Showing: 1 - 2 of 2 RESULTS
bounty hunters dungeons and dragons endless watch groups karakter analizi modül role play serenity tarihçe the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

The Pit (18+) / Çukur

The Pit (18+) /  Çukur


The final war between Good and Evil draws near.

In the end, however, whoever has planned the furthest and deepest, shall win.

And evil plans are seldom simple.


In this cycle, the mind behind everything is cunning, far-sighted, and encompassing. If the mortals and their allies can not undo the knots binding them with these plans, they shall perish. And when they perish, so shall this world and it will become another feeding ground for the demons where mortals will be bred for the sole purpose of being food for a very horrific banquet!

They shall be born,
and be fed upon,
in an endless, gruesome cycle.


This story takes place some twenty years ago,
and crosses path with another story;
A Bard’s Tale VII, “1598. yıl”



How is the gate going? Are our engineers making any progress?”, the uncanny voice asked.

The uncanny, beautiful and masculine voice..

The voice was followed only by a short pause that could barely hide the fear of retribution.

“I am afraid not, my Liege. Whatever that fool Arcanton did with his colossal miscalculations, our mortal engineers have yet been unable to find..”, replied a thick, sultry, comely woman’s voice. “..The numbers are extremely delicate and hard to read.. Not to mention, coded! The paranoid midget coded everything he did. Deciphering them all is both time and life-consuming..”


Another pause was heard, followed by a deep, deadly sign.

The illustrious, very woman-like demon flinched.


“We must get that demon gate up and running. At current rate, we can only push so many minions through it at once, and all they provide is entertainment for the mortals..”, the beautiful, masculine voice said.

“Yes, my Liege.”, agreed the thick, feminine voice.

“But then, they are also keeping the said mortals pinned at the Demon Plains.. Otherwise, they would all coalesce at the Demon Wall and push The Damned Legion all the way through the Demons End, Fiend Pits, and on to the Citadel of Gullem —does the old fool still live, by the way?”

“Yes, my Liege, he still lives..”, signed the thick, luster, feminine voice.

“Bother..”, breathed the masculine one with unhidden contempt. “I was really hoping he’d croak. Rather irksome when mortals stay past their grave time, is it not?”

“Perhaps we can arrange a decent send-off for him, my Liege?”, the feminine voice asked hopefully and more than eagerly.

“Ow no, my dear Irine. When I want him offed, I certainly do not wish any decency in his demise. In fact, I have a special cage prepared just for his soul, down in my guest quarters. But until then, he is performing an excellent service by petrifying where he sits while terrifying the mortals and keeping them busy at Demon Wall..”


The masculine voice gave an unearthly chuckle.


“Demon Plains, Demon Wall, The Damned Legion, Demons End, Fiend Pits.. Mortals can be so unimaginative. You would think they would avoid naming their world with things that which they avoid!”

“They are fools, my Liege. That they name what they fear, with what they fear, makes us stronger..”, smiled the very feminine demon.

“Indeed, they are.. Irine.. Indeed, they are..”, the beautiful, masculine voice said lazily. “What of our ‘Seeds of Dissension’ project coming along?”

Irine, the illustrious, comely demon clapped her hands in delight.

“We are making excellent progress on that front, my Liege. This batch of ‘seeds’ has produced an exceptionally beautiful and promising progeny. She is filled with hate and spite and despite her young age, she loathes mortals and is incapable of comprehending mortal love.”, she gloated..

“Soon, she will be ready to be pulled out of her pit. She will then be put to conditioning. Then her real training will begin; on seduction, magic, and combat. We shall than unleash her upon her former tormentors. And once she has shed their blood, there will be no turning back for her.

“Her former tormentors..”, said the masculine voice. “It’s a pity they must die..”

“They are mortals, my Liege. Fools and easy to replace. They shall have fully performed their part only by dying at the hands of our ‘seeds'”, Irine sneered.

“Fools, yes… but devout fools. Wasting them seems like.. wasting them.. It appears mortals do not lack for fools, and neither do we..”, said the beautiful voice with little effort to veil the menace in it.


