Showing: 1 - 10 of 72 RESULTS
dungeons and dragons duygusal groups komedi role play the plot thickens tundra walkers

Point -Oh Two, Difference!

Point -Oh Two, Difference!

Timeline:

Fate, it would seem, has its own plans.. And an odd, dry sense of humor. One might even call it ‘backhanded’..

Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog are sent through time and place to the one place the little gnomic girl, Tonic, would dread most;

 

Arcanton Mordenon’s Tower.

 

And to a time where the sinister tower still stands.. along with her evil master, Tonic’s despicable uncle.

 

It isn’t clear at what year the events in this particular story takes place, but it is likely before another group has finally arrived here to put an end to the evil engineering gnome. As in, before the Paladin Delia Karakash Hooman has killed Karkas the Dreaded Red Dragon and has become the Lord of Durkahan, Nimbletyne Tinkerdome has parted ways with the group and Nadine Graciousward has banished Arcanton in their final confrontation, also parting from the group and later becoming the Rise of High Woods and Bari Na-ammen.

From a strictly ‘relative’ sequence of events, if not in a linear chronological order, this story takes place shortly after Loot Dispute.

From a historical perspective, however, it is likely the events here take place some 42 to 45 years ago, just before Arcanton Mordenon finally manages to engineer his first (and final) functional Demon gate, around the years 7563 and 7566 PAD.
(Post Apocalyptic Days)

 

 

We need a spot to rest. Seressa is wounded, Cora is wounded, you are wounded, heck, I am wounded.”, whispered Brom Bumblebrim. “I didn’t even know I could hurt in so many places.”

“Well come to my uncle’s crèche!”, growled Tonic as she cradled her pair’s head in her lap. Then she looked down at her and felt something shred her heart. Seressa was a happy girl with a happy soul. At least that’s what she always projected. She’d always been smart when it came to conversing with others and in fights too. Tonic knew she was much more intelligent than Seressa, her pair, but when it came to making friends, and then keeping said friends, she, herself, was the klutz one! And in fights, her own mobility and her skills were a lot more limited. All she would do was ‘bangs’.. The louder, the better. Or she’d just disintegrate her enemies down to indiscernible goo.. Seressa on the other hand did everything exquisitely. A bit like how the bard-boy, Brom, played his lyre. Seressa danced around her enemies, she positioned herself, and her enemies to the needs of her companions, and she kept them busy while Cora and Brom slowly reduced their number. She excelled at being both a friend and a team player. Tonic only excelled at cussing, irritating her friends, knocking her hand-made kaboom grenades around and basically behave like an irritable, stupid grunt!

And now Seressa was down.

This bloody tower had turned out to be much, much more dangerous than they had anticipated. Too many fiends, demons, monsters, and other weird things had come at them, and they kept on coming. Cora had fought as hard as she could, cutting one horror after another while Brom had laid down any number of them with his innumerable bardic magic. It had been Seressa, however, who had kept it all together and filled in all the blanks and gave respite to any who’d need it.

And Tonic had hurled her grenades and acid vials..

Yep. That’s about it.

Now, Cora was hurt. Brom was hurt. Tonic felt bruised all over. And Seressa was knocked out.. beat into the ground, really, and was lying on the ground with her head on Tonic’s lap and the little gnomic girl just watched her and saw tears slide down her smooth, charcoal-black face.

Her pair was unconscious and she still wept in pain!

“Damit!”, blurted Tonic. “Please live!”

“You are not helping her, Tonic. Make her drink one of your healing draughts.”, Brom said harshly.

“Don’t you think that never occurred to me?”, she replied with equal fervor. “She already took one of them.”

“So? Give her another one.”

“I can’t. Those draughts are good only once every day or so. Consuming more will have either little to no effect or outright poison her.”, snarled Tonic.

Cora Sleet gingerly smoothed near them as she limped and pulled out a long, slim tube from her pack.

“Here. This should help.”, she said with her soft, throaty voice. “Been saving this for emergencies. Seems pointless to save it anymore.”

Tonic looked up at the barbaric tundra elf and at her bloody arm, leg, and, judging by the way she held her other arm close to her chest, she probably had some cracked ribs as well.

“No. You use it. She needs rest.”, mumbled the gnomic girl.

 

Cora scared Tonic.

Cora scared Tonic without trying.

And Cora was scowling now.

Cora had an impressive scowl.

 

“Girl, you are going to argue with me, now?”, she breathed under her nose.

“Just what do you think will happen if we get jumped again? Who will hold them back and buy us time to do anything?”, replied Tonic. “And you can barely stand on your feet, let alone swing that double-bladed-whatsit!”

“She’s right, Cora.”, inserted Brom. “I can do all sorts of things, but fighting hand-to-hand just isn’t one of them. I mean, I can, and I will, if I have to, but if it’s come down to me and my sword skills, I think I would make an excellent ‘epilogue’ for our little endeavor, whatever it may be.. Tell me again, why we are even here? I am not renowned for my historical studies but didn’t it take a famous paladin called Delia Karakash, the most stupendous sorceress, Nadine Graciousward, and their company to take down Arcanton Mordenon?”

“We are not here to take down my uncle, Brom. Not that we can. Hells Bells, boy, we can barely take down the grunts on the first level of this bloody tower.”, scoffed Tonic.

“I agree.”, said Cora softly as she carefully settled herself down. “We are not assassins. And looking back to all our previous ventures, we were expected to fight things, but never to outright assassinate a particular foe.”

“We did kill a particular foe, in our last ‘jump’.”, disagreed Brom and not without a certain amount of implied hate.

“That.. was not.. an.. assassination.. dear Brom.. It was.. fair combat..”, whispered a dead tired voice.

“Seressa, baby.. You are awake!”, squeaked Tonic, her eyes blurry.

“I feel.. dizzy.. luv..”, came back Seressa’s voice.

“Hush, baby. Rest.”, Tonic almost blubbered. “I will take care of you.”

“Who.. will take care.. of you?”, she whispered back.

“I’ll take care of us both. Don’t worry. Sleep now. Please sleep Seressa..”, pleaded the little gnomic girl.

“She’s right. Our last ‘jump’, as you call it, was indeed a fair fight. And in the end, from what I gathered, it was basically a ‘punishment’.. Isn’t that so, Brom?”, asked Cora, carefully wrapping her leg with a long strip of white cloth.

 

Brom didn’t reply. He just looked.. elsewhere..

..with a stony face.

 

“Seems like you have left a few things untold. Quite a few things, actually.”, Cora said tightly between clenched teeth as she knotted the cloth.

“There are a lot of things I haven’t told, Cora. Let it be.”, replied the hobbit in a silent, even voice.

“This is all my fault.”, said Tonic suddenly.

“I would let it go, accept I bled for it. So did everyone else, here. And some who aren’t here.. How is it all your fault, girl?”, Cora said calmly once she was done with the knot.

“Some things are done and gone, Cora. And there is nothing that I can say will make it otherwise.”, said Brom with the same voice.

“You gave your best. So did Brom. And Seressa did too. All I did was hurl ‘pots and pans’ and make a lot of noise.” mumbled Tonic.

“Exactly how I thought before. But it appears, nothing is done and gone anymore, Brom. Those pots and pans kept us alive while keeping the demons dead. How does that seem like a small task to you, Tonic?”, asked the barbarian girl as she took out another strip of white cloth and started wrapping the wound on her arm.

“We don’t really ‘fix’ anything in our jumps, Cora. We only make minor changes.”, frowned Brom.

“Had I made bigger bombs, I could have made a difference.”, said Tonic in anguish, still cradling Seressa’s head in her tiny lap.

“We cleared the goblin trenches, hence making it possible for Durkahan paladins and the Koruxan knights to reach the battlefield in time when we were sent back to Themalsar. Then we made sure the Wyrm Horde’s Krush’s son stole the ‘right’ weapon from Dreadmaw, making it possible for us to obtain an Archangel’s lost spear, and subsequently giving us the chance to return it to its rightful owner. Then we fought and won against a villainous dwarf, bringing him to justice, making it possible for a mother to keep her promise to no other than Titania herself and bringing peace among the dwarves.. How are these ‘minor’ changes? If you’d made bigger bombs, girl, you’d have brought the roof of this tower on us, and that’s a lot of roof above us. Like three or four more levels of roofs!”, Cora replied coolly as she knotted off her arm as well. “Now then. Brom, you are on guard duty for a bit. Turn around and go and guard something. Tonic, pillow your pack under Seressa’s head and cover her with a blanket so you can at least preserve some semblance of her modesty and honor. Sitting there and moaning isn’t doing her any good. Then come here and help me.”

 

Brom stared at Cora.

So did Tonic.

Cora had never been this talkative nor had she ever dished out orders the way she’d just done and quite briskly too.

 

“What?”, said Brom, sort of flabbergasted.

“Why?”, asked Tonic, with a similar tone of voice.

Cora sighed.

“I need Tonic to wrap my chest for the cracked ribs. For her to do that, I need to take my furs, my leathers, and my shirt off. And I need you to turn around and go, Brom!”

“Ow..”, said a bit abashed. “I could wrap your—”

“I know you can, Brom. But I just don’t want you to. I want Tonic to do it. Hence; TURN AROUND AND GO! LIKE, NOW!“, Cora very nearly snarled.

 

Brom turned around and left, to the other end of the rubble-filled room.. pouting.

 

“Why have you not covered your pair yet, Tonic? Does her dignity mean so little to you?”, Cora asked evenly, as she undid the clasps holding her thick furs and heavy leathers and with a grimace, pulled off her shirt.

Tonic half blushed, half scowled as she took out her own pack and placed it carefully under her pair’s head. Then she opened Seressa’s own pack and pulled out her neatly folded and rolled blanket, flipped it a few times, and covered her, and snuggly wrapped her in it.

“There. That wasn’t so hard, was it? Now take this roll of bandage and wrap it around my chest, staring from just above my belly, up to my breast line —tightly if you will, please.”, ordered Cora with a mild tone.

“Won’t.. won’t that make it hard for you to breath?”, stammered the gnomic girl as she took the roll of bandage from the tundra elf.

Cora smiled at her.

“I wouldn’t worry too much about that, Tonic. I doubt you have enough strength to wrap me that tight. Not unless you want to pull out your mecha-thingy.”

“It is not a mecha-thingy!”, replied the gnomic girl indignantly. “It’s MECHABER!

“Ahh.. I am sorry. I wasn’t aware you named your toys.”, Cora smiled even more.

“Mechaber is not a toy! He is a—”, sputtered Tonic.

“Ow. It’s a ‘He’, then? My bad.”

“He is a mechanical bear, and a very delicate work of steam-chunk technology and pure gnomic ingenuity, at that!”, scowled Tonic.

“I have no idea what you just said, but he looks nothing remotely like a bear!”, said Cora.

“How would you know?”, scoffed Tonic.

“This..”, replied the barbarian girl, pointing at her thick fur cloak. “..is a tundra bear’s fur, dear Tonic. It was a near ten-foot-long and five-foot-high beast.. I hunted it, killed it, skinned it, and ate some of it too. Then took the rest back to my village.”

Brom’s snicker was heard from the other side of the room.

Tonic scowled some more, but shut up! She sort of.. tethered near the half-naked barbarian girl with trepidation.

“Boo!”, said Cora suddenly, causing the little gnomic girl to jump, and Brom to snicker some more.

“That.. that wasn’t funny Cora.”, mumbled Tonic with a flushed face.

“What’s really not funny is that you think I am either a total savage or unsettled enough to jump you at any time, Arcantonic Palecog. One would think we’d been together long enough for you to know better. Your inability to figure out the ‘base friendship’ concept is exasperating.”, coolly replied Cora.

“I.. I am sorry..”, mumbled Tonic in an even brighter red face.

“I don’t need you apologizing, girl. I need you to trust me. As I have trusted you, even though you keep tossing your acid vials and ‘bang-thingies’ right over my head.. and even hitting me on occasion.”, replied Cora, calmly.

“I do trust you. I swear!”, spluttered the little gnomic girl.. very fast!

Cora sighed.

“Do the ribs, Tonic. I am sure our esteemed bard is egging for a peek. Let’s not give him the satisfaction, shall we?”

Tonic started wrapping the very nearly white belly of the barbaric Cora with an abashed expression on her face.

“You can make comments if you like. Seressa would. Since she’s out, you could cover for her.”, smiled Cora with a tight and clenched grin, as the bandages drew tighter.

“You are awfully white!”, spluttered the little gnome. “I mean, I am pale, but I am a deep gnome by heritage. You are just.. very nearly white!”

“Stands to reason. I am a tundra elf by heritage.. Some like to call us ‘Snow Elves’, but I find that a bit too girly.”, Cora hissed conversationally as the gnomic tightened the bandages even more.

“You have.. muscles everywhere, too. I didn’t even know girls could have abs like yours.”, blushed Tonic. “I mean, I have a small tummy which tends to become a ‘pot belly’ whenever I over eat. And Seressa has a flat belly. Yours are just.. awesome! I could crack nuts between your abs!”

“I suppose you could. Just not now, Tonic. My abs, along with the rest of me, hurt.”, smiled Cora grimly.

“Can I ask you.. a personal question?”, Tonic asked carefully as she wrapped higher and the back of the tundra elf.

“Well, bummer. I just said we were friends so I can’t even say ‘No’, to your ‘personal’ questions, now can I?”, admitted Cora with another smile. A smile Tonic couldn’t see from her current position.

“No. No.. It’s alright if you don’t want to. I have been known to ask impertinent questions. Seressa can ask them too, but she can word them correctly and make them sound cool. I can’t.”

“Well, ‘impertinent’ me to your heart’s content, girl.”, said Cora.

“Your scars.. The ones on your back.. Do they hurt?”

“Yes, and no. They hurt whenever I remember them. They sizzled all the time until after I met Brom. Hurts a lot less since after I met the two of you and we teamed up. Funny how that went.”, Cora answered with a.. brittle sort of smile.

“A decent surgeon can probably do something about them.”, offered the gnomic girl quietly.

“No. I want them to stay. They remind me of my Ironfrost. Of happier times. Of my mother, my father and my friends.. and a debt I need to settle with Dreadmaw!”, replied Cora with a steely voice.

“You.. you are going to go up against Dreadmaw?!”, spluttered Tonic. “Mortals don’t go up against beings like Dreadmaw. Please don’t go up against Dreadmaw!”

Cora didn’t reply.

“And you don’t really need these scars to remember your happier times. That’s what memories are for.”, Tonic mumbled. “Leave your pictures on, though. They look awesome too!”

“Picture? What pictures?”

“The pictures you got all over you.”

 

Cora spluttered!

With indignation.

 

“They are not pictures, girl, they are my beautiful ‘Storm Tattoos!'”

“Ow. Okay. If these are not pictures but ‘storm tattoos’, then my Mechaber is a bear!”, smirked the gnomic girl!

“Your head is broken, girl.”, growled Cora.. and continued without turning a hair. “Should we get the opportunity, what would you feel if we were to kill your uncle? He is your blood relative, after all.”

It took a moment for Tonic to catch up to the sudden change of topic.

“I would feel satisfaction. No.. I would feel BLOODY SATISFACTION!”, replied the gnomic girl with seething hate.

 

Cora didn’t say anything else for some time and Tonic continued to tightly wrap the bandage around her chest and back.

 

“Try to finish the knot anywhere other than my back, or under my arm, if you can, please. Lying down with a lump on my back or side is bothersome.”, said Cora quietly.

Tonic finished her work, knotting the wraps somewhere around the front side of Cora’s waste.

“Thank you.”, offered Cora with the same voice.

Arcantonic Palecog didn’t say anything for a while as she checked her handy work. Then, wordlessly, she hugged the barbaric tundra elf.

“Should the occasion arise and we face my uncle, please run.”, she whispered as she hid her face in the elves’ snow-white braids.

Cora hugged the little gnomic girl, back.

“We shall see.”

Tonic drew back and stared at the glacial blues of the elf and only saw determination there.

She sighed.

“Are you feeling up to carrying Seressa for a short climb?”, she asked.

“I suppose so. Seressa is a big girl and I don’t want to manhandle her without her consent. Seems like a rude thing to do.”

“I am her pair. I can consent for her.”, Tonic said, then pulled a long, coiled rope out of her small artificer’s satchel and tossed it vertically into the air. The rope uncoiled as it ‘climbed’ up and held there, ending in an open, horizontal ‘window’, looking down at them.

“What’s this?”, asked Cora as she stared up at the odd phenomenon.

“It’s a small hidey-hole. We climb it, pull the rope behind us, close the window and no one’s the wiser.”

“That.. is just downright creepy!”, said Cora, still ogling at the window.

“Help me with Seressa, please. I can’t move her, let alone carry her up there. Let’s hurry some, shall we? It won’t last long. Merely an hour or so. Just enough for a short breather.”

Cora frowned but went over to the very tall, very dark Seressa and carefully picked her up and slowly put her over her own shoulder, checked the rope then started climbing up. Soon enough, they were both through the window and gone out of sight.

“Brom!”, Tonic hissed.

Brom came over, looked up, nodded at her, then started up the rope as well.

Tonic grabbed her pack, Seressa’s blanket, and her pack as well, gave a cursory glance around making sure they hadn’t left anything behind, then she too squirreled up the rope and disappeared in the window.

Her two, tiny hands came out, grabbed one side of the open window each, and pulled them shut, leaving nothing but the dark room’s ceiling to be seen behind them.

Yes.

An hour wasn’t much.

But it would be enough for her to snuggle up to her pair for a short nap, and keeping them both warm and cuddly.

If that’s what it took to bring her Seressa Wraiven up and cheery again, Tonic thought it would be well worth it.

✱ ✱ ✱

There are stairs leading up.”, whispered Brom, as he carefully peeked around the corner and watched for any signs of life.. or unlife, as some of the things that they had faced had been.

Brom didn’t mind the fiends, the demons, and all the other monsters.. per se. But undead gave him the creeps for some reason.

Brom didn’t like the undead.

Undead scared him.

Well.. undead were scary things, sure, but no more than fiends and possibly less than demons. One could easily argue that by comparison, the undead were not all that high, where ‘risk factor’ was involved.

But nothing, not the reality, nor the logical explanations managed to ebb away Brom’s ‘irk’ for the undead.

Brom scowled.

“Get it together, damit!”, he growled at himself.

“Talking to yourself, already?”, came the merry voice of Arcantonic Palecog from just behind him.

Brom scowled some more.

“It’s alright, boy. This place can do that.”

“What’s with the ‘boy’s again, girl?”, said Brom, feeling irritated. “Does your perception reset at every ‘jump’?”

“No. But ‘boy’ is shorter than ‘Brom’.”, said Tonic with a smirk.

“Yes. And ‘Tonic’ is shorter than ‘Arcantonic’ and ‘Nic’ is even shorter than ‘Tonic’. But you don’t see me calling you ‘Nic’, now do you? Which does sound quite like a ‘Tick’..”, he deadpanned with a snort.

Arcantonic gave the hobbit a baleful stare.

“If you ever call me ‘Nic’, I will hurt you, Brom Bumblebrim!”, she snarled.

“There. My whole name!”, smiled Brom. “Now go tell Cora and your pair, we got stairs up ahead.”

“So, it’s ‘your pair’, now, is it? No more Wraiven’s or even Seressa’s?”, said Tonic, giving the hobbit a look full of disdain.

“What is it to you, what I call her?”, shrugged Brom.

“She’s my pair. Of course ‘everything’ is to me.”,  she replied almost scornfully.

“Which is what I said; your pair! I am not even sure what you are objecting to?”, smirked the hobbit.. a tad on the brittle side.

Tonic scowled at him.

She felt she’d just been had. But she wasn’t quite sure how.

“You are avoiding and dodging, Master Brom. You know this, I know this.”, she fumed, turned around, and left.

“Inserting the last word: Check!”, grumbled the hobbit after the pesky little gnomic girl—

 

—which is when something happened. Something that hadn’t happened to Brom for some time now; he got bit!

 

Brom yelped!

Probably because it hurt, but more likely because he had been caught totally off guard, and likely because.. well.. it had been a while.

 

“Damit!”, ouched the hobbit as he rubbed his butt cheek and calf, at a point just where he couldn’t see.

“What, damit? WHAT? We are already here, doing your bloody job for you. What else do you want from me?”, he very nearly blared in fury.

 

And got bit, again!

 

For some reason, Brom got the feeling the whatsit that kept biting him had just bitten him the second time out of sheer spite!

“What? I can’t even complain? Why don’t you come out and play for once! Bet I can beat the cra—”

 

And he got bit.. harder this time!

 

“Ahhaa! Thought you were a gutless, spineless, heartless chicken!”, he sneered.

 

Another bite!

 

“I can do this all day–”

 

Bite.

 

“Pwahahaaa.. Just you remember what happened the last time—”

 

Bite.

 

“That’s the best you got? I didn’t feel a thing. You must be a dentist—”

 

Bite.

 

“Yowza! That, I felt, and still I laugh at you with colossal scorn—”

 

Bite.

 

“I am not the sniveling hobbit you dragged out of the comforts of his home anymore—”

 

Bite.

 

“Eeep! Stop it—”

 

Bite.

 

“Ow! You think you can do this all day too, do you?! That leg is going to start to bleed any time now. It’ll be interesting telling the rest about you—”

 

Bite.

 

“Now there’s a topic to chat over dinner; Hey everyone, I have a bug that likes biting arse! That’ll be an absorbing conversation, that’ll. I am sure of it—”

 

Bite.

 

“What are you doing, Brom?”, came Cora’s voice from behind.

 

Bite.

Flinch!

 

“Umm.. Nothing.”, said the hobbit.

 

Bite.

Flinch!

 

“What’s up with that face?”, asked Tonic, peering at him. “You look like you just swallowed a whole bug and it’s still alive in your belly.”

 

Bite.

Flinch!

 

And then Seressa appeared behind the two. She said nothing. She just stared down at Brom with her unfathomable, incomprehensible, and inscrutable gaze like some dark, majestic queen of the Astral Voids.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom looked up at her eyes and saw many things in there. Some that he could understand and even relate, but many others he just couldn’t even put names to.

 

Bite.

Flinch!

 

“You seem possessed, Master Brom.”, she said with her memorable voice.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom ogled at her some.

Then cleared his throat and mumbled.

“No, i am not. It’s one hundred percent just me.”

 

Bite.

Flinch!

Silence..

 

“Sooo..”, Cora said, dragging the word over the sudden, awkward silence. “Do we go up?”

 

Bite.

Flinch!

 

“Do we?”, asked Seressa Wraiven, still staring down at the hobbit, her face, and the rest of her very nearly lost in the darkness. Only her frilly pink skirt dress and the pinks of her fringes were discernable.

 

Bite.

Flinch!

 

‘Stop it, damit!’, snarled Brom from inside.

“Umm.. why are you asking me? I am not the guide of this tour. Uhhm.. Isn’t that your job?”, he asked with a guilty sort of voice.

 

Bite.

Flinch!

 

“No, Master Brom.”, the darkness of Seressa said. “I am not the guide of this tour.. I am merely the Voice. Cora is the Anchor.. and the Shield..”

“I am?”, murmured Cora.

“..and Arcantonic is the Enabler.”, she continued.

“Yay.. Whot?”, squeaked Tonic.

“I don’t even use shields.”, mused the barbarian girl.

“You, Master Brom.. You are the Guide.. That. Is. Your. Job!”, Seressa said in her clear, yet unbending voice, still staring down at the hobbit with her deep, ‘astral’ eyes. “So again, Master Brom; Do we?”

 

Bite.

Flinch!

 

Brom sighed..

..and gave up.

He felt no issues nor any reluctance objecting to the bloody whatsit all day and getting bit innumerable times for his efforts. But he just didn’t feel any compulsion to argue with Tonic’s pair.

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

“Do we, dear Brom?”, repeated Seressa once more, and with a barely audible voice.

“No.”, he said quietly.

“What?”, Cora asked with some surprise and looked at the hobbit.

“What?”, exclaimed Tonic, even more surprised. “Why?”

“Because there’s somewhere else we have to go before we go up.”, he replied in a deflated tone.

“Where?”, asked Cora.

“Why?”, asked Tonic again, sudden fear clearly etched in her face.

“We must go ‘down’, before we go up.”, replied Brom even quieter, giving a carefully disguised glance at the little gnomic girl.

“Down it is, then.”, said Seressa in her unbending voice. It was, however, tinted with a barely discernable pinch of sadness thrown into it, as she gave a similar glance at her pair.

Tonic did not see the covert looks the two had given her, but for some reason, she seemed freaked.

“There is no ‘down’. This is the entrance floor..”, she objected, almost pleading.

“What’s going on?”, asked Cora. “What’s down below us and why is Tonic here telling us there is no down?”

Tonic crossed her arms under her breasts, turned her paled face away from them, and shut up.

Seressa stared at her, but not unkindly and as if she desperately wanted to reach out to her little pair and hug her.

She did not, however. She just stood there and silently waited.

So did Brom.

“Tonic?”, inquired Cora softly. She wasn’t sure just what the hell was going on here, but it seemed detrimental for the little gnomic girl and even though she could be a monumental pain in the arse at times, Cora had no intention for her to get hurt. “What is down there?”

 

Tonic did not reply for a long moment.

But as time passed, her diminutive face drooped, her shoulders slumped and her back hunched, even as she held her eyes closed, and her tiny fists clenched at her hips.

Finally, a tiny voice of defeat, acceptance, or perhaps, of penance escaped her.

 

“Me..”

✱ ✱ ✱

Me? Me, what? I don’t understand.”, said Cora, staring at the deflated, dejected, and ‘at her final throes’, girl.

Tonic did not reply.

Neither did her pair, nor Brom.

Apparently, either the barbarian elf had to figure it out, or the little gnomic girl had to speak the words.

Or just neither did Seressa, nor Brom had the heart to say it.

 

“What do you know about my uncle, Cora? What do you know about Arcanton Mordenon?”, Tonic said finally.

“You didn’t really say all that much, Tonic. But if I were be polite about it, I would go for ‘a great gnome with greater issues’, but I just don’t feel like being polite about him, so I will sum it all up as ‘an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass’..”, she replied seriously.

Brom snorted.

Seressa kept to her silence, but her eyes blazed at the accuracy of the words.

Tonic stared at Cora, and she had this, funny expression on her face as if it had gotten stuck somewhere between a destitute laugh and wanting to cry.

“Alright.”, she said. “Perhaps I should rephrase that. Why am I the way I am, Cora? Why am I broken?”

“You are not broken, girl. Merely ‘irritably challenged’, maybe.. We all have some issues.. I could name some of mine but I don’t think we have that kind of time.”, Cora said.

Tonic sighed.

“Really, Cora? You see absolutely nothing wrong with me?”, she asked.

“I see a lot of things wrong with you. I have some of them myself. So does Brom. So did a lot of my friends, back at Ironfrost. Seressa also has some issues. But she seems to be at peace with most of them, so she’s cool.”, shrugged Cora.

Tonic just stared at the barbarian girl, her mouth open.

Brom had to admire his barbarian friend. If she was being deliberately dense, she was very convincing. If she was actually this.. well.. ‘gullibly innocent’, it was perhaps understandable. Cora did have the tendency to blame herself for things even when they had nothing to do with her. She never went as far as openly voicing said blames, but Brom thought he could see them in her eyes.

“No, Cora. You have issues. But you are not broken!”, Tonic hissed harshly.

“You do not know how I was before Dreadmaw, Tonic. At which point did you decide you got a handle on me?”, Cora asked in her calm, cool, and decidedly frosty voice.

“I am sorry, Cora. But you were not taken from your parents by an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass of an uncle to be thrown into a little cage surrounded by demons at the age of three and kept there for years.. That’s what is ‘down there’.. MY CAGE! I AM DOWN THERE, RIGHT NOW, CORA. I AM DOWN THERE, SCARED WITLESS, CRYING, ALONE, IN THE DARK. AND SURROUNDED BY DEMONS WHO ARE GNAWING AT MY CAGE, TRYING TO GET TO ME EVEN AS WE SPEAK. NO CORA. YOU HAVE ISSUES. BUT YOU HAVE NO IDEA WHAT IS ‘BROKEN!’. YOU ARE HURT, AND LIKELY THAT HURT IS THERE TO STAY, BUT YOU ARE NOT BROKEN, I AM. MY UNCLE TOOK ME, PUT ME DOWN THERE, AND BROKE ME, CORA. AND THOROUGHLY!“, the little gnomic girl gnarled savagely.

 

A disturbing silence settled as the barbarian elf and the little, gnomic girl faced one another, while Brom and Seressa held their breath.

 

“Dear Tonic..”, said Cora in her soft, throaty voice. “I can only imagine how much that must have hurt coming out. I am sorry I pushed you into it. But I am grateful you said what you had to and got it out. There is no ‘fix’ until we admit to ourselves that we are broken.. and come to the conclusion that we need fixing and decide to do something about it.. You guys helped fix me. You have no idea how much I hurt when Dreadmaw first happened. And neither could you contemplate the kind of hell I went through, living it again, and in greater detail. Does it surprise you to see me smile and laugh and talk more, and even make a funny every now and then, since then? I do not believe our ‘jumps’ are for just minor changes. They are there to give us respite.. or relief, as well. I believe, ‘that’ is the true reward of our troubles. And I believe, this will be yours.. We are not here to fix you, dear Tonic. Friends don’t fix friends. That’s just base arrogance if you ask me. What they do is, keep you company, hold your hand, pick you up or even smother your with hugs if need be, certainly.. but it must be you who must fix you. What is given is never as valuable as what is earned.”

 

Tonic ogled at the barbarian girl as if she’d just slapped her awake.

Seressa also had a similar expression on her face, but more relieved and viscously happier.

Brom..

Brom looked at her as if seeing the barbarian girl reborn. Stronger, not in arm, or back, or leg, but decidedly at heart.

‘Well, now..’, he mused as he smiled at her.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom stood where he was.

And quite unmoving.

As a certain sense of dread washed over him.

Cora had been fixed, perhaps, in her own way, as she seemed to have found some form of peace.

And maybe Tonic was about to as well.

He, on the other hand, had faced his mortal enemy and prevailed, to be sure, but he hadn’t found his peace.. yet.

Brom really didn’t feel like going through anything even remotely like what Cora had, and what Tonic was perhaps about to now.. He remembered, inadvertently, of Aremela Berrybush.. The only girl he’d felt love as immensely tangible as he thought he would ever feel. He gulped down a few harsh breaths to send back the lump that had just gotten stuck in his throat.

Then he felt a pair of eyes on him.

‘Astral’ eyes.

And saw the very tall, very dark girl watching him from the darkness that hid her.

He did wonder what she, Tonic’s pair— No, not Tonic’s pair, damit, Seressa.. Seressa Wraiven was going to suffer to make peace with.. whatever her demons were. For some reason, though, he really didn’t want her to suffer.. At all..

Silently, he snarled down at the pestering whatsit that kept biting him at the most inconvenient and certainly inconsiderate moments.

“If you hurt her. I will hunt you down to the end of days, you little bugger!”

 

Brom Bumblebrim does not know at this point, and neither could he have known that Seressa Wraiven would face her demons much, much later.. Some 180 years or so later. And perhaps because he could not let go of his guilt over Aremela Berrybush, he wouldn’t be there for Seressa..

 

The sentient mind is complex and is comprised of many small, seemingly unimportant, and usually inconsistent things. But it is, in truth, much like words are made of letters, and letters are, one way or another, the culmination of linear drops of ink. Such drops string together to form the said letters, in return giving us words, which conform sentences, paragraphs, pages, and finally, books, conveying our thoughts, our ideas, and our hopes, consequently shaping, establishing, and even, at times, ‘marshaling’ literature, poetry, law, science, and religion. Whatever the final outcome is, though, everything starts with words. And words start with small, seemingly inconsequential drops of ink. But it is the ‘will’ that picks up the quill, dips into the inkpot, and draws the ink. And it is ‘choice’ that births, gives rise and consequently, breeds the ‘will’, per se. In a way, ‘choice’ is the origin or even the genesis of ‘will’. One could easily come to the devastating conclusory finalé of awareness that it is ‘choice’ that is behind all. Ultimately, if there is any sentient action to be had, a choice to do so must take precedence.. and be made, hence it is ‘choice’ that inadvertently, and, perhaps, fundamentally, rises civilizations..

 

..or brings them down.

 

From a decidedly narrower point of view; choices save friends, or, willy-nilly, abandons them.

 

Suffice to say, the ‘nilly’ that postcedes the willy, is also a choice, after all, though it be a disregarded, or even a discarded one..

✱ ✱ ✱

There are more coming. Just how many are there?”, hissed Cora as she slashed open what she hoped was the thorny demon’s vitals, spun the ancient and massive, double-bladed elven polearm, and stabbed its other end into the creature’s face! The creature screamed as it stumbled back as another took its place.

“A lot.”, squeaked Tonic as she aimed another of her acid vials and tossed it over the barbarian elf and hit one of the huge, quadrupedal fiend with the long tail and covered with hard, pointy thorns. The thing roared in pain as a large, gaping hole appeared on its chest and spilled its lungs onto the ground.

“Well. That’s a gruesome sight.”, Brom said, then overstretched the one string on his lyre, causing a distinctly disturbing, dissonant chord. The demon with the gaping hole in its chest snapped its head up as if some invisible spike had struck it from right under its elongated maw. For a bare moment it stood there staring blankly at the ceiling, then one of its eyes slid up and disappeared into its skull while the other turned down and pointed somewhere on the ground. Its face drooped.. and all at once, it exploded; the monster lost its head!

“And you think mine was gruesome?”, gawked the little gnomic girl, trying very hard not to retch.

“A bit gruesome, yes. But you have got to admit; it was effective!”, replied the hobbit in a sort of apologetic way. “They are immune to fire and quite resistant to most of our cold attacks and impervious to charm, fear, and poisons.. Might as well go for the source, their minds, and just blow it up from the inside!”

A ghostly, skeletal hand moaned amongst the demons and struck one in the heart. The creature stumbled back. Two more ghostly hands moaned and grabbed the same creature by its throat and squeezed. The demon gagged and tried to free itself from the ghostly hands, but it just couldn’t hold them. The demon stumbled, choked, and died, its uncanny, goat-like eyes bulging.

“By all means, Master Brom. Do more!”, said Seressa Wraiven calmly in her sultry and cultured voice.

“Your choice of words are mind-breaking, girl!”, whispered Tonic with a slightly flushed face, from just behind the very tall and very dark girl.

Brom coughed. His face was more than just flushed.

“Whot?”, Seressa asked as she prepared for her next spell. “My wording was grammatically correct. So was its referential focus.”

“Girl, you just—”, began Tonic.

“If anyone explains it to her, he or she will have words with me, right after this fight, when I am still very much in rage!”, snarled Cora as she lopped the head of the next demon, clean off its shoulders.

 

Tonic shut up.

Brom wasn’t planning on explaining anything, so he didn’t have to.

He did flinch though.

When he got bit.. once again.

With a very surly expression, he turned around and looked behind..

..and saw the barred door on the far side of the large chamber they had just entered, and subsequently ambushed.

 

“Tonic.”, he said quietly.

“Whot?”, replied the little gnomic girl without looking at him as she tossed another vial over the raging tundra elf.

“Behind us, there is a barred door.”, he said, again in a low voice.

“Yeah, so?”, she said, panting while she pulled a tightly packed, leather-bound fire-clay sphere out of her artificer’s satchel.

“Where does it lead?”, Brom asked.

“How the hell should I know, boy? I wasn’t given free rein last time I was here. I never wondered the halls of this bloody tower. Not that I would have. I was locked, in a cage, down in the dungeons for all my tenure, remember? Look, I am a bit busy right now, Master Brom. Can we have this conversation later? Or never?”, she hissed and tossed a heavy leather-bound, fire-clay hardened and packed ball over Cora, and into the crowding fiends.

“Fire in the hole!”, she shouted.

Cora spun around facing them with her back hunched, her eyes tightly shut, and her head lowered.

Tonic did the same.

Seressa jumped back and spun in the air like a dark, astral dancer and landed facing the opposite direction and covering her ears with her slender hands.

Brom groaned and just turned around, closed his eyes and ears but opened his mouth all the way.

The room shuddered as the sphere detonated with an eye-searing and ear-cracking explosion!

Cora spun back and started butchering the fiends right and left, all stunned, bleeding in the eyes and ears..

“Tonic!”, hissed Brom once again.

“Whot, dammit? I told you, I don’t know anything about this place!”

Brom grabbed the gnomic girl by her shoulders and made her face him and looked her in the eyes.

Very quietly and calmly he asked, “When you finally got free, you said Nadine Graciousward carried you out in her embrace. Was that the door you saw over her shoulder?”

Arcantonic Palecog stared at him, and at the barred door.

“How the hell should I know, Brom? That happened nearly forty years ago!”, she hissed at him.

Brom ogled at her.

“You are..”

“Yes, boy, I am forty-eight! And quite young for a gnome and probably double your age and very nearly double Seressa’s age as well!”

“Damn.. If you are still down there, in the dungeons, we must have been hurled at least forty, forty-five years back, then.”, Brom said, a bit freaked.

“Egad, Master Brom. Your powers of deduction are mind-staggering!”, Tonic spat with sarcasm.

“Why didn’t you tell us, this?”

“Why would I? I don’t even want to be here.”

“Don’t you think that information might be pertinent?”

“It would, had I known my little self was still down there, which I didn’t, and hoped, wouldn’t. It only came to me when you said we had to go ‘down’, before we went up!”

Brom frowned. The little gnomic girl had a point, of sorts. He did have to change his perception of her though. Up to this day, he had always thought this cute, irritable girl was around his age, if not younger. Certainly not ‘at least double’ his age!

He drew a long, suffering breath to ask once more for her to think back and carefully, but the gnomic girl beat him at it.

“It is..”, she said mutely. “Your wording of how I must have seen it is inspired! I did see that door, but once, when Nadine Graciousward was carrying me out, and over her shoulder. It was all hazy and I was crying and shivering and terrified beyond sanity. But I remember that door. And this is it.”

Brom didn’t bother asking her if she was sure or not. He knew Tonic had an uncanny memory. Once she saw, heard, or read something, she would remember it. Period.

“Very well.”, he said. “I am going to have to go down and through that door. Tell the others they are going to have to hold this room, no matter what.”

“Why don’t you tell them?”, asked Tonic.

“Because I have to go alone and Cora won’t let me. And just what do you think your.. uhh.. Seressa will do when she sees the little you down there, scared and crying?”

“She will take the little me, promptly coin-purse her, then spend the next one thousand years dismantling this place along with everything in it down to this planets’ molten core!”, Tonic said without even thinking.

“Right.”, agreed, the hobbit. “Give me a three hundred count to get out of their reach, will you?”

“Whatever you do, don’t give me your name, when you go down there. I remember very little of the things in the dark because I went out of my way to forget it all. A name is something to dwell on, though. And something to remember.”, she said quietly.

“Alright.”, Brom nodded.

“And.. don’t turn on the lights.”, she mumbled.

“What? Why?”

