütün dengeleri altüst olmuş gibidir. Bu ‘küçük’ gibi görünen olay, Brom’a kati olarak bir şeyi öğretir;

Yaşadığı dünyada pek az şey göründüğü gibidir ve her an, her yerden beklenmedik bir şeyler çıkıp onu öldürebilir..

Zavallı hobbit, bir anda panik ataklarla tikleyip ve titreyerek ormanda kendisini kaybeder.

Gündüzleri sessizce sinerek ve evinden ayrıldığı günden beri yanında taşımasına rağmen hiç kullanmadığı, babasının eski kılıcı ve amcasının antika denebilecek gürzünü sırt çantasında çıkartır ve hayatında ilk defa elinde silahlarıyla dolaşır.

Brom, Croaking Mire bataklığından kurtulmasından sonraki günlerde tam olarak ne yaptığını, yada o günleri nasıl geçirdiğini asla tam olarak hatırlayamaz. Yıllar sonra bile, o günleri hatırlamak için de herhangi bir çaba göstermez. O günlere dair isteksizce hatırladığı az şey, her mantarın yenilemeyeceği ve nasıl pişirirse pişirilsin, sıçanların tatlarının iğrenç olduğudur!

 

“Nereden geliyorsun böyle, delikanlı? Buralara hobbit’ler pek uğramaz.”, diye sorar yaşlı hancı.

“Ben uğradığımdan dolayı pek mutluyum, hancı efendi. İnanın bu şey, aylardır yediğim en güzel yemek.”, diye etli çorbayı şapırdatarak kasesinden içmeye devam eder Brom.

Hancı ‘fırk’lar.

“Evlat. Benim yemeklerimi beğendiysen, ya başına çok kötü bir şeyler gelmiş olmalı, yada gerçekten hayatından bıkmış olmalısın.”, diye gülerek cevap verir yaşlı gnome.

“Her ikisi de, hancı efendi.. Her ikisi de.”, diye acıklı bir sesle söylenir Brom.

“İstersen birkaç gün kalabilirsin. Bakla, bezelye, enginar ve kabak için hasat zamanı. Bu yüzden gündüzleri hanım boş oluyor. Çiftçiler ancak akşam saatleri uğruyorlar. Bakladan ne kadar nefret ettiğimi bilemezsin ve burada gururla o şeyden yetiştiren ahmaklar var.”, der gnome hancı yüzünü buruşturarak.

“Evet, bakla yemesi de, pişirmesi de zor bir sebze. Aç kalmakla bakla arasında bir tercih yapmak zorunda kalmak istemem doğrusu.”, diye cevap verir Brom ve kendisi de yüzünü buruşturur.

Hancı buna kahkahayla güler.

“Ne işle uğraşırsın, delikanlı? Konuşmalarına bakılırsa kitap okumuşluğun var gibi.”, diye sorar hancı.

“Brom. Adım Brom Bumblebrim, efendim ve ben bir ozanım.”, der genç hobbit ve bir anda, aylardır Lir’ine dokunmamış olduğuna ayılır.

“Bir ozan!”, diye ünler yaşlı gnome. “Bu harika. Bak ne diyeceğim. Neden sen burada birkaç gün kalmıyorsun? Akşam olduğunda bu hanı şenlendirirsen, yemek ve yatak benden. Canın sıkıldığı zaman tekrar kendine eziyet etmeye geri dönersin.”

“Kabul!”, der Brom ve içinden, olur olmaz zamanlarda onu ısıran şeye lanet eder ve birazcık olsun yakasından düşmesini diler.

“Anlaştık o zaman, Efendi Brom. Tanıştığıma memnun oldum. Bende Kimbletyne.. Kimbletyne Tinkerdome. Buralarda herkes bana Kimble amca der.”

“Ama ben size Efendi Kimbletyne, diye hitap edeceğim.”, der Brom ve sırıtır.

Yaşlı gnome, Kimbletyne Tinkerdome, genç hobbit’e takdir eden bir ifadeyle bakar.

“Şimdi. Sizden üç şey rica edeceğim. Öncelikle, bu akşamki gösterime başlamadan önce bütün müşterilerinizi kaçırtmamı istemiyorsanız, sıcak bir banyo, su ısınırken, bu harika yemeğinizden bir kase daha, ve uyuyabileceğim sessiz bir de oda. Biraz dinlendikten sonra Lir’imi bir gözden geçirmem ve performansım için hazırlanmam lazım.”

“Tabii, tabii, genç efendi. Hemen bir kase daha getiriyorum ama korkarım sizin kalibrenizdeki bir şahsiyeti tatmin edecek taş küvetimiz yok. Sadece yıkanma fıçılarımız var. Yukarıdaki odalardan istediğinizi alabilirsiniz.”, der hancı mutlu bir şekilde.

“Fıçı olur, Efendi Kimbletyne.”, der Brom anında. ‘Fıçı da olur, küçük kum kovası da.. Gökler adına, bardak bile olur!”, diye geçirir içinden.

. . .

Brom odalardan hiç birini istemez. Onun yerine, uyurken de, akşamları söyleyeceği şarkılar için hazırlanırken de rahatsız edilmeyeceği tek yeri tercih eder; tavan arasını!

Hancı Kimbletyne’in onun için hazırladığı, içi sıcak suyla dolu fıçı, Brom’un düşündüğü gibi gnome boyunda bir fıçı değildir. Daha doğrusu boy olarak gnome’lara uygundur —ki bu da Brom’un işine gelir, eni ise.. aynı anda en az beş cüceyi içine alabilecek genişliktedir. Belli ki gnome’lar suda oynamayı seven bir ırktır ve bu bakımdan kuzenleri olan dwarf’lardan ciddi bir şekilde ayrılırlar.

“Evladım, sen yıkanırken ben de bunları yıkayıp getireyim.”, der yaşlı, tiz bir ses ve Brom neredeyse ‘bi kaşık suda boğulur’!

Başını sudan çıkardığında, yaşlı bir gnome teyzenin, elbiselerini almış, klinik bir ifadeyle onları incelediğini görür.

“Uhhmm..”, diye afallar Brom.

“Seni ürküttüm mü? Kusuruma bakma, evladım.”, der yaşlı kadın tiz sesiyle.

“Sorun değil, teyzeciğim.”, diye cevap verir Brom nazikçe.

“Sen nerelerde dolaştın, evladım. Çamurda mı yattın? Bu elbiselerin hali ne? Ben hobbit’leri daha temiz sanırdım.”

“Özür dilerim teyzeciğim çamurda yatmadım ama çamura düştüm..”, diye cevap verir Brom.

“Nereye gittiğine dikkat et evladım. Çamur düşmek için iyi bir yer değil!”, der yaşlı gnome teyze.

“Haklısınız teyzeciğim. Size zahmet olmasın, ben de yıkardım.”, diye utanarak cevap verir genç hobbit.

“Eyvahlar olsun!”, diye ünler teyze. “Hanımıza bir ozan gelecek ve elbiselerini kendisi yıkayacak.. Duyulmuş şey değil!”, diye dizlerini döver gibi söylenir ve elbiseleri aldığı gibi gider.

 

Brom teyzenin bu tepkisine hayret eder. Evet, bir ozan olarak Bowling Hills’de de saygı görmüşlüğü olmuştur ama bunun daha çok rahmetli anne ve babasının tanınmış ve hürmet edilen şahıslar olmalarından kaynaklandığını düşünmüştür daha çok. Teyzeden —ve geri dönüp baktığında da— hancının kendisinden gördüğü ‘hürmete’ bakılırsa, ozanların dünyadaki yeri oldukça saygındır. Biraz izcilerin, gittikleri her yerde gördükleri saygı gibi.. Sadece biraz daha ‘kültür’ içerikli.

Brom o gece iyi bir performans göstermek için elinden geleni yapmaya karar verir.

Genç ozan, sıcak suyla dolu fıçının içinde, fıçının hemen yanına bırakılmış iri sabun kalıbı ve sert keçe ile neredeyse bir saat oyalanır. İşi bitip sudan çıktığında, su soğumuş ve rengi de kahverenginin pek de hoş olmayan bir tonuna bürünmüştür.

Brom hızlıca kendisini havluya sararken utanç içerisinde karamış suya bakar ve huysuzca söylenir.

“Bu hep senin suçun!”

 

. . .

 

Brom, sessiz bir beklentiyle kendisini süzen, bir han dolusu bakla çiftçisine bakar ve tırsar! Evet, Bowling Hills’de daha önce bir iki defa gnome görmüşlüğü olmuştur ama şu anda en az otuz, kırk tane, ellerinde dolu maşrapalarla bekleyen huysuz görünümlü gnome ona bakmaktadır.

‘Hay shit!’, diye geçirir içinden. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.’

 

Brom yıkandıktan sonra odasına, (tavan arasına) çekilmiş ve yaşlı hancının büyük bir nezaket göstererek süpürdüğü, havalandırdığı ve çarşaf, yorgan ve battaniyesiyle serdiği koca yer yatağına yüzü koyun kapaklanmış ve akşama kadar uyumuştu.

Genç hobbit’i, tavan arasına çıkan merdivenin başında durmuş, elinde derin çukur tabak dolusu yemek ve soğuk elma şırasıyla ‘psst’layarak küçük bir gnome uyandırmıştı.

Brom uyandıktan sonra, yatağının yanına bırakılmış yıkama kabında ellerini ve yüzünü yıkamış, sonra da küçük gnomu’un getirdiği yemek ve şıraya dalmıştı. Yemeğin tamamını temizledikten sonra, hiç vakit kaybetmeden aylardır sırt çantasında duran Lir’ini çıkarmış, zavallı antikayı utanarak bir güzel temizlemiş sonrada tellerini akort etmeye başlamıştı.

Genç ozan Lir’iyle uğraşırken, küçük gnome onu baştan sona kadar sessiz bir ilgiyle seyretmiş, sonra kalkıp yanına oturmuş ve hobbit’i daha yakından incelemeye başlamıştı.

Küçük gnome gerçekte şirin bir çocuktur ancak bu şekilde Brom’un neredeyse burnunun içine kadar girmesi, genç ozanı biraz irkitir ama yine de çocuğa sesini çıkarmaz.

Brom, Lir’in akorlarını son bir defa daha kontrol eder, sonra o gece söylemeyi planladığı şarkılarını seri bir şekilde zihninden geçirir ve peşinde küçük gnome ile aşağı iner..

 

..’Hay shit!’, diye geçirir içinden Brom. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.. Kimbletyne amca naaptın sen? Bütün Tinker Hills’i mi davet ettin buraya?’

 

“Merhabalar..”, diye açılışını yapar Brom.

“…”

“Bu güzel bahar akşamında nasılız?”

“…”

“Uhhmm.. Keyifler yerindedir umarım?”

“…”

“Peeeki.. Sanırım şarkılarım için sabırsızlanıyorsunuz..”

“…”

“Öhöm! O zaman sizleri daha fazla bekletmeyelim..”

Brom iyice tırsmış bir şekilde hanı dolduran gnome’lara bakar ve bir anda terlemeye başlar. Temkinli bir şekilde tekrar boğazını temizler, Lir’ini alır ve bir yandan çalar, bir yandan da söyler..

 

Ozanların canı yanmaz
Hiçbir şey hissetmiyorum, ne zaman öğreneceğim
Acıyı sindirmeyi

Parti olduğunda çağırdıkları benim
Çağırmak için kapıma dayanırlar, tokmağını kırıncaya kadar döverler
Sevgiyi hissediyorum, sevgiyi hissediyorum

Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak

Sızıncaya kadar çalalım, oynayalım

Avizeden sallanacağım, avizeden
Sanki yarın yokmuş gibi çalacağım
Sanki hiç yokmuşçasına bir kuş gibi gece boyunca öteceğim, dökülen göz yaşlarım kururken hissedin
Avizeden sallanacağım, avizeden

Canımı dişime taktım, hayata tutunuyorum
Gecelerimi doldurun sabaha kadar çünkü bu gece zor tutunuyorum
Yardım edin…

Brom bu şarkısını en son Bowling Hills’de, Greener Kasabasındaki handa söylemişti ve o zamanki seyircileri çıldırmış bir şekilde “Tekrar! Tekrar!”, diye ıslık eşliğinde bağırmışlardı.

Şu anki tepki ise..

 

“…”

“…”

Evlat, senin ciddi sorunların var..

“…”

 

Brom fena halde bozulmuş olmasına rağmen bunu gizlemeyi başarır. Brom kendi duygularını gizlemeyi iyi bilen bir hobbit’dir..

Lir’ini tekrar kaldırır, “Evet.. o küçük performansımızla ısındığımıza göre artık başlayabiliriz..”, der ve tam kendi kasabasında pek sevilen bir başka şarkıya geçecekken karşısında hobbit’ler gibi hayatlarını tembelce bir mutluluk içerisinde geçiren bir kalabalık değil, bir han dolusu bakla çiftçisi olduğuna ayılır ve sebebini tam olarak kestiremese de, içsel bir içgüdü ile taktik değiştir..

 

Seni bana getirsin diye bir şarkı yazdım ki
Beni sana götürsün diye bir şarkı yazdım ki
Bunu bu akşam saatinde çiçeklerine söyledim ki
Gülümse de yanına geleyim..

Olduğun yerde canın sıkılmasın ki
Diye, söyledim sana bu şarkıyı ki
Ben hala buradayım ve seni düşünüyorum ki
Üzülme de yanına geleyim..

Benim adımı sen koydun ki
Çağrıldığım da gelebileyim ki
Mutlu olasın diye bu şarkıyı sana yazdım ki
Hadi beni çağır da yanına geleyim—

Brom’un daha önce hiçbir seyirciye sergilemediği, rahmetli annesi dışında da kimseye söylemediği bu şarkı bir tepki alır. Bu tepki istediği yada beklediği tepki değildir, ama yine de bir tepkidir işte..

Tavan arasındaki odasından indiğinden beri sessizce bekleyen gnome’lar, benzer bir sessizlik içerisinde ellerindeki maşrapaları kaldırırlar ve iri yudumlarla kafalarına dikerler!

Yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome, elbiselerini yıkamak için gelen yaşlı teyze ve küçük gnome çocuk, ellerinde dolu maşrapalı tepsilerle masaları gezerler ve boşları dolularla değiştirirler! 

‘Nasıl yaa?!’, diye hayretle gnome’ları seyreder Brom.

Brom bunu takip eden iki saat boyunca, kötü kafiyeli ama yazarken içten duygularla yazdığı bütün şarkıları sırasıyla söyler ve o şarkılarını söylerken yeni maşrapalar, yemekler, meyveler ve tatlılar gelir, boşlar gider.

Boğazı kurumuş bir şekilde ayağa kalktığında bütün gnome’lar da ayağa kalkar, son maşrapalarını ona doğru kaldırırlar, sonra onları da kafalarına dikerler..

..ve sessizce handan ayrılırlar!

. . .

Günaydın, Efendi Brom”, diye yüzünde mutlu bir ifadeyle karşılar Brom’u yaşlı gnome hancı. “Dün akşamki performansınız harikaydı. Mesleğinizin hakkını verdiniz..”

“Teşekkür ederim, Efendi Kimbletyne.”, diye nazikçe cevap verir genç ozan ve boş handa, pencerenin yanındaki bir masaya ilişir.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, elindeki uzun saplı süpürgesiyle ortalığı süpürürken, bir yandan da sırıtarak genç ozanı süzmektedir.

Genç Brom ise dışarıdaki bakla ve kabak tarlalarını, ve aklı hala karışmış bir şekilde tarlalarda çalışan çiftçi gnome’ları seyreder.

Brom dışarıyı seyrederken, “Buyur, evladım. Dün geceden sonra acıkmışsındır.”, diye tiz, titrek bir ses duyar hemen yanından ve genç ozan yaşlı gnome teyzenin, elinde bir tepsi içerisinde beyaz peynir, kaşar, çam balı, kabak reçeli, tavada sucuklu yumurta, fırından yeni çıkmış bir somun taze ekmek ve kremalı çilek turtasıyla durduğunu görür. Brom ister istemez yine irkilir. Teyze yaşına rağmen yine dibine kadar sessizce sokulmuştur!

“Uhhmm..”, diye biraz afallar, biraz da utanır. “Zahmet etmeseydiniz, teyzeciğim.”

“Zahmet, kıymetin göstergesidir, evladım.”, diye dişlek bir sırıtışla cevap verir yaşlı gnome teyze. “Dün gece söylediğin, annenle ilgili şarkını, bu gece de söyleyecek misin?”

“Uhhhmm.. İsterseniz, tabii ki söylerim.”, der Brom ama genç ozanın içine bir kurt düşer. Yani.. Evet, o şarkı içten yazılmış bir şarkıdır ama hiçbir şekilde ‘müşteri’ amaçlı yazılmamıştır ve kötü kafiyeler ve zorlama anlamlarla doludur. Brom, şarkının ‘eğlenceli’ ve ‘mutlu’ temposuna rağmen herhangi bir seyirciyi coşturabileceğini düşünemez. Zaten şarkının mutlu temposu da gerçekte Brom’un, acısını örtbas etmek ve kendi kendisiyle alay etmesi amacıyla düşünülmüştür.

“Çok isterim, evladım. Çok hoşumuza gitti.”, diye gözleri dolmuş bir şekilde cevap verir yaşlı teyze, sonra yavaşça, kırış kırış olmuş, titrek elleriyle genç hobbit’i yanaklarından tutar, kısa bir anlığına gözlerinin içine bakar, eğilir ve Brom’u başından öper, sonra da dönüp tekrar muftağına gider.

Brom tamamen tırsmış ve kafası karışmış bir şekilde yaşlı teyzenin gidişini seyreder.

“Nooldu şimdi yaa?”, diye kendi kendisine sorar afallamış bir şekilde.

Yaşlı Hancı Kimbletyne, elinde bir fincan, bir de kupa dolusu sıcak çayla gelir. Sırıtarak fincanı Brom’un önüne koyar, kupadan da kendi çayını hüpletir.

“Ten Ton Wressa’nın kusuruna bakmayın, Efendi Brom. Bazen böyle içlenebiliyor.”

“Bakmam, efendim.”, der Brom ve bir tepsi dolusu kahvaltılığa hiç utanmadan dalar. Bir sonraki yirmi dakika boyunca muhteşem köy peynirlerini, kaşarları, balı, reçeli, sıcak ekmeği sucuklu yumurtaya bandıra bandıra yer ve fincanı keyifle yudumlar. Tepsiyi boşattığında, evinden ayrıldığından beri ilk defa kendisini bir hobbit gibi hisseder.

