Showing: 1 - 10 of 11 RESULTS
dungeons and dragons groups modül savaş serenity the plot thickens Whispers; A Cabal

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!

We Are Not Your Dogs.
We Are Not Your Servants.
We Are Your Masters!


War comes as we speak.

The folk of Serenity Home, along with the refugees of the deceased Arashkan city and burned Bari Na-ammen work day and night, and desperately, through winter to prepare for what’s coming.

Where the enemy is, and what they are doing, however, remains a mystery.. those who do not know!


Rumour has it, a large chunk of it has..




This story takes place sometime between
Promise To Be Stupid Together
Deep in Silence.



The man in the deep, dark, hooded robes stared at the smoking ruins around him with mild disinterest. There wasn’t a foot’s length of flat, clear space to be seen anywhere. Mass rubble; broken bricks, shattered tiles, splintered and charred wood, glass shards of thousands of broken windows, bent and deformed metal shafts, and upheaved cobblestones littered the ground —all that once used to be houses and homes or public buildings and temples, inns, schools, restaurants, merchant stalls and artisan workshops, hospitals, and mansions —the things that made a great city, turned it all into something that was now sad and indiscernible, making it impossible for a foot to find any flat and clear landing.

The man in his deep, dark hood, raised the guttering torch in his hand, but not to much effect. Even the torch seems unable to breathe at the ghastly sight that went in every direction.. It would have been, he surmised, quite better had the Orken not done such a mess as they had. The brutes, he thought, did nothing without leaving a bloody carnage behind them. And they were despairingly independent and lacked base discipline.

The hooded man also thought perhaps he should count his blessings that they had all moved in the same general direction and that Arashkan just happened to get in the way of their general direction!..

..And that it was night ..and winter ..where slushy, filthy-gray snow covered everything and the darkness hid what the snow couldn’t, and the air was still filled with choking smoke, hiding the sight of thousands of butchered, mutilated, seared and bloated corpses that lay everywhere, and smothered their scent of rotting meat!

Had this been a regular army, he surmised, the city would have been intact, more or less, and they would have had many, many more live and able prisoners put to work fixing the city walls and made some of the buildings habitable again..

But then, had this been a regular army, in all likeliness, the once-great Arashkan would still be here, standing..

..and defending.


The brutality of the Orken was something one just couldn’t dismiss.

When horded together in tens of thousands, it would seem, their brutality was bested only by their savagely..


The hooded man held his steps as another platoon of the beasts trampled past him in harsh grunts, holding tall glaring torches of their own in one hand, jagged-edged axes, frightfully curving arakhs or seemingly similar, but hooked khopeshs in the other..

..and without so much as a cursory glance in his direction.. nor anything that resembled any form of a military salute.


The man in his deep, dark, hooded robes felt.. casually dismissed..


He had no doubt they had recognized him. Those they did not, were all dead, after all..

Not that he cared, but the city, this city had fallen due to his planning, his foresight, his machinations, and his secret, behind-the-scene political maneuvering, hence, being deliberately and so impudently ignored.. not so much bothered, but irritated him.

“Savage brutes..”, he fumed.

“Yes. They are.”, said a cold, imperious feminine voice from somewhere down a dark side-alley. “It would seem your planning has a lot of glaring holes in it.”

The hooded man held his breath for a still second, then breathed.

“High Lady Angrellen Sunsear..”, he said with unveiled disdain..

..and in long, dark blue velvet dress embroidered at its fringes with silver threads of curving and swirling designs, came out the very tall high elf woman, her white-blond hair braided and done up and into an intricate bun, behind and on top of her long, somewhat delicate face. A face that spoke many words varying from hunger that had little to do with nurturing, to lust that had nothing to do with passion.

Perhaps, once, some very, very long time ago, this tall, beautiful, regal woman might have been pretty, in terms of a soul. That soul, however, was long gone. Only said hungers and lusts etched the face of the very beautiful woman now..


“..Or should I just call you Angrellen the Betrayer? That is what you are, after all, aren’t you?”

“No more than you are.”, replied High Lady Angrellen as she strode out of the alley. “Or should I call you—?”

“—You are damned as it is, woman. Should you name me, you shall be dead as well!”, cut in the man in the deep hooded robe.


High Lady Angrellen paused.

But not for long.

As an evil and infuriating smile stretched across her, otherwise coldly beautiful face.


“I do not fear you, mortal.”, she hissed at the man.

“And I care that you do or don’t?”, replied the man with a barely veiled sneer. “Perhaps, by having sold out your own, causing thousands upon thousands of your kin to die and being the architect of the ruination of Bari Na-ammen and High Woods has gained you some small favor in the eyes of my Master, and quite unrestrained airs, apparently.. Should I remind you, however, a betrayer is, and always be just that; a betrayer. Never trusted, never reliable, and always loathed.”

“I have gained my immortality. Hence your petty remarks are just that; petty!”, retorted the high lady viciously.

“No, girl. You have merely gained longevity, not immortality. You can and will still die.. The outcome of your damned soul is sealed.. Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of betrayals.. I was against the idea of letting you live, and I still believe you should be summarily beheaded and everything about you should be burned with scourging Hell-Fire. I detest harlots!”

“I would have a care to what you say if I were you.”, said High Lady Angrellen ominously. “You are not indispensable.”

“And neither are you. I am ready to face my Master’s wrath. Are you?”, replied the hooded man, and not so diffidently. “Oh wait, you don’t have a master. You, my dear girl, are an ephemeral and glorified tool!

“No, boy, we serve the same master!”, very nearly spat the high lady.

I serve.. and as His High Priest, I might add. You, on the other hand, serve only yourself.”, said the man calmly and in a matter-of-fact voice.

Angrellen tried for a shrug, but it was apparent she was much taken by the man’s disgust.

“I can serve me more, should you test my tolerance any further. The Master has many priests, high or otherwise. He has, but only one of me.”, she fumed.

“With nothing more than the Orken —beasts one could hardly do anything that requires surgical precision, I have managed to orchestrate the downfall of the greatest city in the Kingdom of Isles, and in less than fifty years of effort. It was I, who created the whole Gar Thalot concept, his rebellion, and the civil unrest. It was I, who played the political animals of this city with my machinations to make sure the Arashkan army stayed in their own base instead of defending the city walls even though their ARIS had serious suspicions of the potential of an imminent attack. The destruction of their mangonels, the murdering of the First Lord Kaladin, his son and his daughters, and much more that I care to list here, were all my doing. You, on the other hand, had more than a thousand years to work with and unlimited personal funding at your disposal.. One would think you would have made yourself the Rise of Bari Na-ammen by then. But no.. You couldn’t rid your lands off a human strumpet that your Ri took for a wife. Not only did you fail to rid us of Grandaleren in time to be of any significance, but you also allowed his human whore to escape along with his daughter and her daughter’s companions.. You failed to even take High Spires under your command, resulting in thousands of Arashkan civilians and military assets to take refuge there and consequently escape the city via ships. No, wait, allow me to reiterate that for you; you had High Spires under your command, yet you let it get bested out of your hands by your niece —an eighteen-year-old girl! Dammit, woman, you were given a curse to lay waste this entire city, and you let that get stolen. You were supposed to have come to us with your own daughter, yet rumor has it she was sighted in the city —this city— in the company of a large, brute of a man and a certain Princess of Bari Na-ammen, no less, fighting the Orken! Not to mention, you had the one job here and that was to find the last surviving heir to Arashkan, an eight-year-old boy, Prince Korodin, and you botched that job as well, while he escaped right under your nose. I am trying very hard to come up with a polite way to phrase your consecutive, cumulative, and conclusive incompetence, but it just isn’t coming! So do tell me, high lady, to which unique aspect of yourself are you referring to? Other than being a monumental failure, I mean..”, said the man with his calm voice. Yet the loathe in that calm was so palpable, one could almost reach out and hold it.. Then, under his deep hood, he smiled. “Do not despair, though. Your long centuries to come will, I am sure, give you much time to contemplate on your long line of failures, also..”


The face of the once high lady turned dark and ugly. Her slender hands clenched into fists and dark shadows gathered around them.


“By all means, girl, try your ‘hands’ on me.. Succeed to slay me, and you shall fail when you face my Master while you try and explain why you slew His High Priest. Fail to slay me and you shall add ‘A Failure’ to your tombstone, right next to ‘The Betrayer Of Her Own Kin’.. And trust me when I say, I shall end up having to explain nothing to my Master should I smite you down and bring your broken corpse to him for display.. or your ashes.. To be honest, I don’t really care, which. Either will do fine. Or perhaps I shall keep you alive and take you to him barely breathing. I know for a fact, He does enjoy mortal wenches screaming bloody in his bed as he rips their legs apart!”, the man said, with barely contained mirth.


For a long, wrathful moment, High Lady Angrellen contemplated murder, High Priest or not.

Then, just like that, she calmed down.


“Your attempts to rile me shall have its consequences, High Priest. But I shall decide when and where.”, she said with an almost pleasant smile.

The hooded man grunted with open disgust.

“Coward.”, he spat.

“You are confusing planning ahead with cowardice.”, she replied with a shrug.

“No. I am not. You. Are. A. Coward..”, he seethed. “Something I truly wished you weren’t and actually did try your hand on me.. But I guess you are just another stupid elf bitch.”

“You really shouldn’t try so hard. You will strain something.. Now, if you are done, perhaps we can go and talk to the Orken Mother and tell her to stop butchering everything they find in this bloody city. We will need many mortal’s souls to summon some demons should we want to conquer the east coast of the kingdom, come spring, and that tends to work better when they are still alive before being sacrificed for the summoning rituals! It’s fine with me though. I gave the Master what he wished of me; High Woods and Bari Na-ammen, even though it took me a thousand years, as you say. My further contributions here are purely voluntary..”, Angrellen said, not reserving her infuriating smile.

“You never do anything that isn’t self-serving, Angrellen. So you can skip with the ‘voluntary’ nonsense.”, growled the man with the deep hood.

The high lady shrugged.

“Perhaps. But I guess you will never know, seeing as you will die of old age, if not in some stinking ditch, slain by your enemies.”, she sneered at him.

“I disliked elves before. I loath them just by knowing you, wench! But I know what you are truly after.. You want Gullem’s spot..”

“That information, I am afraid, is quite above your pay grade, priest. Now, you will either come with me and explain to the Orken Mother why she had better stop the butchery, or you can explain to your Master why we still haven’t started summoning his Infernal Troops into this world yet.”, she replied disdainfully.

“Why don’t you talk to her?”, asked the high priest, and not without spite. “I am sure that conversation will go perfectly well. I can just about imagine the Greater Orken Mother being extremely cordial with the former high lady of Bari Na-ammen.”

“Don’t be senile. I doubt she knows who I am, and I hardly think she will listen to me. You, on the other hand, she knows, and very much dislikes.”, said Angrellen viscously.

“And I need you why, then?”

“I am here merely as your.. how do you humans say? Wingman? Or was it back up?”, she said with an evil smile.

“You? You are going to back me?”, scoffed the hooded man.

“But, of course.. Not! I am here to watch you humiliate yourself!”, she said with lazy laughter.

✱ ✱ ✱

The human with the long talks, the demands, and the machinations is here, again, Mother.”, growled the huge Orken warrior with the many scars on his hands, arms, shoulders, and face. His one eye glared with an unholy light while his other eye, a milky, slashed, and dried mess, stared ahead, quite unmoving and petrified.

“Has he brought us any gifts?”, came the grating voice of the Greater Orken Mother, from the dim canopy of her tribal pavilion, set amongst the ruins of what was once an inn, and behind the shattered Alls Temple, in the slums of the decimated Arashkan city. The pavilion itself was quite large and wide, with many brazers burning fitfully here and there and thick, rich carpets that probably belonged to some fateless noble once, were rolled out on the cleared debris of the inn, and several divans and many colorful cushions gave the ‘tent’ a somewhat ‘deliberately’ over-done appearance.

“It is possible, Mother..”, replied the scared Orken. “..He does have a skinny elf loshka with him.”

“Huh.. Perhaps he thinks my appetites go that way.”, rumbled the voice of the Orken Mother. “Let him in. I tire of his demands and his machinations. But he has proven his mettle and has helped us conquer this great city.”

“You are hoping he will have outlived his ‘mettle’, Mother..”, grinned the milky-eyed Orken.

“Yes. Yes, I do..”, growled the Orken Mother from the dimness of her pavilion.

The scared Orken grinned again and left.

“Humans..”, snorted the Greater Orken Mother in disgust. “..And their endless demands like we owe them something.”


A few moments later, the scared Orken returned, pushing the pavilion’s heavy flaps aside with his large, powerful hands but did not hold them open for the ‘guests’.

The heavy leather flaps swung back and closed..

..right into the the hooded man’s ‘face’ and the former high lady of Bari Na-ammen just stared at the whole thing.


“The lack of base courtesy in your beasts is astounding.”, murmured Angrellen with the slightest sign of irritation.


The hooded man shrugged and pulled the flaps open..

..and let them drop right into the high lady’s face!


“Really? You will go that low?”, fumed Angrellen and pushed the flaps herself and entered the pavilion, seething at the clear disrespect. “This is intolerable.”

“And who gave this runt of an elf loshka, the leave to speak, I wonder?”, said the deep, rumbling voice from the depts of the tent. “I did not. Did you, Kadar’ka?”

“I did not either, Mother. Perhaps, a bit like the human, it too believes we owe it something.”, replied the scared Orken, staring at Angrellen with one glaring and one, milky-white, eye.

“Shall we ask it, then?”, said the Greater Orken Mother..

..and rose from her divan, pushing the lush cushions aside.


What came out of the dim end of the pavilion was..



A hugeness not merely in size, nor in the depth and breadth of her massive arms, shoulders, torso, and legs.

Her hugeness was in her eyes and what they telegraphed;

Unrefined brutality and primeval savagery untouched by anything remotely soft, nor civilized.

This was not a creature that took by the strength of her arms and will.

This was a creature that took.




And when she looked upon those around her with the uncanny intensity of her eyes, she told them, clearly as if by words, should they stand in her way, they would only contribute to ‘collateral damage’ and nothing bloody less.

Seeing as what she had done to Arashkan, a city that had stood for over a thousand years, and in under a week or two, she was probably right.


Angrellen Sunsear arched her brows and cooly gazed at the massive creature..

..and shut up!


The man in the deep, hooded robes coughed.

“Orken Mother. I have come to ask you to seize the butchering of civilians. We need them—”, he began.

“—Your needs are not mine, human.”, cut in the Orken Mother, showing little to no emotion on her brutish face. “We killed and we died to conquer this land. The lives of everything in it are now ours to do as we please. Thus we were promised. And thus shall we reap. Until then, you may either watch the slaughter or be part of it.”

“My Master has His orders given, Orken. Do not get above yourself. You conquered these lands because I willed it so. You won this city because I planed it so. Had you not been given the device to hide you and yours, and the city’s defenses downed, I doubt your victory would have been thus great. Must I remind you just who is in charge, here?”, gritted the man from inside his deep hood.

And do you feel in charge? Perhaps you are under the misguided impression that because you did what you did, you own us?“, stared the Orken Mother balefully at him.

Then she rose to her full height and gave him, and the skinny elf loshka, her uncanny gaze.

A gaze that said, your lives shall depend on how well you listen..

“You must understand, human, for these are the words of I, Guntha’Shar, the Orken Mother;

We are not your dogs.

We are not your servants.

We are your Masters, now!

Should you want to test us, by all means, do.

Tell your master, the Orken are here to stay. Not here to be pawns. If he wants sacrifices for his rituals, perhaps he should overrun the Demon Wall and conquer his own lands. The humans here, however, are ours. We shall have them for pleasure, we shall work them for labor, or we shall slay them for food and for entertainment. They are all ours to do as we please. And come spring, we shall have more.. They shall see us coming and they shall not, and they shall despair, for we shall stretch from one horizon to the other, and we shall be around them, above them, behind them and among them, for we are!

I shall go forth and make my own and I shall leave a kingdom to rule for my son, Guntha’Gar..”


And a tall, well-built man and orc also stepped out of the dimness of the pavilion.

A man and orc made of harsh, tight, cord muscle, keen, cunning eyes, and a cruel, sinister face..

A man and orc, no other than Gar Thalot himself!

With his cunning gaze, he stared at the hooded man and the high elf noblewoman.

“Indeed.”, he said with his low, gravelly voice. “I believe we should add them to the pile of corpses we have prepared next to the First Lords shattered palace to match in height. I am sure the wench would make excellent tallow!”

“Have a care, Thalot.”, sneered Angrellen. “Should you raise your hand against me, you will find, I am not one of your usual easy marks.”

“It speaks. And it makes threats.”, Gar Thalot observed with mild amusement. And slowly drew a long, ugly-looking dagger from his belt.

“No, son..”, growled his mother quietly. “Its time will come, for it is shunned by all, disdained by all, and loathed by all.. and no matter where it runs, no matter where it hides, death will find it in due time.. It shall never have a tent to its own, it shall never have mates nor cubs, for its heart is dead and its womb is cold and the only thing that can come out of it are squirming, poisonous bastards. Little pity have I felt for any beast as I have felt for it, for it shall not even have a stone to mark its death. Such is the destiny of betrayers!”

Then she turned to the hooded man.

“I have said my piece, human. Should I want your counsel, I shall summon you.. Its counsel, I doubt even your master shall ever seek. Otherwise, should you and your loshka be here come dawn, you and it shall be tallow.”


For a long moment, the deep, hooded man in his robes stood silent.

When he finally spoke, it was in hushed tones.

“Very well.. I shall convey your words to my Master, Orken Mother.”

Then, without further due, he turned around and left, followed closely by the skinny elf loshka..

✱ ✱ ✱

You know, I disliked humans before. I loathed them after Nadina came to High Woods. Knowing you, I actually pity them now. Your lives are worth nothing, yet you walk this earth as if you own it. You stare at the horizon like it owes you something. And then you look at the heavens and make demands.. Your idiocy is bested only by your base arrogance.. And of all the humans I have thus met, I pity you the most..”

“..You punned me for my failures, but at least Nadina Graciousward was a power in her own right and had strong ties to many known and unknown, yet equally powerful allies all around the kingdom..”

“..And yes, I might have been bested by her eighteen-year-old daughter, back then, considering she comes from a human mother and an incompetent fool of a father, and hence, against all expectations, is in truth a girl of heightened grace, honest elegance, devote sincerely, an iron will, and, young as she may be, a woman of innate insight and wisdom for people.. When that girl speaks, people listen.. When she beckons, they follow.. She could have been the Rise of her people had she so much as sniffed in her father’s direction. But she chose to leave, rather than to confront, overthrow and disgrace him, and both the people and the nobles loved her for it, and so did my own daughter; tossed one hundred and seventy years of indoctrination aside and joined her.. I lost to that!”, the once high lady of Bari Na-Ammen, Angrellen Sunsear, said, openly admitting her failures.

Then she looked at the man in the deep, hooded robes with genuine pity.

“You? You got owned by an animal!”


Loshka: Orcish word for someone that has no home or clan, and hence, is subject to all forms of ridicule and use. It is also a word commonly used among Orcs and the Greater Orken for a whore.



dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity tarihçe the plot thickens




178 yıl öncesinden itibaren..


Kolay gelmez.

Genelde bize sormaz.

Geldiğinde de istenmez.


Gelmiş ise, alışkanlıklarımızın hayatımızın kendisi olarak belirlediğimizi ve artık yerimizde saydığımızı bize anlatır.

Geçmişe fazla bağlanmışsak bizi kırar.

Geçmişimiz yok ise bizi yanıltır.


Geldiğinde itiraz ediyor, onu suçluyor, mukavemet gösteriyor, korkuyor ve ona karşı mücadele ediyorsak, bilinmeli ki gerçek sorumluyu aynada görebilirsin çünkü durduğumuz yer, hayatta olduğumuz halde çoktan gömüldüğümüz yerdir.

Bu hikaye kronolojik olarak,
A Bard’s Tale XIII, “Searing Perspective” ‘den
sonra başlar,
ve “Annen için üzgünüm..” ‘den
önce biter.

Yine mi gidiyorsun, Lenna?”, diye sorar, uzun boylu, yakışıklı high elf.

“Bunun seni ilgilendirdiğini hiç sanmıyorum, Armathelius Riverblade. Dahası, adımla samimi olabileceğin kadar arkadaş değiliz. Aslına bakılırsa, arkadaş bile değiliz.”,  der, önünde duran elf kadar uzun boylu kız soğuk bir şekilde.

Armathelius, kendisinin ‘Lenna’ diye hitap ettiği, bir çoklarının ise ‘Buz Kraliçesi’ olarak lakaplandırdığı, fevkalade olduğu kadar, ‘erişilmez’ güzellikteki elf kıza uzun bir süre sessizce bakar. İçinde buruk bir kırıklık hissetse de bunu yüzüne yansıtmaz. Gerçekte yansıtıp yansıtmamasının da pek bir önemi yoktur zira kız onu umursamadığı gibi, ona bakma zahmetinde, yada nezaketinde, bile bulunmaz..

“Ri Grandaleren, kızının peşinden seni gönderdiğini duydum.”, der neşeli olmaya çalışan bir üslupla.

“Ri’mizin şahsıma verdiği herhangi bir özel emir varsa, bu tam olarak odur; ÖZEL! Ve ne seni, ne de bir başkasını ilgilendirir.”, der ‘Lenna’ adındaki kız, ve bunu söylerken de ne soğuk sesinden, ne de tavrından herhangi bir taviz vermez.

Genç Armathelius yine susar ve silik yeşil gözleriyle önünden umarsız bir eda ile süzülen muhteşem kızı seyreder.

“Prenses Alor’Nadien ne’yi sağ salim getir.”, der sessizce arkasından.

‘Lenna’ bir an durur.

“Prenses hazretlerine bir zarar vereceğimi düşünüyor olman çok ilginç, Armathelius. Ona ilgi duyduğunu bilmiyordum.”, der genç elfe buz gibi bir gülümseyişle.

“Prensesin sağlığı ve mutluluğu dışında, şahsına özel bir ilgim yok, Lenna.”, der elf sakin bir sesle.

Kız, adamın kendisine tekrar ‘Lenna’ diye hitap etmesinden dolayı kızar ve platin sarısı kaşlarını çatar.

“Beni ilgilendiren..”, der Armathelius, “..ona bir şey olması halinde, Prensesimizin saraydan ve Bari Na-ammen’den ayrılmasına kendisi sebep olmuş olmasına rağmen, Ri’mizin tez canlı davranması ve bundan seni sorumlu tutması.”

“Pek düşüncelisin, Lordum!”, diye hicveder ‘Lenna’.

Kaşlarını çatma sırası saki Armathelius’a geçmiştir.

“Annen sonsuza kadar yaşamayacak, Lenna. Daha ne kadar onun gölgesinde ve kuklası olarak kalacaksın? Kendi hayatını kendin idare etme zamanın gelmedi mi?”, diye sert bir şekilde cevap verir.

‘Lenna’ daha önce andırmıyor idiyse de, yüzünde beliren ifadeyle artık kesin olarak ‘Buz Kraliçesi’nin kendisi gibidir.

“Sanıyorum ki haddinizi aştınız, Lordum Armathelius. Dikkat edin. High Lady Angrellen hakkında konuşurken gösterdiğiniz saygısızlık, size çok pahalıya mal olabilir.”, diye burnundan soluyarak tıslar.

“Özür dilerim, High Lady Anglenna. Niyetim sizi üzmek değildi.”, der Armathelius aynı sert üslupla. “Bununla beraber, gitmeden önce bir şeyi size söylemeyi kendime görev bilirim.”

“Lütfen. Size ve ‘görevinize’ engel olmayayım, Lordum.”, diye nezaketsiz bir şekilde hırlar elf kızı.

“Annen evrenin merkezi değil.. Dahası, Bari Na-ammen’in kendisine borcu varmış gibi davranması ve bu güzel şehri yıkıcı tavırları ile bezdirmesi, korkarım gittiğinde seni de kendisi gibi yalnız bırakacak. Ve bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemez, Lenna.”, der genç elf, ama bunu söylerken sesi az önceki gibi sert değildir artık.

“Sanıyorum, bu ‘bir şey’den daha fazla oldu, Lordum.”, diye buzul kırılmasını andıran bir şekilde karşılık verir High Lady Anglenna.

“Hayır, Lenna. Söylediğim şeylerin hepsi ‘bir’ şeydi.. Ve gerçekte de ‘aynı’ şeydi..”

✱ ✱ ✱

Lenna ayak seslerini çok geç fark eder ve bir anda, önünde duran devasa yaratık, içinde bulunduğu kanlı arena, ve bir türlü yaratığı devirmekten aciz kalan ‘ahmaklar’ gözleri önünden kayar..

Buna rağmen, her nasılsa ‘prenses’ Lorna’nın, fal taşı gibi açılmış gözlerle kendisine baktığını görüverir..

..nevarki Lorna’nın korkuyla kendisine bakışlarını geç fark ettiği gibi, arkasından gelen ayak seslerini de çok geç fark etmiştir.

Prensesin kendisine neden öyle baktığını da, ardından yaklaşan ayak seslerinin neye tekabül ettiğini de ancak büyük, içi doldurulamaz bir nefret ve tiksinti içeren tıslamayı duyduğunda anlar;


✱ ✱ ✱

Bana adını ver, iblis tohumu. Bir iyilik istiyorsan karşılığını da vermen gerektiğini çok iyi biliyor olman gerekir.”, diye büyük bir hırsla tıslar High Lady Anglenna.

Uzun, buzullar kadar soğuk ve erişilmez bir güzelliğe sahip elf kızın önünde duran, ve yüzünde kayıp bir ifadeyle kendisini süzen ‘iblis tohumu’, sessizce ona cevap verir.

“Evet. Ben bir iblis tohumuyum. Kötülük doğamda var. Ben bununla doğdum ve öldüğümde de bu, kötülüğün elinden olacak. Peki senin bahanen ne?”, diye hüzünle cevap verir ‘iblis tohumu’.

“ADIN!”, diye hışımla fısıldar Anglenna.

“Sana adımı vereceğim. Ama bu bir iyilik karşılığında bir başka iyilik için olmayacak. Bu, bir kötülüğe engel olmak için yapılmış bir iyilik olacak..”

ADINI VER!“, diye aynı tavizsiz sesle emreder High Lady.

Merisoul Xyrotwu, kendisine tepeden bakan elf kadına hüzünle, ve büyük bir kayıpla bakar.

“Ad Ara..”

✱ ✱ ✱

Hayattayken kibrimizle görmediğimiz, ihtişamımızda fark etmediğimiz, ve belki de en kötüsü; umursamadığımız şeyler, ölürken dikkatimizi çekiyor olması ne kadar ilginç.”

High Lady Anglenna’nın zihninden geçen son şey buydu.

Yanında durduğu derin, krater gibi çukurun içine düşmekte olan, High Spires’ın efendisi Philius’un, Prensesi korumaları için gönderdiği elflerden bir tanesinin, kan içerisindeki cesedi..

Devasa yaratığın yer sarsan kükreyişi ve etrafa kudurmuş bir şekilde bakan gözlerinden birisine, muhteşem bir zarafetle süzülerek saplanan, o izci çapulcusu kızın attığı ok.. Anglenna’nın, öyle bir atışı Bari Na-ammen elflerinin bile gerçekleştiremeyeceği gerçeğini kendisine itiraf edişi..

Kendisine Aager diyen, karalar içindeki melun herifin, devasa yaratığın sırtında, düşmeden koşmasını..

O küçük, ne idüğü belirsiz aklı eksik kızın, “Gel, Snare! Bana gel! Gel güzelim.. Sen doğanın köküsün.. Sen varsın!”, diye kendisi gibi küçük ve cılız bir sesle arenanın ortasına çağırdığı muazzam ‘ağacın’ yerden yükselişini ve kalın, sarmaşıklı kollarıyla dev sürüngeni yakalayıp olduğu yere çakmasını..

Udoorin denen yeni yetmenin manyammış kahkahalarını..

Muhtemelen o terbiyesiz bücürün attığı, ve kızıl bir sabun köpüğü gibi genişleyen ateş topunu.

Parçalanmış cesetlerin başında uçuşan sineklerin vızıltılarını..

..Ve uzakta, cesetlerden bir tanesinin hareket edip altından çıkan uzun, esmer saçlı kızı..

High Lady Anglenna bu ayrıntıları etken olarak değil, tamamen bir seyirci olarak izlemişti.

Kendisini şaşırtan, gördüğü ayrıntılar değil, bunları fark etmiş olmasıydı.

✱ ✱ ✱

High Lady Anglenna, paylaştığı masada oturan diğerlerini, etrafındaki mutlu şöleni, çalgıcıları, koşuşturan çocukları, önündeki nefis yemekleri ve az ileride oturan kasaba şerifini umursamadan gözlerini diktiği kaçak kıza büyük bir hışımla tıslar..

“Bu senin için ‘Lenna abla’, değil, High Lady Anglenna!”

Lenna ‘ablasının’ karşısında, örülmüş up uzun sim siyah saçlı, içsel bir zarafetle oturan kız başını yere eğmiş, utanç içerisinde ve anca duyulur bir sesle cevap vermişti..

“Bu da beni sizin için, Prenses Alor’Nadien ne yapmıyor mu, abla?”

Anglenna kıp kırmızı olmuş bir şekilde öylece kalakalmıştı oturduğu masada.

Geriye dönüp baktığında, prensesin bir fısıltı kadar sessizce söylediği sözlerde hiçbir tereddüt, pısırıklık, eziklik, geri adım atma yada zayıflık duymamıştı. Buna rağmen söylediklerini ‘onun hayrına’ sessizce söylemişti.

Halbuki kendisi olayı, olabildiğince kamuya mal etmişti!

✱ ✱ ✱

Serin bir rüzgar, High Lady Anglenna’nın sırtını okşar ve uzun, selvi boylu kadın, arkasından gelen bir yük ile bir adım ileri tökezler.. Ve arkasından, neredeyse doğduğu günden itibaren bildiği bir kokuyu sezinler.

Bu koku kendisinde her zaman ve her nedense, ve ancak hayatın kendisine tekabül eden bir sıcaklığı, şefkati, aidiyet duygusunu, ve içsel bir koruma dürtüsü uyandıran, Prenses Alor’Nadien ne’nin kokusudur..

Ve nedense Prenses ona, Anglenna’ya, arkadan sarılmıştır..

..kanlı cesetlerle dolu arenanın ortasında!

✱ ✱ ✱

Lady Merisoul! Damda olduğunuzu ve beni duyduğunuzu biliyorum.”, diye seslenir Anglenna karanlığın içinden, ancak kendisine herhangi bir ses yada cevap gelmez. Zorlukla ayakta duran ‘Buz Kraliçesi’, sanki bir gecede erimiş ve yüzündeki solgun ifadeye bakılırsa da, gözü kararıp olduğu yerde yığılıp kalmasına ramak kalmıştır.

“..Lütfen.”, diye fısıldar High Lady.

“‘Lütfen’, her zaman işe yarar.”, diye mutlu bir cevap gelir damdan. “Ve bir ‘Lady’ seviyesine güncellendiğime göre benden bir şey istiyor olmalısın.”

“Evet. Korkarım yardımınıza ihtiyacım var.”, diye zorlukla cevap verir Anglenna ve başıyla kıpırdamadan sarkan koluna işaret eder.

“Nooldu sana böyle? Kumrular yarım saat önce döndüler. O şapşal çocuğun yüzündeki ifadeye bakılırsa sanıyorum mutlu bir akşam geçirmiş olmalılar. Prensesine sarılmasına bakılırsa, oldukça mutlu bir akşam!”

“Bir.. bir hanımefendi böyle şeyleri konuşmaz..”, der Anglenna, gergin ifadesiyle.

“Neyse ki ben ne bir ‘leydiyim’, ne de bir ‘hanımefendi’.. Ne olduğunu bana anlatacak mısın?”, diye High Lady’nin omzuna dokunur.. dokunmasıyla, Anglenna’nın sıkılmış dişleri arasından boğuk bir inleme kaçar.

“Omzun ezilmiş ve kırılmış..”, der ve High Lady’nin solmuş yüzüne sırıtır. “Biliyor musun, hep senin bu pahalı elbiselerini parçalamak istemişimdir!”, diye ekler ve ani bir hareketle elf kızın elbisesini, omuz dikişlerinden söker!

“..Kolundaki morluklara bakılırsa, onun da en az üç yerinde çatlak var. Diğer elinle göğsünü tutuşuna bakılırsa, kırık kaburgalar, duruşuna bakılırsa, sırtında bana göstermediğin en az bir darbe, ve sanırım kalçanda da bi sorun var.. Ne yaptın sen? Kendini bir yaban domuzu sürüsünün önüne mi attın? Bu kendini öldürtmek için kötü bir tercih, zira başaramazsan.. Eh.. Bu hale gelirsin işte!”

“Eline düştüm ve beni iyileştirmene ihtiyacım var!”, diye inler High Lady sıkılmış gözleri arasından acı yaşlar dökülürken.

“Neden Lady Magella’ya gitmiyorsun? Yada küçük Inshala’ya? Lady seni beleşe tamir eder. Aslına bakılırsa Inshala’da.. Ama ona gidersen bundan sonra o kıza, olduğu insan gibi davranman gerekir ki, bu da o kadar büyük bir kayıp sayılmaz senin için..”, der Merisoul.

“İkisine de.. gidemem..”, diye cevap verir Anglenna, acı içerisinde.

Merisoul’un bal renkli kaşlarından biri kalkar.

“Neden?”, diye sorar açık bir merakla.

“Birincisi, küçük Inshala burada değil, Heaven Parkında.. Efendi Aager’le birlikte kırılmış bir şeyleri onarmaya çalışıyorlar! Lady’ye de gidemem çünkü.. çünkü ona gidersem Prenses bu halimi görür!”, diye zorlukla konuşur Anglenna.

“Görsün.. Seni ilk defa yaralanmış görmüyor ki. Ne oldu? Onları takip ettiğinden haberdar olmasını mı istemiyorsun yoksa? Sana bunun iyi bir fikir olmadığını ima etmeye çalışmıştım sanırım. Hemde daha bu gece!”

“Hayır, genç Merisoul. Onun üzülmesini istemiyorum..”, diye sessizce inler high elf asilzade..

Merisoul ‘fırk’lar!

“Bu senden duyabileceğim en muhteşem yala— doğru olsa gerek!”, diye ünler succubi melezi. “Sen gerçekten samimisin..”

“Bunun için sana ne borçlanacağım, küçük iblis?”, diye diş gıcırdatır Anglenna, artık kapadığı gözleriyle ekşittiği suratı, acısının sınıra ulaştığını göstermektedir.

“Aaa.. Acı.. Bunun ne olduğunu daha bildiğini sanmıyorum. Ama bu gece küçük sürprizler ve mutluluklarla dolu gibi görünüyor!”, der bir başka ses ve Anglenna sesin içinde hissettiği kini algılar ve gözlerini açar.

Merisoul’un arkasında o çocuk durmaktadır.. Dar—bişey! Ahmak Philius’un piçi!.. adamın suratındaki katışıksız nefreti, ve elindeki uzun hançeri fark eder.

“Sevgili Soul, müsaadenle bu zevki bana bırakırsan pek mutlu olacağım..”, diye kindar bir fısıltıyla tıslar Darly Dor.

“DARLY!”, diye kamçı gibi emir verir Merisoul ve Darly olduğu yerde çakılır. “Sana maşa olmakla ilgili söylediklerimi bu kadar mı çabuk unuttun?”

“Çok kısa bir anlığına daha maşa kalabilirim..”, diye dişlerini gıcırdatır Darly vahşi bir ifadeyle.

“Senin.. Philius’un piçi olman dışında.. kim olduğunu.. bilmiyorum.. Benimle ne alıp veremediğini de.. bilmiyorum..”, diye zorlukla konuşur High Lady.

“Hayatın o kadar çok arkadaşlarla mı dolu ki can sıkıntısından kendine düşman arıyorsun, dişi elf!”, diye nahoş bir üslupla konuşur Merisoul. “Dahası, aşağılamaya çalıştığın o çocuk, Efendi Philius’un eşinden olma öz evladı ve adı da resmi kayıtlarda mevcut. Bunun da anlamı, teknik olarak bu çocuğun asilzadelik mertebesi seninkiyle aynı! Yanlış biliyor olabilirim ama kendisine yaptığın bu hakaret, ya onun kabul edeceği bir haraç ödemeni, ya da teke tek bir düello da onunla karşılaşmanı gerektirir! Şimdi, ikiniz de daha fazla ‘bana’ borçlanmak istemiyorsanız bu saçmalığa hemen bir son vereceksiniz. Şansını zorlamak isteyen varsa, lütfen, sizlere engel olmayayım. Ama şunu da söyleyeyim, ben haraç kabul etmem, düellolarla da uğraşmam. Benim fiyatım ‘ruhlarınız’dır!”

High Lady’de, Darly Dor’da susarlar.

“Darly, bıçağını koy yerine ve kendinden geçmek üzere olan High Lady’yi kucakla ve onu dama çıkarmama yardım et.”, diye emreder Merisoul.

“Asla! Bu şirret yılana—”, diye nefret dolu bir ifadeyle başlar Darly..

“—Anneni daha ne kadar utandıracaksın Darlius?”, diye tıslar Merisoul!

Darly sessizce Anglenna’ya yaklaşır, kırık omzunu kendisine sabitleyecek şekilde tutar, seri bir hareketle uzun boylu high elf kızı kucaklayıp kaldırır.

Anglenna’dan bir inleme duyulur.

“Kes sesini şirret yılan!”, diye neredeyse tükürür Darly.