“Between the two of us, Seressa is the one with imagination. That’s why everything about her is exquisite, and the reason why her illusions appear so vivid and realistic. I have a linear sort of imagination. That’s always been true for me. Which is why I am a good artificer. My mind works in a ‘causality’ direction. As long as I am in the dark, down there, I can only imagine so far about the horrors lurking around me. If you turn the lights on, I will see them, and I will know what truly wants to eat me. I shouldn’t have to know that..”, she said looking down at her feet.

“Understandable.”, the hobbit replied, feeling a bit sick.

“One last thing, Master Hobbit.”, Tonic whispered. “Do not give her anything sharp.”

“Why?”

“There is only one thing she wants, Brom. And has wanted for quite some years, while sitting in the dark.. And it has nothing to do with life, but ending it.”

Brom Bumblebrim just stared at her.

Something must have shown on his face because the little gnomic girl gave him a broken smile and said, “Do not mourn me, Master Brom, for I am here. And so will she..”

✱ ✱ ✱

I hope they give us a breather. My hands and my arms hurt just for swinging this weapon and that’s saying something, considering I have been a zerker for nearly two decades.”, breathed Cora Sleet as she set her two-yard long polearm with beautiful, and equally brutal-looking, nearly thirty-inch blades on either end on her lap as she settled down on the ground, just a few steps from the bloody carnage.

“Indeed.”, agreed, Seressa as she also sat, gingerly, next to her. Then she held up the shredded fringes of her frilly skirt dress and mourned. “They could at least give us time to wash and change. Just look at my dress. I can barely call it pink anymore.”

Cora laughed. She just couldn’t help it.

“The fading and shredded condition of my dress is not a laughing matter, dear Cora. I am quite put out with you.”, pouted the very tall, very dark girl as she took the end of her long, pink hair and studied it. “There are things on my hair I don’t even want to know what! I will have to undo them, wash them thoroughly, and re-braid them. Do you know how long it takes to do my hair?”

“I am sorry, Seressa.”, chuckled Cora. “I wasn’t laughing at you. Nor your dress. I could wash and do your braids if you like. Provided you do mine.”

“Ow.. I would love to..”, exclaimed Seressa happily. “You have lovely hair.”

“Huh. I do?”

“Ow, yes. It’s soft, silky, and very submissive.”

Cora cocked an eyebrow.

“Submissive?”

“Don’t get me wrong. Submissive is a good quality for hair when you want to bun, wrap, give shape or just braid them. And they won’t stay curly when you undo them, making them much easier to comb and brush. Mine is also soft and silky, but not as submissive. I have to wash them with hot water if I want to have them straight, once I unbraid them.”, she explained.

“Huh! I didn’t know that. But then, I never go around with my hair down. Too many threats with big scissors by my mother from a young age. I am afraid to even unbraid them now. I could just imagine my mother’s ghost coming at me with her scissors and moaning, ‘Cora Sleet, braid that mop you call hair and out of my stew or you won’t have to!’.. And you never wear them straight either.”, Cora said.

“I never wear them straight because I don’t want them getting in the way. And I like them neat and tidy when I have to go into fights. Otherwise, I would have them down as much as possible.”, replied Seressa with a dreamy expression on her beautiful face.

“How about we heat some water and do that right now.”, offered Cora, which sort of surprised even herself.

“You.. you really want to? I wouldn’t want to impose upon you.”, she asked even more surprised.

“No, no.. You never impose, dear girl. You are too kind and cultured for that.”

“Well, now. You will receive the best performance out of me, just for that praise.”, smiled Seressa with glowing eyes.

“Let’s get Tonic to draw us some water from that magic pot of hers and put our esteemed hobbit on guard duty. Otherwise, he’ll just ogle at us. I mean, I don’t mind him ogling at you. But it gets awkward when he does it to me too.”, Cora said.

“He has stopped ogling at me. For quite sometime now.. I am sure I didn’t tell nor imply in any way that he should. And since I didn’t, I don’t think Tonic would have said anything to him on this matter, either.”, she said a tad mournfully.

“Huh. He did, did he? That’s weird.”, murmured Cora thoughtfully.

“Yes, he did. I was very much planning to have a sit down with him and ask him if it was something I did or said. Don’t get me wrong. I do love my freedoms, Cora, but I do not appreciate it when just anyone stares at me. I am quite selective about who I don’t mind staring at me and he has always been on that list.”, Seressa said with a confused little frown. “But we kept rushing from one place and time to another, ever since we left Arashkan, I just couldn’t find the appropriate time. Come to think about it, his change in attitude started sometime after we time-jumped to Arashkan itself.”

“Perhaps you should.. have a sit down with him, I mean.. But I don’t know. Some things are a tad too complicated for my taste and I personally don’t really like complications. For me, if and when someone feels or wants something.. uhh.. or someone, they should just go ahead and say it.. Not drag it out. Life is too short for complications and that coming from an elf who has the potential to live over one thousand five hundred years, is saying something.”, Cora said a bit evasively as she wondered, indeed, why had her little hobbit friend changed his attitude towards this strange and gracefully beautiful girl. It seemed rather obvious about what he felt for her. Had he backed away, perhaps? If so, why had he?

‘Ow, you little daydreamer.. Did you chicken out?’, she thought.

“Uhhmm.. What do you think of.. uhh.. our Brom?”, she asked the very tall, very dark girl sitting next to her, sort of tentatively.

“I think a lot of things about him. He is brave, smart, cultured, observant, caring, loyal and he bothers..”, Seressa replied with a mysterious smile on her face.

“Yes, well, he does tend to bother me at times, too..”, stammered Cora.

 

Which was odd, and interesting.

Cora did not do stammer!

 

“Ow, no, my dear Cora. You misunderstand me. He does not bother me in the least. When I say, he bothers, what I meant was, he bothers with things he could otherwise easily ignore, knowing full well it would make him miserable at the end when he wouldn’t ignore them. He bothers to get up and do them anyway because it will make the other person happy —at his own expense.”, Seressa said in her illustrious voice.

“Huh. Like I said. I like things simpler. This is way too complicated for me.”, Cora mumbled. Then she looked around and suddenly noticed the silence. “Where is he anyway? And your Tonic?”

“Tonic is my pair, luv. But she is not exclusive to me, and hence, is also your Tonic..”, smiled Seressa. Then she too looked around searching her pair and for the hobbit.

Another confused frown appeared in her brow when she couldn’t see either.

“Damit!”, fumed Cora suddenly.

“Whot?”, asked Seressa still looking for the two.

“I will tell you what! Brom ‘bothered’ —again— and Tonic ‘enabled’ him. That’s why he is not around and that’s why she is hiding behind that rubble over there, making herself scarce!”, growled the barbarian girl, pointing at a distinct pile of debris.

Seressa’s eyebrows shot up.

“Tonic? Luv? What’s going on?”

 

No reply came from the scruffy-looking red mop of hair with the scrunchie, barely discernable behind the said rubble. Tonic just sat there, quite motionless, not unlike a furry little ball!

 

Cora sighed.

“Not even bothering answering your calls now, girl? Really?”, she fumed.

“Tonic, luv? What is going on? Where is Master Brom?”, Seressa asked, concern etched in her voice.

 

Tonic refused to answer.

 

Cora picked herself up and groaned her way to the pile of rubble where the little gnomic girl sat and looked down at her. One of her white eyebrows slowly rose. Then she looked back at Seressa.

“Whot? Is she alright?”, asked the very tall, very dark girl.

“When you said, she’s your pair, but was also my Tonic, just how comprehensive was your meaning?”, she asked her coolly.

“All the way, I suppose.”, replied Seressa a bit confused. “Why?”

“Because I am going to hurt Brom. And hurt Tonic too.”, she said with a frosty expression on her face as she reached down, grabbed Tonic, and tossed her at her pair!

 

Seressa yelped and made a grab for her..

..and landed, face down, with a burlap sack full of hay and cotton, and a whole tuft of scruffy looking reddish-brown hair entertaining one of Seressa’s own scrunchies attached to it!

She stared at the burlap sack with a stoned expression.

“What in all that’s good and not, is this?”, she exclaimed, looking at the ‘head’.

“I am guessing, that idiot hobbit had to do something, and your Tonic decided to cover for him with this half-baked plan!”, scoffed Cora with a horrible scowl on her own face.

 

Seressa continued staring at the burlap, totally lost for words..

..then she vanished!

raven-01_cr

And a ghostly raven appeared where she’d just been.

The raven flapped its winds twice, then took off at an incredible speed.

 

“Well..”, Cora murmured after the grayish, semi-transparent raven. “..that’s kinda cool!”

 

The ghostly raven sped in every direction, flying up above and skirting low, near the floor for a few minutes, covering every corner, every possible hole or spot that could be used as cover, and returned back to Cora and settled next to her.

“You can settle on my shoulder if you like, girl. That way, we’d look cool together.”, she said.

“Perhaps later, luv..”, replied Seressa as she reappeared where the ghostly raven had landed. “..She is here. I just can’t find her.”

“You can’t?”, asked Cora with some surprise.

“No..”, replied Seressa with a dejected tone.

“Thought you pairs knew where each other were all the time.”, she said.

“It is not such a definitive bond, luv. That would be against King’s Citizens Rights and Privacies Act.”, she mourned.

“Kings— what?”

“King’s Citizens Rights and Privacies Act. It is one of the core constitutional laws of the Kingdom of Isles, set down by the first King Barakan Heavenswill and his queen, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna —known commonly among humans as Arael Tellona.. Everyone is allowed to their own privacy and non may be spied nor scried upon without a magistrate’s express permission and with legally acceptable and plausible cause.”

“I didn’t know such a law was in order. Odd law..”, she mused.

“A bit odd, yes, but totally necessary. Can you imagine the kind of abuse there would be if just about anyone with the ability to do so would, without any repercussions?”, said Seressa quietly.

“I suppose so.. I wasn’t aware the first King of this kingdom took an elf for a wife. But then, my home and my tundra’s are far and wild, and seldom does news of events and happenings are heard there. I am not even sure if the tundras are within the kingdom.”

“They aren’t. Neither technically, nor jurisdictionally. Though the elves of Tranquil in the central and near Heavens Hand in the western tundra’s are, but the dwarves west of the Celestial Mountain are not. Communications and treaties have taken place among the barbarian tribes and the kingdom. The town, Shakehands, was originally built for such an occasion when they called them to war upon Themalsar, but the town grew to become a center for everyone to come and sell their fur, cattle, gold, iron, silver, and copper ores, and the highly sought and prized walrus tusks, among many other things, and buy all sorts of things that are otherwise unavailable in the tundra’s.”, explained Seressa, her eyes still searching for her pair.

“Huh. You are quite a treasure for knowledge, girl.”, Cora said with a certain amount of admiration.

“No, luv. I am merely a repository for trash and trivia information. My repertoire is mostly due to.. well.. I had nothing else to do back in the Academy —no friends, you see.. Only my phloxes to keep me company and a whole lot of years spent in the academy library.”

“Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna.. The Grace of the Islands, and the Heart of Year One! That is a very powerful name.. Even by elf standards..”, mused Cora.

“She was very much loved by her husband, the human king, and beloved by her people as a queen, by many accounts and sources. She was also the daughter of the Greater Elf, Terandel Solace who founded Solace, the niece to Sinderel Tranquil who founded Tranquil, and Elorellen Feymist who founded Bari Na-ammen in High Woods.”

“Wow. This is.. kind of fascinating.. Though it explains little about where our furtive little friends are.”, said Cora.

Seressa’s shoulders slumped.

“I feel.. alone.. I have been with my pair nearly every day since we left the academy. I feel.. distressed.. when she is not around. Even when we didn’t get along all that well at first, I found comfort in her presence. Funny, isn’t it? And pathetic on my part..”

“Bit funny, yes. Pathetic, not so much. I find the bond you two share and the relation the two of you have very much endearing and something only friends and sisters would have —put together!”

“That.. is very sweet!”, exclaimed Seressa.

Then she sighed and went for her pack and pulled out a pot, and a skin of water. Then she frowned just a little, and a small bone fire appeared at a corner, far from the broken door they had entered.

“Why don’t you pile up some sort of barricade while I heat up the water, luv..”, she said. “Then we’ll start with your hair.”

“What about your hair?”, asked Cora as she carefully picked up one of the stinking corpses of the thorny demons and started dragging it to the door.

“My hair is mostly dust, dirt, and stray blood. You were the one who got most of the gore. It’s not even healthy for all that to be on you..”, she said and placed the pot on the fire, emptied the water in the skin into the pot, and produced a block of pink soap.

“What are we going to do about the two?”, the barbarian girl asked as she dragged another corpse.

“Nothing we can do. Unless they eloped together, they will come back. Master Brom knows what he is doing. I hope. And Tonic can’t be found when she does not want to. She is an artificer and a deep gnome. Even if we ‘be damned with the king’s law’, I doubt I could divine her location.”, she said and her shoulders slumped even more.

“What about that door?”, Cora asked, nodding at the barred door at the far side of the room.

Seressa didn’t answer for a moment.

When she did, there was an utter loss on her face.

“That door leads to somewhere we can’t go, dear Cora.”

 

One of Cora’s eyebrows shot up.

 

“Where?”

“Down.”, the very tall, very dark girl replied. “That door leads down and to my baby Tonic.”

✱ ✱ ✱

Brom, as a whole, did not like dark places. Brom did not like undead either. Brom liked undead in dark places even less. And now he stood in the dark, facing a whole.. What the hell was a group of undead called, anyway? A mob? A swarm? A drags? An appetite? Or was it a plague of undead?

Alright. Perhaps the little hobbit did get carried away at times, where undead were concerned..

His only consolation was he could ‘see’ in the dark now. Of course, ‘see’ was a relative term, really, meaning he could discern objects in a gray spectrum.. as opposed to being mole-blind. The irony of how he could ‘see’ even this much was not lost on the little hobbit; the goggles Tonic herself had given her back when they had time-jumped to the Great Arashkan city to deliver the Spear of Light to a certain angelic being, and later when the two of them had snuck out of the inn they were staying for an unexpected, somewhat prophecy-induced, venture.. The true nature of the irony was, he was using the same pair of goggles that Tonic had given him to find another Tonic —just from another time!

Brom considered his options and decided to go for the easiest one. He’d try the others should his first option fail.

 

Brom vanished!

 

Moving carefully and unseen, he slunk past the heavy breathing, yet unmoving, ghoul-like creatures, step by step, sweating profusely all the while. By the time he had left the monsters behind, he felt light-headed and noted he’d been holding his breath.

“Phew.”, he said hoarsely. “That was tense.”

He followed the long, dark hall until he heard the growls, the barkings, the eerie shrieks of demons, and the slamming of some things big and heavy upon steel bars..

..and a tiny, terrorized, spluttering voice.

“Please. Leave me alone. Please.. Noooo!”

“Ow, Great Heavens!”, exclaimed Brom and started down the hall with all haste.

He wasn’t sure for how long he ran. It all was too dark and musty and everything seemed blurry. He ran until slid to a stop in front of another barred door, much like the one he had come through. He noted the large crossbar holding the door firmly shut, reached up to it and knocked it down, and shouldered the door open..

..to see one, small cage, surrounded by nearly a dozen very large cages, all holding demons of various shapes and sizes, all much larger than him, and certainly much, much larger than the little girl, curled into a pathetic ball, crying in the center cage!

And the door to one of the larger cages had been forcefully opened and was missing its demon..

..a demon with long, barbed tentacles standing over the little cage, reaching for the little girl.

The girl screamed in mindless terror and pain as the demon grabbed one of her feet and started dragging her to the bars, and to its self, blaring with bloody hunger.

Brom did not wait.

He made a sharp, wrathful gesture around the small cage and the air shimmered for a moment, then exploded!

It wasn’t a fiery explosion. In fact, there wasn’t a single spark and nothing tangible shrapneled, nor did any preceding smoke appear.

It wasn’t visible at all..

It was pure, psychic pain!

But the demon froze where it stood.

Then its massive, hideous head opened like an axed melon!

And just like that, it dropped dead, its long, thorny tentacles shivered for a moment, then shriveled down to a mordant stillness.

Several more of the demons in the other cages also collapsed, their heads either split open or simply smashed like dry pumpkins.

The hobbit looked up at the remaining demons banging at their own cages, all the while barking, blaring, shrieking, and howling, and his eyes blazed with even more hate.

He took out a single knife from his belt and tossed it up into the air.

The knife disappeared five or six feet above him.

A series of metallic slashing and slicing sounds were heard, and the remaining demons also crashed in choired screams, their bodies shredded and bloody exposed.

“There.”, he said softly as he approached the small, single cage in the middle. “That bunch won’t be bothering you again, my dear Tonic..”

The little girl did not respond. She just blubbered and sobbed, her eyes shut, her hands tight around her ears. All she could do was to pull her bloodied foot to herself and cry more.

Brom stared at the sad, heart-breaking sight before him as tears rolled down his eyes as he saw the depths of Arcantonic Palecog, and what she meant when she’d said, I AM BROKEN!

Slowly, he took out his lyre, strummed a few, soft tones, and started to sing..

Why he sang what he sang, he wasn’t sure.

It wasn’t even something he’d composed.

But he sang it anyway.

Because the song related to this, tiny little gnomic girl more than possibly anyone else in the world..

 

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

 

How many times he repeated the song, he wasn’t sure. But the little girl was humming it with a sad, sobbing mumble, lying as she did by the time he was done.

“Do.. do you have knife, sir?”, she asked in a tiny, pipsqueak voice. “Please, sir, give me knife.. A small knife will do..”

“Yes, my dear Tonic. I have knife.”, replied Brom hoarsely.

“Give it to me, sir. Please.. I only need one.. I promise.. You can have it back.. It won’t take too long..”, she whispered from where she lay.

“No. My dear girl. I shall not give you knife, for I have given you song, and I have given you hope.”, said Brom, desperately trying to swallow the lump in his throat.

“I don’t want hope, sir. There is no hope here. I need knife. Please give me knife.”, she said as she held onto the bars of the small cage and dragged herself up, pulling her bloody foot behind her.

“Someone will come for you. And they will take you away from here. Far away. To a happier place where you will find friends. Good friends. Friends who will love you, and care for you.”

“I smell demon, sir. I always smell demon. I only have demon. Demon can’t have friends, sir.”

“No. No, they can’t. But you are no demon. You are a strong and brave girl. Hence, I will not give knife. I give you song. A song of hope. A song that will save more than you. And one day, soon, that someone will come and save you. To her, you shall give this song.”

 

arcanton-arcantonic-01d_cr

The girl slumped down.

And curled back into her sad little ball and started to cry again.

“No knife. No hope..”, she moaned.

“No knife. Only song, dear Tonic.”, whispered Brom, and started to sing once again..

 

He sang until the little girl drifted off, murmuring to herself..

 

“..silent and hollow.. chase the path..”

“..the door, knock, more and hallow..”

“..freely given and ascend..”

 

Then, slowly, he reached through the bars and into the cage.

He scoffed at the stinging bite at his calf just where he couldn’t see, and reached down..

..and tenderly touched the tiny, shredded, and bloody foot.

✱ ✱ ✱

The slim rope came slithering down from a dark, slit of a barely parted window in the ceiling, and Brom climbed up and disappeared inside the hollow space inside. A pair of tiny hands pulled the rope back up, then quietly shut the slit between the windows, displaying nothing but the ceiling its self.

“Done?”, Arcantonic Palecog asked Brom who lay on his back, staring at the void of the ‘hidey-hole’.

“What happened? You look.. tired..”, she said morosely.

“I am tired. I.. saw..”, he began.

“You don’t really have to tell me what you saw, Master Brom. You will recall, I did try very hard to forget about my.. ‘tenure’.. here.. I believe I have moderately succeeded at it too.”, Tonic said quietly.

“Have you?”, he asked, forcing himself up to a sitting position. “Succeeded?”

“All things considered, I believe I have. Some things must be forgotten, Master Brom. Not faced and overcome. And I am happier now. Not happy that I am here. Just happier than I ever was. I even have friends.. as small a repertoire of them as it may be, but they are mine for keeps. If someone had told me that I would make friends just a few months ago, I would have laughed at their faces.. in a very scornful way, then hit them with something deserving.. possibly my artificer’s wrench. Hells Bells, I couldn’t even stand Seressa, back then, and she is my pair!”, she said with a brittle smile.

 

Brom looked carefully at her.

And saw the shards of her broken pieces still jabbing at her and bleeding all over her..

He sighed.

He’d done all he could for the girl.

To both of her!

But pushing never really helped.

He was sure time would present more opportunities and he would do what he could then too, as per opportunity.

 

“What’s with the clandestine meet?”, he asked, changing the whole topic.

“Well.. I.. didn’t.. or rather, couldn’t tell Seressa or Cora what you were up to. So I bamboozled them and hid here while I waited for you.”, she stammered with a flushed face.

“You mean, you chickened out!”, smirked Brom.

“Rich, coming from you, Master Brom!”, scowled Tonic.

Brom made a face and shut up.

“The meet is so we can get our stories straight.. You know, so there aren’t any discrepancies..”, she explained, still a bit flustered.

“You are aware that whatever we say, and no matter how plausible our story will be, they aren’t going to believe it.”

“They might.”

“Tonic. You and I know, the moment Cora scowls at you, you are going to start spilling everything. And the moment your pair.. uhhmm… Seressa asks me, nicely, as she always does, I won’t be able to lie to her..”

“Yes.”, said the gnomic girl. “All of which I have taken into consideration.”

“Ow? So what is this story that is discrepancy-proof?”, asked Brom and not without a certain amount of skepticism.

Tonic smirked and rubbed her hands together with a dramatic, conspiratorial way.

“I am going to blame it all on you!”

Brom stared at the gnomic girl.. evenly..

“Really? That’s your plan?”

“Yes. I will also tell them that you threatened me with a prophetic doom.. That way, I will be on the clear.”

“That’s very thoughtful of you, Tonic. Accept Seressa will roll over me, and not in a pleasant way, the moment you tell her I threatened you!”

“But that’s the point, see?”, Tonic smiled even more as she rubbed her tiny hands together even more, looking very much like a villainess cliché!

“No. I don’t see, girl..”, replied Brom with an exasperated tone.

“One, Seressa will never roll over you.. Okay, that didn’t come out right. What I meant was, she will never roll over you in an unpleasant way—”, she said, digging herself in deeper.

“Yes. That sounds so much better, now.”, retorted the hobbit with an unamused tone of voice

Tonic coughed, then bulldozed on.

“—And two, you will tell them the prophecy made you do, whatever it was that you did, and I was part of the elaborate scheme to act as your side-kick and backup, and if neither of us did as the prophecy told us, we’d all be doomed for eternity. Seressa will be fish-hooked when you use ‘prophecy’, ‘doom’ and ‘eternity’ all in the same sentence. And once she is out of the picture, Cora will have no gainsay about it!”, she replied in a very ‘told you so’ voice.

Brom sighed again.

“You are enjoying this, aren’t you?”, he asked

“Well, sure..”, smirked Tonic.

“What are they doing now? How pissed off are they?”, he asked.

“Very. Before.. Now they both have this stupid and concussed expression on their faces and are just drinking tea from a pink, porcelain tea kettle Seressa produced out of nowhere.”, she said irritably.

“What?”, exclaimed Brom. In his mind, he certainly could imagine Seressa drinking tea out of pink cups, and in the middle of a bloody carnage, but all his efforts failed when he did the same for Cora. Try as he did, the whole concept just collapsed in on its self!

“And that’s after they heated water and bubble washed, brushed, combed, and re-braided each other’s hair!”, she said in disgust.

 

Brom felt sick.

Just how many more wonderful things those two would do together and he’d end up missing them because he’d have to venture one doom-induced prophetic avenue after another..

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

He sighed again.

“I wonder if we are done here.”, he murmured.

“No.”, replied Tonic. “At least I don’t think so. We had to go ‘down’ before we went up. That implies a certainty of ‘up’. We went down.. Now we go ‘up’..”

✱ ✱ ✱

Well, well, well..”, drawled Cora, looking at the pair of furtive, midgety, figures approaching as she, quite lady-like, sipped her tea from a pink, porcelain cup. “What have we here? The eloped pair have returned.”

“Indeed.”, said Seressa as she also sipped her tea from a piece-of-the-same-set cup. “Had fun together, did you? We certainly did. Didn’t we, luv?”

“Hell, yes!”, snarled the barbarian girl.

“Hell, yes?”, asked Seressa, turning to her. “My dear girl, that wasn’t the line! We had a perfect reception speech..”

“I am sorry Seressa. I am so wroth, I forgot the lines.”, Cora snarled even more as she scowled at the two.

 

Seressa pouted.

 

One gnomic girl and one hobbit scurried to a halt, not unlike a pair of kids about to be grounded by mom and dad, trying to assess just how much of a trouble they were in.

And Tonic suddenly pointed at the hobbit and blurted..

“He did it! He did it! It was all his fault—”

“Tonic..”, mumbled Brom with a resigned tone.

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?”, shrieked the little gnomic girl!

Brom sighed, and turned to the angry, tea-drinking pair.

“—It’s done.”, he simply cut in. “We can go up, now.”

 

There was a distinct silence as the two parties stared at one another.

Then everyone burst out loud talking all at once!

 

“What do you mean, it’s done?”

“That’s not what we agreed on, dammit!”

“What the bloody hell is going on, here?

“I am sorry, but I am not going to deceive her and jeopardize my life..”, he said, pointing at Cora, “..and I certainly am not going to lie to her and play with her trust.”,  he added, carefully not looking at Seressa.

 

Both parties froze to digest what they had just heard, then burst out again..

 

“Why would you play me?”

“So her trust is important to you.. Hells Bells, boy, why don’t you just tell her that?”

“I am going to hurt someone if neither of you starts making any sense!”

“Is there any more tea?”

 

The four sat down, facing one another with scowling frowns, furtive glances, confused expressions and diffident casts as Seressa produced another pink, porcelain cup with tiny flowers and set it before..

..she paused, still looking a bit confused, her cup hand going back and forth indecisively between the two.

“I only have the third cup. This set had four, but I lost one of them a long time ago. I sought for a replacement, when we were back at Arashkan, but couldn’t find any matching my set. Though, in all candor, I never thought the day would come and we would all sit down for some tea.”, she said looking extremely abashed and oddly on the verge of panic.

“Give it to him. He wants the tea.”, sighed Tonic.

Cora sipped her tea.

“It’s alright. Give it to her. She looks like she could use a cup of tea, right about now. She hates it when things derivate from her plans.. apparently.”, mumbled Brom.

“How the hell are you going to drink your tea, if I get the cup, boy?”, blazed the gnomic girl.

Cora sipped her tea, some more.

“I have cup!”, Brom said and pulled a small wooden box out of his pack. Carefully, he opened it and produced an antique, porcelain, pink cup with tiny flowers, along with its saucer, and set it in front of himself.

“There we go. We now have four cups.”

“Hells Bells, Brom! You carry an antique teacup with you? Who does that?”, glared Tonic.

“I carry an antique sword, an antique mace, albeit a bit warped and skewed now, and an antique lyre with me, also.”, grinned the hobbit.

Cora sipped her tea, again, feeling a tint of guild about the antique mace.

Seressa, however, stared at the antique teacup Brom had just produced with undisguised chagrin.

“Where.. where did you get this cup?”, she asked with a choked voice.

“It was a gift. From some very nice, very old people I met during my travels. About a year and a half before I reached the Great Northern Tundra’s where I first met Cora. Why?”, Brom asked, noting her distress.

Cora took another sip from her tea.

Slowly, Seressa held out the cup she’d just gotten out of her pack and turned it upside down, and showed them the bottom end of the cup.

There..

Just inside inner rim of the cup, Brom could see a recursive handwriting..

..and recognized it as Seressa’s, though he had seen her script only once before. This one, though, was much smaller in size and it read;

 

Property of Seressa Wraiven

 

Then she reached, and very gingerly, she picked up Brom’s cup, and turned it upside down to show the same inner rim at the bottom of his antique cup, without checking it herself..

Brom’s mind kindled!

For there was the same recursive handwriting, albeit quite faded, and some of the letters lost, declaring the same ownership.

 

Pr p rty of Sere sa Wraiv n

 

“How? How have you come by this cup, Master Brom?”, Seressa whispered deploringly.

 

Cora stared at her own cup, then at Brom’s, then at Seressa’s, then back at her own, and slowly set it down, nudged her butt and hips and shuffled a few feet away from all the cups, and stared at them with freaked eyes.

“I am sorry Seressa. But I can not divulge the identity of the people who gifted it to me, because I gave them my solemn oath of silence. But I can assure you they were very old and honorable people. Quite noble too, in an aristocratic sense, I might add. And they assured me it was a highly prized heirloom passed onto them from generation to generation for several centuries, relative to our time.”

 

The four sat in dark, quiet contemplation as they drank their tea.

Well, at least three of them did.

Cora wasn’t really the superstitious type, but she was not going to drink any more tea. Not from those cups. And not for a good long while if you could avoid it. This time jumping was starting to freak her out as it was, without adding a little, pink teacup that reached over centuries and counter-centuries to catch up to its set!

✱ ✱ ✱

To say Seressa Wraiven was put out was like saying the sun rose from the east and was high at noon! No. She was not just put out, she was, in fact, quite wroth. One would think the returning of her missing teacup and to have completed her set after unknown, relative, centuries would have given her a certain sense of elation, and in all likeliness, it did, but the way it was returned, did nothing to her sense of equilibrium.

And, apparently, such equilibrium was at the core of her being. Particularly if the said person was known for her, often funny, and endearing, klutz, which was quite the opposite of any equilibrium.. or pertaining balance..!

 

Someone was going to suffer for her distress.

 

Seressa Wraiven, however, was also a very considerate and mature young lady, and would never deem to take her pouting out of her pair, and certainly not out of her friends.

Hence, she projected her wrath upon the fiends, demons, and other, not so lucky monsters, they started encountering on their way ‘up’.

She laid waste to everything in her sight, all the while fuming and muttering darkly to herself.

It was a bit mesmerizing to watch, really..

..and downright scary.

 

Cora had tried to keep up, cutting, hacking, lopping, and disemboweling anything that tried to get past her to reach the very tall, very dark girl raining doom upon her foes, but she’d reached her limit and she felt her arms about to fall off.

Tonic and Brom had silently scurried behind the towering girl and had tried to insert what they could without being noticed by her so as not to further her wrath.

Indeed, it was mesmerizing..

..and quite scary.

 

“Alright, stop!”, Cora Sleet finally hissed.

That was how the barbarian girl put her foot down. Unlike what was to be expected of a zerker such as herself, Cora did not roar, nor did she foam at the mouth when she ‘zerked’. She settled upon her foes like a silent but deadly sleet storm. She didn’t howl, she didn’t blare, and nor did she so much as shout. She hissed, if that, at her enemies, in her low, throaty voice.

Cora Sleet was ‘cool’ like that.

 

Arcantonic Palecog was the one that roared. At least that’s what she thought she was doing. And because her pair and her friends were thoughtful of her feelings, they never countermanded her.

Telling an already traumatized girl that she looked like a maniacal squirrel in heat or some similar rodent squeaking like she was caught between a closing door or drawer was just cruel..

..and mean!

 

Brom Bumblebrim, however, did none of these. Perhaps it was because he hadn’t come from a military family, but a happily lazy hobbit community where nothing was, and nothing certainly wanted to be out of the ordinary. Which is why most hobbits tended to be quite self-aware. A curse that Brom himself was also afflicted with.

Hence, at moments of dire action, if not contemplation, he sort of did this.. ‘commentary’ thing.. Hopefully in his mind, and not out loud, which would have made him look a bit odd. No one, after all, wanted to be on the receiving end of ‘those’ looks. The ones that say, you have just been declared ‘mad’..

..which would have been rich, coming from just about anyone in this particular group, but much like no one told Tonic what she really, and quite hilariously, looked like, Brom did not want to be told he was ‘politely mad!’

 

Seressa Wraiven, on very rare occasions such as now, became this unreachable, unfathomable, darkly majestic astral witch who would also turn ghostly incorporeal as the pinks in her hair and her frilly skirt dress would drain away and so would the black of her smooth skin, not unlike watching ink spreading over white, cotton parchment, in reverse, leaving her something semi-transparent and a single shade of mid-gray, afloat a foot or so above the ground.

It was an awe-inspiring sight to behold. And downright scary..

 

..which was when Cora Sleet put her foot down!

 

“Alright, stop!”, she hissed and pointed at a side room full of hacked, hexed, and disintegrated corpses that seemed to have quite a few exploded heads!

“In. All of you.”, she ordered briskly, waited for them to enter, then irritably kicked a corpse out of the way and slammed the door shut.

“What is going on, Seressa? I don’t mind the fact that we have cleared our way to the top at record speed, but really, now.. You are supposed to be the smart one among us. The maturely foresighted one. Not the zerker. When you ‘zerk’, you start pouching in my woods! It isn’t like we are on a deadline..”

Seressa did not reply. She just stood there facing the far wall as she had entered the bloody room, silently seething and simmering.

Tonic snorted.

Brom threw a warning glance in her direction, but the gnomic girl missed it.

“She made a funny; deadline. Get it? DEAD line!”, she snickered.

Brom shook his head and murmured.

“Bad timing, girl.”

Which turned out to be true.

“Shut up, Tonic!”, snapped Cora. “Your pair is troubled and you are making a pun?”

“There is no need to get snippy..”, pouted Tonic. “Seressa does not like being left in the dark —ironic as that might seem, and not because of her appearance, which has nothing to do with it other than adding some ecstatic flavor, but because of how much she’s into prophecies, and hence, the unknown —which is basically being constantly left in the said ‘dark’, in a purely philosophical sense.. I don’t get worked over such things. I just stagger, look stupidly at it, then move along, which is understandable, since there is no discernable ‘mechanics’ to prophecies, though I suspect there is a certain reasoning, and hence, a logic, of sorts, behind them.. I feel at home dissecting the workings of mechanical objects which are all about physics. Seressa, on the other hand, takes delirious, and almost demented, you might say, pleasure in dissecting the unknown that has barely any physics in them, and the parts that do, are merely the ‘end users’ —the mortals who are inevitably involved, per se!”

Cora stared at the little gnomic girl.. morosely.

Brom coughed.

“Whot?”, asked Tonic.

“Girl. You don’t start a sentence with a pout, and end it half a mile away, and with an explanation like that. I think you broke Cora’s mind.”, said the hobbit with an amused tone.

“I am sorry.”, said Tonic honestly. “But I thought you guys already knew this and that I was merely repeating —and reminding— the obvious. Most pairs are made up of ‘more of the same’, hence exponentially increasing what they already have. Seressa and I, are not such a pair. We are the rarer, ‘compensating’ kind.. I have some stuff and lack some stuff. She has some stuff, lacks other stuff.. We don’t really compliment each other’s ‘haves’, but ‘cover’ for one another’s ‘have nots’.. Then there is the ‘we both lack the stuff’, but that is a whole, different can of worms, and not all that pertinent to this topic.”

“Sooo?”, drawled Brom. “Meaning what, exactly?”

“Ow!”, exclaimed the gnomic girl in a surprised voice. “You actually want a genuine, plausible, rational, logical, and valid explanation!”

Brom sighed.

“Yesss..”, grinded Cora.

Tonic shrugged.

“Guys. I am just a glorified grunt who likes bangs and bombs. Seressa is the real deal. But should you want to venture a guess, sort of in the way of a solution, I would begin by telling her where you got that teacup. She’s been complaining about its missing fourth since time immemorial!”

“Grunts don’t use words like immemorial”, scoffed Cora.

“Never said I was a grunt, dear Cora. I said I was a glorified grunt. Massive difference!”, she replied with a smug expression etched all over her diminutive face. Then she frowned slightly at Brom. “Go ahead, Master Brom. Just tell her and get it over with.”

Brom stared at the gnomic girl with a very frosty expression.

“I. Can’t. I gave my word. My oath of silence. That mean anything to you?”, he said between clenched teeth.

“Of course. I am an agent of the Academy of Melshieve. Our oaths are our honor.. Or more like, they are binding, than they are in any way, our honor.”, Tonic replied, then added. “Whether we want it or not.”

“Then you know what is at stake.”

“Yes. And more than you think I do. But do weigh your ‘stake’ against the knowledge of ‘pertinence’ in relation to what we are doing, and how it might be important in general, and for Seressa personally.”, Tonic said with another smirk.

Brom scowled.

“Alright then, why don’t you tell her, Miss Tonic?”, he very nearly spat!

“Me? Why should I tell her? I don’t even know what the hell is going on. Hello, Glorified Grunt, here, remember?”, she said, smirking some more.

Brom scowled at her even more fiercely.

“You know precisely what I am talking about, Arcantonic Palecog..”, he hissed.

Tonic stared at the hobbit as if taking a quick, mental inventory of what the bloody hell he might be talking about, found nothing there, then shrugged.

“Nope. I have absolutely no idea, whatsoever, about what you are talking about, boy!”, she sniffed.

Brom lowered his voice down to a barely audible whisper.

“Tinker Hills, not ringing any bells, Miss Tonic?”

“Nope. Never been there..”, replied Tonic.

“How about Silent Town?”

“Nope. Never heard of it.. So, nada..”, said Tonic.

“Silent Hills?”

“Still, nope. At least nothing other than what everyone else here likely already knows. What? Am I supposed to know all about Silent Hills just because I am a gnome? And it isn’t nice of you to bring that up like this, Master Hobbit, considering my.. personal interest in a certain gnome prince!”, Tonic said in a supremely imperious tone.

“So you have no idea about any famous queens of Silent Hills?”, Brom asked, feeling awkwardly less sure of himself.

“I am a historian by default, Master Brom, seeing as how I have a PhD in Archeology, of course, I know of Silent Hills.. And it’s past, and about the events that led up to its current disposition. The particulars of how ‘the fog’, colorfully known as ‘the Demon Fog’ happened is unknown, though. There are walking rumors that one day, an heir to Silent Hills shall arrive and set free the denizens of those hills. But said rumors are, after all, just rumors. And as far as I know, there has been inconclusive reports of one such famous queen, though no one has ever reported to have found any name attached to her, which I find quite impossible, really, if there was such a famous queen..”, she said with a perfectly straight face.

Brom stared at the gnomic girl.

It seemed, apart from the little adventure they had shared late that night in Arashkan, she did not seem to have any inclination about how the antique, porcelain pink cup had come into her possession in the first place, then passed down, generation to generation as a prized heirloom and to have finally been gifted to him, along with a riddle poem, that he had shared with the ‘child’ Tonic, down in the dungeons.

Brom Bumblebrim felt a distinct headache coming his way..

“Be right back.”, he said and turned to the one person he, inadvertently perhaps, cared deeply.. and hence, had avoided for the past several weeks.

Cora moved and so did Tonic.

“No.”, Brom said sternly. “This is for her ears, only.”

“What?”, scowled Cora.

“Why?”, frowned Tonic.

“Look.”, said the hobbit with the same dedicated, grim and unyielding sternness. “You wanted her to stop what she is doing so she does not get us and herself killed, this is me doing that. You don’t have to know the particulars. Neither of you. If you are not okay with that, by all means, try your way. Go hug her, smother her in love, or tickle her.. All the things I can’t do, whether I want to or not. What I can do, is tell her certain truths. I will already be breaking my oath of silence just by telling her what she needs to hear. Please don’t add to my dishonor.”