Yaşlı hancı kalkar, bir tepsiyle geri gelir, boş tabakları toplar, turtayı Brom’un önüne bırakır ve gider. Tekrar döndüğünde, yüzünde mutlu bir ifade, elinde tazelenmiş fincan vardır.

“Bu.. hayret verici..”, der hancı gnome sırıtarak. “En son ne zaman Wressa’nın yemeklerinin bu kadar seri bir şekilde silinip süpürüldüğünü hatırlamıyorum bile!”

“Rahat bırak çocuğu, Kimbletyne. Beni oraya getirtme!”, diye yaşlı gnome teyzenin tiz sesi duyulur mutfaktan.

Kimbletyne tekrar sırıtır.

“Uhhmm.. Teyze..?”, diye temkinli bir şekilde sorar Brom.

“..Kendisi ablam olur ve bu hanın da, gördüğün bu toprakların da gerçek sahibi o dur.”, der yaşlı gnome mutlu bir ifadeyle.

“Teyze beni ilginç bir şekilde sevmişe benziyor, Efendi Kimbletyne. Genelde insanlar küçük ırklara biraz kuşkuyla bakarlar.”

“Sorunun cevabı, kendi içerisinde saklı, Ozan Efendi.”, der Kimbletyne ve daha da sırıtır.

“Uhhmm.. Nasıl yani?”, diye sorar Brom, aklı iyice karışmış bir şekilde.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome içten bir kahkaha atar.

“..Biz ‘insan’ değiliz..”

Brom kendi salaklığına ayılır ve istemsizce ‘fırk’lar.

Çayından bir yudum daha alır ve işte o anda, daha önce gördüğü, ama uyanamadığı bazı küçük şeylere daha ayılır genç Brom ve bunu tetikleyen şey de yudumladığı çay fincanının ta kendisidir.

Fincanın üzerinde, ne olduklarının anlaşılması zor, ancak imtina ile hazırlanmış ve muhtemelen bir zamanlar çok ince, zarif, altın ve pembe renkleri kullanılarak çizilmiş çiçek desenlerinin olduğu bir fincandır ve bunların kümülatif olarak bir araya gelmesi ona bir şeyi açıkça söyleyiverir;

 

Fincan eskidir..

Fincan çok eskidir.

Yüzlerce yıl, eskidir!..

 

..ve her ne kadar kendisi, göreceli bir şekilde saygın bir ozan olsa da, olağan bir sabah kahvaltısında böylesi paha biçilemez bir antikayı hakketmediğini de kati olarak bilir.

Dahası, fincan onun önüne spesifik bir amaç için konulmuştur. Hobbit kültürlerinde fincanların ‘yadigar’ anlamda önemini bilecek kadar onları tanıyan, yada bu konuda bilgisi olan birisi tarafından..

Brom, kendisini sessizce izleyen yaşlı gnome hancıyı, varlığını hissettirmeden yanına sokulan teyzeyi ve önceki akşam sergilediği performansı ürkütücü bir sessizlik içerisinde seyreden diğer gnome’ları düşünür ve dış dünyaya dair bildiği kıt tarih kırıntılarını bir araya gelir..

“Haklıydın, Wressa..”, der yaşlı gnome sırıtarak. “Sanırım çözdü.”

Yüzünde mutlu bir ifadeyle, yine Brom’un yanında peyda oluverir yaşlı teyze.

“İlk gördüğümde akıllı olduğunu biliyordum. Akıllı.. ve farklı..”, der Wressa teyze tiz, titrek sesiyle.

“Siz.. sizler Tinker gnome’ları değilsiniz..”, diye ağzından kaçırıverir Brom. “Sizler Silent Hills gnome’larısınız.. Sizler Sessiz Gnome’lardansınız!”

Yaşlı teyze, elinin bir hareketiyle kardeşini oturduğu tabureden kovalar ve onun yerine oturur. Hancı Kimbletyne yan masadan kendisi için bir tabure kapar ve ablasının yanına çömer.

“Evet, evladım. Bizler Sessiz Gnome’larız.”

“Ama.. bu nasıl olabilir ki? Rivayetlere göre Silent Hills’e o garip sis çöktükten sonra bütün Sessiz Gnome’larını da oraya hapsettiği, sonrasında da hepsinin neslinin tükendiği yönünde.”, diye hayretle konuşur Brom.

 

“Sevgili annem, Seressa Ton Wraiven..”, diye başlar yaşlı teyze. “Annesinden —benim anneannemden— aldığı bazı talimatlar çerçevesinde, böyle bir şeyin başımıza gelebileceğine dair uyarılarda bulunmuştu ve bizler için gizli kaçış yolları hazırlattı. Buna rağmen çoğumuz yine de o mebus sisin içinde takılıp kaldı.. Ama bazılarımız kaçmayı başardı ve güneye, Endless Watch ve oradan da Standalone Fortress’i geçip büyük Sulking Woods ormanlarına yerleşmek için yola çıktık.

Burada olanlar, o gruptan gizlice ayrılanlar, onların çocukları ve torunlarıdır.. Bizler buraya yerleştik çünkü plan buydu. Herkes, hepimizin güneye kaçtığını sanması gerekiyordu ve öyle de sandılar. O mel’un sisi başımıza indiren düşman, onların peşine Orken denen, kıyım için özel yetiştirilmiş yaratıklarını gönderdi ve en sonunda da onları yolda yakaladılar ve hepsini öldürdüler. Bu, o kaçanların bilinçli olarak yaptığı büyük bir fedakarlıktı ama Silent Hills neslinin devamı için yine de bunu yaptılar. Düşman onları öldürdükten sonra, Silent Hills’in neslini kuruttuğunu düşündü ve bu da, sebepleri olmasa da, sonuçları olarak rivayet halinde bütün krallığa yayıldı.

Bizler.. Bu köyde gördüklerin, Silent Hills’den kalma son halkız.”

 

Brom duydukları karşısında daha da hayrete düşer.

“Ama.. ben bile sizi bulabildiysem, başkaları da sizi bulabilir!”, diye ünler.

“Aaaa.. İşte bu yüzden sana ‘farklısın’, dedim. Çünkü bu köy, özel koruma büyüleriyle çevrili ve kimse buraya elini kolunu sallaya sallaya giremez. Deneyen çok oldu, ama muhafazalara takıldılar ve akılları karışmış, neden burada olduklarını da unutmuş bir şekilde de geri gittiler. Ama sen.. Sen bir anda burada peyda oluverdin.”, der yaşlı teyze gnome.

“İnanın bende buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Günlerdir, kendimi kaybetmiş ve korkmuş bir şekilde buranın doğusundaki ormanlarda dolanıyordum.”, diye açıklamaya çalışır Brom ve zihninde, onu olur olmaz zamanlarda ısıran ne idüğü belirsiz şeye tekme atar!

“Hmmm..”, diye düşünceli bir şekilde masanın üstüne koyduğu yaşlı ellerine bakar Wressa teyze. “..O zaman vakit yaklaştı..”

“Vakit yaklaştı..”, diye onaylar aynı düşünceli, ama ağzı açık bir ‘hayranlıkla’ karışık hayretle mırıldanır yaşlı Kimbletyne. “Ve en sonunda..”

Yaşlı Ten Ton Wressa teyzenin gözleri dolar.

Kardeşi ona sarılır ve kendisi de mutlu göz yaşlarıyla fısıldar.

“Evet abla.. en sonunda..”

“Torunlarımdan birisi hakkı olan tahtına oturacak.. en sonunda..”, diye ağlamaya başlar teyze. “Biz göremeyeceğiz ama Silent Hills’in tekrar sesi duyulacak. Halkım tekrar bu dünyada özgürce yürüyebilecek. Tekrar..”

“Tekrar, abla.. Tekrar..”, diye onaylar Kimbletyne sessiz bir hayranlıkla.

“Uhhmm.. Anneanneniz olacakları nasıl tahmin etmiş olabilir ki?”, diye kendisi de hayret içerisinde sorar Brom.

“Anneannem.. çok özel bir kadındı..”, diye cevap verir Wressa teyze. “O.. o Silent Hills’in gelmiş geçmiş en büyük kraliçesiydi!”

Brom, tepesinden kaynar suların boşaldığını hisseder.

“Ne? Nasıl? Yani siz? Kral soyundan mı—?”, diye kekeler.

“Evet, Efendi Brom. Ama bunu hiçbir yerde söyleyemezsin, ve hiçbir zaman da tekrarlayamazsın..”, der yaşlı Wressa teyze.

“Tekrarlamam. Ama neden bana söylediniz ki? Ben yanlışlıkla buraya yolu düşmüş, önemsiz bir hobbit’im!”, diye itiraz eder genç Brom.

“Hayır, Efendi Brom. Sen yanlışlıkla buraya gelmedin. Çünkü yanlışlıkla buraya giremezdin. Neden ve nasıl olduğunu bilmiyorum, ama senin buraya girmene izin verildi. Ve bizim sana yemek dışında vereceğimiz bir sırrımız var.”

“Bilmek istediğimden emin değilim, efendim. Bu iş şimdiden benim için biraz fazla çetrefilli.”, diye somurtur Brom.

Kimbletyne Tinkerdome kıkırdar.

“Sana bir şiir vereceğiz. Bunu, Silent Hills’den kaçarken sislerin içindeki bir şeylerin fısıldadığını duymuştuk. Ama bununla ne yapacağımızı asla bilemedik. Sonra sen geldin ve gece uyurken biri bana rüyamda bunu sana vermem gerektiğini söyledi. Senin de bunu bir başkasına vermen gerektiğini, vereceğin kişiyi gördüğünde tanımayacağını, ama bileceğini söyledi..”, der yaşlı teyze.

“İşte şimdi gerçekten çetrefilli oldu!”, der Brom mutsuz bir şekilde. “Niye ben yaa? Önemli birisi bile değilim. Aslına bakılırsa, bu son bir kaç ay içerisinde öğrendiğim bir şey varsa, o da hiç kimse olmadığımdı!”

“Kendine inancın biraz daha fazla olmalı, genç Brom Bumblebrim.”, der yaşlı Wressa teyze. “Bu köye ‘hiç kimseler’ giremez..”

“Öyle olsun, teyzeciğim. Sizi kırmayacağım ve isteğinizi yerine getirmek için elimden geleni yapacağım çünkü ben bir hobbit’im ve ‘evimi’ ne kadar sevdiğimi biliyorum ve hiç kimse evinden mahrum edilmemeli.”, der Brom ciddi bir sesle.

“Evet. Edilmemeli, genç Brom. Umuyorum sen de bir gün evine tekrar dönebilirsin. Ama senin geleceğinde yapman gereken daha bir çok büyük işlerin olduğunu seziyorum.”

“Böyle bir şey sezmemiş olmanızı tercih ederdim, efendim.”, diye somurtarak cevap verir Brom.

Hancı Kimbletyne tekrar kıkırdayarak güler.

“Anneanneniz.. O kimdi? Böylesi büyük ve ön görülü bir Silent Hills kraliçesinden bahsedildiğini hiç duymadım.”, diye sorar Brom.

“O ise.. veremeyeceğimiz bir sır, genç Brom.”, der Wressa teyze nazikçe. “Bu konuda bütün Silent Gnome’larının vermiş olduğu bir kan yemini var. Varlığından haberdar olmuş olmanız bile bir ayrıcalık.”

. . .

Brom, o geceki performansına hazırlanmak için odasına döndüğünde kendisine verilen muallak şiiri düşünür ancak şiirin neresinden tutarsa, tuttuğu yer elinde kalır. Belli ki şiir, ilgili şahısların eline geçtiğinde anlam kazanacaktır ve o kişi de kendisi değildir. Brom bundan dolayı dürüstçe bir şekilde mutlu olur zira kendisi bela peşinde koşacak kadar ahmak değildir ve tek istediği evine, güllerine, şarkılarına, mutlu yemeklerine ve tembel hayatına geri dönüp o şekilde de yaşlanmaktır.

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

✱ ✱ ✱

27.06.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Haziran sonu ve Temmuz başı.
Miasmire..

 

Brom Bumblebrim, neredeyse iki ay Tinker Hills’de yaşayan bu garip, sessiz gnome’lara takılır ve her gece onlara, dünyanın geri kalanının ‘fiyakalı’ olduğunu düşündüğü şarkılarından değil, çok daha sade, cafcafsız, sanat amaçlı olmayan, içinde daha çok ‘özlem’ barındıran hem hüzünlü, hem de mutlu bir çok şarkı söyler. Ve önüne konan bütün yemekleri de yer! 

Sessiz Gnome’larla geçirdiği süre içerisinde onlardan bazı şeylerde öğrenir. Söz gelimi, bakla çiftçilerinin neredeyse hiçbirisinin gerçekte çiftçi olmadığını, çoğunun Silent Hills’den kaçanların çocukları ve torunları olduğunu, dolayısıyla silah kullanımı, istihkam, kimya, hendek ve siper savaşları konularında da eğitimli oldukları hayretle öğrenir.

Aynı süre içerisinde yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome ile uzun yürüyüşlere çıkar ve bu yürüyüşlerde hem Sessiz Gnome’lar, hem de Silent Hills hakkında bir çok unutulmuş bilgileri edinir.

Sessiz Gnome’ların saklı kasabasına geldiği günün akşamı karşılaştığı küçük gnome ise onu nereye giderse takip eder, yaptığı her şeyi ilgiyle izler ve..

..taklit etmeye başlar!

 

Brom dışarıda dolaştığı bir gün, gnome çocuk ile ondan bile daha küçük, pabuç kadar boylu, pembe, daha çok pofuduk bir pamuk şekeri bulutunu andıran tüleri saçlı bir kız gnome arasında geçen bir konuşmaya kulak misafiri olur;

 

“Bugün ne oluyoruz?”, diye sorar küçük, şirin kız.

“Bugün..”, der küçük gnome, “..Ozan olacağız!”

“Umm.. Bir; Ozan ne? İki; Neden?!”, diye sorar minik kız.

“Sevgili Terrah Doodlebellz, ozanlık, gelmiş geçmiş en saygın mesleklerden birisidir. Öyleki, nereye gidersen git, seni prensler gibi karşılarlar, ne söylersen söyle, kanunmuş gibi dinlerler, Lir’inle ne çalarsan çal, sanat olduğunu sanırlar ve seni yerlerine çakılmış gibi dinlerler..”, diye grant bir şekilde sırıtarak açıklar küçük gnome..

“Bana daha çok kaybolmuş da yanlışlıkla gelmiş, laf hokkabazı gibi geldi.”, der cıvıldayan sincap gibi sesiyle Terrah Doodlebellz.

Brom kaşlarını çatar, “Laf hokkabazıymış!”, diye burnundan soluyarak ‘hıf’lar ve oradan uzaklaşır.

 

Yaşlı Ten Ton Wressa teyze ise inatla her sabah, her öğlen ve her akşam bir tepsi dolusu enfes yiyeceklerinden getirir Brom’a. Kadıncağız, bir halkın son prensesi gibi değil, basit bir hancı aşçısı gibi ona hizmet ederek genç hobbit’in, evinden ayrılmasından sonra kaybettiği bütün kilolarını geri almasını sağlar.

Yaşlı teyze, sadece bir sabah Brom’a servis etmez.

 

Silent Hills’in son prensesi Ten Ton Wressa 7589 yılının Haziran ayının 27. gecesinde sessizce gözlerini dünyaya kapatır.

 

Ertesi gün bütün Silent Gnome’lar cenaze için toplanırlar ve garip, ürkütücü bir sessizlik içerisinde yaşlı prensesi defnederler.

Brom o akşam handa toplanan gnome’lara hiçbir şey çalmaz. Elinde Lir’i, katatonik bir hayal kırıklığı içerisinde öylece taburesinde oturur.

Vakit geldiğinde, handaki bütün gnome’lar dolu maşrapalarını tekrar ona doğru kaldırırlar, sonra kafalarına dikerler..

Yaşlı Ten Ton Wressa’nın vefatıyla Brom da ayrılma vaktinin geldiğini düşünür zira buraya ‘getirilme’ sebebini de çözmüş gibidir.

Brom, gelecekte onu nelerin beklediğini bilemez. Ama evinden ayrıldığından beri ilk defa, an itibariyle sebebini bilemese de, kati olarak ortada bir sebebin olduğuna ayılır. Buraya, Silent Hills’in son prensesine yetişmesi de sebeplerden bir tanesidir.

Ablasının vefatını olabildiğince vakur bir şekilde karşılamaya çalışan yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, artık gitmesi gerektiğini söylemeye gelen Brom’a itiraz etmez. Yaşına rağmen genç hobbit’in elini, kendi güçlü elleriyle sıkar ve genç ozana koca bir bohça dolusu erzak verir. Yaşlı hancı Brom’a, içinde bir kaç adet, kelek büyüklüğünde toplara benzeyen bir şeylerin olduğu ikinci bohça daha uzatır.

“Bunlar Bakla Bombasıdır.”, der Hancı Kimbletyne. “Temkinli kullanmanı sağlık veririm. Kaçman gereken durumlarda, şu gördüğün mandalı çekip bombayı at.. Tercihen düşmanlarına doğru. Onları öldürmez ama sana kaçacak kadar zaman kazandırır. Her ne yaparsan yap, çıkacak kokuyu soluma ve rüzgarı karşına alarak atma!”

“Umm.. Bu bana biraz tehlikeli gibi geldi, Efendi Kimbletyne.”, diye tırsmış bir şekilde bohçanın içindeki ‘toplara’ bakar.

“Tehlikeliler zaten. Burada keyif olsun diye bakla yetiştirmiyoruz. Hiçbirimiz baklayı sevmeyiz. Sadece ithal ederiz.. ve bunun gibi Bakla Bombası imalatında kullanırız.”, diye acı bir şekilde sırıtır Kimbletyne.

“Teşekkür ederim, Kimbletyne amca. Bana hakketiğimden çok daha iyi davrandınız. Sizleri hep iyilikle anacağım.”, der Brom.

“Hayır, evlat. Ben sana teşekkür ederim. Hepimiz adına. Özellikle de Wressa için.. Sayende mutlu.. ve onurlu bir şekilde gitti.. Bir prensesin böylesi bir yerde unutulmuş olmasını engellemiş oldunuz. Bunca yıldır onu hiç bu son bir aydır gördüğüm kadar mutlu ve hayat dolu görmedim. Ablamın şarkı söyleyebildiğini bile unutmuşum. Sen bize sadece ablamı geri getirmedin, genç Brom. Sen bize onurumuzu, umudumuzu, geleceğimizi ve prensesimizi geri getirdin. Bundan daha alicenap bir şey düşünemiyorum.”, der yaşlı Tinkerdome ve kendi evladına sarılır gibi hobbit’e sarırlır.