“Seni.. gerçekten tanımıyorum.. benim ne yaptığımı düşünüyorsan da.. yapmadım.. benim bir yaptırım.. gücüm yok.”, diye acı dolu bir inleme daha duyulur High Lady’den sonra elf kız kendinden geçer.

“İşte bu yüzden sana ‘piyonlarla uğraşan maşa’ olma demiştim, ama sen biraz kalın kafalı çıktın. Babanın.. Philius’un evinde senin bir yaptırım gücün var mı? Kaçmamış olsaydın bile..”

Darly, istemsizce uzun boylu elf kadını biraz daha rahat edeceği şekilde kavrar.

“Hayır. Olmazdı. O gücü ancak Ri bana verebilirdi. Tıpkı babama verdiği gibi.”

“Anglenna da sadece bir maşa! Annesinin küçük, süslü, söz dinleyen, şirin maşası.. Bunu gerçekten anladığında, bir sonraki adım için gel bana, ama daha önce değil.. Şimdi, uzat kızı şuraya. Bu damda bi dükkan açmadığımız kaldı!”

. . .

“İyi misin?”, diye sorar Merisoul yorgun bir şekilde.

“Kolum acımıyor, rahat nefes alabiliyorum, kalçamda da sadece küçük bir sızı var o kadar.”, diye derin bir nefes alır High Lady Anglenna uzandığı yerden.

“Sırtından bunu çıkardım..”, der succubi melezi ve High Lady’ye yaklaşık üç karış uzunluğunda, baş parmak kalınlığında iki ucu da sivri bir ‘çivi’ gösterir. “Sanıyorum bunlardan bir tane daha önce görmüştüm.. Two-Day Woods’dan geçerken bize yapılan baskında!”

“Çocuk nerede?”, diye sorar Anglenna.

“Ehemmiyet sıralamanda ciddi sorunların var senin, kızım!”, der Merisoul hafif sırıtarak.

“Onun benim hakkımda bu denli yanlış şeyler düşünmesini istemen.”, der Anglenna donuk bir şekilde.

“Çevrendekilerin senin hakkında ‘yanlış’ düşüncelerin olabileceğine inanmakta zorluk çekiyorum..”, diye hicveder Merisoul. “..acaba neden?”

“Sana ne borçlandım?”, diye sorar High Lady usanmış bir sesle..

“Biliyor musun, ben bu iyilik denen şeysinin ne olduğunu ancak hayal meyal anlıyorum, ama senin HİÇBİR fikrin yok!”, der succubi melezi acı bir şekilde.

High Lady Anglenna uzandığı yerden tepesinde duran uhrevi güzellikteki kızı, koyu yeşil gözleriyle uzun bir an süzer. Neden sonra ona anlaşılması zor bir sesle konuşur.

“Sen sadece yedi yıl bir çukurda kaldın.. Bir asır ve yetmiş sekiz yıl.. Ve ben hala çukurdayım, genç Merisoul!”

Merisoul Xyrotwu sessizce High Lady’ye bakar. Ancak gördüğü, önünde uzanmış uzun boylu, platin sarısı saçlı yorgun elf kadın değildir. Succubi melezi, kızın içine bakar, ve onun kalbini görür. Gördüğü şey karşısında ise hayrete düşer zira burnu kalkık asilzadenin kırık vücudundan daha kötü durumda olan bir kalbi vardır.

“Anlat bana..”, der Merisoul sessizce. Ama sanki o sessizliğin içinde bükülmez, çelik gibi bir emir vardır. “..bana çukurunu anlat —ki ben de çıkmana yardım edeyim!”

✱ ✱ ✱


High Lady Anglenna hayatının belki de sonuna kadar bu sesi unutmayacaktır; altın zincirler arasından sıyrılarak et ve kemiğe saplanan uzun, keskin çeliğin ıslak sesi.. Kendisi hiçbir zaman pek de mücevher yada takı kullanan biri olmamıştı. Hele potansiyel olarak bir yerlere takılma ihtimali olan uzun, ince, işlemeli altın zincirler. Bu tür zincirleri bildiği sadece bir kişi kullanıyordu..

Prenses Alor’Nadien ne.

Anglenna birden içine düşen ateş ve korkuyla arkasını döndüğünde Prensesi kendisine sarılmış, gözleri acıyla kısılmış ve bir şeyler fısıldar bulmuştu.

“Üzgünüm abla.. Elimden ancak bu kadarı geldi.. Seni kurtaramadım.. Beni affet..”

✱ ✱ ✱

Alor’Nadien ne, tahtı sana bırakacak.”

High Lady Anglenna sessiz bir hayretle yarı uzanmış, yarı doğrulmuş olduğu damda, önünde duran uhrevi güzellikteki, kuzgun kanatlı meleze bakar.

“Bu.. kabul edilemez bir şey. Alor’Nadien ne o kadar sorumsuz olamaz!”, diye fısıldar Anglenna.

“Bu sorumsuzluk değil, babasıyla arasındaki sürtüşmenin sonucu olarak kendisine bırakılan seçenekler arasında en kansız olabileceğini düşündüğü şey olduğundan..”, diye konuşur Merisoul sessizce. “Ahmak babası yüzünden artık taht yolu ona kapandı. Bunu sen de pek âla biliyorsun. Şayet Lorna tahtı babasından almak istiyorsa, bunu onun elinden zorla ve ‘ezerek’ almalı ve ikimizde sevgili prensesin bunu yapmayacağını biliyoruz çünkü ezip geçmek onun ruhuna, karakterine ve kimliğine aykırı. Bu da tahtı, prenses dışında alabilecek geride sadece üç kişi bırakıyor.. İlki annen —ki buna Grandaleren hiçbir şart altında izin vermeyecektir ve annenin yaşı da taht için çok geç artık. Diğer seçenek ise sensin.”

Anglenna, önünde duran ve bu güne kadar en nazik bir ifadeyle ‘muallak’ olarak tanımlayabileceği kıza öylece bakakalır.

“Üç kişi dedin. Diğeri kim?”

“Diğerini ifşa etmek bana düşmez zira bu benim sırrım değil. Ve onun tahta geçmesi halinde bütün elf ırkının toplu sinir krizi geçireceğinden de eminim.”, diye kıkırdar Merisoul mutlu bir şekilde.

Anglenna başını kaldırır ve gecenin karanlığına ve yıldızlara uzun bir süre bakar. Sonra başını eğer ve sessizce konuşur.

“Ben.. ben tahtı istemiyorum. İsteyenlerin kendilerine ve etraflarındakilere ne kadar zarar verdiklerini açık bir şekilde görecek kadar uzun yaşadım.”

“Annen.. High Lady Angrellen.. bu cevabından pek de hoşlanmayacaktır.”

“Annemin bu güne kadar herhangi bir şeyden hoşlandığını görmüşlüğüm olmadı. Bir şeyden daha hoşlanmaması pek de büyük bir fark yaratmayacaktır. Eminim zamanla buna alışacaktır.”, diye hafife almaya çalışır uzun boylu elf kadın, ama içinin titremesine de engel olamaz.

“Cesurca.. ve ahmakça söylenmiş bir şey.”, der Mersioul düşünceli bir sesle.

Anglenna yorgun bir şekilde omuzlarını silker.

“Bugüne kadar Alor’Nadien ne’yi herkes yalnız bıraktı; annesi, babası, annem, ben ve halkı.. Ne kadar acı değil mi? Onu yalnız bırakmayanlar ise yabancılar oldu; elflere tahammül bile edemeyen bir yarı elf izci, bastı bacak bir cüce, Drashan’lı bir kesici, bir iblis tohumu, bir dwarf ve ne idüğü belirsiz, küçük, sıskası çıkmış bir kız.. Dahası, onu asla terk etmeyecek, yeni yetme, aptal bir insanoğlu!”, diye acı bir şekilde söylenir ve bunu söylerken ilk defa elf kadının ‘insanî’ duyguları olabileceğine dair bir belirti görünür; Anglenna Sunsear’ın gözleri dolar..

“Halbuki High Woods kalbi olarak onu seçmişti. Öyle görünüyor ki halkım bunun anlamını unutmuş durumda.”, diye devam eder elf kadın.

“Tarihimiz.. İlk Rise’miz.. Elorellen Feymist.. Adalar Krallığı ilk kurulduğunda üç kusal high elf kardeşten biri.. High Woods’a geldiğinde orman onu kalbi olarak seçmişti. Elorellen Feymist’de bu sebepten dolayı oraya yerleşti ve Bari Na-ammen’de bu yüzden orada kuruldu.

Ve ben High Woods’un kalbi değilim. Bari Na-ammen’de ne bir sevgilim, ne sevenim, ne de bir dostum var. Sahip olduğum tek şey düşmanlarım.. Ben kimin Rise’si olabilirim?

Alor’Nadien ne.. O gerçek bir sevgili. O sadece High Woods’un kalbi değil, genç Merisoul. O halkının da kalbi..

O.. Bari Na-ammen’in kalbi..

Evet. O kızı herkes yalnız bıraktı. Ama ben onu asla yalnız bırakmayacağım. Ne onu, ne de onun neslini..”

Merisoul, antika dükkanında ilginç bulduğu bir parçaya bakar gibi Anglenna’ya bakar.

“Annen buna izin vermeyecektir.”, diye sessizce uyarır elf kadını.

Anglenna başını doğrultur ve önünde duran kanatlı varlığa, Ad Ara’ya bakar. Tavrı az önceki hali ile aynıdır ancak yüzünde, herkesin kendisinden bildiği, ‘soğuk’ ifade yoktur. Sanki yerini, içinde biraz daha azim, kararlılık, inanç ve katilik içeren bambaşka bir.. ‘şeye’ bırakmıştır.

Anglenna Sunsear, hayatında belki de ilk defa kendisi üzerine yüklenen ‘Buz Kraliçesi’ kimliğini kırar ve yerini, içinde gerçek ve içten ‘ifadelerin’ olduğu bir kimliğe bırakır.


NE ONU, NE DE ONUN NESLİNİ..“, diye yanarak tekrarlar kendisini.


✱ ✱ ✱

Alor’Nadien ne.. Güzelim.. Bebeğim.. Neden? Hedef bendim, sen değil! Beni vurması gerekiyordu.. Neden..? Neden girdin araya?”, diye inler Anglenna ve hayatında ilk defa içinde bir şeylerin kırıldığını, ardından da parçalanıp, asla bir daha geri gelmeyecek şekilde, sele kapılmış cesetler gibi kendisinden uzaklaşarak gözden kaybolduğunu hisseder..

“Çün.. çünkü sen benim.. ablamsın..”, diye kanlı, fokurdayan bir sesle Lorna’nın cılız sesini duyar Anglenna.. Udoorin belirir yanlarında.

Genç adamın yüzü mutlak bir kayıp ile buruşmuş, kan içerisindeki, kırılmış prensesini kucaklamış, utanmadan ağlamaktadır.

“Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..”, diye anca duyulur, kanlı bir fısıltıyla yalvarır Alor’Nadien ne..

..sonra, yüzünde mutlu bir ifade varmış gibi sessizce solup kaybolur..

✱ ✱ ✱

Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek Nadine, peşine taktığı kızını, yeğenini ve yoldaşlarını, sarayın gizli tünellerinden geçirirken karşılaştıkları elf muhafızlarına, arkalarında bıraktıkları taht salonunu işaret ederek “Hainler.. Hainler taht salonunda.. Hainleri yakalayın!”, diye emirler yağdırır ama ‘hainler’ derken kocasından mı, yoksa High Lady Angrellen’den mi, yoksa her ikisinden mi bahsediyor anlaşılmaz.

“Geldiğinizi ilk duyduğumda o kadar sevinmiştim ki.. Korkarım, sizler adına vermeyi düşündüğüm şöleni ertelememiz gerekecek zira burası artık güvenli değil.”, der nefes nefese kalmış bir şekilde.

Rise’nin sözlerini tasdik edercesine, arkalarında büyük bir patlama olur ve her yer sarsılır.

Taht salonu yıldırımlar, ateş yağmurları ve mebus büyülerle sallanırken, her iki tarafın askerlerine ait kılıç şakırtılarına ölenlerin boğuk çığlıkları karşır..

Yan odalardan birine sızdıklarında bir anda Nadine, Lorna ve grubun etrafında elliye yakın elf muhafızı belirir ve her şey durur.

Gruptaki herkes bir anda gerilirken Udoorin’in yüzü kararır ve sessizce sevdiği kızın arkasına geçip devasa baltalarını kaldırır.

Muhafızların başı Rise’ye yaklaşır ve önünde, tek dizi üstüne düşer.

“Hanımım..”, der boğuk bir sesle. “Aramıza katıldığınızdan beri bizim için yaptıklarınızı bazılarımız gördü. Ri’mize baş kaldıramazdık ama prensesimize yapılanlara da göz yummadık.

Prensesimiz, Bari Na-ammen’in sükuneti için hakkı olan tahtından vazgeçişini ve ayrılışını gördük.. Hiçbir ırkın tarihinde görülmemiş bu fedakarlıktan sonra, burada bulunanlar ve dışarıda hazırda bekleyen bine yakın muhafız, aramızda ona gizli bir sadakat yemini ettik; geri geldiği gün, her ne olursa olsun onun önünde, yanında ve arkasında olacağımıza dair.

Öyle görünüyor ki andımızın sınanma zamanı geldi. Sayımız fazla değil, ama buradaki her elf’in canı sizindir.. Bir gün bize geri döneceğinize ve Bari Na-ammen’i tekrar yükselteceğinize dair inancımızdan dolayı bizler önden gideceğiz ve sizin için yolu açacağız zira High Lady Angrellen’in kişisel muhafızları her yerdeler ve prensesimizi gördükleri yerde öldürme emri aldılar.

Onları aştığımızda ise önümüze Orken sürüleri çıkacak çünkü buraya bir soykırım için geldiler ve şehir sarılmış durumda.”, der muhafızların başı. Sonra derin bir nefes alır, başını kaldırır ve Rise’sine bakar.. Alor’Nadien ne’ye.

“Bugün Bari Na-ammen’in son günü. Bugün, bu güzel ülke dünyaya veda ederken lütfen bizi iyilikle anın.”, diye çekilmiş bir ifadeyle Lorna’ya yalvarır.

Gözleri dolmuş olan Lorna’nın yüzünde en az önündeki muhafız kadar çekilmiş bir ifade mevcuttur. Prenses, yumuşak, boğuk ama kararlı bir sesle konuşur.

“Adın ne senin asker? Seni ve sadıklarımı anıp hatırlaya bilmem için bana isimlerinizi söyleyin.”, der.

Muhafızların başı, yavaşça elini göğüs zırhlığının içine sokar ve düzgünce katlanıp mühürlenmiş kalın bir papirüs çıkartır.

“Sadıklarınızın hepsi burada, hanımım.”, der ve ayağa kalkar. Kısa, kesin bir emir verir ve muhafızlar yek vücut haykırır.




Sonra hepsi kılıçlarını çeker ve dönüp seri adımlarla prensesleri için yolu açmaya başlarlar..

✱ ✱ ✱

Anglenna kendisini içi boş kırba gibi hissetmektedir. Ne kadar büyü reservi varsa hepsini bir kaç dakikada boşaltmış ve ancak bu şekilde hayatta kalmış olmanın verdiği gerçekte tatmin edici bir hazzı da yoktur.

Elf kadın, uzun, platin sarısı saçları dağılmış, üstü başı kan ve pislik içerisinde, etrafını çevreleyen iri cesetlere bakar; Orkenler!

Arashkan’ın ortasında, Heaven Parkta Orken’lerin ne işi olabilir, diye düşünmeye çalışır, ancak zihni kadar bedeni de boşalmış gibidir.

Belki dostarı vardır çekingesiyle, High Lady orada daha fazla oyalanmaması gerektiğini düşünür ve tam dönüp gidecekken hemen arkasında, kendisine meyletmiş cesedi fark eder.

“Bunu ben öldürmedim. Aslına bakılırsa, arkamdan geldiğini bile bilmiyordum.”, diye sessizce mırıldanır.

Anglenna zorlukla eğilip cesedi döndürdüğümde, koca Orken’in tam alnının ortasına saplanmış oku görür.. ve içsel bir çekim mi, yoksa doğal bir fakındalıktan mı, kız okun üstündeki elf işlemeleri fark eder.

“Huh!”, diye ünler kendi kendisine.

Elf kadın uzanır ve oku çekip çıkarmaya çalışır ancak ok, beklediği mukavemeti göstermez ve bir anda yaratığın kalın kafatasından kurtulunca Anglenna dengesini kaybeder ve biraz utanç verici bir şekilde kıçının üstüne düşer.

Anlaşılan bu gece şu, her şeyin yanlış gittiği gecelerden biridir..

Elf kadın, ‘bir gören oldu mu’, diye etrafına bakınmaz çünkü buna ayıracak ne gücü, ne de takati kalmıştır.

Bendensel olduğu kadar zihinsel bir çaba gösterek ayağa kalkar ve etrafına bakınır.. az ileride, kendisine ait olmayan bir Orken cesedini daha görür.

Anglenna, Orken cesedine yaklaştığında, benzer ‘leş’lerin, tesbih taneleri gibi kendisine doğru sıralandığına ayılır.. hepsinin ya alnının ortasında, yada kafalarının tam arkasında ilişmiş okları fark eder.

Anglenna, uzun bir süre tükenmiş haliyle varlıklarından bile haberdar olmadığı cesetlere bakar ve bu gece hala hayatta oluşunun tek mesulünün, kendisine çarpık bir sorumluluk duygusundan dolayı yardım etmiş, ancak konuşmak bile istemeyecek kadar da uyuz olan izci onbaşıyı düşünür.

Evet. Bu ‘leşler’ kesin olarak Laila’nın marifetidir zira o güne kadar tanıdığı ve bildiği, ‘headshot’ fetişi olan tek izci odur.

Elf kız, yorgun ve bitkin bir şekilde parktan ayrılmak için yürümeye başlar. Yürürken ister istemez parmaklarını, elindeki okun üzerindeki fevkalade ince yapılmış süsleme ve işlemelerin üzerinde gezdirir.. bir şeye daha ayılıverir.

Anglenna oku göz hizasına getirir ve platin sarısı kaşları hayretle kalkar.

“Huh!”, diye gördüğü şey karşısında ünler.


“Bir kız bu kadar şanslı olabilir mi, yaa? Önce Silendenien en Eruanna, şimdi de bu! Nereden ve nasıl buldun bu kayıp mirası ki?”

Anglenna Sunsear, kendisini hiç bu kadar bedensel, zihinsel ve duygusal olarak yorgun, tükenmiş ve kötü hissettini hatırlayamaz.

Annesinin görmeyeceğinden emin olduğu zamanlarda olduğu gibi gözleri dolar.. yine o zamanlarda olduğu gibi babasını, Selvius Brightleaf’i hatırlar..

Etrafındaki herkesin sarılabileceği, güvenebileceği, sırtını yaslayabileceği ve ağlayabileceği bir omzu vardır..

O karanlık, Drashan’lı kesicinin bile!

Kendisi dışında herkesin..

Evet.. Gerçekten bir elfin yalnızlığı, bir insanın yalnızlığına benzemiyormuş..

✱ ✱ ✱

Muhafızların başı, Rise Alor’Nadien ne’ye son bir defa daha bakar, sonra gözleri yavaşça bir başkasına kayar.. Genç, yakışıklı high elf muhafız nefesini tutmuş bir şekilde platin saçlı kızı süzer..

Armathelius Riverblade içinde hissettiği kırık sevgiyi.. ve hüznü.. gizlemeye çalışır.

Çok hafif bir şekilde ‘Lenna’ya başıyla veda eder.. adamlarının peşinden koşar. gözden kaybolur.

Çok uzaklardan, ormanın derinliklerinden, tanıdık, iç ürpertici savaş borularının vahşi ulumaları duyulur..

Tıpkı Arashkan da olduğu gibi, efendileriyle beraber Orken sürüleri gelmiştir! onlarla beraber Themalsar’ın kehaneti gerçekleşir; neredeyse bin yıllık durağanlığın getirdiği uyuşukluk, ihtişam körlüğü ve entrika, meyvesini vermiştir.

Bari Na-ammen için hesap günü, nihai yıkım ile gelmiştir..

✱ ✱ ✱

Uzun boylu, platin saçlı high elf kız mutlak bir hezimet içerisinde, saklandıkları loş mağaranın bir köşesine çekilmiş, sessizce yüz yetmiş sekiz yıllık bir yalanı değerlendirmektedir; High Lady Anglenna Sunsear..

Ve geçmişe doğru baktığında, yaşadığı yalanı, annesi High Lady Angrellen’i ve..

..o kadar!

Hayatında annesi ve onun kurguladığı yalan dışında hiçbir şey yoktur.

Ama kaybettiği şeylerin listesi o kadar uzundur ki..

Beraber geçirebilecekken kaçırdığı bir ömür dolusu Alor’Nadien ne, onun annesi Nadine, kendi babası Selvius Brightleaf, Armathelius Riverblade, potansiyel onca arkadaş, bu küçük grup, High Woods ve Bari Na-ammen..

İşin en acı yanı, kendisine yakınlık ve, çarpıkça da olsa, anlayış gösteren tek kişi, kendisinden zorla adını ‘yolduğu’ o iblis tohumudur.

Anglenna listeye kuzeni Lorna’yı eklemez çünkü o kızın kendisine olan akıl almaz düşkünlüğünün sebebini bir türlü anlayamaz. İronik bir şekilde, kendisi kendisiyle karşılaşmış olsa, kendisini ivedilikle ve arkadan bıçaklar, ve bundan dolayıda bi gıdım bile rahatsızlık hissetmeyeceğini kendi kendisine itiraf eder..

High elf kız, Anglenna yalanının gerçekte kendisini ne denli yalnız ve tekil anlamda boş kıldığını tüm çıplaklığı ile anlar ve gözleri dolar.

Saklandıkları loş mağaranın köşesinde sessizce ağlamaya başlar..

Anglenna ağlarken ne kadar vakit geçtiğini bilemez, ancak küçük bir şeyin sessizce eteğinin ucunu çekiştirdiğine ayılır.

Başını o yöne çeverdiğinde, Inshala adındaki küçük kızın, zarif el hareketleriyle eteğinin, muhtemelen High Woods’dan kaçarken yırtılmış kenarıyla bir şeyler yaptığını görür.

Anglenna hayretle küçük kıza bakar zira bu kızın elbisesini tamir etmeyi bırakın, kendisine yaklaştığını bile gören olmamıştır.

“Ne yapıyorsun sen?”, diye burnunu çekerek sorar kıza.

Kız başını kaldırmadan işine devam eder, ancak çok sessiz ve utangaç bir fısıltıyla, “Elbiseni yanlış giymişsin, abla. Onu tamir ediyorum.”, der.

Sonra yavaşça ayağa kalkar, kıpkırmızı olmuş bir suratla Anglenna’ya bakar.. hayretle kendisine seyreden high elfe sarılır!

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”

Sadıkların Listesi:

Silendenien en Eruanna: Silendenien’in Zarafeti, Gracious Warning.

Melethril Elandi: Lover’s Arrow.

Kırba: Genelde hayvan derisinden yapılma ve su taşımak için kullanılan bir nevi kese (water skin).

dungeons and dragons duygusal modül role play Ruins of Themalsar serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..


Acı, beraberinde tecrübeyi de getirir.

Tecrübe ile bilgi, bilgiden de bilgelik doğar..

Bazen —nadiren— bilgelik beklenmedik bir ‘sezgiyi’ doğurur. Bu sezgi, insanları olmasa da, insanın doğasını, dünyayı değil, dünyanın doğasını, evreni değil, ama evrenin doğasını anlamamızı sağlar.

Bazen de, çektiğimiz acıların bedeli kabilinde bizlere bir isim sunar..

Bu hikaye,
“Annen için üzgünüm..” ‘ün


..diye, içinde korku barındıran bir fısıltı duyulur ve herkes Merisoul’a bakar. Kız, durduğu yerde neredeyse titriyor gibidir. Hissettiği korku o kadar açık bir şekilde görülmektedir ki, her an saldırıya uğrayacakmış gibi tetikte ve hazır bir şekilde durmaktadır.

“Angrellen.. Gizli anlaşmalar yaptığı efendisinin adı..”, diye soluk bir ifadeyle fısıldar succubi melezi.

“Karda—”, diye Nadine ismi ağzına almaya başlayınca, MerisoulHAYIR!“, diye tıslar ona. “SAKIN O İSMİ TEKRARLAMAYIN. DUYUP GELEBİLİR!..

“Nerden bili—?.. Nasıl—?!”, diye afallayarak sorar Lady.


..der Merisoul, daha da korkmuş bir fısıltıyla.

Kızın korkusu, onu tanıyan herkesi rahatsız eder zira bu garip, kanatlı, uhrevi bir güzelliği barındıran varlığın korku mefhumundan bile haberdar olduğu görülmemiştir bugüne kadar.

Kız korkulu ifadesiyle Aager’e bakar.

“İstediğim koşullar altında olmadı.. ama paylaştım işte. Ve bunun yükümü nasıl hafifleteceğini hala düşünemiyorum.”, diye hayıflanır.

Sonra da Anglenna’ya döner.

“Gerçekte annen sen doğmadan çok, ama çok uzun yıllar önce kayıp bir vakıa idi zira ve tıpkı ‘Ad Ara’da olduğu gibi ‘O’ günübirlik plan yapmaz. Annenle anlaşması en az kardeşiyle olan husumeti kadar eski idi. Ve babanın şüpheli ölümü de gerçekte o kadar şüpheli bir ölüm değildi. Babanı, Selvius Brightleaf’i annen eski efendim ile yaptığı anlaşmanın zorunlu bir parçası olarak, Malocchio adında mel’un bir entropy büyüsü ile kurban etti. Biliyorum çünkü ‘O’ anlaşmalarını her zaman ya kanla ya da canla mühürler. Ancak bu şekilde kendisiyle anlaşma yapanların bağlılığını, sadakatini ve andını sınamış ve mühürlemiş olur..

Bunu yaparak farkında olmadan iki elf arasındaki en kutsal ve en mahrem olan bir andı da bozmuş oldu; eşini, sevgisini ve kardeşi Grandaleren’in çocukluk arkadaşı olan Selvius’u ‘efendisine’ kurban etti. Farkında olmadığı bir başka şey ise, bütün Bari Na-ammen’deki en yetenekli generalini de ortadan kaldırmış oldu..

Selvius bugün hayatta olmuş olsaydı, Grandaleren’i de, eşi Angrellen’i de umursamaz, ikisinin de askerlerine el koyardı ve dağınık elf ordularını toplayıp ülkesini etkili bir şekilde müdafaa ederdi. Evet, muhtemelen High Woods yine yanar ve Bari Na-ammen de yine yıkılmış olurdu, ama ülkesi elflere kalmış olurdu..”, diye sessizce konuşur Merisoul.

“Bu.. bu mümkün değil. Annemin birçok hatası oldu ama böylesi haince bir ihanet.. imkansız! Sırf ben Rise olmam için mi?”, diye diretir Anglenna.

Merisoul, herkesin kendisine hayretle bakışını farketmemiş gibi bir süre sessizce Anglenna’ya bakar. Sanki içinden, ne kadarını ifşa etsem acaba, diye bir karasızlık ya da iç çekişme yaşamaktadır. Neden sonra küçük omuzlarını silker ve yüzündeki tereddüt yerini kararlı bir ifadeye bırakır; ‘sevdikleri’ arasında bu asık suratlı, kendini beğenmiş, kibirli elf’i de katar zira o, kendisine ‘dost’ diyen bir başka ölümlünün kuzeni ve ablasıdır!

“Annen güç sevdalısı bir kadındı. Ve bu konuda aşırıya gitti. Babası, enRi Lienierre Moonlight, senin ve kuzenin Alor’Nadien ne’nin dedesi ve Lady Nadine’nin hiç görmediği kayın pederi, ondaki bu hırsı gördü ve tedirgin oldu. Kendisinden sonra onun Rise olması halinde onun güce olan bu açlığını, komşularına saldırarak ve onları istila ederek gidermeye çalışağını anladı.

enRise Lienierre biliyordu ki, bunun olması ve ilk durak olarak kaçınılmaz bir şekilde annenin Arashkan’a saldırması halinde, Krallıktaki tüm dengeleri bozacak ve bu da Bari Na-ammen’in sonu olacaktı zira Angrellen’in Arashkan’a saldırması ile Vodgar mistikleri, Palantine milisleri, Koruxan şövalyeleri ve Durkahan paladinleri High Woods’a gelecek ve büyük bir hışımla Bari Na-ammen’i yerle bir edeceklerdi. Bu da kaçınılmaz olarak, kuzeydeki Tranquil Elfleri ile Heavens Hand’deki insanlarla aralarındaki kutsal anlaşmaların bozulmasına ve savaşa sebep olacaktı. Durkahan paladinleri de onlara yardım edemeyeceklerdi çünkü Bari Na-ammen’e olanlardan dolayı onlara da Solace elfleri saldıracaktı çünkü elf’ler bir aptallığa toplu bir aptallıkla karşılık vermeyi pek seven bir ırktır!..

Bunun mutlak sonucunda da Heavens Hand, Tranquil, Dwarwick, Korduba’s Watch, Durkahan, Vodgar, Arashkan, Bari Na-ammen, Solace ve arada ne kadar köy ve kasaba varsa yok olacak, Demon Wall düşecek ve Lanetli Gullem ve efendisinin önünde durabilecek kimse kalmayacaktı. İblisler, onları durduracak güç kalmadığı için, önce Kutsal Celestial Dağını istila edecek, sonra da tüm kıtaya yayılabileceklerdi. Eldar’lardan bilinen ve hayatta kalan olmadığı için de, Kadim Ejderleri uyandırabilecek kimse de olmayacak ve daha önceki başarısız teşebbüslerinin aksine bu sefer, bu dünya iblislerin eline geçecekti..

enRi Lienierre, Krallıktaki dengeleri yakinen bilen ve anlayan, bilge bir Ri idi. Ne yazık ki kızı Angrellen için, sadece hayatındaki yaptığı tercihlere bakarak bile aynı şey söylenemez.. Bu yüzden onun yerine sırası olmamasına rağmen tahtını ikinci çocuğu olan Grandaleren’e bıraktı ve bu tercihinin Grandaleren’in sözde ‘başarıları’ ile hiçbir ilgisi yoktu. Temelde bu onun için sadece, ‘kötü’ ile ‘beceriksiz’ arasında yapılmış bir tercih idi.. Themalsar bir konuda haklıydı; o tahtı hak eden ve içini gerçekten doldurabilecek sadece bir kişi vardı, o da kardeşlerden en küçüğü, rahmetli teyzen Silendenien’di.

Bazen düşünüyorum da, Themalsar’ın varlığının tek sebebi, onu öldürmek için miydi, diye, zira bu tam ‘O’nun yapacağı tarzda bir şey. Themalsar’a onu öldürterek, gerçekte Bari Na-ammeni de öldürmüş oldu.

‘Sırf senin Rise olman’, annenin kardeşi Grandaleren’e karşı yaptığı plan idi.. Ama bu ‘O’nun planı değildi. Onun planı ise Bari Na-ammen’i ve elf’leri yok etmekti.. Ve bunu da başardı..”

..diye bitirir Merisoul.

Mağaraya ağır ve kötürüm bir sessizlik çöker ve uzun bir süre duyulan tek şey, yanan ateşin çıtırtılarıdır. Kaskatı kesilmiş Anglenna ise, yüzünde oluşmuş dehşet ifadesiyle sadece önünde duran yarı iblise bakmaktadır.

“Hikayenin devamı ise malum.”, der ve tekrar omuzlarını silker Merisoul. “Grandaleren Ri oldu ve güç sevdalısı ablası büyük bir kin ve husumetle neredeyse bin yıl onunla, dolayısıyla da Bari Na-ammem’le uğraşmış oldu ve bu süre zarfında da farkında olmadan Bari Na-ammen’i de eritip bitirdiler.

Yazık. Eski efendim benim peşime düştüğünde, ona karşı sizin elflerinizi sürmeyi düşünmedim değil. Ama görüyorum ki bu seçenek de artık benim için kapandı.”, diye hayıflanır güzel succubi melezi.

Kısılmış gözleri ve sıkılmış dişleri arasından, zorlukla zaptedebildiği duygularının oynaştığı solgun yüzü gerilir ve kısık bir sesle sorar Anglenna.

“Nereden biliyorsun bunları?”

Succubi melezi bir süre ona bakar ve sonra, ancak duyulur bir sesle cevap verir.


Ardından, high elf’e yaklaşır.. ve ona marifetlerinden bir tanesini daha sergiler; Anglenna’ya, annesinin sesiyle konuşur;

“‘HAYIR! GİDEMEZSİN! SEN RİSE OLACAKSIN.. OLMALISIN! YÜZYILLAR ÖNCE, SEN DAHA DOĞMADAN BU BANA VAADEDİLDİ..! — biz saraydan kaçarken kullandığı ifade buydu.”, der hüzünlü bir şekilde. Sonra ani bir hareketle belinden çektiği bıçağı ile kendi avucunu yarar ve fışkıran kıpkırmızı kanı yumruğu ile sıkıp Anglenna’nın gözlerinin içine bakar.

“Bu kan.. ve sana verdiğim üzerine yemin ederim ki doğruyu söylüyorum.. Benden şüphe ediyorsan, kanımın gerisi de sana aittir. Buradakiler şahit; kararına kendi rızamla boyun eyeceğim”, der kati bir sesle ve kanlı bıçağı aldığı gibi Anglenna’nın eline tutuşturur. Sonra eli de, bıçağı da, kaldırdığı çenesinin altına, incecik boğazına dayar. Ardından kendi ellerini yana salar, gözlerini kapatır ve elf’lerin yüksek lehçesinde fısıldar.

“Canım ve kanım senin elinde, Selvius kızı Anglenna Brightleaf..”

Anglenna ise kıpırdamadan öylece durur. Neden sonra omuzları titremeye başlar. Önünde duran yarı iblisin boğazına dayanan kanlı bıçağı yere düşürür. İnatla yumruklarını, dişlerini ve gözlerini sıksa da, yaşlarına yine de hakim olamaz.

High Lady Anglenna, hıçkırıklarla ağlamaya başlar.

Nadine ve cazibesi*, ayağa kalkarlar ve biri yeğenine, diğeri ise kuzenine ve ablasına sarılırken, Merisoul Xyrotwu’nun yüzünde büyük bir hayal kırıklığı ifadesi belirir.

“Yapmayın, Haş Teyze. Olur böyle şeyler!”, diye bir laf kaçar Udoorin’in ağzından..

✱ ✱ ✱

Ne yapacaksın şimdi, anne?”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna annesine.

LailaAager’le mağaranın dışında kendilerini gizlemiş nöbet tutmaktadır. Mağaranın içindekiler ise kendi iç dünyasının sessizliğine çekilmiştir.

Inshala, Merisoul’un elini sararken bir yandan da neden böyle şeyler yaparak mütemadiyen kendisini kesip doğradığı ile ilgili onu fısıltılarla azarlamaktadır.

Nadine gözlerini mağarada olanların üzerinde gezdirir..

Lady kaşlarını çatmış, burnundan soluyarak bir yandan kendisine Merisoul diye hitap edilen yarı iblise, bir yandan da eski dostlarından sağ kalan tek kişi, Nimbletyne Tinkerdome’un yeğeni Gnine’ın, bir köşede tekrar ortaya çıkardığı piposunu tüttürüşünü seyretmektedir.

Sevgili Alorna’sına deli gibi vurulmuş olan iri genç Udoorin ise az ileride, taşıdığı bir sürü silahlarını, önüne serdiği bir battaniyenin üzerine yaymış, elinde yağlı bir paçavra beziyle ve çocuksu bir hevesle ‘oyuncaklarını’ temizlemektedir.

Yeğeni Angrellen ise kendi köşesine çekilmiş, yüzünde belli etmemeye çalıştığı bir kahır ifadesiyle oturmaktadır.

Merisoul ile işi biten Inshala’nın Nadine hala bu küçük, sıskası çıkmış kızın ‘la Fey’ olduğuna inanamaz— yerinden kalkıp büyük bir evhamla ellerini yıkayışını seyreder. Sonra kız yavaş, tedirgin adımlarla Anglenna’nın yanına sokulur. Küçük kız yüzü kızarmış, utangaç bir ifadeyle ona fısıldar.

“Elbiselerini yanlış giymişsin abla..”, der ve Anglenna’nın, yolda, kaçışları esnasında sökülüp yırtılmış eteğinin kenarını, küçük bir büyü ile tamir eder. Nadine’nin haberi yoktur ama gerçekte bu, Inshala’nın Anglenna ile ilk konuşmasıdır. Sonra da kendisine hayretle bakan yeğenine, içtenlikle ve sımsıkı sarılır.

“Gerçek kaybı, ve bununla gelen acıyı hissettin. Artık bizdensin abla. Şimdi.. Saçlarının bu hali ne böyle? Bir High Lady’ye hiç yakışmıyor.”, diye ciddi bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Bari Na-ammen artık yok ve ben de bir High Lady değilim.”, der Anglenna, dolu gözlerle.

“Bizi biz yapan, başkalarının bize taktıkları ya da yakıştırdıkları isimler ve sıfatlar değildir, abla. Bizleri sevenlerin bizi nasıl gördükleridir önemli olan. Bunu.. Bunu bana Aager Fogstep öğretti. Hadi gel.. Sen bana kendini anlat, bende saçlarını öreyim..!”

Nadine gülümser.

Evet. Bu küçük, sıskası çıkmış kız, ‘la Fey’dir.

Sonra aklına o ürkütücü kesici gelir; Aager Fogstep.