Irine froze.


“You have great expectations from this seed, then?”, asked the handsome voice, skimming over his unveiled threat.

“Yes.. yes, my Liege. She will become a great asset to your plans..”, agreed Irine, her voice unable to hide the tremor that clutched it.

“Hmm.. and perhaps my BRIDE.. If she performs as you have promised..”, smiled the masculine voice.


Irine froze again, but not of fear this time.

She froze and her face darkened with lust and black hatred..


“Come now, Irine.. I am well aware of your desires.. and your appetites.. But I am afraid you would make a poor bride..”

“My.. my Liege.. I would wish nothing less, and nothing more; to be at your side as your bride has been my only, deepest, darkest desire.. This too, I am sure you are aware..”, she said with such lusty longing, that her breasts heaved with hoarse, heavy expirations and tremors of unbidden delights zagged and throbbed through her whole body as her dark, penetrating eyes bore into her master.

“Yes. Your deepest, darkest desires have been long noted. But I am afraid you have too many ideas and ideals petrified in you. So much so that I would have to break you, for you can no longer be bent. It would be a shame to do that; to break you.. Then I would have to burn you down to the core to remold you to my liking.. Too much effort for too little gain.. Not to mention, the loss of one of my greatest and most illustrious concubines..”, the handsome voice smiled.


Irine slumped as her life long wish was crushed, quiet cruelly before her eyes as she awakened to the one, ‘unbending’ fact that forever she would be her masters ‘greatest and most illustrious’ whore..


“Do not despair, my lovely Irine..”, said the masculine voice. “For you are more than a mere concubine. You have nearly a great and cunning mind as your great and cunning curves!”

“Now, you shall take this ‘exceptional progeny’ you so seem to pride upon, under your wings, and personally see to her training. I want her educated in all mortal and non-mortal aspects.. I want her to know what drives us, and what drives mortals. I want her to see into us and into mortal hearts. When she speaks, her voice must be heard by our kind and followed by mortals with mindless lust. And because she will also be half-mortal, she will be unbanishable.. She will roam the mortal earth like a plague. Where she goes, death, destruction, and dissension shall follow..”


The beautiful, masculine voice paused.

And when he spoke again, there was power in his reverberating words..

“Make it so, Irine. For this is a task I shall trust no one but you. When she is ready, you shall bring her to me. Know this also, Irine, that her accomplishments and successes shall be yours to claim. This then, shall be your solace.. But so shall her failures..”, and this time, the beautiful, masculine voice did not bother veiling his threat.


Irine started shivering with true fear.

“And see if our greatest failure, Themalsar has been able to find Pricentines’ Light..”

“If we can get that weapon, Pricentine himself would be vulnerable. And as long as he lacks his precious sword, he is nothing! Nothing but a shame to his own kind; an angel who has let his soul blade go missing.. Do inform our dear Themalsar that his time is long overdue and if he is not successful in this, one endeavor, remind him I have his blood, his hair, and quite a few parts of his skin.. Remind him that I could do to him, what I let him do to that elf whore he was so riled about..

We have their Ad Ara here.. We must rid of Priceptine as well.. Speaking of which, I believe I have another 12 o’clock appointment with my dear ‘Dara.. I adore ruining an Archangel’s lunch hours, though I doubt she has any appetite left in her.”


Irine shuddered..


And with that, the great throne room shivered as one of the greatest minds of the demonic horde, Kardax’Trakxa “The Face”, gave a chuckle..

..not the maniacal evil boss cackle, just a chuckle.


“I believe that will be all for today, Irine.”, said “The Face”.

“Yes, my Liege..”, bowed Irine and departed, a smolder of a look on her face..

✱ ✱ ✱

The Face” sighed, rose from his massive, scarcely adorned thrown, and glided to the great table nearby. Unlike his predecessor, “The Face”, found little taste in flamboyance and grandeur. He had destroyed so many of his competitors and enemies alike by his ‘nondescript’ glamour. For him, everything he showed, was something they learned.. A ‘something’ they would certainly use against him.