“Elveda, Kimble amca.”, der Brom üzgün bir sesle.

“Elveda, Efendi Brom., diye karşılık verir Kimbletyne Tinkerdome, sonra döner ve hana doğru seslenir.

“Gnine.. Evladım gel, bak. Efendi Brom gidiyor. Ona ‘güle güle’ de..”

. . .

Brom, kendisine verilen sayılı Bakla Bombalarından ilkini, Tinker Hills’den ayrılmasından kısa bir süre içerisinde kullanır. Sessiz Gnome’ların köyüne gelirken çılgınca bir panik içerisinde bir oraya, bir buraya koşturmasını, gnome’ların sakin köyünde, ve özellikle de Wressa teyze”nin yemekleri sayesinde üstünden atmış gibidir ve oldukça düzgün bir yol takip ederek Silent Hills’in hemen kuzeyindeki Miasmire bataklığına girer.

Miasmire, daha önce saplanıp kaldığı Croaking Mire bataklığı gibi değildir. Evet bu bataklık çok daha ‘ıslak’tır ama bu da biraz normaldir. Nede olsa tam ortasından Endless Sea denizine bağlanan bir akarsu geçmektedir. Ve burada zemin çok daha derin, kaygan ve sivri sinekli olsa da, Croaking Mire bataklığındaki gibi ne bir sis, ne uçuşan hayalet ve hortaklar, ne de kendisine ‘kurtarması için’ adıyla yalvaran ürkütücü yaratıklar vardır.

Bu, hiçbir şekilde yolculuğunun kolay olduğu anlamına gelmez. Öyle olmuş olsaydı Bakla Bombasını kullanmak zorunda kalmış olmazdı!

Miasmire bataklığının ortasından salınarak sürünen bulanık akarsuyu geçtiğinde, Brom’un daha önce hiç görmediği, neredeyse 15 adım boyunda, tamamen bataklık bitki ve sebzelerinden oluşan bir yaratık, muazzam bir devinimle çamurlu, bulanık sulardan yükselmiş ve küçük hobbit’e saldırmıştı.

Brom bir anda kendisine saldıran dehşet karşısında hiç düşünmemişti.

Kimbletyne amcanın verdiği bohçalardan birisine elini sokmuş, içinden kelek büyüklüğündeki toplardan birini çıkarmış, tepesindeki mandalı sökmüş ve kocaman ağzını açmış onu tek lokmada yutmaya gelen yaratığın hazır açtığı delikten içeri fırlatmış..

..sonra da sonuçlarını görmek için bile beklemeden arkasını döndüğü gibi kaçmıştı!

Brom arkasından ‘Vump!’, diye boğuk bir ses duymuş, bunu ise yaratıktan gelen acı ‘vıyaklama’ çığlıkları takip etmişti.

Brom, Miasmire’dan çıkıncaya kadar koşmuş, ancak Gulls Perch denilen yerin güney sınırına vardığında durmuştu.

Genç hobbit, evinden ayrıldığından beri değişen pek az şey olmuştur. Söz gelimi, hala farkındasız bir şekilde ellerini kollarını sallaya sallaya dolanır, ve karşılaştığı yaratıklardan anında kaçar ve saklanır.

Ancak bazı şeyler de değişmiştir. Mesela, o ilk gecesinde olduğu gibi erzakını hemen tüketmez ve olabildiğince günlere yaymaya çalışır. Eski tembel haline nispeten çok daha dayanıklıdır ve artık kendisini bulduğu ilk ağaç kovuğuna, devrilmiş bir ağaç kütüğüne yada sürünerek girdiği yoğun bir çalılığa sinerek uyumaz.

Kendisine, küçük de olsa bir kamp ateşi yakar, sıcak yemek pişirir, amcasının antika gürzünü, uyurken yastık olarak kullandığı sırt çantasının altına saklar, kılıcını da ince bir kayışla bileğine bağlayıp öyle uyur.

Birileri bütün bunlara bakıp gülebilir. Biraz daha nezaket göstermek isteyenler için ise bu küçük değişimler ‘bebek adımları’ olarak yorumlanabilir. Ancak Brom için bu değişimler gerçekten büyüktür ve onu bekleyen geleceğe hazırlayan zorlukların ilk meyveleridir..

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” IV ile
devam edecek..


 

book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” I ‘den
sonra başlar ve ta Büyük Kuzey Tundralarındaki Shakehands kasabasında son bulur..

 

 

29.11.7588 B.Y.S (-19 Yıl)
Kasım sonu, Aralık başı.
Bowling Hills, sonrasında da Endless Watch’ın güneyi..

 

İnanamıyorum buna!”, diye inler genç Brom.

“Bütün gece yürüdüm, dere tepe düz gittim ve gele gele buraya mı geldim?”

Brom Bumblebrim, yeni doğmuş, mutlu bir Kasım sonu güneşinde, doğduğu, büyüdüğü, ve gece boyunca ayrıldığını sandığı Greener Kasabasını yukarıdan, bulunduğu tepeden seyreder.

“Bu nasıl mümkün olabilir ki ama? Bütün gece yürüdüm ve hepi topu koca bir daire mi çizmişim yani?”, diye, çökmüş, fena halde bozulmuş ve neredeyse ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Mevcut hayal kırıklığı yetmiyormuş gibi, Brom bir de göbeği istikametinden derin bir gurultu duyar ve bu konuda da yapabileceği hiçbir şey yoktur zira yanına aldığı ve en azından bir kaç gün kendisini idare edeceğini düşündüğü bütün kurabiyeleri, kaşarlı, salamlı ve taze naneli sandviçleri ve peksimetleri gece boyunca yürürken yemiştir!

Belli ki iş yemek olduğunda bir hobbit olmak hiç de kolay değildir ve bu konuda tutumlu olması gerektiği, Brom’un daha birinci geceden öğrendiği ilk acıklı ders olacaktır..

..Yön bulma kabiliyetinin olmadığını anlamasından hemen sonra!

Halbuki tam on altı defa okuduğu o hobbit hikayesinde, yemek bulmanın zorluğu, ancak üstü kapalı bir şekilde geçilmiş ve yön bulmak konusunda da hiçbir ip ucu da vermemiştir! Yani, tamam, o hikayede de kahramanlar kaybolmuştur ama bunu yoğun ağaçların olduğu büyülü bir elf ormanında yaşamışlardır. Kendisi ise Bowling Hills’in açık arazili, naif, yeşil tepelerinde gerçekleştirmeyi başarmıştı bunu..

 

Brom acıklı bir şekilde, gezginleri yanlış yönlendiren kitaplar hakkında uzun, bir ozan olması dolayısıyla da muhtemelen ‘kafiyeli’ bir belagat dizecekken, bir anda asıl soruna ayılır;

Sorun kitapta değildir zira ve en nihayetinde, on altı defa okuduğu o hikaye, tam olarak da budur:

BİR HİKAYE!

“Off yaa.. inanamıyorum! Nasıl olurda bir hikaye kitabında okuduğum şeyleri referans olarak alabildim ki! Bu gerçek dünya Brom Bumblebrim, bir roman değil!”

 

Brom acıkmış, yorgun ve uykulu bir şekilde, Greener Kasabasına yukarıdan seyrettiği tepenin üstünde yere çöker ve “Ne yapayım, ne yapayım?”, diye düşünürken uykuya dalar ve suratının tam ortasına isabet eden kocaman bir damla ile yerinden fırlayarak uyanır!

Gece olmuştur ve yağmur yağmaya başlamıştır..

 

Brom, bütün bir günü, dışarıda ve soğuk Kasım’ın son güneşi altında nasıl uyuyarak geçirebildiğini merak eder.

Genç hobbit nedense kendisini kazıklanmış hisseder ve tepeden aşağı inip evine gitmeyi düşünür. Hatta bu saçmalığa bir son vermek için, eve varır varmaz da kapısını ve pencerelerini, tekrar dışarı çıkamamak için bulabileceği en büyük çivilerle sıkıştırıp sabitlemeye karar verir..

..ve işte tam o anda bir şey onu ısırır!

 

Brom küçük, biraz fazla tiz bir çığlık atar ve can havliyle yerinde hoplamaya başlar.

“Beni bi şey ısırdı! Muhtemelen zehirli bi şey!.. Ölüyorum! Ölüyorum! Muhteşem Gökler adına, ölüyorum!..”, diye kalçasının, tam da göremediği bir noktayı eliyle tutarak yerinde zıplamaya başlar.

Brom, yağmurlu ve karanlık gecede, tepeden aşağı, “İmdat! İmdaaat! Bana tabip getirin! Bana güzel bir hemşire getirin!..”, diye çığlayarak koşmaya başlar..

Kalçasının, tam olarak göremediği noktadaki ‘ısırık’ acısı geçtiğinde, Brom ne kadar koştuğu, dahası, hangi istikamete doğru koştuğu hakkında en ufak bir fikri yoktur..

..ama doğuya, güneşin doğduğu yere baktığında, bunu bütün gece boyunca yapmış olduğunu fark eder!

 

“Nasıl yaa?”, diye iyice tırsmış bir şekilde, ağlamaklı bir sesle inler küçük hobbit.

Bütün bir Aralık başı gecesi buz gibi bir yağmurun altında ve karnı fena halde guruldayan Brom, bulduğu ilk yaban çileği çalısına dalar ve avuçlayabildiği tüm acı çilekleri ağzına tıkar..

Çalıların arasında işi bittiğinde, ellerinde, kollarında ve yüzünde sızlayan bir düzine çizik ve biri ensesine, diğeri ise ayak parmakları arasına yapışmış bir-iki inatçı çalı kenesiyle uğraşırken gök yüzünden kızgın bir homurtu gelir.

Brom göğe bakar ve inleyerek söylenir;

“Ama zaten beni yeterince ıslatmıştın.. Daha fazla ıslanamam ki!”

Brom yerinden fırlar ve ortalıkta başını sokabileceği bir yer —herhangi bir yer— aramaya başlar..

..ama aç karnına yediği onca acı çalı çileğinden dolayı bir anda midesi bozulur!

 

Brom Bumblebrim, hayatında yaşadığı bütün kötü an ve anıları bir araya getirdiğinde, bu iki gün içerisinde başına gelenlerle kıyaslayabileceği bir olay düşünemez.

Üşümüş, fena halde ıslanmış, hala aç, her tarafı çiziklerle dolu ve midesi bozuk bir şekilde bir o yana bir buyana koşturur durur.

Yorgunluktan ve açlıktan, dahası, midesine musallat olmuş kramplardan bitkin düşmüş bir şekilde ne kadar koşturduğunu bilemez ama uzaklarda bir yerlerde gözüne ilişen kamp ateşini gördüğünde hava çoktan kararmıştır.

Brom, nefes nefese kalmış bir şekilde kamp ateşine doğru yaklaşır ama içinden bir ses, belki biraz temkinli olsa, bunun kendisine daha az acılara sebep olabileceği düşüncesini uyandırır.

Genç, ıslak, üşümüş ve şiddetli karın ağrılarıyla kıvranan hobbit, karanlığı aydınlatan kamp ateşine temkinli bir şekilde yaklaşır. Ateşin önünde oturmuş kimseyi göremeyince iyice içkillenir. Sessiz adımlarla biraz daha sokulurken birden alnının ortasına bir şey, müthiş bir hışımla çarpar ve Brom, acının yepyeni bir mertebesine ulaşıverir..

Taş..

Birisi karanlıkta ona taş atmıştır ve olduğu salak gibi o da bunu yemiştir.

“Niye yaa!”, diye inler Brom. “Neden kafama taş attınız ki? Beni soyacaksanız, bunu rica ile de yapabilirsiniz. Açım, donmuş vaziyetteyim, sırılsıklam ıslanmış durumdayım ve şiddetli bir karın ağrısıyla uğraşıyorum.. Tek istediğim ateşinizi paylaşmaktı ve daha merhaba bile demeden kafama taş attınız! Bu.. Bu çok ayıp ve hiç de medeni bir davranış değil!”, diye de acı içerisinde bağırır Brom.

Ancak genç hobbit’in bu ağıtına herhangi bir cevap gelmez.

Brom, yağan yağmurun burada biraz daha sığlaştığını fark eder ve kamp ateşi sayesinde karanlıktaki ağaçları görür.

 

“Ne istiyorsun, bücür!”, diye horlayan, tiz bir ses duyulur ağaçların arasından.

“Az önce söyledim ya! Sıcak bir ateş, o kadar.. Biraz yemeğiniz, kuru bir de battaniyeniz varsa, benim de biraz param var.”, diye acınaklı bir şekilde cevap verir Brom.

Aradan ancak bir kaç dakika geçtikten sonra cevap gelir.

“Kamp ateşinde ısınabilirsin. Orada küçük bir tencere dolusu yiyecek ve kuru bir de battaniye var.”, der aynı tiz ses ve Brom konuşanın ya küçük bir kız, yada eşit büyüklükte bir sincap olduğunu düşünür. “Geceyi ateşin başında geçirebilirsin. Ama yerinden kalkar ve bize.. uhhm.. bana doğru yeltenirsen, fena halde de-kompoze ederim seni!”

“De-kompo-NE?!”, diye hayretle sorar Brom.

“De-kompoze!.. Neresini anlamadın?”, diye sorar tiz ses.

“De-kompoze nedir? Hayır, beni öldüreceksen, en azından ölürken nasıl öldüğümü bilmek isterim. Sürpriz ölümler hiç hoş olmuyor!”, diye cevap verir Brom ve ateşe doğru sokulur.

Genç hobbit, kamp ateşinin yanına varır varmaz, adı geçen küçük tencerenin yanında duran teneke tabaklardan bir tanesini kapar, tencereden içine, nezaketin kabul edeceği ‘azami’ miktarı doldurur, ateşin diğer yanında duran battaniyeyi donmuş bedenine sarar, sırtını ateşe verir ve küçük, iki büklüm bir topak halinde sıcak yemeği kaşıklamaya başlar.

Yemek, kendi standartlarına göre pek de iyi değildir. Daha doğrusu, yemeğin tadında bir gariplik vardır; sanki iki alakasız kişi, kendi hoşlarına giden ne varsa içine atmışlar gibidir. Ancak şu anki aç haline bir şölen gibi gelir ve istediğinden çok daha kısa bir süre içerisinde de biter.

“Gece orada, kıpırdamadan dur. Yoksa—”, diye arkasından aynı tiz sesi duyar.

“—beni de-komoze-şeysiden edeceksin, hatırlıyorum”, der Brom. “Ama sanıyorum ki ben zaten de-kompoze olmuş durumdayım.. Ateş, battaniye, yemek ve de-kompoze uyarısı için teşekkür ederim.. Parayı ateşin yanına bıraktım. Size iyi geceler.”

Brom hayatında hiçbir zaman böylesi bir nezaketsizlikle karşılaşmamıştır. Ne bir başkasından, ne de kendisinden. Ama takati, sabrından önce tükenmiştir ve yeni yeni ısınmaya başlayan vücudunu battaniyenin içinde, sadece burnunun ucu dışarıda kalacak şekilde, biraz daha topak yapar ve kendinden geçmiş gibi derin bir uykuya dalar.

 

“Neden bu salağı aldık ki kampımıza?”

“Sırılsıklam olmuştu, üşümüştü, açtı, acı çekiyordu ve korkuyordu.”

“Tamam, onu anladım da, neden bu salağı kampımıza aldığımızı anlamadım? Bence tehlikeli. Hazır uyumuşken kafasına odunla vuralım, tam uyusun!”

“Lütfen kafasına odunla vurmayalım. Başkalarına karşı biraz anlayış gösterebilirsin bence..”

“Neden? Sen gösterdin de ne faydasını gördün bu güne kadar?”

“Faydası için değil, eksikliğinin zararlarından kaçınmak için yapmalıyız.”

“Saplantılı fetişlerin yetmiyormuş gibi, üstüne üstlük hem safsın, hem de biraz aptalsın.”

“Bu.. bu biraz ağır ve kırıcı olmadı mı?”

“Beraber olduğumuz süre boyunca seninle geçinmem opsiyonel. Bir zorunluluk değil. Seni ben istemedim. Aslına bakılırsa, kimseyi istemedim. Hiç istemediğim bir şeyi resmen kakaladınız bana!”

“Benim ise çok istediğim bir şeydi ama kim olacağı kısmı nedense bana da sorulmadı. Ama bir tercihim olsaydı, bu yine sen olurdun.”

“Dediğim gibi.. sen hem saf, hem de biraz aptalsın!..”

✱ ✱ ✱

06.03.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mart başı.
Giants Hutt Ormanlarının kuzey sınırı..

 

Brom, üç gündür saklandığı daracık ağaç kovuğunda, uyuşup yine karıncalanmaya başlayan bacaklarına, yeni öğrendiği bir egzersizi uygulamaktadır —sessizce! Evinden uzakta, bildiğini sandığı her şeyi sıfırdan ve canlı deney faresi gibi öğrenmek zorunda kalmış olması, genç hobbit’i iki aydan birazcık daha uzun bir süre içerisinde çakı gibi yapmıştır ve iki ay öncesinde olduğu gibi bütün erzakını bir gecede bitirmemiş, elindeki kurumuş bir dilim ekmeği küçük ısırıklar ve uzun süreli çiğnemelerle yemektedir. Buna rağmen üç gün içerisinde sırt çantası neredeyse boşalmıştır.

“Gidin.. gidin artık..”, diye sessizce mırıldanır Brom ve üç gün önce yanlışlıkla fazla sokulduğu haydut çetesinin kamp yaptığı yerin dibindeki oyuktan ‘ev sahiplerini’ izler. “Sizin gidip basacak bir köy yada kasabamız yok mu?”

Brom birden söylediği şeye ayılır ve utanır, zira bu rezil haydut çetesinin bir köyü basması halinde, oradakileri muhtemelen öldürecekleri anlamına geleceğidir.

Bitkin ve aç bir şekilde, neden ana yoldan saptığını ve neden Giants Hutt ormanında ‘macera’ aramak istediğini ve hangi ahmakça fikrin ona bunu yapmanın iyi bir fikir olacağına ikna ettiğini düşünür. Şayet hayatta kalırsa, aynı ahmaklığı tekrarlamaması açısından bu önemlidir..

‘Macera’ imiş..!

“İşte tam olarak bu yüzden hobbit’ler sıcak evlerinin güvenliğinde, mutlu bir şeyler atıştırırken macera kitapları okurlar, ama macera peşinde koşmazlar!”, diye geçirir aklından..