 

Cora stared at Brom for a moment, then shrugged and took a sudden interest in her double-bladed polearm, checking it for nicks and dents.

 

“Just like that, eh?”, Tonic scowled at her.

“No. Just like this.”, she said and took a sharpening stone at the blades.

“That is a double-bladed elven scimitar, girl. Its blades are enchanted and mithral edged. They won’t nick, bend, or blunt. They literally don’t need, nor require sharpening.”, she scoffed.

“I know.”, Cora said coolly. “I also know something else it doesn’t need.”

“Whot?”, asked Tonic gullibly.

“Bitching!”

 

Tonic stared at the barbarian girl in total shock!

 

“That’s.. that’s a swear word. You never use swear words, Cora. And it wasn’t nice of you to say it to me.”, she blubbered with a trembling lower lip.

“Girl. I do not swear ‘outward’. It does not mean I do not swear at all. I am a zerker. At which point did you assume I was a polite barbarian berserker? I am a hundred and six years old, possibly more than double your age, and my mother is dead, hence she can’t come at me with her scissors, so I can swear however the hell I want. So there!”, Cora said..

..and with the same cool tone.

“You are mean.”, mumbled Tonic.

“Perhaps.. But at least I know where to draw the line. I trust Brom and will not jeopardize his honor. Neither should you.”

“But.. whatever they are talking about, it’s obviously about me..”, Tonic said in desperation.

“Me. Me. Me.. You really should stop with that, you know..”, Cora said mildly.

Tonic gave her an even look.

“You know perfectly well, what I am talking about, Cora.”

“Yes. But I also know it is about me.”, replied the barbarian girl softly.

“You? This has nothing to do with you, girl.”, Tonic said with an exasperated voice.

“Ow? Must have come here accidentally, then?”, Cora said lightly.

Tonic scowled at her.

“You like taking my words, using their alternate meanings, and then throwing them back at my face, don’t you.”

“A bit, yes.”, Cora said with a barely discernable smile. “For a smart, artificer-whatsit girl, you do catch them very well.”

Tonic scowled at her.

“And while we are here waiting for those two, perhaps you can fill me in on what the two of you really did ‘down’ there?”, Cora asked.

“Can’t. It’s a ‘Need To Know’ only.”, Tonic said promptly.

“Oh, I see how it is. You can pout and make a scene when you are kept out of this, ‘need to know only’ thingy, but it’s perfectly alright for me to be kept ignorant and blind.. Maybe it’s because I am just a dumb zerker. Perhaps I should upgrade to ‘Glorified Dumb Zerker’.. a bit like you. That way I could also demand this ‘need to know’ thingy.”

Tonic scowled at her, some more.

“Fine.”, she very nearly spat. “I will tell you what we did.”

“And you will also tell me of what the two of you brewed together that time, back at Arashkan?”, asked the barbarian girl, a bit too pleasantly.

“Fine.”, repeated the gnomic girl. “I will also tell you about that!”

“Why?”, asked Cora.

Tonic stumbled.

“Because you asked me to?”

“So you are going to reveal me information that was deliberately kept from me, just because I asked you to?”, Cora smiled and there was a distinct edge in her eyes.

“Well..”, said Tonic, suddenly feeling the trap closing in on her.

“Girl. You are so easy. Don’t you think I am aware many things are not shown to me? Just how stupid do you think I am? And that isn’t a rhetorical question. Things are kept from me, not for a laugh. A man can make demands from other men. This I can understand, even if I find it most annoying and foolish. Do you even know just how arrogant it is to make similar demands from the Heavens? Mortals don’t get to make demands from Angels, nor the Celestials, which includes ‘answers’.. The things that are kept from me are done so for a reason, and I don’t get to throw a fit, nor a tantrum just because I am not privy to certain facts or knowledge.. Now I may not know as to the nature of these reasons but think for a moment, girl. Think about what we are doing. At what we are dabbling with. This is not a game. You have no idea how much of a risk I took by giving that sword to Krush’s son, and took the spear for myself to be handed over to its rightful owner. By doing just that, I changed some things. Like, monumentally massive things. And it cost me many lives, and cost others even more. By that one, single act, I did not just let Ironfrost be destroyed again, girl, I ultimately became the cause of its destruction.. and the Wyrm Horde. But of all the four of us, only I could have figured out which weapon to give, and which one to take, let alone figure out the fact that there was another weapon —the spear, because as educated as you and Seressa are, neither of you could have known about the differences and nuances of archaic elfish. Because we, tundra elves, are cut off from the rest of the world, our elfish is still old, and archaic. So when I say, there is a reason for me to know, or in this and several other cases, not to know, I know exactly what I am talking about. And by now, so should you.”

Arcantonic Palecog ogled at the ‘zerker’ barbarian girl.

“You are a barbarian? Why?”, she spluttered finally.

✱ ✱ ✱

Brom Bumblebrim tethered near the very tall, very dark girl, Seressa Wraiven, with nothing short of trepidation.

“You have been avoiding me, Brom Bumblebrim. Why?”, she said without looking at him.

Brom didn’t answer. Not that he didn’t have anything to say, but he was just too scared to say any of it.

He just.. looked down.. at his own bushy feet..

“I know for a fact this avoiding of yours is not my doing for I have treated you to the best of my abilities and with the highest of regards.”, she whispered.

Brom gulped.

‘Damn.’, he thought. ‘She is so awesome!’

“You have even stopped looking at me. Am I suddenly thus repulsive to your eyes, Master Hobbit, that you wouldn’t care to so much as gaze upon me anymore, even though I have never shown you any rebuke nor displayed any animosity in any form for having done so before.”, she said and there was a tender tremor in her soft, illustrious voice.

‘Damit.’, thought Brom. ‘You are making this so much harder for me, girl..’

“The fact that I have never warned you, should have given you the clue that I did not mind being the focus of your attention. Even someone as traumatized as my Tonic understood this, and has stopped harassing you for doing it.”, she hissed savagely.

Brom tried very hard to send down the lump that suddenly appeared in his throat.

“I wash and clean regularly and I keep my personnel hygiene intact at all times, so that can’t be it. I do not use artificial smells but natural soaps. I always have. I do not do make-up. Perhaps I should, though I doubt it will show on my tone of skin. Not unless I use overt and horrid colors making me boorish and consequently defeating the purpose of elegance and make-up.. Is it my pink skirt dresses? You didn’t mind them before. Do you suddenly mind them now? I have nothing else to wear. Perhaps you find my pinks overdone, now. I might be able to tone down the pinks of my dresses and my undergarments, but I don’t want to dye my hair. This is how I came to be. This is me.. So tell me, Master Brom. What changed?”, she asked hoarsely.

“Nothing has changed, my dear girl.”, replied Brom finally, for it broke his heart to see her thus suffer. “And you are as beautiful as ever. More so, the more I get to know you.. which is the core of my problem.”

Seressa Wraiven looked down at the bushy little hobbit with her deep, astral eyes.

“But that is a matter for another time. You are rattled because of a little teacup. I am rattled because of something much, much more significant. But again, not a matter for now. What I shall reveal now must stay with you, and you alone. It must never be written, nor repeated. Not to Cora, not to Tonic. Not to anyone, dead or alive, down in the ground, or up in the sky.. If these terms are agreeable with you, I shall break my oath of silence at my own risk.. and expense..”, said Brom, in a low, lost, somber voice and still, without looking up.

“You refuse to look at me even as we speak. What is it that I have done, thus do I deserve such treatment?”, she said looking down at him with dejected and shimmering eyes.

“Nothing. You have done nothing, my dear girl.”, stammered Brom.

“You shall not even speak my name. Very well.. Thus, we shall stay as comrades, Master Hobbit, and I shall not endanger a comrade’s honor and risk his expense by authoring the ruination of his oath. Thank you for your candor, sir.”, she said and something seemed to have cracked in her voice..

..and just like that, her ghostly demeanor faded, color returned to her long, braided hair, vivid and alive, and her frilly dress was pink again as darkness spread around her hands, her arms, her face, and her legs, and she was merely a girl again, albeit very tall, and very dark. 

Seressa Wraiven turned and quietly left, her tall, dark, and willowy form slumped and slouched as she joining Cora and her pair, leaving Brom gaping and aghast in total chagrin.

“No..”, he whimpered.

 

Cora Sleet walked up to the little hobbit, deliberately scuffing her boots on the way.

“Go. Away.”, mumbled the hobbit into the wall he was facing.

“Just wanted to know—”, began Cora.

“—Whether I was alright?”, finished Brom.

“Ow, I know, you are not alright. Came here to offer..”, she said.

“Offer? Offer what?”, mumbled the hobbit.

“Offer my help incase you’d need it to bang your thick head into that wall.”

There was a restless silence.

“You are not funny, girl.”, he mumbled.

Cora shrugged.

“No. What I am is, angry. You broke her heart, you know.”

“I didn’t mean to.”

“Just what did you tell her, Brom Bumblebrim?”, Cora asked frowning at the hobbit.

“Didn’t tell her anything.”, came the hobbits muffled voice.

“Thought so. And that tells me something.”, the barbarian girl said harshly.

“That I am a coward?”

Cora shrugged again.

“I am not here to tell you the things you already know, Brom.”

“Still not funny.”

“You lost someone. I get it.. My guess is, it was a girl.. Someone precious to you.. Someone you didn’t only love and care for, but someone you also truly respected and treasured. And now you don’t want to live that loss again.. with Seressa..”

“Aren’t you full of wisdom today..”, came the hobbit’s muffled, surly mumble.

“I don’t blame you. We are in a dangerous line of work. Any one of us could die at any given time. Why start something that can end at any moment, right?”

“This is going to end with me agreeing with you and you bludgeoning me with some outlandish, tundra logic, isn’t it?”

“You are bludgeoned as it is. I came here to agree with your choice. I fully approve. What could anything remarkable come out of a beautiful and mystifying girl and a little, hedgehog of a hobbit? We should concentrate on the task at hand.”, Cora said coolly.

“What? You think I am not good enough for her?”

“No. I think you think you are not good enough for her, which makes what I think sort of irrelevant..”

Brom scowled at the wall..

“But like I said, better this way. No complications. No sad separations. No breakups. No losses. All of which will happen no matter how long either of you lives, anyway.. And obviously, no more heart breaks for you. That’s a bonus, right there. Nothing ventured, nothing gained, as they say!”, she said.

“You know that you just ruined your whole point with a contradictory line, right?”

“And who is going to refute me? You? You can’t even get over one heartbreak. Your doors are shut and well fortified. You give all these awesome advices to Tonic, but heed none of it yourself. So.. who is going to refute me?”

“What do you want, Cora?”

“From you? Nothing. You can’t even dare to reach out for something you clearly want, nor dare to give into it.. What can you possibly have, that I’d even want?”, she replied and there was much contempt in her voice. She took a long breath, as if to clam down, and continued. “I think I have made up my mind about what I want to do after we are done with this jump. I shall go back home and start a whole new Ironfrost.. and I shall call it.. New Ironfrost! Alright, maybe, that didn’t sound as dramatic as I had intended, but who cares. There’s not one left to refute that, either.. The girls, I suspect, will go back to either pestering the Ice Wolf Clan, posing as demons, or go back to that Academy of Melshieve of theirs. I believe Tonic has a job waiting for her there as a mecha-thingy something-something professor and Seressa is going to be a Storm Kite test pilot, though I have absolutely no idea what that is. Whatever it is, I sure hope she wears her safety belt and a helmet.. and a pair of pants!”

“You are just pulling at random stuff and stream broadcasting them here!”, spluttered Brom.

“Maybe. Accept I don’t know what you just said.”

Brom snorted bitterly.

“Well. We had better get started, hadn’t we? Thanks to you and your little teacup, we have but the one floor left. Funny how that turned out.”, Cora said merrily.

“Yea. Funny how that turned out.. Thank you for putting me up to this, Cora. You have been of great help.”, he said with wrathful sarcasm.

Cora stared at the bushy little hobbit.

“Do not make me the devil, here, Brom. I told you to go and talk to her, here and back at Arashkan.. You didn’t then, you didn’t now.. I told you to tell her what you felt. You didn’t then, you didn’t now.. I also told you to accept whatever came your way, where she was concerned. And guess what? You didn’t then, you didn’t now, either.. The only thing I told you not to do was to make her choices for her.. and you did that, now and then!. You want to blame someone that desperately, by all means, keep staring at that wall.”, she said, paused for a moment as if thinking, or perhaps weighing some things against odds. When she spoke again, however, her voice was with a cooler, and a more, distant. “You have been a great friend and great company, Master Brom. But I am not taking a deplorable coward with me. Between the three of us, I believe we girls can handle the rest from here. I am sure you have enough skills to get out of here quite untethered.”

And just like that, she too turned around and left.

 

Brom stared at the wall some more while fuming and simmering. That had gone well, alright.

“So who is next? Tonic, isn’t it? Do send her in.. Might as well get it over with while I am on the roll..”, he said bitterly.

 

“Ready, girls?”, he heard Cora say.

“Whot? What happened? Is the hobbit not coming with us?”, asked Tonic baffled.

Cora shrugged.

“What is going on? Seressa? Did he say something bad to you? No. He said something dumb.. He said something dumb and foolish, didn’t he? Want me to go and beat some sense into him? Because, I totally can!”, Tonic flared.

“No, luv. He did nothing of the sort. He wouldn’t do that and you know this.. We also don’t beat friends just because they don’t see things our way..”, he heard Seressa’s drained voice.

“Silly little weasel! Men can be so stupid and dense sometimes.”, Tonic mumbled.

“So can girls, luv, and quite apparent, in my case.. Tonic, baby, this is not a gender issue. Not in that sense. Please don’t take it there..”, Seressa quietly admonished her pair.

“Then what’s the problem? And why are you so pale and trembling, girl?”

“Nothing. Nothing at all..”

 

“Coming, Master Brom?”

..came the offer and from Seressa, of all people, from the other side of the room. Her voice, very neutral, and totally void of any implications. A voice spoken to a stranger; carefully polite, inexpressive, inanimate, soulless, and matt.

 

“On my way..”, replied the hobbit with an equally lifeless and very much lackluster tone.

Perhaps Cora was right and it was time he started looking for something beyond this little group.

✱ ✱ ✱

What’s the plan here?”, whispered Tonic, and there was a distinct presence of fear in her voice. “Just so you all know, if my dear uncle is in there, I am going to bail.”

“You’d run off? Just like that?”, asked her pair, her voice somewhat listless.

“Of course. And so should you.. All of you.. We are no match for him.”, squeaked the gnomic girl.

“How do you know?”, asked Cora, more out of curiosity than any belligerence.

“Ever wonder why there are this many untethered demons here, all defending one little midget of a wizard and his tower? And why Arashkan and High Woods are just a weeks distance away but no one dares to come here to put a stop to him and his deranged madness?”, she asked.

“Yes. That did cross my mind.”, admitted the elf barbarian.

“The fiends and the demons, among many other things do his bidding willingly because here, they can run amok and freely. This bloody tower is a heaven for them. And because they all fear him. I am not even sure Ri Grandaleren of Bari Na-ammen could take him out on a one-on-one.”, Tonic said in a dejected tone.

“But someone did take him out at the end, though, didn’t they?”, Cora said.

“Yes. But their timing was not random nor a coincidence. When you think about it, you have to admire how well, or perhaps, how delicately it was chosen, and how that timing had been at the core of their plan of action in the first place.. Lord Delia lead the company, certainly, but I am inclined to give Nadine Graciousward the credit for having figured this out. Seems like the kind of thing she’d do.. People think her beauty is her only quality. I think not, though. You can’t be that awesome just by having a pretty face and some nice breasts and *cough* well, you get my drift.. What I am getting at is, the Demon Gate my uncle constructed in the center of the ruins just north of Durkahan had failed because it had malfunctioned. Suffice to say, his masters, the Demon Lords, were extremely put out by his consecutive and conclusive failures, considering all the backing he had from them. Hence they pulled most of their forces, along with the majority of their support from him.. and his tower.. This tower. So yes. When the paladin Delia Karakash Hooman, the sorceress Nadine Graciousward and at least six others came here to confront him, this tower was much more empty. I guesstimate, it is around twenty-five to twenty-eight percent of its capacity at the moment. This number will rise exponentially and likely surpass its maximum capacity when he is near the completion of his gate but will drop drastically once it fails.. I think that is when Delia and Nadine hit my uncle and they still lost more than half their number. You must understand, aside from being a megalomaniac, a lunatic, and an irreplaceable arse, my uncle, Arcanton Mordenon, is a dedicated evocationist. When he nukes, he has the capacity to deliver his wrath at its maximum gauge, gage, caliber, scale and dial! To this day, it still isn’t clear just how many professional bounty hunters or enterprising adventurers my uncle killed because he disintegrated quite a few, as opposed to merely charring them. I can only guess just how Nadine was pissed when he did the same to her friends, but I am thinking, A LOT! Which is why she banished him to hell in stasis.. That way, only she can release him and bring him back, which I doubt she will ever do. So when I say, if my uncle is here I will bail, I mean exactly that. He won’t know who I am, and I am certain he won’t care even if he did, seeing as how he treated the three-year-old me.”

“You are aware..”, Brom said quietly from behind. “..If we do face him, I plan on leaving a mark on him.”

 

Cora looked back at Brom.

It was the first time he had spoken since he had said ‘nothing’ to Seressa.

Seressa on the other hand, hadn’t faded away in total silence.

She’d just been.. void..

When she spoke, it was with this glassy and brittle cheeriness.

It probably made Tonic bleed from the inside, even though she too refused to show it, nor did she display any outward animosity towards Brom. Just a tad.. formal.. and minutely critical in her exchanges with him..

..and very much disappointed in him.

Hence Cora and Tonic ended up having this odd and awkward commentary going between them.

 

“Why?”, Tonic said without so much as looking at him, and sort of in a rhetorical way.

“Said I’d do it, remember?”, Brom replied.

“I remember. I also remember never agreeing with you, either.”, she said with a shrug.

“Your agreeing was not part of my promise.”, mumbled Brom.

“I am over it, Master Brom. Nothing’s going to change the past. Might as well not add to his murder tally. Besides, I don’t think he is home. I mean we have been here, killing his fiends, his demons, and his whatnots, and he hasn’t once come down to investigate, which is quite unlike him. The Arcanton Mordenon I remember was a militantly control freak!”

 

Brom did not reply nor did he object. Talking about anything at the moment seemed like putting more strain on a thread stretched too tight, as it was.

Cora on the other hand was a barbarian. She didn’t notice such subtleties. Or perhaps she did, and even though she was very much wroth with him, she was still kinder than she let on and she didn’t think the bushy little hobbit should be ousted anymore than he already was..

..and it didn’t make much sense torturing him any more than what he had already managed to bring upon himself.

 

“Just out of curiosity, why would you want to leave a mark on him? It isn’t like you to collect trophies.”, she said lightly.

“I have no interest in collecting any part of him. Other than perhaps his head.”, replied Brom with a listless tone.

“We should collect his head. Back in Arashkan, I saw many wanted posts and his name was on it. With a very generous five hundred thousand gold attached to it.”

“Didn’t know that. I was never really all that interested in bounty hunting.”, he replied with the same tone.

“Ow? We did start our adventures with a wanted post, and hence, bounty hunting, if you recall.”, Cora said with a reminiscing voice.

“True, now that I look back. But I came along because of you, really, rather than the money. And because there was something about your tundra’s that appealed to me even though I am not a winter person and very much dislike the cold.”

“You came because of me, did you? That’s just sad.”, she said slightly amused.

“Yes. You seemed.. don’t get me wrong, Cora, but kind of lost.. and desperate.. as if wanting to join your lost ones in a hurry.. I didn’t want that to happen.”

“How could you possibly know those? It was much later I opened up about my losses.”, she asked curiously.

“Also true. But it takes one to know one, I guess. I.. saw myself in you.. Not in a creepy way, mind you.. Something about your mood.. or perhaps your state of mind.. Like I said, takes one to know one..”, replied Brom dispiritedly.

“Who did you lose, Master Brom?”

 

The question came too suddenly.

And from the one person, the lost hobbit would have least expected just then. And tenderly it came, soothing through all his mental defenses, his barriers and his barricades, and gently pushing them aside!

Without even thinking, as if by muscle reflex, he blurted.

 

“Aremela Berrybush.”

 

And with shock, he just stood where was.

So did Cora, for this was the first time she had heard the name of his loss.

Tonic was staring at him with a slight frown.

Seressa Wraiven, however, was there, and on her knees right before him. She stood where she was, kneeling and staring into the depths of his soul with her unfathomable, astral eyes. Whatever she sought, she must have found it, because she reached at the petrified hobbit and collected him into her bosom..

 

.. and wow!

 

Brom lost all senses..

That single embrace was the warmest, softest, and life-inducing thing he had ever experienced in his whole life. It was a ‘best’ on so many levels, he thought he had no words for far too many of them.

And Seressa Wraiven smelled so nice. Something with phloxes, cherry blooms, and.. something else.. something unique..

And with an unexpected display of insight, considering his emotional wreckage and his current standing —in Seressa’s arms, and far too close to her soft, pretty breasts that he was literally breathing right into them, Brom knew, there was only one creature in the verse that possessed this smell, and she was it;

Seressa Wraiven!

 

“You loved her.”

 

It wasn’t a question so much as a simple, tangible statement. A statement not for her benefit, but for his.

“She was.. special.. and extraordinary.. and artlessly innocent.. and she gave her life, saving one, stupid hobbit, because that is what she thought was required of her, and for me to understand what it was, that was required of me..”, he croaked.

“I understand you now, dear Brom Bumblebrim. More so than before. And do I now understand your fears, also. I revoke my previous, and quite inconsiderate and impulsive declaration, and apologize to you for my impromptu selfishness.”, she said to his ear as she hugged him tighter.

“There is nothing to apologize, sweet Seressa Wraiven. You did nothing wrong. And I just did nothing..”, he replied hoarsely.

“Nevertheless, I should have been more considerate of my friend, Brom Bumblebrim.. Henceforth, you shall not be only my comrade, but my companion and my friend for life. Should you ever need my company, I shall be there.”, she whispered back and Brom felt a tingling sensation run down from the tip of his ears, all the way down to his toes.

“I think you should let go of me now, dear Wraiven. Because if you hold me any longer, I won’t be able to let go of you. Your.. warmth is murdering me and your smell is simply intoxicating!”, he said in a desperately embarrassed voice.

Seressa parted, barely, but still knelt where she was and still held him in her dark, slim, long arms as she ran her delicate hands through his thick, bushy hair.

“And whatever gave you the idea I would want you to, Master Brom?”, she said with her awesome smile.

 

Thump!

 

Brom’s heart lurched..

..to overdrive!

 

“I think I heard something.”, snickered Tonic.

“So did I.”, murmured Cora with a poorly concealed smile.

 

Seressa Wraiven leaned in, and lightly kissed the petrified little hobbit.

It wasn’t a submissive kiss, nor a demanding one.

It was a carefully applied, tender and.. well.. scrumptious kiss..

Brom was a bard, and words were his thing, after all, and that was the only thing he could think of;

Scrumptious!

 

“I shall ever be envious of your loss, sad as it may be, Master Brom.”, she said, gave him another of her awesome smiles, and gracefully rose to her feet.

She then looked at Cora and her pair, Tonic, then back at Brom, and said, “Before, I thought I had something to die for; a prophecy to fulfil and save humanity.. Now? Now, I have something to live.. Shall we?”

“Let’s.”, agreed, the elf barbarian with a slightly victorious tint to her voice.

 

Funny how a dispirited and dejected four could suddenly dash forth with a light and merry skip to their pace merely a short embrace and a kiss later.

 

That had been the first time since Gull’s Perch, Brom Bumblebrim had such a silly and concussed expression on his face..

✱ ✱ ✱

Arcanton Mordenon was not at home. His fiends, his demons, and his numerous whatnots, however, were, and they came charging at them the moment the four stepped into the mad evocationist’s vast workshop at the top of his tower. Cora held the door, trying her best to keep them out as she spun her double-bladed elven scimitar, jabbing, slashing, hacking, dismembering, and disemboweling any that came within her reach, while Brom strung his lyre, sending dissonant scores at them, driving them mad, confounding them, leaving them confused or dropping them shuddering on the ground, their heads bloomed and their brains splattered everywhere.

Seressa sent her ghostly hands at them, pushing them, pulling them, and dislocating them whenever they tried to overcrowd the barbarian girl as she smothered them in maddening darkness.

Tonic, on the other hand, scurried around her uncle’s vast chamber, trying to figure out why they had been sent here in the first place!

There were strange, unidentifiable machinery, artificed objects, gimmicks, and gizmos of various shapes and sizes everywhere in the shelf riddled workshop, along with flasks, vials, tubes, and spiraling glass appendages containing oozing, bubbling, and frothing potions, poisons, and chemicals on the many work tables and benches. Glowing braziers, old candle holders with dripping waxes, rust-brown cages with dried and dead things hung from the high ceiling, attached to long, petrified chains. And at the far end of the workshop was the main table, a heavy and sturdy structure made of solid oak and studded with thick leathers and steel nails. The surface of the table was perhaps once polished and smooth, but long had it been abused with dark, chemical burns, blade lines, and possibly, claw marks and other stains that declared many years of harsh use, where piles of drawings, sketches, diagrams, and many numerical lists and spreadsheets lay, rolled up or stretched and held in place by old iron weighs. Similar sketches and drawings also covered the walls wherever there were no shelves.

The whole place spoke of hard, obsessive work, riddled with depression, desperation, frenzy, and not a small amount of deranged madness.

“Status Update!”, Cora called from the door, holding a vicious gash at a point just above her hip.

“This place is a mess! Just look at it! It’s dowdy, ratty, slovenly, and simply hazardous! I guess they didn’t pay him enough to hire a maid or two!”, Tonic squeaked in towering and abhorrent disgust.

“I can’t imagine a maid or two here wearing those skimpy maid outfits, and waving one of those fluffy dusters..”, noted Seressa with a slightly amused tone as she sent a spectral scythe, screaming into another fiend.

Tonic coughed.

“A bit rich, you calling a service maids’ uniform, ‘skimpy’..”, she retorted derisively from the other side of the room trying to see the names of the books in the shelves, written on their spines.

“I beg to differ, my dear Tonic.”, replied the very tall, very dark girl in her illustrious and cultured voice.

“How so?”, the gnomic girl asked as she scurried to the adjacent set of shelves.

“I am not a service maid!”, Seressa replied simply.

Brom snorted.

“Can we hurry this along?”, Cora called from the door as she slashed down one end of her weapon, sliced open a demon, counter swung the other end of the weapon, and opened a symmetrical gash. The demon groaned and collapsed, splattering its frothy blood everywhere.

“I need to more time. This place is huge and there must be thousands and thousands of books, gadgets, and drawings, any of which could be the reason we are here!”, the little gnomic girl’s voice fizzled in near panic.

“If it’s one of the books, we can switch places.”, called Seressa. “I have decent WPM count!”

“WPM?”, asked Brom.

“Words Per Minute!”, shouted Tonic from the other side of the workshop with sneering triumph. “And no. If it’s WPM, no one beats Arcantonic Palecog! I had the highest score in all the Academy history ever to be recorded! And that isn’t speed reading either. It is comprehensive reading!”

“Ow?”, asked Seressa.

960 WORDS PER MINUTE! YEZZZ, YOU HURD MEH! THAT’S A NINER SIX OH, FOR YOU, GURRL!”

“Ow..”, came Seressa’s voice.

Politely.

 

There was a pregnant moment of dawning silence.

 

“What’s yours?”, Tonic asked carefully.

“1024..”, replied the very tall, very dark girl evasively.

“IMPOSSIBLE!”, Tonic exclaimed, quite shell shocked.

“Improbable, yes, my dear. Impossible? Not so much.”, Seressa said with mirthful eyes and a sweet little smile on her face.

“I would have known..”, said Tonic with a decidedly dejected tone. “There was no record of it anywhere.”

“I didn’t even know they kept records for WPM’s. Don’t feel bad, luv. I had nothing better to do in my six years tenure in the Academy but to read in the library.. Other than tending for my phloxes, I mean.. I was bound to get good at both.. I have a chair crafted from cherry wood dedicated solely to me there.. I am sure it’s got the shape of my butt imprinted on it!”, Seressa tried to explain.

Brom coughed..

“I can’t believe the things I am hearing..”, he muttered to himself.

“Can’t I beat you at anything, damit?!”, she snarled.

“You beat me in everything that matters, luv. My ‘betters’ are merely the inconsequential and items of trivia.”, replied the very tall, very dark girl, as she lit the whole hall leading up to the door with a sickly, yellowish-green light.

“Don’t go into that, dear Cora.”, she warned the barbarian girl.

“What is it?”, she asked.

“Pain. Lot’s of it.”, Seressa said softly.

“Huh.”

“Name me one thing I am better, damit!”, shouted the little gnomic girl as she scrambled up the sitting bench and started inspecting the drawings, sketches, diagrams, lists, and spreadsheets on the large table.

“You want to do this now? Really, girl, your priorities need some working!”, mumbled Brom.

“Shut up, hobbit. You hugged and kissed Seressa in the middle of a demon-infested, mad midget’s tower!”, she spat hotly.

Brom blushed furiously.

“He didn’t hug me, nor did he kiss me, luv.”, said Seressa with a barely discernable blush of her own. “I hugged him.. and I kissed him..”

“Didn’t seem like that at all.. Not from where I was standing. He definitely hugged AND kissed you, girl! Cora saw it too, didn’t you, Cora?”

“I AM NOT GETTING INVOLVED IN THAT!”, shouted the barbarian girl.

“Alright. It was a pleasant, mutual hugging.. and kissing, then?”, she offered, her face a bit brighter now.

“Yea, I bet it was..”, scowled Tonic. “Now stop deflecting and tell me, damit.. Name me one thing I am better at?”

“You, luv, are my pair. The rest is trivia.”, replied the very tall, very dark girl simply, and with no small amount of zeal.

Tonic shut up!

“Not the hugging and the kissing.. Those weren’t trivia, Master Brom, I swear!”, she added redundantly with a tiny and rather abashed voice.

Brom cleared his throat and spoke in a gruff sort of voice.

“Let’s concentrate on what’s at hand, shall we?”, he said.

“Yes. Let’s..”, agreed, Seressa hastily.

“Stupid bean poles, stupid bushy little weasels and stupid midgety wizards of high grandeur..”, came the muffled voice of Tonic from the large, leather and steel studded oak table.

As pissed off as Tonic was at that particular moment, and wroth with hate at her deranged uncle, she admired Arcanton Mordenon’s focused commitment, his rigorous diligence, his studious preciseness, and his meticulous attention to detail in his diagrams and sketches, if not his workshop, of what she thought was the Demon Gate itself!

She looked down at the left-hand corner of each drawing and noted that each was also dated, stamped with a version number and their status of success. Most weren’t. Hastily, she picked up the thick spreadsheet book and opened a random page..

 

22.10.7535 – v.30.3 – FAILED
03.04.7536 – v.31.1 – FAILED

16.07.7536 – v.31.2 – FAILED
09.10.7536 – v.31.3 – FAILED
20.01.7537 – v.32.1 – FAILED
05.04.7537 – v.32.2 – FAILED
18.07.7537 – v.32.3 – FAILED

 

It seemed it had taken three to three and a half months to prepare and ready for a new version of the Demon Gate and the list seemed to go up and down a long way!

Tonic whistled.

She knew she could get obsessive at times, particularly where her MECHABER was concerned. But this.. this went off her charts!

“Well.. That explains from which side of the family my stupid monomania’s and fixations came from.”, she muttered darkly.

Every once in a while though, the tests would skip a to a whole new version marked as SOME SUCCESS, or PARTIAL SUCCESS..

Tonic flipped all the way to the very end of the thick, stubby spreadsheet book and there it was..

 

08.03.7566 – v.111.1 – PARTIAL SUCCESS
29.06.7566 – v.111.2 – FAILED
14.09.7566 – v.111.3 – PARTIAL SUCCESS
06.11.7566 – v.111.4 – SUCCESS!

 

“Hells Bells..”, she whispered with awe. “The maniac did it! He actually did discover how to build a functional Demon Gate.. 111 versions? Damn.. And that’s not even counting the sub-versions! That is one sick obsession, that is! Uncle Mordenon, I shall forever hate you from the bottom of my groin up to the tip of my nipples, but you have managed to garner my respect, you sick son of a motherless goblin’s bastard-midget!”

Then she started looking for the sketches for version 111.4!

 

GONG!

 

A deep, reverberating bell rang somewhere up and down the whole tower..

..and the demons scathing in the sickly yellow-green light Seressa had cast froze.. just for a moment..

..then, with a grotesque roar, they all attacked with undisguised zeal!

 

“Ow crap!”, shrieked Tonic.

“What? What was that?”, Brom squeaked as he felt something sink in his belly and the trepidation of doom spread across the tower.

“My uncle Mordenon! He’s come back! And likely with his Demon Lords..”

“For all that’s good and not!”, exclaimed Seressa in despair.

“Whatever it is you have to do, do it now, girl!”, shouted Cora as she swung a wide cleave across several frenzied demons, receiving any number of cuts and gashes in return. “Hurry, damit!”

Tonic froze for a moment, then started running around in panicked circles;

“My uncle’s coming.. He’s coming! He’s coming to stick me into that cage again! He’s—”, she spluttered.

SOMEONE SLAP THAT GIRL BACK!“, roared Cora and brought her double-bladed elven scimitar down, cutting one of the demons in two —vertically!

“Master Brom!”, yelled Seressa. “I can’t take my attention away from my curse.”

Brom scurried to Tonic, dipped his foot forward, and tripped the little gnomic girl.

Arcantonic crashed.

Facedown!

When she rose back to her feet, her face was all bloodied and she was entertaining a grotesquely broken nose..

“Uhhmm…”, murmured Brom.

The look Tonic gave him was nothing less than baleful.

“Why the hell did you do that, boy?”, she screamed.

“I.. I am sorry, Tonic, but you were in a full-blown panic attack so I tripped you. It was that or slap you back to sanity.. And.. I didn’t feel like slapping you..”, he mumbled.

“So instead of slapping me and giving me a shiner, you decided to trip me and break my nose?!”, she glared at him with disintegrating eyes.

Brom shrank back.

TONIC! DO WHATEVER IT IS YOU HAVE TO DO, AND DO IT NOW, DAMIT!“, Cora roared again.

Tonic sniffed and wiped the blood in a very unladylike manner, smearing it all over her face, then, in a low, threatening hiss, she spoke.

“There will be a reckoning, Brom Bumblebrim, should we live to get out of here.. Now, look around and find me a sketch, a diagram, or drawing.. One with a version 111.4 written on the bottom left corner of it!”

 

The two dashed and started rummaging everywhere and all the sketches, drawings, and diagrams and checking their versions as more and more demons came pouring into the hall, illuminated by Seressa’s spell.

Cora hacked and slashed as Seressa desperately sent her ghostly hands at the rushing fiends and demons, pulling and pushing them to make sure they stayed in the sickly and deadly light and slowly burned.

 

“Nothing..”, gasped Brom as he came up to the little gnomic girl.. “None of my findings match the version number you want.”

“Damit..”, swore Tonic.

Then she blinked and a small “Ow..” escaped her.

“What?”, asked Brom urgently.

“Why didn’t I think of it before. Of course, he is not going to leave it around just for anyone to find.. That particular version must be several cities worth!”

 

Hastily, she reached into her artificer’s satchel and rummaged for a moment, and produced a little, hooded lantern. Carefully, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…

 

There..

 

..on the other side of the vast workshop.

 

..was something.

 

Something hidden..

 

Arcantonic smiled.

 

She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

 

“What’s this?”, Brom asked looking at Tonic, her evil smile, and the little hooded lantern..

“This is a top-secret device of my own crafting, boy!”, she sniffed more blood in an ‘I look down on ye little bugs’, attitude.

Brom coughed..

“Horse..” —cough— “..turd!”

Tonic scowled.

“If you must know, it’s a Lantern of Revealing. It reveals invisible, and sometimes hidden objects..”, she growled at the hobbit, then padded over to a certain section of the wall, covered with what seemed like an oil painting of Arcanton Mordenon himself, framed and hung, and lording down upon unseen subjects.

“Nice.”, said Brom ogling at the frame. “Seen the portraits of important men and women framed in officious courts, but hanging a painting of yourself? How jaded is that?”

“This isn’t jade, boy. It is outright megalomania and monumental levels of inferiority complex competing —and sorely falling short of his low, midgety self-esteem!”, spat Tonic.

“Wow. Couldn’t have put it better myself. I think you missed your calling, girl. You should have been a poet.”, he smirked.

“Don’t mock me, Brom. I have good reasons for being the way I am.”, she said quietly.

“I am sorry. I am terrified at the moment and my mouth just starts running without counseling me..”, apologized Brom.

“Tis alright. I forgive you.. just not for the nose.. Now hold this end of the frame, quickly.”

 

The two grunted and lifted the frame off its hook, and carefully lowered it down. The frame was a lot heavier than it seemed.

 

“There is nothing here!”, exclaimed Brom, staring at the blank wall behind the frame.

“Never said there was.”, replied Tonic, frowning down at the frame, and at the oil painting of her deranged uncle.

 

“Tonic, Brom, hurry.. I don’t think I can hold them any longer. Too many piling up here. Seressa is burning them by the lot and they don’t even seem to care!”, shouted Cora as more and more demons ravaged her.

Seressa was sweating profusely by now. Yet, she was staring at the sickly illuminated hall with burning intensity as she sent one shrieking ghostly hand after another, pushing the demons back and trying to buy a moment of respite for the barbarian girl.

 

Tonic ran back to the large table, shuffled around the cluster, found what she was looking for, and dashed back to the frame of her deranged uncle. Over the howls, the roars, the barkings, and the yowls of the demons, she silently contemplated the image of her uncle.

Then, she produced the little inkpot she’d just gotten from the table, dipped the quill, also from the table, bent down over the frame, and carefully made, what appeared to be a very short, single vertical line.

Brom stared at the portrait of the megalomaniac, Arcanton Mordenon, and saw the line disappear even as Tonic drew it.

“What the—”, he began.

“Not now.”, hissed the little gnomic girl as she carefully studied the portrait, then slashed a similar, vertical line somewhere across and below the first one.

Brom watched as that line also disappeared.

Tonic frowned and looked intensely at her uncle for a bit more, dipped the quill into the inkpot, and for the third time, she scratched the portrait.

“Done..”, she said.

“Done? What’s done?”, asked Brom, totally baffled.

“Later. Help me put this back on the wall. Hurry..”, she said harshly and yelled. “Seressa..”

“Whot?”, Seressa gasped as she trembled, her concentration on the sickly, devouring light, waning.

“Prepare to get us out of here, if you will, please!”, Tonic yelled at her.

“Are you.. are we.. done?”, she very nearly moaned under the pressure of her spell.

“Almost.. Get ready to pull us out, when I say, ‘Cherry Blooms’..”

“Cherry Blooms?”, Seressa asked, an amused smile appearing on her tightly clenched teeth.