Hayır, diye düşünür. Onun gerektiğinde kestiğinden emindir ama o bir kesici değildir zira onun, ‘la Fey’ ile arasındaki bağı fark etmiştir. ‘la Fey’in o adama mutlak anlamda güvendiğini görmek çok da zor değildir. Anlaması zor ve ürkütücü olan ise, bunun gerçekten doğru oluşudur!

Nadine son olarak hiç tanışmadığı Silendenien’in meşhur yayını taşıyan alımlı yarı elf, Laila’yı düşünür. Kız, şu anda bile Aager ile beraber dışarıda bir yerde saklanmış, mağaranın girişini, dolayısıyla da grubu korumaktadır.. Tıpkı bir izci gibi, diye gülümser Nadine.

Belli ki Silendenien’in yayı, Bari Na-ammen elflerinin sandığı gibi ırkına ya da niceliğine değil, niteliğine göre efendisini seçmektedir —ki bu da izci Laila için söylenebilecek her şeyi söylemiş oluyordu.

“Çılgın, deli, kaçık, hayret verici ve.. OLAĞANÜSTÜ dostların var. Onları koru ve onların da seni korumasına izin ver. Artık ben bir Rise değilim, ama sen hala bir prensessin, güzelim..”, diye nazikçe kızına hatırlatır Nadine.

“Ben hiçbir zaman bir prenses değildim, anne.”, der yumuşak sesiyle Lorna.

“Hayır, bebeğim. Sen her zaman bir prensestin. Gün gelecek ve kader sana doğum hakkını geri verecek. O zamana kadar kendini, kimliğini ve onurunu korumalısın zira bunu kullanmak isteyecek mebus kişiler olacak.”, diye bilgeliğini kızıyla paylaşır Nadine.

“Bizimle gelebilirsin..”, diye önerir Lorna.

“Korkarım bu benim için pek de mümkün değil. Göründüğümden çok daha yaşlıyım. Ama yapacak bir şeyler bulabilirim sanırım. Önce High Woods ve Bari Na-Ammen’den kurtulan olmuşsa, onları bulup Vodgar ve Durkahan şehirlerine yönlendirmem lazım.”, der Nadine hüzünlü bir şekilde.

“Sen de mi Durkahan’a gideceksin? Eminim şehir senin gibi tanınmış bir sorceress’i hoş karşılayacaktır.”, der Lorna.

“Bu.. bu mümkün değil..”, diye cevap verir annesi.


“Delia.. ve onun anısı.. Bu.. bu benim için yüzleşebileceğimden fazla..”, diye kaybolmuş bir sesle yanıtlar Nadine.

“Bir şeye ihtiyacın olacak mı peki? Saraydan elin boş ayrılmak zorunda kaldın, anne.”, diye üzgün bir şekilde sorar Lorna.

“Beni merak etme, bebeğim.”, der Nadine ve, “Krallığın, daha tahsil etmediğim 500,000 altın borcu var bana.”, diye buruk bir şekilde gülümser.

Hayret içerisinde annesine bakar Lorna. “Nasıl?”

“Arcanton!..”, der kadın sessizce. “Ne kadar ilginç değil mi? Onunla mücadele ederken, her an ölümle burun buruna idim, ama kendimi çok daha hayatta hissediyordum. O zamanlar her şey çok daha basitti. Renkler daha canlı, sevgiler daha ateşli, şarkılar daha güzel, yediğimiz kuru kamp yemekleri bile daha lezzetliydi. Otuz yıl sonra, renkler soldu, sevgiler öldü, şarkılar sustu ve yemeklerin de tadı kaçtı.. Hayattan keyif aldığım her şeyimi yitirdim.

Arcanton’un küçük, altı yaşlarında bir yeğeni vardı.. O sefil büyücüyle işimiz bittiğinde, zindanlara kapatılmış olarak bulmuştuk onu. Minik, pabuç kadar bir şeydi.

Onu en son gördüğümde, yüzünde hüzünlü bir ifade vardı. Hangi ahmak, küçük bir kızı, hem de kendi öz yeğenini öyle bir yere getirir ki? Onu oradan çıkardığımı hatırlıyorum. Kucağımda öylece oturmuş, saatlerce bana küçük bir kedi yavrusu gibi sarılıp ağlamıştı.. O gün bana çok şeyi öğretti; amcasının o küçük, masum çocuğa yaptıklarından dolayı gerçek, katışıksız nefreti, Delia’nı gidişinden dolayı mutlak, içi doldurulamaz kaybı, o küçük kızdan dolayı ise şefkati ve merhameti ve.. ve bir anne olmak istediğimi o zaman anladım. Halbuki o güne kadar aklımın ucundan bile geçmemişti. Kızı ailesinin yanına, bir mektupla gönderdim. O kızın büyüyüp, amcasının günahlarını telafi etmesi için Melshieve Akademisine gönderilip eğitilmesini, ve tüm masraflarını da karşılayacağımı yazmıştım. Ne oldu ona acaba, diye hep merak etmişimdir.”

“Beni neden göndermediniz?”, diye sorar istemsizce Lorna.

“Baban..”, diye iç çeker kadın. “Her nedense Akademiye karşı kişisel bir tavrı vardı. Ama işin aslı, bu konuda ben de ona karşı istediğim performansı göstermedim. Sen doğduğun andan itibaren, bir anda her şeyim değişti. Dünyaya, olaylara ve hayata bakışım.. Bir anda bütün ‘ben’lerim gitti ve geriye sadece ‘sen’lerim kaldı. O anda anladım ki hayatım asla bir daha aynı olmayacak ve gerçekte de onun ne kadar boş ve sığ bir olduğuna ayıldım. O gün bir şeye daha uyanmış oldum; o güne kadar ne denli rastgele ve günübirlik yaşamış olduğum. O gün ilk defa hayatımda mutlak bir amacım, hedefim ve istikametim olmuş oldu..”

Nadine dolu, içten gözlerle kızına bakar ve gülümser.

Ana kız uzun bir süre sessizce, birbirlerine sarılı olarak otururlar.

“Onunla tanıştım.”, der Lorna, neden sonra. “Arcanton’un küçük yeğeniyle.”

“Nasıl?”, diye sorar Nadine hayretle. “Ne zaman?”

“Nasıl olduğunu hiçbir zaman tam olarak öğrenemedim. Buraya gelmeden önceydi. Arashkan’da. Gecenin bir yarısı..”, der ve yüzü kızarır, “Dorin ile kaldığımız hana geri dönüyorduk ve o beni bekliyordu. Sokağın ortasında. Bana seslendi, kendisini tanıttı ve bana senin, onun için yaptıklarını anlattı. Ve onu amcasının zindanlarından kurtardığın için asla sana teşekkür etme fırsatı bulamadığından dolayı ne kadar üzgün olduğunu söylememi istedi. Ve.. ve sana, kendisine gösterdiğin sevgi ve şefkatten ötürü teşekkür etmemi istedi, sonra da geldiği gibi gecenin karanlığında kayboldu.”

Nadine Graciousward’un gözleri dolar.

“Küçük, sevgili Arcantonic Palecog.. Onun hala hayatta olduğunu bilmek o kadar mutlu bir haber ki.. Keşke.. keşke Delia’da bundan haberdar olsaydı. Bu onu o kadar mutlu ederdi ki..”

“Hayatımda gördüğüm en sevimli ve en şirin şeydi, anne. Ona sarıldığımda cebime koyup götürmeyi o kadar çok istedim ki.”, diye gülümser Prenses.

“Alor’Naaa..”, diye nazikçe azarlar Nadine kızını. “O bir oyuncak bebek değil..”

“Özür dilerim anne. Ama o kadar minik, o kadar şirin ve güzeldi ki. Ve ona sarıldığımda sıcacık kokuyordu.”, diye utanmış bir ifadeyle gülümser kızı.

“Artık hazırsın o zaman..”, der Nadine, yarı mutlu, yarı ciddi bir sesle.

“Hazır?”, diye sorar Lorna.

Nadine hiçbir şey söylemez. Sadece sessizce kızına, sonrada, yavaşça, kızına talip olan gence bakar.

Lorna’nın yüzü kırmızıdan, pembenin muhteşem bir tonuna bürünür.

Neden sonra kızı, “Ne yapacaksın peki?”, diye sessizce tekrar sorar.

“Hiçbir fikrim yok! Kendimi otuz yıl önce, Delia’dan ayrıldığımdaki gibi hissediyorum. Ne bir evim, ne de bir ailem var artık..”, der kadın asil bir hüzünle.

“Serenity Home!”, der gür bir ses. “Sizi orada, tam olarak nasıl karşılanmak istiyorsanız, o şekilde karşılayacaklardır.”, diye ciddi bir şekilde konuşur Udoorin. Genç adam, yüzünde klinik bir ifadeyle elinde tuttuğu koca baltalarından birini incelemektedir.

Sonra tatmin olmuş bir şekilde baltayı indirir ve başını kaldırıp sevdiği kızın annesine bakar. “Yeni bir başlangıç için daha iyi bir yer düşünemiyorum. Ve eminim sizin gibi zarafetiyle bilinen bir hanımefendi orada fark yaratacaktır. Serenity kızları size bayılacak!”

Udoorin’in bu beklenmedik önerisi Lorna’nın çok hoşuna gider. Ama onu gerçekte etkileyen şey, Udoorin’in söylediği şeyi ifade ediş şeklidir.

Udoorin, kızın annesini, tanınmış bir sorceress oluşundan, muazzam büyü gücünden ya da bir Rise olmuş olmasından dolayı elinde barındırdığı politik konumundan değil, Bari Na-ammen öncesi genç kızlığına ait kimliğinden ve zarafetinden vurmuştur..

Lorna, bu kaba saba görünümlü gencin kendisini bir daha şaşırtışından dolayı hafif pembeleşmiş, bir o kadar da mutlu bir ifadeyle bakar ona. Sonra annesine döner.

“Bu harika bir fikir, anne. Ve eminim Efendi Nimbletyne Tinkerdome da seni çok özlemiştir.”

“Serenity Home..”, diye tadına bakar Nadine.

enRise: eski (former) Rise.

Nadine ve cazibesi: Alor’Nadien ne (Nadine’nin Cazibesi, Lorna), Nadine ve kızı.

Malocchio: İtalyanca ‘Kem Göz’. Oyun terminolojisi açısından mel’un, yıkıcı ve neredeyse her zaman ölümcül olan, yasak bir büyü. Yapılması çok güç, ancak yapılabildiğinde, yapılış şekline ve yapanın niyetinin ‘içtenliğine’ bağlı olarak büyünün sonuçları, hedefin kalp krizi geçirmiş gibi olduğu yerde yığılıp kalması ile göğüs kafesinin tamamını dışa doğru parçalayacak şekilde kalbin patlaması arasında değişkenlik gösterebilir.

dungeons and dragons duygusal modül role play Ruins of Themalsar serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Annen için üzgünüm..

Annen için üzgünüm..


Lorna’nın annesi Nadine, grubu Bari Na-Ammen sarayının gizli geçitlerini kullanarak kaçırmıştır. Grup, saatler süren koşturmadan sonra, High Woods dışındaki bazı tepelerde saklanmış, şimdi ise high elf’lerin öz vatanı olan bu kadim ormanın yanışını seyretmektedir.

Bu hikaye, “Sana Themalsar’ı getirdim, baba..” dan
birkaç saat sonra, aynı günün batımında yer alır.

Duralım artık. Öyle görünüyor ki Rise olmak beni formdan düşürmüş”, diye acı bir şekilde gülümseyerek söylenir NadineUdoorin, kadın rahat oturabilsin diye kendi pelerinini çıkarıp yere serince, Lorna ona bakışlarıyla teşekkür eder.

Nadine, kızının yanından ayrılmayan iri gence uzun bir süre bakar. “Eveeet. Demek kızıma niyetlisin.”, diye ciddi bir sesle konuşur.

Udoorin bir anda olduğu yerde durur.

“O bana tahammül etmeye devam ettiği sürece..”, diye mırıldanır.

Udoorin’in babası, sert biri olmuş olsa da, gerçekte oğluna çok düşkün bir adamdır. Ne var ki Udoorin genç yaşta annesini kaybetmiş olmasından dolayı bazı yanları eksik kalmış gibidir. Özellikle bayanlara nasıl hitap etmesi gerektiği konusunda. Daha doğrusu onların yanındayken biraz daha rahat olmasını.. Sadece iki erkeğin yaşadığı bir evde Udoorin, bir annenin şefkat dolu eğitici elinden mahrum kalmıştır. Bu yüzden, ne zaman bir bayanla konuşsa, bunu ıkına sıkına yapmış, tercihler arasında hiç konuşmamak varsa, bu yolu seçmiştir. Belli ki Udoorin, bu konuda biraz yabanidir.

“Şanslı bir adamsın. Alor’Na’nın inadı kadar anlayışı da vardır.”, diye gülümser Nadine.

“Anneee..”, diye kızarmış bir yüzle söylenir Lorna.

“Seninle bu konuda sonra konuşacağız kızım. Şu anda annen meşgul..”, der ve Udoorin’in gözlerinin içine bakmaya devam eder.

“Şu anda bunun sırası mı, anne?”, diye hayıflanır Lorna. “High Woods saldırı altında ve Orkenler herkesi öldürüyor.”

“High Woods saldırı altında ve Orkenler herkesi öldürüyor ve bizim bu konuda yapabileceğimiz hiçbir şey yok güzelim. Hayıflanıp dizlerimi dövmek isterdim ama, baban daha biz tanıştığımızda kayıp bir vakıa idi. Ablasıyla olan çekişmesinde ne yazık ki sen de, ben de, Anglenna’da sadece birer dipnot olduk, o kadar.”, der acımasız derecede pratik bir yaklaşımla.

“Şimdi.. konumuza geri dönelim.”, der ve Udoorin’e döner. “Bilesin ki genç adam, Alor’Na’mı senden daha güzel ve zeki nice asilzadeler istedi de vermedim..”

“Lorna ikimize yetecek kadar güzel. Ve toplam zekamız burada ki herkesinkinden daha fazla.”, diye sessiz ama kararlı bir şekilde cevap verir.

Nadine’nin iki kaşı da havaya kalkar. Bir süre daha önünde zorlanan genci süzer ve “Aferim sana.”, diye ona gülümser. “Sade, dürüst, hiç düşünmeden verilmiş içten bir cevap. Kızımı sevdiğini görmek çok da zor değil. Ama onu kendinle bir bütün olarak görüyor olman.. bu gerçekten çok.. ay inanılır gibi değil.. doğru kelimeyi bulamıyorum bile. Belki de kendi evliliğimde hiç görmediğim içindir..”

Yaşına rağmen hala genç bir kızın güzelliğini barındıran enRise* bir an sessizleşir. Sonra delici bakışlarını yine Udoorin’e yöneltir. “Kızımın yanında olacaksın hep, değil mi? Bugün babasını kaybetti. Ama gerçekte onu hiç tanımadı. Kendisi içine kapanık, aşırı sessiz ve fevkalade inatçı bir kızdır. Buna rağmen her zaman onu koruyup kollayacak mısın?”

Udoorin, nadiren göstermeyi tercih ettiği sosyal cesaretini sergiler. Uzanır ve nazikçe Lorna’nın elini tutar, onu yanına çeker ve hiç sektirmeden “Evet.”, der kısaca.

“Sevdim bu çocuğu.”, der Nadine ikisine de gülümseyerek.

“O bir çocuk değil, anne..”, diye mırıldanır Lorna.

✱ ✱ ✱

Lady, bir yandan daha ‘kim’ ve ‘niyet’ meselesine cevap bulamadığı Nadine’yi dinlerken, bir yandan da arkalarında bıraktıkları yanan ormanı ve ormandan gelen çatışma seslerine göz kulak olur.

Arada bir gelen harlı patlamalar, elflerin ortaya koydukları direnişin imzasını taşımaktadır. Küçük oyuncak askerlerı andıran dağınık elf grupları, üzerlerine çullanan iri Orken sürülerini vur-kaç taktikleriyle yavaşlatmaya çalışırken, arkalarındaki çocuk ve yaşlıların kaçmaları için onlara zaman kazandırmaya çalışmaktadırlar. Elfler için birçok şey söylenebilir, ama şu anda görünen manzara karşısında cesaretlerine hayran kalmamak mümkün değildir. Kadın, erkek – hiçbir fark gözetmeksizin, ormandaki bütün elfler o anda birer savaşçıdır ve hiçbiri çığlık atmaz, korku içerisinde kaçışmaz; okları, kılıçları, teberleri, glavyeleri ve büyüleriyle hepsi Orken sürülerinin üzerine bir şeylerle saldırmaktadır.

Tek sorun, bu yeterli değildir, o kadar!

“Zavallılar.”, diye söylenir Lady. Elflere karşı özel bir husumeti olmasa da, özel bir sevgisi de yoktur. Ama kimse Orken’lerin elinde parçalanmayı hak etmez, diye düşünür.

“Zavallı ahmaklar!”, diye düzeltir bir ses arkasından.

Lady dönüp baktığında, Nadine’nin hemen arkasından ormanda olup biteni seyrettiğini görür.

“Otuz yılımı verdim onları kabuklarından çıkarmak için. Direttiler ve çıkmadılar. Şimdi de ölüyorlar.”, diye garip bir şekilde konuşur Nadine. Sesinde sadece hüzün değil, mutlak kayıp ve emsalsiz bir hiddet vardır sanki.

“Laila.”, diye seslenir Lady. “Udoorin’i al ve uygun, saklı bir kamp yeri bul.”

“Kendi başıma daha hızlı bulurum, abla.”, der Laila.

“Tartışma benimle şimdi. Al Udoorin’i ve git. Kimse tek başına bir yere gitmeyecek artık. Hareket halinde Aager ve Inshala, Lorna ve Udoorin, Gnine ve Merisoul, Lenna ve Laila. Ben de Rise Nadine Hanımefendiye eşlik ediyor olacağım. Durduğumuzda ise, Merisoul ve Inshala, Laila ve Aager, Lorna ve Lenna, Udoorin ve Gnine. Rise hanım da benimle olacak. “, diye kati bir sesle konuşur. Lady’nin gruplamada yaptığı tercihlere bir kaç yüz ekşitmesi gelse de, asıl eşleştirme pek az kimsenin gözünden kaçar ve bu Aager’in takdirini cezbeder. Annesi için dile getirilmemiş imalardan dolayı Lorna rahatsız olur ama şimdilik sesini çıkarmamayı tercih eder..

Sonra Nadine’ye bakar ve “Hanımefendi. Konuşmamız gereken şeyler var.”, der.

✱ ✱ ✱

Yanan High Woods’a yukarıdan bakan tepelerin derinliklerinde Laila, belki bir zamanlar bir ayıya ait olabilecek, boş bir mağara bulur. Alışmışlığın verdiği serilikle izci kız, Udoorin ve Aager mağarayı temizler ve ortasında bir ateş yakarlar. Daha sonra Udoorin iri taşlar tedarik ederken Laila’da topladığı çalı çırpı ile mağaranın ağzını olabildiğince kapatıp gizlerler.

Bu esnada Inshala ve Merisoul battaniyeleri sererken, Lady de yanlarında taşıdıkları çuvallardan çıkardığı patates, soğan ve havuçları kesip-doğrayıp beraberlerinde getirdikleri küçük tencerenin içine atmaya başlar. Herkes olağan bir pratiklikle, kimse bir diğerinin ayağına basmayacak şekilde işlerini yapar ve enRise Nadine, Lorna ve Anglenna’ya sadece kenardan olanları seyretme işi düşer.

“Neden siz de yardım etmiyorsunuz?”, diye sorar Nadine kızı ve yeğenine.

“Bana bakmayın. Onları zehirlemek istemediğime daha yeni yeni inanıyorlar.”, der Anglenna.

“Bana yaptırmıyorlar. Prenses olduğumu bilmiyorlarken bile yaptırmıyorlardı. Bir sefer yemek yapayım dedim, sanırım pek beğenmediler çünkü bir daha istemekten imtina ettiler.”, diye hayıflanır Lorna.

Anglenna kenardan ‘fırk’lar.

“Ne? Gerçekten o kadar mı kötüydü?”, diye sorar Lorna.

“Lorna.. Senden nefret ettiğim günlerde, beni iyi hissettiren tek şey, yapıp da etrafındakilere zorla yedirdiğin yemeklerindi!”, diye gülmemek için zorlanır Anglenna.

“O kadar mı kötüydü?”, der Lorna, açıkça alınmış bir şekilde.

“Hayır. Hala o kadar kötü.. Udoorin’e acıyorum açıkçası. Resmen aç kalacak çocuk! Onun seni asla bırakmayacağına, çocuğun tabağını doldurdukça gıkını çıkarmadan yiyişinden anladım. Ama yerken ki yüz ifadesi paha biçilmezdi..”, diye mutlu bir sesle cevap verir Anglenna ama mutluluğunun zorlama olduğu görülmektedir. Belli ki Anglenna hala annesini düşünmektedir.

“Korkarım bu benim hatam.”, der enRise Nadine. “Sen küçükken eğitimin için sana o kadar yüklendik ki, en temel şeyleri ihmal ettik.”

“Yemek hazır. Herkes elini yüzünü yıkayıp gelsin. GNINE TINKERDOME! SÖNDÜR O PİS ŞEYİ HEMEN!.. O çubuğu burada yakarsan aldığım gibi kırarım onu..!”, diye parlar Lady.

Gnine Ninehundredandnintynine
Tinkerdome’un piposu

“Bir büyücü ile piposu arasına girilmez. Bunu bilmiyor musun, kadın?!”, diye homurdanır Gnine.

EFENDİM?“, diyen Lady’nin darağacı gibi sesini duyunca, “Yok bişi..”, diye cılız bir cevap verir ve hemen piposunu boşaltıp iç cebine saklar.

✱ ✱ ✱

Eveeet. Sanırım herkes doydu ve biraz olsun dinlendi. Ve bazı şeyleri konuşma zamanı geldi..”, diyerek hiç uzatmadan, dolambaçlı yollara başvurmadan konuya girer Lady. “Bize olmasa da, en azından kızınıza bir açıklama borçlusunuz. Biz Lorna ile hiç beklenmedik koşullar altında tanıştık. Kendileri fevkalade hanımefendi bir kız olması bir yana, hepimizin sevdiği ve değer verdiği birisi. Ağırbaşlılığı ve dinginliği ile devamlı etrafına umut ve basiret yaydı. İçine kapanık ve çekingen olmasına rağmen bunu bize bir yük olarak taşıtmadı. Ama ben içten ağlayan biri gördüğümde bunu anlayacak kadar uzun yaşadım. Geçmiş günlerde ve özellikle de Bari Na-ammen sarayında gördüklerimden sonra, bunun sorumlusu olarak sadece iki kişi düşünebiliyorum ve yalnız bir taneniz buradasınız.”

Söylediklerini sakince söyler gözükmesine rağmen, kendisini tanıyanlar Lady’nin gerçekte çok kızgın olduğunun farkındadırlar. Lady, beraberinde olanları çocukları olarak gören biridir ve çocukları söz konusu olduğunda asla şaka yapmaz. Onu kızdıran şey de aslında budur; Lorna’nın annesi ve babasından gördüğü sorumsuz ve basiretsiz muamele..

“Benim için her şey otuz yıl kadar önce başladı. Şu işe bakın. Ben bile, sanki Bari Na-ammen’den önce yokmuşum gibi konuşuyorum.. Ondan önce Arcanton’u yenmiş ve def etmiş, görülmüş en güzel sorceress, zarafet abidesi Nadine Graciousward olarak tanınıyordum. Bunca yıl ve gördüklerimden sonra, bu sıfatlar o kadar anlamsız ve çocukça geliyor ki..”, diye acıyla eskiyi yad eder Nadine. Bir süre zihnini toparlamaya çalışıyormuş gibi durur, sonra devam eder.

“O zamanlar ben de bir grup maceraperestle beraber, o iblis senin, bu zindan benim, dolaşıp kötüleri yok edip yanlışları düzeltiyorduk.. Ben ve birkaç dost.”

Nadine’nin burnunun ucu kızarır ve gözleri dolar.

“Bu yüzden Delia, Lord Paladin Delia Karakash, öldürüldüğünde bunun anlamı benim için çok daha.. farklı oldu. O, ben, birkaç arkadaş ve senin amcan..”, der Gnine’a bakarak. “..evet. Senin amcan, Nimbletyne TİNKERDOME! Nerede bir sorun olmak üzereyse, altından bir Tinkerdome çıkıyor mutlaka.”, der hüzünlü bir şekilde gülümseyerek.

“Amcam hiç maceralara gitmedi ki? Nereden tanıyorsunuz onu? Bu imkansız bir şey!”, diye hayret eder Gnine.

“Aaaa.. en sevdiği yeğeninden bile sır saklayacak biri ancak Nimbletyne olabilirdi. Ama her grubun bir hırsıza ihtiyacı vardır!”

Udoorin mağarayı sarsacak bir kahkaha atar. “Biliyordum! Biliyordum onda bir şeylerin kitabına uymadığını! Nerede bir sorun çıksa, onu köşelerde bir yerde görürdük.. Babam buna bayılacak!”, der mutlu bir şekilde.

Laila ve Lady de hayretle Gnine’a bakarlar. Ama işin gerçek içeriğini Aager anlar; bunca yıl Serenity Home istihbaratıyla uğraşan kendisine bile çaktırmayacak kadar geçmişini ve ne olduğunu saklayabilen yaşlı hırsıza saygı duyar.

Dahası, Gnine’ın Sim Town ve Arashkan’da amcası kılığında dolaşması dolayısıyla başına gelenler bir anda anlam kazanıverir!

“Tabii, bu yıllar önceydi. Yaptığı en son iş, kendisi için bile biraz fazla çetrefilli idi ve bacağını sakatladı. Buna rağmen devam etmek niyetindeydi ama kardeşinin, ailesiyle beraber Tinker Hills’de bir göçükte öldüklerini duyunca onun için bütün eğlencenin tadı kaçmış oldu. Kahrolmuş bir şekilde, kardeşi ve ailesinden hayatta kalan tek kişi olan yeğenini bulmak için bizden ayrıldı. Daha sonra duyduk ki, onu bulmuş ve onunla beraber pek de tanınmadığı, Serenity Home denen bir kasabaya yerleşmiş.”, diye yılları derleyen bir ifadeyle anlatır Nadine.

“Delia ve ben.. biz o zamanlar çok yakındık ve.. bir birimize çok.. bağlıydık. Bana öyle bakma kızım. Bunlar babanla tanışmamızdan çok önce olan şeyler. Ama birden Arcanton belası hortlayıverdi. Kimse o kaçık büyücüye bulaşmak istemiyordu. Ahmak, iblis kapısı açmanın bir yolunu bulmuştu ve ivedilikle durdurulması gerekiyordu. Onunla yüzleştik ve yendik. Ne var ki, Delia onu şehir mahkemesine teslim edip suçlarının cezasını çekmesini istiyordu. Gerçekte ise, Arcanton hapiste tutulabilecek biri değildi. Halen onu zapt edebilecek bir hapis olduğunu sanmıyorum. Delia ile tartıştık ve Arcanton bundan istifade kaçmaya çalıştı. Üç arkadaşımı kaybettim o gün. İkisini kaçmaya çalışan Arcanton öldürdü, Delia’yı ise Arcanton’u ben cehenneme ‘def’ edince kaybettim. Ayrıldık ve bir daha görüşmedik. Çok istedim.. Bilemezsiniz ne kadar çok istediğimi.. ama kendimde o cesareti bulamadım. Ben babanla tanışıp evlendiğimde aradan yıllar geçmiş oldu.

Sonra Delia, Karcass belasını öldürdü ve Durkahan Kalesi ve Şehrinin Lord Paladin’i oldu. Halbuki masa başı işi, onun en korkulu kabusuydu..”, der Nadine, hüzünlü bir gülümsemeyle. “Yıllar sonra duydum ki evlenmiş ve bir kızı olmuş.. ve Delia’nın kızıyla benim kızım, Nimbletyne Tinkerdome’un yeğeniyle beraber, rahmetli teyzen Silendenien’in meşhur yayını taşıyan bir izci, bir Drashan kaçaklısı, bir kasaba şerifinin sınanmamış oğlu, bir iblis, Argail Smitefast’in torunu ve ‘la Fey’ adında küçük bir kız, kocamın —muhteşem Grandaleren ve ordularının— beceremediğini başarmışlar; Themalsar’ı yok etmişler. Bu.. o kadar ironik bir şey ki..”, der ve yüzünü elleriyle kapatır.

“İyi misin, anne?”, diye annesinin yanına gelir Lorna.

“İyiyim güzelim. Sadece anılarım.. o kadar yorgunlar ki..”, der Nadine ellerinin arasından.

“Yollarımız Delia ile ayrılınca, ben bir serseri gibi, başıboş bir şekilde yalnız takılmaya başladım. Kendimi o kadar yalnız ve boş hissediyordum ki.. İşte o sıralar High Woods Ri’si Grandaleren’in daveti geldi. Açıkçası ben gitmek istemedim ve belki vazgeçer umuduyla uzun bir süre ertelemeye çalıştım ama baban ısrarlıydı. Ben de en sonunda kabul ettim. Baban istediğinde ikna etmesini iyi bilen biriydi.

Kendisine daveti için teşekkür edip, beraber bir akşam yemeğinden sonra ayrılacaktım.. Niyetim buydu. Ama işler çok farklı gelişti. Başta her şey çok güzeldi. Ama her zaman içimden ‘Neden?’, diye sordum. Bütün meziyetlerime ve cazibeme rağmen, neden bir high elf Ri’si bir insanla evlensin ki, diye sormadım değil. Otuz yıl sonra sebebini öğrenmiş oldum, sanırım..”, der ve sessizce ağlar.

Lorna annesine sarılır.

Merisoul, arkada oturduğu yerden kalkar ve ikisinin yanına gelir. Beklenmedik zamanlarda, beklenmedik davranışlarından birini daha sergiler; bulundukları mağaranın imkan verdiği sınırlı alanında kanatlarını açar ve önünde duran anne ve kızını kanatlarıyla sararak onları kucaklar.

Merisoul, kendisini hayretle seyredenleri umursamaz ama Lady’ye bakar ve “Doğruyu söylüyor. Ve duyguları da en az kızının ki kadar samimi!”, der.

“Teşekkür ederim Merisoul. Senden bunu istediğim için özür dilerim.”, der Lady, içi biraz olsun rahatlamış bir şekilde.

Lorna annesinden ayrılır ve yüzünde tam bir şok ifadesiyle Merisoul ve Lady’ye bakar. “Bizi.. Bizi kandırdınız..”, der, tam bir hayal kırıklığıyla.

Lady öne çıkar ve Merisoul’u sahiplenir.

“Hayır, sevgili Lorna. Seni asla aldatmadık, kandırmadık ve senden hiçbir zaman da kuşku duymadık. Ama Arashkan da olanlardan sonra, kimseye güvenmemiz için bir sebebimiz yoktu. Ve anneni sen tanısan da, biz tanımıyoruz. Dahası, seni baban itelemiş olabilir. Ama annen de buna göz yumdu. Ona güvenmemiz için herhangi bir sebep bulamadım açıkçası. Aklıma, Merisoul’un eşsiz kabiliyetlerinden biri geldi; ‘duygu okuma’.. Anneni okudu ve duygularını tasdik etti.”, diye açıklar.

Lorna ne diyeceğini bilemez gibi öylece durur. “Seni dostum sanmıştım..”, der Merisoul’a yarı ağlamaklı bir sesle.


..der Merisoul ve durur. Succubi melezi, sanki ilk defa yediği bir şeyin tadını değerlendiriyor gibidir.

Neden sonra yukarı bakar ve “Bir ölümlü beni ‘dost’ kabul etti. Bu sayılıyor, değil mi?”, der, gizemli bir şekilde.

Lady ise iş gereksiz yere çığırından çıkmaması için atılır. “Sevgili Lorna. Lütfen. Bu sana karşı yapılmış bir şey değil. Aslına bakılırsa annene bile karşı yapılmış bir şey değil. Güvenceye ihtiyacımız vardı, onu da bulduk. Akledip Arashkan’da bunu değerlendirmiş olsaydık, belki olaylar çok daha farklı gelişirdi, öyle değil mi?”

“Onlar haklı kızım.”, der Nadine, burnunu çekerek. “Ancak kurnazlığınıza hayran kaldım, Lady. Kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi..”, diye de takdirini saklamaz.

“Sadede gelmek gerekirse..” diye devam eder kadın. “..babanla evlendim ve bir anda kendimi saray entrikaları ve ablasıyla arasındaki bin yıllık husumetin içinde buluverdim. Ve zamanla onun herkesi ikna ettiği gibi bir sorceress değil, bir warlock olduğunu öğrendim.”

İMKANSIZ! Annem benim ve sizin gibi bir sorceress idi!”, diye ünler Anglenna.

“Üzgünüm sevgili Anglenna, ama bu doğru değil.. Belki çok, çok eskiden, yüz yıllar önce öyle idi, ama ben onunla tanıştığımda artık bir sorceress değildi. Sanırım bunu Grandaleren de biliyordu.”, der Nadine ve kızına dönerek “Bu yüzden ikimizde sen bir warlock olunca o kadar tepki gösterdik. Ne yazık ki, birbirimizin bildiğini bilmiyorduk, dolayısıyla tepkilerimiz makul bir seviyede olmadı. Sen, birbirinden bağımsız ama aynı istikamette, iki aşırı tepkiyle bir anda muhatap oluverdin. Baban, ablasından dolayı, ben ise teyzenin seni etkilemiş olabileceğinden korktuğum için.. Babanla da oturup doğru düzgün pek bir şey konuşmadığımız için, ikimiz de gerçekte neler olup bittiğini asla öğrenemedik. Zaten sen gittikten sonra da hiç konuşmadık.”, der enRise.

“ her şeyin senin açından patlak vermesinin altında yatan sebep ise, teyzendi. Hiç farketmeden ailemizi mahvetti. Kadının Bari Na-ammen’e yanlışlıkla verdiği zarar, bilinçli olarak gösterdiği çabalardan daha büyük oldu.”, diye ekler. Sonra Anglenna’ya bakar.

“Annen için çok üzgünüm, sevgili yeğenim.”, der içtenlikle. “Angrellen zeki bir kadındı. Yapabileceği onca iyiliğe rağmen, sırf kardeşine duyduğu, bitmek tükenmek bilmeyen husumetinden dolayı, yapmamayı tercih etti. Aynı sebepten dolayı da yanlış varlıklarla gizli anlaşmalar yaptı ve ahmak kocamla farkında olmadan, Bari Na-ammen’i yok ettiler.”

✱ ✱ ✱

Nadine’nin son sözleriyle mağaraya opresif bir sessizlik çöker..

Merisoul Xyrotwu gözlerini kısmış, bir yandan, yaşına rağmen güzelliğinden ve zarafetinden pek az şey kaybetmiş olan kadına, bir yandan da sessizce Anglenna’yı süzmektedir. Kimsenin fark etmediği, kızın gözleri gerçekte bir iç çatışmayı saklamaktadır. Neden sonra, yapması gerektiği şeyin kaçınılmaz ve nihai noktasına varmışcasına, melezin küçük omuzları çöker, kaşları ağlamaklı bir şekilde bükülür ve alt dudağını pörtletir, zira kimsenin bilmediği gerçek; Xyrotwu’nun, içinde bulundukları mağarayı paylaştığı ölümlülerle beraberliği ve onlarla yaptıkları bir şekilde hasıraltı edilebilirken, bundan sonra ağzından çıkacaklar, onun kaderini de, tarafını da, küçük bir kızken Ad Ara adındaki bir meleğin ona bahşettiği ‘son nefesi’ ile sadece içsel bir şekilde hissettiği, ama hiç bir zaman tam olarak anlayamadığı ‘sevgi’ denen şeyi kimlere vermeyi seçeceğini de mühürlemiş olacaktı.

İşin şaşırtıcı yanı kendisini, paylaştığı mağaradakilere hiçbir şekilde borçlu hissetmemesiydi..

Merisoul bu konuda istemsizce duraklar zira az evvelki tespiti tam olarak doğru değildir..

Lady.. Lady bir Tapınak Koruyucusu idi ve kendisi gibi bir iblis tohumunu aforoz edip cehenneme geri gönderebilecekken bunu yapmamıştı. Dahası, bir tapınak muhafızı olarak bunu yapması gerekirken yine de yapmamıştı.

Gnine.. O bücür güç istediğinde ona ‘adını’ vermişti —en azından bir kısmını. Ama o bücür bunu değerlendirip kendi çıkarı için kullanmamıştı. Halbuki ona verdiği kısmi isimle bile cüce, Merisoul üzerinde güç iddia edebilirdi.

Hiç bir zaman kendisini istekli bir şekilde muhatap almamış olan izci kız Laila bile, onun gerçekte ne olduğunu bilmese de, hiç şüphesiz bazı kuşkuları vardı mutlaka ve bu konuda ondan beklediği gibi sırtına saplanması gereken oku, bir türlü yayından fırlatmamıştı.

Lorna ise kendisine sevgi ve saygı dışında bir şey göstermemişti. Yetmiyormuş gibi bir de kendisini bir ‘dost’ kabul etmişti..

Inshala.. Sevgili küçük Inshala.. Etrafında olup bitenlerin çoğunu anlamasa da, kendisinden korksa da, umarsızca, kör bir cesaretle onu —bir iblisi— korumuş ve bunun acısını çekmişti..

Şapşal Udoorin bile.. Önüne çıkan her şeyi olabilecek en küçük parçalarına indirgeyen Udoorin bile ona her zaman nezaket göstermişti.