..ve farkında olmadan sırt çantasına elini sokar ve kalmışsa, yiyecek bir şeyler bulma umuduyla içini karıştırmaya başlar.

Çantanın içinde dolaşan Brom’un eli herhangi bir yiyecek bulamaz ama yanlışlıkla, rahmetli annesinin yadigar Lir’inin tellerinden birine dokunur ve Lir, keskin bir nota çıkartır!

 

..Ve bu..

..bir anda..

..beklenmedik,

..zincirleme bir reaksiyon başlatır!

 

“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Bi sus!”

 

Brom, saklandığı ağaç kovuğunda, kollarıyla daha da eğdiği başını kapatmış, çömdüğü yerde terleyerek kendi ayaklarını seyreder ve haydutların duydukları şeyden ivedilikle bıkıp vazgeçmeleri için bildiği her şeye dua eder..

..ve lanet şey, her ne ise, onu ısırmak için tam bu anı seçer!

Brom Bumblebrim, kontrolsüz, tiz bir çığlık atar..

 

“Aha! Yine duydum!”

“Ben de duydum..”

“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses daha duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Can’t touch this!”

“Bi ses!”

“Bi sus—

 

Brom, haydutlardan korktuğu kadar, aptallıklarına da hayret eder ve içinden acıklı bir sesle söylenir;

“Bi grup salak tarafından öldürüleceğim.. İnanılır gibi değil!”

 

—Brom korku ve panik halinde, neden son haydudun sözünün bir anda kesildiğinde ayılamaz. Ama kendisine garip, ıslık gibi gelen sesler, çeliğin çeliğe vurmasını andıran çınlamalar ve bunları takip eden çığlıklar, en sonunda genç hobbit’i, haydutların kampında bir şeylerin olduğunu söyler..

Brom, saklandığı ağaç kovuğundan başını kaldırdığında, kovuğunun neredeyse dibine kadar gelmiş bir haydudun, kafasının arkasına bir buçuk yardalık haşin bir okla, yüzü koyun kapaklanmış olduğunu görür!

Brom etrafına bakındığında, hemen ileride başka haydutların da benzer kaderleri paylaştığını görür ve birden onlara karşı hissettiği korkunun gerçekte ne denli küçük olduğunu anlar..

..zira ortama daha büyük —çok daha büyük— ve tehlikeli bir ‘balık’ gelmiştir ve bu balığın hiç şakası yoktur..

Brom gözlerini kısarak ana haydut kampında yoğunlaşan çarpışma seslerine baktığında, orada iri cüsseli, haşin suratlı bir adamın, elinde savurduğu kocaman kılıcıyla önüne çıkan bütün haydutları, tırpanın arpa başlarını biçer gibi biçtiğini, dehşet içerisinde seyreder! Ve adam yalnız da değildir. Göremediği birileri de, haşin suratlı adamın etrafını sarmaya çalışan haydutları birer ikişer, bir buçuk yardalık oklarla şişlemektedir.

Brom kıyımın ne kadar sürdüğünü bilmez. Ama bittiğinde ortada canlı bir tane bile haydut kalmamıştır..

İri cüsseli, haşin suratlı adam son haydudu kestiğinde nefes nefese bile değildir.

“Bu da sonuncusuydu.. Moorat, Davien.. Etrafı kontrol edin. Bu hayvanlardan kaçıp kurtulan olsun istemiyorum. Aynı işi bir kaç ay sonra tekrarlamak niyetinde değilim.”

İri adamın çağırdığı adamlardan biri kısa sarı saçlı, yakışıklı bir elftir.. Yada belki de bir half-elf, Brom saklandığı yerden tam olarak kestiremez ama adamın duruşundan mıdır, nedir, onun birincisinden ziyade diğeri olabileceği izlenimine kapılır ve elinde Brom’un neredeyse üç katı boyunda devasa bir yay vardır.

Sarı saçlı yarı elf gibi elinde benzer bir yayla sakladığı yerden çıkıp gelen diğer adam ise genç hobbit’in hayatında gördüğü en çirkin adamdır. Adamın eski kayış derisi teni, kara —kendim, ekmek bıçağımla kestim— izlenimi veren parçalanmış saçları ve bir gözünü kıl payı ıskalamış yara izi yetmiyormuş gibi, suratında da pis bir sırıtış vardır.

“Harika iş çıkardın, Şerif. Geri döndüğümüzde Efendi Thokan’a olanları anlatmalıyız. Eminim sana özel, epik bir şarkı yazacaktır.”, der Davien denen yarı-elf mutlu ve biraz da muallak bir sesle.

“Nasıl bu kadar iyi ok kullanıp, aynı zamanda da bu kadar salak olabildiğine hayret ediyorum, Davien!”, diye hırlar, diğer, adının Moorat olduğu tahmin edilen çirkin adam.

“Alındım.”, diye cevap verir Davien gerçekten alınmış bir sesle. “Senin kadar zeki olmamam, beni salak mı yapıyor, şimdi?”

“İkiniz..”, diye burnundan solur Şerif. “..ve bitmek bilmeyen dırdırınız.. Hatırlatsanıza bana, sizler gerçekten nasıl izci oldunuz?”

“İyi ok attığım için..”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Davien.

Moorat denen çirkin adam ise omuzlarını silker. “Sıkıcı bir gündü ve yapacak başka da bir işim yoktu. Ben ozan olmak istiyordum ama o karga sesli Thakon yerimi kapınca ben de izci olayım bari, dedim..”

Davien buna kahkahalarla güler. Haşin suratlı şerif bile gülümser.

“Sanıyorum buradaki işimiz bitti.”, der şerif. “Bu şerefsizler kimseye bir daha musallat olmayacaklar. Etrafı kontrol edin, özellikle size ait bir şey kalmış olmasın.”

“Neden? Bunlar kötü adamlar ve bizde bu bölgeyi onlardan arındırdık.”, diye aynı muallak ifadeyle sorar İzci Davien.

“Evet, ama teknik olarak bu bölge Endless Watch’ın sorumluluğu altında ve bizim gelip onların bölgesinde ‘Serenity Kanunları’ uyguluyor olmamızı pek de hoş karşılamaya bilirler.”, der şerif sakince.

“Ne fark eder ki? İşlerini yapmış olsalardı, onlar da haydutları öldürmüş olurlardı.”

“Ama onlar haydutları önce yakalar, sonra şehre götürür, ardından büyük, teatral bir mahkemede yargılar, ancak ondan sonra asarlardı. Onlar kıçlarını kaldırıp bunu yapıncaya kadar da bu hayvanlar bir kaç köyü daha talan etmiş olurlardı.. Serenity Home’un böylesi gösterişli mahkemelerde harcayacak lüksü yok ve açıkçası bu şerefsizleri kasabama sokmak gibi bir niyetim de yok —asmak için bile olsa. Sanıyorum Tinker Hills sakinlerinin yardım için Endless Watch yetkililerine gitmektense bize gelmeleri bundan kaynaklanıyordu.. Geri döndüğümüzde, yüzümüzdeki ifadeden herkes gerekli mesajı alacaktır. Yuleman’da Tinker Hills gnome’larına ‘Halledildi.’, diye kısa bir not gönderecektir.”

Moorat yine omuzlarını silker.

“Bana farkmaz! Ben bir izciyim. Bu iş gelip beni ısıramaz.”, diye hırlar.

“Beni de!”, diye atlar Davien.

İzci Moorat, Davien’e tiksintiyle bakar sonra tek kaşı kalkmış bir şekilde şerife döner.

“Bu yüzden sen ‘tatildesin’, Standorin!”, diye ayılır birden.

Şerif, Moorat’e sırıtır.

“Bu iş geri dönerse, Serenity Home’a dönmeyecek. Kişisel olarak, tatilde dolaşırken saldırıya uğramış olan bana geri dönmüş olacak. Bu yüzden ortalıkta size ait bir şeyler kalmadığından emin olun ve kırık da olsalar tüm oklarınızı toplayın.”, diye emreder şerif.

“Ben hiçbir şey anlamadım..”, diye itiraf eder İzci Davien.

“Sen gidip oklarını topla, kasabaya geri dönerken ben de sana tane tane anlatırım.”, der Moorat hırıltılı sesiyle.

“Benimle alay edip dalga geçeceksin yine, öyle değil mi?”, diye saf bir şekilde sorar Davien.

“Evet. Ama yine de anlatacağım!”, der Moorat sırıtarak.

 

Brom Bumblebrim, saklandığı ağaç kovuğundan sessizce çıkar..

..ve kaçar!

Brom, Serenity Home denen yer neresidir bilmez, ama öğrenecektir ve oranın yakından bile geçmeyecektir..

Brom sessizce kaçarken arkasında bıraktığı haşin suratlı şerif ve iki izcinin konuşmalarını hala duyar..

 

“Limnia nasıl? Dahası, doğum bu kadar yakınken senin eğlenmen için buraya kadar gelmene nasıl izin verdi?”

“Lady hanımefendi başında duruyor. Ve bana da ihtiyacı olmadığına dair.. tam olarak bilmek istemediğim bazı şeyler söyledi..”

“Bahane böyle sunulur işte. Gör ve örnek al, Davien. Geçerli, şahitli ve kadınları kendi aleyhlerine kullanarak!”

“Söylesene, Moorat. Sen hala nasıl oluyor da bekarsın?”

“Akıllı olduğum için.. Onu sana vererek hem ablamdan kurtulmuş oldum, hem de dırdırından!”

“Sanıyorum yeni bir izci adayım var!”

“Davien.. Kim senin gibi aklı bir karış havada birisine evladını teslim edecek kadar ondan nefret eder ki?”

“Kimsenin sana çocuklarını eğitmen için vermiyor olmaları, görüyorum ki seni biraz huysuz yapıyor.. Sanki buna ihtiyacın varmış gibi.”

“Güzeeel. En sonunda senden kabul edilebilir hakaretler duymaya başladık artık! Kimmiş bu yeni adayın?”

“Efendi Darien’in pek sevdiği kızı, Laila.”

“Huh.. O küçük, süslü şey mi?”

“Evet, ama yaşı biraz küçük. Efendi Darien’e kabul ettiğimi, ancak bir-iki yıl daha beklememizin daha akıllıca olacağını söyledim.”

“Daha akıllıca.. Bunu sen söyleyince kulağa ne kadar komik geldiğinin farkındasın, değil mi?.”

“Alındım.”

“Siz ikiniz.. ve bitmek tükenmek bilmeyen dırdırınız..”

✱ ✱ ✱

18.04.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Nisan ortaları.
Croaking Mire..

 

Brom üç gün takılıp kaldığı haydut çetesinin kampından kaçtıktan sonra çok önemli bazı şeyleri öğrenir. Bunların ilki, ERZAK’ın asla yeterli olmadığıdır. Bir diğeri de elini kolunu sallaya sallaya ortalıkta dolaşmaması gerektiğidir.. Ancak bu ikincisini öğrenmesi —gerçekten öğrenmesi— çok daha uzun sürecektir çünkü kendisi bir hobbit’dir ve çok küçük yaştan itibaren özel eğitimden geçmemiş her hobbit’in ortak bazı özellikleri mevcuttur. Bunların arasında ve muhtemelen de en başında yemek yemek, eğlenmek, tembellik etmek ve hiç şüphesiz, mutlu olmak vardır. Bunların kümülatif olarak bir araya gelmesinin tekabülü de, elini kolunu sallaya sallaya dolaşmalarıdır!

Ve bir hobbit’in bu ‘içsel’ huyundan vaz geçmesi için önce yemekten, eğlenmekten, tembellikten ve hiç şüphesiz, mutlu olmaktan vaz geçmesi gerektiği anlamına geldiği için bu da temel olarak ‘düşünülemez’ bir durumdur..

İşte bu yüzden dünyada hobbit nüfusu az olmamakla beraber, macera peşinde koşan hobbit nüfusu ise yok denecek kadar azdır.

Bu nadir ve ‘isteksiz’ istisnalardan biri de şu anda, elini kolunu sallaya sallaya girip, çok kısa bir süre içerisinde de saplanıp kaldığı Croaking Mire bataklığındaki Brom Bumblebrim’den başkası da değildir.

İşin gerçeğine bakıldığında da aslında suçun tamamı Brom’a ait de değildir.

Genç hobbit keyfince bir yerlere gitmeye başladığında, içindeki bir ses —yada kıçındaki ısırık acısı— ona o yönde değil, bir başka yönde gitmesini söyler.

Söz gelimi, bir sefer Brom’un bunu sınamaya kalkması aynı gün içerisinde ardarda tam üç defa ısırılmasıyla sonuçlanmıştı.

Brom güneye, geldiği genel istikamete dönüp, “Hmm.. Bugün nereye gitsem acaba? Belki de güneye, Melshieve Akademisine gitmeliyim. Orasını hiç görmedim..”, dediğinde ilk ısırığı yemişti.

“Peeeki.. Güney değil. Batı nasıl? Orda Sisters Lake gölü ve Witch Sisters bataklığı var sanırsam. Rivayetlere göre orada yaşayan üç cadı kız kardeş, görülmüş en güzel kızlarmış!”

Buna yediği ısırık ise özellikle acıtmıştı Brom’un canını..

“Tamam.. Öyle olsun bakalım..”, demişti Brom, kalçasının, tam da göremediği noktayı acı içerisinde kaşırken. “Doğuya gidelim. Bu kadar yakınındayken denize girmemek yazık olurdu. Şanslıysam denizde fazla sis olmaz. Rivayetlere göre açık havada, Drashan ta buradan bile görülüyormuş..”

Gerçekte Brom’un, ne Aralık ortasında buz gibi bir denize girmek, ne de mebus korsanların olduğu Drashan’ı —uzaktan yada yakından görmek gibi bir niyeti vardır. Sadece aklında oluşan bir teoriyi sınamak niyetindedir o kadar.

Brom, teorisini üçüncü bir ısırıkla sınamış olarak kuzeye doğru yürümeye başlar..

Aynı ısırık onu hanlardan, genel olarak yolları takip etmekten, şehir ve kasabalardan da uzak durması gerektiğini.. eh.. ısırarak söyler!

Brom, kendisini bu pis kokulu bataklığın ortasında getirip, sonra da terk eden ‘ısırığa’ lanet eder ve yapış yapış balçık ve sulu-vatuzlu vıcık vıcık çamurlu ‘bi şey’lerin içinde bulur.

“Niye yaaa.. Niye getirdin beni buraya ki? Ne var burada? —Aaaa bak, vıcıklı sülüklü balçık dışında gerçekten ne var burada?”, diye acıklı bir sesle hicveder.

Genç hobbit, o bataklıkta iki gün cebelleşir ve gece mi daha kötü, yoksa gündüzleri mi, bir türlü karar veremez zira gündüzleri hareket eden, ve bazen de etmeyen her şey onu yemeye çalışır. Geceleri ise bataklığa olağan dışı, nereden peyda olduğunu bir türlü kestiremediği bir sisle beraber, boğucu bir de sessizlik çöker ve Brom sislerin arasında devamlı ‘bir şey’lerin sessizce ve süzülerek uçtuğunu görür.

Geceleri sessizliği bölen sadece, arada bir duyduğunu sandığı inleme sesleridir.

“Lanet olsun..”, diye geçirir içinden Brom. “..hortaklar ve hayaletler! Neden hortlaklar ve hayaletler olmalıydı ki?”

Brom bataklıkta geçirdiği ikinci gecenin boğucu sessizliğindeki inlemelere yeni bir ses daha katılır..

 

“Brom..”

 

“Efendim.. Ne? Eh? Kim var orda?”, diye tiz bir çığlık atar Brom.

 

“Brom.. Kurtar beni Brom, boğuluyorum..”

—diye çok uzaklardan, yankılanarak gelen, yumuşak, hafif titreyen, ipek gibi bir kadın sesi duyar Brom.

 

“Ne.. neredesiniz? Sizi göremiyorum!”, diye cevap verir Brom tırsmış bir şekilde.

 

“Yardım et bana, Brom.. Çok yalnızım.. ve yardımına ihtiyacım var, kurtar beni bu bataklıktan..”

 

“Ama ben kendimi bile kurtaramıyorum. Neredesiniz? Göremiyorum sizi. Sabaha kadar dişinizi sıkabilirseniz, sizi kurtarmak için yardım getirmeye çalışacağım.” 

 

“Brom.. Lütfen yardım et bana.. Boğuluyorum..”

 

“Ben.. adımı nerden biliyorsunuz?”, diye korkmuş bir şekilde sorar Brom.

 

“Brom.. Yardım et bana.. Kötü adamlar beni zincire vurdular ve beni bu bataklığa kurban ettiler.. Yok olmak istemiyorum, yaşamak istiyorum, Brom..

 

Brom duydukları karşısında korkmuş olmasına rağmen yine de fena halde hiddetlenir çünkü yaşadıkları bu dünyada, bir şeyleri def etmek için böylesi ‘bakirelerin kurban edilmesi’ alışkanlığı duyulmuş bir şey olmasa da, imkansız da değildir.

Genç ozan, özellikle kadınlara karşı yapılan kötülüklere, cürümlere ve cinayetlere karşı içsel bir hassasiyeti vardır ve bulduğu göreceli ‘kuru’ topraktan kalkar ve sesin geldiğini düşündüğü yöne doğru vıcıklı balçıklı bataklıkta, kör bir şekilde sislerin içine dalar..

..ve çok kısa bir süre içerisinde de ayağı takılır ve yüzü koyun, pis, bulanık ve buz gibi bir bataklık göledinin içine düşer.

Brom, anında ve panik içerisinde, buzlu bulanık suyun içerisinde debelenmeye başlar ama su, dışarıdan göründüğü kadar bulanık değildir.. daha ziyade, bir şekilde sadece ‘puslu’ gibidir..

..Puslu ve aydınlık!

Brom, suyun derinliklerinde ışıl ışıl bir şeylerin parıldadığını görür ve ister istemez tepinmeyi bırakır ve suyun dibine doğru batarken, hayranlıkla o pırıltılı ışıkları seyretmeye başlar.

Ve hobbit battıkça su sanki berraklaşır ve Brom orada, surun derinliklerinde, daha önce hiç görmediği, garip, çapraz örmelerle bir birine eklenmiş, zarif denebilecek kadar da ince zincirlerle ayaklarından, bileklerinden, belinden ve boynundan prangalanmış genç, sıskası çıkmış kızı görür..

Brom bir ozandır ve her ozan gibi hayal gücü gelişmiş bir ruhu vardır. Dahası, bir hobbit olması dolayısıyla, biraz da hayalperesttir. Ancak o buz gibi suda gömülürken, zincirleriyle boğulan sıska kızı gördüğünde içinde bir şeylerin kıpraştığını hisseder..