“It was either that or some long, unrelated tirade about my retarded uncle..”, Tonic mumbled under her breath as she and Brom forcefully lifted the heavy frame of Arcanton Mordenon, and hung it back on its hook.

“Now all it needs is a final touch.”, she said, staring at her uncle with a very evil and very filthy stare, and opened an empty palm at the hobbit. “Alright Master Brom, gimme knife.”

 

Brom looked at her.. evenly..

 

“I am NOT giving you knife, girl!”, he said stiffly.

Tonic stared at him.

“This is not the time for a funny, boy. Give me knife!”, she fumed.

 

Brom stared at her, some more.

Rather sternly.

 

“Hells Bells, boy, give me a damn knife, already..”, she said in an exasperated voice.

Brom produced a small knife and gave it to her, handle first.

 

Tonic took the knife..

..and stabbed her uncle.

Arcanton Mordenon..

..in the face!

 

“Die biach!”, she spat.. and with child-like glee and slow satisfaction, she sliced his face in two!

 

“Alright.”, said Brom carefully. “I am sure there was a reason for that.”

“YEZZZ!”, replied the little gnomic girl with one of the evilest smiles Brom had ever seen on any face.

“Girl, you are freaking me out..”, he mumbled. “You look like a cat who just stole a whole barrel of cream from a rat mafia!”

Tonic smirked.

Then she turned to Seressa and yelled.

“CHERRY BLOOMS!”

Seressa sent a fiery comet down and into the sickly lit hall, sending the fiends and demons slamming into the ground and stunning them..

“Cora.. Shut the door.. It’s time to go!”, she yelled at the barbarian girl.

Cora spun around, carved a wide cleave out of the whole front row of demons, belly danced right out of their frustrated and bloody reach, and in a seamless string of lithe steps, she slammed the door into their face, rammed the heavy bar behind it into its counter latch, and heaved down the nearest bookcase, totally blocking the door.

“Done.”, she said coolly and stepped up next to the very tall, very dark Seressa and held up her hand.

“Girl, you are just so awesome!”, Seressa cheered at her, then turned to the other two. “Tonic, luv? Master Brom?”

Brom didn’t waste any time.

Brom felt no inclination to waste any time..

He hurtled next to Cora and took her hand as Tonic scurried right after him with a grinning display of satisfaction etched all over her face. She came to a stop right next to the hobbit and reached up to hold Seressa’s hand.

Seressa looked down at her pair.

“Done, luv?”, she asked.

“Done, luv..”, Tonic grinned.

“You look happy.”, Seressa said.

“Profusely.”, admitted the little gnomic girl, her grin spreading even wider.

“Any regrets?”, asked the very tall, very dark Seressa.

“Many.”, said Tonic. “But none today.”

Seressa smiled at her, then looked at the barbarian girl and the bushy little hobbit.

“My friend Cora and my dear Master Brom. Thank you both.”, she said solemnly. “Today you have given my pair, surcease.”

Then she looked up and whispered..

“My Queen.. Your maiden pleads.. We are ready..”

 

A ghostly light appeared around the four as some things big and nasty slammed on the door, sending bits and pieces of wood and nail every which way..

 

..as Tonic drew a round, heavy, leather-bound, fire-clay hardened and tightly packed ball with a little pin at the top out of her artificer’s satchel and handed the thing to Brom.

“What do you want me to do with this?”, Brom asked, holding the ball like it was a live snake.

“You wanted to leave a mark, didn’t you?”, the little gnomic girl said.

“Yes, of course.”, Brom replied still staring at the tightly packed ball.

“Well, this will leave a mark!”, she said with a vicious grin. “Pull that pin, and toss..”

Brom returned her grin with his own.

“Fire in the hole..”, he hissed with a vengeance, pulled the pin..

..and lazily tossed it.

 

“Close the circle!”, yelped Seressa, and the very happy gnomic girl forcefully grabbed the hobbit’s hand..

 

The workshop of Tonic’s uncle, Arcanton Mordenon, shuddered as the grenade detonated with eye-searing savagery..

 

..just as they disappeared.

✱ ✱ ✱

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“No, really, it is but a small flesh wound, Sir.”, he heard Cora say.

‘Sir?’, wondered Brom.Just who could have garnered enough respect from Cora Sleet? Enough for her to actually ‘Sir’ them..’

 

It wasn’t because Cora was an abrasive or disrespectful girl or anything. It was, Brom figured, possibly because ‘Sir’ just didn’t seem to fit the whole, ‘Barbarian Theme’..

 

“I apologize for my foul mouth, Sir. Bad habits die hard. And I have many..”

 

‘What the..’, thought Brom, now that just didn’t feel right at all! An apologizing Tonic? Really, now, that was just absurd..

 

“Deep down, am I an evil creature?”, Brom heard Seressa ask. “I carry odd blood, Sir!’

 

‘Girl, if you are an evil creature, I would suggest you get in line.. quite a ways behind me!’, thought Brom a bit irritably.

 

“Welcome to the Celestial Mountains, young Brom Bumblebrim.”, he heard a deep, masculine voice reverberate all over his soul. “Are you well? You seem scarred. It is possible to remove this scar from your heart and soul, and set you free, should you but will it.”

“It is my scar, Sir. And it is there to stay. I carry it as a badge of my failures. We are what we are, but we can choose to be who we want to be. And I choose that scar to be part of me.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“You up?”, Tonic appeared in his line of vision, nudged him with her foot, and generally messed up his pretty sky. Could have been Seressa, but no.. It just had to be the pesky little gnomic girl..

“Don’t nudge him like that. That isn’t nice, Tonic. He deserves better from you.”, came the soft, illustrious, and cultured voice of Seressa, from somewhere off to his.. well, it came from somewhere!

Tonic grinned, then scrunched her face and said, in a low, harsh, miming voice;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her.

“Get it?”, asked the little gnomic girl, then lowered her voice again and repeated;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her, some more.

Tonic’s face drooped and she sighed.

“There went a perfect reference..”

“He didn’t attend to the Academy, Tonic. He might easily be unaware of such, ‘bullboy’ or ‘jestern’ cultures.”, Seressa said.

“How can he be not aware of it, girl? Hells Bells, he’s a bard for Heaven’s sake, how is it he doesn’t even know this? It’s a classic!”, Tonic squeaked with exasperation.

“It’s a classic amongst its peers, luv. Which makes it relative.”, Seressa tried to explain.

Tonic scowled.

Then she nudged the hobbit once more with her foot and said, “Get up, boy. Seressa, Cora, and I are going to take a dip to wash all the dust, blood, gore, and mildew off of us and we need you to stand guard.”

Brom frowned, and slowly sat up. The landscape around him seemed to stretch from horizon to horizon and was covered with what appeared to be very pretty, pale green grass that seemed to emanate a strange sense of serenity.

He frowned some more and turned to look what he thought was to be north and there, far away, was a village of some sort and thin, light purple-gray wisps of smoke rose lazily from the wood and hay-roofed lodges.

He turned the opposite direction and his hobbit mind reeled. There, even further away, was a series of great, majestic mountains with snowy caps. And at the center of them all, a single mountain rose grandly and Brom saw a single shaft of golden light stab at the sky from it. Or perhaps the golden light was coming down from the brilliant and vivid blue sky and was polishing the mountain top.

 

It was the Celestial Mountain itself.

 

Brom gulped.

This was indeed a sight to behold.

For it was said, Angles came down and visited the mortals here!

The bushy little hobbit cleared his throat and turned away from the mountain.. it was just too much to harbor, in too little time.

“If you three are going to take a dip..”, he said, “.. I am going to watch!”

Tonic scowled at him something furious, as a chuckle was heard —Cora.

“Told you.”, she said.

Brom frowned even more.

“You told them I’d watch if you all took a dip? That was uncalled for, girl! I have never watched anyone taking a dip. That’s just rude.”

“Yep.”, said Cora with a grin. “Told them you’d say that, too.”

“Now that’s just mean..”, complained the hobbit.

“Come on, Seressa. Let’s wash up while we can. Tonic can keep our esteemed hobbit company while we do each other’s back!”

Seressa did a happy little whoop and gave Brom an ‘I am sorry’, look, then took off with the barbarian girl.

“You got any more of that pink, bubble soap-thingies?”, Brom heard Cora ask the very tall, very dark girl.

“Yes. Yes, I do, luv. You like?”, wondered Seressa with a slightly surprised but pleased voice.

“I like.”, said Cora.

 

“This is just so unfair..”, moaned Brom. “So unfair..”

“Unfair’s got nothing to do with it!”, mimed Tonic in a low, harsh voice!

“Girl, really, now!”, groaned Brom.

 

Tonic giggled with delight.

With genuine delight.

Which was sort of a first!

 

“C’mon, Master Brom.”, she said. “We can take our own dip elsewhere.”

“I am not taking a dip with you, Arcantonic Palecog!”, declared Brom with pure indignation.

“I am hurt, Master Hobbit. But unlike Seressa, I entertain no such fantasies with you. What I meant was just a dip. Literally. Just the feet.”, she said.

“Seressa has a fantasy to—”, Brom started with awe.

“—Been running back and forth for so long in that bloody tower, my feet are itching for a warm wash.”, she said.

Brom scowled furiously at the gnomic girl, but she merely gave him a pleasant ‘sneer’, turned around, and went to sit next to a little, happily running stream.

She took off her right clobbering boot, and her thick, woolen sock, followed by her left clobbering boot and sock then dipped both her feet into the stream and groaned with happy ecstasy.

Brom came up to her and stared at the little stream.

“We are in the north end of the central part of The Great Northern Tundra’s, girl. How are your feet not frozen?”, he asked curiously.

“Your guestimation of our location is quite accurate.”, Tonic said.

“It isn’t a guestimation, girl. The Celestial Mountain is right there. We are staring at it, like, right now!”

“True.”, agreed, the gnomic girl. “And we are also not wearing any winter gear, you’ll note. Yet here we are, not freezing our midgety little arses, either. I don’t think physics work correctly here. The water is fine, by the way. A happy sort of warm, to be precise.”

“A happy sort of warm, by definition, is not something you can use when you are going for precision, girl!”, mumbled Brom, but didn’t bother taking off his boots, nor his socks. He was a hobbit and hobbits used neither. Everyone knew that. Hence he merely rolled up his pants and carefully dipped his bushy feet into the happy stream..

..and also groaned with ecstasy.

Tonic smirked.

“Do describe how the water is, if you will, Master Brom.”, she said.

“A happy sort of warm!”, he replied, groaning some more.

“Two, quite dissimilar people describing the same thing, using the same words, is called ‘precision’, Master Brom. Not in a mathematical sense, perhaps, but I am an engineer and an artificer and we go for practicality over some theoretical but unlikely perfection.. Accuracy by way of numbers is mere ‘convenience’, and not always the proof of the existence of precision, nor perfection, ironic as that may seem..”, she explained mirthfully.

“You are in a happy mood.”, Brom said. “Just how much am I going to get hurt at the end?”

“Why would I hurt you? Unless you are referring to my nose..”, she said.

Brom did not reply.

IT’S A TRAP! —something shouted in his mind and thought that made an even better reference to something he’d read called Scar Wars, as opposed to whatever the little gnomic girl had..

“It’s alright, Master Brom. Took one of my syringes at it. Hurt like a son-of-a- well.. suffice to say it hurt.. A lot.. But in retrospect, you did the right thing back there. I wouldn’t want you to make a habit of it though. Had I stayed panicked the way I was, in all likeliness, we’d be dead. So.. I suppose a thank you, is in order here; Thank you!”

“Uhhmm.. You just thanked me for breaking your nose, girl. Who the hell are you and where is Tonic?”, Brom said, looking at the gnomic girl in wonder.. and trepidation.

Tonic snickered.

“I suppose you want to know what happened back there?”

“Want!”, exclaimed Brom, mimicking to gnomic girl’s voice.

“You know, it is alright to mime the classics. Not so much when you mime me..”, she fumed.

It seemed like it was Brom’s turn to snicker.

Hence he did.

Tonic scowled.

But apparently, her need to explain the things she’d done overcame her wont to destroy the bushy little hobbit then and there, so she set her tiny feet even deeper into the happy sort of warm stream, ignoring the fact that her pants were soaking now.

“The frame we pulled down from the wall, back at his workshop had two things, Master Brom; my deranged uncle’s painting and something else on top of that. The technical schematics of his finalized and only successful version of his famous Demon Gate.. The one we were looking for; version 111.4! The idiot had put it up and hid it in ‘plain sight’, and quite literally, I might add, for the schematics itself was invisible! You couldn’t see it, but I could, thanks to my Lantern of Revealing, but I am afraid that lantern only works for me because it’s attuned to me and to me alone. A bit like the goggles I gave you, but with a lot more prejudice. All I had to do was de-attune the goggles before I handed them over to you. It is now attuned to you because that’s how it works, which is beside the point.”

“I saw you draw some things.. Small lines, I think they were..”, said Brom, as he tried to digest what he’d just heard.

“I might have made one or three little modifications to his finalized, v.111.4, yes..”, Tonic said happily.

“What modifications?”

“I changed three ‘sixes’ to three ‘eights’..”, the little gnomic girl purred.

Apparently, there was something to purr, here, but Brom just couldn’t see it.

“Do you know what triangulation is, Master Brom?”, she asked.

“That it might have something to do with triangles? Maybe?”

“Yes.. I suppose that is true.. though totally off the mark, which is ironic, really, in its accuracy, when looking at it from an end-result point of view.”

“Alright. I officially have no idea what you just said.”, Brom frowned.

“Let me try to explain this to you in a way you might understand, Master Brom. Please point at the Celestial Mountain, if you will.”, she said and Brom got the district impression that there was going to be a quiz and harsh grading at the end.

He stared at the little gnomic girl.

“Humor me..”, she said.

Brom sighed and pointed at the majestic mountain.

“Now, baring some rather impressive illusions or mental projections, or some demented insanity on your part, or you are dreaming of me explaining triangulation to you —which would definitely tantamount to some kind of demented insanity on your part, you know, with relative certainty, that the Celestial Mountain is there because you are pointing right at it.”

“Can I just straight up plead insanity and get away with it?”, he mumbled grumpily.

“No, you can’t. Only I get to use that card! Now shut up and pay attention!”, wasped the little gnomic girl savagely.

Brom decided to keep his mouth shut.. for now.. It wasn’t like he would understand any of it anyway.

“Now point, say, one degree to your left.. or about half an inch or so.. Now you are still pointing at the Celestial Mountain because it’s so big and we are so close to it. Let’s assume you know exactly where Celestial Mountain is, and someone asked you where it was, and both of you are at Shakehands, the barbarian trade town way off to the east, and then you moved your finger half an inch to either side, would you still be pointing at the Celestial Mountain?”

“Well..”, said Brom a bit befuddled. “Relatively, yes, I suppose. Though that kind of accuracy is sort of moot, from as far away as Shakehands and considering all the mountains and other geographical obstacles along the way. But if he were to truly follow where I was pointing, sort of in a crows flight, and in a strictly straight line, I am thinking he’d totally miss the mountain and fall off a cliff!”

“Precisely!”, agreed, Tonic. “Now assume you are pointing at the same mountain for someone else, let’s say, a fellow hobbit who lives in your Bowling Hills.. with a similar, ‘half an inch off the mark’.. Where do you suppose he will end up?”

“I am not sure, but I think he will hurt himself and not really praise me for it, not to mention he will blame me for inaccuracy..”, Brom said.

Tonic snorted.

“Now let’s take the same example to the location of the Academy of Melshieve..”

“I am not taking anything to your Academy of Melshieve. You guys are too pricey for my taste and are just weird!”

Tonic snickered.

“I am not sure they would even be able to arrive at the central northern tundra’s if I pointed all the way from your Academy.. He might end up at the Citadel of Gullem the Damned, and doing that to anyone is just mean!”, frowned the hobbit.

Tonic cackled.

“This is where triangulations come in.”, she said.

“Ow, we are just coming to that..”, mumbled Brom.

“If let’s say, three of you pointed at the said mountain—”

“Three of me? Girl, the world can’t even bear just the one of me, let alone three!”, inserted Brom.

“—one pointing from Shakehands, one pointing from, say, the Great Arashkan city, and one pointing from Heavens Hand Keep at the same time and you crossed all three lines, you would, with a certain accuracy, arrive at the Celestial Mountain.. and not fall off a cliff.”

“I beg to differ, but please, do go on..”, said Brom with some exasperation.

“This is called, Triangulation, and it is particularly important when you are calling, or summoning things, such as demons, from a distance that is infinitely further away, such as Hell or Abyss itself, not that Hell nor Abyss can truly be quantified in terms of far or close in a linear sense because they are, in actuality, another planes of existences, but you get my drift.. What I did, when I changed three sixes to three eights, I changed the parameters of the Demon Gate’s triangulation, making them point in three, very different directions. That point-oh-two difference will cause all the energy being poured into that gate to fluctuate and overload, rather that point at the same spot to crack open a hole, per se, to Hell, causing it to malfunction at the very least, or to explode at best!”, she finished happily!

Brom stared stunned at the little gnomic girl.

“Ow. My. Good. Heavens.. We.. No, you were the cause of the destruction of the Demon Gate that’s already happened?”

“Not the destruction, merely the ruination. Yes, one could argue that for all intents and purpose they amount to the same thing, from a practical point of view, I suppose. Also, it hasn’t happened yet, Master Brom. Or rather, it hadn’t happened yet. Not bad for a glorified grunt, now is it? Not to mention the colossal irony here; the great Arcanton Mordenon, ruined by no other than the little girl he stuck into a dark, little cage, surrounded by his demons.. Had he never snatched me from my parents and brought me to his tower, I would have been just another, happy little girl and likely still playing with my dolls, never been to the Academy, never met my pair, Seressa, never met you guys, never been to the tundra’s and pretty much never time-jumped.. Indeed, the irony is so tangible, makes me want to whoop and dance. Even now, I can barely contain my cool!”, she snickered.

Brom just ogled at her.

“But I dare not take all the credit. Had you not been there, or Cora, or my Seressa, there would have been no way I could have been able to pull that off.. Considering how I panicked by just the mention of my uncle’s arrival.”

“But.. why did you stab his portrait then?”

“Diversion, mostly. My uncle had to think we were just some enterprising marauders looking for loot. Powerful enough to slaughter our way to his room, but not subtle enough to find what was most precious to him.. And because we couldn’t find any loot in his workshop, we got pissed and vandalized his property, enforcing that very idea in him.”, Tonic explained smugly. “Otherwise, he would have looked closer at his ‘portrait’, and noticed the changes I made. He is going to come rushing in there wondering only about one thing; his greatest feat, his life’s accomplishment, his ‘baby’.. He will see his workshop in wreck and see that his hidden plans have actually survived with a mere slash, which will not deter him, but elate him and make him think us as fools who missed the great prize.. And also because it was fun as Hell, slashing at his face like that! But because I was too absorbed in defacing his face, I totally forgot your wont to leave a mark of your own on him, so I let you blow up his room, making sure you kept to your promise without endangering your bushy little self and saving my Seressa from a whole slew of sad, slobbering nights in return.”

“Girl.. what you did was..”, Brom stammered.

“Awesome?”, Tonic offers with a very pleased snicker.

“Awesome..”, finished Brom.

“Why are we here, though, as opposed to freezing in a tent full of old, scowling hags?”, he mused, looking around.

“I am not complaining. This is rather nice..”, Tonic said, also looking around. “Do me a favor?”

“Sure.”, Brom said.

“I am going to go and join those two so they can both do my back! After the stunt I pulled, I fully deserve a duel back scrubbing.. And a decent hair wash, and a concubine hair brushing!”

“Deserve’s got nothing to do with it..”, Brom mimicked the gnomic girls’ previous mime.. with a compounded smirk.

Tonic squinted at him with her thousand-yard stare.

“Half of either of them can do your, pint-sized back, girl”, noted Brom.

“Yes. But I want both of them to do it. And you know why?”

“Because you are Datman?”

“Oh! Didn’t know you were an EC fan..”

“I am not. But their trilogy was awesome!”

“Which what I am; AWESOME!”, she said massively.

Brom snorted.

“So, what do you want from me? I ain’t doing your back too, girl!”

“I don’t want your midget hands on me, boy!”, she sniffed disdainfully. “I want you to stay here and not peek!”

Brom sighed.

“I don’t do peek, Tonic. Ogle, yes. Peek, no.”

“Not much of a difference there, boy!”

“There is a ‘horizon to horizon’ difference.. Ogling implies a certain amount of involuntary staring, and likely at something with awe and that is in plain sight.”

“Like Seressa’s skimpy pinks?”, snickered the little gnomic girl.

“No. Like Wraiven’s glorious pinks..”, corrected the hobbit with slight indignation. “Peeking, on the other, hand implies sneaking and looking at something without their knowledge, hence, lacking any form of consent, and that is just rude! Which is why I don’t do peeking without consent..”

“How is it even peeking, if it’s with consent?”

“Go, Tonic.. Just go.. I am not in the mood to explain the higher nuances of how certain things work, such as just how captivating peeking is, even though consent has been granted.. Especially when the said concessions have been given, because it is now no longer something despicable, deranged and rude, but playful and intriguing —for both parties..”, he said glumly.

“You are the weirdest boy I have ever met, Brom Bumblebrim, and I am not even sure if I am saying it in a good or bad way!”, said Tonic a bit baffled.

“Alright. Let me try to explain this to you in a way you might understand, Miss Tonic..”, he said, using her exact words.

“Do I need to point somewhere?”, she snickered.

“No. No pointing or triangle-whatsits are required in my explanations.”, Brom shrugged.

“By all means, Master Brom. Enlighten me..”, she said.

“When you and your prince, the Gordigon boy were sneaking off secretly in the woods..”, he said with a certain amount of badly concealed amusement.

Tonic’s face flushed in a very hot shade of pink..

“..you chatted, yes?”, he asked.

“Yes. So?”, the gnomic girl blurted.

“Was he looking at your face?”

“Yes. So?”, repeated Tonic.

“All the time?”, he asked with a certain emphasis.

“I don’t really remember. I.. was kind of ogling at him.. He looked so.. yummy!”, she admitted, blushing even hotter.

“So he only stared at your face, then?”, Brom pressed.

“I don’t know. I certainly hope not. I mean, I probably had smudges all over my face. Hells Bells, boy, he could stare anywhere he wants, as long as it’s in my direction!”, she replied with a defiant and savage tone, all the while burning bright red now.

“There you have it, Miss Tonic. You were ogling at him, and he was peeking at you with your implied consent, and apparently, your savage blessing.. He was, I am sure, extremely happy that he could gaze upon the girl he found lovable and took everything he could by means of politely peeking, to his heart’s content. And he didn’t do so overtly, but covertly, making it a pleasurable, and memorable game for the both of you. He enjoyed the peeking and seeing as how happy your face is now, I’d say you enjoyed being peeked at, too. Being admired the way you want to be admired, by the person you admire, and want to admire, is one of the greatest pleasures one lover can offer to another, my dear Miss Tonic.”, he replied, gazing not at her, but somewhere off, and to someone he couldn’t see.

 

It took a while for poor Tonic to unblush and return to her norm and neither did Brom ogle nor peek at her during that time. He just stared off, where he had, then with a sigh, turned to gaze at the distant Celestial Mountain..

 

When the gnomic girl came around, she cleared her throat in an, ‘Ok. I am back now’, sort of way, so Brom picked up where he’d left..

“—So instead of unconsented peeking, I shall sit my sad, lonesome arse right here and contemplate on the finer points of the philosophical ramifications of your triangulation-whatsit!”

Tonic inadvertently cackled.

“No you are not.”, she said heartlessly.

“No, I am not..”, agreed, the hobbit, deploringly.

 

Tonic cackled some more, pulled her tiny feet out of the happy warm stream, smacked them together with child-like delight, then put her right sock, and her clobbering right boot on, then put her left sock— 

 

“Need a hand with that?”, Brom offered.

“Need a hand with what?”, asked Tonic.

“Your boot.. Need help putting it on?”

Tonic stared at Brom with this funny expression on her face.

“I wasn’t aware you had a fetish for my feet, Master Brom. I appreciate the sentiment, but I am afraid I just don’t go that way.”

“Are you alright?”, he asked her, with a frown.

“Yes, why? Are you alright? What is this sudden interest you got with my foot, Master Brom?”

“It doesn’t.. hurt?”, he asked tentatively.

“Hurt? Why would it hurt? Did you put something in my boot, Master Brom? If you did, I swear there will be a reckoning—”, she threatened.

“—No, no.. Nothing of the sort.”, he said hastily.

“This is some kind of convoluted scheme you cooked up to keep me from going, it isn’t it?”, she squinted at the hobbit.

“No. No, it isn’t”, denied Brom.

“Well I am telling you, boy, it isn’t going to work!”, she said with a slight frown as she put her remaining boot on..

“By all means, go, Miss Tonic.. And have fun..”, he said quickly to fend off any real threats.

“I will.”, Tonic declared and stomped off in her heavy,  clobbering boots, and without a hitch.

When she was perhaps ten yards away though, she paused.

“Please, don’t!”, said Brom.

“Please don’t, what?”, she asked a bit baffled.

“Please don’t insert the last word and go. That is such a cliché!”, grumbled Brom.

Tonic smirked.

“What you just said. About being admired the way one would want to be admired, and by whom I would want to be admired..”

“Yes?”

“That was a masterpiece, Master Brom. I shall convey this to a certain person, hence she could put that into her Book of Awesome Deeds, also.. That pleasurable line shouldn’t be wasted on me. “

“You liked it, then?”, asked Brom.

“Well, sure..”, Tonic said. “It’s a good line.”

“Than it’s not wasted, Miss Tonic, and it has gone to the highest bidder!”

“Why, thank you. But I still think she should write it down.”

“I would rather you didn’t tell her, Tonic.. What I said was for your ears. Should I want to tell her such ‘awesome’ things, as you say, I would rather she heard them from me..”, Brom said softly.

 

The little gnomic girl looked at Brom, thinking how she should phrase her next words, so as not to sound like an ungrateful ass!

“PLAN B— PLAN B— PLAN B—”, choired her inner Tonic suddenly!

“Plan B, it is, then.”, she murmured to herself, took a deep breath, and spoke her piece..

 

“I am the last person to give advice or lecture on matters not pertaining engineering or artificing, Master Brom. And least of all, to you. So when you hear what I have to say, please take that into consideration and note my despair that she does not mind when people make her choices for her. My only consolidation is the definitive recognition that she does this, not out of diffidence, but out of trust in those people. It is, however, perhaps time we let her, my Seressa, be the judge of her own choices and we stop abusing that trust.”, the little gnomic girl said with a tiny, underscoring frown.

 

Brom felt his shoulders sag.

 

Arcantonic Palecog looked at him for a moment longer, nodded at him in salute, then left, with a certain, energetic skip to her pace..

 

Brom stared after the skipping little gnomic girl, Arcantonic, who had just destroyed Arcanton Mordenon’s over one hundred and forty years of delirious labor with mere three, tiny, and practically indiscernible lines and a vengefully murdered portrait, as she disappeared off in the distance where he could, to his mournful despair, vaguely hear the girly shrieks and splashing delights of Cora and Seressa..

“Huh..”, he grunted. “She could skip now. Odd..”

“Right?”


When Tonic says;

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?” —is a reference to Transformers, Interrogation Scene.

 

Also, when she says;

“Reserve’s got nothing to do with it!” —its’ a reference to Clint Eastwood’s Unforgiven.

dungeons and dragons groups komedi role play serenity tundra walkers

Loot Dispute

Loot Dispute

Timeline:

Rumulus “Mad” Ussa is dead!
And his henchmen are laid to waste..

Lady Magella, Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven and Arcantonic Palecog find some interesting items on the dead dwarf..

This short story takes place some 17 years after the heart-rending events that occur in
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” V

Note: Only Brom Bumblebrim knows and has lived the story “a Bir of a Bite”, Lady Magella is vaguely aware of it, though she already knows who Rumulus “Mad” Ussa is (her elder brother). Cora Sleet, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog (in particular) are clueless about it.

 

Seressa Wraiven: I see we have some items the dwarves have left for us to pick. I believe these were found on Rumulus “Mad” Ussa..

Lady Magella: (growl) Yes. That armor was certainly his. And his battle axes.. Having seen them up close.. The smarmy bastard!

Seressa Wraiven: (cough) Lady Magella. Willy-nilly, he was your brother, nonetheless. I think it should be you who makes the first bid if any..

Arcantonic Palecog: (mumble) Why? He wasn’t much of a fighter, much less a brother. Good riddance, the ugly bastard! The only thing I resent is not having to have bitch-slapped his sorry arse down the crack like the others.

Lady Magella: (shrug) To be honest, I don’t really care. I do not honor him enough to want to bury his possessions along with his carcass!

Arcantonic Palecog: Hear, hear, well.. uhhmm.. said!

Brom Bumblebrim: Well said, Lady.

Cora Sleet: (non-committal) Mmmpphhhh..

Lady Magella: I will take his armor. Mine sort of got busted. Going to have to bleach this thing thoroughly to get his stink off though.

Arcantonic Palecog: (cackle) That’s dwarf thinking for you; take the enemies armor —because it certainly helped him!

Seressa Wraiven: Alright. Then we have these two Battle Axes, each +2 to hit and to damage and each in pristine condition, A Ring of Protection..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: I could use the Ring of Protection.. Almost lost concentration in that fight when I got singed by that fireball.

Lady Magella: (shrug) Don’t really care. I already got the armor.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Here you go then, luv. Then we have these rather beautiful Bracers of Defense..

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: I could use those. I am a bit tired of wearing this metal contraption. I need to feel the cool, tundra winds on my skin.. I do better without armor and those bracers will compensate for the loss of AC!

Lady Magella: Good choice, girl.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Excellent. Now we have this pretty little Ring of Invisibility. I am surprised Rumulus “Mad” Ussa forgot to make any use of it.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Perhaps Tonic could use it. She was running around a bit vulnerable back there..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: Seconded.

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Sounds fair. She did knock any number of those henchmen down the chasm. My brothers are still climbing down to retrieve their corpses.

Arcantonic Palecog: I.. Ow.. Ok.. I guess..

Seressa Wraiven: Now we have a rather juicy item here; made of genuine Dark Forest Bat fur and leather, sewn by enchanted Misty Forest Spider silk and..

Arcantonic Palecog: (mumble) Really, now, girl? You just need a bloody door, and you’d make an excellent salesman.. girl.. person! WTF and frigging politically correct crap shyt!

Seressa Wraiven: ..clasped at the throat by pure, electrum-silver and studded with platinum hammerings and 0.8-inch black pearl inlaid brooch. I give you: Cloak of Flying!

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Can’t imagine my brother with such delicacies.. It looks quite exquisite.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Indeed, luv, indeed..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: (filthy scowl) I remember that cloak.. I remember it very well.. (spits on the floor with a very, very unhobbity vehemence.)

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I.. WANT!..

Seressa Wraiven: You do?

Brom Bumblebrim: You do?

Lady Magella: What the—!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!..

Lady Magella: Why? If you don’t mind me asking.

Arcantonic Palecog: For the pleasure of wreaking havoc by the simple expedience of bombarding everything from above!

Seressa Wraiven: !

Brom Bumblebrim: Huh..

Lady Magella: Hmm..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: That.. actually made sense!

Brom Bumblebrim: I believe it did.. in a depraved and creepy way.  

Lady Magella: Hear, hear..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: Yesshhh.. (rubs the cloak on her face.)

Seressa Wraiven: And finally, we have the winner’s prize of the contest.

Arcantonic Palecog: (mumble) Girl, you are killing me.. I don’t know who you are anymore!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: The Stick of Destiny, the Arm of Mighty Storms..

Arcantonic Palecog: (mumble) I wonder how much commission she is receiving. Is it per item or is it performance-based? I hope it is the latter. She fully deserves it.. apparently! Wonder if she will do ‘pon pon girl’ as an encore? She has the butt-displaying skirt, all color-coded, for it already..

Seressa Wraiven: The Soul Focus of Might and Power..

Arcantonic Palecog: (mumble) I don’t know her, guys. I am disavowing her as of this moment!

Seressa Wraiven: The ULTIMATE ITEM OF DESTRUCTION

Arcantonic Palecog: OMG! —WANT!

Lady Magella: What is it, young lady?

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Well?

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: The Awesome Wand of Lightning Bolts!..

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Hmmm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Humm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Any bids?

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: You took nothing for yourself, child.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: My bad luck, there Lady. Nothing much I can use in this bunch.

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Perhaps you can take the wand and make good use of it.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: I suppose. But let’s see what the others have to say first, shall we?

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Let’s not be too hasty, shall we, Tonic? Perhaps dear Brom and Cora might want it too.. I despair every time she shoots an arrow!

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: I am good for it. I like my own Wand of Magic Missiles. But it lacks some luster and is single-target.. But I also have this Staff of Storms, hence that covers my AoE damage need..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: That hurt, Seressa. My shooting is acceptable.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Yes, luv. It is acceptable.. by my standards, but not yours.

Cora Sleet: !

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: OMG, girl.. You are like a kid in a candy store..

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Broken record, much?

Arcantonic Palecog: WANT!

Nezih: Ağzının ortasına çarpasım geldi!


dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Four)

The Oathbreaker
(Part Three)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Awesome Heist ‘dan
sonra yer alır..

 

İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir.

 

Burada not edilmesi gereken bir nokta varsa, o da Lady Alisia’nın, kendi kıyafetleri arasından küçük Inshala için özellikle seçtiği elbiseye kızcağızın eriyen gözlerle ‘enfes’ ifadesini kullandığıdır.

Not edilmesi gereken bir başka husus ise, “Hazır olun. Karkashi geliyor.”, diye içeri giren Aager Fogstep’in, Inshala’yı yeni elbisesiyle gördüğünde çarpılmış bir şekilde yerinde çakılıp kaldığıdır.

Karalar içindeki adam, “Ben.. Ummm..”, demiş ve susup kalmıştı.

Aager, hafif sarhoş olmuş bir şekilde kendisine geldiğinde, Lady Alisia’nın gülümsediğini, anneannenin kıkırdadığını, Moira’nın Inshala’ya ‘bu iş tamamdır’ işareti yaptığını, Maira’nın sırıttığını, Madine’nin ise ona ‘acayip acayip’ baktığını görür.

Aager boğazını temizler.

“Hazır mısınız.. uhh.. Lady Inshala?”, diye afallar biraz.

“Hazırım, Aager Fogstep.”, diye sakin, ağırbaşlı ve ölçülü bir şekilde cevap verir kız.

En azından dışarıdan görünen budur.

Aager zihninde kızın eriyen sesini duyar;

“Çok şirin bi elbise öyle değil miii? Hareket ettiğimde her yerimi okşuyo ama ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İri, çelik adımlar, askeri bir intizamla sahibini, uzun, taş koridor boyunca taşır. Koridorun her iki yanında sıralanmış muhafızlar, duyularıyla algılayamadıkları bir gücün kendilerini itiyormuş hissiyle sırtlarını duvarlara yaslarken, ellerindeki mızrakları ve bellerindeki kılıçların kabzalarını da farkındasız bir tedirginlikle daha sıkı kavrarlar. İri adımları, daha genç bir çift çelik adımlar takip etmektedir ve efendisinin donuk, ölü bakışlarının aksine, gencin suratında acımasız, kin dolu bir ifade vardır..

Çelik adımlar, koridorun sonundaki kapıya vardıklarında bir an dururlar. Adamların ilki aklına bir şey gelmiş gibi önce kapıya, sonra da düşünceli bir ifadeyle boğuk, kör testere gibi bir sesle homurdanır..

“Yabancılar..”

Sesin sahibi uzun bir teyakkuzla olduğu yerde durur. Neden sonra bir omzunu silker ve düşüncelerini ‘an’a geri getirir.

İri, çelik bir yumrukla kapıyı, bu kale, bu şehir ve içinde yaşayan herkes ve her şey; Durkahan benim, der gibi döver..

..ancak kapıyı açan olmaz.

Kapıya cevap veren de olmaz!

Adam ikici defa çalmaz zira ilki ‘nezaketen’ yapılmış bir jestten ibarettir.

Evin efendisi izin almaz, izin de istemez..

İri, çelik yumruğu ile kapının kulpunu kavrar ve sessiz bir hışımda açar kapıyı..

“Lord Tarakadahan Karkashi. Bu odaya izinsiz giriyorsunuz.”, der Lady Alisia oturduğu sandalyeden kalkmadan ve sakin bir sesle.

“Kapını çaldım. Nezaketime karşılık verme zahmetinde bulunmadın.”, diye cevap verir Tarakadahan Karkashi, kör testere gibi hırıltılı sesiyle.

“Cevap vermedim çünkü size cevap verme zorunluğum yok, Karkashi.”, diye soğuk bir sesle karşılık verir Lady Alisia.

Lord Tarakadahan sessiz bir ânı, üstünün gelmiş olmasına rağmen oturduğu yerden kalkmayan kadını süzerek geçirir. Kadının giymiş olduğu kalın deri kayışlar, çelik omuzluk ve göğüslüklerden oluşan örme zincirli zırhını ve oturmuş olduğu açıdan sadece kabzasını görebildiği kılıcı da not eder. Sonra ağır hareketlerle başını ve yüzünün tamamını kaplayan miğferini çıkartır.

Lord Tarakadahan Karkashi, sadece alın ve çene yapısı ile kardeşi Delia Karakash’a benzerlik gösterir. Delia’nın aksine Karkashi’nin saçları omuzlarına kadar uzanmıştır ve yüzünde, alnının saç hizasından alt dudağına kadar çatallanarak inen eski bir yaranın izi görünmektedir. Ancak Karkashi’nin kardeşinden farkı bunlarla sınırlı değildir. Rahmetliyi, gözlerindeki merhametli, sevgi dolu, cömert ve kanaatkar bakışlarından tanıyan Lady Alisia, Karkashi’de o vasıfların hiç birisini göremez.

Lord Tarakadahan Karkashi’nin gözlerinde acımasız, nefret dolu, aç ve uğursuz bir hıyanetin kötürüm parıltısını görür sadece..

“Lady Alisia. Kızınızın ahmaklığına eşlik etmeye mi karar verdiniz? Akılsızca yaptıklarına karşılık yine de onun yaşamasına izin verdim. Bütün çocuklarının yaşamasına izin verdim. Karşılığında sizin bana eşlik etmeniz dışında da herhangi bir şey istemedim. Hürmetimi ve merhametimi bu şekilde mi geri ödeyeceksin?”

“Bir kadını, çocuklarının hayatlarıyla gemlemek ne zamandan beri merhamet oldu? Siz bu teklifle bana geldiğinizde, hürmetin de anlamını bilmediğinizi öğrenmiş oldum.”, diye cevap verir Lady Alisia.

“Belli ki dışarıdan yardım gelmiş size. Kibrinizi buna borçlusunuz. Size teklifimi ilk yaptığımda bu tavrınızı ortaya koyabilmiş olsaydınız, sizi olmasa da saygımı kazanmış olurdunuz. Anlaşılan her ikisini de infaz etmem gerekecek.”, diye sanki kendi kendisiyle konuşuyormuş gibi mırıldanır Karkashi.

“İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir..

Aager sevdiği kızı arkasından takip etmez. Bunun stratejik gerekliliğini bilse de kız ondan plapmatik.. frapnatik.. pragnanik.. off yaa.. “Pragmatik?”.. evet, ondan işte.. olmasını rica eder..

Bu yüzden Aager Fogstep odada değildir.

Aager, koridorda..

..an itibariyle de Lord Tarakadahan Karkashi ve onunla gelen genç şövalyenin hemen arkasındadır!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, Inshala’sından hiç bir korku hissi algılayamaz. Küçük kız, neredeyse katetonik denebilecek bir sükunetle Lord Tarakadahan Karkashi’ye bakar. Kızın kalabalıklardan ve sosyal şeysilerden bu denli korkmasına karşın, tekil anlamda, Durkahan’daki en tehlikeli, acımasız ve ölümcül adamın karşısında ise gözünü bile kırpmayışını Aager ister istemez biraz olsun hayret verici bulur.

“Kuduz hayvanlardan korkmana gerek yok, sevgilimi Aager Fogstep, zira onlar kestirilemezler. Ancak korktuğunu sezerlerse hemen saldırırlar. Bu adamda bir şeyler yanlış. Ama bize burada saldırmayacak çünkü bunun ona hiç bir faydası yok. Bize burada saldırırsa halkını karşısına almış olur. O, halkının kendisinden korkmasını istiyor. Ama onlara ihtiyacı olduğunu da biliyor.”

Aager kızın açıklamasını ‘makul’ bulsa da, yine de kılıç ve hançerini kınlarına sokmaz ve saklandığı karanlıkta sessizce beklemeyi tercih eder. Gerçekte ise ortada bir kan dökülecek ise, Aager bunun burada, dar ve kuytu ortamda gerçekleşmesini tercih eder çünkü kendi silahları kısa kılıç ve hançerlerden oluşuyor olması tam da böyle, hareket ekonomisi vermeyen ortamlar için uygundur. Ve görebildiği kadarıyla genç şövalyede uzun bir kılıç, Karkashi’nin ise belinde ağır, küt döküm bir gürz ve elinde taşıdığı, geniş ortamlarda yıkım getirecek koca bir teber mevcuttur.

Aager içeriden, Inshala’nın “Merhaba, Tata Amca.”, dediğini duyar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager yüzünü buruşturur ve gülmemek için yılların verdiği bütün zihinsel gücünü değerlendirmek zorunda kalır. Lady Alisia’dan kontrolüz bir ‘fırk’lama kaçar ve Aager oturma odasında bekleyen anneanne, Moira ve diğer kızların kıkırtılarını duyar.

“Evin efendisiyle doğru konuş, sürtük!”, diye nefret dolu bir hışımla tıslar Lord Tarakadahan Karkashi’nin arkasında duran genç şövalye.

“Sus Scrofa!..”

..diye Inshala’nın sesi çınlar içeride.

“Hatırladın!”, der Aager mutlu bir şekilde.

“Söylediğin her şeyi diniyorum ama ki..”, diye kızın sevindirik cevabı gelir zihninde.

Lord Tarakadahan’nın tepkisi ise beklenmedik olur. Sağ tokadı bir anda fare kapanı gibi geriye şaklar ve elinin tersiyle genç şövalyenin burnunu kırar!

Bu beklenmedik ‘tokat’ karşısında genç adam geriye tökezler ve yere eğildiğinde ağzından ve burnundan bir anda kan boşalır.

“Hanımlara karşı nasıl konuşman gerektiğini asla öğrenemedin, Klaus —her ne kadar çocukça ve kendini bilmez olsalar da..”, der testere gibi hırıltısıyla.

Gözlerini Lady Alisia ve Inshala’dan ayırmadan ekler.

“Temizle suratını. Halıyı pisletiyorsun.. Şimdi.. Dikkatimi çekmeyi başardınız, Lady’im. Kimdir bu genç bayan?”

“Bu, Karkashi, Lady Inshala Frostmane Hooman ve kendisi Lady Moira’nın resmi kız kardeşi, ve benim de kızım olur.”, diye cevap verir Alisia.

Karkashi’nin tek kaşı kalkar ancak hayrete dair bunun dışında başka herhangi bir ifade belirmez yüzünde.

“Lütfen. Beni aydınlatmanızı bekliyorum, Lady’im.”, diye sabırlı bir tonla bekler.

“Kocam öldükten çok kısa bir süre sonra, kızım Moira bu genç hanımefendiyi kız kardeşi ve ardalı olarak sahiplendi. Tıpkı Delia’nın kızımı ardalı olarak ilam ettiği gibi.. Ve bunu da bir tapınak baş muhafızı, bir şerif ve High Woods Ri’si, Grandaleren’ın kızı, Prenses Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi şahitliğinde notarize ettirdi. Belge burada, çoğaltıldı, ilgili tüm mercilere kaydı geçti ve şehir genelinde de ilam edildi.”, der Alisia ve bunu söylerken yüzünde haşin bir ifade belirir ve eli de kılıcının kabzasına iner.

“Öyle görünüyor ki yokluğumda boş durmamışsın, Alisia. Bu saçmalığı nereden ve nasıl hortladığını bilmiyorum ama adamlarımı zindana tıkmış olman, senin için bile fakir bir davranış.”

“Hayır, Karkashi. Sen artık evin sahibi değilsin ve suçlarının hesabını vereceksin..”, diye tıslar Lady Alisia ve yavaşça kılıcını kınından sıyırır.

“Lady Alisia.. Lütfen.. Bana kılıç çekerseniz, yetim çocuklarınız aynı zamanda öksüz kalırlar. Onları daha fazla üzmek istemediğinizden eminim.”

“Çocuklarım önce babalarını, sonra da annelerini örnek alacak, ve bizim adımlarımızdan yürüyecekler.. Ve o adımlar, asla senin peşinden olmayacak.”

“Alisia.. Bahsettiğiniz belge her ne ise, evin sahibi tarafından onaylanmadığı sürece geçersizdir. Ne kadar şahit getirseniz de bu gerçek değişmeyecek.. Lady Moira söz konusu ilamı yaptığında daha babasının sorumluluklarını resmi olarak üstlenmemişti. Kardeşimin kalkanı ve kılıcı, uğradığı baskında kaybolmuş olduğu gibi, mühür yüzüğü de çalınmıştı. Dolayısıyla üstündeki isimlere rağmen, belgelerinizin hiç birisinin geçerliliği yok! Size kılıcınızı indirmenizi sağlık veririm. Adamlarıma yaptığınız onursuz muameleyi daha sonra gözden geçireceğiz..”, der Tarakadahan, taş gibi bir ifadeyle.

“Bu mühür yüzüğü mü?”, diye araya girer Inshala gülümseyerek. “Çok güzel bi yüzük. Benim parmaklarım için biraz fazla büyük ama bu da biraz normal, sanırım; benim parmaklarım ince ki!”

Geldiğinden beri Lord Tarakadahan Karkashi’nin yüzünde ilk defa bir ifade belirir;

ŞOK!

Olduğu yerde çakılmış, önce küçük, boynuzlu kıza, sonra da elinde tuttuğu iri yüzüğe bakar.

Karkashi’nin çenesi, sert bir şey çiğniyormuş gibi gerilir ve sağ gözünde farkındasız bir tik atmaya başlar..

..ve sessizce, “Onu nerede buldun, küçük kız?”, diye kör testere sesi hırıldar.

“Senin evinde! Bodrumundaki büyük yuvarlak şeysilerin birisinin içinde gizli bir kutun varmış. Kutunun içinde de bi çok ilginç başka şeyler de vardı Tata amca ama söz, size ait hiç bi şeye dokunulmadı.. Sadece Delia babamıza ait olan bu yüzüğünü, kalkanını ve kılıcını aldık..

..ve bi kucak dolusu da kağıt. Fardashi amca kağıtlara baktı ve içlerinde bi sürü isimlerin olduğunu söyledi, sonra da isimleri toplamak için gitti.”

“Benim evime izinsiz mi girdiniz?”, diye yanan gözlerle kıza bakar.

“Tenkik olarak—”

“—Teknik olarak..”

“Evet, tenkit olarak buradaki kimse senin kasana girmedi ama ki. Siz bunları saklamış olmasaydın naapardık inanın bilmiyorum. Sayende bütün kağıtlara yüzükteki resmi işaretleyebildik.”

Aager ister istemez Inshala’sının anladığı şekliyle lafı çevirmesine biraz hayret eder. Özellikle de kızın bu güne kadar yalanlara gösterdiği tepkileri göz önünde bulundurduğunda. Kardashi’nin az gerisinde sinmiş olan Aager, kızın açıkça bir şekilde yaptıklarını kabul edeceğini düşünürken, kızın ilginç bir şekilde lafı kıvırmasını biraz rahatsız edici bulur. Evet, gerçekte kız yalan söylememiştir. Kızın yaptığı daha ziyade laf cambazlığı ile sınırlıdır ama yine de bu Aager’i rahatsız eder işte!

“Ummm.. Bebeğim?”, diye tereddüt ederek sorar Aager.

“Efendim, sevgilimi.”

“Adama söylediğin şey, çok da doğru değil aslında.”

“Evet. Tata amcaya kelimelerle pusu kurdum ki! Tıpkı senin yaptığın gibi.”

Aager ister istemez bir eliyle yüzünü kapatır ve küçük, saf kızı nasıl bozduğunu düşünür.

“Lord Tarakadahan Karkashi. Sizi eşim ve lordum olan Delia Karakash’ı öldürmek amacıyla pusu kurmak, Delia’nın haklı ardalı olan Lady Moira’ya komplo kurarak hapse attırmak, çocuklarımın hayatlarını tehdit ederek beni hiç istemediğim bir evliliğe zorlamak ve sevgili eşim ve lordum olan Delia’nın öldürülmesinden önce ve sonra gerçekleştirdiğiniz bütün suç ve zulümlerden sorumlu ve suçlu buluyorum. İki gün içerisinde açık mahkemede yargılanacaksın. Gökler yardımcın olsun.. Yüzbaşı Fardashi..”

“Hanımım.”, der yüzbaşı ve yanında, ölü gözlerle amcasını süzen Moira olduğu halde Lady Alisia’nın arkasında belirir.

“Bu adamın üstünden silahlarını ve zırhını alın zira kendisi artık bir şövalye değil, öz kardeşini öldürmüş bir hain ve bundan sonra da böyle anılacak. Sonra da onu, kızımı tıktığı kafese koyun.”, diye kati bir şekilde emreder.

“Beni adi bir suçlu gibi zindana attıramazsın, Alisia.”, diye hırlar Kardashi.

“Sen kızımı o zindana atarken hiç tereddüt göstermemiştin, Karkashi. Dahası, seni adi bir suçlu olarak o zindana koymayacağız.. Seni adi bir hain olarak o zindana tıkacağız.”, diye acımasızca cevap verir Lady Alisia.

“Ben bir paladin’im. İtham ettiğiniz suçlardan yargılanamam.”, der adam taşlaşmış bir ifadeyle.

Buna cevap Inshala’dan gelir.

“Hayır, Tata amca. Senin ne olduğunu bilmiyorum ama sen bir paladin değilsin.”, der kız sakince.

“Sen nereden bilebilirsin? Bir paladin olmanın koşul ve kurallarını bildiğini bile sanmıyorum.”, diye testere sesile hırlar Tarakadahan.

“Bilmiyorum zaten ki..”, diye aynı sükûnetle cevap verir Inshala. “..ama bildiğim bir şey varsa, o da denge!..”

“Denge?”, diye şaşırmış bir ifadeyle iki kaşı da kalkar Karkashi’nin.

“Evet, denge. Lady Moira ablam bir paladin. Onunla ilk karşılaştığımda bunu o kadar açıkça görmüştüm ki, beni ışığıyla yakacağını sanmıştım. Moira ablam o kadar paladin ki, bütün dengemi alt üst ediyor.”, diye açıklar kız.

“Bunun benimle ne ilgisi var?”

“Lütfen bana söyler misiniz, Tata amca, neden şu anda bu oda da tam bir denge var o zaman? Siz içeri girdiğinizden beri Moira ablamı hissedemiyorum!”

“Muhteşem!”, diye ünler Aager, zira Inshala’sının bir druid olarak ‘denge’ sezisini hiç aklına gelmemiştir.

“Ama biraz da üzücü.. İnsanların başka insanlara kötülük yapmak için gösterdikleri çaba, gerçekten üzücü..”, diye cevap verir Inshala.

Tarakadahan Karkashi uzun bir süre yerinde kıpırdaman durur.

Sonra, büyük bir gürültüyle elindeki teberi bırakır.

HAYIR!“, diye kindar bir hışımla çığlar genç şövalye ve belindeki kılıca davranır..

..ve bu hayatında yaptığı son şey olur;

Klaus’un boğazı boydan boya açılır.

Açık kırmızı kan, iç bunaltıcı bir hırıltı eşliğinde saçılır, ve genç şövalye ne olduğunu anlayamadan gözleri kayar..

Aager Fogstep, Karkashi’nin, Klaus diye hitap ettiği adamı yavaşça yere bırakırken,

“Sadece bir defa..”, diye acımasızca mırıldanır..

Karalar içindeki adam, kestiği gencin yerde titreyip, son tepinişlerini ifadesizce seyreder ve odadaki herkese, Drashan ile Durkahan arasındaki farkı da göstermiş olur; Drashan’da sadece ölüm ve kalım vardır, ve ‘onur’ opsiyonel bile değildir..

Aager dipsiz, kara gözlerle yerde titreyen leşi seyreder, sonra başını kaldırır ve ‘Sıra sende. Tercihini yap. Burada, yada başka bir yerde. Benim için fark etmez!’, der gibi Karkashi’ye bakar.

“Lord Tarakadahan. Gürzünüz, kalkanınız, zırhınız ve şövalyelik armanız..”, diye rica eder Yüzbaşı Fardashi ve elinde kalın zincir ve prangalarla Karkashi’ye yaklaşır. Fardashi’nin bu ‘ricası’ üzerine koridorda ne kadar muhafız varsa, mızrak ve kılıçları doğrultulmuş bir şekilde Karkashi’ye dönerler.

Delia’nın ağabeyi bir süre sessizce karalar içindeki adamı süzer ve an itibariyle koşulların kendisi için verimli olmadığına kanaat getirmiş gibi, yavaşça çelik elini kemerine indirir, basit bir sıkma hareketiyle kemerin tokası mandallarından kurtulur ve kemer, taşıdığı gürz ve kemere kopçalanmış şövalyelik arması, ağır bir gürültü eşliğinde yere düşer.

Kardashi başını yerdeki ölü adama çevirir ve dudakları tiksintiyle gerilmiş bir halde onu seyreder.

“Hiç düşünmeden davranmaların hususunda seni defalarca uyarmıştım, oğlum. Bir piç olarak doğdun, bir köpek gibi de öldün..”, diye sessizce mırıldanır.

 

Karkashi acı bir şekilde gülümser.

 

Sonra Lady Alisia’ya bakar, ardından da yanında duran küçük kıza.

“Mahkemede beni suçlayanlarımla yüzleşme talebinde bulunacağım, Lady’im. O güne kadar sevdiklerinize sarılıp onlarla koklaşın ve tanıdıklarınızla helalleşip vedalaşın. Çünkü kızına gösterdiğim merhameti, size göstermeyeceğim.”

 

 


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa; Yaban Domuzu, swine, sow.

Aager, Klaus’u öldürdükten sonra söylediği, “Sadede bir defa..”, ifadesi, bir kaç gün önce, gecenin bir yarısı Durkahan’a yaklaşırken Inshala’nın, “İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”, diye dile getirdiği korkusuna verdiği, ‘söz’ kabilindeki cevabıydı. Aager, Klaus’un Inshala’ya ettiği hakareti ‘bir’ olarak kabul eder ve ona ‘ikinci’ bir şans tanımaz. Klaus kılıcına dokunduğu anda onu öldürür.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

 

Bunu yapmak istediğinden gerçekten emin misin, bebeğim?”, diye sorar Aager.

“Bilmem. Daha önce hiç yapmadığım için bi fikrim yok ki!”, der biraz tedirgin bir şekilde Inshala. “Gelmemi istemiyor musun? İstemiyorsan bu beni biraz üzer ama anlarım da. Beraber aptal olma sözü vermiştik ve ben sözümde durmak istiyorum.”

“Bu yapacağımız şey sadece tehlikeli değil, aynı zaman da yakalanırsak bizi demir kafeslere koyarlar.. önce öldürmezlerse tabii.”

“Ama biz, zaten bize ait olmayan bir şey almayacağız ki. Biz sadece bize ait olup, başkalarının bizden aldığı şeyleri geri alıyor olacağız. En azından Delia babama ait olan şeyleri.. Neden bundan dolayı bizi demir kafeslere koysunlar ama ki?”

“Çünkü Delia babandan o şeyleri izinsiz aldılar ve ona pusu kurup öldürdüler. Bunlar iyi insanlar değiller, Inshala.”

“İnsanları gerçekten anlamıyorum, Aager Fogstep. Kötülük yapmak için verdikleri bunca emeği kafam almıyor.”

“Hepsi kötü değil, bebeğim. Sadece bazıları. Annen iyi bir insana benziyor. Anneannen de. Moira da iyi bir insan. Diğer kız kardeşlerin de. Cümeyt’de iyi bir çocuk. Fey’ler de olduğu gibi. Bazılarımız iyi, bazılarımız kötü..”

“Fey’lerin bu konuda tercih hakları çok daha kısıtlı ama ki. Hangi türden fey olduğumuz, bizim iyi olup olmayacağımızı belirleyebiliyor.”

“Ummm.. Bundan emin misin, bebeğim?”, diye nazikçe sorar Aager ve susar.

Inshala, Aager’in neden bahsettiğini anlaması biraz vakit alır ve anladığında kendisi de susar ve uzun bir süre düşüncelere dalar. Neden sonra mutsuz bir ifadeyle cevap verir.

“Ben.. Ben bilmiyorum, Aager Fogstep. Belki yaşım küçük olduğu için daha kötü değilimdir. Bundan on sene sonra, yüz sene sonra, üç yüz sene sonra ne olacağımı kim bile bilir ki? Belki sana bir şey olur ve ben de çok kızarım ve artık yokluğundan dolayı canım çok yanar da gözlerim döner, sonra da çok kötü şeyler yaparım.. Yada sadece yarım fey olduğum için bozukumdur ki.. Babamı hiç görmedim ve kim olduğunu da bilmiyorum. Bir gün karşılaşırsak neden bana bunu yaptığını sormak isterim. Mab’e sordum bir sefer.. babamın kim olduğunu.. Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade oluştu ve sadece ‘Sonra..’, dedi —bana iş teklifi için yine rüyama geldiğinde. Arada bir uğruyor Mab. Herhalde bulunduğu yerde konuşup muhabbet edecek fazla kimsesi yok ve benimleyken kendisini rahat hissediyor çünkü ondan bir şey istemeyen az kişiden birisiyim. İstediğim zaman da karşılığını fazlasıyla veriyorum.. Geldiğinde çayları ben yapıyorum, abur cuburları da o getiriyor. Sonra Sessiz Ormanımda açık hava sineması izliyoruz.”

Aager, kızın Sessiz Ormanını bilir ancak açık hava sineması nedir bilmez. Kızın korkularını da bildiğini sanır ama bu tahmininde ise ne denli isabetsiz olduğunu anlar..

Aager, şu anda olduğu gibi, kızın konudan konuya atlayarak konuşurken ki haline asla müdahale etmez, onun sözünü kesmez ve araya girmez çünkü böyle anlarda kızın anlatısı her zamankinden bile daha saf, kasıtsız ve katışıksızdır ve onun gerçek iç dünyasını, Gemini ile bağlandığında gördüklerinden çok daha yakıcı bir ayılışla sergiler.

“Bir defasında Titania abla da geldi ziyaretime. Bana Mab’e misilleme olarak geldiğini söyledi ama bence merak ettiği için gelmişti. Ona da çay yaptım.”, der ve kıkırdar. “Sonra yine geldi ama tam o esnada Mab’de oradaydı. İkisinin öylece durmuş birbirlerine attıkları bakışlar fena kızgındı. Sonra ben ikisine de misafirim olduklarını, kurbağalarımı ve ateş böceklerimi korkuttuklarını ve ormanımda ikisine de yetecek kadar yer olduğunu söyledim. İkisi de fena utandılar. Sonra ikisine de çay yaptım ki bu beni biraz uğraştırdı çünkü Titania abla sıcak papatya çayını seviyor, Mab ise fena demli ve acı buzlu çayı tercih ediyor. Titania abla geçen gelişinde eli boş geldiği için bu sefer fırından yeni çıkmış, sıcak mutlu kurabiyeler ve çilek getirmişti. Mab’de vanilyalı dondurma ve kremalı pasta almıştı. Çilekleri kremalı pastanın üstüne yerleştirdim ve servis yaptım, ikisi de pastaya yılana bakar gibi baktılar ama servisi ev sahibi olarak ben yapıtığım için yediler. Sonra da ben ortalarında, üçlü koltuğa oturduk ve Termikatör İki’i seyrettik. Bittiğinde sanıyorum ikisi de filmden fena-çok etkilenmiş olsalar, dünyanın o hale gelmemesi için ortak bir konsül oluşturabileceklerini söylediler ve bu sefer de konsüle başkanlık yapmam için, ikisi de bana iş teklifinde bulundu! Onlara düşünmem ve Aager’ime sormam gerektiğini söyledim. Titania abla bundan pek hoşlanmadı ama nedense Mab çok mutlu oldu.”

Aager ister istemez ‘fırk’lar.

Kızın korkuları gibi, anlatısı da farkındasız bir içtenlikle olduğu kadar, aynı zamanda da komik ve eğlencelidir. Kızın garip, çapraz bir espri anlayışı vardır.. Özellikle içeriğinin monumental anlamda yer sarsıcı ve yaz ile kış kadar da zıt tarafları ‘misafir’ ettiğini düşününce.

Kız, konu komşu ziyaretinden bahseder gibi, krallardan, kraliçelerden, hatta imparatorlardan bile daha güçlü, ‘ilkler’ anlamda, Yaz ve Kış gibi ‘temel’ güçleri hayal dünyasında konuk etmiş ve işin belki de en ilginç yanı, söz konusu ‘hayal aleminin’, gerçeklikten belki de çok daha gerçek olmasıydı!

“Asıl konumuza geri dönersek, yani amcamdan babamıza ait şeyleri geri almanın doğru olup olmadığı sorusuna nasıl çözebileceğimize dair aklıma bir çözüm geldi ama bunun için önce annemden bir şeyler rica etmem gerekecek ki bunun için onu nasıl ikna edebileceğimi düşünmem lazım.

İçeri girme meselesine gelirsek, bu senin bildiğin bir şey zaten ki! Bana da gösterebilirsin. Ve nereye basmam, nerede durmamam, nelerden sakınmam gerektiğini bana söylersin, bende aynını yaparım.”

Aager kızın ‘aynını’ yapacağından hiçbir kuşku duymaz. Sorun, bunun yeterli olup olmadığıdır.

“Güneş’in batmasına bir saatten az var. Bizim güneş doğmadan üç saat önce, gece muhafızlarının en yorgun ve dikkatsiz oldukları zaman girmemiz lazım. Gece yarısı gibi çıkarız yola. İstersen Moira’nın sana verdiği odasında uyu biraz.”, diye önerir Aager kıza.

“Moira ablamın odası çok güzel ama ki! Dışarıdan bakıldığında güçlü, kuvvetli, tuttuğunu koparan, demir dışında elbise giymeyen biri gibi görünüyor ama dolabında bi sürü dantel şeysili, fırfırlı eflatun, açık mavi, lacivet, yeşil ve pembe elbiseleri var. Birkaçını denemem için bana verdi. Çok bayıldım ki. Bazıları içinde yürürken, sanki peşimden küçük pembe bulutlar takip ediyormuş gibi hissettiriyor.”, diye erimiş bir sesle Moira ablasının elbiselerini tarif eder Inshala.

“Duvarlarında da garip, yüzleri ve kollarında resimler boyalı, Moira ablamın ‘Demir Hatun’, dediği poster şeysilerinden asılı. Bana biraz ürkütücü geldi, açıkçası. Ablam istemezsem onları indirebileceğimi söylediği için bende indirdim ama atmadım. Hepsini güzelce rulo yapıp dolabın arkasına sıkıştırdım.”, diye, yüzünde ciddi bir ifadeyle Moira ablasının odasını tarif eder Inshala.

“Sonra bana şifonyer diye çekmeceli daha küçük bir dolap gösterdi. Ama şifon’un ne yediğini söylemedi! İçinde Moira ablama ait iç çamaşırlar vardı! İnsanların içlerine çamaşır giydiklerini bilmiyordum! Bana çok ilginç geldi ve deneyip deneyemeyeceğimi sordum. Önce biraz yadırgadı ama sonra ‘İstersen dene. Benim, senindir.’, dedi. Kenarlarında minik dantel çiçekleri olan—”, diye, yüzü biraz pembeleşmiş bir şekilde Moira ablasının iç çamaşırlarını anlatmaya başlar Inshala.

“—Ummm.. bebeğim..”, der Aager boğazını temizleyerek.

“Efendim, Aager Fogstep.”

“Bana.. Moira ablanın.. uhhm.. iç çamaşırlarını anlatmamanı tercih ederim.”, diye aksi istikamete bakarak cevap verir karalar içindeki adam.

Inshala bir anda yaptığı şeye ayılır ve yüzü pembeden kırmızıya geçer.

“Ben.. ben çok özür dilerim. Moira ablamın odasını bana vermiş olmasından dolayı o kadar heyecanlanmıştım ki, ne dediğime dikkat etmeden konuştum.”, diye inler kız.

“Sorun değil. Hadi git ve biraz uyu. Gece zorlu bir gece olacak.. Ben de yiyecek bir şeyler bulayım.”

“Peki.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle. “Ama önce anneme gidip ondan rica etmem gereken şeyi istemem lazım.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Kesinlikle olmaz!”, diye kaşlarını çatmış, yumruklarını kalçalarına dayamış bir şekilde hışmeder Lady Alisia.

“Ama.. anne.. bu çok önemli..”, diye rezil olmuş bir ifadeyle inler Inshala.

“Yanlış yapıyosun, Fey abla..”, der Cümeyt, kendinden emin bir şekilde. “Gözlerini kocaman açacaksın, kaşlarını bükeceksin, alt dudağını öne çıkaracaksın —bak, işte böyle— ve yapabiliyorsan da ağlayacaksın ama sessizce. Bağırarak ağlarsan yada kendini yerden yere atarsan asla kabul etmezler!”

“Ama.. ama böyle yapınca annemizi kandırmış olmuyor muyuz?”, diye hayretle çocuğa bakar Inshala.

“Hayır olmuyorsunuz!”, diye sesiyle orman yangınları başlatacak bir hararetle kızar Alisia.

“Bak. İşe yaramaya başladı bile.”, der Cümeyt cin gibi parlayan gözlerle.

“Ama.. Sadece kızmasını sağladık ki..”, der Inshala.

“Bu işler böyle olur, Fey abla. Önce kızarlar, sonra sana kızdıkları için üzülürler, sonra da ne istersen yaparlar!”, diye pişkin pişkin sırıtır Cümeyt.

Lady Alisia, hemen önünde gerçekleştirilen utanmaz ‘komployu’ hayretle izler.

“Benden ne istediğinin farkında mısın, Inshala?”, diye tıslar en sonunda.

“E.. evet anne. Bu yüzden sana geldim ama ki. Senin yapman lazım.. Kendi ellerinde.. Yoksa olmaz.”, diye kaşlarını büker, gözlerini kocaman açar ve alt dudağını pörtletir Inshala.

“Bu.. inanılır gibi değil!”, diye ellerini havada sallar kadın.

“Biliyorum, anne. Ama gerekli. Yoksa bütün plan suya düşer. Aager’im bu ifadeyi kullanıyor bazen ama bir planın suya nasıl düşeceğini bilmiyorum. Belki de kağıda yazılı olduğu içindir ve bu yüzden suya düşüyordur. Ama kağıda yazılıysa, neden onu suyun üstünde tuttuğumuz kısmını anlamış değilim. Tutmazsak hiç düşmez ki!”, der Inshala biraz aklı karışmış bir şekilde.

Lady Alisia uzun bir süre sessizce Inshala’ya, sonra Cümeyt’e, sonra da tekrar kıza bakar.

“Tencere-Kapak!”, der en sonunda burnundan soluyarak.. “Öğretmenini doğru seçmişsin, genç bayan.. Öyle olsun bakalım. Seni kırmayacağım ve bu isteğini yapacağım.”

“Bu akşama lazım, anne.”

Kadın tekrar burnundan solur.

“Tamam. Yapacağım, dedim.. Gidin başımdan artık!”, diye yanan gözlerle ikisini de def eder başından.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sana demedim mi? Çantada keklik!”, diye kıkırdar küçük Cümeyt, Fey Ablasının elini tutmuş peşinden sürüklerken.

Inshala, neden kekliklerin bir çantaya tıkıştırıldığını anlamaz. Dahası, ortada ne bir keklik, ne de bir çanta vardır ama bu konuda küçük Cümeyt’e de bir şey sormaz çünkü bunun da muhtemelen şu sosyal şeysilerden biri olduğu kanaatine varır. Planların suya düşmesi gibi..

“Bence harika bir iş çıkardın, Efendi Cümeyt. Tek başıma asla kabul ettirtemezdim ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

 

“Sen bana takıl, Fey Abla. Sana anneleri, anneanneleri ve ablaları nasıl parmaklarında oynatacağının bütün gizli tekniklerini gösterebilirim.”

Inshala ‘fırk’lar.

“Çak, abla!”, der Cümeyt ve elini kaldırır.

Inshala durur bir an..

 

“Nereye?”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ne istediler?”, diye sorar anneanne.

Lady Alisia ona söyler.

Anneanne kıkırdar.

“Neden uğraştırdın ki kızı o kadar? Kabul edeceğin belliydi.”

“Hemen kabul etseydim bir kıymeti olmazdı, anne. İkisi de nasıl bir heyecanla geldiler, görmeliydin.”, der yüzünde mutlu bir ifadeyle Alisia.

“Bu yanını benden almadığını biliyorum, Alisia. Bu tam rahmetli babanın yapacağı bir şeydi.”, diye esefle söylenir anneanne.

“Öyle deme, anne. Buraya ciddi bir hazırlıkla geldiler ve mücadelesini de verdiler.. Anlaşmalı tiyatro gibiydi. Bu şekilde hem her istediklerini alamayacaklarını öğrenmiş, hem ön hazırlığın kıymetini anlamış, hem de zaferin keyfini tatmış oldular.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Yemedin, yani..”

“Lütfen, anne. Sadece Moira’da yedim. Ondan sonra üç tane daha büyüttüm.”, der Alisia gülerek.

“Çok acımasızsın, kızım. Çoook!”, der anneanne..

..ve tekrar kıkırdar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardashi fena halde bozulmuş bir ifadeyle Aager’e, sonra da Inshala’ya bakar. “Lanet olsun be adam, ben bir kanun adamıyım. Senin böyle bir şey yapmana göz yumamam. Dahası, bir de beni planının parçası haline getirerek suç ortağı yapıyor olacaksın. Yetmiyormuş gibi, bu küçük kızı da tehlikeye atacaksın!”

“Sizden her hangi bir suça ortaklık etmenizi istemiyorum, Yüzbaşı Fardashi, çünkü teknik olarak ortada bir suç yok. Bizim yapacağımız şey, bazı eşyaları sahiplerine iade etmek, o kadar.”, der Aager sakince. “O ‘küçük’ kıza gelince; Inshala ömrünü uçsuz bucaksız bir ormanda ve yaşlı bir adam dışında, on altı yaşına kadar tek başına yediğini ya topraktan yolarak yada avlayarak geçirdi. İnan bana iş hayatta kalmaya ve beceriye geldiğinde izcileriniz dahil, bu şehirde o küçük kızın bilgi ve becerilerine sahip ikinci bir kişiyi daha bulabileceğinizi sanmıyorum.”

“Küçük kız konusunda sana inanıyorum, Efendi Aager. Ancak bu yine de bana yanlış geliyor. Bir kişinin evine ondan izinsiz girmek kanunlara aykırı. Aranması gerekiyorsa da, önce arama izni almamız gerekiyor!”, diye burnundan solur Fardashi.

“Yüzbaşı Fardashi.. Lütfen size engel olmayayım.. Siz gidin ve ilgili mercilerden, şehirdeki en güçlü paladin lordunun evine girip arama yapmak istediğinizi, sebeplerinizle açıklayıp ikna etmeye çalışın. Bir şekilde bunu, iyimser bir tahminle önümüzdeki dört sene içerisinde başardığınızı düşünsek bile, niyetinizi şehirde bilmeyen kalmamış olacağını da, sanırım hatırlatmama gerek yok.”

Fardashi’nin suratı kararır.

“Ama illaki kıymetli kanunlarınıza sadık kalmak istiyorsanız, sizin yardımlarınız olmaksızın da bu işi ikimiz yapabiliriz. Ancak böyle yapmamız halinde küçük Inshala’ya bir şey olursa, bu yersiz inadınızı hatırlarsınız diye umuyorum..”, der Aager sessizce.. ve acımasızca..

Fardashi’nin suratı daha da kararır.

“Serenity Home kasabasının sizin gibi bir adamı şerif yardımcısı yaptığına inanamıyorum!”, diye hırlar.

“Size, ‘zorla üstüme yıkılan bir meslekti ve alternatifim giyotindi!’, derken bunu espri olsun diye söylememiştim, Yüzbaşı.. Şimdi. Yardım edecek misiniz, yoksa biz kendi başımıza mı halledeceğiz bu işi ve siz de Lady Alisia’ya, kızını nasıl gecenin bir yarısı, azılı düşmanının evini soymaya müsaade ettiğinizi açıklayacaksınız?”, der Aager sakince..

“Lady Alisia’ya böyle bir şeyi açıklamaya hiç niyetim yok, Efendi Aager. Ancak geri döndüğümüzde, ki dönersek, bu yaptığınızı da, evin hanımefendisini şantaj malzemesi olarak kullanmanızı da konuşacağız.”, der fırtına bulutlarını andıran bir ifadeyle.

Aager uzun bir an yaşı geçmiş yüzbaşıyı, ölü gözlerle süzer.

Konuştuğunda sesi hala yanıltıcı bir şekilde sakin gibidir..

“Hayır, Yüzbaşı.. Böyle bir konuşma olmayacak. Orken’ler Arashkan’ı yerle bir ederken oradaydım.. Orken’ler High Woods’u yakıp Bari Na-ammen’i de yerle bir ederken oradaydım ve kış bittiğinde doğuya, Serenity Home’a gidecekler. Şayet o kasabayı ve ardından da o bölgeyi ele geçirirlerse oyun biter çünkü onları oradan kimse bir daha söküp atamaz. Oraya yerleşip çoğalacaklar ve önümüzdeki yirmi yıl içerisinde ortada bir Vodgar, Koruxan, Palantine, Endless Watch, Durkahan, Solace ve Korduba’s Watch kalmayacak ve Heaven’s Hand, Tranquil ve Dwarwick’de onları birkaç yıl farkla takip edecek. Burada harcadığımız her gün bu sonu hazırlamış oluyoruz ve siz bana izin belgelerinden bahsediyorsunuz.. Dünya yanmak üzere, Yüzbaşı, dolayısıyla sizin ‘konfor anlayışınıza’ uyum sağlayamazsam kusuruma bakmayın, zira sadece krallık değil, insanlığın sonundan bahsediyoruz burada..”, diye sessiz bir ateşle harlar.

Yaşlı adam, yaşına uymayacak bir şekilde haşlanmış olmanın getirdiği bütün ağırlığını hisseder ama daha bir şey diyemeden Inshala ona yanaşır, ayak parmaklarının üstünde durur ve adamcağızın boynuna sarılır!

“Aager’imin kusuruna bakmayın Fardashi Amca. Çok büyük bir sorumluluk altında. Serenity ve çevresindeki insanların onun getireceği yardıma çok ihtiyaçları var. Lütfen.. İhtiyacımız olmasaydı böyle bir şeyi asla sizden istemezdik çünkü siz iyi bir insansınız.”, diye fısıldar yumuşak sesiyle.

Fardashi biraz utanır.

“Sen.. harika bir kızsın.. Nasıl oldu da böyle karanlık bir adamla..”, diye hayretle sorar.

“..Ben onunum, Fardashi Amca. Bunu size ilk söylediğimde, ben de doğruyu söylüyordum. Bizim aramızdaki bağı ölümlülerin ölçüleriyle değerlendirirseniz, bu size de yazık olur, bize de..”, der Inshala sarıldığı adama. “Bu gece bize yardım edecek misiniz? Lütfen edin çünkü Aager’ime bir şey olmasını istemiyorum!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gecenin karanlığında sinmiş bir grup, sessizce işareti beklemektedir. Birden bir baykuş sesi duyulur. Baykuş sanki aynı şeyi tekrarlıyor gibidir; ŞİMDİ! ŞİMDİ! ŞİMDİ!..

“Vakit geldi. Her ne yaparsanız yapın, yakalanmayın. Ve yüzlerinizden o salak kese kağıtlarını da çıkarmayın.”, diye kendi kese kağıdı maskesi altında rezil olmuş bir Yüzbaşı Fardashi, teyit almak için adamlarına döner ve, “Kormack? Sen misin?”, diye sorar.

“Kormak benim, Yüzbaşı, o Tarwick.. İş salaklığa gelince kimse Tarwick’i geçemez, efendim.”, diye boğuk bir ses gelir başında kese kağıtlı bir başka adamdan.

“Hey!”, diye ünler Tarwick kendi kese kağıt maskesinin altından, ama bu maskenin üzerinde karikatürize edilmiş bir surat çizilidir. “Alındım. Ben maskemi sevdim. Siz de bi surat çizmelisin, efendim..”

“Tarwick. Sence neden bu aptal şeyleri kafamıza geçirdik?”, diye kese kağıdının altından boğuk bir seslerle burnundan solur Fardashi.

“Ummm.. Yüzümüz görünmesin diye?”

“Evet, Tarwick. Ama bütün bekçiler arasında bir senin maskende ‘surat’ var. Sence birileri bunu fark etmez mi?”, diye sabırla sorar yüzbaşı.

“Fark etsin. Sonuçta kesekağıdına çizilmiş bi surat. Onlar bizim kim olduğumuzu bilmeyecekler ama hepiniz benim Tarwick olduğumu bileceksiniz.. Önemli olanda bu, öyle değil mi efendim?”, diye sorar Tarwick.

“Yüzbaşı.. Sanırım Bekçi Tarwick ilk defa mantıklı bi şey söyledi.”, der bir başka kese kağıdı!

Yüzbaşının yüzü yine kararır ancak başındaki kese kağıdından dolayı kimse bunu görmez.

En sonunda esefle derin bir nefes verir ve Tarwick’e döner.

“Neyle çizdin onu?”, diye sorar.