The irony that he would be known as “The Face” was not lost.. or perhaps lost that he still, with mechanical precision and determination, had grinded down every enemy, every obstacle, and every challenge he’d faced..

He sat down and took the notes of the day into the black-bound, rather unostentatious book lying open on the great table.

The book was old, shredded at the sides, and very nearly as old as he’d been a mere demon squad leader. Into that book, he’d written down his ideas, his plans —long term or short, it didn’t matter, certain critical rituals, the details to his trademark spells, small, minute details he’d noticed about anyone or anything, and even little drawings morals called ‘doodles’. It was the one object, mortals or otherwise, would probably give their souls to get their hands on.


“The Face” smiled.


Too bad mortals gave their soul anyway, and for so much less..

Too bad mortals and quite a number of immortals would lose their souls if they even set eyes on the old book..


Before rising for his daily routine of going down into the dungeons to feed upon the agonies of a certain Archangel, he noted down a few more notes about what he would do, and accomplish, and the advantages of actually taking a half-mortal for a bride. For “The Face”, the mortality aspect of a potential bride was not really an issue but a matter of practical inconvenience. What mattered was the quality of devastation they could accomplish, rather than the quantity of years they would spend together.

Irine was many things and had more than her share of faults. But she was always accurate on her assessments and if this ‘seed’ was anything she’d hoped for, a pure and molded succubus half-blood would make an excellent bride, indeed..


“The Face” smiled once more as he caressed his book, the KARDAX CHRONICLES, rose from the table and departed to tear what little flesh was left on the Archangel, locked down in the dungeons..

✱ ✱ ✱

Kısılmış gözleri ve sıkılmış dişleri arasından, zorlukla zaptedebildiği duygularının oynaştığı solgun yüzü gerilir ve kısık bir sesle sorar Anglenna.

“Nereden biliyorsun bunları?”

Succubi melezi bir süre ona bakar ve sonra, ancak duyulur bir sesle cevap verir.



(Excerpt from: “Eski Efendim, Sahibim ve Çok Daha Fazlası..”)

Irine the Erinyes Concubine; (pronounced as ‘Ai Rie Né’, a word that derives from ‘irin’, meaning ‘fester/pus’) a more powerful version of the succubi demons. She was also ‘Auntie’ Irine for Merisoul Xyrotwu, the same demon whom the Serenity Group encountered during their final fight against Themalsar. She was a vicious and cunning adversary who nearly slaughtered through the companions and broke Moria Alicia Jean Hooman’s arm by sheer strength.

She was finally slain with the combined power of the group and a half-ton Inshala Frostmane when she inadvertently dropped on her in her gigantic scorpion form!


The ‘elf whore’ referred to, is the Ranger Marshal Selendenien Sindarin of Bari Na-ammen, who caused the first Themalsar War to stretch over four years. She was slain by Themalsar himself when he used a little known spell called Malocchio, a trademark death curse of Kardax’Trakxa “The Face”. She was the youngest sister of High Lady Angrellen and Ri Grandaleren.


Lyrics to the song; “Devil, Devil” by MILCK

Devil, devil
Clever Devil, Devil
How quickly they do sell their souls
For the feast and the promise of gold
But devil that won’t be me

Devil, Devil
Bones of metal, metal
You torture saints with a single glance
Make them think, they ever stood a chance

Do not try me Devil, Devil
Cannot buy me Devil, Devil
You won’t make a fool of me, oh no
What makes you so special, special
To think I would ever settle
For that devious dance between you and me, Devil, Devil

Rebel, rebel call me rebel, rebel
I walk the plank, not a tear in my eye
I won’t go down your blushing bride
Under the water I’ll be sharpening my knife

Do not try me Devil, Devil
Cannot buy me Devil, Devil
You won’t make a fool of me, oh no
What makes you so special, special
To think I would ever settle
For that devious dance between you and me, Devil, Devil

You take the shape of
Everything that I’m drawn to
You take the shape of
Everything that I’m drawn to
But your eyes
Are dead and red
Red as rust

Do not try me Devil, Devil
Cannot buy me Devil, Devil
You won’t make a fool of me, oh no
What makes you so special, special
To think I would ever settle
For that devious dance between you and me, Devil, Devil

dungeons and dragons duygusal karakter analizi role play tarihçe

A Bard’s Tale XV
“Wrath of Hydius Dreadmaw”

A Bard’s Tale XV
“Wrath of Hydius Dreadmaw”


Bu hikaye, Serenity Home yangınından 17 yıl önce, soğuk, uçsuz bucaksız, kar ve buzlarla kaplı Büyük Kuzey Bozkırlarındaki Ironfrost adında bir tundra elf kasabasında gerçekleşir.