..ve aklından, “Kim böylesi güzel ve zavallı bir kızı buz gibi bir suyun içinde zincirlere vurur ki? Bu açıkça bir cinayet!”, diye geçirir.

Bununla beraber, zihninin derinliklerinde ise, “Bu sıskası çıkmış kız suyun içinde nasıl hala hayatta?”, diye küçük bir ses de duyar ama o ses, üst üste binen hayret verici şeyler karşısında biraz cılız kalır ve boğulur.

 

“Brom.. Yardım et.. Boğuluyorum.. Daha fazla dayanamayacağım.. Ölüyorum.. Lütfen.. Ölmek istemiyorum..”

 

Brom suyun içinde kulaçlarını açar ve kıza doğru yüzmeye başlar ve ona yaklaştıkça, kızı prangalıyan zincirlerin, göletin derinliklerindeki, üstünde ne olduklarını anlayamadığı bazı rünlerin kazıldığı büyük, yosun tutmuş bir sütuna çivilenmiş olduğunu fark eder.

 

“Boğuluyorum.. Daha fazla dayanamayacağım.. Ölüyorum, Brom.. Ölüyorum..”

 

“Geliyorum, dayan..”, diye bağırır Brom, ve bağırmasıyla birden boğazı buz gibi, çamurlu ve bulanık suyla dolar!

 

Genç hobbit, gerçek, katışıksız, akılsız paniği hayatında ilk defa ve o anda yaşar.. Ve hayatta kalma iç güdüsünün ona söylediği tek şeyi yapmaya çalışır; Brom var gücüyle yüzeye çıkmak için çırpınır ama farkında olmadan ne kadar derine inmiş olduğunu anlamamıştır bile..

..Küçük hobbit’in göğsü sıkışır, yanan ciğerlerindeki son hava da panik kabarcıkları halinde ağzından ve burnundan kurtulur ve Brom, gözleri kararmış bir şekilde tekrar dibe çökmeye başlar.

 

“HAYIR.”

—diye güzel, etkileyici bir ses duyar kaybolan farkındalığının derinliklerinde..

 

“Burası ölmek için uygun bir yer değil, ölümlü.”

 

Brom acı içerisinde gözlerini açtığında, hala göletin derinliklerindedir, ancak daha önce gördüğü parıltıların hepsi gitmiş, geride sadece buz gibi soğuk ve bulanık pis su kalmıştır. Brom açısından farkı ise, ilginç bir şekilde nefes alabiliyor olmasıdır..

Genç hobbit, hayret ve panikle etrafına bakındığında, kendisini kocaman bir hava kabarcığının içinde süzüldüğünü görür. 

 

“Burası küçük bir hobbit için de uygun bir yer değil. Ve bu, o mebus yaratığın ilk defa bir ölümlüyü zincirlerinden kurtarması için bu tehlikeli sularda boğuşu değil. Ama ben burada olduğum sürece, o da bu bataklıkta kalacak.”

 

Genç Brom sesin geldiğini sandığı yere döner ve karşısında, hayatında gördüğü en yakışıklı adamı görür.

Brom bir ozandır ve ozanlar için kelimeler ve nüansları çok önemlidir. Bu yüzden karşısında duran ‘adam’ için sanki ‘yakışıklı’ kelimesi yetersizdir. Yada sadece ‘anlamsızlaşmıştır’ artık.

Önünde duran adam, uhrevi denebilecek kadar ‘güzeldir’..

 

“Kim.. kimsin sen?”, diye tırsmış bir şekilde kekeler Brom.

 

“Sana adımı vermek isterdim, genç Brom Bumblebrim, ancak isimim seninle yayılacak olursa, bu benim buradaki görevimi zorlaştırır zira beni adımla bulabilirler ve gördüğün o şer yaratığın müritleri, mahpusumu kurtarmak için ellerinden geleni yapmak için burada toplanırlar. Nerede olduğu bilinmeyeni kimse kurtaramaz.”

 

“Be.. Beni kurtardığınız için te.. teşekkür ederim.. sanırım..”, diye kekelemeye devam eder Brom.

 

“Teşekküre gerek yok, genç hobbit. Bununla beraber, seni buraya getiren küçük misafirine, yüzmesini bilmeyen birisini okyanusa atarak öğretmeye kalkmanın kendisi için biraz masraflı, senin için ise ‘can alıcı’ olabileceğini hatırlatmanı rica edeceğim.”, der uhrevi güzellikteki adam.

 

“Sö.. söylerim ama beni dinleyeceğini pek sanmıyorum..”

 

“Denemekten bir zarar gelmez.. Dinleyebilir. Seni kaybederse, yerine yenisini bulması çok uzun sürebilir. Dahası, bunun için vakti de kalmayabilir.. Şimdi. Giymeye hazır mısın?”

 

“E.. evet, Efendim. Kesinlikle hazırım. Ama gitmeden önce bir şey sormak isterim.”

 

“Sadece bir şey mi?”, der adam ve gülümser.

 

“Sen.. Uhhm.. Siz bir melek misiniz?”

 

“Öyle de denebilir, genç Brom. Teknik olarak ben bir ‘Muhafızım’. Bizler bazen —nadiren— bir ölümlüye atanırız, onu korumak için. Bazen de bir yere.. Fesat bir yaratığın dünyaya saçılmasını engellemek için. Bu döngüde, ben buraya atanmış durumdayım.”

 

“Döngü?”

 

“Daha değil, genç hobbit. O bilgi senin için okyanustan bile derin. Öğrendiğin zaman, sanıyorum öğrenmiş olmak için de hazır olmuş olacaksın.”

 

“Uhhm.. peki.. Efendim..”

 

“Hazır mısın?”

 

“Evet, hazırım.. Ama bir şey daha sormak isterim.”

Uhrevi güzellikteki adam, derin, esef dolu bir nefes verir.

 

“Tabii ki sormak istersin. Ölümlüler ve onlarım ölümcül merakları.. Aşağıdaki yaratığın kim olduğunu merak ediyorsun.”

 

“Aslında ben sadece neden evimden alınıp zorla ta buralara kadar getirildiğimi sormak istemiştim..”

 

“Bu sorunun cevabını bilmiyorum, genç Brom. Birimizin bildiği bir şeyi, hepimiz bilmeyiz. Bununla beraber, sanıyorum hedefine vardığında bunun cevabına da muvafık olmuş olacaksın.”, der Muhafız gülümseyerek.

 

“İş işten geçince yani..”, diye cevap verir Brom somurtarak.

 

“İş işten sadece öldüğümüzde geçmiş olur, genç hobbit. Ki bazen öldüğümüzde bile geçmiş olmayabilir. Ama sen buradaysan, bunun bir sebebi olmalı. Tıpkı gideceğin yerde sana ihtiyaç duyulabileceği gibi.”

 

“Ben sadece basit, küçük bir hobbit’im. Kimin bana ihtiyacı olabilir ki? Bu koca dünyada nasıl bir etkim olabilir?”

 

“Bu ‘koca dünya’ dediğin şey gerçekte ve tamamı, bir çok küçük şeylerin bir araya gelmesidir aslında; ağaçlar, binlerce küçük yaprağın bir araya gelmesinden, şehirler, binlerce insanın bir araya gelmesinden, ordular, binlerce bireyin bir araya gelmesinden oluşur. İnsanların kaderlerini de, binlerce ‘küçük şeyler’in bir araya gelmesi belirler. Bunlar bazen niyetlerden, bazen eylemlerden, bazen de ‘sadece basit’ küçük hobbit’lerden oluşur..”

 

“Hiç bir şey anlamadım ama verdiğiniz alicenap açıklamadan dolayı teşekkür ederim, Efendim.”, der Brom ciddi bir ifadeyle.

Uhrevi güzellikteki adam tekrar gülümser.

 

“Gidelim mi?”, diye sorar hobbit’e.

 

“Evet, lütfen.. Ama hazır konu açılmışken, aşağıdaki kim di?”, diye soruverir Brom.

Muhafız yine esef dolu bir nefes daha verir.

 

“Ah şu ölümlüler..”, diye söylenir.

 

Brom içinde bulunduğu ‘hava kabarcığının’ daraldığını hisseder ve gözleri kararmaya başlar. Etrafındaki buz gibi su üstüne çuvallandığında ise kendinden geçer. Farkındalığını kaybetmeden önce duyduğu son şey Muhafızın sesidir.

 

“Zuggtmoy.”

 

Brom, muhteşem bir Nisan güneşine gözlerini açar.

Güneş daha tam tepede değildir ancak pırıl pırıl, masmavi gök yüzünde keyifle dolanmaktadır. 

Brom, her tarafı ağrır bir şekilde doğrulur ve etrafına bakınır. Aşağı, güneye baktığında, Croaking Mires bataklığını görünce biraz şaşırır. Belli ki Muhafız onu sadece yüzeye çıkarmakla yetinmemiş, onu bataklıktan da tamamen çıkarmıştır.

 

“Zuggtmoy..”, diye geçirir içinden ama bu isme tekabül eden hiçbir bilgi gelmez aklına.

“Aptal şey..”, diye hışımla söylenir ama bunu, suyun altındaki ‘sıskası çıkmış, ürkütücü kız’ için mi kullanır, yoksa olur olmaz zamanlarda onu, tam da göremediği yerden ısıran şu ne idüğü belirsiz şey için mi, belli değildir..

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” III ile
devam edecek..


 

book 01 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi modül serenity home tarihçe the plot thickens Whispers; A Cabal

A Bard’s Tale X
“Dorin’s Day”

A Bard’s Tale X
“Dorin’s Day”

Timeline:

Dış görünüşler aldatıcı olabilir. Toplum bizim dış görünüşümüze bakar ve ona göre bir fiyat ve bir de rol belirler.. Ve genelde de bu rolün gerçekte bize uygun olup olmadığı ile ilgilenmez.

Bazen toplumsal kalıplar bizi hiç istemediğimiz şekillere sokar. Ama en sonunda tercihi yapan bizizdir ve yaptığımız tercihlerin sonuçlarını da üstlenmemiz gerekir.

Bu, bir çocuğun kendisine biçilen rolün içine sıkıştırılmasına karşı verdiği farkındasız itirazın hikayesidir..

Bu hikaye, Serenity Home yangınından dört, dört buçuk yıl önce başlar ve hem daha gerisini, hem de daha ilerisini kapsar.

 

 

Omuzunda ki o iz ne?”

Genç adam soruyu duymasıyla kendisini, kıyısında yıkandığı büyük Arashkan gölünün dibinde bulması bir olur. Panik içerisinde suyun yüzeyine tepinerek çıkar ve ağzına, burnuna ve boğazına kaçan suları zorlukla ve boğuk öksürüklerle temizler.

Kıpkırmızı olmuş yüzünü, istifini bozmamaya çalışarak gizler. Genç adam, burnuna kadar suyun içinde öylece durur.

Yavaşça sesin geldiği yöne döner ve “Ummm.. hangi iz?, diye sorar.

“Özür dilerim. Seni irkiltmek istememiştim.”, der yumuşak sesiyle, gölün kıyısında duran kız.

“Sorun değil. Sadece roller biraz yanlış oldu.”, diye mırıldanır.

“Anlayamadım..”, der genç kız.

Udoorin, sadece bir kaç kulaç ilerisinde, suyun yanında çömelmiş kıza bakar. Kızı ilk gördüğü günden beri ondan gözlerini alamamış olması, her nasılsa onda yeni yeni fark ettiği ayrıntılardan hiçbir şey eksiltmemiştir. Onu ilk gördüğünde fark ettiği şey gözleri olmuştu. Gözleri ve gözlerinin rengi.. ve şekli.. ve o gözleri süsleyen kirpiklerinin ne kadar uzun olduğu.. ve o gözlerin ardında yanan ateşi. Udoorin, o sırada kızın gözlerinde gizlenmiş ateşin sebebini bilmiyor olsa da yine de fark etmişti işte..

Sonra onun ince, çok hafif çilli burnunu ve minik, kırmızı ağzını..

Seri cinayet silsilesi gibi bunları —ve daha fazlasını— ard arda fark etmiş ve elinde savurduğu baltayı bir anda savurmaktan vaz geçmiş ve öylece kız baka kalmıştı..

O günden sonra kızın görünüşünde, duruşunda, davranışlarında, duygu ve düşüncelerinde fark ettiği ayrıntılar git gide artmış ve Udoorin’in bunların listesini tuttuğu zihinsel defterini çoktan doldurmuş, şu anda ise mutlu bir şekilde on dördüncü koçandadır!

Udoorin bu sefer kızın siyah, kuzguni saçını her zamanki gibi örmediğini, hafif dağınık bıraktığını fark etmiştir —ki bu onu biraz şaşırtır zira kız asla düzgün olmayacak şekilde giyinmemiş ve davranmamıştır. Saçları da her zaman, büyülüymüş gibi ‘düzgün’dür. Bununla beraber, kızın ‘hafif dağınık’ halini takdir etmekten de kendisini alamaz.

Udoorin’in gözünde bu kızın her hali güzeldir.

“Umm.. normalde kızlar gölde yıkanırken, erkekler yanlışlıkla onlara tesadüf eder.. ‘Roller yanlış oldu’ derken bunu kastetmiştim.”, diye lafı biraz ağzında geveleyerek açıklar.

“Ben.. ben özür dilerim. Gidebilirim.. rahatsız olduysan.”, diye kız da biraz geveler lafı ağzında.

“Hayır. Lütfen gitme.. Yani.. kalma da.. yani.. kalma ama gitme de!”, diye tamamen afallar ve zihninde Aager’in ağzından kendisini “Avanaksın olm sen. Tam bi avanak!”, diye azarlar.

“Ben.. yanlışlıkla gelmedim aslında.”, diye hızlı bir şekilde itiraf eder Lorna.

Udoorin kıza öylece bakar.

“Yaralarını merak ettim ve belki bir şeye ihtiyacın olur diye düşündüm.”, der kız ve ne kadar kötü bir yalancı olduğunu ortaya koymuş olur. “..ve üzerinde zırhın da yok, silahların da.” diye gevelemeye devam eder ve kendi yüzü de kızarmaya başlar.

Udoorin daha da hayretle kıza bakar.

“Beni korumak için geldin..”, diye hayretini de, hayranlığını da, mutluluğunu da gizleyemez.

“Lady kimsenin yalnız dolaşmasını doğru bulmuyor. Ama kimse senin yalnız olup olmadığınla pek ilgilenmiyor..”, diye tamamen kızarmış bir yüzle cevap verir kız.

“Ummm.. Neredeyse iki haftadır yollardayız. Sim Town’a kokarak girmek istemedim..”, der. Sonra işin gerçeğini itiraf eder.

“Aslında Lady koktuğumu ve gidip yıkansam iyi olacağını, yoksa hayatımın geri kalanını yalnız geçireceğimle alakalı bazı tehditler savurdu!”, diye dürüstçe mırıldanır Udoorin. “Umm.. Yıkanmak istiyorsan gelebilirsin..”, diye önerir.. Genç adam bir anda söylediği şeye ayılır ve daha da kızarmış bir yüzle kekeleyerek ekler “Yani.. ben çıkabilirim.”, diye kızı kurtaracağına, kendisini de, onu da daha da batırır.

“Ben.. biz.. kızlar sonra.. akşam halledeceğiz. Sen keyfine bak!”, der Lorna ve o da genç adamı, kendisiyle beraber suda boğar..

Bir an ikiside öylece bakakalırlar.

Neden sonra Udoorin boğazını temizler, kız da ayılır gibi “Omuzundaki iz..”, diye tekrar sorar.

“Ummm..”, diye utanarak takılır Udoorin zira o izin anısını hatırlamak istemediği gibi, ize en başta sebep olan ve olayı tetikleyen şeyi söylemesi halinde, hemen ilerisinde, suyun kıyısında duran kızın üzerinde oluşturabileceği yanlış izlenimi de düşünür.

Udoorin bu kıza deli gibi vurulmuş olduğunun açık bir şekilde farkındadır. Ve ona yalan söylemek gibi bir şeyi asla yapmayacağına o an karar verir.

“Bu.. bu bir ısırık izi..”, der sessizce.

Lorna’nın iki kaşıda havaya kalkar ve hayretle “Isırık izi mi? Ne ısırdı seni?”, diye sorar.

“Umm.. Bremorel! Bir de bacağımın arkasında var. O da Laila’ya ait!”

A Bard’s Tale VIII, “Aager”

(alıntı.. aslı için bkz. Hikaye: A Bard’s Tale VIII, “Aager”)

Serenity Home kasabasının karakol binasında bir grup güvenlik görevlisi toplanmış, esas duruşta şerifin gelmesini beklemektedirler. Aralarından geniş omuzlu, uzun boylu bir çocuk, rahat bir şekilde duvara yaslanmış olan Aager’i fark eder. Sırasından ayrılır ve ona doğru yaklaşır. Tanımadığı bu adamın önünde dikilir, çatık kaşlarıyla ona pis bakışlar atar ve kaslarını şişirir.

Gürlü sesiyle “Sen de kimsin ve burada ne işin var?”, diye bela arayan bir üslupla önünde duran adama hırlar.

Aager hiçbir şey söylemeden iri gence bakar.

Genç, kendisinin kale alınmayışından hiç hoşlanmaz.

“Sana söylüyo—” Genç adam gerisini getiremez çünkü bir anda kendisini yerde bulur ve ne diyeceğini de hatırlamaz ama başında oluşmuş devasa bir ağrı ile olduğu yerde inlemeye başlar. Aager’in hangi ara belindeki copu çıkarıp kullandığını kimse görmez.. Bütün görevliler oldukları yerde kala kalmışlardır.

Karakol binasının kapısı açılır ve “Günaydın beyler.. “, diyerek şerif içeri girer..

..ve yerde yatan genci fark eder. Bir bakışta ne olduğunu anlar. Yüzünde keyifli bir ifade belirir ve yerde inleyen çocuğa yaklaşarak “Aaa..! Demek çoktan tanıştınız..”, der. Sonra diğerlerine döner ve “..ama bilmeyenler için, bu bey ‘Efendi Aager’. Kendisi bu sabah itibariyle benim sağ kolum oldu..”, der. Sonra Aager’e döner ve yerde yatan genci işaret ederek, “Bu da Udoorin. Kendisi oğlum olur. Sorumlulukların arasında, onu adam etmek de var. Deyim yerindeyse ‘eti senin, kemikleri benim. Bol şans!”