“Bununla efendim. Su geçirmez ve suda erimez marker!”

“Ver şunu bana.”, diye hırlar Fardashi ve Tarwick’in elinden kapar markeri ve Kormack’e uzatır.

“Umm.. Ne yapacağım bununla efendim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Kormack, ama onunda ifadesi kese kağıdının altında kaybolur.

“Benim maskeme bir surat çiz.. Çabuk ol! Sonra herkes elden ele dolaştırsın markeri ve yanındaki adama bir surat çizsin!”, diye homurdanır.

Kormack seri hareketlerle yüzbaşının ‘suratını’ çizer ve arkadan boğuk kıkırtılar duyulur..

Aradan beş dakika geçer ve Yüzbaşı Fardashi patlamamak için dişlerini gıcırdatır zira bekçiler aralarında hangi suratı istediklerini tartışmaktadırlar.

Aradan bir beş dakika daha geçtiğinde baykuş,

HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA!

..diye ağlamaklı bir şekilde ötmeye başlamıştır.

“Tamam. Yeter! Sizi ‘suratsız’ reziller!”, diye küfreder yüzbaşı ve elindeki iğreti sopayla Lord Tarakadahan Karkashi’nin evine doğru hücum eder!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

En sonunda!”, diye hırıldar Aager ve gecenin bu abuk saatinde Lord Tarakadahan Karkashi’nin evinin önünde toplanmış, başlarında kese kağıtları, ellerinde iğreti sopalara tutturulmuş pankartlarla “Kahrolsun Karkashi!”, “Zalim Karkashi dışarı, adalet içeri!”, “Çık dışarı Karga Karkashi!”.. diye beceriksiz sloganlar atmaya çalışan ‘isyancıları’ seyreder.

“Karga Karkashi?”, diye ‘fırk’lar Aager.

“Sanırım onu söyleyen Fardashi Amca.”, diye sessizce kıkırdar Inshala. “Aramızda konuşurken ağzımdan kaçtıydı.”

“Kafiyeli olmuş..”, der Aager. “..ve sanırım gösteri başlıyor!”

Lord Tarakadahan Karkashi’nin evi, gerçekte devasa bir malikanedir ve Aager bu kadar gösterişi biraz artılı bulur zira Tarakadahan bir paladindir ve normal şövalyelerden farklı olarak, paladinlerin ‘mazbut’ yeminleri vardır.

Malikanenin örme demir kapıları açılır ve oldukça kalabalık bir muhafız bölüğü dışarı çıkar ve slogan atan ‘isyancıların’ üstüne çullanır..

İsyancılar kaçar!

İsyancılar kaçmaya başlayınca muhafız bölüğü onların peşine takılır ve kısa bir zaman içerisinde iki grup da gözden kaybolur.

Ancak aradan iki dakika bile geçmeden, yolun öbür tarafından bir grup daha isyancı peyda olur ve onlarda başlarında kese kağıtları, ellerinde de iğreti pankartlarla saçma sapan sloganlar atmaya başlarlar.

Kısa bir süre sonra, malikanenin örme kapısında bir grup muhafız birliği daha belirir ve onlar da isyancıların üstüne yüklenirler..

Ancak bu isyancılar da kaçarlar.

Aradan çok kısa bir zaman geçer ve üçüncü bir grup isyancı daha peyda olur ve bir önceki grubun bıraktığı yerden devam ederler!

“Yuh!”, diye ünler Aager. “Fardashi kaç tane bekçi getirdi?”

“Güzellikle rica etmenin faydaları, Aager Fogstep.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala.

“Bu kabul edilebilir bir açıklama. Senin kadar güzel bir kız benden de böyle bir şey rica etse, ben de Karkashi’ye isyan ederdim!”, diye sırıtır Aager.

“Bu hiç komik değil, Aager Fogstep.”, diye fena alınmış bir şekilde kızar Inshala. “Başka kaç tane güzel kız var peşinde ve senden neler rica ediyor bakalım?!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Geri döndüğümüzde Yüzbaşı Fardashi’den özür dilesem iyi olacak.”, diye sessizce mırıldanır Aager. “Bütün itirazlarına rağmen koca malikaneyi boşaltmayı başardı küçük gösterisiyle.”

“Bütün evi arayamayız ama ki.”, der Inshala. “Çok büyük.”

Aager karanlıkta, Lord Tarakadahan’ın çalışma odasında sessizliğe bürünür ve düşünmeye başlar.

“Ne düşünüyorsun, Aager’im?”, diye fısıldar kız adamın zihninde.

“Fısıldamana gerek yok, bebeğim. Böyle konuştuğumuzda kimse bizi duyamaz ki.”

“Başkaları duyar diye fısıldamıyorum ama ki. Senin dikkatini dağıtmamak için fısıldıyorum.”, diye tekrar fısıldayarak cevap verir.

“Aradığımız şeyler bu odada değiller, sanırım. Ben olsam nereye saklardım, onu düşünüyordum.”

“Ama sen kız kardeşine ne kadar kızmış olsan da bence onu gerçekten öldürmezdin ki eşyalarını alıp saklayasın.”, der kız biraz şaşırmış gibi.

“Hiç yardımcı olmuyorsun, bebeğim.”, diye gülümseyerek söylenir Aager.

“Hayvanlar saklamak istedikleri şeyleri genelde toprağa gömerler. Belki de Karkashi amca da toprağa gömmüştür eşyaları.”

“Bu mümkün, ama olası değil.”, der Aager. “Toprağa gömerse birileri gelip onu bulabilir ve bu olursa Karkashi’nin ruhu bile duymaz. Bence onun gibi kontrol hastası bir adam, o kadar önemli şeylerin saklı olduğu yeri de kontrolü altında tutmak ister. Ama bence sen de haklısın, bebeğim.”

“Toprak evin içinde mi yani?”, diye hayretle sorar Inshala.

“Hayır..”, der Aager ve sırıtır. “Ama toprağın altında gömülü oda da; evin kilerinde!”

“Küçük karanlık odalardan hiç hoşlanmıyorum ama ki.”, diye mızmızlanır kız. “Benim tam zıttım gibi.. Büyük, ferah ormanlar —Ritüel Ormanımı özledim. Burada annem, anneannem, Moira ablam, Cüneyt, Maira, Madine ve Fardashi Amca var ama.. yine de özledim işte..”

“İşimiz bittiğinde geri döneceğiz, bebeğim, söz.”

“Ama Moira ablamın bana verdiği ‘ardal’ şeysi hala bende.. Ya gitmeme izin vermezlerse?.. Ya kalıp bütün işleri benim yapmam gerektiğini söylerlerse? O zaman ne olacak ama ki?”

“Tarakadahan’la olan işimizi bitirince her şey biraz rahatlayacaktır. Sen de istersen bir başkasını ardalın yaparsın yada Moira’ya geri verirsin.. Merak etme, güzelim.”

“Bana ‘güzelim’, dedin!”, diye hayretle ünler kız.

“Çünkü öylesin,”, der Aager ciddi bir şekilde.

“Bebeğin değil miyim artık?”, diye sorar kız biraz üzgün, biraz da mutlu bir şekilde.

“Sen her zaman bebeğim olacaksın, güzelim.”, diye gülümser Aager.

“Benim.. kafam karıştı, Aager Fogstep. Kaç tane şeyin olacağım?”

“Olabildiğince çok!”, der Aager. “Ama şimdi gidip kileri bulalım.”

“Bir gün oturup, bana ‘olabildiğince çok’larını anlatman gerekecek, Aager Fogstep. Yoksa bana bunlardan biriyle seslenir ve ben de bilmezsen, dönüp bakmaya bilirim ve bu da seni üzer, sanırım ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, dur!”, diye tıslar Inshala.

Aager bir ayağı havada olduğu halde kıpırdamadan durur. “Ne oldu? Bir şey mi duydun?”, diye sessizce fısıldar.

“Hayır. Ama bir şey hissediyorum. Karanlık bir şey.. Odanın içinde ve sanırım birçok yerinde..”, diye acil hissi veren bir sesle cevap verir kız. “İki adım geriye gel, lütfen.”

Aager tereddüt etmeden iki adım geri atar.

“Görebiliyor musun?”, diye sorar kıza.

“Hayır. Sadece hissediyorum. Kötü bi şey bu. Can yakmak ve kurutup öldürmek için yapılmış bir çeşit muhafaza büyüsü, sanırım. Kim evinin kilerinde böyle fena bi büyü koyar ki yaa? Bu büyü çok acımasız!”

“Çalınmasını istemediği şeyleri saklamak isteyen biri —belli ki.. Paladinlerin böyle büyüler yapabildiğini bilmiyordum.”

“Yapamazlar zaten ki. En azından benim bildiğim kadarıyla. Onların inançlarına aykırı. Hele böylesi fena olan bir büyü.. Belki bir büyücüye yaptırmıştır.”, der Inshala ama sesindeki ton, kendisinin de buna pek inanmadığı izlenimini vermektedir.

“Başkasına yaptırmış olsa bile, potansiyel bir soygunu önlemek yada hırsızı etkisiz hale getirmek için yapılmış olması gerekirdi. Yakmak yada kurutup öldürmek için değil.”, diye tiksintiyle hırıldar Aager.

“Aralarda çok küçük boşluklar sezinliyorum. Sanıyorum geçebilirim.”, der kız.

“Hayır!”, diye kati bir sesle fısıldar Aager. “Kesinlikle olmaz. Bu çok tehlikeli.”

“Ahh, Aager Fogstep. Bunun çok tehlikeli olduğunu bilmediğimi mi düşünüyorsun?”, der kız ve Aager’e döner.

“Inshala..”, diye itiraz etmeye çalışır karalar içindeki adam.

“Beni sevdiğin için tehlikeye atlamamı istemiyorsun. Bu.. çok güzel bir duygu. İnan bana.. Ama sevgin kadar saygına.. ve güvenine de ihtiyacım var ama ki!”

Aager sessiz bir dakika boyunca kendi yüzünü seyreden kıza bakar.

Sonra derin, esef dolu bir nefes verir.

“Öyle olsun bakalım, genç, güzel, sevgilimi bebeğim..”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur. “Ama sana bir şey olursa döndüğümüzde seni fena haşlayacağımı bilmeni isterim.”

Inshala kıkırdar..

..ve bir anda kızın durduğu yerde küçük, pofuduk kuyruklu bir sincap belirir..

Sincap.. bir kaç dakika boyunca hummalı bir evhamla ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, tüleri kuyruğunu temizler!

“Umm.. bebeğim?”, der Aager imalı bir tonla.

“Efendim, Aager’im.”, diye cevap gelir kızdan.

“Büyülü tuzaklı oda?”, diye nazikçe hatırlatır Aager kıza.

Sincap olduğu yerde donakalır ve kızıl-kahve tüylerine rağmen utancından kıpkırmızı olmuş izlenimini verir.

“Ben.. özür dilerim.. Tüy bakımı çok önemli.. Yapmayınca pireler musallat oluyor ama ki!”, diye küçük bir sesle cevap verir, sonra karanlık, büyülü tuzaklı kilere girer..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sanırım bi şey buldum..”, diye Inshala’nın kendisini göremese de sesini duyar zihninde Aager.

“Nasıl bir şey?”, diye sorar karalar içindeki adam.

“Umm.. Burada çok kocaman yuvarlak, fıçı gibi bi şey var. İçine girdim.. Diğerlerinin içlerinde insanların içtiği, kötü kokulu şeysiden var ama bunun içi tamamen boş ve kuru.. Sanırım kandırmaca bir fıçı bu çünkü bunun içi sadece biraz küf kokuyor o kadar. Ve sanırım birisi arada bir girmiş bunun içine. Fıçının zemini tozlu ama tozun içindeki ayak izlerini görebiliyorum.”, diye bulunduğu yeri tarif eder Inshala.

“Oralarda bir yerde, muhtemelen en arkada gizli kapı gibi bir şey olmalı. Kapıyı açmak için de bir yerlerde kol, düğme yada benzer bir mekanizma olmalı. Onu bulmalısın, bebeğim..”

“Buldum ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

“Nasıl yani?”

“Büyülü tuzaklar ve muhafazalardan sonra, gizli kapıyı açmak için menakizmayı saklama ihtiyacı duymamışlar sanırım.”, der kız.

“—Mekanizmayı..”

“Evet. Ondan işte..”

“Nasıl bir şey? Neye benziyor?”

“Umm.. yan yana ve alt alta duran küçük, kutu gibi taşlar var fıçının en arkasındaki iç duvarında.. Taşların üzerlerinde de şekilli bir şeyler var.”

“Hmm.. tarif edebilir misin, peki?”

“Birinci taşın üstünde düz, ayakta duran bi çizgi var. İkincisindeki çizgi soldan sağa doğru gidiyor, sonra aşağı dönüyor, sonra sola gidiyor, oradan tekrar aşağı gidiyor ve sonra da tekrar soldan sağa gidiyor!”, diye ilginç bir şekilde oldukça temiz bir tarif yapar kız.

“Üçüncü taş ise.. umm. üçüncü taşı tarif etmek istemiyorum!”, diye rahatsız olmuş izlenimi veren, kısık bir tonla geçiştirmeye çalışır Inshala.

“Niye? Neye benziyor?”

“Ummm.. üstüne oturduğumuz şeye!”, der cılız bir sesle.

“Pek anlayamadım. Tabureye mi benziyor?”

“Hayır. Üstüne oturduğumuz şeye!”, diye tekrarlar Inshala.

“Sandalye?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager.

“Hayır ama yaaa..ÜSTÜNE OTURDUĞUMUZ ŞEYE, diyorum ama ki!”, diye inler kız.

Aager kaşlarını çatar ve düşünmeye başlar. Üstüne oturduğumuz şey..

“Özür dilerim, güzelim ama çıkaramadım.”, diye itiraf eder en sonunda.

Kızdan bir an hiçbir cevap gelmez.

Geldiğinde ise bu fevkalade küçük ve utanmış bir sesle olur.

“Nopoya benziyo!”

“Nopo?”

“Evet, nopo..”

Aager kendisini, sınıfın geri zekalısı gibi hisseder..

..ve en sonunda ayılır!

Kızın ‘öpmek’ kelimesini utandığı için ‘nöpmek’, diye kullandığını hatırlar.

“Aaaa.. Sanırım anladım..”, der en sonunda ve gülmemek için var gücünü kullanır.

“Sana çok kızdım, Aager Fogstep. Bana güldüğünü ta buradan hissedebiliyorum ki!”, diye hışmeder kız.

“Ben.. ben özür dilerim, Inshala.. Bu sadece.. beni biraz şaşırttın, o kadar..”, diye eli ağzında, gözlerini sımsıkı kapamış bir şekilde cevap verir Aager.

Inshala, karalar içindeki adama doğru ‘hıf’lar.

Sonra da diğer taşları tarif eder.

Kız tarifleri bitirdiğinde Aager bunun bir çeşit rakam kombinasyonlu kasa olduğunu düşünür. Genç hırsız, böyle şeylerden hayal meyal bahsedildiğini duymuş gibidir ama daha önce hiç karşılaşmamıştır ve karşılaşan biriyle de tanışmamıştır. Bu tür güvenlik kasaları hakkında sahip olduğu fakir bilgiler, bu tür kasaların fevkalade dayanıklı oldukları, ilgili kombinasyonu bilmeyenin, kasanın içindekilere ulaşma ihtimalinin sıfır kadar düşük olduğunu, ve kasanın yerleştirildiği duvarla beraber götürülmediği sürece de çalınamayacağıdır —ki kasanın bu şekilde götürülmesi, içindekilere hala ulaşılamayacağı gerçeğini ortadan kaldırmayacağıdır..

“Taşlardan dört tanesi yeni gibi sanki!”, diye birden ünler Inshala. “Şimdi fark ettim.”

“Nasıl, yeni gibi?”

“Diğerleri tozlu. Dört tanesinde çok daha az toz var!”

“Bu iyi işte. Dört kombinasyonlu bir şifre!”, diye ünler Aager.

“Dört konbinam soslu şifre nedir?”, diye sorar kız.

“Bu, ancak doğru sıralamaya göre o ‘yeni’ taşlara basıldığında gizli kapının açılacağı, demek..”

“Ama bu 5,040 farklı sıralama eder ki!”, diye bir anda söyleyi verir Inshala.

“Ne?”, der Aager hayretle.

“5,040 sıralama.. Bunların hepsini denememiz günlerce sürer.. ki bu da tekrar olmazsa. Olursa 10,000 sıralama eder ama ki!”

“Nasıl hesapladın o kadar kobinasyonu bir anda?”, diye şok olmuş bir ifadeyle sorar Aager zira kendisi için bu, bir düzine kağıt, bir okka mürekkep, bir sürü tüylü kalem ve bir-iki saat gerektirecek bir işlemdir.

“Bilmem ki. Bir anda aklımda oluverdi işte.”, der kız muallak bir sesle.

“Sekiz rakamlı sıralamalı kombinasyon nedir peki? —Tekrarsız..”, diye sorar birden Aager.

“40,320.. Niye ki?”

“On iki.. On iki rakamlısı nedir?”

“479,001,600!”

Aager bastırılmış bir kahkaha atar!

“Muhteşemsin, Inshala!”

“Ummm.. Bilmem.. Sanırım.. Belki..”, diye hala bir şey anlamamış gibi cevap verir.

“Evet. Kesinlikle muhteşemsin. Ama şimdi bize 5,040 sıralamadan sadece bir tanesi lazım..”, der ve bunun ne olabileceğini düşünmeye başlar. “Bana düşünmem için biraz zaman lazım.”

Inshala ise düşünmez zira Aager’in neden bahsettiği hakkında ancak muallak bir fikri vardır. Dolayısıyla yapacak bir şeyi olmayan her sincabın yaptığını yapar; ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemeye başlar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ummm.. Aager Fogstep..”, diye inler Inshala ve sesi bir şeylerden fena halde rahatsız olduğu izlenimi verir.

“Ne oldu?”, diye sorar Aager.

“Burada, yanımda pis bi lağım faresi var!”, der kız tiksinmiş bir sesle.

“Hepi topu bir fare, Inshala. Sana ne zararı dokunabilir ki?”

“Hepi topu bi fare değil bu, Aager Fogstep!”, diye hışmeder kız. “Bu bir LAĞIM FARESİ! Bu şeyin nerelerde gezdiği hakkında her hangi bir fikrin var mı?”

“Evet.. Uhhm.. Lağımda?”

“Bu şey, tam bir mikrop yuvası! Yapıştı bana ve benden haraç istiyor!”

“Haraç?”, der Aager ve yine dudakları gülmemek için gerilir.

“Bu hiç komik değil ama ki!”, diye fena halde bozulmuş bir şekilde tıslar Inshala. “Yanımda sadece biraz yiyecek var ve onları da bu pis şeye veremem.”

“Inshala.. Sen şimdi bana küçük bir lağım faresi tarafından itilip kakıldığını mı söylüyorsun? Mab bunu duysa ne der acaba?!”, diye sırıtarak cevap verir Aager.

Ortam bir anda sessizleşir.

Sonra Inshala’nın olduğu yerden bir sincabın çırtlamaları gelir!

“Sen.. sen bana baksana sen!”, diye haşin bir sesle harlar Inshala. “Sen bana zorbalık mı yapmaya kalktın sen? Aager’imin önünde rezil ettin beni ki!”

Koca fıçının içinde sivri sinek vızıltısını andıran, kürdan büyüklüğünde ‘yıldırımlar’ inmeye başlar ve bir farenin kulak zırlatan çığlıkları duyulur.

Inshala sıçanla amansız bir mücadeleye girer ve Aager, karanlıkta zorlukla seçebildiği kibrit başı harlamasını andıran bazı kıvılcım ve ışık parıltıları görür.

SNARE, diye kükrer Inshala.. YIK EVİ ŞU REZİL VE UTANMAZ ŞEYİN ÜSTÜNE!

HAYIR! SNARE YOK! LÜTFEN SNARE OLMASIN.. BU HİÇ ADALETLİ BİR KAVGA OLMAZ SNARE GELİRSE!“, diye telaşla tıslar Aager..

Kavga bir iki dakika daha devam eder ve en sonunda kiler tekrar sessizliğe bürünür.

“Inshala?”, diye karanlığa seslenir Aager.

Fıçının içinden boğuk, nefes nefese kamış bir sincabın çırtlamaları duyulur.

“Pis adi, şerefsiz, mendebur, mel’un ve hergele şey!”, diye burnundan solur Inshala..

“Umm.. Inshala?.. O lafları nereden duydun? Benden duymadığını biliyorum.”

“Sonuncusunu Moira ablamdan duydum. Diğerlerini Madine’den öğrendim.. Çok zengin bir kelime haznesi var o kızın.”

“…”

“Ama aldım en sonunda!”

“Aldın? Neyi aldın?”

“Bu mel’un şey, bir lağım faresi olmasının yanısıra aynı zamanda da bu evin kalıcı müdaimlerinden ve hem adi bir zorba ve hem de pis bir hırsız ve evin sahibinin buraya geldiğini defalarca görmüş. Dahası, hangi taşlara basılması gerektiğini de bildiğini söylüyor!”

“Hangileriymiş?”

“7-5-3-9!”

“Hmm.. Bu mantıklı.. Sanırım..”, diye mırıldanır Aager düşünceli bir şekilde.

“Nedir bu sayı?”

“Benim tahminim, bu Lord Tarakadahan Karkashi’nin doğum yılı..”

“Mantıklı olan tarafı nedir, ama ki?”

“İnsanlar şifreleri genelde çok iyi bildikleri kelimelerden yada sayılardan seçerler. Alışkanlıklarımız, bir anlamda bizi buna zorlar. Taşlara o sırasıyla basabilir misin peki?”

“Hayır basamam, Aager Fogstep!”, der Inshala, hala soluk soluğa kalmış bir şekilde.

“Uhhm.. Neden ki? Yetişemiyor musun?”

“Hayır. İçinde o.. şeysiden var!”

“Anlamadım?”

“O şeysiden var, diyorum işte. Nopodan var. Bir nopoya dokunamam, çok ayıp!”

Aager bükülmüş dudaklarını birbirine yapıştırır ve yine gülmemek için gözlerini sıkar.

“Belki.. lağım faresinden isteyebilirsin..?”, diye önerir neden sonra.

Inshala’dan derin, esef dolu bir nefes gelir.

“Bunu ondan isteyeceğim, Aager Fogstep, ama sırf sen istediğin için. Ama bilmeni isterim ki ben başkalarının nopolarına dokunan sürpük kızlardan değilim.

“Değilsin, bebeğim.. Teşekkür ederim..”

Inshala, gıcırdayarak açılan kasanın içine bakar ve mutlu bir ifadeyle, bulduğu bir çok değerli taş, mücevher ve başka şeyler arasından sadece üç şeyi alır ve rahmetli efendisinden kendisine kalma büyülü kesesinin içine bırakır. Bunların dışında, bir kenarda duran kalın bir dosya gözüne takılır..

Kız imtana ile dosyayı açar ama dosyanın içinde sadece birçok papirüs kağıtlarından oluşan bir deste vardır. Küçük yüzünde muallak bir ifadeyle kağıtlara bakar ama yazılardan hiçbir şey anlamaz. Sonra umarsızca omuzlarını silker..

..ve onları da alır.

Kasanın kapısını tekrar kapatmadan önce aynı keseden, temiz mendillerle sarılı bir şeyler çıkartır ve kasanın içine bırakır.

Tam kapısını kapatacakken durur, “Annem yaptı!”, der ve mendillerin içindeki şeylerden bir tanesini alır.. Sonra “Aager’siz olmaz!”, der ve bir tane daha alır.. Sonra da “Off yaa!”, der ve üçüncü bir tane daha aşırır ve kasanın kapısını kapatır.

Kız, aldığı şeylerden sonuncusunu pis lağım faresine uzatır.

“Bir daha ki sefere nazik olmasını öğren, tamam mı? Ve kızlara karşı da bir daha zorbalık yapma.. bazılarımız biraz deliyizdir!”, der ve tekrar bir sincap olarak kilerden ayrılır.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager ve Inshala kol kola girmiş, gün doğumuna yarım saat kala Durkahan iç kalesine geri dönerler. Daha doğrusu, Aager omzunda küçük, pofuduk kuyruklu bir sincapla tek başına geri döner. Kol kola kısmı sonra gelir..

Karalar içinde sessizce kalenin koridorlarından geçen, sonra da surlara çıkan dik merdivenlere yönelen adamı görüp de yadırgayan herhangi bir gece muhafızı olmuşsa da, Lady Alisia’nın ‘yeni’ kızının ‘sözlüsüne’ gıklarını çıkarmazlar ve bulaşmazlar.

Aager surların en tepesine tırmandığında güneş doğmak üzeredir.

İç kalenin surları burada bir bahçeyi de barındırmaktadır ancak bahçe bariz bir şekilde bakımsız kalmış gibidir.

Karalar içindeki adam sessizce bahçeyi geçer, surların kenarına kadar gelir ve doğuya bakar..

..çünkü oralarda bir yerlerde, bir-bir buçuk aylık atla gidiş mesafesinde Serenity Home durmaktadır ve günleri de sayılıdır..

..ve bu gerçek, genç adamı nedense yiyip bitirmektedir.

Aager, omzunda oturan sincabın kolundan aşağı, dolanarak indiğini hisseder.

Sonra..

..sıskası çıkmış, çöp gibi ince bir el, koluna girer ve Inshala’da doğan güneşi seyreder.

“Serenity Home.. Onu evin olarak seçmişsin, Aager’im. Ve orayı sağ salim tekrar görmeye can atıyorsun. Bu güzel bir şey.”, diye fısıldar Inshala.

“Drashan dışında bildiğim tek yer.”, der Aager özlü bir şekilde.

 

“Drashan doğduğun yer, sevgilimi Aager Fogstep. Ama orasını asla ‘evin’ olarak görmedin. Serenity’ye özlem hissediyorsun. Bu duygunu ben de içimde hissediyorum. Artık ait olduğunu ‘hissettiğin’ bir toprağın var. Serenity Home senin ülken.. Güzel olan bu.”, diye cevap verir yumuşak sesiyle Inshala.

 

“Huh.. Beni benden iyi tanıyabilen.. ve anlayabilen.. ve hissedebilen birisinin olabileceğini asla düşünemezdim. Teşekkür ederim, Inshala.”, der Aager sade ve içten bir sesle.

“Ülkenin bir parçası olmama izin verdiğin için ben teşekkür ederim, Aager.”, diye tamamlar kız.

“Adım.. Bana, acil bir durum olmadığı halde bu ilk defa sadece adımla hitap edişin. Daha önce hep Aager Fogstep, diyordun.”

 

“Adını söylemeyi seviyorum. Hepsini ve tamamını. Ama sadece adını söylemek, seni daha çok ‘benim’, hissettiriyor ve ben.. bunu yaparken utanıyorum.. Bu yüzden hep Aager Fogstep, diye sesleniyorum sana.”, der kız pembeleşmiş bir ifadeyle.

 

“Seninim. İstediğin zaman Aager diyebilirsin.”, diye cevap verir Aager.

 

“Bunu biliyorum çünkü daha önce de söylemiştin. Ama bilmek, hissetmek ve bunu söyleyebilmek farklı şeyler. Ayıp gibi, ama tam olarak değil.”, der kız zorlanarak.

 

“Bu gece harika iş çıkardın.”, der Aager, kızı zorlandığı konudan kurtarmak için.

“Pis fare..”, diye homurdanır kız. “Aslında fareleri severim. Ormanda her zaman vardır. Ama buradakiler çok kabalar ve bir druid’in ne olduğunu bile bilmiyorlar.”

Aager gülümser.

“Karnım acıktı.”, der Inshala.

“Gidip bir şeyler getirebilirim istersen.”, diye önerir Aager.

“Gerek yok ama ki. Yanımda yiyecek bi şey var.”, der kız ve bohçasından kocaman, karış büyüklüğünde bir kurabiye çıkartır, onu ağzıyla tutarken bir tane daha çıkartır.

“Bu da seninkisi.”, der ve çıkarttığı ikinci kurabiyeyi Aager’e uzatır.

Aager koca kurabiyeyi alır ve bir parça ısırır.

Kurabiye tatlıdır ama boğazı kesecek kadar değil, hafif kararmıştır ama kesinlikle yanık değildir. Ve serttir ama taş gibi de değil..

Tam Aager’in hoşuna giden haliyle.

Yanında duran kız, kendi kurabiyesinden bir kıtırık daha alır ve “Mmmmmm..”, diye mutlu bir ses çıkartır.

“Güzel kurabiye. Hoşuma gitti.”, der Aager ve kendisi de ‘kıtırt’, diye bir ısırık alır.

“Annem yaptı.”, der Inshala aynı mutlu ifadesiyle.

“Bir dakika.. Dün gece annenden isteyeceğini söylediğin şey bunlar mıydı?”, diye sorar Aager.

“Evet. Bu sabah yaptığımız hırsızlık değil de bir çeşit takas olsun diye yaptırdım anneme bunları.”, diye açıklar Inshala.

“Umm.. Lord Tarakadahan Karkashi’nin gizli kasasından aldıklarımızın yerine kurabiye mi bıraktın?”, diye ‘fırk’lamamak için çırpınır Aager.

“Tabii.. Ona ait olmamış olsa da, saklayacak kadar değer verdiği bir şeye karşılık, annemin yaptığı kurabiyeleri takas ettim. Bundan daha kıymetli bir takası düşünemiyorum.”, der Inshala gülümseyerek.

“Eminim, Tarakadahan boşalmış kasasına bakarken kurabiyeleri keyifle yiyecektir.”, der Aager ve içinde tutamadığı kahkahayı serbest bırakır.

 

“Neden yemesin ki? Annemi istiyordu. Onu alamayacak ama en azından annemin kendi elleriyle yaptığı kurabiyeleri yiyecek;

 

Annem bu kurabiyeleri kime vereceğimi biliyordu çünkü ona söyledim, ama sırf ben rica ettiğim için yine de yaptı. Ona kurabiyelerin ‘büyük bir takas’a değecek kadar güzel ve duygulu olması gerektiğini söyledim. Annem kale mutfağına indiğinde bütün aşçıları kovaladı ve bu kurabiyeleri yapmaya başladı. Sanıyorum yaparken de babamız aklına geldi çünkü hem ağladı, hem de gülümsedi..

 

Üzülmesin diye yanına girmedim. Ama yalnız kalmasın diye de mutfağın kapısının hemen dışarısında bekledim. Annelerin büyülü güçleri var sanırım çünkü benim orada olduğumu hisseti ve pişince onları bana getirdi. Verdiğinde ise omuzlarından büyük bir yük kalkmış gibi bir hali vardı ve bana, “Oldu mu, güzelim?”, diye sordu. Bende ona olduğunu, amcamın bu takasın önemini kavrayamayacak kadar aptal olması halinde, takası da, kurabiyeleri de hak etmediğini, çünkü bunların paha biçilmez kurabiyeler olduğunu düşündüğümü söyledim ona. Galiba bu onun hoşuna gitti çünkü yüzü bi garip oldu. Önce güldü, sonra bana sarılıp tekrar ağlamaya başladı..

 

Amcam bu kurabiyelerin anlamını yada kıymetini bilmeyebilir, ama takas gerçek ve biz hala alacaklıyız çünkü annem bunlara babamız için hissettiklerini koydu..

 

..ve bu, hiçbir para ile satın alınmaz.”

 

“Doğru.”, diye hayretle başını sallar Aager.

 

Aager ve Inshala, uzun bir süre kıtlatarak yedikleri kocaman kurabiyeler dışında huzurlu bir sessizlik içerisinde enfes bir şafağı, Durkahan kalesinin yüksek surlarından seyrederken, farkında olmadan, yaşadıkları dünyada sadece ikisinin paylaştığı muhteşem bir ‘an’ı ve anıyı da oluşturmuş olurlar.

 

“Girelim mi içeri?”, diye sorar Inshala esneyerek. “Gece soygunlucuğu yorucu bir işmiş..”, diye de utanarak itiraf eder.

“Birazdan. Moira ablanın senden bir ricası olacak. Güneş doğarken kendisiyle burada buluşmamızı istemişti.”, der Aager ve karalar içindeki adamın sözleri kehanetmiş gibi merdivenlerin başında Moira belirir. Kız bir süre etrafına bakınır ve ikisini gördüğünde elini sallar ve arkasını tekrar dönüp elini birisine doğru uzatır.

 

Moira yanlız değildir.

 

Kızın hemen arkasında anneannesi durmaktadır. Moira yaşlı kadının bir koluna girer ve kadıncağıza yardım eder. Kadının diğer kolunda ise Lady Alisia vardır. Üç kadın sessiz adımlarla Aager ve Inshala’ya yaklaşırlar.

Lady Alisia, mutfaktaki fincanı kıranın kim olduğunu bilen gözlerle ikisini de süzer.

“Gece gece neler yaptığınızı bilmek istediğimden bile emin değilim.”, diye mırıldanır kadın.

“Uzun bir süre sır olarak kalacak bir şey değil, Hanımefendi.”, der Aager kırık bir gülümsemeyle ancak sergilemek istediği mutlu ifadeyi tam olarak veremez.

Belli ki ‘gülümseme’, Aager’in bilmediği, ancak ivedilikle öğrenmesi gereken şeyler arasındadır.

“Geldiğiniz için teşekkür ederim.”, der Moira ve beraberinde getirdiği bohçadan, küçük, süslü bir kutu çıkartır. Kız yavaşça kutuyu açar ve açık yüzünü Inshala’ya çevirir.

Inshala, kutunun içindeki şeyi görür görmez mutlu bir çığlık atar.

“Bu.. Bu Grove’daki Titania’nın Ağacına ait bir kestane! Aylar önce, Serenity’den ayrılırken sana vermiştim..”

“Evet, kız kardeşim. Niyetim gelir gelmez bunu buraya, Sur Bahçesine gömmekti. Ama onun yerine bir sürü aptalca şeyler yapmayı tercih ettim ve faturasını da bütün sevdiklerime ödettim. Sonra, bu kestaneyi en başta bana veren sen geldin ve bizi kurtardın, sevgili Inshala.

Ve sen, Efendi Aager, kız kardeşime baktın, ona sevgini ve saygını verdin, ve onu tekrar hayata ve sağlığına kavuşturdun.. Ama en önemlisi, onun kendisine güvenmesini ve etrafındakilere verdiği sevgiyi kendisine de vermeyi öğrettin.. Müteşekkirim.”

Aager bir şey dememeyi tercih eder. Sadece başıyla onaylar.

Inshala’sı ise “Ablaaammm!”, diye Moira’ya sarılır.

Moira, gözleri dolmuş bir şekilde kıza bakar.

Lady Alisia elini kızın bir omzuna koyar, anneanne de küçük kızın başını okşar.

“Bu ağaç babamızı.. ve hayatı pahasına koruduğu Durkahan’ı temsil edecek. Ama bu ağacı, bu bahçeye dikmeyi hak eden birisi varsa o da sensin Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

. . .

 

Inshala, küçük, süslü kutunun içindeki kestaneyi alır ve eliyle eşelediği çukura yerleştirir, sonra da nazikçe üstünü toprakla örter.

Ardından, yüzünde mutlu bir ifadeyle Moira ablasına bakar.

“Hazır mısın abla?”, diye sorar ona.

“Hazırım, kız kardeşim..”, der Moira.

Inshala doğuya ve doğan güneşe bakar.

Sonra da karanlığın git gide aydınlandığı göğe..

Kızın küçük, çilek kırmızısı dudaklarından, daha çok bir şarkıyı andıran büyülü kelimeler dökülmeye başlar. Kız şarkısını bitirdiğinde Sur Bahçesi yemyeşil çimenler ve kırmızı, lila ve naif, silik pembe karanfil çiçekleriyle kaplıdır.

Olanları hayret ve hayranlıkla seyreden herkes Inshala’nın, “Delia Babamız için..”, dediğini duyar ve bahçeye huzurlu bir sükunet çöker..

Inshala tekrar doğuya bakar..

…ve fısıldar.

“Titania abla.. Sıra sende..”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Two)

The Oathbreaker
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

 

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

 

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part One) ‘dan
sonra yer alır..

 

 

Bekçi Fardashi. Senin bu saatte ne işin var burada? Aslına bakılırsa, herhangi bir saatte ne işin var burada? Rütben, yersiz itirazlarından dolayı yüzbaşılıktan gece bekçiliğine alçaltılmamış mıydı senin?”, diye horlayan bir üslupla konuşur, Durkahan Kalesinin kapısındaki muhafız komutanı.

Yaşını almış Bekçi Fardahsi, takdir edilecek bir sabır örneği gösterir ve pırıl pırıl parlayan zırhlar içindeki genç sarışın ‘komutanı’ fiskesiyle yere sermez. Ona yaşlı bir kurdun, haddini aşmış bir eniğe baktığı gibi bakar.

“Hayır, Komutan Gartalius, bir omurgam olduğu için yüzbaşılıktan gece bekçiliğine indirgenmiştim. Bunu senin anlamanı beklemiyorum çünkü sende bir omurga yok!”, der Fardashi ve komutana nahoş bir şekilde sırıtır.

“Bakıyorum, düşük standartlarında da herhangi bir değişiklik olmamış, Fardashi.”, diye bozulduğunu örtbas etmeye çalışır Komutan Gartalius. “Arkadaşların da senin gibi; paçavralar içinde bir çapulcu ve küçük sürtüğü!”

Aager Fogstep kendisine ‘çapulcu’ denmesinden pek haz almaz, ancak bu iptidai hakaret teşebbüsünü de pek umursamaz zira kendisi kendisini tanımlaması gerekirse, ‘çapulcu’ gibi isabetsiz bir ifadeyi kullanmazdı zira hayatında bir çok suç, daha da çok günah işlemiş olmasına karşın, çapulculuk bunların arasında asla yer almamıştır.

 

Aager standartları olan biridir!

 

Aager’i kızdıran, koluna sımsıkı tutunmuş saf ve temiz kıza atfedilen ağır hakaret bir yana, bunu ona açıklamak zorunda kalabileceğidir..

“Ummm.. Aager Fogstep.. ‘Sürpük’, nedir?”, diye kızın utanmış sesini duyar zihninde..

..ve kendi kendisine ‘Hay Shit!’, diye hışmeder!

“Bunu.. sonra açıklasam?”, diye lafı geveler ağzında.

“Bana söylemeyeceksin.”, der kız.

“Söylemek istemiyorum. Ahmağın söylediği, hoş bi şey değildi.”, diye cevap verir.

“Her bana söylenen şeyi böyle mi geçiştireceksin, Aager Fogstep?”

“Kötü kız, demek.. Bir nevi..”, der ve kendince olayı kapatır.

 

“Üç..”, der Bekçi Fardhasi, Komutan Gartalius’un gözlerinin içine bakarak.

“Üç ne?”, diye afallayarak sorar Gartalius.

“İki..”, der yaşını almış bekçi.

“İki?”

“Bir..”, der Fardahsi ve yaşlı bekçinin kolu, omzundan itibaren geniş bir ark çizer, ve iri yumruğu Komutan Gartalius’un alnının ortasına iner!