Ve o pis adam.. Aager! Evet, kendince Merisoul’a bir sınır çizmiş ve sevgili Inshala’sını sahiplenmişti ama, sevgi bu değil miydi zaten; bir şekilde karşılıklı sahiplenme? Dahası, onu anlamak için de çaba göstermişti. Evet, belki bunu ‘Serenity Home güvenliği’ için yapmıştı, ama Merisoul bunun kötü bir bahane olduğunu anlayabilecek kadar o adamı okuyabilmişti. Özellikle Inshala’dan sonra, adamın iç dünyası tamamen değişmişti. Ama en nihayetinde adam, çözemediği bu succubi melezine ‘güvenmeyi’ seçmişti..


Merisoul paylaştığı mağaradakilere hiçbir şey borçlu değil, değildi..

Onlara ÇOK ŞEY borçluydu..


Acaba Ad Ara, bunların hepsini hesaplamıştı da Merisoul’un efendisinden öcünü bu şekilde mi alacaktı?

HAYIR!, diye düşünür Xyrotwu.

O ‘nefesi’ hissetmişti ve kendisi gibi hislere ve hislerin nüanslarına ayık bir yaratık için bu gözden kaçabilecek bir ayrıntı değildi.

O nefesin içinde sadece katışıksız, karşılıksız, koşulsuz, engin ve sonsuz bir ‘sevgi’ vardı.

O nefesin içinde Ad Ara’nın bin altı yüz yıl çektiği acılardan, gördüğü eziyetlerden kendisinde muhafaza etmeyi başardığı tek şey vardı.

O nefesin içinde asla unutmadı, unutamadığı ve unutmayacağı, zihinsel sarayının derinliklerinde, annesinin portresinin arkasında gizlediği kasanın içinde sakladığı ve ‘Arşiv No. ARZME-0000001olarak muhafaza ettiği ‘SIFIR BİR’ vardı.

O nefesin içinde Ad Ara’nın kendisi vardı..

‘Sıfır İki’ kararını verir ve bu şekilde kendi cinayetini de işlemiş olur.

Mağaranın içinde, küçük, yılmış, sonu feci bir ölümle biteceğinden kati olarak emin olan bir ‘veda’ sesi fısıldar;


enRise: eski (former) Rise.

dungeons and dragons duygusal modül role play Ruins of Themalsar the plot thickens Whispers; A Cabal

Sana Themalsar’ı Getirdim, Baba..

Sana Themalsar’ı Getirdim, Baba..


High Woods’daki saklı high elf şehine varılmış ve Alor’Nadien ne (Lorna), babası ve Bari Na-ammen Ri’si Grandaleren Feymist’in yüzleşme zamanı gelmiştir.

Taht salonu tıka basa high elf soylularıyla doludur ve herkes, kendisini Lorna olarak dünyaya tanıtarak özünü reddeden prensesin açıklamalarını dinlemek için merakla bekleşmektedirler.

Bekleyenler arasında, yüzünde pek de gizleyemediği bir zafer ifadesiyle, Anglenna’nın annesi High Lady Angrellen de bulunmaktadır..

Bu hikaye, Arashkan şehrinde olan olaylar ve şehrin yok edilmesinden sonra yer alır.

Muhteşem taht salonunun ikiz kapıları açılır, altın işlemeli mor renkler içerisinde altı muhafız içeri girer ve ardından Bari Na-ammen Ri’si Grandaleren ve Rise’si Nadine içeri girerler.

Eşinin elini nazikçe tutmuş olan Ri, ağır, gösterişli adımlarla tahtına yaklaşır, eşini kendi tahtının yanındaki tahta yönlendirir, sonra da kendisininkine kurulur.

Ri Grandaleren Feymist, yaşına rağmen güzelliğinden pek az ödün vermiş bir elftir ama fiziksel görünümü, artık anlamsızlaşmış gibidir. Gözlerinde bıkkınlık ve usanç dışında, sanki derinliklerinde melun bir ateş yanmaktadır. Oturduğu tahtında etrafındakileri hiç umursamadan kıyafetleriyle ilgilenir; altın ve beyazlardan oluşan kraliyet cübbesini düzeltir, bir eliyle neredeyse beyazmış gibi görünen uzun, sarı saçlarını arkaya atar, tacını düzeltir, parmaklarındaki yüzüklerle oyalanır, bir şey düşünüyormuş gibi poz verir ve temelde önünde duranlara bakmadan ve onların varlığını umursamadan bu şekilde birkaç dakika geçirir. En sonunda yanında oturan Rise hafifçe boğazını temizleyerek onun uyarır.

Yanında oturan Rise Nadine Graciousward Feymist, tarifi zor bir kadındır. Muhteşem görünümü, sadece alımlı yüzü yada dolgun fiziğiyle sınırlı değildir. Bu kadının güzelliği ayrıntılarda daha belirgindir. Kadın sadece güzel değil, aynı zamanda fevkalade çarpıcı ve etkileyici yüz hatlarına sahiptir. Nevarki Nadine’yi ‘büyüleyici’ yapan gerçekte bunlar değil, hareketlerindeki ekonomik zarafettir. Nadine Graciousward, bir insan olmasına rağmen, her nasılsa yanındaki elften çok daha asil ve konumunun sahibi gibi tahtında oturmaktadır. Kocası üstü başıyla uğraşırken, o ise önünde duranların ayrıntılarını çoktan görmüş ve aralarındaki hikayeleri okumuş gibidir.

Nadine önce kızına bakar ve ister istemez gözleri dolar. Kızı, aylar öncesine kıyasla daha da incelmiş ve erimiş gibidir ama ondan geriye kalan, artık bebek yağlarından kurtulmuş, daha kararlı, muhtemelen çok daha inatçı, çelik bakışlı biridir. Sevgili Lorna’sı oldum olası ciddi bir kız olmuştur. Ne var ki şu anda önünde duran kız, baktığı şeyleri değil, daha da ötesini gören bir ifadeyle babasının, onunla ilk tanıştığı anki kopyası gibidir.

Lorna güzelliğini annesi olduğu kadar babasından da almıştır. Göz rengi, çok hafif çilli burdu ve küçük ağzı annesininki gibidir. Çok uzaklara bakan ifadesi ise babasını andırırken, sevgisi, samimiyeti, tutkusu, şefkati, içine kapanık olmasına rağmen etrafına yaydığı umut ve dinginliği, doğal zarafeti ve içsel cazibesi ise tamamen kendisindendir.. Nadine içini çeker. Küçük bebeği büyümüş ve daha küçücük bir kızken vadettiği güzelliğine ulaşmıştır. İç çekişi, bugünkü karşılaşma her nasıl sonuçlanırsa sonuçlansın, onu artık burada tutamayacağını anlamasındandır..

Onun hemen arkasındaki, aralarında ancak belirgin bir anlayış ortaklığının müsaade edebileceği bir yakınlıkta duran, kızına yapılabilecek en ufak hakarete, muazzam bir farkla ve olabilecek en kanlı şekilde cevap vermek için sadece bahane arayan iri gence bakar. Genç adam elf standartlarına göre pek de yakışıklı değildir ve bu Nadine’yi biraz şaşırtır. Kızına bu çocuk göz kulak oluyorsa, demek ki Alor’Na’sı onda yüzeysel ve geçici bir çekim değil, başka meziyetler bulmuş olmalıydı. Nadine, gencin çok kısa bir anlığına kızına attığı bakışı görür ve aradaki bağları kurar. Gencin kıza anlık bakışında bile yüzünün kızarmasından, çocuğun içine düşmüş olduğu vehametini ve kızı karşısında tam anlamıyla kayıp bir vakıa olduğunu görür ve içinden mutlu bir şekilde geçirir, ‘Belki de Alor’Na’m benden şanslı çıkar. Arkanı yaslayabileceğin ve güvenebileceğin birisini bulmuş olmana ne kadar sevindiğimi bilemezsin bebeğim. Ne yazık ki bunların ikisi de bana verilmedi.. ama görüyorum ki sen bulmuşsun. Bulduğun şeyi tut ve ona sımsıkı sarıl!

Rise grubun diğer üyelerini de gözden geçirir. Nadine, Anglenna’yı yakinen tanır.. Kızın zeki olduğunu, daha ilk tanıştıklarında fark etmiştir. Ne var ki annesinin kızın üzerindeki etkisi katidir. ‘Anasının küçük, süslü papağanı‘, diye geçirir içinden üzülerek, zira elindeki muazzam potansiyele rağmen, o güne kadar Angrellen ne dediyse, Anglenna da onları tekrarlaması dışında kendisine özel hiçbir varlık göstermemiştir.. ‘Belki annesinin gölgesinden ayrılmış olması ona yaramıştır.‘, diye umut eder.

Nadine, Anglenna’nın annesi Angrellen’den korkmaz. Geçmiş otuz yılda onunla sayısız defa yüzleşmiş ve her defasında da üstesinden gelmiştir. Yaptıkları en son atışmada, ‘Sanırdım ki senin gibi bin beşyüz yıl yaşamış biri, biraz daha akıllı olurdu.. Görüyorum ki yaşın sana beraberinde bilgeliği de getirmemiş!‘, demiş ve suratı kıpkırmızı kesilmiş kadını başından savmıştı. Bu olay, o kadınla en son konuşması olmuştu. Angrellen konusunda kendisini tedirgin eden tek şey, kadının uslanmaz ve usanmaz kini ve inadınır..

Gözleri dişi dwarf’a takılır. Dwarf’ın yüzünde, hiçbir saçmalığa tahammül etmeyeceğine dair kati bir ifade vardır. Nadine dwarfları sever, zira çoğunluğu ya ak, yada karadır. Edindiği bilgilere göre bu dwarf, meşhur Serenity Home kasabasının yetkin tapınak koruyucusu, Lady Magella olmalıdır. Bu da onu ‘iyi’lerden yapıyor olmalıydı. Dwarf’ın etrafına yaydığı güven ve hayal meyal hissedilir kutsal nitelik bile kızının doğru kişilerde arkadaşlık bulduğu iç rahatlığını verir.

Rise Nadine, izci kızı ve yanında duran gnome’u süzer. İzci kılık kıyafeti konusunda belli ki umarsızdır, ama oldukça alımlı, cüretkar bir güzelliğe sahiptir ve bulunduğu yere rağmen, kimliğini bir kalkan gibi bürünmüş, etrafındakilere kafa tutarcasına bakmaktadır. Nadine iç çeker ve ‘Elflerden dilin mi yandı güzel kız? Dert etme, benim de yandı!‘, diye hicveder içinden. Nadine açısından işin sevindirici yanı, bu güzel, alımlı izci, kızı gibi bir yarı elftir. Rise bundan dolayı mutlu olur. Kızının, kendisi gibi yarı elflerle karşılaşmış ve onlarla arkadaşlık etmiş olduğunu görmesi içini rahatlatmıştır. Kızının sessiz ve içine kapanık oluşunun en büyük sebebinin, etrafında kendisiyle özdeşleşebileceği dengi elflerin olmayışı olduğundan her zaman rahatsız olmuş, bu yüzden onunla olabildiğince zaman geçirmiştir.

Ve bir gnome. Tabii ya.. Ortada bir sorun varsa, bir gnome nasıl eksik olabilirdi ki?‘, diye buruk bir gülümsemeyle geçirir içinden. Gnome, bütün Bari Na-ammen sarayının ihtişamını tek bakışla içine çekmiş, kullanılabilir en küçük parçalarına ayırmış, teker teker incelemiş, elde ettiği analiz sonuçlarını, muhtemel kimyasal tetkikleriyle birleştirip tahminleriyle kıyaslamış ve aradaki farkı pek de ilgi çekici bulmamış bir mucidin burun kıvıran ifadesiyle etrafına bakmaktadır. Dahası, avucunu kaşıyıp durmasından, aklından yapmayı düşündüğü ve muhtemelen de sadece kendisinin komik bulacağı, abuk sabuk bir şeylerin geçtiği kesindir, çünkü yanında duran izci kız devamlı onu dürtüp durmaktadır!

Onların arkasında, omuzlarının üstünden görünen, kuzguni kanatlı bir yaratık —bir kız— durmaktadır. Kız, Nadine’ninkine bile kafa tutacak bir güzelliğine sahiptir. Nadine’nin kuşku götürmez, dünyevi güzelliğine, kızı Alor’Na’sının şeffaf, büyüleyici cazibesine, izci kızın kafa tutan, yırtıcı çekimine, yeğeni Anglenna’nın ise ‘ulaşılamaz buzullar’ı andıran soğuk, mesafeli ve keskin güzelliğine karşın, bu kızın güzelliği uhrevidir. Kız etrafına saf gözlerle bakınmaktadır ve arkadaşlarının kaçınılmaz tedirginliğinden tamamen beri bir şekilde durmaktadır.

Eyvahlar olsun!‘, diye hayıflanır içinden Rise. ‘Saraya bir iblis mi getirdin kızım? Baban bundan hiç hoşlanmayacak..

Nadine, iblisin arkasındaki son iki kişiyi süzer. Biri karalar içerisinde, etrafında olan herkesi —ama herkesi; geçtikleri koridorlar ve salondaki muhafızları, danışmanları, diğer asilleri, yukarıda, balkonda gizlenmiş okçuları ve kalın, kadife duvar perdelerinin arkasında yer alan ek muhafızları, ortalıkta dolaşan hizmetçileri ve yardımcıları da dahil, HERKESİ— sayılarını, silahlarını, potansiyel saldırma sıralarını, kapasitelerini ve gözlerindeki niyeti acımasız bir ekonomiyle süzmektedir. Belli ki bu adam politikanın kendisiyle değil, oluşturabileceği potansiyel sonuçlarıyla ve bunlara karşı alabileceği önlemlerle ilgilenmektedir. Karalar içindeki adamın kurduğu plan her ne ise, ardında olabildiğince çok ceset bırakacak bir plan olduğu kesindir!  ‘..Ve paralı kesiciler mi?, diye geçirir içinden. Ama sonra, çok kısa bir anlığına adamla göz göze gelir ve adamın başını anca fark edilir bir şekilde, ‘hayır’ anlamında salladığını görür. ‘Demek paralı kesici değilsin. Nesin peki?‘, diye merak eder.

Adam, çok hafif yana kayar..

Nadine’nin gözleri, onun arkasına saklanmış ve önünde duran adamın koluna yapışmış küçük, sıskası çıkmış kıza takılır.

Bu kız..

Nadine bu kızla daha önce karşılaşmamıştır ancak rüzgarlar tıpkı bu kızın tarifine uyan birinin adını fısıldamıştır ona.. la.. la fey.. LA FEY!

Bu küçücük kız Inshala ‘la Fey’ Frostmane olmalıydı!

Ah Alor’Na’m.. la Fey senin dostun ise, başka dosta ne gerek var! O kızın adını ve yaptıklarını rüzgarlar ve yağmurlar, ağaçlar ve çiçekler, kurtlar ve geyikler, kartallar ve kargalar, dinlemesini bilen herkese taşıdılar..

Nadine Graciousward, bir anda geleceği görür gibi olur ve korkar.

Kızının, böylesi bir grubun parçası olmasının bir rastlantı değil, kaderin müdahalesi olabileceği konusunda kati bir inanış oluşur içinde. Ve inatla kızına bakmaktansa üstü başıyla ilgilenen kocasını dürter..

Ri Grandaleren Feymist, yavaşça başını kaldırır ve uzun bir süre sessizce önünde duranlara bakar. Durgun gözleri, grubun her üyesini teker teker inceler ve en sonunda kızına bakar ama bir şey söylemez. Rahatsız edecek kadar uzun bir süre kızını inceler ve neden sonra bıkkın, yorulmuş ve kızgın bir ifadeyle konuşur;

“Saraydan kaçtın Alor’Nadien ne. Bu sana ne getirdi? Hepimizi bu şekilde teşhir etmeye değer miydi? Bu rezilliğe gerek var mıydı? Yetmiyormuş gibi, benliğini ve aslını reddedip kendine başka bir isimle çağırarak bizleri utandırman gerekli miydi?”

Babası konuşmaya başlayınca, Lorna başını yere eğmiştir. Anca duyulur, yumuşak sesiyle ona cevap verir;

“Ortada bir rezillik varsa bunun mümessili ben değilim, baba. Ben yolumu seçtim ama yolunu seçen herhangi bir elf’e gösterilen tahammül ve saygı bana gösterilmedi. Bunu yaparak farkında olmadan beni elflerinden daha az görmüş olmadın mı, baba? Onların sahip oldukları haklara da sahip olmadığımın vurgusunu yapmış olmadın mı?

Hoşnutsuzluğunu genele ilan ederek, bir baba ile kızı arasındaki kalması gereken bir meseleyi, bu olayda hiçbir aidiyeti olmayanların, kendilerini buna dahil etme yüzünü ve cesaretini onlara vermiş olmadın mı?

Bunu yaptığın anda bir çatışmanın kaçınılmaz olacağını bilmene rağmen, yine de yaptın.. Bu çatışmanın hiç gerçekleşmemesini istediğim için ayrıldım.. Elflerine verdiğin hakları benden esirgediğin için ayrıldım, baba. Ve beni elflerinden gayrı gördükten sonra artık sadece annem için Alor’Nadien ne (Nadine’nin Cazibesi) olarak kalabilirdim ama halkına Rise olamazdım. Bunu sen kendi elinle yaptın, baba..

Geri geldiğimde seni ve annemi bir daha görmek ve aramızda sevgi ve saygının hala var olduğu bilmeye ihtiyacım olduğu için ve bir barış olmasını umduğum için geldim.. Buraya Arashkan halkını neden yalnız bıraktığınızı sormaya geldim. Onlar saldırı altındayken, neden güvenli bir mesafeden seyretmeyi tercih ettiğinizi sormaya geldim. Ve neden kıyımdan kaçan Arashkan mültecilerini hudutlarından def ettiğinizin hesabını sormaya geldim, baba.. Ama görüyorum ki, buraya gelişim sadece seni son bir defa görmüş olmak içinmiş.. Zira komşuları öldürülürken buna sessiz kalan bir Ri’nin kızı olamam. Ve ben Alor’Nadien ne olamayacaksam, burada bana bir yer yok, baba..”

Alor’Nadien ne Feymist’in sesi bütün salonda çınlar ve Bari Na-ammen’in ve High Woods elflerinin son prensesi, kahır dolu bir cesaretle deklere eder;

“Veliahtlık hakkımı sevgili ablam ve kuzenim, High Lady Anglenna’ya bırakıyorum!”

Salon bir anda derin iç çekişler ve hayret nidaları ile çalkalanır. Bir anda herkes konuşmaya başlar ve ortalık karışır. Rise Nadine’nin yüzünde şok ve hayret ifadesi belirirken, Grandaleren’in yüzü ise tamamen kararır.

Neden sonra Grandaleren bir elini kaldırır ve salon sessizleşir. Tamamen bıkkın, tükenmiş ve kayıp bir ifadeyle;

“Buna değdi mi peki? Güttüğün yol seni halkından etti. Buna karşılık ne kazandırdı?”

Lorna başı eğik bir şekilde “Onlar her zaman benim halkımdı. Onları elimden sen aldın, baba.. Nevarki Arashkan halkını def ettiğinde, burada asla bir yerimin olamayacağını da bana söylemiş oldun. Ben bir elfim, baba. Ama ben aynı zamanda bir insanım. Ve öyle görünüyor ki senin ülkende insanlara yer yok!”, der fısıltı gibi bir sesle.

Ve geldiklerinden beri ilk defa Lorna eğik başını kaldırır ve doğrulur. Kızın gözleri sanki içten bir ateşle yanmaktadır. Babasına bakar ve sesi bütün taht salonunda yankılanır;

“Ne kazandırdığına gelince; buradaki bütün elflere tanınan özgür irade hakkım ve bana saygı duyan sevgili dostlarım dışında hiçbir şey..

Ama sana ve halkına elim boş gelmedim..

Sana onurunu getirdim..

Sana Themalsar’ı getirdim, baba..”

Lorna sağ elini pençe yapar ve Thelmasar’ın ruhunu cesedinden kopardığı zaman yaptığı hareketi yineler ve yerden kapkara, kötürüm bir duman eşliğinde bir şey yükselir. Salondaki elf muhafızlar bir anda silahlarını çekip atılacakmış gibi ileri doğru meylederler ancak derin, kaynayan, vahşi bir ses taht salonunun pencerelerini titretecek şekilde gürler;


Udoorin, iki elinde de dev baltaları olduğu halde, önünde duran kızı kuşatmış, yüzünde, az önce söylediği şeyi yapacağına dair hiçbir kuşku bırakmayan bir ifadeyle durmaktadır!

Salon sessizliğe bürünür.

Neden sonra çok derinlerden gelen ölü, metalik bir kıkırdama duyulur.

Aaaaaa… Grandaleren.. uzun zaman oldu.”, der, Lorna’nın çağırdığı kirli dumanın içinden peyda olan Themalsar’ın lanetli ruhu.

“Bakıyorum halkına Ri olmuşsun. Merak ediyorum, bunu hangi sayısız başarısızlığından dolayı sana verdiler? Hangi ahmak senin gibi beceriksiz bir komutanı, göçmüş babana Ri olarak önerdi?”

Yerinde taş kesilmiş Grandaleren, ‘hayalet görmüş’ gibidir! Neden sonra dili çözülür ve kati bir sesle ona cevap verir;

“Ben seninle savaştım ve seni yok ettim!”

“Hayır yaşlı adam.. Ne olacağını bildiğin halde yine de ölüme gönderdiğin elflerin benimle savaştılar. Sen ise babanın sana verdiği şeref muhafızlarının arkasından, askerlerinin katledilişlerini seyrettin.. ve duvar süslerimi kırmanız dışında da gerçekte hiçbir şey başaramadın. Küçük kız kardeşin bile senden daha erkekti. O ve lanet izcilerinin yaptıkları baskınlar olmasaydı, savaş sürdüğü kadar sürmez ve sen, küçük ittifakınla beraber daha ilk yıl yok edilmiş olurdunuz. En sonunda o dişi elfi pusuya düşürüp öldürdüğümde hepinizin etrafı sarılmış olarak avucumun içine, tam istediğim yere düşmüş oldunuz. Son anda Durkahan paladinleri yardımınıza yetişmemiş ve kuşatmamı yarmamış olsalardı, tarihi sen değil ben yazmış olacaktım..”

“Yalan söylüyorsun, melun ruh!”, diye haykırır Grandaleren!

“Ben artık bir ruh bile değilim. Senin yapamadığın işi, horladığın bu küçük kız yaptı. Ve senin gibi işi eline yüzüne bulaştırıp yarım bırakmadı. Asla bir daha çağrılamayacak şekilde ruhumu lanetleyerek bedenimden kopardı. Ben artık yokum. Kati ve tamamen.. ve senin aksine, yalanlara da ihtiyacım kalmadı. Yalanlar hayatta olanlar içindir. Benim gibilere bir ederi yok! Sen o tahtı asla haketmedin. Arkandan şimdi bile sırıtan korkak ablan da. Aranızda Rise olmayı hak eden iki kişiden birini ben öldürdüm.. Bu şekilde sekiz yüz yıl beklemiş olsam da, elflerden öcünü almış oldum zira sizler dünyadan elini ayağını çekmiş, kendi ihtişamınızla kör olmuş ve durağanlaşıp çürümeye yüz tutmuş bir halksınız.”, der Themalsar ve sonra kin dolu bir sesle ekler;

“Merak ediyorum, hangimiz gerçekte ölü.. sen mi, yoksa ben mi? Nihai yıkım geldiğinde en azından ben, sevdiklerimin gözlerim önünde kesilmelerini seyretmek zorunda kalmayacağım!”

“Senin asla sevdiğin birisi olmadı, şer tohumu!”, diye hırlar Grandaleren. Themalsar konuştukça elfin donuk gözleri yanmaya başlamıştır. Kaskatı kesilmiş bir şekilde tahtına yapışmış, önünde duran lanete büyük bir kinle bakmaktadır.

“Tıpkı senin gibi.. Tahtı ablana bırakmamak için bir insanla evlenip çabucak büyüyen bir yarı elf yapmadın mı? Gerçekte o tahtı hak eden küçük kız kardeşini ben öldürdüm. Sen ise kendi öz kızının doğum hakkını, zayıflığın, beceriksizliğin ve kibrinle yok ettin. Yüzyıllar önce bana katılman karşılığında babanın tahtını sana vaad ettiğimde, onurun yada babana olan sevginden değil, kibrinden dolayı beni reddetmiştin. Ama görüyorum ki hiç hak etmediğin bir şöhretle o tahta oturmuşsun. Aradan sekiz yüz yıl geçti ve bana öldürttüğün elflerin hala eski sayılarına kavuşamamış..”, der manyakça kıkırdayarak. “Bu da senin çok uzun olan başarısızlıklarının sadece en sonuncusu olacak çünkü artık ölümün yaklaştı yaşlı bunak!.. Ve ardında gururla bırakabileceğin ne bir başarın, ne bir eserin, ne de bir veliahtın var. Ülken ve halkın, seninle son bulacak.”

Themalsar’ın kirli, mel’un ruhu yerden daha da yükselir ve Grandaleren’e küçümser bir tiksintiyle bakar ve ona muazzam, iç titreten bir horlayışla hitap eder;

“İblis efendilerim alınır diye, senin kadar başarısız bir elfi kurban olarak bile kullanmazdım tapınağımda—”

Büyük salon, beklenmedik, kulak çatlatan bir ışıkla aydınlanır ve ardından yer sarsıcı bir gök gürlemesiyle sarsılır ve salondaki bütün pencereler, bir anda dışa doğru patlar! Herkes parlak ışığın etkisiyle kısa bir süreliğine kör olur. Neden sonra görebildiklerinde, Themalsar’ın az önce durduğu yerde derin bir yarık oluşmuş ve yarık kekremsi bir kokuyla tütmektedir.

“Geber, kahrolası papaz!”, diye Grandaleren’in boğuk hırıltısı duyulur.. salon kati bir sessizliğe bürünür!

✱ ✱ ✱

Sessizliği çınlayan bir ses bozar. Tahtlardan birinden elf işlemeli bir halka, parlak mermer zeminde yuvarlanarak salonu yarılar ve iç gıcıklayıcı bir şekilde olduğu yerde uzun bir süre döner ve en sonunda durur.. Bu halka Rise Nadine’nin tacıdır. Nadine ayağa kalmış buz gibi bir ifadeyle etrafındakileri süzer ve bakışları etrafındakilerin içine korku salar. Gözlerini gezdirdiği bütün elfler başlarını öne eğip, dizlerinin üstüne çökerler.

“Yıllar önce buraya ilk davet edildiğimde bana bunun kötü bir fikir olduğu söylenmişti. Ama ben, elfler ve insanların barış içerisinde ve ortak yönetim altında yaşayabileceğine inanmıştım. Aradan geçen otuz yılda bunun olamayacağı bana sayısız defa gösterilmiş olmasına rağmen ben yine de inat ettim. Her gün arkamdan söylenenleri duymazdan, yapılanları ise görmezden geldim. Ama kızımı sizin kibrinize yedirmeyeceğim.”, diye Nadine’nin kati sesi bütün salonda yankılanır. Sesi soğuk ve mesafelidir, ama gözlerinde dış görünüşünden hiç beklenmeyecek, vahşi bir ateş yanmaktadır.

Rise Nadine eşine, Grandaleren’e döner ve ona ancak, hayatını adadığı ama hepsinin bir yalan olduğunu anlayan bir kadının yüzünde oluşabilecek bir ifadeyle bakar.

“Politik evliliklerde sevgi olmaz. Sadece çıkar ilişkisi vardır. Ama ben politik bir çıkar için seninle evlenmedim zira şahsım dışında kimseyi temsil ederek gelmedim. Buraya senin kişisel davetlin olarak geldim ve ısrarın üzerine evlendim. Sana bir kadının verebileceği bütün sevgiyi ve saygıyı verdim. Sana bir kadının erkeğine verebileceği en mükemmel çocuğu bahşettim. Ve sen onu köpeklerine yem etmeye kalktın. Ya bu saçmalığa hemen, şimdi bir son verir ve bir Ri gibi davranırsın, yada ben bir Ri ile değil, basiretsiz bir ahmakla evlendiğim gerçeğiyle buradan kızımla ayrılırım, zira burada kızımın hakkı olan bir geleceği yoksa, benim durmam için de bir sebebim yok demektir.”

“Ama her ne olursa olsun, kızıma kötü niyetle bakan yada ona el kaldırmaya çalışan olursa, onu kendi ellerimle ait oldukları cehenneme ‘def’ edeceğim. VE ŞUNU İYİ BİLESİNİZ Kİ BEN ‘DEF’ ETTİĞİMDE GERİ DÖNÜŞ, İKİNCİ BİR ŞANS YADA KODESTEN ÇIKIŞ KARTI OLMAZ. BUNU OTUZ BEŞ YIL ÖNCE ARCANTON ÇOK ACI BİR ŞEKİLDE ÖĞRENDİ. İTİRAZI OLAN VE BENİ SINAMAK İSTEYEN VARSA, ŞİMDİ, ŞU ANDA ÖNE ÇIKSIN..!“, diye Nadine’nin, içi ölüm ve daha beteriyle dolu hırlaması duyulur.

High Lady Angrellen öne çıkar..

✱ ✱ ✱

Yeter, anne!”, diye bir ses çınlar salonda ve High Lady Angrellen olduğu yerde kalır.

Yüzünde hiçbir tereddüt olmaksızın Anglenna, herkesin kendisini görebileceği bir şekilde öne çıkar.

“Taht bana ait değil zira varis ben değilim. Hiçbir zaman olmadım. Prenses Alor’Nadien ne, o tahtın tek ve gerçek varisi. Bunu, hayatımı defalarca kurtarmadan önce biliyordum. Ama kendime itiraf edemedim. O artık benim hasmım değil. O benim arkadaşım. O benim kız kardeşim ve onun hakkını yedirmeyeceğim, anne! Bari Na-ammen, senin ve amcamın gizli çekişmesinden yeterince zarar gördü. Bunu dünyada olup bitenlere baktığımda gördüm. Bütün işaretler orada ama biz iç çekişmelerimize o kadar gömülmüşüz ki, bu gerçeğe tamamen kör olmuşuz. Ama artık bunun bitmesi lazım. Themalsar’ın bahsettiği nihai yıkım yaklaşıyor. Orken sürüleri, efendileriyle geliyorlar. Bütün büyük şehirlerde önce birlik ve beraberliği fesat ve çıkar çatışmaları ile bozup sonra da yıkımlarını getiriyorlar. Bunu gözlerimle gördüm. Bu yüzden artık durmalısın anne. Çünkü ben senin anlamsız mücadelenin bir parçası olmayacağım. Düşman geldiğinde, tahtda kimin oturduğuna bakmayacak. Seni de herkesle beraber kesecekler..”

Anglenna annesinin gözlerinin içine bakar ve çok büyük bir umutla beklediği anlayışı da, ayılışı da göremez. Omuzları çöker ve dönüp Lorna’ya, “Gel kardeşim. Gidelim. Burada sadece inatla geçmişlerine ve kibirlerine tutunmuş ölüler var. Bize, gelen felaketle savaşacak taze insanlar lazım ve onlardan burada yok!”

✱ ✱ ✱

HAYIR! GİDEMEZSİN! SEN RİSE OLACAKSIN.. OLMALISIN! YÜZYILLAR ÖNCE, SEN DAHA DOĞMADAN BU BANA VAADEDİLDİ..!“, diye bir feryat kopar salonda ve herkes mutlak bir umutsuzlukla dile gelmiş bu sözlerin sahibine döner..

.. High Lady Angrellen, belkide sekiz yüzyıl filizlenmesini beklediği umutlarının parmakları arasından kayarak yok oluşunun verdiği panikle ağzından kaçırdığı sözler karşısında taş kesilmiş bir şekilde öylece durur..

Nadine, ayağa kalkar ve salonu terk eder. Güzelliği ve zarafetiyle nam yapmış kadın tacını geride bırakır ama kızını değil. Onu elinden tuttuğu gibi taht salonunun yan kapılarından birine yönlendirirken, diğerlerine de acil bir fısıltıyla “Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek kendisini takip etmelerini söyler. Anglenna’nın tereddütünü görünce, “Gel yeğenim. İnan bana, birazdan olacakları görmene gerek yok.”, der ve diğer eliyle onu da kolundan tutar ve salondan çıkarır.

Annesi Nadine eşliğinde Lorna, Udoorin ve Anglenna, Lady, Laila, Gnine, Merisoul, Aager ve “Nooldu yaa?!”, diye yüzünde şaşkın bir ifade olan Inshala hızla koşarken, Grandaleren’in “En sonunda kendini ele verdin, seni huysuz cadı..”, diye haykırdığı duyulur.

✱ ✱ ✱

Gelin güzellerim, burası artık güvenli değil..”, diyerek Nadine, peşine taktığı kızını, yeğenini ve yoldaşlarını, sarayın gizli tünellerinden geçirirken karşılaştıkları elf muhafızlarına, arkalarında bıraktıkları taht salonunu işaret ederek “Hainler.. Hainler taht salonunda.. Hainleri yakalayın!”, diye emirler yağdırır ama ‘hainler’ derken kocasından mı, yoksa High Lady Angrellen’den mi, yoksa her ikisinden mi bahsediyor anlaşılmaz.

“Geldiğinizi ilk duyduğumda o kadar sevinmiştim ki.. Korkarım, sizler adına vermeyi düşündüğüm şöleni ertelememiz gerekecek zira burası artık güvenli değil.”, der nefes nefese kalmış bir şekilde.

Rise’nin sözlerini tasdik edercesine, arkalarında büyük bir patlama olur ve her yer sarsılır.

Taht salonu yıldırımlar, ateş yağmurları ve mebus büyülerle sallanırken, her iki tarafın askerlerine ait kılıç şakırtılarına ölenlerin boğuk çığlıkları karşır..

Yan odalardan birine sızdıklarında bir anda Nadine, Lorna ve grubun etrafında elliye yakın elf muhafızı belirir ve her şey durur.

Gruptaki herkes bir anda gerilirken Udoorin’in yüzü kararır ve sessizce sevdiği kızın arkasına geçip devasa baltalarını kaldırır.

Muhafızların başı Rise’ye yaklaşır ve önünde, tek dizi üstüne düşer.

“Hanımım..”, der boğuk bir sesle. “Aramıza katıldığınızdan beri bizim için yaptıklarınızı bazılarımız gördü. Ri’mize baş kaldıramazdık ama prensesimize yapılanlara da göz yummadık. Prensesimiz, Bari Na-ammen’in sükuneti için hakkı olan tahtından vazgeçişini ve ayrılışını gördük.. Hiçbir ırkın tarihinde görülmemiş bu fedakarlıktan sonra, burada bulunanlar ve dışarıda hazırda bekleyen bine yakın muhafız, aramızda ona gizli bir sadakat yemini ettik; geri geldiği gün, her ne olursa olsun onun önünde, yanında ve arkasında olacağımıza dair. Öyle görünüyor ki andımızın sınanma zamanı geldi. Sayımız fazla değil, ama buradaki her elf’in canı sizindir.. Bir gün bize geri döneceğinize ve Bari Na-ammen’i tekrar yükselteceğinize dair inancımızdan dolayı bizler önden gideceğiz ve sizin için yolu açacağız zira High Lady Angrellen’in kişisel muhafızları her yerdeler ve prensesimizi gördükleri yerde öldürme emri aldılar. Onları aştığımızda ise önümüze Orken sürüleri çıkacak çünkü buraya bir soykırım için geldiler ve şehir sarılmış durumda.”, der muhafızların başı. Sonra derin bir nefes alır, başını kaldırır ve Rise’sine bakar.. Alor’Nadien ne’ye.

“Bugün Bari Na-ammen’in son günü. Bugün, bu güzel ülke dünyaya veda ederken lütfen bizi iyilikle anın.”, diye çekilmiş bir ifadeyle Lorna’ya yalvarır.

Gözleri dolmuş olan Lorna’nın yüzünde en az önündeki muhafız kadar çekilmiş bir ifade mevcuttur. Prenses, yumuşak, boğuk ama kararlı bir sesle konuşur.

“Adın ne senin asker? Seni ve sadıklarımı anıp hatırlaya bilmem için bana isimlerinizi söyleyin.”, der.

Muhafızların başı, yavaşça elini göğüs zırhlığının içine sokar ve düzgünce katlanıp mühürlenmiş kalın bir papirüs çıkartır.

“Sadıklarınızın hepsi burada, hanımım.”, der ve ayağa kalkar. Kısa, kesin bir emir verir ve muhafızlar yek vücut haykırır.




Sonra hepsi kılıçlarını çeker ve dönüp seri adımlarla prensesleri için yolu açmaya başlarlar..

Çok uzaklardan, ormanın derinliklerinden, tanıdık, iç ürpertici savaş borularının vahşi ulumaları duyulur..

Tıpkı Arashkan da olduğu gibi, efendileriyle beraber Orken sürüleri gelmiştir! onlarla beraber Themalsar’ın kehaneti gerçekleşir; neredeyse bin yıllık durağanlığın getirdiği uyuşukluk, ihtişam körlüğü ve entrika, meyvesini vermiştir.

Bari Na-ammen için hesap günü, nihai yıkım ile gelmiştir..

Ri: High Elf’lerin krallarına verdikleri ünvan.

Rise: High Elf’lerin kraliçelerine verdikleri ünvan. Okunuşu; Ri-Se şeklinde, iki heceli bir kelimedir.