Aager sevimsiz bir ifadeyle yerde yatmış, kırılmış kafasını inleyerek tutan çocuğa yaklaşır ve onu adam etmeye başlar;

“Bir: sana müsaade edilmeden sırandan ayrılmayacaksın.. İki: kuşkulandığın birine cop mesafesinden daha yakında durmayacaksın.. Üç:  her kim olursa olsun, muhatabına her zaman ‘bayım’, ‘hanımefendi’ yada en azından ‘efendim’ diye hitap edeceksin.. Dört: ısıracaksan, havlamayacaksın. Aslına bakılırsa, hiçbir zaman havlamayacaksın! Beş: ölmediğin sürece yerde yatmayacaksın çünkü yerde yatarsan ölürsün..!”

Ayağa kalk Udoorin!” *, diye hırlar karalar içindeki adam.

“Eveet beyler, biz kendi işimize bakalım. Herkes bugünkü nöbet yerini biliyor sanırım.”, der şerif ve adamlarıyla karakol binasından ayrılır.

“..Sana ayağa kalkmanı söyledim genç adam!”, diye emrini tekrarlar Aager acımasızca.

“..Ka.. Kafamı kırdın kahrolasıca!”, diye inler yerde yatan genç.

Aager hiç sektirmez ve belinden çektiği copu tekrar gencin tepesine indirir. Genç bir çığlık atar ve yarılmış alnını tutar.

“Kahrolasıca ‘efendim‘!, diye düzeltir Aager ve “Ayağa kalk!”, diye tıslar yine.

Genç, zorlukla ayağa kalkmaya çalışır ama başına yediği iki darbeden sonra bu sadece gözlerinin kararmasına sebep olur ve olduğu yere yığılır. Kendinden geçmeden önce duyduğu son şey, karalar içindeki adamın “Sen öldün!”, diyen acımasız hırıltısı olur.

Bunu takip eden günlerde, Aager’in kimliği olmasa da, şerifin oğlunun kafasını kırdığı haberi yayılır. Karalar içindeki adam, bir orman yangını gibi çöker Serenity Home kasabasına. Ne zaman, nerede peydah olacağı asla kestirilemez, ancak iş kasabanın güvenliği ile ilgili olan her yerde ortaya çıkar ve kafası kırılan ilk kişi genç Udoorin olsa da, son kişi olmayacaktır. Belediye konsül üyeleri bu durumdan tedirgin olsalar da, Başkan Arthandos Yuleman ve Şerif Standorin geri adım atmazlar. Uzun toplantılar ve konuşmalardan sonra şerif söz alır.

“Beyler.. Serenity Home çok uzun yüz yıllardır bir köy ve bir kasaba olmaya alışmış durumda. Ancak bir şehir olmak istiyorsak, bazı alışkanlıklarımızın değişmesi lazım. Artık bir köylü gibi değil, bir şehirli gibi olaylara bakmamız gerekiyor ve açıkçası ‘eski güzel günler’i yad ederek bunu başaramayız. Oluşabilecek sorunlara şimdiden çözümler bulmuş olmamız gerekiyor. Oluştuktan sonra ‘yama işi’ bir kasaba için tatmin edici olsa da, bir şehir için yeterli olmaz. Etki alanımız Durkahan şehrinden Drashan’a, Rook Dağlarından, neredeyse Endless Watch’a kadar uzanıyor. Sizler bir şehrin idaresi için kendinizi hazırlamalısınız. Bizler de büyük bir şehrin güvenliği için uğraşıyor olacağız zira küçük düşünme zamanı sona erdi ve artık öyle bir lüksümüz de yok! “

Bu konuşma, bazı kırıntılar dışında Yuleman ve birçok konsül üyesince büyük destek görür. Buna Serenity Home Tapınak Baş Korucusu Demos Lightshand’den de destek gelince, işler bir anda hız kazanır ve Efendi Aager’in her yerde sessiz varlığı hissedilir. İşe, bütün ayrıntılarıyla kasabayı ve son otuz yılda adı kayda değer herkes hakkında bilgi edinerek başlar. Sonra kasabanın sınırlı muhafızlarının sayılarını kademeli bir şekilde arttırır ve sıfırdan eğitimleri için Elder Hills ve Scowling Hills’den özel eğitmenler getirtir. Kasabaya bağlı izcilerle olan kopuk ve gelişigüzel iletişimi bir standarta oturtur. Sonra da Ritüel Forest, Dim Woods, Oger’s Foot, Rook Mountains, Themalsar Harabeleri, Elder Hills, Scowling Hills, Silent Hills ve Tinker Hills hakkında ayrıntılı ve güncel bilgi için izcileri bu bölgelere gönderir ve gelen yeni bilgiler ışığında kasaba için oluşabilecek potansiyel tehlikeleri tespit eder.

Efendi Aager, yaptığı tespitlerle tatmin olup yerinde oturmaz. Bir yandan, aralarında uyanık ve eğitimli olanlardan birkaç kasaba muhafızını kendi idaresine kaydırır ve onları eğitirken, bir yandan da izcilerden aldığı bilgiler doğrultusunda yaptığı tehdit değerlendirmeleri sonucunda, söz konusu tehlikelerin ortadan kaldırılmaları için harekete geçer.

İlk operasyonu, Dim Woods’da uzun yıllar sorun oluşturan kurtlar ve ortadan kaybolan kadın ve kızlarla ilgili olur. Onun idare ettiği operasyon, Laila ve Morel adındaki iki genç izci kızın varlığı ile beklenmedik bir başarıyla sonuçlanır. Aager geri döndüğünde hazırlayacağı raporda bu operasyonu

 

Operasyon Kodu: Dim Woods — 001

“Dim Woods Kurt Kapanı Operasyonu”

“Bane’s Song Operasyonu”

BAŞARIYLA TAMAMLANDI

 

..olarak kayda geçecektir.

Yine mi?!”, diye homurdanır genç Udoorin yatağından. “Daha gün doğmadı bile. Bu ne hergün hergün!”

Udoorin son üç aydır olduğu gibi, yine odasının camının altında gelen bir tıkırtıya uyanmıştır.

“Milletin camını sevgilisi tıklatır, benimkine ise manyağın teki musallat oldu!”, der asabi bir şekilde. Sonra yorganını üstünden savurur, seri hareketlerle üstüne bir şeyler geçirir, darma dağınık odasının kapısını çeker, ardından hışımla çarpar ve dışarı çıkar.

“Yatağını paylaştığın biri mi var?”, diye hırıltılı sesiyle sorar, siyahlar içinde genç Udoorin’i bekleyen adam.

Udoorin durur..

Sonra, “Hayır yok! Olsaydı bunu sen biliyor olurdun zaten.”, diye söylenir Udoorin.

“Senin özel hayatın beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren senin mesleki hayatın..”, der Aager, üzerine alınmadan.

“Neden soruyorsun o zaman?”, diye nezaketsiz bir şekilde sorar genç adam.

“Her sabah odanın kapısını çarptığını duyuyorum. Boş bir odanın kapısını dramatik bir şekilde her sabah çarpıyor olmandaki ahmaklığa bir anlam veremediğim için soruyorum.”, der Aager, hafif omuzlarını silkerek.

“Sana çarpıyorum!”, diye dikleşir Udoorin.

“Aaaa.. ben odada yokken bana kapı çarpıyorsun. Cesursun genç Udoorin.”, diye sevimsiz bir şekilde sırıtır Aager, genç adama. “En azından ‘Kim o?!’ diye kafanı pencereden ahmakça bir şekilde dışarı uzatmıyorsun artık. On altıncı defa gırtlağını kestikten sonra bunu yapmayı bırakmış olman da bir başarı sanırım.. Hazırsan başlayabilirsin. Üç tur.. Bulman gereken üç şey var. Her biri, bir sonrakinin yeri hakkında ipucu barındırıyor.”

ÜÇ TUR MU?“, diye neredeyse haykırır Udoorin zira ‘tur’lardan her biri kasabanın etrafında tam bir tur koşmaya tekabül etmektedir. Yemiyormuş gibi bir kaç gün önce de adam, geceden sakladığı bir şeyleri bulması gibi saçma sapan yeni bir oyun icat etmiştir!

“Üç tur mu, ‘efendim‘!”, diye düzeltir Aager sessizce.

“Üç tur mu, EFENDİM?!“, diye isyanını yineler genç adam, ne var ki işin içine ‘efendim‘ girince istediği vurgu, hışmını kaybeder.

“Üç tur genç Udoorin. Başlasan iyi olur zira üç saatin var..”, der Aager.

“Lanet olsun.. Başınıza karga işeyesiceler!”, diye en son duyduğu küfrü savurur Udoorin.

“Lanet olsun, başınıza kargalar işesin, ‘efendim‘!”, diye onu da düzeltir Aager.

Genç adam koşmaya başlar ve kasabanın, Serenity Irmağına bakan çıkışına doğru, evlerin arasından kaybolunca, çocuğun çıktığı evin kapısı açılır ve ardından şerif belirir.

“Hiçbir gelişme göremiyorum.”, der sakince. Ama adamın fena halde üzgün olduğu bellidir.

“Neden öyle düşünüyorsunuz?, diye sorar Aager, şerife.

“Annesini kaybettikten sonra böyle oldu. Hiçbir şeye karşı ilgisi olmayan, tamamen umarsız çocuğun birine dönüştü. Ne yaptıysam günübirlik ilgi dışında kalıcı bir alaka oluşturamadım onda.”, diye sessizce kaynar şerif.

“Sorun da bu efendim.”, der Aager şerife.

“Ne gibi?”

“Ona acıyıp duruyorsunuz. Siz ona acıdığınız sürece de o değişmeyecek. Sizin acımanızın ona faydası değil, zararı dokunuyor. Ama üzülmeyin. Ben ona acımayacağım çünkü hayatımda kimse bana acımadı. Öyle ki, sorarlarsa tarif edemeyeceğim belki de tek şey budur.. Genç Udoorin benden yeterince acı çekince, hayatında ilk kez bir amacı olacak. Doğru seçilmiş bir amaç olmayacak bu belki ama, yine de onun için gerçek bir amaç olacak.. ve muhtemelen beni öldürmeye çalışacak!”, diye konuşur Aager.

Şerif, önünde duran adama hayretle bakar.

“Gerçek nefret bir günde oluşmaz. Zamana ihtiyaç duyar. Nefretin ne olduğunu bilmeyen biri, sevginin de gerçekte ne olduğunu bilmez — kıymetini de..”, der Aager kati bir sesle.

Şerifin gözleri kısılır ve sessizce “Sen nefreti çok iyi biliyor gibisin..”, der ona.

“Evet.. Çok iyi bilirim..”, der hırıltılı sesiyle Aager.

“Kimdi.. çok sevdiğin..?”, diye her şeyi bir anda anlamış bir şekilde sorar şerif.

Uzun bir süre cevap vermez Aager.

Neden sonra, “Kız kardeşim..”, diye fısıldar..

✱ ✱ ✱

Aager tahmininde doğru çıkar.

Karakoldaki ilk karşılaşmalarının üzerinden beş ay kadar geçmiştir ve Udoorin artık bu adamdan nefret etmektedir. Ve farkında olmadan onu devamlı gözleriyle takip etmeye başlar. Aager nereye giderse genç Udoorin, yanan gözlerle onun peşindedir ve zamanla adamın sabit bir güzergahı olduğunu fark eder.

Udoorin’in zihninde yavaş yavaş bir plan oluşmaya başlar. Plan hiç de çetrefilli bir plan değildir. İki arkadaşıyla buluşacak ve Aager’in evine dönerken kullandığı güzergahta uygun, kuytu bir noktada pusuda bekleyecekler ve adam geçerken Udoorin adamı yakalayacak, diğer ikisi de ellerindeki sopalarla adamın kaşını gözünü —ve neresine gelirse— yaracaklardı..

Udoorin, arkadaşlarıyla karanlıkta, sabırla Aager’in gelmesini bekler.

 

..ama Aager gelmez.

 

Genç Udoorin’in ısrarı üzerine iki saat daha bekledikten sonra arkadaşlarının canı sıkılır ve kalkıp giderler. Kendi canı da fena halde sıkılmış bir şekilde Udoorin’de evinin yolunu tutar. Karanlıkta biri “Sen öldün!”, der ve Udoorin kafasına yediği bir cop darbesiyle yere yığılır. Ertesi gün karakolda uyanır. Uyandığında karşı hücrede arkadaşlarını da, kafaları yarılmış bir şekilde bulur!

“Sanırım bugün yapacağın altı tur, yaptığın planın nerelerinde eksik ve hatalar olduğunu düşünmen için yeterli olacaktır. Dört saatin var!”, der Aager hırıltılı sesiyle.

✱ ✱ ✱

Bu olayı takip eden aylarda Aager, genç Udoorin’i sonuna kadar zorlar. Udoorin, kasabanın etrafında o kadar çok defa koşmuştur ki, o bölgeyi avucunun içi gibi bilecektir. Bunun yanı sıra babasının zoruyla kılıç eğitimlerini de almaya başlar, ancak çocuğun kılıca karşı hiçbir ilgisi olmaz. O sadece eline geçirdiği baltaları savurup bir şeyleri ikiye, üçe.. yada altıya bölmeyi tercih eder. Parçalar ne kadar çok ve ufaksa genç Udoorin’de o kadar mutludur.

Aager, Udoorin’in silah tercihi konusunda tarafsız kalır. Ona göre her silah, sadece birer silahtır. Kullanan iyi ise ölümcül, değilse ölü bir adamın yanında duran atıl bir nesnedir, o kadar.

Udoorin babası için kılıç kullanmayı öğrense de, babasına rağmen savaş baltalarını kullanmayı daha iyi öğrenir ve bununla beraber Efendi Aager’e karşı kendisini daha da cesur hisseder. Acı bir şekilde cesaretini ona karşı sınar ve cesaretin yalnız başına yeterli olmadığını en sonunda anlar. Udoorin, Aager’den gerçek anlamda nefret eder. Ondan ve onun her “Sen öldün!”, deyişinden..

Genç Udoorin on yedi yaşına bastığında Efendi Aager’le iletişimi değişmese de, ona bakış açısı tamamen değişecektir.

Oraya bir operasyon yapmamız şart”, der Efendi Aager.

O gün karakolda toplanmış Belediye Başkanı Yuleman, Şerif Standorin, tapınak temsilcisi olarak gönderilen Lady Magella adındaki, ciddi bakışları olan bir dişi dwarf, İzce Efendileri Davien ve Moorat ve onların en yetkin öğrencileri Laila ve Bremorel bulunmaktadırlar. O güne kadar Rituel Forest’daki Oger’s Foot’da yaşayan ogrelerle genelde huzursuz da olsa bir barış olmasına rağmen, bir ay kadar önce, aralarından azılı bir tanesi çıkmış ve önüne çıkan herkesi öldürmüş olduğu haberi alınması sonrasında, yakalanması için gönderilen İzci Efendileri Davien ve Moorat, ogre’i lanetli Themalsar harabelerinin kıyısına kadar takip etmişler, ancak daha ileri gitmemeyi tercih etmişlerdir zira kendisine Ogre Prinsh Cabot adını veren dev yaratık, ogre ve gnoll takipçileriyle beraber harabelere girmiş ve orada saklanmıştır.

“O harabeler sınırlarımızın çok dışında.”, der Yuleman, sessizce.

“O harabeler sınır tanımaz..”, der şerif burnundan soluyarak. Belli ki bu tartışmayı Yuleman ile daha önce defalarca yapmıştır.

“Haklısınız, şerif.”, diye alttan alır bir sesle konuşur belediye başkanı. “Ne var ki, o lanetli yer için ne bir kaynağımız var, ne de gönderebileceğimiz birileri.”

“Davien? Moorat?”, diye iki izci efendisine de bakar şerif, umutla.

“Zor olacak. Ama gerekiyorsa giderim—”, diye başlar Davien ama Moorat onun sözünü keser.

“Hayır. İkimiz de gitsek, hatta şerif bile gelse bu yeterli olmaz.”, der kati bir şekilde.

“Nereden biliyorsun?”, diye sorar biraz alınmış bir şekilde şerif.

“Bu basit bir matematik meselesi. Onlardan çok var. Bizden yok!”, diye omuzlarını silker, Moorat.

“Efendi Demos ne düşünüyorlar bu konuda?”, diye sorar şerif, dişi dwarf’a.

“Tapınak alınacak karara destek verecek ve elinden geleni yapacaktır.”, diye fevkalade politik, bir o kadar da muallak bir cevap verir Lady Magella.

Şerif kaşlarını çatar.

Moorat ‘fırk’lar.

Yuleman gülümsemesini bir elinin arkasında saklarken, Davien kahkahayı basar.

“Demos, ardında sizin kadar yetenekli bir tapınak koruyucusu bırakacağından eminim içi rahat olacaktır.”, diye yüzü kararmış ve iğneli bir şekilde konuşur şerif.

Efendi Demos’un, benim yeteneklerime ihtiyaç duymamanız için daha çok uzun yıllar yaşamasını diliyorum, şerif. Ne var ki İzci Efendi Moorat söylediklerinde haklı. Bu basit bir matematik meselesi. Denklemin diğer yanına yeterince ağırlık bulabilirseniz, gerekli olanın yapılması için ben şahsen geleceğim.”, der Lady ciddi ifadesinden hiçbir ödün vermeden.

Şerifin yüzü biraz daha kararır ama samimi bir sesle “Affınıza sığınıyorum Lady’im.”, der ve Aager’e döner “Themalsar Operasyonu için şimdilik beklememiz gerekiyor sanırım.”

“Belki de olaya bir başka açıdan yaklaşmalısınız, şerif”, der Lady Magella.

Şerif kaşlarını kaldırır ve “Ne gibi?”, diye sorar.

“Themalsar harabeleri için şu anda yapılabilecek pek bir şey yok. Ama aynı şey Oger’s Foot ogerleri için geçerli değil. Böyle bir şeyden cesaretlenip bir başka ogre’in de benzer bir çıkış yapmasını engelleyebilirsiniz. Themalsar’a gidemeyebilirsiniz, ama Oger’s Foot’a gizli bir baskın yaparak gerekli göz dağını verebilirsiniz. Hiç olmazsa bu şekilde, Cabot’un onlardan alabileceği olası destekleri de engellemiş olursunuz.”, diye aynı ciddi tavırla önerir Lady.

Şerif, Davien’e bakar.

Davien, Moorat’e bakar.

Moorat, Yuleman’e, o da geri şerife bakar..

Hepsi birden sırıtır.

“Hanımefendi..”, der şerif ve Lady Magella’nın önünde eğilir. “..Bilgeliğinizle yolumuzu aydınlattınız. EFENDİ Demos ardında sizin kadar bilge bir tapınak koruyucusu bırakacağından gerçekten içi rahat olacaktır.”, diye sırıtır.