Güzel, çarpıcı, hayat dolu genç bir elf kızının, yaşadığı 38,900+ günden sadece bir tanesinin hayatını nasıl değiştirebildiğini göreceğiz.



Buruşuk, kırık beyaz tenli, uzun, aklaşmış, örme saç ve sakallı yaşı geçmiş barbar, sessiz adımlarla kendisine doğru koşan bir başka soluk tenli ve uzun, örme, kuzgun saçlı genç barbarı süzmektedir. Diz boyu kara rağmen, düz yolda koşuyormuş gibi yaklaşan gencin sakalları daha yoktur ama gelecek vaadeden yeteneklere sahiptir.

Genç barbar ona doğru yaklaşırken, yaşı geçmiş adam gururla gözlerini kısar ve sırıtır zira şu anda burada bulunmalarının sebebi olan fikrin kendisi de, uygulaması da ona doğru koşan oğluna aittir.

Genç barbar, diğerinin yanına yetiştiğinde yavaşlamaz.

Anormal bir beden hakimiyetiyle sadece durur!

“Tamamdır Krash!”, der genç barbar, sanki dört mili yoğun, diz boyu karda koşarak gelmemiş gibi sakin, soğuk ve kart bir sesle ve sırtından omzuna, oradan da çaprazlamasına çıplak göğsüne bağladığı bohçayı çözer ve içinden uzun, som altından yapılmış gibi görünen çeliği olağanüstü bir zarafet ve incelikle işlenmiş, sapında bebek yumruğu büyüklüğünde bir yakut olan kılıcı çıkartır.

Wyrm Horde Krash’ı, uzun bir süre gencin elindeki paha biçilmez kılıca bakar. Neden sonra, “Hiç savurmadan, bununla bir kabileyi öldürdük!”, der.

Krash başını kaldırır ve oğluna bakar.

“Geride bırakman gereken şeyleri bıraktın mı?”, diye sorar.

Genç barbar Krash’a bakar.

Ama hiçbir şey söylemez.

“Güzeeel..”, diye sırıtır Wyrm Horde’un şefi. “Gitme zamanı geldi. Dinlenmen gerekiyor mu?”

Genç, Krash’a donuk ve ifadesiz bir şekilde bakmaya devam eder.

“Hah!”, diye kısa, keskin bir kahkaha atar yaşı geçmiş barbar ve ardından kısa, keskin bir ıslık çalar.

Etraflarındaki buzlu karlarda hareketlenme olur..

Bir an Krash ve oğlu yalnız duruyorken, topraktan yükselen ölüler gibi, karların içinde yirmiye yakın soluk tenli barbar peyda olur..!

Krash, eliyle başının üzerinde sessiz bir daire çizer, sonra oğlu ve adamlarıyla beraber, yamacında oldukları buzlu dağdan aşağı, takdir edilecek bir hızla inerler ve kısa bir süre sonra da karlı ve sisli Büyük Beyaz Tundra’da, kuzey, kuzey-batı istikametinde gözden kaybolurlar..

✱ ✱ ✱

Onu bulduk, Rive!”, der yüzünde hoş olmayan bir ifadeyle beyaz tenli elf.

Ironfrost Rive’si kısa bir an sessizliğini bozmaz ama gözlerinin ardında yanan buzul ateşini gizleyemez. “Nerede?”, diye sorar vahşi bir elf lehçesiyle.