Hikayenin sonunda muhafızlar;


..diye haykırırken karma bir kullanımda bulunmuşlardır: Prenseslerini, ‘kraliçe’ anlamında ‘Ri-Se’ ve tek heceli kullanımıyla ‘ayağa kalkmak, doğrulmak, yükselmek’ olan ‘RISE‘.




arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Quiet In The Library

Quiet In The Library


Arcantonic and Brom slip silently into the night to do somethings that might very well break the prophecy they were sent for.

Adamant that she must do what she set out to do, Brom has little choice but to help accompany the ‘cute little demon’ of a gnomic girl.


This story takes place on the same night as
“Benim gitmem lazım.”
The Returning of Shal -ah Galad
Geleceğin Adımları
“Not Yets” and POV’s (18+)
and right after
Between The Blinds.



THAT. WAS. AWSOOOOOME!“, Tonic half shrieked, half cackled with manic fervent and triumphant hysteria. “I can’t believe she held me.. No!.. She hugged me! The Riverin of High Woods, The Princess of Bari Na-ammen, the daughter of Ri Grandaleren and Rise Nadine Graciousward.. THE FUTURE QUEEN OF THE HIGH ELVES, Alor’Nadien ne Feymist herself, my twin sister by adoption, no less, and she hugged me! Oww my Gosh, she smelled so nice.. So warm.. And you know what? I think I will go visit her again, once this is all over. Just for more of that!”

“Girl.. She offered you the throne of Bari Na-Ammen, literally, and all you can think of is her hugs? I’ll be the first one to admit, she is a beauty, par to Wraiven, but really, now.. Your priorities are a tad eschewed.”, Brom said with a bemused tone.

“Look here, you little hobbit!”, she said pointing a tiny finger at him. “This here is the hair of a Princess. And not just any princes, but that of Alor’Nadien ne, herself! And not just a snippet, either. She gave me a whooooole strand!”


Her tiny finger, the one she was pointing at Brom, was nearly all black! Because her fingers were so small, and the Princess truly had had very long hair, flowing nearly all the way down to her feet. She had enlaced the hair around and around her finger until it had all but covered it.

And now, the little gnomic girl was skipping and hopping like she was the proud owner of one of the rarest wonders in the kingdom..

..which, she was!


“You are such a dork, Tonic.”, Brom smiled. “..And a fangirl!”


The two had left the huge Dorin guy and the beautiful, graceful, and pretty princess behind and were heading to their next, and hopefully, last stop for the evening; to the Great Arashkan Library.

Why was every officious building in the city named ‘Great’, Brom had wondered.

The Great Arashkan Courthouse, The Great Arashkan Library, The Great Arashkan Arena, The Great Spires, The Great First Lord Princeps Palace.. It wasn’t like there was another city just over the hill with a courthouse, a library, an arena, some spires nor another first lord that one would confuse, now, was there?

Or perhaps there was some ‘baby’ Arashkan courthouses, libraries, arenas, spires, and first lord palaces and hence, the ‘great’ ones had real and practical significance.

Brom couldn’t imagine a conversation where some stranger would ask; “Excuse me, mate, where’s the First Lord’s Palace?”, and get a reply, “Which one? I mean, we have so many!”.

Brom suspected, that conversation would devolve into something like;

“The ‘great’ one..”

“Yea, okay, but which one? We have a lot of ‘great’ first lords in Arashkan. You’ll have to be a bit more specific, mate!”

“How many First Lord’s do you have, in this city?”

“19,876 by the last count. We had a new First Lord spawn just the other day!”


Apparently, Brom’s live imagination was at play again!


But there was, however, some truth in his creative perception. All these ‘greats’ didn’t make the city anymore endearing.. Only pompous! No one, it seemed, was near-honestly humble like hobbits in this world. Hobbits lived in nice, quiet, rolling hills. They didn’t build giant monuments, nor put awesome statues to impress others. Seemed a little like too much work for no gain at all. Hobbits made their homes in the hills and.. well.. they lived in them.. Happily too!

The near-honestly was because hobbits were just unenthusiastically lazy to be bothered by such frivolities!

Elves, humans, gnomes, dwarves.. none of them ever seemed satisfied with what they already had. Always they would thrive for more..

..and still, be unhappy.

Just how stupid was that?


“Brom.”, Tonic said sternly. “I know what she offered. Think of my history. I know what power is. I lived with my uncle for years. And I know what power can do to you. My uncle.. He had power. Lots and lots of it. Even his demons feared him and it really is hard to instill fear in a demon. And look what it brought him. Banishment to the depths of hell he is never coming back from. It is possible he is still alive. And burning perpetually there.. And Heavens willing, he should burn for more, and then some.”

“I.. can’t say I admire his disposition. But why? Why did Nadine banish him and not just kill him and be done with? Death seems kinda more permanent, don’t you think?”, asked Brom a bit taken aback by the little gnomic girl’s savage tone.

“No. Death is not always thus permanent. Not for guys like my uncle..”, she replied, her tone much more subdued now than just a moment before.

“Ow? How do you mean?”

“My uncle, Arcanton.. He made many deals with many beings.. Outsiders.. Creatures that do not belong to our plane of existence. Planes where time and space get distorted. You literally can’t kill those creatures, Brom. You can only banish them from your own reality and hope some fool will not summon them back.. At least not in your lifetime!”, Tonic said quietly.

“Hmm.. So Arcanton made deals with things out of our plane of existence. But so did Wraiven, come to think of it, did she not? I mean, The Raven Queen doesn’t exactly belong to our plane of existence either, you know.”, Brom said carefully.

“Seressa did not make deals with the Raven Queen, Brom. Not in the sense that my uncle did. My pairs soul is her own. And belongs only to her. I doubt under any circumstance would she give up her soul to anyone.. or anything! Seressa is bonded with the Raven Queen via a pact. She does her bidding in return for her queen sharing a part of her power and knowledge with her. It is sort of a mutually beneficial agreement between two parties. She can, if she wanted, dissolve that bond. Yes, she will lose the Raven Queen’s favor and the power she imparts to her, but the fact remains; she can end the bond..”, Tonic tried to explain.

“So she can.. But I still don’t see the difference.”, said Brom as he squinted into the night.

“The difference is, unless you got more balls than brains, you literally can’t break the deals you make with Outsiders. Once the deal is done, your soul is on the market! It’s ‘Going.. Going.. Going.. Gone!’“, she said seriously.

“Well, that sucks.. I suppose. I like it that Seressa is free. I like her free. And she should always be free. Social rhetorics do her enough injustice and chain her as it is. She doesn’t need any more constraints.”, Brom said quietly.


The two walked on for some time in companionable silence. As it turned out, they ended up going the longest possible way around, taking the streets between the Officers District and Heaven Park, behind the Archery Military Camp, and by the Lights Temple. For some reason, the First Lords Palace and the streets surrounding it seemed to be teaming with burly, scowling patrols and neither Brom nor Tonic needed any complications or altercations with the city’s law enforcement’s that late, that night.


“Don’t.”, Brom said finally.

“Don’t what?”, asked Tonic, a bit surprised.

“Don’t ask the question you have been meaning to ask all night, Miss Tonic.”, he said with a destitute voice.

“Actually, I wasn’t going to ask anything.. And you really don’t need to ‘Miss’ me you know. Every time you say ‘Miss Tonic’, it sounds like ‘I miss Tonic!’ in my head, and that’s just weird.. and creepy!”, she said.

“Well, now. That is weird.. And creepy..”, mused Brom, but it seemed his mind was elsewhere.

“I did wonder though..”, Tonic began.

“And that.. is what I meant when I said, ‘don’t’!”, Brom frowned.

“You know. It isn’t fair you get to do all these psychoanalysis on me and then fend me off when I want to ask you some personal questions.”, she sniffed.

“I am not the one with the accumulated issues, Miss— Tonic.”, replied Brom, but there was no heat nor beration in his voice.

“So only people with decent backgrounds get to analyze others, then?”, asked Tonic mildly.

“No.. There just isn’t anything there to analyze.”, Brom replied allusively.

“Ahh.. I see.. So it’s perfectly alright if I did ask you a few personal questions, then?”, said Tonic with a victorious smirk.

“What? No.. How did you even get to that conclusion, girl?”, replied the hobbit feeling exasperated.

“Using awesome logic!”, smirked Tonic again.

“Using logic..”, snorted Brom. “You are not going to let this go, are you, girl?”

“Nope.”, replied Tonic happily. “So.. What do you see in Seressa?”

“Thought I already told you that. Just this evening. At least twice.”, frowned Brom.

“Yes, and no. Your description of her was a bit.. too intimate and heartfelt.. One could argue it’d make an excellent book cover, let’s say.”, said Tonic tentatively.

“I don’t know what kind of books you are into, girl, but I would suggest you read something that has actual literature in them.”, Brom scowled now.

“So you don’t like her, then?”, she blurted.

“Now why wouldn’t I like her? I mean, what is there not to like?”, replied Brom honestly.

“So you do like her..”

“Ow. My. Gosh, girl. You are going to push this in your direction whatever I say!”, exclaimed Brom, waving his hands.

“I just want you to give me an honest, and straight answer. Is that too much to ask? I mean, we are friends, right?”, persisted the gnomic girl.

“Just because we are friends, that doesn’t mean we share everything..”, said Brom exasperated.

“But you said, ‘We suffer. We mourn. We sing and we celebrate.. We do. And what we do, we share!‘. Your words, not mine.”


Brom ‘hoo boy’ed.

The little demon was persistent.. and she stuck on him.. a tick!


“That is possibly the worst misuse of a friendly conversation, Miss Tonic!”, Brom said angrily. “But I will tell you, just to get you off my back!”

“Yeshh!”, Tonic fisted her hand into the air. “Victory!”


“When I see your pair.. No.. When I see Wraiven, I sometimes wish I was a taller man. And better looking, perhaps. ‘Cooler’, so to speak. Maybe a bit more muscular.. You know, the type girls like to ogle at.


I love everything about her and she sees me only as something that she can, perhaps, cute into her coin purse. Not that I would mind being pursed by her, but that will still not make her see me in the light that I would rather have her see me.. If that makes any kind of sense to you.


We are so impossibly different, yet she makes me simply not care. Which is the core of the problem. She doesn’t see me that way, period. I mean, what am I to her, really, but a bushy little hobbit?”, said Brom then fell silent. This night had offered him many wonders. Just not the ones he would have wished for.


Tonic stared at the back of the hobbit as they once more fell silent.

She had been surprised by this unscrupulous hobbit a few too many times this evening. But this last bit gave her a whole new insight about him because he hadn’t been staring at her pair for the simple visual pleasure of having ogled at a very beautiful, proportionately curvy, comely buxom, life inducingly vibrant, deservingly exhilarating, darkly mysterious, and honestly alluring figure, counter-underlined by some macho male animal instinct, but for something more. Something that was intimate. Something that had real depth.

Tonic suddenly felt angry and jealous.

For all her pretense otherwise, she didn’t feel like sharing her pair with anyone, even though she had taken her pair a bit too much for granted.

Then she felt shame.

The hobbit —No! Not the hobbit.. ‘Brom’, had done nothing but give his best to help a cranky, cantankerous, contrary, grumpy and surly little girl his all, and not just that evening, but carefully, every day, ever since they had met. And for some reason, Tonic didn’t think he’d done any of it to gain favor with her pair, by proxy. For all his seeming indifference towards everything, lack of base enthusiasm, exasperation level of sloth, and blatantly unscrupulous attitudes, he was smart, cunning, always seemed to show unsolicited kindness, and he was loyal, educated, and well-spoken, even though he hadn’t been to an academy such as Melshieve and thus far, he’d more than pulled his weight in fights.

Much better than she had!

Hells bells, he’d also played that lyre like a siren! She remembered all the times she’d thought he was just staring at her pair’s butt, while he had persistently claimed he was composing a song.. in his mind!

And he had been telling the truth all along.

‘The Endless White’.

The tune he had played, back at the inn that very evening was something that was simply ‘mad’..

..and Tonic had loved it!

And now she didn’t want to share her pair with him?

Like her pair was hers to give or not..

Just how arrogant was that?


“Yes.”, inner Tonic said. “You really are selfish, you know.”

“Whose side are you anyway?”, blazed Tonic but her heart hadn’t really been in it. She’d flared more out of ‘muscle reflex’ than true intent.

“Does it matter? It was you, who wanted to try ‘this way for some..’, wasn’t it? Now you want to quit? I wasn’t aware it would be this short. Must have missed the memo. Had I known you’d be this fickle, I wouldn’t have fought against it so hard, knowing you’d come around on the morrow..”, inner Tonic said, and she didn’t even bother with the sarcasm.

Tonic shut up.

From the inside!


No. The hobbit was not just ogling at a very beautiful, proportionately curvy, comely buxom, life-inducingly vibrant, deservingly exhilarating, darkly mysterious, and honestly alluring figure.

Brom was staring at the heart of all that and desolately knew, he could never have it.

The ogling was just his way of fooling those around him..

..and himself.


“You could tell her.”, she braved mutely.


“To what end? There’s nothing neither of us can do about it, particularly if she doesn’t see me that way. If I tell her, all I will get is either the basic ‘You are my friend’, talk or the infamous ‘But I love you like a brother’, talk, which I would rather forgo and Heavens forbid, will never happen. However Seressa sees me, I never want her to love me like a ‘brother’..”, replied Brom, and not without a good dose of bitter disgust.


“So you are going to do nothing?”, asked Tonic incredulously.


“I never claimed to be a brave man, Tonic. As a matter of fact, I did say I was a coward, this very evening, I might add. Being refused by someone as awesome as Wraiven is not something I ever want to experience. I’d rather just ogle and make sure she sees me doing it.”, he said quietly.


“Make sure she sees you? Why? That doesn’t make sense.”, said Tonic befuddled.

“I don’t like sneak-peaking at her. Feels wrong. Feels like cheating.. Feels immoral —and yes, I am fully aware of the monumentally depraved irony there. That doesn’t change the way I feel, though.”, said Brom, frowning a bit.


“But.. but you are suffering and she doesn’t even know!”, bewailed Tonic.

“What’s got you so riled. It’s my problem. I’d rather look at that beautiful and wonderful, and beautifully wonderful girl with the impossible dream of a ‘chance’, than never to be able to look at her again when I get refused or be declared as ‘loved like a brother’!”, said Brom, gruffly.

Tonic ran up to Brom and stopped right in front of him and looked him in the eyes.

“That’s.. That’s just wrong, Brom.. and sad..”, she said with brimming eyes.

“Well. I am a sad sort of man. I got a problem, and I am using the cowardly way out. Nobody is feeling bad and no one is getting hurt..”, he said flatly.

“Accept you.”, she said quietly.

“Yea, well. There you have it. Chew on that psychoanalysis if you will, Miss Tonic.”, said Brom, brushed past the gnomic girl and with determined steps, started towards The Great Arashkan Library..

✱ ✱ ✱

Tell me again.”, said Brom with a mute, stoic voice. “What do I say to this Tinker-guy, again? And how in the blazes am I even going to get up to that window anyway? It must be at least fifty-five feet up there. Probably more, since this is a library. They would require higher ceilings to store all the books.”


Brom didn’t feel well. He had never wanted to divulge his feelings about the very tall, very dark girl to anyone. And certainly not to Tonic. Not because he thought she couldn’t keep the knowledge to herself, but perhaps, and because, he thought, she would keep it to herself.

“Damit.”, he thought. “Why now? Why tonight, of all nights?”

Had it been the tune he’d played to the audience that evening?

The one he’d named a tad grandly as; The Endless White.

He knew he should have named it just The White... or even White... but white was just too generic.

Or perhaps it was the song he’d sang after that; Time.

In all honesty, Brom Bumblebrim knew, he just knew, it wasn’t him, who’d written that song. Unlike any other song he had written, this one had ‘come’ to him.. and in the most literal sense possible. Word by word, the song had written itself in his mind and heart during his two-year sojourn from Bowling Hills, all the way to Shakehands.. Which is when he’d met Cora. But tonight had been the first time he had actually put it on display, so to speak. And now, the song was out..

..and out of its ‘time’, Brom thought with a sardonic inner snort.

Or perhaps it was because of having met an angelic being.. or seen that dark, the very sinister-looking man he’d ended up feeling ‘distaste’ at best, then getting all his emotions totally eroded when he saw the same, sinister man looking at the sweet little skinny girl the way he had. And the look she had given him had been emotionally ruinous all by itself for Brom.

He was a bard, damit, and love was the bread and butter for all bards.. But the thing between those two.. he found he couldn’t define it..

..because he could not comprehend it.

It had been so.. nubile in its beauty..

So primevally intense.

There had been no decorum to it. Only base, raw, savage, and somehow, awe-inspiringly tender and desperately lonely longing in the look the two, very unlikely man and girl, were giving one another.

And they were giving it in a sense that was singularly unique! It made other people’s love seem like they were merely and briefly lending their hearts to others, while those two had already and literally given theirs.

So much so that what beat in one, was actually the heart of the other..


What man, woman —or bard— could truly comprehend that?


The intermixed irony that was put under the broad beam of a bright spotlight was not lost on Brom at all;

One, inhumane human, and one, infinitely humane, inhuman!

It was likely that very destitution the two had, that’d sparked the fire that had previously been a mere and happy little kindle..

..into searing pain.




Tonic gave Brom an even look.

Whether she surmised what was really going through the hobbit’s mind, she kept it to herself.

For now, at least.

Which was a grace, all by itself.


“I have seen you climb walls before, Brom. That cloak of yours will more than suffice. If you want, though, I can give you a potion that will make you climb pretty much any surface. Another for you to pass through any gap, or to safely float down. I can send a rope all the way up there.. The window is in range.”, she listed methodically. “I suppose, if you want, I can bring out Mechaber. He can give you a fifteen feet head-start sort of a jump. But I haven’t really had the opportunity to field test that. And I can’t promise a quiet landing. Likely, it will bring a lot of patrols upon us. I am guessing you’d rather avoid that.”

“I am guessing, you would rather avoid that!”, scowled Brom.

“Yes. Yes, I would.. Very much.. The technology behind Mechaber is not out yet, and I would rather it didn’t. Not yet, and not until it’s perfected and certainly not until I install the self-destruct unit in it.”, she said seriously.

“The self— what?”, asked Brom incredulously.

“Self-destruct unit.. You didn’t think I would artifice something as dangerous and deadly as Mechaber and then hand it over to the irresponsible humankind, or have it stolen, now did you? I designed it. I must make sure it never falls into wrong hands..”, Tonic said like she was paraphrasing from a blood-signed doctrine!

“Ooookay.. Good, we got that cleared, then.”, Brom said.

“Mechaber is serious business, Brom. Nothing to joke about. The fact that you have seen it, let alone know about it is a sign of how much Seressa trusts you because if it were up to me, you’d have never seen, nor heard mention of it.. Well.. not for some time, anyway.”

“Ooookay.. Good to know where we stand too, then.”, Brom said with the same tone.

Tonic scowled.

“Look, just because you like someone, doesn’t mean you hand over the nuclear launch codes to them, alright!”, she said with an exasperated voice.

“The what lunch codes?”

“Never mind.”, said Tonic. “Read it in some silly futuristic sci-fi book.”

“Psychic-what? What are you talking about, girl? Just what the hell kind of books are you reading?”, Brom asked.

“Look, the story begins when a pretty Erossian spy falls in love with a mad and delusional Camerican nuclear scientist—”, the gnomic girl promptly began..

“Tonic!.. It’s late. I am tired and in all sorts of ways.. Let’s just get this over with, shall we? I am sure Cora and your pair have noticed we have been too quiet by now and gone to your room to check and see as to why! I think the story about some mad psychic-whatsit can wait, don’t you?”

“Right..”, said Tonic and blushed a bit. “Just tell him what I told you. Don’t loiter. Don’t chit-chat. Get in. Tell him. Get out. And..”

Brom cocked one eyebrow.


“..And, thank you. I made you do things tonight you would rather not have done.. At least not with me, nor for me.. So.. Thank you..”, she said with a small voice.

“You are welcome, Miss Tonic. And no, I wouldn’t have done any of this, not tonight, not ever, but not because of you. I just wouldn’t have done them because I would rather have taken a light snack, cleaned and tuned my lyre, and then went to sleep. Thanks to you, it is unlikely I will find any light snacks nor find the time to neither clean nor tune my lyre. And because it’s nearly the end of the night, I will not be getting any sleep either..”, Brom said.

Tonic frowned.. and felt a bit.. hurt..

“But I did do all the things I would rather have not, and I am now a better man for it.. All because of you.. So.. Thank you!”, he added with a smile.

Tonic’s eyes teared.

“Go.. Now.. Or I shall call you an ass and totally ruin the moment, Brom Bumblebrim!”, she sniffled.


Brom smirked, turned around, pulled his magic cloak around him..

..and started climbing up the side of The Great Arashkan Library like some odd lizard or possibly, an arachnid!

✱ ✱ ✱

Who is there?”, a slightly tenoric male voice whispered harshly in the darkness.

“It is I, The Ghost of Silent Hills Past, Present, and Future!”, spoke Brom, with a hoarse, hollow voice as he produced a very high, very eerie, screaming tune from his lyre.


The poor antic instrument wept at her misuse.


Brom had found the ‘Tinker-guy’ with relative ease. The gnome was taller than Tonic but while the gnomic girl was proportionally slim, this gnome, the possible great, great, great-something grandson of Prince Gordigon was a bit on the stocky side. Though he looked quite young and robust and had keen, intelligent, and pursuing eyes.

Brom had thought of a dozen different ways of approaching the gnome, including stepping up to him and saying, “Hallo there, matie. Got somin te tell yer! Go there them Silent ‘ills an’ grab what’s there fer yer self and be quik ’bout tit! And while at tit, quit mawnin’ ’bout things ‘cuz non wuz yer falt! But I’d suggis yer watch yer arse cuz sum fellers wantsit!”

And now he was gnawing his knuckles, hiding a few rows, behind and above him, stuck on the ceiling!


“Whot?”, the gnome, Tinker-guy, said in a baffled and spooked voice.. And one of his hands formed claws as a huge ball of fire appeared in it!


“Ow crap!”, thought Brom. “A trigger happy fireballer!.. We are in a bloody library, damit! Who uses a fire hall in a library? That is a universal reason for contempt, almost akin to speaking aloud in a theater! Doesn’t he know there’s a special kind of hell for people like that? And this idiot is the heir to Silent Hills?”

He produced his own Wand of Ice, just in case the fool actually did fire his ball and he had to put out the fires!


And just then, they heard a monotonous, matronly voice echo.




“What the..”, said the gnome, Tinker-guy.

Brom snickered. Ow, this was going to be fun!

“It is I, The Ghost of Silent Hills Past, Present, and Future!”, he repeated, with the same hoarse, hollow voice.


“And I have come to give you tidings from the beyond, young Tinker-guy!”, hallowed Brom.

The gnome, Tinker-guy, cocked an eyebrow, his face puzzled.


“What the hell?”, the Tinker-guy said.


Brom snickered, some more. If Tonic caught him doing this, she’d have his hide, and then some!

“You shall go to Silent Hills.. There you will find your kin..”


“You must reclaim your heritage..”


“Ow. My. Gosh!”, exclaimed the Tinker-guy. “Can you please stop?!”


“No. I can’t!”, moaned Brom.


“For I..”


“ the Ghost of Silent..”


“..Hills, Past..”


“..Present and Future!”


“Stop!”, cried the gnome!


“And you shall do my bidding..”


“Stop. Just stop!”, shrieked the Tinker-guy in desperation.


“No. I can’t..”, repeated Brom, his eyes shut, his face flushed and he had started doing strange, snorting, bubbling noises.


“You shall go to Silent Hills, and into the Demon Fog to reclaim your birthright..”


“You must also know, young Tinker-guy..”


“Stop! You are going to get me permanently..”, cried the gnome.


Brom could hardly breathe by now.

“..what befell you in the past..”


“..was not of your doing!”


“Whot?”, exclaimed the gnome and there appeared a haunted expression on his face. A face that bespoke of shame, self-loathing, relief, pain lived, and pain endured..


“Those who put your heritage into desolation sent their minions to slay ye and yer line..”


The gnome’s face paled. He tried to speak, but words utterly failed him.

“ ensure, none would ever bring ‘voice’ to Silent Hills..”

And now, Brom wasn’t snickering anymore.


“Hence an evil plan they hatched.. A heinous plan.. And they brought down your home and buried you, and yours..”


Tears appeared in the Tinkey-guy’s eyes and ran down shamelessly.

“My mother? My father? My brothers and sisters by the dozen? Terrah Doodlebellz? All my friends? My neighbors? —They all died because of me?”


“Nay, young Tinkerdome. They all died because someone slew them. They all died to kill your line. Make their sacrifice worth the world, young Tinkerdome..

Reclaim your Heritage.


Reclaim your Hills.


Reclaim your Kingdom.


Reclaim your Throne.


Reclaim your Destiny.


Reclaim your People.


And be a King!


And with a job well done, Brom Bumblebrim silently climbed down the ceiling.

Quite as a mouse, he brushed past the devastated Prince Gnine Tinkerdome, the great, great, great-something grandson of Prince Gordigon, got out the window, and skimmed down the walls of The Great Arashkan Library..

✱ ✱ ✱

WHAT DID YOU DO?!“, nearly shrieked Tonic in panic as she grabbed the hobbit and started running back the way they came. “The place is suddenly crawling with civic law enforcement!”

They ran past the Lights Temple, along the Archery Military Camp, and cut through the street between Heaven Park and Officers District.

“I said, just talk to him, say the things, and get out!”, spluttered the gnomic girl.

“Which is pretty much what I did, girl!”, panted Brom, his face flushed and he truly felt tired, both physically and emotionally. And he was scratching the upper end of one leg, near the buttock, just where he couldn’t see.

“What is the matter with you?”, Tonic asked, her eyes wild now.

“I got bit.. Again!..”, spat Brom, and mumbled to himself, “This is the last time I fall for a cute face!”, as they heard someone shout “HALT!“, from behind them.


“Never.. mind.. Not a story.. for now..”, Brom said with a harsh scowl.


Aaaand the gnomic girl was about to get hit with a full-blown panic now!

Something neither of them needed at that very moment.

“Calm.. down.. girl!”, said Brom harshly, as he huffed, and puffed.


The marching footsteps were getting closer.

HALT! HALT I SAY! HALT IN THE NAME OF THE FIRST LORD!“, repeated the same voice from behind, but much closer now, than before.


“Can.. you.. disappear?”, Tonic gasped as she ran next to Brom.

“Umm.. Yes.. But only myself!”, breathed Brom heavily.

“Ok, then.. Go.. Shoo! Vanish! Scram!”, she said.

“NO! Not.. leaving you.. Not happening..!”, Brom breathed.

“I can.. take care of.. myself.. damit!”, snarled Tonic.

“Together.. or not.. happening.. I.. never want to.. face a Wraiven.. with you.. missing!”, he gasped.

“Damit!”, she said, produced two vials with green, vaporish something in them, and a tightly packed clay sphere out of her artificer’s satchel. “Here, drink this in ten!”, she said and handed one of the vials to Brom, as she tossed the clay sphere behind her.

“You know, disintegrating civic guards is not a good idea, Tonic..”, Brom said lightly.

There was a stunning bang, and the civic guards on their heels dropped to their knees and slumbered face down.

“Neat..”, admired Brom.

“Won’t keep them down for long. Now shut up and drink! The effects of this potion should last about an hour, possibly more. I am usually generous —or heavy-handed— with ingredients, depending on your point of view.. Meet you at the inn.”, she said and topped her own vial.. and suddenly, Tonic fell apart!

“I like you, Brom Bumblebrim.”, she said in a warbling, escaping, gaseous, and fading voice. “If you are so bent on martyring alone, I shall abide by your wishes. But you shouldn’t decide for Wraiven without bothering to ask her. That truly is cowardly. And not really any different than all the other animals out there who only see the pinks and never wonder what’s in it.. I made that mistake and it cost me—”

Whatever it had cost Arcantonic, she couldn’t say.

Her form drifted away in a hazy wisp of smoke!


Brom scowled after the now gone gnomic girl.

“Inserting the last word right before the disappearing act.. Cheap, Miss Tonic. Very cheap! Well, I am warning you now, girl, there’s a whole slew of pain coming your way..”, he said darkly and drank his own vial..


It was the strangest sensation he had ever felt.

It was like his whole body was flying apart into tiny, dust-sized bits! He felt the hair on his bushy head rise on their ends, accept he had no hair left either. Every part of him just.. puffed into smoke, and he got carried off with the slightest wind.

Now all he had to do was somehow steer himself in the general direction of the inn, preferably away from the scores of civic guards.

✱ ✱ ✱

Had a good evening, did you?” asked Cora as she stood in the hallway up the stairs to their rooms in the inn.

Her arms were crossed.

She was scowling at the little hobbit.

And her lips had that pout again.

Brom was smart enough not to comment on how cute Cora looked when she pouted.

Or rather, when she pouted while she was angry!

“Ummm.. Had a good evening yourself, did you?”, replied Brom, as he peered into their room.


The room was a wreck!

Everything, including bits of the floorboards, the windows, the window sills, the curtains, the flower pots, the walls, the feather bed, the nightstand, the lamps.. were either broken to bits or were cracked beyond repair. Feathers from the bed matres and the former pillows floated about and covered everywhere while food crumbs, empty and broken plates, bowls, and further cracked mugs and bottles were tossed and scattered haphazardly.

“This is not mere destruction.”, thought Brom in awe. “This is very nearly art! I could literally write an epic on this!”


“What did you do, Brom Bumblebrim?”, she fumed from her nose as she loomed over the hobbit, glaring down at him with her glacial blue eyes.

“Again with the ultimatum name use! What is it with my name and ultimatums, girl?”, asked Brom, frowning a bit. “And, I could ask you the same thing, Cora Sleet!.. What did you two do here?”

“We had a girls night. What does it look like? Seressa said we had to wreck the room at the end, so we did.. Was fun like I never had in my life!”, she replied seriously.

“And did you wear pinks too? I know for a fact, neither of you had pajamas!”, smirked Brom.


Cora’s eyes blazed and her face pinked.. just a little.. Barely visible, really, and if Brom hadn’t known the barbarian girl for as long as he had, he would have totally missed it.


“So.. how did you like it? The pinks, I mean..”, he asked blandly, and secretly kicked himself for having missed perhaps the only chance he would have ever gotten to see a Cora Sleet in Seressa’s mini pinks!

“It was a bit drafty but otherwise comfy!”, she replied with a straight face.

“Any chance for me to—?”, he asked.

“Never happen!”, Cora replied and now she really was scowling. “WHAT. DID. YOU. DO. BROM? We left you so you can calm Tonic. Not make her cry more!”

Brom sighed. He’d really wanted this to be kept between himself and the gnomic girl. Just to preserve her dignity, if nothing else. He didn’t want the cute little demon, as she at times became, to be seen as a ‘break down’ or a ‘cry baby’ and hence, an unreliable ‘loose end’, but there was no going around Cora when she got stubborn as she did now.

“Best way is to pull at it fast and sharp, and get it over with.”, he thought, took a deep breath, and spoke his piece.


“Before, she was crying for dubious and barely justifiable reasons.. I, on the other hand, gave her a genuine reason, so now, she is crying for real!”, said Brom and sure as he was a short, bushy-haired hobbit, his voice was now quite low, unsophisticated, and kind. “I am sorry Cora, but the current storm is inevitable. Once it blows, however, she will be done. She will then thank me because she will be feeling much, much better, and be stronger for it!”


Cora looked down at the hobbit. But the ice in her glacials were gone and she was looking at him, not with her looming glare, but with the one that said..

‘You and I..’

‘We are equals.’


“Something happened.”, she murmured softly.

“No.. Maybe..”, Brom replied evasively.

“Must I drag it out of you, my friend?”, she said with part annoyance, part amusement, and part.. wonder, perhaps?

“I’d rather you didn’t. This one isn’t about me, Cora.. Please.. Let this one go..”, he said without looking up at her.

“Grilled you, did she? Alright, then, go.. You look beat. Missed me in pinks, though.”, she smirked.

“Yea. Missed a lot in pinks tonight.”, he mumbled quietly and left for his room.

✱ ✱ ✱

Tonic, luv..”, said Seressa softly. “Do tell me what’s wrong. It pains me to see you thus.”

Seressa had silently entered the room they had planned on staying that evening like a whisper. She had skimmed the wooden floor, went over to the large, feather bed, scooped up her pair, and cuddled her in her arms.

And like a broken little girl, Tonic had clung onto her very tall, very dark pair and shook violently as she’d wept.

“Tell me, luv. I am your pair. We share.. Share me your hurt.. Please..”, she’d said into her ear.

Arcantonic Palecog clung to pair, spluttering with uncontrollable manic and desperate tears, unable to form words.

“He saved him.. He brought him back!”, was the only thing Seressa could discern out of her.

As to who had saved whom, or brought who back, Tonic’s comprehensibility had ended there.

Clutching something in one hand, she’d wept and wept until she’d slumbered right there in her pairs arms like a cotton doll, as the exhausting venture of the night, unbeknownst to her pair, had finally caught up to her.

Seressa had hugged her pair to her heart’s content, long, long past her slumber with all the love and compassion she could muster, then sighed, “My little luv. You mean the world to me. Please understand that.. And never cry. Be happy!“.

She got up, and lightly limped as she carried her pair, and slowly put her into her bed.

“Hmm..”, she frowned. “I could have sworn I had taken her shoes off before..”

Being careful with the left one, she unlaced her little, cup-sized boots, took them off, and put them down near the bed.

Then she went to the wardrobe and pulled down a heavy quilt and covered her pair with it. Tonic looked more like a sad little kitten, curled up the way she had. Even smaller, the way she slept in a feather bed six times her size and eight times her length.

Seressa walked up to the window and pulled the curtains and closed them. The sun would dawn soon and her pair needed sleep. So did she, for that matter.

The very tall, very dark girl wondered if her pair would mind if she curled right next to her. The feather bed was certainly big enough and the idea appealed to her.

It had been one hell of a night. If she’d known girls nights was this much fun, she’d have patronized Tonic into one, years ago. She did feel a bit guilty though. Her pair had been stuck here and crying all night while she and Cora had partied like there was no tomorrow. Seressa felt like she’d abandoned her pair at a moment of her dire need.

Then she inevitably smiled.

Damn, that barbarian girl knew how to party, though!

She thought she would also have to find a proper way to thank the hobbit, Brom, as well, for keeping Tonic company while she and Cora had dismantled a goodly part of the inn. Seressa loved her pair, but she was not totally blind to her shortcomings, either. She didn’t need to bet to guess her pair had probably made the hobbit’s life miserable during his stay with her.


Tonic sighed in her sleep and lost grip of the thing in her clutch. It rolled off the bed and dropped on the floor.

Seressa looked down and frowned.

It was a very, very old, tattered, and crumbled scroll now.

And it looked vaguely.. familiar somehow.

Seressa had a very good memory for things; what people said, their faces, and objects she’d seen, which was why she’d rarely bothered taking any notes back at the academy. She could recite the things her tutors and professors had said almost verbatim, and identify an innumerable variety of objects and readily label them.

It sure had drawn the envy of many of the other students to no end. Seressa had given them a good lesson on ‘humanity’ that being pretty and somewhat ‘silly’ and ‘honestly vain’, didn’t equivalate to ‘stupid’.

Seressa liked feeling ‘pretty’ and ‘beautiful’, and ‘pretty beautiful’, damit..

So, there!


Deep down, though, she knew her appearance was mere ointment for the blunt void she felt at never to have felt the love she desperately wanted. The love she wanted had to emanate from a man like the heat from the core of an oven. Like it had to be something that was tangible.

The only problem with that was, the oven was there, men just weren’t emanating the fire.

Only.. temperamental and ephemeral sparks..

Men, it seemed, were definitely into her. And that’s about it. They were never interested in what went through her mind, nor her heart. And none of them wanted a dark, lumbering klutz of a girl with horns, a tail, and a fetish for pinks looming over them for a mate. Only as a plaything, at best..

A curio.

Might as well be an obsidian doll!

Which is what she was now.

She didn’t mind the ‘play’ part. She was very nearly sure it’d be fun. But it was the ‘thing’ that turned the whole idea stale. She just refused to be a ‘thing’ for anyone.

And no one worthy should be seeing her as a thing anyway, right?

She’d gone after the pretty ones. When that failed, she’d gone after the smart ones.. Apparently, whether they were pretty or smart, neither equivalated to ‘heart’, where men were concerned.

But then, what did? What did really equivalate to a heart?

Seressa felt bitterly cheated in life.

And sorely confused.

She was given all these amenities.

They just weren’t of any use..

She perpetually felt like she was a beautiful flower who only attracted pests and wasps, but never the bumblebee..


She sighed, and silently she reached down and picked up the rather worn scroll and carefully, tenderly, even, she unrolled it, and with a shocked expression, she read the very old and tattered scroll that had somehow been preserved through centuries, persevered against impossible odds, and had traveled all the way from the depths of Ritual Forest, through a bloody, demon-infested war zone, to here, to find its way back to her pair..


“Dear, dear Bumblebrim..”, Seressa said softly with brimming eyes, and a curvy little smile, as she finally figured the ‘who’ in ‘whom’, and remembered too, when and where she had seen the old scroll before; some relative eight hundred years ago, when they were waiting for Tonic, and the Prince Gordigon had given this letter, rolled into a scroll, carelessly laced, but not cased, in the hopes that the ‘courier’ herself would read it!

“I have no idea how you did it, but you have given back my pair a life, and a world of joy.. Thank you, for you are truly, and inexplicably amazing, luv.”


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Between The Blinds

Between The Blinds


Arcantonic and Brom slip silently into the night to do some things that might very well break the prophecy they were sent for.