✱ ✱ ✱

Kasaba sana emanet.”, der şerif. “Biz sadece bir hafta on gün olmayacağız.”

“Yada hepten gelemeyebilirsiniz de! Neden ben de gidemiyorum sizinle? Bremorel ilk operasyonuna, on beş yaşında katılmıştı.”, der acı bir şekilde Udoorin.

“İzci Morel, on iki yaşında eğitimine başladı. Ve yanında Kıdemli İzci Laila vardı ve o da kuzeninden neredeyse üç yıl önce eğitime başlamıştı. Sen daha ikinci yılında bile değilsin. Dahası, ikisi de Dim Woods’da doğdular. İkisi de ormancı çocukları”, diye nazikçe hatırlatır şerif, oğluna.

“Tamam yaa.. bacak kadar bir kıza güvendiğin kadar bana güvenmiyorsun..”, diye kapkara bir yüz ifadesiyle evden ayrılır Udoorin.

Şerif, derin bir iç çeker. Rahmetli eşi Limnia’yı kaybettiği günden beri onu her gün özlemiştir. Ama ona en çok böyle günlerde ihtiyaç duymuştur..

✱ ✱ ✱

Serenity Home kasabası boşalmış gibidir. En azından Udoorin’e öyle gelir zira babası, İzci Efendileri Davien ve Moorat, Efendi Aager ve hatta olabildiğince az yüzleşmeye çalıştığı Lady Magella’nın bile olmayışı, bir anda genç Udoorin’i başıboş bırakılmış hissini verir. Ancak Udoorin eskisi gibi boş bulduğu anlarda yaptığı gibi arkadaşlarıyla gidip takılmaz. Bu düşünce her nedense ona keyif bile vermez. Onun yerine yüzünde ciddi bir ifadeyle kasabanın girişini ve sekiz ayrı vardiye noktalarını teker teker ziyaret edip, muhafızların işlerini doğru yaptıklarından emin olur. Sonra Belediye Binasını ziyaret edip, babasının yokluğunda herhangi bir şeye ihtiyaç duyulması halinde kendilerini çağırmaktan çekinmemeleri konusunda bilgi vermek için Yuleman’i ziyaret eder. Ardından tapınağa uğrar ve yanlışlıkla arkadaş olduğu Thomas’ı ziyaret eder. Thoması’ı yığınla kitabın ortasında buluşuna şaşırmaz. Ne var ki, okuduğu kitapların belirgin bir kısmının savaş ve savaş taktikleri hakkında oluşlarına çok şaşırır.

“Nedir bunlar?”, diye sorar ona Udoorin.

“Tapınağımızda ‘ışık’ ve ‘hayat’ı temsil eden iki yetkin muhafız var; Efendi Demos ve Lady Magella. Ancak ‘savaş ve taktikleri’ üzerine hiçbir temsilcimiz yok. Bu boşluğu kapatmaya karar verdim.”

Udoorin buna şaşırır. “Tapınağın savaşla ilgilendiğini bilmiyordum”, der.

“Tapınağımız hayatın her safhasıyla ilgilenir. Ve bu da sadece olan şeylerin sonuçlarını avutmakla sınırlı olmamalı. Bir yarayı iyileştirmek, yada bir yetime bakmak bizim görevimiz. Ama ben, yaranın yada yetimin en başta oluşmasını engellemek taraftarıyım..”, der Thomas ciddi bir sesle.

Udoorin ‘fırk’lar.

“Efendi Aager gibi konuştun..”, der.

“Ne gibi?”, diye merak eder Thomas.

“Herkese ‘efendim, bayım yada hanımefendi’, diye hitap edeceksin. Kimseye cop mesafesinden daha yakında durmayacaksın. Yere düşersen, ölmediysen yerde kalmayacasın. Karşındakinin kafasını kırsan bile bunu saygılı bir şekilde yapacaksın..”, der Udoorin, Aager’in hırıltılı sesini taklit ederek.

“Aaaa.. Efendi Aager çok zeki bir adammış. Dahası, söyledikleri bu kitaplarda okuduklarımla özde aynı. Tek fark, onun söyledikleri kişisel tecrübelerden kaynaklanıyor gibi —ki bu da onun geçmişini düşünürsek normal bir şey.”, der Thomas düşünceli bir şekilde.

“Nasıl yani?”, diye sorar Udoorin zira konuşmasından Thomas’ın, Aager hakkında bildiği bir şeyler olduğu bellidir.

“Herkese ‘efendim’ diye hitap ederek, muhatabına saygı göstermiş, dolayısıyla onu sakinleştirmiş ve bir sorun çıkmasına engel olmuş oluyorsun. Cop mesafesinden uzak kalarak, kendine gelebilecek bir saldırıyı, dolayısıyla bundan dolayı oluşabilecek potansiyel yaralanmaları engellemiş oluyorsun. Yere düştüğünde, yerde kalmayarak da, ölümü engellemiş oluyorsun. Çok mantıklı tavsiyeler.”, diye didaktik bir üslupla açıklar Thomas.

Udoorin, Thomas’a alık alık bakar.

Gerçekte sorduğu şey bu değildir ama Efendi Aager’in yıllardır ona öğretmeye çalıştığı şeyleri inatla öğrenmemeye çalıştığı gibi sebeplerini de merak etmemiştir. Dahası, Aager’in kendisini de hiç merak etmemiştir.

..Ve genç Udoorin hem buna bozulur, hem de utanır. Yıllardır o melanet adama karşı hissettiği nefret dışında, gerçekte onun hakkında hiçbir şey bilmemektedir. Nelerden hoşlandığı, hangi yemekleri tercih ettiği, geçmişi, sevdikleri.. —hiçbir şey!

‘Lanet olsun! Adamın nereden geldiğini bile bilmiyorum!’, diye geçirir aklından.

Nefret ettiği adam ise aynı süre içerisinde onun hakkında bilinebilecek her şeyi öğrenmiş, bütün işi ve gücünün arasında bir de onu eğitmekle uğraşmış, yetmiyormuş gibi onun ilgisini uyandırsın diye saçma salak oyunlar bile icad etmişti..

“Onu sormadım. Ben, Efendi Aager hakkında söylediklerini kastetmiştim.”, der Udoorin canı sıkılmış bir şekilde.

“Aaaa.. Umm.. Bu bilgiler tapınağa ait gizli bilgiler Udoorin. Kimseyle paylaşamam. Ama şu kadarını söyleyebilirim ki, o adamın çektiği acıları, bu kasabadaki bütün yetimleri toplasan içini dolduramaz.”, der Thomas kati bir ifadeyle.

Udoorin olayı hafife alır ve üstünü kapamaya çalışır. “Ve ‘savaş taktiklerinin’ belirli bir kızla herhangi bir alakası yoktur herhalde?!”

Thomas bir anlığına durur. Sonra sessizce “Ona olan ilgimden haberdarsın demek..”, der.

Genç Thomas boy, kilo ve yapı olarak Udoorin’den çok daha eksiktir, ancak Thomas ondan iki yaş daha büyüktür. Ve zamanın çoğunu tapınak yada kütüphanede geçirmiş olması, onu çok daha ağır başlı biri yapmıştır.

“Ona olan umutsuz ilgin, laf arasında geçmedi değil.”, der Udoorin sırıtarak.

Thomas, Udoorin’in mutluluğunu paylaşmaz. “Adımı bile bildiğini sanmıyorum. Ve ben, olduğum salak gibi, ne zaman o çıktığı devriyelerden kasabaya geri dönse, trajik bir vakıa gibi peşine takılıyorum ve ağzımı açıp tek kelime bile edemiyorum. Eminim beni bir tür sapık yada kaçık sanıyordur..”, der içine kapanık bir şekilde.

“Bilmem. Ama sanmam da. Bree’yi rahatsız ediyor olsaydın, EMİN OL seni yine hastanelik ederdi..”, der Udoorin mutlu bir şekilde.

“Bence ona ‘Bree’, diye hitab etmemelisin.”, der Thomas ciddi bir ifadeyle.

“Neden? Bu onun hoşuna gidiyor ve yıllardır da kullanıyor.”, der Udoorin omuzlarını silkerek.

“Hayır. Bu sadece onun geçmişte yaşadıklarının üstünü toprakla örtmesine sebep oluyor.. ve aynı geçmişle yüzleşmesine de engel oluyor. Sen onun yüzeysel halinden dolayı onu cesur sanıyorsun. Evet, o fevkalade cesur bir kız. Ama sandığın sebeplerden dolayı değil. Onun kadar içli bir kızın geçmişinden kaçması yada üstünü örtmesi sağıklı değil!”, der Thomas.

“Bree mi içli bir kız? Eminim biri ona bunu söylese kafasını kırardı..”, der Udoorin gülerek.

“Bu da o kızı ne kadar az tanıdığını gösteriyor. Aç gözlerini biraz ve etrafında olup bitene bak Udoorin. O kızla arkadaş olmana rağmen gerçekte onu ne kadar az tanıyor olman üzücü bir durum. Annenden sonra babanın neler hissettiğini hiç düşündün mü? Efendi Aager’i olduğu kişi yapan geçmişini hiç merak ettin mi? Hiç sorma zahmetinde bulundun mu? Yada herhangi birinin, herhangi bir konu hakkında neler hissettiğini merak ettin mi? Sen iyi birisin Udoorin. Ama bir o kadar da bencilsin. Kaybının sana bir takım özel haklar verdiğini sanıyorsun. İşin aslı, herhangi bir özel hak vermiyor sana.”, der Thomas sert bir şekilde.

Udoorin balyoz yemiş gibi öylece durur. “Bu.. bu biraz ağır olmadı mı? Seni arkadaşım sanıyordum.”, der bozulmuş bir sesle.

“Ben zaten arkadaşınım. Sadece diğer ‘arkadaş’ların gibi sırtını sıvazlamayı reddediyorum. Onlar sen düştüğünde seni kaldırmazlar. Ve arkandan konuşmaktan da geri durmazlar. Sırf kendini iyi hissedesin diye sana yalan söylemem ama arkandan da konuşmam. Yere düştüğünde de seni orada bırakmam.”, der Thomas aynı ciddiyetle.

Bir anda muhabbetin tadı kaçmış gibidir Udoorin için. “Hadi sana kolay gelsin.”, gibi bir şeyler geveler ve tapınaktan ayrılır.

Thomas’la aralarında geçen bu konuşma, gerçekte Udoorin’in ayılmasına sebep olan en belirgin tetikleyici olayların başında yer alıverir. Belirgin olmayanları ise daha sonra fark edecektir.

Bozulmuş bir şekilde tapınağın merdivenlerinden inerken, kasaba girişi bekçilerinden biri ona doğru koşarak gelir.

“Şerif Vekili Udoorin, size ihtiyaç var.”, diye soluk soluğa konuşur bekçi.

‘Şerif Vekili mi? Bu benim için bile yeni..’, diye geçirir içinden Udooorin..

..ve bir anda ayılır.

Babası ‘Kasaba sana emanet’, derken sırf oğlunu teskin etmek için öylesine konuşmamış, gerçekte onu resmi vekili olarak bırakmıştır!

Belli ki bugün genç Udoorin için ayılma.. ve utanma günüdür.

Udoorin, babasının soğukkanlı tavrını taklit ederek “Ne oldu? Özlü bir şekilde anlat.”, der.

“Kasabaya yarım düzine atlı yabancı geldi. Kendilerini tüccar olarak tanıttılar ama atları ve semerleri dışında ellerinde herhangi bir mal yok. Bize, şüpheli herhangi bir şeyle karşılaşmamız halinde size haber vermemiz söylenmişti. Baş bekçi de sizi bulmam için beni gönderdi.”, der adam hala nefes nefese kalmış bir şekilde.

Udoorin’in kaşları çatılır. “Kasabanın herhangi bir ticarethanesine uğradılar mı?”, diye sorar.

“Hayır efendim.”, der bekçi. “Sadece biri Efendi Tinkerdome’a uğradı. Diğerleri kasabayı geziyorlar. Efendim.. bilmiyorum ama bence bunlar tüccar filan değiller. Biraz.. biraz Efendi Aager’e benziyorlar!”

“Karakola git, oradaki bekçileri topla. İkisi handa beklesin. Diğerleri nazikçe bu ‘tüccarlara’, ticaret bölgesi dışında kalan yerlerin yabancılara kapalı olduğunu ve işleri olmadı zamanlarda handa kendilerini rahat ettirebileceklerini söylesinler. Sorun çıkarırlarsa tutuklayın ve hana götürün, karakola değil. Gerçekten tacirlerse, karakola götürülmeleri halinde olay gereğinden fazla büyür.”, diye açıklamalı talimat verir.

Bekçi, Udoorin’e selam verip karakol istikametine doğru koşmaya başlar ve gözden kaybolur.

Udoorin bir an durur. Kasabaya tüccarların gelmesi olağan bir durumdur aslında. Ancak Başkan Yuleman’ın aldığı kararlar doğrultusunda, ziyaretleri kasabanın ticaret bölgesi ve oradaki hanla sınırlıdır. Efendi Aager gibi giyinmiş birilerin kendilerini tüccar olarak tanıtıp sonra kasabayı gezmeleri olayı içine bir ateş düşürür ve sesli bir şekilde küfür eder. Tam ihtiyaç olduğu anda neden babası da, Aager’de olmaz ki kasabada.

Udoorin çıktığı tapınağa tekrar girer ve Thomas’ın kaldığı küçük odasına dalar; “Arkadaşım olduğunu söylerken ciddi miydin?”, diye sorar ona.

“Ben yalan konuşmam. Bunu fark etmiş olmalısın artık Udoorin.”, der Thomas kati bir ifadeyle.

“Silahın var mı?”, diye acil bir sesle sorar Udoorin.

Thomas buna şaşırır. Bir kaşı kalmış bir şekilde “Umm.. zincirli bir gürzüm var. Neler oluyor?”, diye merakla sorar Thomas.

Udoorin, Thomas gibi bir kitap kurdunun zincirli bir gürzü olmasına şaşırır. Thomas önünde duran masadan kalkıp yatağının yanında duran iri sandıktan, neredeyse on altı inçlik bir sapın ucunda uzun bir zincir, zincirin ucunda da elmas dökümlü ağır külçe demiri olan bir gürz çıkartır.

“Oha! Bu ne?!”, diye ünler Udoorin.

“Bu, bir zincirli gürz.”, der Thomas ciddi bir şekilde.

“Zincirli gürzün ne olduğunu biliyorum. Sende ne işi var?!”, diye hayret içerisinde sorar genç adam.

“Ortada bir beraberlik olacaksa, bir denklik de olmalı!”, der muallak bir şekilde Thomas ama daha fazla da bir açıklama getirmez. “Şimdi.. Sorun nedir?”

“Kasabaya bazı yabancılar gelmiş. Senden tek istediğim, arkamı kollaman. Ve o aleti çok zorunlu olmadıkça lütfen kimsenin kafasında kullanmaman!”, der Udoorin ve Thomas’la beraber tapınaktan ayrılırlar.

Gün batımına sadece bir saat kadar kalmıştır. Udoorin, yanında Thomas ve iki bekçi olduğu halde ticaret bölgesindeki hana doğru giderler. Bekçiler, Efendi Tinkerdome ile görüşmeye giden adam dışında diğer beş kişinin handa olduklarını, ancak kendileri hakkında hiçbir bilgi vermediklerini rapor ederler.

Udoorin düşünceli bir şekilde ‘Babam ne yapardı acaba?’, diye geçirir içinden. Sonra ‘Babam burada değil. Önemli olan benim ne yapacağım..’, diye mırıldanarak olayın sorumluluğunu üstlenmesi gerektiğini anlar.

Thomas’la beraber hana gelen Udoorin, hanın penceresinden içeri bakar ve kendisine olayı ilk haber eden bekçinin, ‘adamlar Efendi Aager’e benziyorlar’dan ne kastettiğini daha iyi anlar zira adamların hepsinin siyah, kalın cübbeleri vardır ve kukuletaları çekilmiş bir şekilde yüzlerini gizlemektedirler. Beşi de hanın kapısına yakın bir yerde ve kapıyı da, diğer masaları da görebilecekleri bir açıyla oturmaktadırlar.

“Thomas. Düşüncelerin nedir?”, diye fısıldayarak sorar Udoorin.

Thomas biraz daha pencereden içeridekileri seyreder. Kaşları çatılı bir şekilde “Bu hoşuma gitmedi. Ama neyse ki han boş. Bence tek başına git içeri ve sorgula onları.”, diye geri fısıldar.

“Tek başıma mı?”, diye biraz tedirgin bir şekilde sorar Udoorin.

“Tek başına olduğunda niyetlerini senden korkmaksızın ortaya koyma ihtimalleri daha büyük.”, diye analitik bir sesle cevap verir Thomas. “Biz kapının ve pencerelerin dışında bekliyor olacağız nasıl olsa.”

Udoorin yutkunur. Baltasını yanına almadığı için kendi kendisine lanet eder ama elinde bir baltayla adamların yanına gitmesi halinde onlara baştan yanlış izlenim vermiş olurdu zaten.

Udoorin önce belindeki copu sonra da Aager’den kopya ettiği gibi, çizmesinin içine soktuğu hançerin hala orada olup olmadığını kontrol eder, derin bir nefes alır ve içeri girer.

✱ ✱ ✱

İyi akşamlar beyler.”, diye yaklaşır Udoorin, olabildiğince sevecen bir şekilde ama babasının böyle durumlarda sergilemeyi çok iyi yaptığı ‘nötr gülümseme’ olayını beceremez. “Serenity Home’a hoş geldiniz. Ben şerif vekili Udoorin.”

Masalarında oturan beş adamda hafif bir kıpraşma olur. En yakında oturan bir tanesi temkinli bir ses tonuyla “İyi akşamlar şerif vekili. Size nasıl yardımcı olabiliriz?”, diye hırıltılı, boğuk bir sesle konuşur.

“Güzel bir gündü bugün. Dışarıda da keyifli bir hava var. O cübbe ve kukuletalar için içerisi biraz fazla karanlık ve sıcak değil mi sizce de?”

“Bizler basit tüccarlarız, şerif vekili. Ve kendi halimizde duruyoruz. Kimseye de bir zararımız dokunmuyor.”, diye lafı uzatmak ve rahatsız edilmek istemediğini ima eder bir şekilde konuşur adam.