Gartalius, kafasına balyoz yemiş öküz gibi olduğu yere yığılır..

 

Kale kapısında duran muhafızlardan zapt edemedikleri kıkırdılar duyulur.

“Şahitsiniz, öyle değil mi?”, der Fardashi ciddi bir şekilde. “Onu uyardım.. Hem de üç kere!”

“Kesinlikle, efendim. Tam bir centilmen gibi.”, diye sırıtır muhafızlardan biri.

“Bu da bi yöntem.”, der Aager arkadan, takdir eden bir sesle. “Ama neden bu kadar beklediğinizi anlamış değilim.”

“Bana hakaret ettiği sürece güvendeydi, çünkü üstümdü —teknik olarak. Size hakaret ettiğinde, Ritüel Ormanlarından gelen iki diplomata ve Lady Alisia Sivara’nın kişisel bir dostu ve konuğuna hakaret etmiş oldu. Eminim uyandığında, kim olduklarını öğrenmeden bir ‘beyefendi’ olarak tanımadığı yabancılara hakaret etmemesi gerektiğini birileri kulağına çıtlatacaktır.”, diye cevap verir Bekçi Fardashi mutlu bir şekilde.

Aager ciddi bir ifadeyle, “Doğru.. doğru..”, diye tasdik eder.

 

“Hiç bi şey anlamadım, Aager Fogstep. Madem sarı kafalı adamı dövecektiniz, neden baştan yapmadınız? İnsanların bu sosyal şeysiyle her şeyi karma karışık hale getirmelerini anlayamıyorum bir türlü.”, diye söylenir Inshala.

“Anlaşılmayacak bir şey yok aslında, bebeğim. Bu biraz benimle senin yemek yapmamıza benziyor. Ben bir patatesi çubuğa geçirip yakmayı yeterli görebiliyorum ama sen aynı patatesten, içinde soğan, tavşan eti, tuz, baharat ve bir sürü başka şeysiler katarak sıcak bir yemek yapabiliyorsun. Sonuçta ikisi de yemek. Ama hangisi daha lezzetli?”, der Aager makul bir şekilde.

“İnsanları neden anlamadağımı artık anladım, Aager Fogstep. İnsalar, insanları ‘lezzetli’ olsun diye dövüp öldürüyorlar!”, der kız esefle.

 

“Beyler, bu görmediğiniz bey ve hanımefendi, Ritüel Ormanlarından gelmeyen özel diplomatlar değiller.. Saygıdeğer Komutan Gartalius’un başına bu güzel kış sabahında güneş geçmiş olması da biraz üzücü bir durum. Kendisi gibi naif bir beyefendinin başını daha iyi koruması gerekir.”, der Fardashi, kapıdaki muhafızlara.

“Kesinlikle öyle, görmediğimiz Bekçi Fardashi!”, der muhafızlardan biri.

“Komutanımızın şapkasız dışarı çıkmaması konusunda kendisini uyaracağız —uyandığında..”, der bir diğeri.

“Naif kişiler, şükela gösterilerde şarkı söylemeliler..”, diye sıkıştırır birisi araya.

“Sanırım örgü ve dikiş, komutanımızın nazik mizacına daha uygun..”, diye itiraz eder bir başkası. “Şarkı söyleyerek komutanımızın kendisini rezil etmesini istemeyiz.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Anne.. Anne..! ANNEEE..!!”, diye büyük bir heyecanla annesinin, son iki ay ve birkaç gündür nadiren terk ettiği odasının kapısını döver bir çift küçük yumruk!

Ancak içeriden herhangi bir ses gelmeyince kızıl-kumral kıvırcık bukle saçlı çocuk tekrar annesinin kapısını yumruklar.

“Anne yaaa!.. Aç şu kapıyı. Bu çok önemli..!”, diye mızmızlanır çocuk.

“Cümeyt..”, diye bir kadının yorgun sesi duyulur kapının ardından. “..kapılara vurmakla ilgili ne demiştik?”

“Ama anne, bu gerçekten çok accayip önemli!”, diye yalvararak cevap verir çocuk buna.

 

İçeriden esefle verilen bir nefes ve ardından yumuşak halının üzerinde gezinen boğuk ayak seslerinin yaklaştığı duyulur. Kapının kilidi birkaç defa döner ve açıldığında beliren kadın sesi kadar yorgundur, ama daha çok ruhu bitmiş gibi bir hali vardır. Kadın, belki bir zamanlar fevkalade güzelken, çok kısa bir zaman içerisinde bunu kaybetmiş birisinin izlerini taşımaktadır. Buna rağmen mesafeli duruşu ve zarif, neredeyse siyah denebilecek koyu mor kadife kesim uzun elbisesi ve sade inci kolyesi dışında herhangi başka bir takı, mücevher yada makyajsız hali ile yine de oldukça çarpıcı bir dokunulmazlığı var gibidir. Kadında görünür tek ‘kusur’, kapının önünde duran küçük çocuğunki gibi kızıl-kumral saçları sadece çok hafif dağınıktır, o kadar.

 

“Bu kadar önemli olan nedir, küçük meleğim? Annen üzgün ve yalnız kalmaya ihtiyacı var.”, der çocuğa çok hafif gülümseyerek.

“Babam dönünce seni mutlu eder ki! Bütün üzgünlüğünü alır götürür.. O olduğu zaman hepimiz hep gülüyorduk!”, diye cevap verir çocuk kendinden emin bir şekilde..

..ve kadının gözleri dolar.

Yavaşça ve zarif bir şekilde dizlerinin üzerine çöker ve çocuğa sarılır.

“Baban çok uzaklara gitmek zorunda kaldı, meleğim. Ve çok uzun bir zaman da geri gelmeyecek.”, diye ağıt dolu bir sesle fısıldar sarıldığı çocuğa.

“Ben anlamıyorum, anne. Amcamla evleneceğini söylüyorlar ve Moira ablamı da götürdükleri günden beri görmedim. Kime sorarsam sorayım, nerede olduğunu söylemiyorlar bana.. ‘Git, çocuk.’, ‘Sen anlamazsın, çocuk’, deyip kovalıyorlar beni.”, diye alt dudağını pörtleterek isyan eder küçük çocuk.

“Bunları sonra konuşuruz, meleğim. Şimdi.. Nedir seni buraya getiren çok önemli şey?”, diye konuyu değiştirir kadın.

Çocuğun yüzü bir anda aydınlanır ve kendisini annesinin kollarından kurtarıp heyecanla yerinde zıplamaya başlar.

 

“Geldi.. O geldi anne.. Gözlerimle gördüm..”, diye neredeyse çığlar.

“Kim? Kim geldi, meleğim?”, diye sorar kadın.

“Artık kimse benimle oynamadığı için ben de yine odamdaki pencerenin başına oturup dışarıyı seyrediyordum ve onun geldiğini gördüm!”

“Cümeyt.. Kim geldi?”

“Fey ablam!”

“O kim, Cümeyt?”

“Off anne yaa.. Hani Moira ablamın aldığı yeni Fey ablam var ya, o geldi işte!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardahsi, kapıyı nazikçe tıklatır ve yüzünde vakur bir ifadeyle belker ancak aradan neredeyse hiç vakit geçmez ve, “Gelin.”, der yorgun bir ses.

Fardashi seri bir şekilde üstünü başını düzeltir, boğazını temizler, omuzlarını geri atar, derin bir nefes alır ve yavaşça kapıyı açar.

“Lady Alisia. Bazı.. beklenmedik misafirleriniz var. Kendileri oldukça uzaktan gelmişler ve.. sanıyorum bazı sorunlarınıza çözüm, bazı acılarınıza da merhem olabilecek misafirler..”, der içten, ve umutlu bir sesle.

“Fardashi. Lütfen. Aramızda resmiyete gerek yok. Bunu siz de pek ala biliyorsunuz. Ancak misafirlerimizi de bekletmeyelim.”, der Lady Alisia yorgun, ama benzer bir içtenlikle.

Bekçi Fardashi yarım döner, ve arkasında duran iki kişiyi de eliyle içeri buyur eder.

Aager nazikçe Inshala’nın elini tutar ve fena halde tedirgin kızla odaya girer.

 

Oda, Aager’in beklediği gibi büyük ve gösterişli değildir. Aslına bakılırsa, Durkahan’nın First Lady’sinin misafir odası oldukça küçüktür. Odanın ortasında çok da büyük olmayan, üstünde yere kadar serpilen örtülü bir masa, içi muhtelif büyüklükte kitaplarla dolu bir kitaplık, şifonyer, bir kaç varok süslemeli vazo ve çenesinde kesik izi olan, yakışıklı bir adamın yağlı boya portresinden ibarettir. Buna rağmen oda temiz, sade, zevkle ve feminen renklerle dekore edilmiştir.

Belli ki Moira’nın babası, rahmetli Delia Karakash, gerçekten söylentiler kadar dürüst, israftan kaçınan, gözü tok bir adamdır ve dul eşi de buna açıkça saygı göstermiş, olgun bir kadındır.

Odanın yumuşak dekoruna aykırı duran tek şey, köşede ki şövalyede asılı duran eski ama bakımlı çelik zırhtır. Aager, zırhtaki iki eksiği de fark eder; kalkan ve kılıç.

Odada, Bekçi Fardashi’nin konuştuğu kadın dışında başkaları da vardır ve diğerlerinin varlığı odayı, olduğundan daha da küçültmüştür.

 

“Hanımefendi.”, der Aager ve kadını başıyla selamlar. Sonra onun hemen yanında dimdik oturan yaşlı kadını, Lady Alisia’nın diğer yanında oturan ve Moira’nın kız kardeşleri olduğunu düşündüğü iki genç kızı da selamlar ve elinden tuttuğu kızı takdim eder.

“Sizlere takdim etmek isterim; Birinci Themalsar Savaşı gazisi, rahmetli Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig’in vekili, öğrencisi ve evlatlığı, Ritüel Ormanlarının koruyucusu, Serenity Home’un sevgisi, Themalsar’ın sonu, Inshala’s Grove’un sahibesi, Kış’ın gözdesi, Yaz’ın neşesi, High Woods Ri’si Grandaleren’in kızı Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi ve Silent Hills’in varisi Prens Gnine Tinkerdome beyefendinin yakın dostu ve Lady Moira Alisia Jean’nin kız kardeşi; Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

Oda içeri girdiklerinde sessiz idiyse, artık tam bir ölü sessizliğe bürünür ve herkes hayret ve merakla önce karalar içindeki adama, sonra da adamın koluna yapışmış, utancından yerin dibine girmek istiyormuş gibi duran küçük, sıskası çıkmış kıza bakarlar.

“A.. Aager.. Sadece ‘Inshala’ yeterliydi ama ki!”, der kız anca duyulur bir sesle.

“Hayır, bebeğim.”, diye itiraz eder Aager. “Senin kim olduğunu ve buraya bir dilenci gibi gelmediğini açıkça bilmeliler.”

“Öyleyse Moira ablamın kız kardeşini görsünler.”, diye fısıldar Inshala ve önce sağ, sonra da sol topuzunu salar..

..ve kızın upuzun, ipeğimsi saçları kendiliğinden çözülüverir.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane başını kaldırır ve ilk defa açıkça bir şekilde, hiç tanımadığı bir grup insanın önünde kendisini boynuzlarıyla teşhir eder.

“Ben.. Ben buyum teyze..”, der kız, Lady Alisia’ya bakarak. “Moira ablam benim bu halimi gördü ama yine de bana kötü sözler söylemedi, bana taş atmadı ve benden tiksinmedi.. Bana sarıldı, benim onun saçlarını yıkamama ve örmeme izin verdi ve bana, içinde onun kız kardeşim olduğunu söyleyen bir kağıt verdi.. Ben.. Ben bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum çünkü efendim dışında kimsem olmadı ve ormanımda tek başıma yaşadım.. Moira ablayla karşılaşıncaya kadar. Beni istemezseniz sorun değil. Bu benim sevmediğim, ama bildiğim bir duygu. Ama izninizle, ablamı koydukları kafesten çıkarmak istiyorum çünkü o benim ablam. Buraya ablam için geldim ve onsuz da gitmeyeceğim!”

Inshala, tanımadığı bu insanlarla biraz fazla uzun konuştuğunu düşünür ve yine utanarak başını eğer.

“Öncelikle..”, der Lady Alisia, gizleyemediği bir hayretle. “Bana teyze diye hitap etmezsen pek sevineceğim.”

“Ö.. Özür dilerim. Ben sosyal şeysilerini çok iyi bilmiyorum. Aa.. Aager Fogstep bana öğretmek için elinden geleni yapıyor ama sanırım ben iyi bir öğrenci değilim. Sadece ablayı, abiyi, amcayı ve teyzeyi biliyorum çünkü herkes benden büyük.”

“Moira seni kız kardeşi ilam ettiyse, bu seni gerekten sevdiği, saydığı ve takdir ettiği içindir. Moira’mın bu ilamını gönülden destekliyorum. Bana ister Alisia, istersen de ‘anne’ diye hitap edebilirsin.”, der kadın ciddi bir şekilde.

“Ben.. size adınızla hitap edemem.. Bu çok ayıp olur. Ama ‘anne’yi de bilmiyorum. Daha önce hiç kullanma fırsatım olmadı..”

“Ah yavruuum..”, deyiverir Ladi Alisia’nın yanında oturan yaşlı kadın.

“Öğrenmek ister misin, peki? ‘Anne’yi?”, diye yumuşak bir şekilde sorar Alisia.

Inshala olduğu yerde, yıldırım çarpmış gibi kala kalır..

..ve titremeye başlar. Kızın fal taşı gibi açılmış gözlerinden iri yaşlar süzülmeye başlar ve kızın eli ayağına karışır.

Lady Alisia yerinden kalkar ve süzülerek kızın önünde belirir ve onu kollarına alır.

 

Aager yutkunur.

Çünkü Aager annesizliği çok iyi bilir.

 

“Gel küçük hanım, seni anneannen, diğer kız kardeşlerin ve meleğimle tanıştırayım.”

“Pe.. Peki.. Anne..”, der Inshala yaşlı gözlerle..

..ve hayatında ilk defa.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan..”, diye başlar Inshala ama bir türlü telaffuz edemediği isimden ötürü yüzü yine kıpkırmızı kesilir ve yerin dibine geçmek için uygun bir yer arıyormuş gibi utanç içerisinde başını yere eğer..

“Karkashi.. Sen Karkashi de, bebeğim.”

Odada bulunan, saçları, dudakları ve gözlerinin etrafı garip bir şekilde siyaha boyanmış genç kızdan acımasız bir kıkırtı gelir.

“Buna bayıldım. Bundan sonra amcama Kabataratan diyoruz!”, diye gülmeye devam eder kız.

“Madineee..”, diye hiç tasvip etmediğini belirten bir tonla küçük kızını azarlar Lady Alisia. “İnsanlara isim takmak konusunda ne demiştik?”

“Amcamın önce insan olması lazım, anne. O tam bi hayvan!”, diye tiksintiyle cevap verir Madine ve önünde duran Inshala’nın boynuzlarına alık alık bakmaya devam eder. “Boynuzlarına dokunabilir miyim?”

“Ben..”, der Inshala ve afallar.

“Madine. Bu çok ayıp.”, der annesi.

“Hoyrat kız! Nereden buldunuz bunu, Alisia? Hiç edep görmemiş yamyam gibi!”, der anneanne ve cık cık’lar.

Kız ise umarsızca omuzlarını siker.

“Bence süperler, anne. Ben de istiyorum!”

“İstemek ve onlarla doğmak, apayrı şeyler, güzel Madine.”, der fısıltılı sesle Inshala. “Ama müsait bir zamanda söz onlara dokunabilirsin.”

“Yesshh!”, der Madine yumruğunu havaya sallarayak. “Zafer!”

Lady Alisia esefle gözlerini yuvarlar, sonra Inshala’ya döner.

“Rahmetli eşimin ağabeyi, buna izin vermeyecektir.”, der kıza.

“Madine’nin boynuzlarıma dokunmasına mı? Neden ki?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Inshala.

“Aaa.. Hayır, güzel kızım.. Komutayı almana izin vermeyecektir.”, diye nazikçe düzeltir Alisia.

Inshala ise herhangi bir tereddüt göstermeksizin, “Rahmetli babamız, vefatıyla komuta denen şeysini Moira ablama bırakmadı mı?”, diye sorar.

“Evet, güzelim. Kendisi gibi Moira’da bir paladin olduğu için komutayı ona bırakacağına dair, vefatından çok önce kesin talimatlar bırakmıştı.”

“Moira ablam da bu kağıtta o komuta şeysini, artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak bana bıraktığını söylemiyor mu?”

“Evet, güzelim, ama..”

“O zaman, Kabataratan— Karkashi amcanın bu konuda söyleyecek bir şeyi yok çünkü komuta şeysi onda değil. Asla da olmadı çünkü onu ben bu kağıtta ve bohçamda taşıyordum.. bunca zamandır! Haberim olsaydı onu size daha önce getirirdim ki..”

 

Lady Alisia, önünde duran sıskası çıkmış kıza şaşkınlık içerisinde bakar zira kızın bazı kelimeleri gerçek mi, yoksa mecazi anlamda mı kullandığını çıkaramaz.

Gerçekte ise Inshala ‘komuta’, ‘komuta zinciri’ ve ‘ardalı’ gibi kelimeleri, ne gerçek, ne de mecazi anlamlarda değerlendirmektedir çünkü kızın bu kelimelerin ne olduklarına dair en ufak bir fikri yoktur. Onun için bu kelimeler; “Bende, ve cebimde!” —ile sınırlıdır..

..ve bu da, ilginç bir şekilde yeterlidir!

Bir başka açıdan bakıldığında, kızın bu kelimelerin ne olduklarını bilmeyişi, bu kelimelerin askeri, politik, ekonomik ve sosyal yaptırım gücünden de habersiz olduşu, insanların söz konusu güçleri elinde bulunduranlara karşı besleyebilecekleri korkuyu algılamasına da mani olmaktadır.

Kızın, Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan.. Hay lanet.. —Karkashi’den de herhangi bir şekilde çekinip korkmaması biraz da bundan kaynaklanmaktaydı!

 

“Şimdi.. Ablamı buraya getirmelerini rica edin, lütfen. İtiraz eden olursa da, komuta şeysinin Tata amcada değil, bende olduğunu söylersiniz.”, der Inshala ve elindeki rulo edilmiş papirüsü bayrak gibi sallar. Sonra da, “Yine itiraz eden olursa, Aager’imle beraberber Ritüel Ormanlarından gelme iki ‘dipkopatın’ neler yapabileceğini onlara gösteririz.”, diye mutlu bir şekilde devam eder.

Sözünü bitirdiğinde kaşlarını çatar ve kararlı bir sesle, daha önceki sözlerini tekrarlar.

“Buraya Moire ablam için geldik. Onsuz da gitmeyeceğiz. Arashkan ve High Woods yok edildiler, anne. Büyük bir yıkım geliyor ve insanların bir araya gelmeleri gerekiyor. Tata amcanın oyunlarına ayıracak ne benim, ne de Aager’imin vakti var..”

Lady Alisia hayretle küçük kıza bakar ve kısa, çok kısa bir anlığına bu sıskası çıkmış ‘çocuğun’ geçmişini.. ve —ürkütücü bir şekilde de— geleceğini görür gibi olur ve hem korkar, hem de.. sevinir?

Alisia, Inshala’ya dair her ne gördüyse bu, kadının aylar önce kaybettiği bir şeylerin de kıpraşmasına sebep olur.

Kadın oturduğu sandalyede doğrulur, sonra da yavaşça ayağa kalkar ve dimdik durduğu yerden, Bekçi Fardashi’ye döner.

“Yüzbaşı Fardashi..”, diye kati bir güçle seslenir yaşlı bekçiye.

“Hanımım?”

“Sanıyorum, kızım bulunduğu kafeste yeterince tevkif edildi. Güvendiğiniz adamlarınızla gidin ve kızımı buraya getirin.”, diye emreder.

“Emredersiniz, Hanımım.”, der Yüzbaşı Fardashi mutlu bir sırıtışla.

“Hazır gitmişken, şehir ilamcısına da birini gönderin. Moira’mın kız kardeşinin ve benim de yeni kızımın kim olduğunu tüm sıfatlarıyla bütün Durkahan bilsin. Buna engel tanımayın! ‘Tata’nın oyunlarına son verme zamanı geldi.”

Yüzbaşı Fardashi yumruğunu göğsüne vurur ve yeniden doğmuş, genç bir delikanlı gibi enerjik adımlarla odadan sırıtarak ayrılır..

 

Fardashi’nin gitmesinden sonra, Lady Alisia tekrar Inshala’ya döner ve kıza uzun bir süre sessizce bakar. Sonra karalar içerisinde ki Aager’i inceler.

 

“Siz.. kızımın nesi oluyorsunuz?”, diye nazik bir şekilde sorar Aager’e.

“Onunum.”, der Aager sakince ve başka da herhangi bir açıklama yapmaz.

Alisia’nın bir kaşı kalkar ve kıza döner.

“Onunum.” der kız da, biraz pembe bir yüzle ama o da herhangi bir başka açıklama yapmaz.

Alisia’nın kendi yüzünde, ancak çileden çıkmış bir annenin yüzünde oluşabilecek bir ifade belirir.

“Siz.. arkadaş mısınız?, diye sorar imalı bir şekilde.

“Bırak çocukları, Alisia. Daha yeni geldiler ve sen kıza hesap mı soruyorsun?”, diye azarlar anneanne kendi kızını.

“Bilinmesi gereken bir husus bu, anne. Daha sonra yanlış dedikodularla uğraşmak zorunda kalırız ve Karkashi de bunu seve seve kızın aleyhinde kullanır.”, diye açıklar kadın.

“Yaşlı Efendim bana ‘küçük kestanem’, derdi. Aager ise bana ‘bebeğim’ ve ‘güzelim’, diyor. Ben de ona ‘sevgilimi’, diyorum ve içimde onun hayat ağacını taşıyorum! Evet biliyorum, biraz kafa karıştırıcı ama bunların hepsi hoşuma gittiği için sesimi çıkarmıyorum.”, diye çenesinden alnına kadar kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

Anneanne kıkırdar.

“Aa.. Aager bana ‘Fogstep’ sözü de vermişti bi sefer ama ki..”, diye ekler kız.

“Sözlüsünüz yani. Bu güzel. Düğün ne zaman? Bir tarih belirlediniz mi?”, diye sorar kadın.

“Alisia! Bırak şunları! Daha yeni geldiler ve sen çocuklara düğün merasimi düzenledin bile!”, diye kızar anneanne.

Alisia taktik değiştirir ve kızı klinik gözlerle süzer sonra da kaşları çatılı bir şekilde, “Kızıma bundan daha iyi bakacağını umuyorum, Efendi Aager.”, der.

Aager yutkunur.

“Elimden geleni yapıyorum. Kendisi de daha çok yemek yiyeceğine dair bana söz verdi.”, diye afallar.

Anneanne yine kıkırdar..

..ve odadaki, yere kadar uzanan masa örtüsünün altından küçük, kızıl-kahve kıvırcık bukleli bir kafa belirir.

“Seeeeen çoooook güzeeeelsiiiiiiiiin!”, diye fal taşı gibi açılmış gözlerle alık alık Inshala’ya bakar bukleli kafa!

“Cümeyt!”, diye söylenir Lady Alisia. “Senin odanda beklemen gerekmiyor muydu?”

“Odam çok sıkıcı, anne. Ve Fey ablamı görmem gerekiyordu. Çok, ama çoook şiriiiin! Bizde kalabilir miiii?!”, diye inler çocuk ve masanın altından fırladığı gibi Inshala’nın kucağına atlar!

Inshala hayretle karışık küçük bir çığlık atar ve çocuğu havada yakalar.

“Çok da nefis kokuyor anneeee!”, diye derin bir nefes çeker çocuk.

 

Lady Alisia fena halde utanmış bir şekilde öylece yerinde kalakalır, Madine ‘fırk’lar, anneanne kıkırdar, ve o ana kadar hiçbir şey söylememiş olan, Moira’nın bir küçüğü, Lady Maira ise gülümser.

 

“Ben.. çok özür dilerim, kızım.”, diye afallar Lady Alisia. “Moira ilk senden bahsettiği günden beri ‘Fey abla, Fey abla’, diye her gün senin gelmeni bekledi ve penceresinin başından da ayrılmadı.”

“Özür dileyecek bir şey yok ama ki, efendim.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala ve kucağındaki çocuğa sımsıkı sarılır. “Bence Efendi Cümeyt’te çok nefis kokuyor. Siz istemezseniz, bende kalabilir ki!”

Cümeyt kıkırdar ve annesine döner, “Kalabilir miyim, anne? Nooolur!”, diye inler.

“Cümeeeyt.”, der annesi esefle. “Birbirimizi görecek ve tanıyacak, umuyorum ki çok zamanımız olacak. Ama önce hepimizin yapması gereken önemli bazı işleri var.”

Çocuk annesini dinliyor gibi yapar, ama afacan gözleri bir anda parlar ve Inshala’ya dönüp, “Odamı görmek ister misin? Çok oyuncaklarım var. Beraber oynayalım mı?”, diye enik gözlerle Inshala’yı eritir.

“Benim hiç oyuncağım olmadı. Tabii görmek isterim. Ama önce annemizden izin alalım mı?”, diye sorar.

Belli ki Cümeyt kendi kapasitesini doğru tespit etmiş bir çocuktur zira Fey Ablasını erittiği bakışların aynını annesine yönelttiğinde kadıncağız sadece ellerini ‘Vaz geçtim!’, der gibi havada sallar.

Cümeyt, “Yesshh!”, diye mutlu bir zafer narası atar ve elinden kaptığı gibi Inshala’yı peşinden sürükler gibi odasına götürür.

 

“Ben.. ben de oynayabilirim biraz, değil mi?”, diye kızın içten sesini duyar Aager zihninde.

“Lütfen, bebeğim.”, diye gülmemek için çaba sarf eden bir sesle cevap verir karalar içindeki adam.

 

Aradan saatler geçer ve hava kararmaya başladığında dışarıdan şehir çığırtkanlarının Moira’nın, Inshala ile ilgili ilamı hala hayal meral duyulmaktadır. Bu esnada Aager’de Lady Alisia’ya, Serenity Home yangınından, suçluların peşine düşmelerinden, grubun diğerler üyelerinden, politik duruşu itibariyle özellikle de Prenses Alor’Nadien ne’den bahseder. Sonra Themalsar harabelerine varmalarından, oradaki savaşlardan ve en nihayetinde de Themalsar’ın kendisiyle yüzleşmelerinden ve Moira’nın fevkalade güçlü dişi bir iblisle mücadele edişini ve kırık bir kolla iblisi nasıl tutup yere çaldığını anlatır. Ardından küçük Inshala’nın harabeleri nasıl yerin dibine geçirdiğini ve bunun kızı nasıl ölümün eşiğine getirdiğini, tökezleyerek tekrarlar. Son olarak da Arashkan ve Bari Na-ammen’de olanları, iki şehrin de Orken orduları karşısında nasıl yakılıp yıkıldığını anlatır..

Anlatımını bitirdiğinde oda da tam bir sessizlik hakim olur.

“Vah vah vah.. O el kadar kıza insanların yaptığı kötü muameleye rağmen, onun gösterdiği büyüklük.. Ne kadar üzüldüm, anlatamam.”, diye dolu gözlerle inler anneanne.

“Demek bu hali sonradan oldu.”, der Lady Alisia ve o da gözlerini siler. “Rahmetli eşim bunu duymuş olsaydı, o sıskası çıkmış kızın önünde saygı ve hürmetle eğilirdi. Durkahan paladinleri utansın ve gerçek ‘fedakarlığı’ görsünler.”

“Anne. Bu..  Orken’ler Arashkan ve Bari Na-ammen’i yok ettilerse, sıra Vodgar’a gelecektir. Ondan sonra da Koruxan ve biz varız.”, diye korkmuş bir sesle araya girer Maira.

“Orken’lerin bu istikamete yönelmeden önce arkalarını denize vererek kendilerini güvence altına almak isteyeceklerini düşünüyoruz. Bunu yapmazlarsa iki taraftan da saldırıya uğrarlar ve bu da onların sonu olur. Serenity Home’un konumu bu yüzden çok önemli.”, der Aager. “Arkadaşlarımız, o bölgedeki potansiyelleri değerlendirmek için gittiler. Bir kısmı da, Orken’lerin Arashkan’ı bir üst olarak kullanamamaları için çaba gösterecekler. Ancak Orken’ler toplu bir şekilde Serenity’ye saldırırlarsa, o bölgenin tamamı düşer ve onları oradan kazımak imkansız hale gelir. Onlar Serenity’ye saldırırken, arkalarında Arashkan ve Bari Na-ammen olmadığı, Vodgar şehrinin de önünde, onları oyalamak için bir ordu bıraktıkları için kendilerini serbest ve güvende hissediyor olacaklar. Durkahan, Koruxan ve Palantine şehirleri bu açıklığı değerlendirebilirler. Prenses Alor’Nadien ne’nin annesi, Lady Nadine Graciousward, Koruxan ve Palantine şehirlerine, oradaki yetkilileri uyarmak ve onlardan yardım almak için gitti çoktan.”

Aager devamını da getirmek ister ancak kapı açılır ve kapının önünde Yüzbaşı Fardashi belirir.

Yüzbaşının alnı yarılmış, bir kaşı da açılmıştır. Üstü başı kan ve pislik içerisindedir ama buna rağmen sırıtarak içeri girer.

“Hanımım. Halimin kusuruna kalmayın, ancak aşağıdaki soytarılar sözden anlamamakta ısrar ettiler.”, der mutlu bir şekilde.

“Fardashi.. İyi misiniz?”, diye ayağa kalkar Lady Alisia.

“Bunlar mı?”, diye alnını ve kaşını gösterir ve tekar sırıtır. “Bunlar hiç bi şey. Siz asıl aşağıdakilerin halini görmelisiniz.”

“Ne oldu böyle?”, diye sorar Alisia.

“Biz kızımızı istedik. Onlar hayır, dediler. Biz verin, dedik. Onlar vermemekte ısrar ettiler. Biz de zorla aldık. Arada küçük bazı arbedeler çıkmış olabilir.. Şu anda, kale zindanlarının önceki misafirleri ile muhafızları yer değiştirmiş durumda!”

“Yüzbaşı Fardashi.. Kaç kişiyi—?”

“Hanımım, inanın olabildiğince nezaket gösterdik. Fevkalade zorunlu bırakılmadığımız sürece de sadece ‘odunlarla’ yetindik. Nevarki bazıları aldıkları ‘paralara’ fazla sadık çıktılar. Durkahan’ın satılmışlara karnı tok, ve yer de yok!”, der Fardashi kati bir sesle.

Lady Alisia vaz geçmiş bir nefes verir.

“Kızım?”

“Getiriyorlar, Hanımım. Zindan da çok iyi beslememişler ve yaraları kötü kapanmış. Onlara müdahale ediliyor. Bir şeyler de yedikten sonra kendi ayakları üzerinde yürür halde görünmesinin daha doğru olacağını söyledi bize ve bizde bunun oldukça akıllıca olduğunu düşündük.”

“Amcam zindanda fareleri daha iyi besliyor..”, diye yorgun bir ses gelir yüzbaşının arkasından ve kapıda Moira belirir..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Moira.. değişmiştir. Serenity Home’da tanıdıkları uzun boylu, geniş omuzlu ve sıktığı zaman kollarında, koştuğu zaman da bacaklarında beliren bariz kasları gitmiş, yanakları çökmüş, gözlerindeki parıltı sönmüş, etrafında da kara halkalar oluşmuştur. Kızın saçları darmadağınık ve tutam tutam birbirine yapışmış halde öylece durur kapıda.

“Aşağıdaki gösteriniz seyre değerdi, Yüzbaşı Fardashi. Tekrar izlemek için kalan mal varlığımdan vaz bile geçebilirim.. Merhaba anne. Yorgun görünüyorsun. Annanneciğim.. Seni üzmediler ya? Maira. İyi gördüm seni. Emo ve Cümeyt neredeler?”

 

Odadaki herkes kıpırdamadan hayret ve dehşetle Moira’dan geriye kalan yıkıma bakarlar. Sadece Aager hareket halindedir ve o da sadece bu aile içi buluşmaya dahil olmak istemediği ve kadınlara biraz mahremiyet vermek için bir duvara, ve köşeye doğru sessizce süzülür ve orada kıpırdamadan durur.

 

Lady Alisia dolu gözlerle kızına sarılır.

Yaşlı anneanne, torunu Maira’nın yardımıyla yerinden zorlukla kalkar ve ikisi de Moira’nın yanına gelir ve onlar da kıza sarılırlar.

“Üzgünüm, bebeğim.”, diye inler Alisia. “Amcan.. bazı tehditlerde bulundu.. Göz ardı edemeyeceğim tehditler..”

“Sorun değil, anne. Hata bendeydi. Aptal gibi davrandım, sonuçlarını da hepinize çektirdim. Amcamın vereceği çok hesap var ama bunu ben yapamam. Elimden tüm haklarımı aldı ve bunu yapmasına kendi akılsızlığımla ben izin verdim..”, der Moira bezgin sesiyle.

 

“Moira ablan geldi, bebeğim. Ama çok yorgun ve bitkin görünüyor. Sanıyorum onu yatmaya gönderecekler. Gitmeden görsen iyi olur.”, diye fısıldar Aager zihninden.

“Hemen geliyoruz, Aager’im.”

 

“Efendi Aager.. Sizi görmedim.. Lütfen nezaketsizliğimi bağışlayın.. Kız kardeşim.. Kendisi nerede?”

“Kız kardeşin burada, abla.”, diye küçük bir ses duyulur Moira’nın arkasından.

Moira sese döner ve karşısında Inshala’yı, ve kızın sıskası çıkmış omuzlarında oturmuş, kızı boynuzlarından kavramış Cümeyt’le bulur! İkisinin hemen yanında ise büyük ablasına alık alık bakan Madine durmaktadır.

“Bakıyorum Cümeyt, Fey ablasını bulmuş.”, der Moira, yüzünde kayık bir gülümsemeyle.

“Buldu, abla. İkimiz beraber, güzel Madine’yi da aldık yanımıza, Cümeyt’in oyuncaklarıyla oynadık. Madine’de bana albüm denen büyülü şeysilerini gösterdi. İçinden garip sesler geliyordu.. Biraz ürkütücüydü, açıkçası.”, diye sakince anlatır Inshala, ama kızın gözleri hiç de sakin değildir.

 

Kızın gözleri sislenmiştir. Ama o sislerin ardında hırlayan, hırçın, hatta vahşi bir fırtına kudurmaktadır;

Inshala fena halde kızmıştır.

Kız daha fazla sükûnetini koruyamaz, Cümeyt omzunda olduğu halde gelir ve Moira ablasına sarılır.

 

“Teşekkür ederim, kız kardeşim. Ben, yöntemimde hatalıydım. Ama bütün Durkahan yine de sustu, ve olanları sessizce kenardan seyretmeyi tercih etti. Bana sadece sen, ve Efendi Aager geldiniz..”

“Aslında diğerleri de geleceklerdi ama hepimizin hemen gitmesi gereken yerler vardı. Neler olduğunu sen biraz dinlendikten sonra anlatırız, abla ki.”

Moira başını kaldırır ve Aager’e bakar.

“Sonra.. Amcanızın burada olmayışı lehimize işledi ve onun kaledeki taraftarları gafil avlandılar ancak bu uzun sürmeyecektir. Geldiğinde senin de hazır, dinlenmiş ve gücünün en azından bir kısmını toplamış olman gerekiyor. Annen, anneannen ve kardeşlerinle onun arasındaki son kalkan sen olacaksın.. Bizi geçerlerse..”

Moira’nın kaşları çatılır. Bir iki defa buna itiraz edecek gibi olur ama sonra vaz geçer.

“Anne, Maira.. Siz ikiniz Moira’yı benim odama götürün. Orada güzelce yıkayın, sonra da benim yatağıma yatırın. Yiyecek bir şeyler de gönderteceğim.”, diye kati bir ifadeyle konuşur Lady Alisia.

“Gel kızım..”, der anneanne ve Moira’nın elinden tutar. “Bu yaşlı kadını çok yorma. Bir hanımefendiye yakışmayacak kadar pis kokuyorsun..”

Maira kıkırdar.

“Sen de gel ve bi işe yara..”, diye Madine’yi de azarlar anneanne.

Madine ise gözlerini yuvarlar ve peşlerinden gider.

“Şimdi. Cümeyt.. Sen de in istersen ablanın sırtından artık. Kızcağız uzun yoldan geldi ve yorgun. Bu gece ikiniz de benim odamda kalacaksın.”

Cümeyt yine küçük yumruklarından birini havaya çakar ve “Yesshh!”, diye ünler, Inshala’nın sırtından iner ve annesinin odasına doğru koşar. Ancak içeri girmeden önce durur ve Inshala’ya seslenir.

“Seninle tanıştığıma çok sevindim Fey abla. Oyuncaklarımla oynadığın için de çok teşekkür ederim. İstersen onları seninle paylaşabilirim. Benim için sorun olmaz.”, der ciddi bir şekilde.

“Teşekkür ederim Efendi Cümeyt. Çok nazik ve cömertsiniz.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir kızıl-kahve bukleli çocuğa.

“Seni çok sevdi, sevgili Inshala. Bu güne kadar babası ve Moira dışında hiç kimseye bu kadar yakınlık göstermedi. Kimsenin de sırtına çıkıp oynamadı.”, der Alisia gülümseyerek.

“Çok sıcak bir ruhu var halbuki. İlgisini, heyecanını ve sevgisini hissetmesi çok keyifli bir ruh. O kadar açık, tarafsız ve yargısız ki..”

“Çocuklar öyle doğarlar, güzelim. Genelde yargıları biz onlara öğretiriz.”, diye cevap verir kadın, sonra hala kapıda bekleyen yüzbaşıya döner. “Yüzbaşı Fardashi. Bu kapıya ve kalenin bu kanadına tanıdığınız ve güvendiğiniz adamlarınızdan yerleştirirseniz çok sevinirim.”

“Çoktan yapıldı, Hanımım. Kalenin gerisinde de muhafızlar genel temizlik devriyelerine başladılar. Bütün kale baştan aşağı sabaha kadar, oda oda aranacak ve turlanacak. Kulelerde de askerler hazırda bekliyorlar. İlgili birileri.. gelmeye kalkarlarsa, bunu ya bir orduyla, kendi şehrine saldırarak yapacak, yada tek başına gelecek ve adaletin karşısına çıkacak.”, der yaşlı yüzbaşı.

“Teşekkür ederim, Yüzbaşı. Aileme hep iyiliğiniz dokundu. İnat etmemiş olsaydınız, sizi çoktan bir komutan yapmıştım.”

“Hanımefendi, lütfen.. Kendilerine komutan diyen o şımarık zibidilerin arasına koyarsanız beni, iki günde kafayı yerim. Hayatta tahammül edemediğim yegane şey, kendini bilmez ahmaklar.”