Adamant that she must do what she set out to do, Brom has little choice but to help accompany the ‘cute little demon’ of a gnomic girl.


This story takes place on the same night as
“Benim gitmem lazım.”
The Returning of Shal -ah Galad
Geleceğin Adımları
and right after
“Not Yets” and POV’s (18+).



Alright. What’s the plan?”, asked Brom when he returned back to Arcantonic’s room with weapons, his lyre, and cloak. “I really hope there is a plan..”

Tonic was just putting her cup-sized boots on, her own gear, and her artificer’s satchel placed at her feet. “We go, we find the princess, hopefully alone, talk to her, then go and find.. uhh.. the Tinkerdome boy, talk to him as well, then get back before anyone’s the wiser!”, she said scowling at her boots. She’d already put her right one, but apparently, she was having trouble with the other.

“Get.. in.. the.. stupid.. damn.. boot..”, she finally snarled, but either her foot or the boot was resisting. Some kind of a footish mutiny was going on there that Brom could not see.

He put his stuff down, walked up to her, mutely grabbed the little boot and her ankle, and carefully inserted the tiny little foot into the boot, and did the laces.

And Tonic just watched him with a flushed, embarrassed, scowling but broken red face.

“I didn’t ask you to—”, she began angrily.

“—Don’t have time, Luv!”, finished Brom, doing a rather impressive imitation of Seressa. Then grabbed the gnomic girls pack and her satchel, handed them to her, and went for his own, without waiting for her response.


There was a moment of dormant silence, then Brom heard her mumble..


“Thank you.” a very tiny voice.


“Shall we?”, Brom said and went for the door.

Careful not to make any noise, he opened the door and took a sneak peek, and beckoned the girl with a tight, “All clear”, whisper.

“Why are we sneaking and whispering? Why are we even skulking at all? We haven’t left the inn yet.”, Tonic asked from behind the hobbit.

Brom pointed at the far end of the hallway, to a door near the stairs.

“That is where Cora and Wraiven are..”, he said.


“Just what do you think will happen when they catch us, going out in the middle of the night, to do some highly illegal, prophecy compromising venture?”, asked Brom with an amused whisper.

“Ahh.. Point taken.”, came Tonic’s voice from behind him.

“I feel like I am sneaking out in the middle of the night to see a girl and afraid to be caught by my mom!”, he whispered, then paused, and added, “Damn.. That’s exactly what we are doing!”

Tonic snorted.

“Does Cora know you refer to her as your ‘mom’?”, she asked.

“Never happen! And I shall deny any allegations made on this matter.. Though I must admit, she and mom are likely the same difference in terms of ‘backhand’ punishments!”, he said lightly as they snuck down the hallway, towards the stair.

“You called Seressa as ‘Wraiven’..”, Tonic whispered.

“Yea..”, replied Brom, dreamily. “It’s such an awesome name, don’t you think? It sounds so much like ‘raven’, yet isn’t. The phonetic illusion there is hypnotic.. in a bardic sense!”

Tonic was about to ask something else, possibly an intimate follow-up question, but they both froze in their steps as they heard a squeal from the aforementioned room!


“Ummm..”, began Brom.

“Ow. My. Gosh.. Was.. Was that.. Cora?”, Tonic said with total shock in her voice.

“I.. don’t.. maybe..”, replied Brom, unable to refute the gnomic girl’s claim.


A giggle was heard then.. A very girly giggle!


“What the..!”, said Tonic.

“Well now..”, smirked Brom. “Looks like they are having fun.. Damn, I can’t believe I am missing all that.”

“What. Are. They. Doing?”, demanded Tonic incredulously.

“Cora offered Seressa a ‘girls night’ so your pair would leave me with you. And the best part is, I don’t think either of them knows what a girl’s night actually is!”, Brom said with glee. Then he added with a dejected tone; “Seressa was captivated by the idea. Apparently, no one has ever asked her any such thing, though I can’t imagine why. I mean, she has a pair, and the fact that the two of you have never had a girl’s night, is sort of sad, really..”

“It.. it never occurred to me that she’d want something like that.”, she said mutely.

“I hate to say this, Tonic, but had someone as awesome as Wraiven been my pair, I would have done everything in my power to make her day, every day.”, said Brom, but not unkindly.

“You are a boy. Of course, you would—”, Tonic began hotly.


“—Must everything have an ‘agenda’ for you, Miss Tonic?”, Brom cut in. “And no, that wasn’t a rhetorical question. The fact that I am a ‘boy’ would have just made me do it more willingly because she has the most beautiful smile I have ever seen. Note that I have been a traveling bard for the past few years and have seen some truly amazing and beautiful things. And yet, none of it compares to seeing that smile.


As much as you may have suffered in your past, so has she. While yours has likely been brutally direct, traumatic, and brutish, her punishment has been much more existential in its nature..


Think for a moment, girl; assume you are one of the prettiest things there is to behold, but because you are not ‘human’ but a ‘creature’, however, your thoughts, your wants nor your wishes about not wanting to amuse any given male, is of no consequence because the moment you have been denied of your ‘humanity’, you are now a mere ‘object’ with little to no rights!



I am just guessing here, but I bet she’s had many admirers in her past, but never any friends. Now put all these together and try to figure out just exactly how lonely your pair truly is.. And understand, why she does as she does, and wants the kind of genuine love and care that she wants..


I may, or may not be an unscrupulous guy, Miss Tonic, but I sure as hell am honest to her about every thing I say to her, and every way I look at her, and I certainly am not indifferent about her, nor shrug her off as an oddity. Because that’s not just cruel, it is also cheap!”


And with that, he snuck down the stairs.

✱ ✱ ✱

They traveled silently in the night. The Great Arashkan City was exceptionally quiet that evening as if holding her breath as some rather important events were taking place in her bosom. Brom led the gnomic girl like he knew where he was going.. Just like he had when they had gone for the bathhouse and the inn they were to have stayed.

“I am a selfish person, aren’t I?”, asked Arcantonic, in a small voice. “I feel ashamed that all these years, never once have I ever thought of what my pair ever felt, or wanted..”

“Perhaps you are, perhaps you are not. I am not in any position to judge, really. I have tried to help ease Cora at some of her worst moments. But never have I really asked her about her feelings either. To be honest, I am not as brave as you think, when it comes to girls’ feelings. Men don’t speak such things. Which makes it near impossible to even ask, even though I have wanted to, for all the time I have been with her. I fool myself by saying I respect her privacy. But the matter of fact is, I am a coward. She is so much more sensitive than she ever lets on and I just can’t bear to see her get hurt. Flesh wounds heal.. Her heart and what she has been through at Ironfrost.. and to have lived it all over again.. It must be slaying her over and over, every day!”, Brom said quietly.

“You.. you really care for her!”, Tonic said, a bit surprised.

“Egad, Miss Tonic. What gave it away?”, smiled Brom, somewhat sardonically. “You truly must think so little of me..”

“I.. Look, I am sorry, alright. I keep catching you staring at Seressa. What the hell do you think I am supposed to think?”, scowled the gnomic girl.

“You know..”, said Brom. “Wraiven is a big girl.. in all sorts of awesome ways! I am sure if she finds my staring offensive, or annoying, she will make sure to tell me so.”

“She is a kind girl. She might not want to hurt your feelings..”, disagreed Tonic.


“Miss Tonic.”, said Brom seriously. “As far as I have seen, known, and observed, there are a few things your pair stands true for; one is that she truly is kind where it matters, two, if she likes something, she either compliments about it or says nothing and lets it continue being something she likes, and three, she brings down hell upon those who offend her!”


“And besides..”, he added. “There literally isn’t anything I can do to avoid staring at her.. Really. She is smart. She is kind. She is intuitive. She is fun. She is a sad soul who desperately wants and needs to feel happy. She is beautiful, in all sorts of ways I can’t even describe, short of writing a dedicated epic about her..


Come to think about it, I love everything about her and I find her very much enthralling, from the top of her slender, elegant horns, down to the tip of her fluffy tail. The fact that she is also a klutz just makes her all the more endearing..


So when you say, ‘I keep catching you staring at her’, you, Miss Tonic, are missing the whole point of Seressa Wraiven!”


Tonic held her step and just stared at the halfling sneaking before her.


“I.. I can’t believe I am hearing all this from you..”, she stammered.

“I can’t believe you haven’t noticed any of your pairs awesome qualities.”, replied Brom. “Hell, girl, had she asked me if I would be willing to demean myself by being carried around all day in her coin-purse, I would have said, yes. And not because of any of the reasons you might think, but for the sole reason of being next to her warmth, which is her heart. I mean, I still can’t bring myself to believe there is such a wonder in this world and all anyone ever sees is her pinks!”

“You are creeping me out, boy!”, mumbled Tonic.

“Ahh.. we are back to ‘boy’, already?”, said the hobbit.

“I am sorry. I didn’t mean to offend. I just.. All I see is a guy staring and staring and staring at my pair with this stupid expression of his face and it pisses me off!”, she said.

“Like the expression, you had when you were talking to your Gordigon boy?”, smirked Brom.


That shut Tonic up real fast!


It took a while for her to find her voice again.

“That.. That was not nice, Brom..”, flushed Tonic.


“As a matter of fact, it was.. Watching the two of you blubber at one another saying things that made little to no sense while speaking volumes with your eyes was.. beautiful, I must say.”, said Brom with a genuine smile.


“When I said, Sir Gordigon missed so much of you’, and that I felt sorry for him, back at that filthy alley, I wholeheartedly meant it.”


“You really think so? I feel so stupid.”, mumbled the gnomic girl from behind.

“I may be an unscrupulous guy, as you like to repeat so often, I do not, however, lie about matters of the heart. That goes against my whole bardic ethics. And I certainly never lie to my friends..”

“But.. you said you lied to Seressa to let you talk to me instead of her.”, said Tonic a bit befuddled.

“Did I? Must have made you feel better.”, smirked Brom.


Another pause followed.


“You really are an unscrupulous guy!”, sniffed Tonic.

Brom snickered.

“You haven’t asked me about my foot.”, she said a bit later in a quiet voice.

“No. I did not. And I shall not.”, said Brom sternly.


“Because I do not hurt girls. Certainly not those who already are. That would be just cruel.”, replied Brom. “If there is anything you think is alright for you to tell me, I am willing to be part of your pain. Other than that, I have no desire to be the cause of more.”

“You.. you are weird.”, said Tonic, but not with spite. More with, amazement, perhaps?

“A bit of eccentricity is expected of bards, Miss Tonic.”, said Brom blandly.

“My uncle. The great Arcanton Mordenon thought it would be a great idea to train a progeny from a very young age. He convinced my parents to hand me over to him. Then he took me to his tower and locked me up down at his dungeons where he kept his pet demons.. Sort of so we could get to be acquainted..”

“I never heard anything nice ever to be told about your uncle. I can see why..”, said Brom quietly, and there was an ugly expression on his face. Demons, as he had known of them, were vile, cruel, savage, evil creatures, and putting them in the same room with a little girl went beyond any and all his scales. He shuddered and just couldn’t imagine the kind of traumatic fear one, little, gnomic girl must have gone through, day and night after day and night for years!

Just how abysmally stupid and inhumane did someone had to be to actually have been that cruel to do such a thing to a little girl?

“One day, one of them got loose and attacked me. The demon couldn’t enter my cage, but he could slash at me with its long, barbed tentacles. Managed to grab my ankle and tore right through my ligements. Never healed properly and I have had trouble putting my boot on ever since. I..  We didn’t make a fuss about it and Seressa has been helping since we started getting along properly, so you probably wouldn’t have noticed it before. But every time she does, I can see the irrational anger and madness that appears in her eyes.. I.. I suspect that was the main reason she sort of went ballistic on Cora the way she did, back at Dreadmaw’s mountain.”, she mumbled.


Brom stopped walking.

Slowly, he turned around and looked right into her eyes.

For the first time since they met, Tonic saw burning hate in those eyes and she flinched.



“I am your friend, Tonic. If it is your socks you need me to put on you, I will. If it is your boots, your vest, your cloak, or whatever you need help with and are comfortable enough to ask of me, I will.. Hell, I’ll even bun up your hair! And since I am a lot shorter than your pair, I don’t even have to bend all the way down to do any of those either.”, he said harshly and there was non of the nonchalance she had seen in him for all the times she thought she had known him.


“We are a team. Willy-nilly, we have set forth to do some extraordinary things together. Your wounds are my wounds. Your pains are my pains. We suffer. We mourn. We sing and we celebrate.. We do. And what we do, we share!


I do not keep score of my deeds, Miss Tonic. When you need it, call my name and I will put your boots on. But should the day come and somehow we face your uncle, I will hurt him, and hurt him where it will leave a grand mark!”


“You.. you really mean it!”, Tonic said with bewilderment.

“Yes. I mean it. And I mean more!”, replied Brom, even more harshly.

“You won’t survive my uncle..”, she said in a small voice.


“Miss Tonic.. When I look around me, at my friends, I see no survivors. I only see broken pieces of what was once people. You, Wraiven, Cora.. I am happy that you all are here. However, I have no desire of living in such a state of perpetual mental and emotional torment. When I go, I want to make sure I leave a song and a mark behind me.”, Brom said, turned around, and started down the dimly lit street.


They walked silently towards Arashkan Courthouse, crossing the very large street that they had, earlier that evening.

“Please don’t go up against my uncle!”, whimpered Tonic, from behind Brom.

“Ow. My. Gosh. Girl! Are you still there? We left your uncle all the way back at that street!”, replied Brom exasperated.

“Just saying, that’s all.”, said Tonic stubbornly.

“Duly noted and very much ignored, Miss Tonic.”, said Brom and there was no trace of pun in his voice.

“But why? You don’t even like me!”, she said quietly.

“Like has nothing to do with it, Miss Tonic. Some things, you just don’t do. And when done, some kind of hell should come raining down on them, telling them that they crossed the line! Besides, whatever gave you the idea that I don’t like you?”, Brom asked.

“You always swat me down with your words.”, she said.


“No, girl. I only reply in kind. I never claimed to be a nice guy, Tonic. We are who we are. But we can be who we chose to be. I don’t like being berated, nor humiliated. We were coworkers before. Now we are friends. We have a clean slate. And I protect my friends..”, replied Brom seriously.


“Seressa likes you, by the way..”, Tonic blurted after a while.

“Ow?”, Brom asked carefully.

“Yea. As much as she claims she likes her freedoms, she does not tolerate the kind of ogling you have been giving her. And yet, she hasn’t said anything against you..”, she said with a small voice.


“Well, what can I say. She fully deserves ogling. But I want her to appreciate life for more than what it appears to offer her. She should have more kindness, empathy, and love in her life, for she truly is a flower that needs the sun to bloom.”, Brom said thoughtfully and knew he was right.


It was one of the rare times he wished he was, perhaps not a hobbit, but a much, much taller man.


Tonic wanted to say more.

This weird hobbit had tumbled all her preconceptions with, not quite brutal, but some strange and unique kind of honesty and then blatantly claimed her as his friend and made sure she understood that fact. But then, so had her pair, Seressa. Just more kindly.

‘Apparently, I am so stupid, kind words don’t filter through and I must be bashed and clubbed over the head for me to understand..’, she thought.

But at least she had thought.

And in the generally right direction.

‘Perhaps I should make a formal sort of apology to him. Bards liked that kind of formal tone, right?’, she wondered.

‘Don’t look at me. You aren’t listening to anything I say anymore.’, said her inner Tonic bitterly.

‘I don’t listen to you, because you are vile. You want me alone and you want me to suffer..’, she bit harshly at her inner self.

‘Yea. Like they don’t. Whatever I told you, I told you so we could be stronger alone. To rid us of our weaknesses.. But you are just a stupid little girl.’, inner Tonic said in a voice that reeked of sarcasm.

‘And that is what you do not understand.. Your way has made us exactly that; ALONE!’, she said to herself, mutely. I am tired of being alone. It has made me nothing but miserable and made me a poorer girl for it. I never want to be that girl again. Please. Please help me..’, she pleaded desperately.

‘Hah! First, you refuse me. Then you ignore me. And now, you want my help?’, asked inner Tonic incredulously.

‘We have always been together, have we not? This conflict is not helping either of us.. Please. PLEASE! Let’s try this way for some.’, she begged.

‘You will get hurt. Many times and inevitably brought down in the end, no matter what..’, inner Tonic said with a surprisingly hoarse voice. ‘It is possible, we shall not survive that..’

‘No. We shall not. But until then, we will be happy, and together. We are already broken. Can we not enjoy friendship and care, just for a little bit? Together, we have always been strong.. and stoic. When the end comes, we shall face that as well.. Together!’, Tonic said.

There was a long moment of inner silence. And then, with an exasperated voice, the other Tonic spoke.

‘What the hell.. We are stupid either way. Alright. We will try this way of yours, even if it’s for the novelty of it. Our current way was getting stale and boring anyway..’

‘Thank you!’, said Tonic with great relief.

‘You are aware that you are talking to yourself, beg pardon, arguing with yourself, then thanking yourself for agreeing with yourself!’, said inner Tonic mirthfully.

‘Yea, so?’

‘Yep.’, said inner Tonic in a confirmatory voice. ‘We are stupid already!’

Tonic waited, unconsciously holding her breath.

‘Go up to him, tap him on the shoulder, and when he turns around, hug and thank him. He will like that. And creep the hell out of him too!’, snarked inner Tonic.

‘Whot?’, Tonic said with a totally shocked voice.

‘Are you going to make me repeat myself, repeat myself, repeat myself, repeat myself ..?!’, snickered inner Tonic.

‘Ow, you are a riot.’, scowled Tonic.


Tonic walked up to Brom with a shameful, flushed red face, tapped him on one shoulder, and hugged the unscrupulous hobbit when he turned around!


“Thank you, Brom Bumblebrim, for suffering my stupidity. And thank you for caring for my pair. You are unscrupulous, but you are also a good man. You have treated me like I was a good person when I deserved little of it. Ogle at my pair for as long as she permits and as long as she is happy. Just do it a bit more discreetly. I have a very trigger happy mouth, and Seressa likes subtlety and finds it a lot more intriguing.”, she said, then let go of the hobbit, and shuffled off like a little, very much embarrassed, hamster.


Brom stood where he was..

..for quite some time.

He had no idea whatsoever, at what had just happened.

When he finally found his voice, all that escaped him was,

“Girls confuse me!”

✱ ✱ ✱

Here..”, said Tonic suddenly.

“Here, what?”, asked Brom.

“We wait here. This is where we will find her.”, the gnomic girl said.

Brom looked around. They were on the other side of the Great Arashkan Courthouse, not too far from the filthy alley where they had been assaulted by the assassins.

“Girl. We are in the middle of the street, in the middle of the night and the princess of Great High Woods is just going to drop in on us?”, asked Brom, not really trying to hide his disbelief.

“Pretty much, yes.. I think.”, replied Tonic mutely.

“How in the blazes do you know, girl. And I really mean it. How do you know?”

“I don’t know, how I know, Brom. I just know. This isn’t arithmetics, artificing, or logic. I. Just. Know..”, said Tonic helplessly. “If I am wrong, you can make fun of me all the way back to the inn..”

“I have no desire to make fun of you, girl. I just.. Well, non of this makes sense. I think I will just shut up now!”, Brom finally said smartly, though, deep down he really did wish the girl would be right, then wrong..

..and that is when they heard a pair of heavy footsteps.


From far up the street, a man was coming their way. He was a huge man and there was a bulky quality about his walk. A bulk made of muscles, flesh, and bones rather than fat. One could argue, Seressa was taller than the man coming their way, but while the very tall, very dark girl always loomed above them, this man was ‘huge’ in a sense that bespoke of the broadness of massive shoulders and depth of great physical strength.


And he wasn’t alone.


Next to him was a very slender figure and it made no noise at all. It seemed like a bad theater where some of the vocals and sound effects were missing. It was quite disconcerting watching the two approach, yet hear only one pair of footsteps. Who or whatever the slender figure was, it was clear she was a woman and a delicate one at that. Her sway was careful and seemed controlled, but definitely there. Or perhaps she was just naturally graceful and it wasn’t really controlled at all.. Whatever the reason was, there seemed a decided decorum in that sway.


Tonic grabbed Brom and pulled him closer into a side alley where it was darker.

“What is it?  Is she a wraith? I can’t hear her steps.. at all!”, asked Brom astounded and a bit spooked. “I really hope it isn’t a wraith. Or a ghost. I hate ghosts!”

“Don’t tell me you are afraid of ghosts, Brom Bumblebrim..”, whispered Tonic.

“Well.. As fear goes, I would say ghosts are a good choice.”, replied Brom sincerely.

“She is not a ghost. That is our quarry.. That is Princess Alor’Nadien ne.”, said the gnomic girl triumphantly.

“How come she has no steps?”, asked Brom.

“Because she is a Feymist!”, replied Tonic. “Like her father, Grandaleren Feymist.. Feymists have a very lightfoot. They barely make any noise when they walk and they can disappear from one spot, and appear in another.”

“Like a spell?”, asked Brom a bit awed.

“No. Feymist is not a spell. It is something they are born with. It is innate..”

“Wow.. That’s awesome. Wish I could see her better. These street lights are all good and nice, but just not enough.”

“Here, then. Take this.”, said Tonic and pulled her goggles off her head, and handed them over to the hobbit.

“Ooookay.. I can barely see and you are giving me a pair of goggles with dark, tinted glasses? I am sure there is some kind of significance here, but I can’t seem to see it!”

“Just put them on.”, said Tonic exasperated.

Brom put on the goggles.

“Now I can’t see anything.. At all!“, he said.

Tonic reached up to Brom and lightly twirled the very small knob at the side of the goggle.

“And now?”

“Ow.. Wow.. WOW.. You guys see like this all the time?!”

“Well, duh!”, smirked Tonic.

“This is awesome!”, mirthed Brom.

“You like?”, asked the gnomic girl happily.

“I like.. Where do I sign to hand over my soul?!”, he nearly laughed with delight.

“You need your soul intact Mr. Brom. But the goggles are yours.. If you want them.”, smiled Tonic.

Brom looked at Tonic.

“You sure? These are probably expensive..”

“They are.. If I sold them. But since I crafted them myself, I can give them over to whoever the hell I want!”, she smirked.

“This really is a neat gadget, Miss Tonic. Are you sure? Once you give this, I will not give it back!”, said Brom seriously.

“‘Tis alright. I don’t really need it. And neither does Seressa nor Cora. You are the only blind mole in the party. But I’d be happy if you didn’t break it, or lose it. That was my first invention. My first work. I crafted it for the novelty of it. Fitting I give it to a friend..”, she said.

“Thank you.”, Brom said and meant it.

“Just don’t brag about it in front of Seressa. She’s had her eyes on it for a long time.”

“Then you should give it to her.”, said Brom.

“No. She only wants it because I crafted it. And she thinks it’s ‘cool’.. All these years and I still can’t believe she’s into the whole ‘Steamchunk’ theme.”

“This really is cool, though, Miss Tonic. I will finally see where I am shooting!”

“Alright. Here they come. I do not know who the guy is. He looks big. Proly her bodyguard. Though I can’t imagine what she is doing this late at night, wondering outside here, instead of High Spires, which I heard was a prettier part of the city, and with a human guard!”, said Tonic frowning.

“Perhaps it’s because she’s a half-elf?”, Brom mused.

“That.. never occurred to me.”, admitted Tonic.

“Her mother is human, after all.. Might be a political choice..”

“Perhaps. But her father is a high elf and I can’t imagine Grandaleren trusting her only child and daughter with a human. You saw how he reacted to even you, let alone Seressa and me.”

“Hmm.. That’s true. Guess we’ll find out soon enough. I’ll stay here as your backup. You do all the talking since this is your thing. No need to complicate the prophecy more than we already have.”


The huge man and the slight figure came closer.


“Thank you.”

Brom and Tonic heard the human’s voice rumble and there was an elated quality in that voice. For whatever the huge man was thanking the slight figure of the Princess, he was feeling very happy. An irrepressible kind of contentedness. He seemed like he had just won a war against impossible odds while a battle orchestra was playing in the background!

“No, dear Dorin. Thank you. Of all the people in my life, you have been the only one who has not politely skimmed the surface of my soul, but dared and bothered to look closer. You have seen me at my best. But you have also witnessed my worst and you are still here.

Still with me.

No sane man would have stayed..”, the two hiding in the shadows heard and were charmed.

Princess Alor’Nadien ne had a soft, kind, silky voice. Her words were not chosen with deliberation, nor reflection. They were intimate, honest, instinctual, and pure of intent, plan, or malice.


The Princess had said her mind, exactly as she’d felt them.


“Always thought sanity was a bit of a luxury.”, said the man. “But the fact remains, my dear Lady; Thank You!”

“This will rock many boats, I am afraid.”, said the Princess thoughtfully.

“I certainly hope so.”, rumbled the large man. “They cared little when you had to bear the burdens of their inconsiderate stupidity. I feel so little for them when they end up having to own up to their future queen because her wants and needs inconvenience them..”

“Such is the fate of rulers, dear Dorin.”, murmured the Princess.

“No, my Lady. Loyalty goes both ways.. They want their safety and their luxuries, they should be mindful of yours.”, replied the big man and there was a district scowl in his voice.


“Wow!”, whispered Brom. “That there is one, purebred princess worthy of an epic!”

“For once, I must agree with you, Master Bard. She is not only beautiful, but she is also pretty and so cute.. Just look at her hair..!”, gulped Tonic.


The two watched as the huge man and the slender form of the Princess walked by.

Tonic took a deep breath, “Wish me luck.”, she said and stepped out of the dark alley.

“Luck.”, called Brom from behind her.


“Umm.. P.. Princess Alor’Nadien ne?”

He heard the little gnomic girl stammer.


“Tonic, baby girl..”, said Brom with an amused voice. “ are such a dork, and a fangirl!”

✱ ✱ ✱

Princess Alor’Nadien ne spun around as dark, smoky shadows gathered around her while the huge man beside her also spun, but in the opposite direction as he drew a long blade from the scabbard hanging on his belt, and another, the one hanging on the princess’s elegant chains wrapped around her waist, and he did it with unannounced smoothness.

The huge, burly man spun like a dervish and the lithe princess belly danced in near-perfect sync!

By the time Tonic had gotten less than two steps towards them, The huge man and the Princess were standing back to back, one with two longswords and the other with a seven-foot-long polearm that supported a near twenty-inch blade —a beautiful and deadly glaive that seemed to have appeared in her hands like it was magic.

The night lit as one of the blades in the huge man’s hand burst with savage, incinerating flames while the glaive lit with an eerie, very uncanny green light, and moaned like there were countless souls trapped in it!

The whole preparation, from a relaxed and intimate conversation to full battle formation of the two had taken less than three seconds!


Tonic froze!

So did Brom.


“What just happened?”, squeaked Tonic.


“You shall not have him.”, said the Princess. Her voice was still soft, still a whisper, but there was a very stubborn, very steely quality in it. A kind of determination one saw rarely and only in the darkest depths of feral nature!


And her eyes.


The Princess had very alluring, dew grass-green eyes. But at that moment, they seemed to burn akin with the great, smoking glaive’s green fire.


“If she wants me destroyed thus, she should at least show the honor and the courage to face me herself. She should also know better not to involve beloved ones. She may have at me, but she shall leave him out of this. This beautiful man is mine!”


“Umm.. Lady Lorna?”, asked the huge man as he blushed and was somewhat surprised by the lethal possessiveness she had related him to herself.. It was.. beautiful.. and a bit scary!

And he loved it!

“Is there something I should know about? I don’t mind a good fight, but if this is a dedicated ambush, then there are likely to be more than one little bunny. More to the point, would your aunt be this vile and heinous?”


There was a moment of silence.


“Dear and beloved Dorin. How did you—?”, stammered the Princess.

“Please, Lorna.. I am the son of a renowned and respected sheriff and I was trained by one of the worst Drashan had to offer. Quite painfully, I might add.. I was bound to learn a thing or two.. I know a family feud when I see one. And a royal family feud, no less!

It was clear how things stood between you and your cousin the moment she appeared in Serenity Home. But I have been polite to her because you love her.. And because her hate for you lacked conviction. Like it was enforced or pushed upon her. It is also clear she has some good sentiments for you, deep inside, and she is in conflict, which makes her very unstable, and equally dangerous for she must, sooner or later make a choice. One between you, and her mother. A choice that will keep her loyal to you, effectively signing her own death sentence, or to try and destroy you, to stay alive.”, said the big, burly man called Dorin.


Princess Alor’Nadien ne turned around to look at the huge man with amazement.

“You are amazing!”, she said with a bright pink face.

“No, love. I am just a simple county boy. But let’s not get distracted here. The bunny..”, he said, also with a flushed face.


“Bunny?”, sputtered Tonic.

Brom cackled from behind.


“I am not a bunny!”, said the little gnomic girl. “And I certainly have not come to assassinate the Princess of Bari Na-Ammen!”


Brom couldn’t help it.

He crumbled down on the ground laughing and banging his fists on the cobblestones.


“There’s another.”, whispered the Princess.

“Not very good assassins, are they?”, said the burly man with mirth.

“Very sweet though.. You, Sir Dorin, never cease to amaze me.”, Princess Alor’Nadien ne said, her face still pink.

“I am sorry. I try very hard to just keep my mouth shut and stay unnoticed. Found out years ago that put me in a lot less trouble.”, smiled the huge man shyly.

“Let’s see what this is all about, then, shall we?”, he said, nodding at the little gnomic girl.

“Let’s..”, she agreed and turned once more to face the little gnomic girl. “Perhaps we acted with haste and some introductions are in order, Mistress Gnome.”

“I can’t remember the last time anyone Mistressed me!”, mumbled Tonic with a flush.

“Good evening.”, Brom came forth, since he had already been spotted, it didn’t make much sense to stay in the back. “We are mere travelers and messengers. My companion and I mean you no harm nor discourtesy. We are, however, short on time and our duty brought us to the presence of your grace.”

“Half-truths but no lies.”, said the Princess. “If your wish is not to deceive, why the half-truths?”

Brom cocked one eyebrow.

The Princess, it appeared, was not just a pretty face.

“Only the truths we can divulge, your grace. We.. are not from around here, nor around this time.. Hard to explain..”, stammered Brom.

“You are ‘faded’!”, said Princes Alor’Nadien ne, solemnly.

“Faded?”, asked Brom baffled.

“Faded..”, repeated the Princess. “..You do not belong here, nor now. You are faded. Very slightly incorporeal.”

“We.. we are?”, asked Tonic.

“We are?, asked Brom.

“Quite so.”, said the Princess calmly. “Like someone who’s running out of time..”


And she clawed one, slim hand and made a beckoning motion.

A dark, smoking.. thing.. rose from the cobblestones..


“Like this..”, she said pointing at the wraith-like creature she’d just summoned.


Tonic gulped..

So did Brom..


The implications of what they had heard and just seen was not something either of them could simply shrug off. It appeared, dawdling was not a good idea in a prophecy.

“Tonic..”, said Brom, sort of to get her started.

“Umm.. First, I feel must apologize for having startled you, and perhaps ruining your evening.. and to have given you the wrong impression. I.. would like to introduce myself but I must know if your man-at-arms can be trusted.”

The huge man standing behind the Princess and still facing the opposite direction snorted.

“That is the most unique description of a ‘man-at-arms’ I have ever heard, don’t you think, Lady Lorna?”, he said happily.

Princes Alor’Nadien ne smiled and her face pinked again. “I must say, I totally agree, dear Dorin.”

“I don’t understand..”, stammered Tonic.

“He is not my man-at-arms, Mistress Gnome. He is my fiancée.”, she said happily.

“Love it when you say it.”, rumbled the huge man.

“Love it for the truth it is.”, smiled the Princess again.

“Ow.. I.. I am sorry if I offended the Prince! I was not aware the Princess was engaged. Our historical records seem out of date..”, blushed Tonic.

The huge man chuckled.

“Prince? That was quick!”, he said mirthfully.

“He is not any prince, Mistress Gnome. Only the man I want. No prince can hope to cope with that. And there is nothing wrong with your historical records. We just got engaged, this very evening!”, said the Princess, also with a happy voice.

“Congratulations, I think?”, stammered the gnomic girl.

“Thank you. Now to the issue at hand, then?”, the Princess said kindly.

“I.. I am Arcantonic Palecog.”, blurted Tonic.

“Arcantonic..”, mused the Princess. Then her eyes noted with recognition. “You are a relative to Arcanton Mordenon..”


It had been a statement, not a question. And when she said the name, her brows did not scowl. Her eyes did not change. Her lips did not thin out. The serene face of the Princess of High Woods stayed exactly the same.

Without a single word, Princess Alor’Nadien ne of Bari Na-ammen, the daughter of Nadine Graciousward, the sorceress who had destroyed Arcanton Mordenon had given the little, gnomic girl standing before her, the benefit of the doubt.


“He.. he was my uncle.”, said Tonic mutely.

The Princess chose to stay silent.

“When.. when your mother, Rise Nadine, destroyed him, I was there..”, she said looking down.


“Miss Palecog.”, the Princess called with challenge. “Please look at me when you are speaking to me.”


Tonic’s eyes blazed and she looked up at the Princess.


“I am not your superior. Nor am I your better. You owe me nothing. You will not stare at stones with shame while addressing me. You will look at my eyes whilst you speak, and you shall do so as an equal.”, she said boldly.


Tonic just stared at the Princess.. with awe.

“I.. I came merely to meet you, your grace. And to apologize to your mother, Nadine Graciousward.”

“We shall meet. But that can wait. The matter of an apology must take precedence. How do you know my mother that you would need to apologize to her?”, and for the first time, there was a hint of steel in the Princess’s voice.

“Y.. Years ago.. when she beat the crap out of my retarded and degenerate uncle..”, she started.


Brom snorted.

So did the Dorin guy!


“..she.. she found me there. In the dungeons of Arcanton’s tower. I was perhaps six, or eight, then. My parents had given me a way to him so he could train me from a very young age. I think I was two.. maybe three when I was put into those dungeons. The next time I saw the sunlight, I was in Nadine’s arms, being carried away from that awful place.”, Tonic mumbled.


Princess Alor’Nadien ne just stared at the little gnomic girl and her eyes teared.


“Your mother.. she could have destroyed me as well.. Or just left me there.. I would have preferred she’d destroyed me. I stank of demon stench. But she chose to take me, clean me, feed me, she sang to me, she hugged me and she let me sleep in her embrace.. Then she gave me away.. back to my parents, who had given me up to my uncle in the first place!


I was angry.. I was so furious.. I felt betrayed. More so than when my parents had sold me out to Arcanton! I.. I might have called her many names.. Not good ones. For years I hated her and spited her, yet all she had shown me was kindness.. Thanks to my uncle, kindness was something I never understood.


It took me years to remotely grasp what it means. We came here, to this city, for another matter. But I felt your presence. And I felt your mother’s kindness walking the streets of this city. And.. and I knew I must make amends.”, she said, and once more, she was staring at the cobblestones.


The next time she looked up, she was in the arms of the daughter of the woman, who had saved her out of the demon-infested dungeons of her vile uncle.

Princess Alor’Nadien ne, embraced her and wept.

“My dear, dear little sister.”, she said. “I had heard rumors that my mother had taken the only survivor of Arcanton and given her back to her people. Always, I waited, for the day to arrive to take her and treat her as I would my own, and so I have.. Thank you..”

“You.. you are thanking me?”, stammered Tonic as she blushed furiously.

The Princess of Bari Na-ammen smelled so nice.. and warm.. and she had her mother’s kind embrace.. The embrace she had never forgotten..

“I am sorry I called your mother names, Princess.. I am so sorry.. Please tell her I said that..”, she blurted.

“When and if I get the chance, I shall, dear Arcantonic Palecog Feymist.”, she whispered.


“Whot?”, she stammered.

“What?”, Brom baffled!

“What?”, the Dorin guy exclaimed.


“Years ago, the day I was born, my mother insisted two names were to be placed into Bari Na-ammen’s royal records. One, Alor’Nadien ne Tel’Ariel Ath Selora Feymist, and one, Arcantonic Ama Ath Tel’Dun Feymist.. She made us sisters, though she never told about the reasons nor who you were to anyone but myself. Not even my father, Ri Grandaleren knows. Father can be a bit mule-headed at times..”, she smiled.


“From a royal family point of view, we are not only sisters, we are also twins!”


Arcantonic.. Ama Ath Tel’Dun Feymist.. Palecog just stared at the Princess of Bari Na-ammen.

Quietly petrified!


“And finally we meet.”, she said happily.

“Ow, your father is going to love it when he sees the next heir to the throne!”, chucked the Dorin guy with delight.

Then he froze in his place as a very large smile.. a very large and evil smile stretched across his face.

“My dear Lorna. The Heavens have smiled upon you once more. She really should go and claim her right to the throne! Would get both you and me off the hook, set your father on flames, and totally destroy all your aunt’s evil plans!”


Princess Alor’Nadien ne laughed with mirth, while she knelt and held the little gnomic girl.


“That.. would be so cruel, dear Dorin. I would much rather we settled things between myself and my aunt Angrellen peacefully. She is power, on her own right and we will need someone like her in the coming confrontations ahead.”, she said.

“I so wish you are right, dear Lorna. But let’s be honest. Petty is petty, no matter if one is a peasant or of royalty. The only difference is, one would grab a rake or a sickle to do his sin, while the other will bring armies to do their deed and get thousands of others killed.. I hope things will go for the better. But I shall prepare and defend you like I was facing your mortal enemy.”

“She’s still too powerful for us, dear.”, the Princess said.