Ironfrost Avcı Efendisi cevap vermeden önce Rive’sini gözlemler ve onun gözlerindeki ateşi görür. Kendi yüzündeki ifadeyi biraz düzeltir ve daha sakin bir ifadeyle, “Kuzey Uçlarda..”, der.

“Kuzey Uçlar..”, diye omuzları çöker Rive’nin. “Orada ne işi vardı?”, diye umutsuzca fısıldar.

“Rive’m.. Oğlunuzu orada bulduk. Ama Kuzey Uçlarına kendisi gitmedi. O, Kuzey Geçidi’nde konuşlanmıştı ve görevi de buydu. Bir şey görmüş olmalı zira yerinden ayrılmış ve gördüğü şeyi takibe alacak kadar bunun önemli olduğunu düşünmüş olmalı. Peşinden gittiği şey her ne idiyse, onu uzun bir süre takip etmiş. Ne var ki yolda pusuya düşürülmüş ve öldürülmüş. Onu öldürenler, onu Kuzey Uçlarına götürmüş ve oraya atmışlar..”, diye sessizce cevap verir Avcı Efendisi.

“Kim..?”, diye kısık, kırık bir sesle sorar Rive.

“Bunu öğrenemedik Rive’m. İzlerini örtmek için çok ciddi çaba göstermişler. Bu da bana, bunun ön hazırlıklı bir saldırı olduğunu söylüyor. Hedef özellikle oğlunuz muydu, yoksa hasbelkader mi oğlunuza rastladılar, bilmiyoruz. Ancak edindiğim izlenim, ikincisinin daha muhtemel olduğunu söylüyor bana..”, diye sıkılmış dişleri arasından, kendi hiddetini saklamaya çalışır bir şekilde fısıldar Avcı Efendisi. Sonra Rive’sine bakar ve artık bastıramadığı bir hışımla, “Onu Kuzey Uçları’ndan aşağı atmadan önce soymuşlar. Kıyafetleri, yayı, sadağı, kılıcı ve kukresi.. Hepsi alınmış olarak bulduk onu.”

“Nerede..? Oğlum nerede şimdi?”, diye kahır dolu bir sesle sorar Rive.

“Oğlunuz cesur bir elf’di, Rivem. Bir Tundra Elfi gibi yaşadı ve o şekilde de öldü; ilk nefesini savaşarak aldı, son nefesini de savaşarak verdi! Biz de onu ‘Gri Tundra’lara o şekilde uğurladık.”, der Avcı Efendisi kasılmış bir ifadeyle. Gerçekte ise genç elfin, bir uçurumun dibinde buldukları kırılmış, sonra da vahşi hayvanlarca yarı parçalanmış, yarı yenmiş bedenini babasına göstermek istemediği için, izcileriyle berabar Avcı Efendisi, Ironfrost’un gelecek Rive’sini oracıkta gömmüşlerdi..

✱ ✱ ✱

Bir koku alıyorum.”, der hırıltılı, derin bir ses ve içinde bulunduğu devasa mağarayı titretir.

“Nice zamandır uyuyordum.. Uykumda güzel Raven Queen’i ve bana verdiği ‘Priceptine’in Işığını’ düşlüyordum.. Aaaah, Raven! Yanıma sadece bir kere geldin ve bir daha da uğramadın. Sanırım tundraları çok da ilgi çekici bulmadın. Bu da senin gerçekte ne kadar kör olduğunu gösteriyor..”, diye iç titreten bir kahkaha yankılanır uçsuz mağarada.

Neden sonra, kahkahanın sahibi gözünü açar. Üç ayrı göz kapağının altında, dik, daha çok buzuldan yapılmış bir kılıcı andıran, insan boyunda bir göz bebeği belirir.. kısılır.

Muazzam gözün sahibi kendisini mağaranın karanlığında gizlemeyi tercih edermişcesine uzandığı yerde derin bir nefes alır..

“Eveeet.. Bir koku alıyorum..”, diye tekrarlar. Ama bu sefer devasa yaratık tamamen ayıktır ve “Çok uzun zamandır duymadığım bir koku.. ELF KOKUSU!”, diye düşünceli bir sesle söylenirken koca mağara tekrar sallanır.