“Anlıyorum. Ne var ki bu güzel kasabamızın güvenliğini herkesin paylaşabilmesi için, o başlıklarınızı çıkarmanızı rica edeceğim. Kasabama gelenlerin, neden kendilerini birer tüccar olarak tanıtmalarına rağmen hiçbir ticarethaneye uğramadan yabancıları ilgilendirmeyen yerlerde dolaştıklarını ister istemez merak ediyorum.”, der Udoorin aynı sevecen üslubuyla.

Her ne kadar babasının tarzını pek tutturamamış olsada, onun ifadelerini harika bir şekilde mimiklemeyi başarır Udoorin.

“Bizler özel bazı ticaret sendikalarını temsil ediyoruz. Ve gerekli anlaşmalar yapılmadan kimliğimizin ortaya çıkmasını sakıncalı buluyoruz.”, diye kızgın bir şekilde hırıldar adam.

“Eveeet. Eminim bu açıklamanız büyük şehirlerde etkili olsada bizimki gibi taşra bir kasabada fazla bir ederi yok. Başlıklar ve cübbeler, beyler..”, diye mutlu bir ifadeyle yineler Udoorin.. ve Aager’in neden herkese ‘efendim, bayım yada hanımefendi’, diye hitap edilmesi gerektiğinde bu kadar ısrar ettiğini o anda daha iyi anlar. Birisine düz, kaba hakaretlerdense, saygılı bir şekilde yerin dibine geçirmek gerçekten çok daha eğlencelidir!

Adamlar bir an kıpırdamadan dururlar.

Neden sonra bir diğeri, “Bence şansını zorluyorsun çocuk!”, diyer tehditkar bir sesle tıslar.

“Aaaaa.. almak istediğim cevap buydu!”, der Udoorin ve Aager’i bile gururlandıracak bir hızla copunu çıkardığı gibi en öndeki adamın suratına geçirir ve hiç sektirmeden kendisini tehdit eden adamın da alnını yarar.

İki adam da oldukları yerde yığılırken, Udoorin, farkında olmadan Aager’den aldığı onca eğitim devreye girer ve içsel bir refleksle cop mesafesinden çıkar —ve bu onun hayatını kurtarır! Geriye kalan adamlardan ikisi bellerinden çektikleri uzun, sevimsiz hançerlerle ileri atılmışlar, ancak Udoorin’in geri çekilme manevrası ve oturdukları masadan dolay öylece, ellerinde bıçaklarla ileri doğru uzanmış bir şekilde kalakalmışlardır.

Udoorin, aynı sükunetle geri gittiği gibi bir adım ileri gelir ve masanın üzerinden kendisine uzanmış ellerden birini tuttuğu gibi aşağı doğru büker.. ve adamın kolunu aksi istikamette kırarken copuyla da boşta kalan diğer adamın suratına geçirir. Aynı hareketin ivmesiyle copunu tekrar savurur ve kolunu kırdığı adamın alnını da kırar!

Son adam yerinden fırlar ve camı parçalayarak dışarı atar kendisini.. Camın önünden, ağır, nahoş bir külçenin havada dönüş uğultusu ve hemen ardından etli-kemikli bir şeye darp etme sesi gelir.

Hanın kırık penceresinden “Bu tamamdır!”, diye Thomas’ın heyecanlı, sırıtan sesi duyulur.

Udoorin önünde yatan dört adama da bakar.. sonra yaptığı şeye ayılır ve içinden ‘Şimdi boku yedik! Babama bu olayı nası açıklıycam şimdi?!’, diye geçirir.

Genç Udoorin bunu düşünürken sayıları artmış bekçilerle beraber Thomas’da içeri girer. Bekçiler hayretle camdan seyrettikleri olayı yakından görünceler, daha da bir etkilenmiştirler. Thomas ise, bütün olağan ciddiyetini kaybetmiş, heyecanla Udoorin’e yaklaşır. “Bu.. bu muhteşemdi Udoorin. Bu kadar iyi dövüşebildiğini bilmiyordum. On saniye bile sürmedi. Sekiz.. En fazla sekiz saniye sürdü.. Harikaydın!”, diye frensiz bir şekilde konuşur.

Udoorin ise olmasını beklediği sevinci hissetmez. Belki de yıllarca Aager’le olmanın verdiği içsel bir dürtü ile bekçilere, “Bunları donlarına kadar soyun, kelepçeleyin ve karakola götürün. Sonra da hangisinden tam olarak ne çıktı listesini görmek istiyorum. Şerif ve Efendi Aager döndüklerinde bu konuda bilgilendirilmek isteyeceklerdir. Bunlardan bir tane daha vardı. O nerede?”, diye sorar.

“En son Efendi Tinkerdome’un dükkanındaydı.”, der bekçilerden biri.

“Siz ikiniz. Benimle gelin. Thomas?”, diye sorar Udoorin.

Thomas elinde zincirli topuzuyla “Geldim!”, der ve şerif vekilinin peşine takılır.

✱ ✱ ✱

Merhaba genç Udoorin. Yeğenim Gnine senin hakkında hep iyi şeyler söylüyor. Bu saatte seni buraya getiren nedir?”, diye sorar Efendi Nimbletyne Tinkerdome, kapısına dayanmış Udoorin’e.

Udoorin biraz tedirgindir zira Efendi Tinkerdome, Serenity Home’un ileri gelenlerinden biridir ve kasabanın gelişiminde onun icatları sıkça görülmektedir.. Söz gelimi, şu anda kasaba sokaklarını aydınlatan sokak lambaları, bu mucit cücenin marifetidir.

“Umm.. Merhaba Tinkerdome amca. Şu anda şerif vekili olarak burada bulunuyorum.”, diye biraz afallayarak konuşur Udoorin.

“Şerif vekili haa? Güzel, güzel.. Bunu duyduğuma çok sevindim. Gnine.. evladım.. duygun mu? Genç Udoorin şerif vekili olmuş. Sen de bi şey olsan da bizi gururlandırsan artık..”, diye içeri seslenir Efendi Tinkerdome.

Buna gelen cevap ise, Gnine’ın mel’un kahkahası olur. “Seni işletiyordur amca. Hangi salak Udoorin’i vekil yapar ki.. Onu vekil yaptıkları gün benim de uçtuğum gün olurdu..!”

Kapıdan bunu açıkça duyan Udoorin’in yüzü kararır ama yinede istifini bozmaz. Yarın Gnine’ı tek eliyle o küçük kafasından tutup, kasaba duvarının üstünden Serenity Irmağına atmayı içeren güzel bir konuşma yapacaktır.

“Onun kusuruna bakma.”, der Efendi Tinkerdome. “Daha yaşı küçük ve kurtlarını dökemedi!”, diye açıklamaya çalışır.

‘Yaşı küçük mü? Yuh! Edepsiz bücür yirmi beş yaşında.. bunun neresi küçük?!’, diye geçirir içinden Udoorin.

“Önemli değil efendim.”, der bozuntuya vermeden. “Bugün kasabaya bazı yabancılar geldi. Tüccar olduklarını iddia ettiler ama kendilerini sorguladığımızda sorun çıkardılar ve biz de kendilerini gözaltına almak zorunda kaldık. Bunlardan bir tanesinin sizinle konuşmak için geldiği görüldü. Kendisi burada mı?”

“Hmmm..”, diye düşünceli bir ifadeyle konuşur Efendi Tinkerdome. “Evet, biri geldi buraya bugün ve bir icat için sipariş verdi ve sonra da gitti.”

“Gitti mi? Ne zaman gitti?”, diye biraz paniklemiş bir sesle sorar Udoorin.

“Üç, belki üç buçuk saat kadar oluyor gideli.”, diye cevap verir Tinkerdome.

Birden Thomas, Udoorin’i kolundan tutar ve “Udoorin.. Karakol!”, diye ünler..

Udoorin ayılır!

Hızlı bir şekilde “Verdiğiniz bilgilerden dolayı teşekkür ederiz, Efendi Tinkerdome.”, der Udoorin ve yanında Thomas ve bekçiler olduğu halde karakola koşarlar.

✱ ✱ ✱

Genç Udoorin o gün neden babasının ve Efendi Aager’in bazı işleri başkalarına bırakmadıklarını ve ısrarla başında durduklarını anlar; Thomas ve bekçilerle karakola geldiklerinde, yakalanan adamların başında nöbet tutan bekçilerin hepsini yerde, bayılmış bir şekilde bulurlar. Bekçilerin hiçbirinde herhangi bir darbe yada yara izi yoktur ama hepsi kendinden geçmiş gibi uyumaktadır.

..ve parmaklıkların arkasındaki beş ‘tüccarı’, boğazları kesilmiş bir şekilde, kendi kanları içinde kıpırdamadan duruyor olarak bulurlar.

Thomas sessizce nöbetçileri inceler. “Bunlar bir büyü ile uyutulmuşlar. Sonrası malum sanırım. Nöbetçileri aradan çıkardıktan sonra, zaten baygın yatan şüphelilerin işini bitirmesi bir dakikasını bile almamıştır.”, diye yorumlar.

Udoorin fena halde kızmıştır. Babası ona ilk defa bir iş vermiş, o ise işi eline yüzüne bulaştırdığını hisseder.

Diğer bekçilere döner ve içinde saklayamadığı hiddetiyle “Hemen, alarm verin. Kasabayı kitliyoruz. Kimse dışarı çıkmayacak, kimse içeri alınmayacak. Başkan Yuleman’ı uyandırın ve acilen buraya gelmesini rica edin. Kimse sokağa çıkmayacak. O piç kurusu ya hala burada, yada çoktan kasabadan ayrıldı. Ayrıldıysa yapabileceğimiz bir şey yok çünkü onu sadece izciler bulabilir. İzci protokollerini de ben bilmiyorum. Bunu sadece şerif, Efendi Aager ve Başkan Yuleman biliyorlar. Ama hala buradaysa onun bulunması şart. Yedek bekçiler dahil herkesi uyandırın. Dört kişilik gruplar halinde, gerekiyorsa ev ev arama yapacağız.”, diye hırlayarak emirler yağdırır.

Etrafındaki bekçiler bir an ona bakakalırlar.

NE BEKLİYORSUNUZ, YÜRÜYÜN..!“, diye gürler Udoorin ve tüm bekçiler bir anda koşturmaya başlar.

 

Elindeki yüz otuz iki sayfalık raporu büyük bir sabırla okuyup bitiren Şerif Standorin, raporu hemen yanında duran Efendi Aager’e uzatır ve önünde, hazırda duran oğlu Udoorin ve bekçilere bakar.

Şerif okuduğu yüz yirmi sayfa fazlalığı olan rapordan sonra ne diyeceğini bilemez. Hemen yanında duran Efendi Aager ise, gülmemeye çalışarak elindeki kalın raporu gözden geçirir.

Bütün raporu bitirdikten sonra Efendi Aager “En azından ayrıntılı olmuş.”, der.

“Öyle görünüyor.. İyi iş çıkarmışsınız, beyler. Temkinli davranıp, hızlı bir şekilde karar almış ve uygulamışsınız. Hepinizi tebrik ediyorum. Şimdi.. müsaadenizle şerif vekili ile özel olarak konuşmam gerekiyor.”, der şerif.

Bekçilerin hepsi düzgün adım karakoldan çıkarken bir kaçı Udoorin’e cesaret vermek ister gibi genç adamın omzuna dokunur.

Karakol boşalınca “Bu olay.. tek kelimeyle hayret verici.. Öncelikle sıfırdan eğittiğin bekçilerden dolayı seni tekrar tebrik etmem gerekiyor Efendi Aager. Eski hallerinde olsalardı, kendilerini tüccar olarak tanıtan bu şahıslardan asla şüphelenmezlerdi. Ama asıl önümde duran bu delikanlı için seni tebrik ediyorum. Udoorin, oğlum, ben senin yaptığın bazı şeyleri yapmaya cesaret edemezdim.. İnanılır gibi değil. Köy alarmını devreye sokmuşsun. Bu muazzam bir cesaret ister. Ev ev arama yapmışsın. Bu rapora göre sorguya çekmediğin adam kalmamış neredeyse..!”, diye istemsizce kıkırdar şerif.

Udoorin ilk defa babasının kıkırdadığını duyar!

Dahası, Udoorin ilk defa Efendi Aager’in ‘fırk’ladığına da şahit olur!

“Yanlış bir şey mi yaptım? Kasabada cirit atan manyağın teki vardı..”, diye bozulmuş bir şekilde homurdanır Udoorin.

Şerif dayanamaz, başını önünde oturduğu masanın altına kadar eğer ve kahkahalarla gülmeye başlar.

Efendi Aager boğazını temizler. “Udoorin.. İlk tutuklamadan sonra yaptığın şeylerin hepsi için Belediye Başkanı Yuleman’dan özel izin almış olman gerekiyordu. O yetkiler belediye başkanına ait. Şerife değil!”, diye Aager açıklar ama o da gülmemekte zorlanır.

Udoorin olaya ayılır.. Ve neden Başkan Yuleman’ın son bir haftadır ona ters ters baktığını en sonunda anlar.

“Neyse..”, diye kendisini toparlar şerif. “..olan olmuş artık. Bir ara gidip Yuleman’dan özür dilerim, olay kapanır.”

Sonra yavaşça yerinden kalkar ve oğluna sarılır. “Beş’e bir.. ve hepsini sadece elindeki bir copla bitirmişsin. Seninle gurur duyuyorum oğlum.”, diye fısıldar şerif.

“Aslında birini Thomas.. Thomas Dimwood halletti. Israrı üzerine kendisiyle ilgili bazı ayrıntıları rapora girmememi rica etmişti.”

“Rapor.. sanırım nasıl rapor hazırlanması gerektiğini sana göstermeyi ihmal etmişiz. Efendi Aager. Bize eski raporlardan bir tanesini getirebilir misin? 1732 no’lu rapor. Sanırım iyi bir örnek teşkil edecektir.”, diye gülümseyerek rica eder şerif.

Aager, karakolun arka odalarından birine gider. Bazı çekmecelerin açılıp kapanma sesleri duyulur. Sonra geri gelir. Aager’in elinde tek sayfalık bir rapor kağıdı mevcuttur. Aager kağıdı Udoorin’e uzatır..

Heeeey.. Dorin..”, diye yumuşak bir şekilde seslenir Lorna, suyun içinde öylece kendisine bakarken kalakalmış genç adama.

“Çok.. ben çok özür dilerim.. Lorna. Bir an dalmışım..”, diye afallar Udoorin.

Lorna Feymist, genç Udoorin’e ışıldayan gözleriyle bakar zira gerçekte ilk karşılaştıklarında gördüğü kişi budur.

“Evet.. Ama nerelere gittin? Arada, bir hikaye boyu boşluk oluştu sanki.”, diye gülümser ona.

Udoorin ıslak elleriyle kafasını kaşır, sonra “Sırt çantam. İçinde bir deste mektup ve bazı parşomenler var.”, der ciddi bir sesle.

Lorna ıkına sıkına ve birazda utanarak Udoorin’in sırt çantasını alıp gelmeye çalışır ancak çanta o kadar ağırdır ki, yerinden çekerek bile hareket ettiremez ve genç adamın gerçekte ne kadar güçlü olduğu hakkında bir fikir edinmiş olur. En sonunda genç adamın kördüğüm şeklinde bağladığı sırt çantasının iplerini, iki tırnağını kırarak açmayı başarır. Sonra içini karıştırmamaya çalışarak, kendisine tarif edilen desteyi bulur ve tekrar gölün kıyısına gelir, çömelir ve eteğini düzeltir..

“Orada,” diye açıklar Udoorin, “şerifin —babamın— işlerimizi kolaylaştıracağını düşündüğü kişilere yazdığı mektuplar ve.. kasabadaki bazı tanıdıkların Arashkan’dan almam için verdikleri siparişler var.. Senin.. Sizin..”, diye istemsizce yine afallar Udoorin.

” ‘Senin..’ “, diye düzeltir Lorna utangaç bir şekilde, ama ses tonunda belirgin bir katilik vardır. Sonra sessiz bir içtenlikle ekler, “Hayatım boyunca herkes bana ‘sizin’ diye hitap etti. Lütfen Dorin, bunu sen yapma..”

Udoorin kıza daha da derin bir hayranlıkla bakar ve zihnindeki koçana yeni bir şeyler daha ekler, boğazını temizler ve kaldığı yerden devam eder..

“..Senin görmeni istediğim, üstten ikinci zarf.. Oldukça eski bir kağıt var içinde.

Lorna ilgili zarfı bulur ve itinayla içindeki kağıdı çıkartır.

 

Tarih: 12, 11, 7601 B.Y.S.

Rapor No: SH-12117601-1732

Yer: Serenity Home, Taş Fırın’ın arka sokağı.

Olaya karışanlar: Udoorin Shieldheart, erkek, yaş 12 (Şerif Standorin Shieldheart’ın oğlu), İzci Laila, kız, yaş 21, Morel, kız, yaş 12 (yetim), Dervel Stratler, erkek, yaş 11 (fırıncının oğlu), Lucious Franderson, erkek, yaş 16 (Konsül Üyesi Haradin Franderson’un oğlu), Thomas, erkek, yaş 14 (yetim).

Olaya müdahale edenler: Şerif Standorin Shieldheart, Bekçi Simonder, Bekçi Timothy, Bekçi Erenler.

Olay: Sözlü sataşma sonucunda ortaya çıkan kavgada, Morel isimli kız, önce Dervel Stratler’in burnunu kırmış, sonra Lucious Franderson’un apışına tekme atmış, akabinde de olaydan sorumlu olan Udoorin Shieldheart’ın omzunu ısırarak kanatmıştır. Isırılan Udoorin, Morel’in bir gözünü patlatmış ve iki kaburgasını kırmıştır. Olaya İzci Laila’nın müdahale etmesi sonucunda Udoorin, mevcut yaralarının üzerine; bacağının arkasından ısırılmış, bir gözüne parmak sokulmuş, 26 yerine darbe almış ve saçları yolunmuştur. Olayın başladığı esnasında orada olmayan, ancak gerçekleşmesi esnasında yanından geçerken, belirlenemeyen sebeplerden dolayı olaya dahil olan Thomas başını önce duvara, sonra da yere çarparak bayılmış ve hastaneye sevk edilmiştir.

Karar: Morel isimli kıza bir hafta hapis cezası, İzci Laila’ya cezası efendisi Davien tarafından belirlenmek üzere yanına gönderilmiş, Udoorin, Dervel ve Lucious’a üçer gün ev hapsi cezaları verilmiştir.

Onaylayan: Belediye Başkanı Arthandos Yuleman.

İtiraz Eden: Haradin Franderson.

Gereği görülmüş, itiraz reddedilmiş ve gerekli cezalar verilmiştir.