“So was Themalsar. So was pretty much everyone else we faced, come to think of it.. I don’t mean to sound overconfident, here, love. But we do have some rather skilled friends.. She is strong and powerful, but we are much more versatile. And more importantly, we are on the right and we have you. In the end, your people will have to decide how they want to be recognized among the other peoples of the kingdom. As honorable elves, or petty usurpers.. And trust me when I say, NO ONE RESPECTS USURPERS!


And if, by some remote chance, she claims the throne, it will inevitably incite rebellions which, in turn, will trigger counter suppressions..”, said the Dorin guy and shuddered. “Never ends well.”


Princess Alor’Nadien ne, the Heart of High Woods, the jewel and the apparent heir to the throne of Bari Na-ammen gave one last hug to the little gnomic girl, gently kissed her on the cheeks, and rose, took a step back and with her head bowed she knelt before her with great grace and reverence.


“I shall abide by my elder twins’ wishes.”, she said softly.


Brom Bumblebrim ‘ho booy’ed at the monumental, yet the oddest turn of events. He looked up at the night sky with a defeated expression.


Alor’Nadien ne Tel’Ariel Ath Selora: Elvish for “The Allure of Nadine, The Heart of High Woods” / Elfçe, “High Woods’un Kalbi, Nadine’nin Cazibesi”

Arcantonic Ama Ath Tel’Dun: Elvish for Arcantonic, “The Beauty of the Hills” / Elfçe, Arcantonic, “Tepelerin Güzelliği”

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

“Not Yets” and POV’s

“Not Yets” and POV’s


Shal ah Galad, the Spear of Light, the Vengeance of Priceptine the Archangel of Wrath has been delivered.

Whether it was surrendered to the right person or not might be contested, true.. The deed, however, is done and the companions are ready to return back to their own time.

There’s just one minor hold-up..


This story takes place around the same time as
Geleceğin Adımları” and “Dreadlock!
and ends quite early in the morning of “ARİS“.



That’s it, then?”, said Cora and there was a tired quality in her voice.. Tired and relieved. There really had been little in the way of fighting in this particular venture of the prophecy, but it had been intense.. Emotionally intense and she felt all the pain and joy, ‘suffered and lived’, as Brom had so eloquently put and it weighed down in on her as she sat between Seressa and the hobbit.. the filthy, stinking trash, and she wondered;

How did the heroes in the great sagas do things?

Cora was a barbarian and sagas held a major part of her culture, after all..

How would they have handled it all?

Would they be sitting in some foul-smelling city waste after having accomplished such a noble deed as returning the weapon of a great archangel?

The Archangel of Wrath, no less!

Shouldn’t there be some sort of a joyous celebration post such deliverance? That’s what heroes did in the sagas, right?

Instead, they were sitting in the stink..

Perhaps she could ask the hobbit, Brom, to write a saga about this? Someone wrote all the others, after all.

No, no..! She then thought. Brom would add the ‘stink’ as well because Brom was.. Brom, and that would totally destroy her cool!

Being ‘cool’ was in the first chapter of ‘How To Be A Tundra Elf Barbarian’ manual..

Though, it is possible Cora was taking the whole ‘cool’ thing quite literally.

Cora wasn’t fame-hungry or anything, but she did believe good deeds ought to leave a mark. Bad things certainly did as she thought of the frostbitten scars on her back.

A small saga, then?

What was a small saga called anyway? Sagie? Sagatie? Saggy? No. That sounded suspiciously like something that sagged and for no self-respect girl was anything sagging, good!

Alright. Cora, though. Perhaps she was not just emotionally concussed, but fully concussed!


“How about we hire a room or three and enjoy a night of the great city life? I haven’t held an audience for ages!”, Brom offered. “I do feel we could indulge ourselves a bit.”

“You’d love that, wouldn’t you? Lack of attention must be eating at you..”, grumbled Tonic.

“It isn’t like you wouldn’t.. like to indulge yourself, I mean..”, he replied expansively. “You are a bit fragrant, after all.”

“Are you telling me that I stink?”, scowled the gnomic girl darkly.

“No, I am telling you, we all stink!”, smirked Brom.

“You are going to live a long, but lonely life if you persist on this line of thought, young Brom.. Telling a girl that she stinks, is not smart. Telling all the girls in range that they stink, is abysmal!”, said Seressa lightly.


Brom coughed as he gave the towering girl a sidelong glance. Lucky he had Cora sitting between them.


“All I am saying is that we could all use a nice, hot bath, while we have our clothes laundered, then have a nice hot meal, perhaps followed by a visit to the taproom —a classy one, mind you, then get some sleep in a warm bed for a change. Cora could use a new pair of pants too.. I despair every time she scratches herself in those filthy man pants!”, he mumbled.

Cora didn’t say anything. Brom, it seemed, liked to talk.. too much sometimes..


Seressa tried to get up, hissed in pain, and sat back down.

Cora got up, her face graced with shame, and helped the very tall, very dark girl to her feet while Seressa gasped and hopped on one leg as she held on to the barbarian girl with one hand and pressed at her ribs with her other, splintered arm..


“I am sorry Seressa.”, mumbled Cora as the tall girl held on to her.

“No, luv. I am sorry. Your shame is heartfelt but misplaced.”, replied the tall, dark girl with a choked voice.

Cora Sleet stared at Seressa’s dark, unfathomable, and beautiful face.

“Had I been smarter, and more considerate of my friend than blindly follow my animal instincts, I could have saved us all a lot of pain.. and the shame you shouldn’t be feeling in the first place.

I am.. I become stupid when I see Tonic getting pounded. Happened too many times and too often in the past. She learned to ignore most of it, but that didn’t really help her. It just kept hoarding and it festered..”, she said with a hoarse voice. “I wish.. I wish I was there when her parents gave her away to her uncle..”, she added. But this time, there was a fierce, vicious, and a murdering quality in that voice.

“And I, dear Seressa, should have been mindful of my manners.”, replied Cora, her own voice soft and throaty. “I shamed my father, my mother, and my ancestors with what I did to you.. You are my friend. And will be my friend and I will be indebted to you for the sins I have done to a friend.”


And she did something she hadn’t done for a long, long time.

She reached up and kindly embraced the very tall and very dark Seressa, pinks, and all..

And made sure Seressa got just as much; pale braids, whirling tattoos, and furs..


Brom got up and went to Tonic and held up his hands.

Tonic scowled up at him.

“I am not hugging you, boy!”, she scoffed.

“Well, I’d thought I’d give it a try anyway.”, he smirked.

“I think you got all you wanted from your last groping!”, she snapped.

“You are never going to let that go are you, girl?”, mourned the hobbit.

“Not until I have leeched you dry.. And you will let me do it too.. AND WILLINGLY!”, she gave Brom a very evil smirk.

“Actually, I merely wanted to help you up. You haven’t moved an inch ever since you sat on that slimy whatsit!”, said Brom lightly. “You seem stuck!”

Tonic scowled up at him. Again.

“Seressa can help me up.”, she sniffed.

“Dear Seressa can’t even stand up by herself, let alone help you..”, smiled the hobbit and held up his hands again.

“I promise..”, he said, “..I won’t bite.”

“I promise..”, deadpanned the gnomic girl. “..that I will if you try to grapple me again!”

“No, no.. Been there, done that.. and found out everything I needed to..”, he said shamelessly.

Arcantonic Palecog’s face went red as she blushed furiously.

“And what’s that supposed to mean?”, she hissed. “You think mine are too small?”

“I just know, I will suffer for what I will say next. Yet I must. Because that is what friends are for; to tell us our shortcomings with brutal honesty!”, smiled Brom.. quite pleasantly actually.

“Do enlighten me and suffer!”, bit the gnomic girl.

“Sir Gordigon missed so much of you, miss Tonic. I heartily feel sorry for him!”, said Brom with an honest, straight face and without waiting for her furiously blushing response, grabbed her hands and with a ‘slop’, pulled her little ass out of the oozing muck!

✱ ✱ ✱

Yep..”, Tonic said quietly. “ much as hate to agree with the unscrupulous little weasel, we could all use a bath, right about now!”

“I totally agree, luv.”, said Seressa as she sniffed herself.

“We do indeed. Perhaps my timing was off, there..?”, admitted Cora, with a deflated face.

“Ow, no, luv. I got your hugs and it’s for keeps!”, said the tall, dark girl brightly.

“So it’s alright when you girls say you stink, and not alright when I do?”, grumbled Brom.

“Very astute, Master Bard. But a tad too late.”, Seressa smiled. “You, sir, are in my BLACK BOOK for the second time.”


Cora waved her hands in his direction in a ‘No, don’t..” sort of gesture, but the hobbit totally missed it.


“Ow? When was the first?”, he asked gullibly.

And ended up getting scowled by three sets of angry eyes glaring down at him.


Cora, for his stupidity.

Tonic, for his stupidity.

And Seressa, for his stupidity..


“The time you taunted me about the size of my breasts!”, she hissed spitefully at Brom.

“Well.. that was stupid of me.. and.. uhh.. very misinformed!”

Cora smacked the hobbit across the back of his head..

..just so he’d shut up and perhaps save what was left of his pride!


“I yield to the injustice of numbers stacked against me!”, mumbled Brom and started walking.

“Where do you think you are going?”, scowled Tonic.

“To earn back my pride..”, Brom shot back and continued without pausing.

“I think we hurt his little feelings.”, said Tonic heartlessly.

“Yes.. yes we did..”, agreed, Seressa, but not as heartlessly as her pair. “..I believe we must make amends.”

“We must?”, asked Tonic. “But why?”, she added desperately.


“Because my BLACK BOOK also has a twin;




And what he said about my actions being guided by my heart, was a masterpiece..”, she replied fairly and started after the hobbit, limping as she did.


“Yea.. I am sure he said that with all the good intentions..”, mumbled her pair.


“Tonic, luv. I do not judge people upon second guesses. That never helps.”, said Seressa with a suppressed grimace as she continued to limp. “He has nothing to gain from me but what he sees.. Which really isn’t anything he can help. I know my pinks are outrageous. I weigh my desires against convention; I shall keep wearing as I please until I lose!


He chose to honor this, in his own way, even though I left him with little choice in the matter. It only took you two years to feel remotely comfy with me.. and you are my pair.”


Tonic scowled at the cold truth and shut up!


Cora was astounded —amazed, really— at the twisted logic of the very tall, very dark girl.

It made little to no sense.. From a logical point of view.

But apparently, for Seressa, what mattered was what others chose to do, then why they chose to do them.

The ‘why’ was merely the missing words in a fill in the blanks sentence;

Sure, it would be more fulfilling if they were filled, but weren’t essentially needed to make sense.

Provided you had just a bit of imagination.


It was a brutal way to ‘like’ somebody.

But she ‘chose’ to do it, anyway..

For Seressa, it was easy making enemies. Making friends, not so much.. Keeping said friends, however, required effort and sacrifices, and she was willing to make those sacrifices, no matter how great or costly they might be. For Cora; a broken arm, half a half of a dozen shattered ribs, a dislocated knee, any number of dark, ugly bruises hiding all over her dark body, and a whole slew of unmerciful pain..

All for the sake of making one, singularly prominent and fundamental point; that she, Cora, was her friend and friends cared..


In a sense that required only a twisted kind of logic, Seressa was a good, kind-hearted girl that deserved a bit of that sacrificing too..

Cora picked up her pace and carefully shouldered the tall, dark girl, relieving her off her limping leg, but as a silent agreement of saving one another’s face, she did not offer to carry her.


Brom led them out of the back alleys and passed a moderate-sized temple with an old, cracked marble tablet that read; Alls Temple, and they came to a wide, well-lit street. It was so wide, in fact, one could march whole platoons back and forth without having to bump into one another, which was probably the idea.

It was early in night hours and the streets were neither empty nor deserted. This was The Great Arashkan City and she never truly slept. The shops and bazaars were closed, but the night was teeming with life as couples, families, gangs of youngsters, troops of city guards were seen everywhere and other than a few curious eyes, seldom did anyone take notice of a small group of odd four.

Halflings and gnomes were common here and their closest neighbors were elves, to begin with. As for Seressa, her natural, dark skin gave her all the cover she needed, despite her pink hair and pink dress. She looked more like some weird pink apparition with a long, pink ribbon floating in the air amidst the three.


“Does he even know where he is going?”, whispered Tonic skeptically.

“Yes, I am sure he does, luv.”, replied Seressa.

“How? He already admitted he’s never been here before!”, harshed the gnomic girl.

“It’s a bard thing, dear. It’s their own kind of magic. Something neither of us have..”

Cora didn’t say or question Brom one way or another. Sure, the hobbit had his quirks, but who was she to question that? Besides, she knew absolutely nothing about this city.. Nor any other city for that matter!


And Brom led them across the wide street and into a much more cultured section of the city; The Richarc District. It seemed he was moving with the surety of someone who had come here many times before. So much so that he managed to impress even Tonic when he led them into a luxurious-looking bathhouse.

With a short exchange of coins, he pointed to one side of the bathhouse to the ladies and silently left for the other side, reserved for men.

Fearing more embarrassment from the ladies, he didn’t loiter, but when he came out, he felt totally refreshed, much, much lighter, and in his newly laundered and pressed clothes..

..and ended up waiting for nearly two hours for the girls!


“All that mouth they gave me—”, he started..

“—was worth it!”, finished a soft, throaty voice.

Brom turned around..


..and lo!


For he came face to face with the dreamiest eyes he’d ever seen; Cora Sleet!

Her face was even whiter than he’d ever remembered. And her full lips were so dark red that the contrast to her skin made them even more pronounced.

Her hair glowed like snow in a full moon and her tattoos seemed to move in some mystical pattern as she approached him. There was a glitter in her deep, glacial eyes; brief as it might be, Cora was happy.

The barbarian girl might not be conventional in her singular beauty, but as a whole, and all cleaned up, she made a devastatingly striking figure leaving Brom to ogle like a boy!

“Well, now..”, she said. “..since I merit such a stare, I think a show of gratitude is in order.”


With that, she hugged the hobbit!


“Your idea of this bathhouse thing was the best thing I have experienced in my entire life.. We never get to have such luxuries in the tundras.”

“Uhhh.. Will I merit perhaps a kiss when I show you the feather beds, then?”, he blurted.

“From me, yes!”, came a voluptuous voice behind Cora, and a very dark hand tapped her on the shoulder.

“My turn, girl, make room!”


Brom beheld Seressa Wraiven and truly for the first time for what she was; a creature so dark, Brom was not sure whether it was the night that swallowed her, or it was night because of her!

Curling and vining all the way down the small of her back, her pink hair seemed so vivid and ablaze, that it seemed like her dark face was the hearth and her hair was the smoldering fire in it!

With her, in her clean pinks, Seressa looked nothing short of some majestic queen of the Astral Voids.

And out of the voids, the queen came and kissed the hobbit, her long, hypnotic tail coiling lazily.


“The bath was awesome..”, she said simply. “..I can breath without the rattle, and my knee feels like a good run.”

“Well,”, coughed Brom, blushing bright red. “that’s good to hear. Yes, good to hear indeed.. But let’s not make that ‘good run’ just yet. Standing still and.. uhh..”

“Gawking?”, Seressa inserted helpfully.

“Staring.. I was going to say staring, but gawking is fine too!”

“I am still not hugging you!”, said Tonic from behind Seressa.

“Never crossed my mind, really.”, replied the hobbit, eyes still fixed on the very tall, very dark girl.

“But I appreciate your efforts.. BROM BUMBLEBRIM!“, she said stiffly.

Seressa turned and looked at her pair.

Brom did not see the face Seressa gave to Tonic, but it must have given the gnomic girl quite a fright.

Tonic flinched!

“Whot? I thanked him didn’t?”, she tried.

“No, luv. You did not. You patted him on the head and that was not a nice thing to do. He is not a manservant and certainly not a puppy! He is a friend.. He is my friend!”, Seressa said softly, but with a steely determination that told her pair, she was not going budge an inch on this matter.

Tonic caved!

Quite visibly..

Her shoulders sagged, her pale pink face drooped, her eyebrows arched down and she pouted!

‘A girl that evil shouldn’t be this cute, damit’, though Brom. ‘Just look at that pout. It’s an evil pout. Pout of Evil Cuteness!’

“It’s alright Seressa.”, said Brom. “When she believes I am worth it, I am sure she will choose to be my friend as well. My side of the door is open. Until then, she and I can stay.. coworkers, then?”


Arcantonic Palecog scowled at Brom.

But there appeared the slightest presence of gratitude in that scowl..

And surprise, perhaps?


Brom was a hobbit.

And hobbits loved a few things that made them a hobbit; their homes, their gardens, her numerous meals, brunches, tea times and lunches, their deep sense of lazy accomplishments, their merry songs.. and their love for their freedoms.

And hence, he understood two related and rather important things about the scowling gnomic girl; that she didn’t like being told what to do, and she didn’t like being forced into things, even though she might actually want the said things.

It didn’t make sense, but then, the whole thing had nothing to do with sense but a nice hot bath, after all..

There was just no need to turn it into an agenda..


“A meal, then?”, he offered. “I can smell freshly baked bread and potatoes, roast fowl, kababs over coal, charred midgetoes and possibly some soft clams and warm-buttered shrimps with chilled cider!”

“You can smell all that, all the way from here?”, Tonic asked mutely.

“All that, all the way from here, miss Tonic, all the way from here.”

Cora covered a dark, cherry-red smile with her pale hand.

Seressa never had to.

No one could see the darkness that was her!

✱ ✱ ✱

I am sooo full, I can’t take another bite!”, groaned Tonic as she happily rubbed her brand new potbelly. Whatever kind of brand that Brom drew upon that night, he had made sure he shared it with his friends; the fresh-baked bread, the hot potatoes, the roast fowls, the kebabs, the charred midgetoes, the cuisined clams, and the warm, buttered shrimps in spiced sauce were consumed with dreamy eyes and mindless appetite.

Seressa had eaten some of everything, while Tonic went for the fowls and the potatoes. Brom himself went for the clams and the shrimps as they were slightly harder to get at Bowling Hills. Cora had gnarled down the kebabs and fell in love with the charred midgetoes!

“What are these little red magic things?”, she’d said and bitten into another midgetoe.

Brom had to admit. Watching the tundra elf bite savagely into the little, charred tomatoes was better than actually eating them!

“They are called ‘tomatoes’, my dear Cora. This variety is known as ‘Midget Tomatoes’ because it is much smaller, and sweeter than its original size, but that’s a bit of a mouthful to pronounce, so it is more commonly known as ‘Midgetoes’. You like them, then?”

“I could marry you for the night, just for these!”, she said, blushed, and then laughed.


Brom smiled.

It was good seeing her laugh. It certainly was unique, in the sense that it was a ‘first’.


“Time for some entertainment, I suppose. The owner of this establishment offered a rather substantial discount if I would be kind enough to perform in his humble home.”, he said, reaching for his old lyre.

“Guess I’ll have to earn it, now!”


Brom got up, grabbed his stool as well, slowly walked up to the moderate-sized stage, set the stool down, made sure it was stable, sat down, closed his eyes for a moment as the inn patrons quietened, took a deep breath, opened his eyes..

..and started doing real magic with his lyre!

The kind that would never come out of a spellbook.

✱ ✱ ✱

Holy crap!”, exclaimed Arcantonic. “Is he.. Can he do that? I didn’t even know it was physically possible for a lyre to produce sounds like that!”

The moment Brom had fingered the strings of his lyre, a wild, zapping, zigzagging, and zinging tune had started.. And in an instant, it had consumed the inn!

(Stop this video yo listen to the other)


It was a savage tune. A beastly, intriguing, itching, rapid, and a very nearly asynchronous tune.


It was a tune that reached each individual at their most, basic level. It was a tune he had been working on during his sojourn in the Great Northern Tundras and it was a tune that was the culmination of that frozen land as he saw it, beheld it, and understood it; wild, free, endless, and tormentingly beautiful!


And it seized everyone, hit them over the head, concussed them, and left them stunned and bewildered..


In the space of a few minutes, the hobbit owned the inn and her patrons alike. And yet, for the next half hour, he rode the tunes until the lyre wept and Brom, once again fell in love with the old relic, left to him by his long-gone lost ones..


By the time he finished, the inn was dead silent.


Brom coughed.

“Well, I see that I have garnered all your attention!”


The patrons, the innkeeper, the serving girls, the cooks, Cora, Seressa, and Tonic all jumped up screaming with an incomprehensible inner fire!


“Thank you. Thank you very much.”, said Brom as he got up and bowed with a professional blush.

“That composition is still a work in progress and it is possible I will call it, ‘The Endless White.’ When done, it will still have no words, I am afraid, for I have traveled far and deep into the Great Northern Tundras and I have all but failed to find the words to do her justice.”


Cora’s eyes teared.

She didn’t know why, really, but Brom’s words touched her somewhere deep..

..very deep and very tender.

And suddenly, Cora felt she was already in her own saga..

..and she wanted this song to play should it ever be told..


“But before I leave, I would like to sing one song with words —a work also in progress because it is still being lived, in the most literal sense!”, said Brom and settled back onto his stool.

“Ladies and gentlemen, I give you Time!‘”





You cannot see it,
you cannot feel it,
taste it, smell it, or hear it.

And yet, it wears the hand,
takes the sight and the sound
and bends the spine!




You cannot fight it,
you cannot resist it,
beat it, wound it nor slay it.

You can only yield to it..




It is cunning,
it is stingy, ruthless, pitiless
and sparse.

It turns a spark into a fire, and fire into ash.
It grinds mountains to dust.
It gathers trickles into oceans.

It gives birth to rebellions and liberties
and brings down empires..

It gives meaning to patience,
diligence, and vigilance.

It is the key to mortality
and the lock to eternity.

It precedes
and postcedes..

One day we are,
one day we are not.

It is hope and it is despair..




Never gentle,
and never kind.

It is what tells us
that the moment we are born,
we have started dying..

It is there,
it is inevitable,
it is unyielding and

Tic by toc,
it graves away,
leaving less than what we were.

Whatever we have built,
it shall down.
Whatever we have done,
it shall sow..

One would think we’d give life
the meaning it deserves..




It is the link between places, spaces, events, and relations by the simple expedience of
relating the past to the future..

It gives meaning..




This song!


✱ ✱ ✱

Is she alright?”, asked Cora as she stood in the hallway, up the stairs to their rooms in the inn. “I have seen her sad.. but crying like that?”

“I do not know what’s come over her. This is quite a first for me too.”, replied Seressa and look down thoughtfully at Brom.


By the time Brom had finished his song, everyone in the inn had been enthralled and silently awed by it. Though not an exception, Tonic had displayed the least expected of reactions from her; she had suddenly burst into manic and desperate tears and was just unable to stop! She kept blubbering and slobbering and crying like there was no tomorrow!

In the end, Seressa, her pair, hand simply scooped her up and carried her upstairs to their room like she was her little baby girl.

That was nearly an hour ago and the little gnomic girl was still weeping and hiccupping uncontrollably!


“What? I swear I didn’t do anything. You know me that much, Seressa. Yes, me and her, we bicker all the time, but I wouldn’t go as far as to break her down like that! I mean, that would be just mean.”, exclaimed the hobbit.

“Hmm..”, Seressa said. “..must have been something about the song that set her off, then.”

“Perhaps. I’ll admit, I wrote that song during my two-year travels.. Sometime between Bowling Hills and Shakehands. Many deep thoughts come to mind when traveling alone, under the vast emptiness of stars, or shivering in a ditch in the dead of winter while hiding from bandits, or watching beautiful dryads bathing in a summer lake. Bit by bit, with time, that song wrote itself in my mind.”

“Watching dryads bathing in a lake, huh?”, asked Cora with one eyebrow raised.

“It wasn’t something I had planned, Cora. I was just passing through Gulls Perch, a place very close to a cute town called Serenity Home and I heard the splash of water and the sweet laughter of maidens.”, Brom tried to explain.

“And because they were girls, you went to investigate.. I see.”, said Cora with mild amusement.

“Look, you don’t encounter dryads and just shrug it off, alright. They have a natural charm and attraction, quite unavoidable, really..”, he said.

“The hobbit is correct.”, Seressa mused. “It’s a fey thing. They use it both for defense and to attract mortal males for mating purposes.”

“For what?”, said Cora shocked. Then she slowly turned to Brom, her eyes blazing. “BROM BUMBLEBRIM! You didn’t!

“Why is everyone always saying my full name like it’s an ultimatum!”, scowled Brom.

“Look.. It isn’t like everyone else does it any differently, you know.. Elves, gnomes, hobbits, humans, dwarves, tieflings, orcs.. We all comb our hair, brush our teeth, put our pretty dresses on, be it bone or stone, we bejewel ourselves, use eyeliners, paint our faces, or draw pictures on our bodies, wear rings on as many places as we can put or hang them, and groom our beards.. to look better, stronger, or prettier to attract the attention of those we find endearing to us. It does not matter what culture we come from, nor into which one we are born. The matter of fact is, we all do it! We try to be the honey for the bee! Why is it a problem when a fey, a very pretty fey at that, does it? But to answer your question, Cora, and as a matter of fact, no, I did not! Not that I wouldn’t have minded.. Dryad girls are extraordinarily pretty and alluring, to begin with.. And they can be single-mindedly persistent and persuasive if they want you! Add the magic whammy effect they have on it, and you got yourself an awesome date! But I got.. uhh.. bit!”

“You got what?”, Cora asked, her eyes still burning.

“Bit!.. As in, bitten!“, replied Brom, his face a bit confused. “Happened before. During my travels, I mean.. Every time I got distracted or sidetracked, I got bitten.. Like I had a destination to reach within a certain time gap,  And no, I don’t know by what. Never managed to catch the little critter. Was annoying as hell, though!”

“You defied the charm of a dryad?”, asked Seressa, bewildered. And surprised.

“Well. I suppose I did. Though I can’t claim full credit. They weren’t aiming specifically at me..”, he admitted.

“There needs be no aiming when it comes to pretty fey like the dryadkin, Master Brom. Any mortal would have sat there and watched them, entranced in fascination until they ebbed, and the forest claimed their bones..”, she said thoughtfully as she watched the hobbit. Then she hit him with one of her awesome smiles and said. “I.. I am happily impressed. You, sir, never cease to amaze me..”


Brom blushed.

Quite furiously..


Then he coughed and to Seressa he said, with no less than a determined expression on his face, “Seressa, my dear, let me go in there and talk to her..”

Seressa cocked an eyebrow.

“I am her pair, luv. I should—”, she started.

“—not be the one she breaks when she comes around..”, finished Brom. “I don’t know your pair half as well as I should like, and I like less than half of her half as well as she deserves, but it seems to me like she’s someone who does not appreciate being the center of attention nor be embarrassed by way of humiliation. Which is something that she pretty much just did. Let me talk to her and anything she says to me, won’t break me. We hobbits are a resilient bunch, you know!”

“I am already impressed, Master Brom. You don’t really have to try so hard..”, she replied with an inscrutable expression on her unfathomably beautiful, dark face.

“He might be right, Seressa. And we blurt things when we are angry. Things that might clue us in as to what it is that is troubling her.”, said Cora. Then she smiled and held Seressa by the hand. “Why don’t you and I share a room tonight and have a heart-to-heart girl’s night. Or at least you can try and explain to me what that actually means, and we let the hobbit brave this one..”

And she dragged the very tall, very dark, and very worried Seressa to another room down the hall.


“You.. You want a heart-to-heart girl’s night.. with me? No one’s ever asked me for a heart-to-heart girl’s night, before..”, asked Seressa a bit surprised.

“Sure, why not? So long as you tell me what it is.”, Cora tried for a smile.

“There are some rules though. Core rules to any and every girl’s night.”, said the tall, dark girl seriously.

“Ow? What kind of rules?”

“We must both wear sloppy pajamas or pretty skirt dresses!”

“What’s a paja— thingy?”

“It’s a pair of very unladylike but very soft and comfy pants that show the top half of your butt for no particular reason. We put them on, then we talk trash and eat bad food all night long, then hit each other with pillows and wreck the room!”


“But don’t worry. We don’t have any pajamas to air our butts, so cute mini dresses will do.”

“You are just making things up to make me wear your skimpy little pinks!”, accused Cora.

“Would you?”, asked Seressa sincerely.


“But those are the rules!”, she pleaded.

“Let’s ask Brom. I am sure he would know if there are such rules!”


“See?..”, said Seressa happily as they entered their room and firmly closed the door behind them, leaving Brom alone in the hall..


“Well, crap!”, said Brom, once they were gone. “I thought I’d get slapped down with that stupid idea! What the hell am I even going to talk with that mouthy little demon! Bloody hell! I could have been in THAT room with two pretty girls in skimpy little pinks, yet I get to be in this one!”

For a long moment, he stood in the hallway, glaring darkly at the door to a night of misery and abuse.

Then sighed..

“Indeed, sir Brom. Your stupidity truly amazes me as well..”, he said to himself, and went for the little demon’s lair!

✱ ✱ ✱

Brom had decided that the best way to handle an unhandlable situation was to handle it by not handling it! Which turned out to be a rather smart idea, really, as the foul-mouthed little gnomic girl spent the next hour still bawling face down in a feather bed. Looking at her, one could safely bet, she could roll in one direction all night and still never fall! The bed was practically six times her size and eight times her length and there she was, beating her pillow with those tiny fists of hers and kicking the mattress with her feet..  As opposed to jumping up and down on it with glee! She was like the mosquito that woke you in the middle of the night. Tiny, but irritating as hell! And when she’d finally come around, she’d noticed the hobbit..

And gone ballistic on him!

As Cora had so finely put it, Brom stoutly ‘braved’ all the verbal abuse and some not-so-verbal abuse. But he finally put his foot down when she’d dumped the full content of the washing pan on his head!

He had grabbed the large flower pot near the window, and dumped its content on the gnomic girl!

“Alright, miss Tonic..”, he said sternly. “Unless you want to start breaking objects over my head, in which case I will return fire with equal fervor, stop!”

“You.. you would hit me? A girl? With hard objects? You are a cruel, cruel little man, Brom!”, she said spitefully.

“Wouldn’t make much sense using soft ones, now, would it? And if you want to be treated like a lady, or even a girl, you better start behaving like one.. Or at least fool us like you are one..”, he said sternly.

“I thought bards and hobbits were a genteel lot!”, pouted Tonic.

“Miss Tonic. I think you are confusing ‘genteel’ with ‘idiot’. If we bards.. and hobbits, didn’t give as much as we took, our race would have gone extinct ages ago.. and there wouldn’t be a single bard left to sing a fart!”, Brom said harshly.

“That’s gross!”

“So is your behavior..”

“Where’s my pair? Where’s Seressa..”, said Tonic, crossing her arms under her chest.

“She said ‘I have a headache, not tonight!”, replied Brom, blandly!


“She said… ow never mind.. She and Cora decided they wanted a night off.. Exempt of both of us! Apparently, moms and dads need a break once in a while too..”

“Are you alright? I can understand you are doing sarcasm on me, but I have no idea what you are talking about..”, said Tonic a bit baffled.

“I am saying, they are blaming me for your disposition and expect me to clean up the mess!”

“Well.. It was your fault.. You and your stupid song!”

“That song took two years in the writing. Please show some respect to the effort, if not to me. And I know, you didn’t find that song stupid at all. I had a unique point of view to observe everyone’s faces while singing it.. Including yours!”


“The ‘so’ is, it was at the very end you broke down.. just when I sang the final verse!”


It is the link between places, spaces, events, and relations by the simple expedience of relating the past to the future..

It gives meaning..


“Something in that.. What? Ow. My. Gosh! Are you going to start again?”

Tonic had started again..

But not the bawling, slobbering kind like before..

A silent, tears-only kind of crying.

A heartbreaking sight to behold and Brom felt like slapping himself..

‘Damn. Evil. Little. Cute. Demon!’, he thought.


“I want him!”

And just like that, she blurted it out!


“Ow kay!”, said Brom, carefully. “You want.. who?”

“Gordigon. I want him!”

“Ahhh.. the prince boy..”

“I don’t want no prince, nor a boy.. I want Gordigon!”

“Alright..”, said Brom though he had no idea what to do with it. Consolidating and moving whole crowds was his thing. Blaming the heart of an annoying little gnomic girl for an impossible love, was something else.

“This is sooo a Seressa thing!”, he silently muttered.

“Perhaps you should give it some time, miss Tonic. I am sure it will all be.. fine?”, he said but even he knew how lame that sounded. He really felt he was off his game here.

“He is missing me!”, cried Tonic.. “Right now, he is missing me?”

“My dear Tonic, you can’t know that!”, said Brom a bit perplexed.

“Yes.. yes I can! Here. Look!”, she said and of her artificer’s satchel, she pulled a hard scroll case, slapped off its cap and drew out a tattered scroll, and shoved it in front of the hobbit’s nose!

“What am I looking at here?”

“Here, see?”

And she pointed at a specific verse on the scroll.

It read; “Those who love us, will miss us..”


“Ow kay..”, said Brom again. “It’s a nice sentiment. Beautiful, even..”

Arcantonic gave the hobbit an incinerating look that made him flinch.

“This was written by an angelic being. The one that we gave that spear to.”, she said as if stating the obvious.


“You really can be daft, Brom!”, replied Tonic with scorn.

“That was a bit harsh, don’t you think? I am here, willingly and by my own choice, trying to help.. and understand.”, said Brom in an offended tone.

“I am sorry.”, mumbled Tonic quietly. “But my point stands..”

“Which is?”, said Brom, still not understanding.

“Do you think, an angelic being would scrabble just some random nice words? This is clearly a message for me, telling me he is missing me!”, she said and started crying again!


It took quite some time for Tonic to settle down.

Against all his wishes, and feeling like he was about to grab a live eel, Brom silently, and very carefully embraced the little gnomic girl as the two of them sat on the floor.


“If.. If you mention this to anyone—”, began Tonic, with swollen eyes..

“Never happen!”, Brom said promptly. “Feeling any better?”

“I feel.. I feel diagonal!”, she said.


Brom had no idea what she meant except that diagonal was something between standing still and lying down.


“Uhh.. wasn’t that scroll given to Seressa and was in her possession?”, asked Brom, sort of to steer the topic off to somewhere else.

“It.. It was..”, blushed Tonic.


“No I didn’t..”, replied the gnomic girl, indignantly.

“Then how come it’s here, with you, as opposed to not being here, and with Seressa?”

“I only took it for safekeeping. She.. she was going to keep it in her bodice, damit!”, Tonic said in a tone that found that whole idea very much scandalous.

“Ahhh..”, said Brom with a dreamy voice. “I wish I was that scroll now, and not in your possession!”

“You, sir, are an unscrupulous ass!”, sniffed Tonic.

“But a good, unscrupulous ass.. You got to admit. You are not crying and you are feeling better now.”, smirked Brom.

“Yes.. I suppose I am. How did you even convince Seressa to go and let you stay with me?”, she sniffled.

“I lied to her..”, Brom smirked again.


“I lied to her.”, repeated Brom. “I told her you’d be upset after making a scene downstairs and start saying stupid things and hurt her feelings but that you couldn’t hurt mine.. since, you know, we are not friends and all.. Just.. coworkers!”

Tonic leaned away from the hobbit and just stared at him.

“You.. you are weird!”

“And you are one to talk..”, deadpanned Brom. “C’mon. Get some sleep. You will feel much better in the morning and then we can leave and go back to our miserable, freezing cold tundras where a bunch of naggy old hags awaits us.”

“I.. We can’t leave just yet..”, Tonic mumbled.

“Why not? We did everything we came here to do, haven’t we?”

“Not yet. We.. I have two more things to do..”


“I have to meet two people..”

“Arcantonic.. Please.. That was not part of the prophecy. It’s really dangerous to meddle—”, said Brom but got cut off..

“Don’t you think I know?”, replied Tonic harshly. “Seressa might be an anthropologist, but I am an archeologist. I am not at all like her. She.. She gets people. Understands them.. Ironic really. The way she can understand human nature so much better than they understand themselves yet isn’t even one!

I, on the other hand, just dig their remains and pompously assume to know what they were like!”

“So you are basically a glorified grave robber, then? Or a gravedigger, to put it in more acceptable terms..”, snickered Brom.


Tonic scowled.

But decided to ignore that remark.


“All my diggings and research and studies of past cultures and civilizations told me things.. Many things.. But one of the most important things I learned was that at some point, they failed. And miscommunication was the base reason for all their failures!”, she said mutely.


There was a mordent silence as Brom struggled very, very hard not to say exactly what crossed his mind!

Yes, if he said it, it would be the truth.

But it would also hurt the girl.

And possibly be lethal on his part.

Brom chose not to speak.

Not all truths were meant to be said.


“So you want to change prophecy protocol based on some educated guess?”, he asked tentatively.

“No damit.. I.. uhhh.. Yes! I suppose that’s true.”, scowled Tonic.

“Alright. Whom, when, and where?”, he asked.

“Just like that? I would have thought, I don’t know, threaten you or something..”, Tonic said both relieved, and astonished.

“Miss Tonic. As frightening as you think you are, your face is just too cute to instill the necessary fear to move a lazy hobbit in the dead of night.”, he replied seriously. “So who are these people that you feel you must meet?”

“One.. One is the daughter of that Ri Grandaleren dude we met in our first prophecy.. Princess Alor’Nadien ne. Don’t ask me how, I don’t know, but she is here, in the city..”

“Why her?”

“I.. am not sure.. I just feel I must meet her and.. and make amends. I knew her mother, Nadine Graciousward.”, she said quietly.

“You know Rise Nadine Graciousward? The human queen of the high elves of High Woods? Wow, girl. I am impressed. That lady is supposedly the most beautiful woman in the kingdom!”, said Brom astounded.

“Yea.. Go straight for the pretty face!”, said Tonic acidly!


Brom laughed.

Tonic, however, did not.