“Küçük kar elfleri.. İnimde ne işiniz var? Irkınızla dile getirilmemiş bir anlaşmamız vardı. Sizler topraklarımdan uzak duracak, ben de sizlere dokunmayacaktım.. Fikrinizi mi değiştirdiniz yoksa? Hem de bana sormadan..”, diye içinde pek de gizli olmayan bir tehditle kıkırdar ses, ve mağaranın tavanından kayalar dökülür.

Dev yaratık, parıldayan buzlu mavi gözünü mağaranın karanlığında gezdirir. Parıldayan gözden silik, mavi bir ışık halesi, yığma altın sikkelerin olduğu tepecikleri aydınlatır. Hale ile altınların arasına serpilmiş gibi duran sayısız, rengarenk mücevher ve değerli taşlar da canlanır. Ve altınların içinde gömülü duran antika zırhlar, kalkanlar, miğferler, mızrak, balta ve kılıçla—

Göz, kılıçlarda durur zira bir tanesi eksiktir..

Göz, andırdığı, ancak bulamadığı kılıcın kendisi gibi incelir..

Sessiz, kati bir ölümün haberciliğini yapan bir tıslamayla, “Sadece buraya gelmediniz.. Benden çaldınız. Benden Priceptine’in Işığını mı çaldınız?!”

Muazzam yaratığın sesi, ‘ışığa’ geldiğinde artık bir tıslama değil, yer sarsan, intikamcı bir kükreyişe dönüşmüştür.

✱ ✱ ✱

Ironfrost meydanında yoğun bir kalabalık toplanmıştır. Kalabalık, gün batımına yakın daha da artmış, Rive’nin çok sevilen oğlunun yasını tutmaktadır.

Elf’lerin, daha çok bir şarkıyı andıran eski lehçelerinde söyledikleri ağıtlar, yakılan mumlar ve dökülen göz yaşları, geleceği temsil eden genç elf ile beraber sanki kasabanın da kaderini mühürlemektedir..


Çok uzaklardan, beyaz, uzun saçlı, genç ve güzel bir tundra elfi, görev yerinden aceleyle ayrılmış, korku içerisinde köye doğru koşmaktadır..

Barbar elf kızı tekil bir sesle,


..diye bağırmaktadır.


Gün batmak üzeredir ve Ironfrost’un üzerine muazzam bir gölge düşer..

Krash: Wyrm Horde kabilesinde Reis/Şef’lere verilen isim. Bu isim, ses nüvansı ile Ice Wolf Horde arasında ‘Krush’ olarak geçerken, aynı statü Bear Claw Tribe ve Ice Crag Tribe’da ‘Mushi’ (Mushi’nin eşi ve/veya kızına ise ‘Musha’) olarak anılmaktadır.

Rive: High Elf’lerde ‘Ri’ olarak geçen ifade, barbar Tundra Elf’lerinde ‘Rive’ olarak geçmektedir. Temelde aynı şeyi ifade eder; Kral/Lider/Hükümdar.


Hydius Dreadmaw, gün batımına yakın, acımasızca Ironfrost’un üzerine çöker. Devasa cüssesi altında onlarca tundra elf’i anında can verir. Dreadmaw, küçük bir şehir kadar gelişmiş olan kasabayı, bir saat kadar kısa bir sürede yerle bir eder. İşi bittiğinde, kasabanın üzerinde üç sorti yapar. Her dalışında devasa ağzından fışkırttığı buzlu nefesiyle kasabanın bir kısmını dondurarak taşlaştırır.

Muazzam beyaz ejderha dönüp gecenin karanlığında karybolduğunda, iki bin küsür yıllık Ironfrost, buzullardan oluşan bir mezar haline gelmiştir.

Bu katliamdan kurtulan tek kişi, Dreadmaw’ın geldiğini gören ve kasabayı uyarmak için koşan, ejderhanın buzlu nefesinden kendi payına düşenle kalıcı yaralar alan genç elf’dir.

Bu elfin adı Cora Sleet’dir.