“I feel like I must meet her.”, she said with a lost voice. “And apologize to her for all the.. not so nice things I said about her mother, Nadine, even though she’d saved me from my uncle’s dungeons and chose to spare me even though I reeked with the stench of his pet demons.. She showed kindness to a little, broken creature she never knew..”

“You don’t really have to go into the details if you feel uncomfortable talking about them, you know.”, Brom said, amazed at the gnomic girl’s broken past.

“No, I don’t want to go into any of the details and yes, I do feel uncomfortable, but I will.. Just not now.. Not tonight..”, she replied mutely.

“Alright, who is the other?”

“Umm.. the other is a gnome.. His name is.. uhh.. Gnine Tinkerdome..”, she mumbled.

“Tinkerdome.. why does that name ring a bell— Ow. My. Gosh, girl.. Is he?”, said Brom nearly choking on the thought.

“Please, Brom. He must be told to get back what is his by birthright! And do it fast. And more importantly, I can’t be the one telling him this. He must not see me.. Like, at all!

You must be the one to tell him this and you must be very convincing!”, pleaded the gnomic girl.

“You must also tell him, it wasn’t his fault. That it was an attempt to end his line and had he not survived, they would have succeeded..”

“What? What wasn’t his fault? What attempt?! You aren’t making any sense, girl!”, said Brom.

“Brom.. Please! Just tell him what I said.. when we find him. He will understand. I can’t tell you more. Some, because I don’t know myself, some because I shouldn’t.. Hells bells, I don’t even know how I know most of the things I know.. Please. You.. You must trust me!”, pleaded the little gnomic girl desperately.


Brom ‘hmmed’ a bit as his sloth nature frantically sought a good excuse to weasel out of this, quite ridiculous venture!

And then, he felt it.

A sharp, stinging bite at the upper end of his leg, just where he couldn’t see..

‘Damit! Not again!’, he silently cursed.

But as opposed to the many other times before, this bite had been..

It certainly lacked the sense of compulsion that it always gave in the previously bites.

Brom frowned.

‘Why bite at all, then?’, he thought.

And then he understood.

This time, the little critter was merely telling him that it would be up to him.. That it would be his choice to make, but also warning him that the choice would be an important one.


Tonic’s heart seemed in her pale face as she clenched her tiny fists at her chest and held her breath, while she waited for the hobbit to make his decision.


“Gimme a moment to go and grab my stuff.”, he grumbled finally.


He rose and silently went to the door.

As he reached for the knob, he heard Tonic from behind.

“Brom.. I.. I know I can be an ass.. But you must know, I don’t do ‘coworker’!”

“Eh?”, said Brom.

“I said, I don’t do ‘coworker’. I do pair, enemy or friend.. Already got a pair. Already got enemies..”, she said quietly.

“Friends, then?”, said Brom with a solemn face.

“Friends, then..”, she replied.

“Just so you know, Tonic..”, said Brom, looking directly into her eyes.

“Whot?”, asked Tonic, mutely.

“As unscrupulous as you may think I am, I don’t do ‘one-nighters’. I do strangers, neighbors, and life-timers! Already got all the strangers out there and the neighbors back at home..”


Tonic stared at the hobbit, trying to discern the possible meanings behind his words.

Then she remembered what her limping pair had said that very night;


“Tonic, luv. I do not judge people upon second guesses. That never helps..”


And Seressa knew people, didn’t she?.. She understood them!

It wasn’t like any of the second-guessing, she’d done in her life had ever gotten her anywhere..

‘Why should it start now?’, she thought.


Though there was a tiny blaze in her eyes, Tonic silently nodded in assent.


Brom Bumblebrim smiled and opened ‘Tonic’s side of the door’..

arashkan şehri bari na-ammen dungeons and dragons duygusal high woods karakter analizi komedi modül role play serenity home tarihçe the plot thickens Whispers; A Cabal

A Bard’s Tale XIII
“Searing Perspective”

A Bard’s Tale XIII
“Searing Perspective”


Ben, Serena Glyphwriter ve okumak üzere olduğunuz bu yazı 178 yıl önce, doğumunda ‘Anglenna’ adı ile kutsanan, High Woods’daki saklı Bari Na-Ammen’de doğan bir high elf hanımefendisi hakkındadır.

Bu kadar geriye gittiğimiz ve 178 yıldan bahsettiğimiz için, bu hanımefendinin günlük hayatından ziyade, onu olduğu kişi yapan ve hayatına şekil veren olayları kaleme almayı tercih edeceğim, zira bir kızın iç dünyasını anlatmanın imkansızlığı bir yana, bir high elfin, insanlardan çok farklı, anlaşılması zor bakış açısını anlatmak ise tamamen ayrı bir mesele.. Ama yine de elimden geleni yapacağım zira sizler de okurken öğreneceğiniz gibi, bu yazının basit bir kızın basit hayatını içermediğini göreceksiniz.

Bir ‘Arashkan Günlüğü’ araştırmacı-yazarı olarak kendisine hayatıyla ilgili bir yazı yazmayı düşündüğümü ve bu konuda bir söyleşi için kendisinden bir randevu olmak istediğimi bildirdiğimde, açıkçası bana biraz soğuk gibi gelen bir yüz ifadesiyle bakıp, sonra da böyle bir söyleşi için yaşımın tutup tutmadığını sorduğunda alınmadım değil. Zeka ve bilgeliğimin yeterliliği ile ilgili de bir şeyler söyledi ancak onları burada dile getirmemeyi tercih ediyorum.

Bu konuyu ele almamın başlıca sebebi, gazetemiz ‘Arashkan Günlüğü’nün sahibi, Brogard As’praza’nın, bir zamanlar High Wood’daki saklı high elf şehri Bari Na-ammen High Lordlarından Selvius Brightleaf (Anglenna hanımefendinin babası) ile yakın arkadaş olması ve sayın Selvius’un beklenmedik ölümünün eşi Angrellen tarafından, hiç de üstü kapalı olmayan imalarla, haber yapılmaması isteği üzerine, rahmetli arkadaşına karşı borçlu kaldığını hissetmiş olması ve ‘hiç olmazsa’ kızı ile bir röportaj ve onun hakkında bir araştırma ve bir de yazı istemesidir.

Ne var ki, Anglenna hanımefendi ulaşılması kolay biri değil. Ancak iki gün önce, Sim Town’da görüldüğüne dair bir haber aldım ve hemen işe koyuldum. Şaşılacak bir şekilde, bugün de kendisini Arashkan şehrine girdiğini kendi gözlerimle müşahade ettim ancak etrafı kalabalıktı ve yanına yaklaşamadım.

Kendisini Arashkan’daki High Elf Spires’a kadar takip etmeyi düşünüyordum ama beklediğim gibi ve ilginç bir şekilde oraya gitmedi. Yanındakilerle birlikte The Rundown varoşlarındaki, iyimser bir tanımlamayla ‘4. sınıf’ bir hana yerleştiler. Bu da ister istemez benim araştırmacı duyularımın “Bir High Woods High Lady’sinin The Rundown gibi bir varoş yerde ne işi olabilir?”, diye bir anda çınlamasına sebep oldu.

Ben Serena Glyphwriter,
Arashkan Günlüğü araştırmacı yazarı.

Haberi yarın, ayrıntılarıyla gazetenizde.

Almayı unutmayın!


Hikaye, Angrellen Sunsear’ın geçmişini anlatsa da, gazeteci Serena Glyphwriter bunu Gemini ile
A Bard’s Tale XII, “Tinker This! – III – Finalé”
hikayeleri arasında nihayetlendirmiştir.

Yazının kaleme alınmaya başlanması, araştırması, muhtelif kişilerle yapılan görüşme ve röportajlar ise yıllar öncesine aittir.



Birkaç Yıl Önce



“Sana bu ‘planı’ uygulaman halinde en az kendini öldürteceğini söylemiştim. Bakın şu işe; ölüyorsun!”, der High Lady Anglenna soğuk bir ifadeyle yerde yatan adama.

‘Yerde yatan adam’, göğsüne yediği bir ok dolayısıyla kendi kanı ile boğulmaktadır. Adam, fokurdayan, kısık bir sesle, “Yardım et bana..”, diye yalvarır.

“Hiç sanmıyorum zira o küçük beyninle yaptığın planın, hekimimizi de öldürttü.”, der High Lady daha da soğuk bir şekilde ve başıyla yerde yatan diğer üç adamdan karnında uzun bir mızrak saplı olanı işaret ederek.

Sonra, ellerinde paslı kılıçlarla kendilerine doğru çıldırmışcasına koşan haydutlara döner ve yüzündeki soğuk ifadeye rağmen, klinik bir ekonomiyle, içinde haydutların mevcut mesafelerini, yaklaşma hızlarını ve küresel yarıçap ve pi sayısı içeren bir hesaplama yapar.

“Dört, üç, iki ve bir..”, diye geri sayar, işaret parmağı ile haydutların arasındaki bir noktaya işaret eder ve..

Aragarat furero angelop..“, diye fısıldar.

İşaret edilen nokta bir anda aydınlanır ve harlar.

High Lady Anglenna, işaret ettiği parmağını, diğerleriyle birleştirip yumruk yapar ve yumruğu sıkar.

Harlayan ateş daha da kızar ve boğuk bir gümbürtüyle patlar.. haydutların tamamı, koca bir ateş fırtınası içinde bir anda yanar ve kısa, toplu bir çığlıktan sonra da kül olur!

High Lady Anglenna’dan hiçbir zafer çığlığı ya da ‘İşte bu..!’ gibi bir tatmin ibaresi duyulmaz. Az önceki ifadesinden herhangi bir ödün vermeksizin yerde yatan adama bakar.

“Planlar asla karmaşık olmamalıdır.. Ama sen bunu öğrenemeyeceksin, sanırım.”, der.

“Bana.. iksirlerinden birisini ver..”, diye yalvarır adam.

“Neden? Hayatta kalıp başkalarının daha ölmesine sebep olasın diye mi?”, der Anglenna ve kendi gözünde, ölmeyi bile düzgün bir şekilde beceremeyen adamı bırakıp gider.


Adam hayatta kalır.

İki gün can çekiştikten sonra, hasbelkader oradan geçmekte olan, kutsal Celestial dağındaki Prayers Rest’e gitmekte olan bir grup Pilgrims Home hacısı tarafından bulunur. İyileşip tekrar yürüyebilmesi aylar sürer, ne var ki kan kaybı dolayısıyla hafızasının da, becerilerinin de çoğunu yitirir ama High Lady Anglenna’yı asla unutmaz.

✱ ✱ ✱

Birkaç Yıl Sonra


Yeterince odaklanmıyorsun kızım.”, der high elf kadın, önündeki sihirli küreye yoğunlaşmış kıza. “Bir işi ya doğru yap, ya da hiç başlama. Bu evde yarım işçiliğe de, kötü işçiliğe de yer yok. Bin beş yüz yıllık hayatımda bu prensipten ödün vermedim.”

“Dört gündür bir şey yemeden, içmeden ve dinlenmeden burada, bu küreye bakıyorum, anne.”, der kıtırlı bir sesle Anglenna.

“Ve bu başarısızlığın için yeter sebep mi sence? Dört gün önce de sevgili kardeşim Grandarelen’i göremedin o kürede, şimdi de göremiyorsun. Demek ki açlık, susuzluk ve uykusuzluk, denklemin bir parçası değil. Sadece başarısızlığının için bir bahane. Bir gün Rise olacaksın.. Bunun için şu anda olduğundan çok daha iyi olmalısın.”, der High Lady Angrellen.

“Bari Na-ammen de bir prenses var, anne. Rise o olacak, ben değil.”, der kızı.

Bir anda ani, sert ve şok edici bir şaklama sesi duyulur.

Anglenna’nın kulakları çınlar, gözlerinde sarı noktalar uçuşur ve sol yanağından boğuk bir acının yayılmaya başladığını hisseder.

Neden sonra annesinin kendisine tokat attığına ayılır.

“O yarı ucubenin adı da, varlığı da bu evde anılmayacak, beni anlıyor musun, Lenna?!”, diye tıslar kadın.

“Evet, anne.”, der Anglenna utanç içerisinde.

Bulundukları odanın kapısı tedirgin bir şekilde tıklanır ve içeri bir hizmetli girer ve High Lady Angrellen’in önünde eğilir.

“Özür dilerim, hanımım. Yeğeniniz, Prenses Alor’Nadien ne geldiler ve müsaitseler High Lady Anglenna ile oynamak istediklerini söylüyorlar.”, der hizmetli.

High Lady Angrellen, bu haberden ya da haberin zamanlamasından etkilenmişsede, bunu yüzüne yansıtmaz ama yanan gözlerindeki hisleri oldukça nettir.

“Hadi kızım, git ve küçük prensesimizle oyna–”, diye gergin dudaklar ve kin dolu gözlerle onu gönderecekken odaya küçük bir şey girer..

Ufacık boyu, neredeyse yere kadar uzanan, kömür siyahı örülmüş saçları, çim yeşili gözleri, hafif çilli burnu ve küçük, kiraz renkli ağzı ile fevkalade şeker bir görünüme sahip olan bu şey, Prenses Alor’Nadien ne’dir.

Hafif paytak yürüyüşle kendisinden neredeyse bin beş yüz yıl daha büyük olan teyzesinin önünde durur, küçük, zarif bir reverans yapar ve “Şiji raatsız ettiiim için öjüy dileyim Anlellen teyje. Müşaadenişle Anlenna aplamı benimle oynaması için rica etmeye geldim.”, der yumuşak ama yaşından hiç beklenmeyecek, şaşırtıcı bir ciddiyetle.

“Ayrıca bugün aplama patateş, çilek ve deye otuyla paşta yaptım, bi tane de tayçınlı sovanlı böyek yaptım ama sovanlayı bulamadım, bende içine el pudyası koydum, hayika oydu, onu da getiydim..”, diye de ekler mutlu bir şekilde.

High Lady Anglenna bir anda dört günlük açlığını, susuzluğunu, uykusuzluğunu ve annesinden yediği tokadı unutur ve son duyduğu ile muhatap bırakılacağı şey karşısında dehşetle önünde duran küçük şeye bakar!

✱ ✱ ✱

Birçok Yıl Önce


Annen nasıl, benim küçük prensesim?”, diye sorar yakışıklı high elf, kızına.

“Ben piyenşeş değilim ki, baba.”, der küçük Anglenna.

“Aaaaa.. Her babanın kızı, onun prensesidir.”, der Selvius Brightleaf gülümseyerek.

O gün Selvius’un canı biraz sıkkındır zira son günlerde eşi Angrellen, olağan halinden daha da fazla içine kapanıktır ve kendisine tam olarak donuk gözlerle bakmasa da, hayalet görmüş gibi süzmektedir.

Ve zamanının çoğunu, yaşadıkları kulenin altındaki ‘çalışma odasında’ geçirmektedir. Selvius, kendisinin de, küçük kızının da biraz temiz havaya ihtiyacı olduğunu hissetmiş ve hizmetlilerinden birini de yanına alarak ormana, kızıyla piknik yapmaya çıkmıştır.

“Annem üşgün.”, der küçük Anglenna.

“Üzgün mü? Neden üzgün annen?”, diye sorar babası.

Küçük Anglenna omuzlarını silker ve “Biymem. Annem hep üşgün ki!”, der.

“Hmmm..”, diye hafif kaşları çatılır Selvius’un. “Annenin üzgün olması için ne gibi bir sebebi olabilir ki? Güzel, mutlu bir ailesi var, hepimizin sağlığı yerinde, Bari Na-ammen’de huzur var, sınırlarımız güvende ve soframız dolgun. Üzülecek gerçekten ne gibi bir sebep olabilir..?”, diye mırıldanır. Sonra sürdüğü atının semerinin önüne oturttuğu küçük hayatına sarılır ve, “En önemlisi de, harika bir prensesimiz var!”, diye ünler.

Küçük Anglenna mutlu bir şekilde kıkırdar.



küçük ya da büyük,

Anglenna’nın son mutlu anı olacaktır.


Zira tam o anda ve birden hava kararacak, kulak donduran bir uğultuyla mel’un, kara bir rüzgar esecek ve Selvius Brightleaf, kaskatı kesilmiş bir şekilde atından devrilecektir.


High Lady Angrellen kocasının ölümünden kardeşi, Ri Grandaleren’i sorumlu gösterir, ancak bu bir histeri olarak onun kaybına verilir ve Selvius’un ölümü ‘beklenmedik bir kalp krizi’ olarak kayda geçer.

✱ ✱ ✱

Birkaç Yıl Önce


Arashkan Şehri.

High Lady Anglenna buraya, annesi High Lady Angrellen’in yeni talimatlarıyla gelmiştir ve Efendi Philius terlemektedir zira gelen kişiyi tanıdığı gibi, onu gönderen kişiyi çok daha iyi tanımaktadır.

Dahası, yüzünde soğuk bir ifadeyle duran soyluya vereceği kötü haberleri vardır.

“Annemin gönderdiği hediye, First Lord, Princeps Kaladin’e ulaştırıldı mı?”, diye sorar Anglenna.

“Hanımım, Princeps Kaladin’e ulaştırılmak üzere verdiğiniz hediye, ulaştıracak ilgili bayana verildi. Ne var ki o noktada bir sorun çıktı..”, diye terleyerek cevap verir Efendi Philius.

High Lady Anglenna hiç sesini çıkarmaz. Sadece platin renkli kaşlarını kaldırır ve bekler.

Efendi Philius biraz daha terler.

“Hediyeyi vereceği günün öncesindeki gece, ilgili bayanın evinde bir soygun oldu. Çalınanlar arasında annenizin gönderdiği hediye de vardı..”, der yutkunarak.

Efendi Philius’un başı bir anda çarpılmış ve iç gıcıklatan bir kıkırdak sesi ile bir yana döner. Yüzünde beliren el izi, High Lady Anglenna’nın hareket ettiğine dair tek ip ucudur.

Uzun boyunun verdiği avantajla sersemlemiş bir şekilde olduğu yerde duran Efendi Philius’a tamamen yukarıdan bakan Anglenna, ölümcül bir tıslamayla konuşur.

“Annem, High Lady Angrellen, sana Princeps Kaladin’e verilmek üzere bir hediye emanet etti ve sen de onu çaldırttın, öyle mi?”

“Ben.. özür dilerim hanımım. Bu beklenmedik bir gelişme. Eminim annenizin gönderdiği hediyenin yerine aynı değerde uygun bir şey bulabiliriz..”, diye kekeler Efendi Philius.

“Annem ahmaklarla çalışmanın zorluğu ile ilgili beni defalarca uyarmıştı. Görüyorum ki haklıymış.”, der Anglenna buz gibi bir sesle.

“Hanımefendi.. eminim..”, diye başlar Efendi Philius.

“Bana yapmaktan hiç de pişman olmayacağım bir şeyi yapmaya zorlama Philius. Burada, High Spires’ın efendisi olman, annemin lütfuyla gerçekleşti. Ve bu lütfu sana düşünmen için değil, verilen emirleri harfiyle yerine getirmen içindi.”, diye tıslar Anglenna ve burnundan soluyarak, “Hediye işi olmayacak çünkü o hediyeyi annem kendisi hazırladı ve yerine bir başkası konamaz..”

Anglenna bir an durur ve düşünür. Neden sonra, “Anneme hediyenin ilgili kişilere verildiğini rapor edeceğim ve bu konu burda kapanacak.”

“Te.. teşekkür ederim hanımım..”, diye ter içerisinde kalmış bir şekilde teşekkür eder Efendi Philius.

Anglenna ise ilk defa gülümser. Soğuk, hesaplı, avına kitlenmiş bir atmacanın kısılmış gözlerine sahip bir gülümsemedir bu.

Efendi Philius yutkunur.

“Artık benimsin Philius. Eline yüzüne bulaştırdığın bu işi annemin öğrenmesi halinde sana ne olacağını tam olarak bildiğini tahmin ediyorum.. Bunu asla unutma.”, diye aynı soğuk gülümsemeyle konuşur High Lady Anglenna sonra arkasını döner ve uzun etekleri peşinden salınır halde bulundukları şatafatlı salondan ayrılır.

Ancak uzun bir süreden sonra Efendi Philius nefes alır.

Yumruklarını ve dişlerini sıkar ve elf yüzünde çirkef bir ifade belirir.

Kararmış suratından lanetler yayılmaya başlar..

“Lanet olsun sana Felishia, gördüğün her yakışıklı erkeğe aşık olduğun için.. ve gördüğün her zengin, aptal kızı ayartıp soyduğun için, doğduğun güne de, seni bu evden kovduğum güne de iki kere lanet olsun, Darlius!”

✱ ✱ ✱

Birkaç Yıl Önce


Prenses.. Onunla Arashkan’a gideceksin.”, diye burun kıvırır High Lady Angrellen. “Alçak kardeşim bunu bilerek yapıyor.”

“Pek anlayamadım anne. Neyi bilerek yapıyor?”, diye sorar Anglenna.

GRANDALEREN!“, diye hışımla tıslar high elf kadın.

“O kısmını anladım, anne.. Neyi bilerek yapıyor?”, diye sabırlı bir şekilde yineler Anglenna.

“Aptal olma, kızım. Aptal olabilecek kadar paran yok!”, diye burnundan solur Angrellen. “Sevgili erkek kardeşim, kızını Arashkan’a, oradaki yatırımlarımızı değerlendirmesi ve tetkik etmesi için gönderiyor. Sanki o küçük yarı ucubenin yatırımlarımızdan anlayacak aklı varmış ya da onları tetkik edecek yetiye sahipmiş gibi.. Dahası, ona refakatçi olarak da seni seçti ve bir Ri olduğu için de bunu reddedemem. Edersem beni yerimden etmesi için Grandaleren’in eline istediği fırsatı vermiş olurum. Ama kızına bir şey olursa, bu ikimizin de hayatına mal olur.”

High Lady Angrellen, o kadar sinirlenmiştir ki, neredeyse çıldırmak üzeredir.

“Hemen hazırlan. En iyi kıyafetlerini giyin. O küçük süprüntüye, asalet nedir göster. Onu Arashkan’a götür ve sağ salim geri getir yoksa ikimiz de yanarız ve bunca zamanlık bütün emeklerimiz çöpe gider..”, diye harlar Angrellen.

“Ve hazır gitmişken kızın ağzını yokla. Gerçekte neden Arashkan’a gittiğini öğren..”

Bulundukları odanın kapısı tedirgin bir şekilde tıklanır ve içeri aynı hizmetli girer ve High Lady Angrellen’in önünde eğilir.

“Hanımım, Prenses Alor’Nadien ne geldiler ve sizi görmek istediklerini söylediler.”, diye konuşur eğildiği yerden.

“Gelsin.”, der Angrellen kısaca.

Hizmetli geri çekilir ve biraz sonra genç prenses eşliğinde tekrar gelir.

Prenses Alor’Nadien ne büyümüştür.

Ve Angrellen bu kızı her gördüğünde daha da şaşırır zira kız biraz daha boy atmış, biraz daha olgunlaşmış ve biraz daha güzelleşmiştir. Ama içten içe kendisini bitiren şey; kızda olup da asla kendisinde olmayacak doğal bir zarafet ve asalet havası mevcuttur. Angrellen nadiren yaptığı bir şeyi yapar; önünde duran bir gerçeği kendisine itiraf eder. Bu kız, duruşu ve davranışıyla ile tam bir prensestir ve güzelliğinin hepsini olmasa da, belirgin bir kısmını, zarafetinin ise tamamını bir insan olan annesi, Nadine Graciousward’dan almıştır..

Kız daha on sekiz yaşında olmasına rağmen, olgunluğunu, samimiyetini, sevgisini ve etrafına yaydığı dinginliğini ne annesinden, ne de babasından almıştır. Bunlar tamamen ona aittir ve kendisindendir.

Prenses Alor’Nadien ne, ince belinden aşağı sarkmış, karmaşık bir boğum ile örülmüş kömürümsü siyah uzun saçları, kenarları hafif çekik, ‘yağmur sonrası’ çim yeşili gözleri, anca görülür çillerin rastgele serpiştirildiği zarif burdu ve doğal kiraz kırmızısı ağzı ve daha tam dolmamış, sırım gibi vücuduyla gerçek anlamda bir dişidir.

Olduğu hanımefendi gibi, Alor’Nadien ne önce hizmetliye gülümser ve ona teşekkür eder, sonra teyzesinin önüne gelir ve zarif bir reverans yapar.

“Angrellen Teyze. Babam, Ri Grandarelen’in ricası üzerine kuzenim ve ablam Lady Anglenna’nın benimle gelmesine müsaade ettiğiniz için müteşekkirim zira kendisinin Arashkan şehrine dair engin tecrübelerine ihtiyaç duyacağım. Bunun sizin için oluşturabileceği sıkıntı ve zahmetlerden dolayı da lütfen özürlerimi kabul edin.”, der yumuşak, içten ve ciddi bir şekilde.

“Sorun değil, sevgili yeğenim. Kızım sana göz kulak olacaktır. Bundan senin de, babanın da içi rahat etsin.”, der Angrellen soğuk bir şekilde.

Prenses Alor’Nadien ne gülümser. Teyzesinin tavrı onu rahatsız ettiyse bu ne yüzüne, ne de davranışlarına yansır. Teyzesine tekrar zarif bir reverans yapar ve mutlu bir ifadeyle kuzeni Anglenna’ya, “Sana emanetim, abla.”, der.

✱ ✱ ✱

Kısa Bir Süre Sonra


Bundan emin misin?”, diye keskin bir sesle fısıldar High Lady Angrellen.

“Evet, anne. Yolda uzun uzun konuşmak için yeterince fırsatımız oldu. Sevgili kuzenimin, ne annesi Nadine gibi bir sorceress, ne de babası Ri Grandaleren gibi bir büyücü olmaya niyeti var. Bir Shadowfel Hexlord’u ile anlaşma yapmış ve ona bağlı bir warlock olmayı düşünüyormuş.”, der Anglenna, annesi gibi fısıltılı bir sesle.

High Lady Angrellen’in yüzünde nahoş bir gülümseme belirir.

“Hıh.. Kimin aklına gelirdi, sevgili yeğenimin kendi sonunu bu kadar muntazam bir şekilde kendi elleriyle getireceğini. Sevgili, ahmak kardeşim Grandaleren, buna kesinlikle tahammül etmeyecektir. Themalsar savaşında yaşadıklarından dolayı warlock’lardan nefret eder. Ya kızına zorla engel olmaya çalışacaktır —ki bu da muhteşem bir şekilde kendisine geri tepecektir zira Alor’Nadien ne’nin gerçekte ne kadar inatçı olduğunu çok iyi bilirim, ya da onu, kendi kızını, önce aforoz, sonra da sürgün etmek zorunda kalacaktır.”, diye mutlu bir şekilde sırıtır.

“Alor’Nadien ne’yi uyarmamız gerekmez mi, anne? Bu durum bütün High Woods ve Bari Na-ammen’i etkileme potansiyeline sahip..”, der Anglenna biraz irkilmiş bir şekilde. Sonra sesini alçaltır ve ekler, “Ayrıca hoşumuza gitse de, gitmese de o aileden biri..”


Yıllarca annesinin söylemleri ve dolduruşlarına rağmen, gerçekte Anglenna, kuzeni Alor’Nadienne’den, annesinin kendisinden istediği ve beklediği gibi nefret edememiştir. Başta kızın davranışlarını yapmacık bulsa da, zamanla, onu tanıdıkça, kendisinden yüz elli küsür yaş küçük olan bu yarı elf’in olgunluğunda, saygısında, sevgisinde, ciddiyetinde ve inadında olduğu kadar samimiyetinde de içten olduğunu fark etmiştir. Dahası, bunu fark eden tek kişi kendisi de değildir. Prenses, Bari Na-ammen’de karşılaştığı herkesin üzerinde benzer etkiler bırakmıştır.

Kızın bu etkisi büyü değil, gösterdiği içten saygı ve samimiyetindendir.

Anglenna sorunun kuzeninde değil annesinde olabileceğini anlamaya başlamasına sebep olan şey, ironik bir şekilde yine kuzeninin ta küçük yaştan itibaren kendisine gösterdiği aynı saygı, sevgi ve içten samimiyetidir.

..Ve High Woods’da bunu fark edemeyen sadece bir kişi vardır..


High Lady Angrellen uzun bir süre, tamir etmek için çok uğraştığı bir cihazdan istediği sonuç yada verimi alamamış bir mucidin hayal kırıklığı ile kızına bakar.

“O süprüntü..”, der sıktığı dişleri arasından sessizce, “..asla buraya ait değildi. Ne o, ne de Rise olacak o insan müsvettesi.. Grandaleren asla bir insanı buraya, high elflerin kutsal mekanı olan Bari Na-ammen’e çağırmamalıydı. Ve asla onunla beraber olmamalıydı. Bunu yaparak bütün High Woods’un onurunu yerle bir etti.”, der.

“Bu söylediklerinde haklı olabilirsin, anne. Ancak babasıyla arasında oluşabilecek bir sürtüşme, Bari Na-ammen için çok ciddi sorunlar doğuracaktır. Belki farkında değilsin ama, o kızın çok seveni var. Ve bunu söylerken, onun güzelliğinden etkilenmiş genç ahmaklardan ya da sarayı dolduran renkli tavus kuşlarından bahsetmiyorum, anne. Kız, küçük yaştan itibaren etrafındakilere gösterdiği sevgi ve saygı, içten ve samimi davranışlarıyla farkında olmadan gerçek sadakat topladı. Elinde güçlü bir sebebi olsa, babasını bile bugün tahtından indirebilir. High Lordların belki tamamı olmasa da, belirgin bir kısmı da onu destekler zira Grandaleren’in eksantrik ve antika idaresinden bıkmış durumdalar.. Dahası, ordu da onu destekler çünkü o büyü değil, teberi seçti!”

High Lady Angrellen omuzlarını silker.

“İnsanların dediği gibi; ‘Birkaç yumurta kırmadan, omlet yapamazsın!'”, der umarsızca. Sonra kızına döner ve ona kati sesle tembihler; “Ben bu olaya herhangi bir şekilde karışıyormuş gibi görülmemeliyim. Dolayısıyla sadece dışarıdan, gerekli dedikoduları yayacağım. Ama sen, benim güzel kızım, sen kuzenine sessizce destek olacaksın. Ona, her elf gibi kendi yolunu seçme özgürlüğüne sahip olduğu fikrini aşılayacaksın.”

Anglenna, itiraz edecekmiş gibi annesine bakar.

Annesi gözlerini kısar ve kızına tıslar, “Bunu benim için yapacaksın, Anglenna. Senin Rise olman için çok uğraştım ve yolun sonuna yaklaştık artık. Basiretsizlik için yanlış bir zaman bu.”

Anglenna’nın omuzları çöker.

“Peki, anne..”, der sessizce.

Bulundukları odanın kapısı tedirgin bir şekilde tıklanır ve içeri hizmetli girer ve High Lady Angrellen’in önünde eğilir.

“Hanımım, Prenses Alor’Nadien ne geldiler ve mümkünse kuzeniyle görmek istediklerini söylediler.”, diye eğildiği yerden konuşur.

Anglenna gülümser ve “Gelsin.. Sevgili yeğenime evim her daim açıktır.”, der.

✱ ✱ ✱

Birkaç Yıl Sonra


İnanılır gibi değil!”, diye haykırır High Lady Angrellen. “Kardeşim resmen bunamış..”

“Ne oldu anne? İstediğin her şeyi elde ettin. Alor’Nadien ne gitti. Rivayetler doğru ise, artık aslını bile reddedip kendisine bir insan ismi almış. Kızının gitmiş olması Ri’nin ruh halini tamamen dengesizleştirdi. O günden beri hiç bir devlet kararı almadı. Bari Na-Ammen’de herşey durdu. Ve duyduğum kadarıyla Rise Nadine bile artık onunla aynı odayı paylaşmıyormuş. Sanırım adama yeterince çektirdin, anne. High Woods’a da..”, der Anglenna, hafif bir suçluluk duygusuyla.

“Bu evde pişmanlığa yer yok, kızım. Toy olma ve bir Rise gibi yaptıklarını sahiplen.”, der Angrellen kızına, horlayan bir sesle.

Anglenna sesini çıkarmaz ama içten içe kaynar. Kendisi o güne kadar annesi ne dediyse yapmıştır. Ancak işler nihayete varırken, Anglenna’da bunların gerçek sonuçlarını görmeye başlamış ve meyvesini de tatmıştır.

Gördüklerinde kati olarak bir şeyler ‘yanlış’tır. meyvesinin de tadı acıdır!


Son bir kaç aydır —prenses’in gidişinden beri— High Woods susmuştur ve Bari Na-Ammen’in sokaklarında mütemadiyen, uğursuz bir rüzgar esmektedir. O gün bu gündür şehir de şarkılar susmuş, sokaklarda oynayan çocuklar gitmiş, sanki şehir küsmüş ve sakinleriyle olan bağı kopmuştur.. bunların hiçbiri annesi, High Lady Angrellen’in umurunda değildir. Belli ki onun için bunlar sadece bir omlet için kırılan yumurta değerindedir.


“O yaşlı bunağa gelince.. Bari Na-ammen’e serbest giriş izni vermiş.. bir insan süprüntüsüne!”, diye harlar annesi.

“Bu ilk defa olmuyor, anne. Bunu özel yapan nedir?”, diye sorar Anglenna.

“İzin verdiği kişi, Arashkan Günlüğü denen müsvette de çalışan bir araştırmacı yazar. O kahrolasıca Brogard As’praza’nın elemanlarından biri..”, diye hırlar Angrellen.

“Hmmm..”, diye düşünür Anglenna.

“Bunu bilerek yaptı.. Kardeşim.. Bunu bilerek yaptı.. Her yere burnunu sokup herkese olur olmaz sorular sorsun diye bilinçli olarak bir gazetecinin kutsal mekanımıza girmesine izin verdi.”, diye tıslar, hararetle.

“Bizim saklayacak bir şeyimiz yok, anne. Gelsin, kiminle ne konuşmak istiyorsa konuşsun. Eminim kimseden fazla bir laf alamayacaktır çünkü elfler insanlara güvenmezler. İnsanlar da gazetecilere güvenmezler.”, diye alaylı bir ifadeyle geçiştirmeye çalışır Anglenna.

High Lady Angrellen kızına yine o bakışı atar; ahmaklardan bahsettiğinde yüzünde beliren o bakışı..

“Herkesin saklayacağı sırları vardır Anglenna. Öyle de olmalıdır. O gazeteciyi evimin yakınında görmek istemiyorum. Sen de konuşmayacaksın onunla.”, diye kati bir sesle emir verir.

Bulundukları odanın kapısı sessizce tıklanır ve içeri hizmetlileri girer, High Lady Angrellen’in önünde eğilir ve sessizce konuşur.

“Hanımım, kendisine Serena Glyphwriter diyen ve Arashkan Günlüğü’nden olduğunu söyleyen bir insan geldi ve sizinle kısa bir röportajın mümkün olup olmadığını sormamı istedi..”

✱ ✱ ✱

Birkaç Ay Önce


Yapacak bir şey yok, anne. Bu Ri’nin emri.”, der Anglenna sakince.

High Lady Angrellen ise kızıyla aynı sükuneti paylaşmaz. Yüzünde çirkef bir ifade belirmiş ve hırlayan bir sesle, “Hayır. Bir bahane uyduracağız ve sen de bu emre uymayacaksın!”

“Anne. Hayatım boyunca, devamlı benim bir gün Rise olacağımdan bahsedip durdun. Ben, mevcut Ri’nin emirlerine uymazsam, Rise olduğumda başkalarının benim emirlerime uymasını nasıl bekleyebilirim?”, der makul bir şekilde.

High Lady Angrellen durur.

Burnundan soluyarak, kısılmış gözlerle kızını süzer ve “Aferin.. En sonunda büyümeye ve bir Rise gibi düşünmeye başlamışsın.”, der.

“Öyle olsun bakalım, benim akıllı kızım. Git ve o süprüntüyü bul ve babasına getir. Kendisini açıklamak için çok ikna edici sebepleri yoksa eğer, sevgili kardeşim en başta yapması gereken şeyi yapmak zorunda kalacak; kızının velayetini fes edecek. Ve sen, kızım, bunun olması için gerekli bütün delilleri, yol boyunca toplayacak ve bana getireceksin.”, diye kati bir sesle emreder Angrellen.

“Peki, anne..”, der Anglenna, bıkkın ve yılmış bir sesle. Sonra döner ve kuzeninin en son civarında görüldüğü rivayet edilen, Serenity Home adındaki kasabaya gitmek için ayrılır.

Serena Glyphwriter’ın hazırladığı bu haber/makale asla yayınlanmaz. Serena Glyphwriter, haberi yayınlanması için teslim etmesinden kısa bir süre sonra ortadan kaybolur ve kendisinden bir daha haber alınamaz.

Arashkan Günlüğü’nün sahibi, Brogard As’praza ise haberin üstüne yatmaz.

Yakinen tanıdığı Efendi Philius, kendisine büyük ricalar ve hediyelerle gelir. Brogard hediyeleri almaz ama eski arkadaşı Selvius Brightleaf’in anısı ve değerlendirebileceğini düşündüğü için haberin yazılı olduğu ikinci hamur kağıdı ona verir.

Efendi Philius, en sonunda High Lady Angrellen ve kızı Anglenna’ya karşı eline geçirdiği bu paha biçilmez koz ile yüz yıllar sonra ilk defa huzur içinde uyur.

Ne var ki ertesi akşam Efendi Philius’un evinde bir soygun gerçekleşir.

Çalınan eşyalar arasında bu yazı da vardır.

Darly (Darlius) Dor’un adı bir anda şüpheliler listesinin en başında yer alır.