“Bir anda bütün asilzadeler de dahil, emir komuta zincirinin en üstündeki kremalı tabakanın tamamını tarif ediverdiniz, Yüzbaşı.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Ben kremadan hoşlanmam, Hanımım..”, der Fardashi, bir an durur, sonra da ekler, “..ama kremanın üstündeki çileklerin her zaman taze olduğunu söylerler..”

Lady Alisia tekrar gülümser.

“Her şey hazır, Hanımım. Top, Karkashi’de.”, der yaşını geçmiş yüzbaşı.

“Bir şey dışında..”, diye cevap verir Lady Alisia.

Fardashi, tek kaşı kalkmış bir şekilde ona bakar.

“Eski zırhım, yüzbaşı.. Sizden onu babamın evinden getirtmenizi rica edeceğim. Evlendiğimde onu bir daha giymek zorunda kalmayacağımı umuyordum. Koşullar bana aksini gösterdi.”

“Lady Alisia.. Çok uzun zaman oldu elinize kılıç almayalı. Merak etmeyin. Sizi koruyacağız..”, diye güvence vermeye çalışır, Fardashi.

“Hayır, Yüzbaşı Fardashi.. Bir Durkahan hanımefendisi kendisini korur.. Yada elinde kılıcıyla ölür.”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part One)

The Oathbreaker
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Shared Dreams (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

Ya korkarsam? Ben korkak değilim—”

—Olduğunu hiç düşünmedim.

“Ama ya panik yaparsam? Ben panik de değilim ama ya bir şeyleri yakıp yıkarsam?”

—Panik yapacağını da sanmıyorum.

“Ya yıldırım indirirsem yanlışlıkla?”

—O zaman hak etmiş olurlar.

“Ya benden hiç hoşlanmazlarsa?”

—Senden önce benden hoşlanmazlar..

“İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”

—Sadece bir defa!

“..Ve beni bi hayvan gibi kafese kapatırlarsa ya?”

—Seni kafese tıkmaya çalışacak ahmağın başına gelecekleri görmek için para bile veririm!

“Sus Scrofa!..”

— !..

“..Kendi öz yeğenini bile kafese kapatmış ama ki!”

—Sorunlu bir durum, evet.

“Ya boynuzlarımdan dolayı bana iblis der ve beni diri diri yakmaya kalkarlarsa?”

—Kalkarlarsa oturturuz!

“Belki buradaki insanların farklı alışkanlıkları vardır.”

—Bu mümkün ama olası dışı..

“Hem sen nereden biliyorsun ama ki? Buraya daha önce gelmediğini biliyorum. Yakmak yerine belki de diri diri gömüyorlardır!”

—Duyulmuş bir uygulama değil.

“Ayrıca sana da iyi davranacaklarını hiç sanmıyorum.”

—Sorun olmaz.

“Senin bi şefif yardımcısı—”

—Şerif..

“Ondan işte.. Ya senin bi şefif yardımcısı olduğuna inanmaz ve seni de kafese atarlarsa? Şimdiden söyliyim, seni kafese atarlarsa fici—”

—Feci..

“Feci yaparım! Sarmaşıklarla onları boğar, toprakları kaydırıp evlerini kırıştırıp büzüştürrüm, sularla da boğarım ki! Sana yam bakan—”

—Yan bakan..

“Yan bakan.. olsun, ne kadar fey arkadaşım varsa hepsini çağırırım ki! Bakalım kulaksız naapacaklar! Ama bana küflü şeyler derlerse—”

—Küfrederlerse..

“Küflü şeysilerden işte.. onlardan ederlerse ya ne olacak o zaman ama ki? Ben bana küflü söylenmesinden hiç hoşlanmıyorum. Çok kırıcı oluyor ve çok da ayıp ki!”

—O zaman bunu yapana ‘Sus Scrofa’, dersin. Çıksın işin içinden o zaman.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane, Aager Fogstep ile Durkahan şehrinin iki saat kadar doğusunda ‘inmişler’ ve ikisi de yorucu uçuşa ve batan güneşe rağmen şehre doğru yürümektedir..

..Ve şehir, kendi gece ışığında git gide yaklaşırken, Inshala’nın da, paniğin kıyısında seyreden, pek hoşnutsuz homurdanmaları da aralıksız bir şekilde artmaktadır.

Aager ise sıskası çıkmış kızın bütün sayıp sıraladıklarına sessiz bir gülümsemeyle eşlik eder.

“Ben bitli miyim?”, diye sorar en sonunda kız, yüzünde fevkalade saf ve içten bir ifadeyle.

Aager gülmemek için çok zorlanır.

“Gel bi bakalım.”, der ciddi bir şekilde.

Kız ayak sürüyerek, çekingen ve başını eğmiş yere bakarak karalar içindeki adama yanaşır.

Aager kızın eğilmiş başını inceliyormuş gibi bir süre sessizce kıpırdamadan durur.

Sonra, “Hayır. Hiç yok.”, der ve nazikçe kızın saçlarını öper.

Kıpkırmızı bir suratla Inshala başını kaldırıp karalar içindeki adama alık alık bakar.

“Bence beni iyi hissettirmek için öyle diyorsun, Aager Fogstep.”, der kaşlarını çatarak.

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye sorar Aager sırıtarak.

“Bence beni nöpmek için bahane arıyordun! Karanlıkta bitleri nasıl göreceksin ama ki?”, diye hışmeder Inshala.

“Nöpmek?”

“Nöpmek.. Öbürünü diyemiyom çünkü utanıyom!”, diye itiraf eder kız cılız bir sesle.

Aager ‘fırk’lar.

“Bence beni kandırdınız, Aager Fogstep. Çok ayıp ki!”

“Bir daha olmaz, o zaman. Söz!”, der Aager ciddi bir şekilde.

İkisi de tekrar yürümeye başlar ve aradan sessiz bir yarım saat kadar geçer ve Durkahan şehrinin yüksek meşalelerle aydınlatılmış kapıları görünür.

“Geldik.”, der Aager, biraz rahatlamış bir sesle.

Gerçekte Aager ne karanlıktan, ne de vahşi doğadan korkar. Nevarki ve tıpkı Inshala için ‘doğanın’ bir norm olması gibi, şehirler de Aager için bir normdur.

Biri insan, diğeri fey melezi Durkahan’ın devasa kapılarına yaklaşırken Inshala birden durur.

Aager dönüp kıza baktığında kızın başını eğmiş öylece durduğunu görür.

“Bir şey olmayacak. Sorun çıkarsa şehre başka yollardan gireriz.”, der Aager kıza.

“Hayır.”, diye cevap verir kız Aager’e.

“Hayır?”

“Hayır.. Sözünü kabul etmiyorum, Aager Fogstep”, der Inshala kısık ama kararlı bir sesle.

“Ummm..”, diye kararsız bir şekilde bakar kıza, karalar içindeki adam.

“Az önce bana verdiğin sözü.. Kabul etmiyorum!”, der ve sıska kollarını kararlı bi şekilde göğüslerinin altında bağlar.

“Ben.. pek anlayamadım—”, diye afallayarak bakar Aager kıza.

Kız ise bu sefer kaşlarını çatmış, küçük, çilek kırmızısı dudaklarını mutsuz bir şekilde büzüştürmüş, minik yumruklarını sıkmış, şirin bir hışımla karalar içindeki adama tıslar..

“BENİ BİR DAHA NÖPMEMENİ İSTEMİYORUM, AAGER FOGSTEP.. VE BUNUN BİR DAHA OLMAMASIYLA ALAKALI VERDİĞİN SÖZÜ DE KABUL ETMİYORUM!”

✱ ✱ ✱

Güneş battı ve şehir kapıları da kapandı, delikanlı. Güneş doğduğunda kapılar tekrar açılacak.”, der iri cüsseli, yaşını biraz almış muhafız.

“Peki kapılara yetişemeyenlerin kalabileceği bir yer var mı?”, diye sorar Aager sakince.

Muhafız, karalar içindeki adama uzun bir süre sesini çıkarmadan bakar. Yaşını geçmiş bekçi bu yaşına, yaptığı işe rağmen gelebilmiş olmasını ahmaklığa değil, belli ki aklını kullanarak gelmiştir ve önünde duran adamın yüzünü yüksek meşaleler sayesinde görebilse de, gördüğü surattaki ‘ifadesizlik’, adamın ‘öldürmeye hazır’ duruşu, üzerinde taşıdığı ‘pratik ve yakın mesafe’ silahları ve kapkara ölü gözleri başka bir hikaye anlatmaktadır. Yaşını almış muhafızın kafasını karıştıran şey ise, karalar içindeki adamın yanında durmuş, utanç ve korku içerisinde yere bakan sıskası çıkmış, ‘komik saçlı’ küçük kızdır.

Bekçi, karalar içindeki adamı hesaba katarak küçük kıza, varsa yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormak ister, ama işin kafa karıştıran kısmı da buradadır; kız adamın koluna, ‘Öldürseniz ayıramazsınız!’, der gibi yapışmıştır.

Bekçi en sonunda omuzlarını silker.

Hayatta bir çok şey görmüşlüğü olmuştur ama herkesin farklı sorunları vardır. Karalar içindeki adam sıkıntı biri olsa da belli ki kıza düşkündür zira kızın tutunduğu kola rağmen, adam kızın çok hafif önünde, kıza karşı yapılabilecek olası bir müdahaleden koruyacak şekilde durmaktadır..

..ve kız da adama.. eh.. ‘yapışmıştır’ işte!

“Elli yarda ileride kamp kurabilirsin, delikanlı.”, diye önerir en sonunda.

Aager, şehir kapısının dibinde olmadığı sürece herhangi bir yerde kamp kurabileceğini bilir, ancak Inshala’nın düzgün bir yatakta uyumasını ister. Temiz bir handa ve temiz bir yatakta. Kendisi yerde yatmaya zaten alışıktır..

“Bekçi efendi. Küçük hanım uzun bir yolculuktan geldi ve bitkin durumda. Sıcak bir tabak yemeğe ve sağlığına kavuşabilecek bir ortama ihtiyacı var. Kendisinin girmesine izin verirseniz, ben dışarda kalmaya razıyım.”, der Aager.

‘Küçük hanım’, yapıştığı kolu daha da sıkar.

“Olmaz. Beraber yada hiç.”, diye fısıldadığı duyulur.

Bekçinin iki kaşı da kalkar ve hayretle komik saçlı küçük kıza bakar.

“Buraya ne için geldiniz, küçük hanım?”, diye sorar, yumuşak bir sesle.

Inshala gıkını çıkarmaz ve öylece kıpırdamadan durur.

“Hanımefendi biraz çekingendir, bekçi efendi.”, diye açıklamaya çalışır Aager. Sonra Inshala’ya doğru eğilir ve kulağına fısıldar. “Bekçiyle konuşabilirsin, bebeğim.”

Kız bir süre daha sessizliğini korur, sonra az evvelki kısık sesiyle cevap verir.

“Ablam. Onu görmeye geldik. Birileri onu kafese koymuş. Biz onu o kafesten çıkaracağız.”

Yaşlı bekçi duydukları karşısında daha şaşırmış bir şekilde küçük kıza bakar.

“Adı nedir ablanın, küçük kız?”, diye sorar.

“Moira. Ablamın adı Moira Alicia Jean Hooman, bekçi amca. Benim adım da Inshala Frostmane Hooman..”

Yaşını almış bekçi küçük, sıskası çıkmış kıza yıldırım çarpmış gibi bakar.

“Lady Moira’nın, sizin adınızda bir kız kardeşi olduğunu bilmiyordum.”, der sesini alçaltarak.

Inshala yavaşça bohçasına elini sokar ve içinden biraz kırışmış, rulo halinde sarılı bir papirüs çıkartır ve ‘bekçi amcaya’ uzatır.

Bekçi papirüsü açar ve yanan yüksek meşalelere rağmen zorlukla okur..

..okudukça da ağzı açık kalır.

Bitirdiğinde papirüsü seri bir şekilde tekrar yuvarlayıp küçük kıza uzatır ve kısık ama kararlı bir sesle konuşur.

“Sizi içeri sokacağım, küçük hanımefendi ve birer diplomat olarak adınızı kayda geçeceğim. Ablanızı kafesinden kurtarmak için fazla zamanınız yok. Bu gece dinlenin, sonra gelip beni bulun. ‘Bekçi Fardashi’, diye kime sorarsanız size yerimi tarif ederler. Benden başka da kimseye kendinizi tanıtmayın ve bunu da bir başkasına göstermeyin. Ortam yaklaşan ‘düğün’ sebebiyle yeterince gergin. Şehirde bir isyan çıkması an meselesi!”

“Peki bekçi amca. Dipkopat nedir bilmiyorum ama teşekkür ederim ki!”, diye fısıltıyla söz verir Inshala.

Bekçi bir an sorgulayan gözlerle Aager’i tekrar süzer.

“Siz küçük hanımefendinin nesi oluyorsunuz? Sormam da bir sakınca yoksa.”, diye sorar.

“Onunum.”, der Aager basitçe ve başıyla koluna yapışmış kıza işaret eder.

Yaşlı bekçinin tekrar kaşları kalkar ve küçük kıza bakar.

“Onunum..”, der küçük kız ve karalar içindeki adama biraz daha sokulur.

✱ ✱ ✱

Durkahan şehri, Arashkan kadar büyük bir şehir değildir. Arashkan’da olduğu gibi Durkahan’ın geniş bulvarları, süslü havuzları, bir kaç mahalle büyüklüğünde parkları, sarayları, kibirli heykelleri, tiyatroları yada geceleri şehri aydınlatan büyülü sokak lambaları yoktur. Durkahan şehrine sadece nazaketen ‘şehir’ denebilirdi zira —ve gerçekte— Durkahan bir kale idi..

Kalın, yüksek duvarları, milimetrik aralıklarla yükselen gözlem, okçu ve mancınık kuleleri, askeri bir intizamla ve blok halinde inşaa edilmiş evleri, sanki teker teker, ordu protokol dosyasına uygunluğu günlük olarak ölçülüyormuş izlenimi veren çiçek bahçeleri ve çocukların bile ayaklarını rap rap rap diye vurarak koşuşturduğu bir kale idi.

Durkahan’a ‘kale’ değil de şehir denilmesinin, nezaket dışındaki tek sebebi, büyüklüğü ve dört yüz bine yakın bir nüfusu barındıran sivil halkının oluşuydu!

O ve evlerin çoğunda dam yada çatı yerine, şehrin genel katı havasını hayret verici bir şekilde yumuşatan ‘kubbelerin’ oluşudur..

Buna rağmen Durkahan’da her şey; genel yaşam, ‘zorunlu’ eğlenceler, evlilikler, gösteriler, ticaret ve tarım —kısaca her şey, ‘askeri bir intizam’a göre hazırlanmış gibiydi.

Muhtemelen bu sebepten ötürü Aager Fogstep bu şehre bayılmıştı.. ilginç bir şekilde.

Evet, Aager bir hırsız, katil, infazcı, göreceli anlam ve içeriği yeterince zorlandığında da bir kanun adamıydı ama bütün bunların görünen ve görünmeyen kümülatif ortak paydası ise ‘düzen’ idi..

Şaşılacak bir durum, öyle değil mi?

Aager düzeni seven biriydi!

Obsesif denebilecek derecede.

Bu güne kadar Aager için bir çok şey söyleyebilecek az sayıda hayatta olan insan vardı belki ama kimse karalar içindeki adamı ‘kirli’ yada ‘pasaklı’ olmakla suçlayamazdı.

Aager’in Serenity Home’daki kendisine tahsis edilmiş küçük tek göz evi oldukça sade bir dekora sahipti. Bu ‘sadeliği’ biraz açmak gerekirse..

Aager’in evi boşlu!

Yere serilmiş tiril bir hasır, sade çalışma masası, bir adet sandalye, eşyalarını imtina ile yerleştirdiği küçük bir sandık ve stratejik olarak evin tek penceresinin hemen altına yatırılmış sert, yün battaniye örtülü yer yatağı.

Ve hepsi de, her zaman simetrik bir şekilde de düzenli.

O kadar.

Karalar içindeki adamın evini merak eden Serenity halkı adamın evini görseler, şüphesiz hayal kırıklığına uğrar yada evin bir ‘düzmece’ olduğunu düşünür ve komplo teorileri babında, “Eeee? Cesetler nerde?”, diye homurdanırlardı —sessizce, tabii..

Benzer bir yaklaşımla, sevdiği kızın zaman zaman kötürüm, çoğu zaman ise katatonik denebilecek evhamlı halinin onu rahatsız etmeyişi de muhtemelen bundan kaynaklanmaktaydı.

Aager ve Inshala söz konusu olduğunda hangisi tencere, hangisi kapak, tartışılabilir di belki ama, ortada kesin olarak bir tencere-kapak durumusu vardı işte!

Öbür yanda, Inshala şehri gördükçe hayal kırıklığı geometrik olarak artar zira sıskası çıkmış kız hayatını ormanda ve doğa ile iç içe geçirmiştir ve doğada düz çizgiler, doksan derecelik köşeler, muntazam daireler asla yoktur. İşin aslı da, bu şekiller insanların kendilerini rahat hissetmeleri için doğaya ‘düzen konforu’ altında empoze etmeye çalıştığı bir şeydir ve bir başka gerçeği de farkındasız bir korkuyla görmezlikten gelme çabasından ibarettir;

Doğa sınır tanımaz ve insanların kurallarını da, kanunlarını da umursamaz.

Ve gün gelir, doğa vahşi fiskesini insanlara hissettirir ve onların küplerini, düz çizgilerini, doksan derecelik açılarını, muntazam dairelerini ve muhteşem arklarını ezer ve ‘düzenli konforlarını’ deprem ve yanar dağ, sel, heyelan, çığ, hortum, kasırga ve fırtınalarıyla yıkar, yakar, kaldırır ve götürür, olmadı gömer!

Nokta.

İnsanoğlunun anlamadığı, doğaya şekil vermeye çalışmanın ne denli bir kibir, doğanın üzerinde yürüdüğümüz dünyanın kendisi ve insanların da sadece geçici birer misafir oluduğu gerçeğidir.

Birisi genç Inshala’ya ‘ironi’ nedir diye sorsa, ve kızcağız da ironinin ne olduğunu biliyor olsa, muhtemelen kendi anladığı dilden;

“İnsanın doğaya şekil vermeye çalışmasıdır.”

..diye tanımlardı zira insanın doğaya şekil verme çabası, doğanın doğasına aykırıydı!

Evet, Inshala yüksek, kalın duvarların, köşeli kulelerin ve blok evlerin, muallak bir şekilde de olsa, stratejik değerinin farkındadır ama yinede baktığı her yerde gördüğü ‘taş manzara’, kızcağızı çileden çıkarmaya yetecek kadar da depresiftir.

“Çok iyi yaaa.”, diye mutlu bir şekilde mırıldanır Aager. “Bir mahalleyi öğrendin mi, bütün şehri öğrenmiş oluyorsun. Mahallelerin isimleri bile yok. Sadece konumlarına göre sıra ve sütun numaraları var. Excel tablosu gibi!”

“Aager Fogstep. Lütfen beni uzanabileceğim bir yere götür. Sanıyorum kusacağım!”, diye inler histerik bir sesle Inshala.

“İyi misin, bebeğim? Hasta mı oldun yoksa?”, diye sorar Aager.

“Evet. O kadar taş var ki burada, her şey üstüme üstüme geliyor sanki. Evimi.. Ritüel Ormanlarımı özleyi verdim bir anda!”, diye inler kız.

Aager ‘nedenler’le yada ‘nasıl’larla uğraşmaz, gün batmış olmasına rağmen hala uyumamış şehirde bulduğu ilk bekçiye, yakındaki en temiz hanın yerini sorar ve kızı aldığı tarife götürür. Hana varır varmaz, hiç vakit kaybetmeden kız için de, kendisi için de birer sıcak banyo söyler, büyük porsiyonlu sıcak yemek siparişi verir ve ayrı yataklı temiz bir de oda tutar.

Aager, kor kömürlerle ısıtılan taş küvette fazla oyalanmaz ve temizlenmiş olarak Inshala’nın yıkanıp çıkmasını bekler.

Bir saat kadar!

Aager’in gıkını çıkarmadan beklemesinin bir çok sebebi vardır ancak bunların başında, içeriden gelen Inshala’nın mırıldandığı mutlu şarkısıdır.

Kız çıktığında saçları da, teni de parlıyor gibidir.

“Haklıymışsın, Aager Fogstep.”, der Inshala huzurlu bir ifadeyle.

“Ummm.. Hangi konuda?”, diye sorar Aager.

“Bende gerçekten bit yokmuş ki!”

Aager, Inshala’ya odasına kadar eşlik eder, sonra aşağı inip iki tabak dolusu büyük porsiyon sıcak yemeği alır ve odasına döner.

Kapıyı açtığında Inshala’yı yatağına yüz üstü kapaklanmış uyur halde bulur.

Aager farkındasız bir süre elindeki tabakla durur ve yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça sırtüstü döndürür, sonra da doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek getirdim, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Deja vu!

Aager ister istemez gülümser.

Hancının verdiği ağır, ahşap tabağa uzanır, sulu yemekten dolu bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki ‘bol kepçe’ yemeğin tamamını yedirir, bitince kalkar ve odadaki gardıroptan ikişer tane battaniye ve yorgan indirir ve kızı içinde kaybolacak şekilde bir güzel sarar.

Sonra kendi tabağını alır, yemeğini ‘ivedilikle’ ve ‘bekleme yapmadan’ temizler ve kendisi de uyumak için diğer yatağa yönelir ancak arkasından..

“..Aafer Fogshtep?”, diye uykulu bir şekilde Inshala’nın mırıldandığını duyar.

“Buradayım, bebeğim.”, der Aager fısıldayarak.

“Haayır ama ki..”, der Inshala muallak bir sesle.

“Burada deil, oradasın..”, diye derin, esef dolu bir nefesle uykulu bir şekilde söylenir.. sonra tekrar kendinden geçer..

✱ ✱ ✱

Bekçi Fardashi? Kendisini evinde bulabilirsiniz ama bu saatte onu rahatsız etmenizi hiç tavsiye etmem. Geçen ay kısa çubuğu çekti ve gece bekçiliği görevinde. Bu da onu huysuz bir ihtiyar yapıyor. En son uyandıranın kafasında odun kırmıştı.”, der karşılaştıkları ilk devriye bekçisine sorduklarında.

“Haklı olabilirsiniz, bekçi efendi. Ancak bu bir aile meselesi ve kendisine bazı haberler getirdik.”, diye pürüzsüz bir şekilde, oracıkta uydurduğu yalanı söyler Aager Fogstep.

Bekçi karalar içindeki adama, taşıdığı silahlara.. ve adamın omzuna oturmuş, saplantılı bir evhamla kendisini temizlemekle meşgul küçük sincaba, “Eh.. Bugün de yeni bi şey görmüş oldum!”, der gibi bakar.

Sonra bir omzunu silker.

“Kıdemli Bekçi Fardashi’nin evini C.12/E ‘de bulabilirsiniz. Siz yenisiniz sanırım şehirde?”, diye sorar karalar içindeki adama.

“Evet.”, der Aager sakince. “Şehre yeni geldik.”

“Kıdemli Bekçi Fardashi’yi nereden tanıyorsunuz?”, diye nazikçe sorar bekçi.

“Tanımıyorum. Yolda gelirken torunu olduğunu düşündüğüm küçük bir kızın elinden tutmuş yaşlı bir teyzeyle karşılaştım. Kendisi bana nereye gittiğimi sordu, ben de buraya, Durkahan şehrine iş bulmak için gitmekte olduğumu söyleyince benden Bekçi Fardashi adında birisini bulup ailesiyle ilgili bir haberi iletip iletemeyeceğimi sordu. Bunu yapmam karşılığında Fardashi’nin bana iş bulmam hususunda yardım da edebileceğini söyleyince, ben de kabul ettim.”, diye hikayesini genişletir Aager.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap kendisini temizlemeyi bırakır ve alık alık Aager’e bakar!

“Ama..!”, diye Inshala’nın hayret dolu sesini duyar Aager zihninde. “Ne zaman böyle bir teyze ve küçük torunuyla karşılaştık ki? Ben neden hatırlamıyorum?”

“Ummm.. Sonra, bebeğim.”, der Aager biraz utanarak ve kıza bugüne kadar asla yalan söylememiş olmasına rağmen, yalanın gerçekte mesleğinin bir parçası olduğunu nasıl anlatacağını düşünür bir an.

Sincap, Aager’in başının üstüne tırmanır ve bekçiye haşin bir şeyler çırtlatır!

Bekçi hayretle karalar içindeki adama ve tepesinde durmuş, kendisini ‘azarlayan’ küçük kemirgene bakar.

“Uhhh.. Hayvanınızın nesi var?”, diye sorar.

“Kendisine Bekçi Fardashi ile işimiz bittiğinde fındık alacağım sözünü vermiştim. Sabırsızlanıyor.”, diye aynı sükûnetle bir yalan daha söyle Aager.

Sincap biraz daha çırtlar!

“Onunla konuşabiliyor musunuz?”, diye hayretle sorar bekçi.

“Öyle olduğunu düşünmek isterim.”, der Aager, utanmaz bir sırıtışla. “Sincabım kafamı kemirmeye başlamadan önce işimi halletsem iyi olacak, sanırım. Size iyi günler dilerim, bekçi efendi.”

“Ummm.. Size de iyi günler, yabancı. Hayvanınızı ivedilikle besleseniz iyi olacak. Çok kızmışa benziyor!”, der bekçi ve yüzünde hayret ifadesiyle devriyesine devam eder.

“Çok.. çok.. AMA ÇOK AYIP, AAGER FOGSTEP! O abiyi kandırdın!”, diye inler Inshala.

Aager güler.

“Aaaa.. Hayır sevgilim Inshala. O adamı kandırmadım. Ona yalandan bir hikaye söyledim.”, der ‘dürüstçe’.

“Ama.. ama sen yalan söylemezsin. Söylediğini hiç görmedim ama ki!”, diye söylenir kız hayal kırıklığı gizleyemeden.

“Sana veya arkadaşlarıma neden yalan söyleyeyim ki? Bu doğru olmaz.”, der Aager aynı dürüst ifadesiyle.

“Ama.. ama yalan kötü bir şey ki!”, diye inler kız.

“Evet. Ama gerekli bir şey aynı zamanda.. Bazen..

“Niye ki ama?”

“Tanımadığımız kişilere bütün sırlarımızı veremeyiz de ondan. Dahası, Lady Moira hapiste. Bu da onun düşmanları olduğu anlamına geliyor. Moira’nın düşmanları, bizim de düşmanlarımız ve kimin dost, kimin düşman olduğunu daha bilmiyoruz, öyle değil mi?”, diye açıklar Aager.

Inshala uzun bir süre bunu kafasında evirip çevirir ve anladığı olmasa da, bildiği bir şeylerle bağdaştırmaya çalışır. Neden sonra bir anda ayılı verir.

“Pusu! Bu bir çeşit pusu!”, diye ünler.

“Efendim?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager zira yalan ile pusu arasında herhangi bir alaka kuramaz.

“Ben avlanırken.. Eskiden.. Kedim varken.. Avıma sessizce yaklaşır ve ona pusu kurardım —ki geldiğimi göremesin diye. Çünkü görürse o gece aç yatmak zorunda kalıyordum. Senin yaptığın da sözlerle pusu! Düşman geldiğimizi göremesin diye onlara kelimelerle pusu kuruyorsun! Bayıldım buna Aager Fogstep. Sen bir kedi olmalıydın! Hiç şüphem yok, harika bir avcı olurdun!”, diye mutlu bir şekilde açıklar küçük kız.

“..!”

✱ ✱ ✱

Kayık bir surat ve elinde kalın bir odunla kapıda belirir yaşını almış Bekçi Fardashi. Uzun bir süre önünde duran karalar içindeki adama, ve omzuna oturmuş yanaklarını, başını, kulaklarını, elleri ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemekle meşgul sincaba bakar ve kış uykusundan zamansız uyanmış bir ayı gibi homurdanır.

“Beni bulun dediğimde bu saati kastetmemiştim! Görev teslimini daha bir saat önce yapmıştım ve eve dönmüş güzel güzel uyuyordum!”, diye söylenir yaşlı bekçi.

“Özrümü kabul edin, Bekçi Fardashi. Saat konusunda kesin ayrıntı vermemiştiniz.”, der Aager.

Yaşlı bekçi ‘hıh’lar, sonra Aager’in arkasına ve etrafına bakınır.

“Küçük kız nerede?”, diye sorar.

“İsterseniz içeride konuşalım. Duyduğum kadarıyla zamansız uyandırılma konusunda belirgin bir şöhretiniz varmış.”, der Aager düz bir suratla.

Bekçi Fardashi kaşlarını çatar.

“Ukala bekçilere ne olur bilir misin, delikanlı?”, diye homurdanır.

“Hayatımda hiç bekçilik yapmadım, efendim. Ama bir çok ukala bekçinin kafasını odunla kırmışlığım oldu.”, der Aager aynı nötr ifadesiyle.

Fardahsi’nin çatılı kaşlarından bir tanesi kalkar.

“Ben Serenity Home kasabasının şerif yardımcısıyım, efendim. Kasaba bekçilerini disipline edip hizaya getirmek görevlerim arasındaydı.”, diye özlü bir şekilde açıklar karalar içindeki adam.

“Pek de şerif yardımcısına benzemiyorsun.”

“Zorla üstüme yıkılan bir meslekti, o kadar. Alternatifim giyotindi!”, der Aager ve sırıtır!

Bekçi Fardahsi ‘fırk’lar.

“Gel içeri. Ayaklarını paspasa silersen sevinirim. Temizlikçi kadın, işi olmasına rağmen temizlemekten hiç hoşlanmıyor ve dırdırı ölümcül.. Cadaloz kadın!”, diye homurdanarak söylenir.

Aager, omzunda ‘küçük’ Inshala olduğu halde Bekçi Fardhas’i’nin peşinden içeri girer.

Fardashi’nin evi, Aager’in tek göz evi gibidir. Boş ve düzenli. Ancak Aager’in aradaki nüansa ayılması biraz daha uzun sürer;

Kendi evi boş denebilecek kadar sadedir ve olan az eşyalar ise oldukça spesifik bazı amaçlara hitap edecek şekilde ‘düzenlenmiştir’. Bu düzenlemelerden bazıları estetik anlamda sadedir, çünkü Aager eşya kalabalığından hoşlanan biri değildir, bazıları pratik açıdan oldukları yerlere konmuşlardır, yatağının camın hemen altına yerleştirilmesi gibi bazıları da mesleki ‘temkin’den kaynaklanmadır. Ancak ve en nihayetinde bunların hepsi de Aager’in kişisel tercihlerinden kaynaklanmaktadır.

Bekçi Fardashi’nin ‘düzeni’ ise, tamamen belirli bir protokol icabı sade ve boştur ve Aager işin bu kısmından pek de haz etmez.

Evet, Aager’in kişisel egotistik alışkanlıkları yada lüksleri olduğu söylemez, ancak bunların eksikliği de genç adamın kendi tercihidir ve Aager bu tercihini hiç değerlendirmemiş dahi olsa, yine de onların ‘askeri’ protokollerce idame edilmesini de kabul edilebilir bir hayat tarzı olarak kendisine uygun göremez.

Aager aynı zamanda küçük Inshala’sının kendi evini gördüğünde ne düşüneceğini merak eder. Acaba kız o küçük, tek göz evi gördüğünde ona ‘boş’ mu diyecek, yoksa ‘sade’ mi?

Yada kızı azıcık tanımışsa —ki Aager, Inshala’sını biraz olsun tanıdığını düşünür— kız evi gördüğünde muhtemelen ‘İçinde ne olduğu değil, olan ile neler hayal edebildiğimizdir önemli olan ama ki!..’, gibi bir şey diyeceğini düşünür..

Bununla beraber Aager kızcağızın kendi küçük, tek göz evinde de tıkılıp kalmasını istemez ve kendi kendisine bir karar verir; Serenity Home’a döner dönmez biraz para biriktirip yan arsayı da alıp, orada kız için güzel bir bahçelik yapacaktır. İçinde çiçekleri, ve ortasında da büyük, kocaman dalları ve iri yaprakları olan bir de ağacın olduğu bir bahçelik..

“Evime hoş geldiniz, Efendi..?”, diye sorar Fardashi.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim.”, der genç, karalar içindeki adam.

“Fogstep.. Farstep’le bir akrabalığın var mı? Kendisi pek tanınmış mümtaz bir zattı.. Oldukça da dindar..”, der Fardashi düşünceli bir şekilde.

“Çok uzaktan, efendim.”, diye yanıtlar Aager, hiç bozuntuya vermeden. Buna rağmen zihninin derinliklerinde bir kadının dolgun, imalı, ve şuh kahkahasını duyar gibi olur.

“Genç hanımefendi neredeler? Kendisi güvenli bir yerdedir umuyorum.”, diye sorar yaşını almış bekçi temkinli bir şekilde. “Soruyorum, çünkü kimliği ortaya çıkarsa bu.. bazı zatların pek de hoşuna gitmeyebilir ve kendisini.. konuşma fırsatı vermeden susturmak isteyebilirler.”

“Bunun şimdilik sorun olacağını sanmıyorum, Bekçi Fardashi.”, diye sırıtır Aager ve sessizce, “Bebeğim, sıra sende..”, der.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap odanın ortasındaki masanın üstüne sıçrar, oradan da sandalyeye..

..ve Bekçi Fardashi, “Ne..?”, diyemeden, küçük Inshala’yı sandalyenin üzerinde oturur halde bulur!

“Merhaba bekçi amca.. Size amca diyebilirim di mi? Biliyorum gerçekte amcam değilsiniz ama size adınızla hitap etmek bana biraz ayıp olur gibi geliyor.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle.

“Ummm.. Sanırım diyebilirsin, küçük hanım.”, diye afallar yaşlı bekçi.

“Görünüşüm sizi yanıltmasın.”, der Inshala. “Ben on yedi yaşındayım!”

“Özür dilerim. Bu kadar büyümüş olduğunuzu düşünmemiştim. Benim hatam..”, der Fardashi.

Inshala mutlu bir şekilde gülümser.

“Evinize bayıldım bekçi amca. Derli toplu, temiz ve çok ferah..”

“Öyle mi düşünüyorsun? Bana sanki bir iki parça bi şey daha alsam gibime geliyor.”, der Bekçi Fardahsi ve etrafına bakınarak başını kaşır.

“Daha çok eşya, daha az hava demek değil mi ama ki?”, diye sorar Inshala.

Aager gülümser.

Kızın bakış açısı.. gerçekten farklıdır.

“Sanırım öyledir.”, der Fardashi, aklı biraz karışmış bir şekilde.

“Neden siz oturmuyorsunuz? Aager’imle konuşurken bende size bi güzel çay yaparım.”, diye önerir ve cevabını beklemeden köşedeki küçük sobaya doğru yönelir.

“Bu çok.. hayret verici bir hanımefendi..”, der Fardashi, biraz utanmış, biraz da hayanlıkla kızın ardından bakakalır.

“Tahmin edemeyeceğiniz kadar.”, diye tasdik eder Aager.

“Cehaletimin kusuruna bakmayın ama nedir kendisi?”, diye sorar merakla.

“Hanımefendi bir fey melezidir, Efendi Fardashi.. Yarı fey, yarı insan.. Zorlu ve oldukça da sıkıntılı bir geçmişi var. Bu yüzden görünüşünü fazla mevzu etmezseniz, kendisine iyilik etmiş olursunuz.”, der Aager sakin bir şekilde.

“Tabii.. Tabii.. Özür dilerim.. Sadece fevkalade güzel olması bir yana, aynı zamanda da nazik ve düşünceli. Benim gibi huysuz bir adamın bomboş evini överek büyük nezaket gösterdi. Tam insanlar bile bunu yapamadılar.”, der adamcağız, tekrar başını kaşıyarak.

“Tam insanların o kıza neler yaptıklarını bilmek istemezsiniz, Bekçi Fardashi.”, diye cevap verir Aager istemsiz bir soğuklukla.

“Tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Yazık. ‘İnsanlığı’ eksik gördüklerimizden görmek.. bizler adına acınası bir durum.”, diye sesli bir şekilde düşünür yaşlı bekçi. “Rahmetli Delia Karakash’ın kızı Lady Moira, küçük hanımefendiyi resmi bir şekilde sahiplendiyse, gerçekten kendisini çok değerli görmüş olmalı.. Merakımın da kusuruna bakmayın ama Lady Moira ile nerde—?”, diye sorar Fardahsi.

“Themalsar Harabeleri..”, der Aager kısaca. Sonra belki de bunun yeterli olmayabileceğini düşünerek, konuyu biraz açar. “Kendisiyle Serenity Home kasabasında tanıştık ve bir grup gençle beraber, kasabamıza saldıran bazı suçluları bulmak için yola çıkmıştık. İzcilerimiz sayesinde kaçakları Themalsar’a kadar takip ettik ve o pis yere girmek zorunda kaldık. Uzun ve kanlı çatışmalar sonunda da Themalsar’ın kendisiyle yüzleştik. Lady Moira o savaşta büyük cesaret örneği sergiledi ve kaçık papazın çağırdığı bir iblis ile neredeyse teketek dövüştü. Harabelerde işimiz bittiğinde kendisi, Inshala’nın ailesiz ve tek başına ormanda büyüyüp yaşadığını öğrenince, olduğu onurlu hanımefendi gibi, onu sahiplendi. Kasabaya geri döndüğümüzde de bunu resmileştirdi.”

“Tam Lady Moira’lık bir davranış; onurlu ve alicenap. Tıpkı babası gibi..”, der Fardahsi, başıyla onaylayarak. “Peki kendisini nasıl kurtarmayı düşünüyorsunuz? Fazla vaktiniz yok. Rivayetler doğru ise, amcası düğünden sonra o kızı yaşatmayacağı yönünde ki bu da oldukça adî ve onursuz bir davranış, özellik de bir Paladin Lordu için.”

“Sizin bir öneriniz var mı?”, diye sorar Aager.

“Ben basit bir bekçiyim, Efendi Aager. Kıdemli olmam sadece bu işi çok uzun yıllar boyunca yapıyor oluşumdan kaynaklanıyor. Bununla beraber, sanıyorum sizi iç kaleye, Lady Moira’nın annesi, Lady Alisia Sivara’nın yanına sızdırabilirim. Ancak bunu yaptığımız anda, kendimizi kanunen kabul edilebilir bir pozisyonda bulundurmamız gerekir.”, diye düşünceli bir şekilde konuşur Fardashi.

“Buyur bekçi amca.”, der Inshala ve hazırladığı çaydan bir fincan yaşlı bekçinin önüne, ikinci bir finanı Aager’in önüne, sonuncusunu da kendisine alır ve tekrar sandalyesine oturur.

“Teşekkür ederim güzel hanımefendi. Kendi evimde bana hizmet ettirerek beni utandırdınız.”, der Bekçi Fardashi, yüzü biraz kızarmış bir şekilde.

“Küçük bir kıza hizmet etmeniz size ayıp olmaz mıydı, bekçi amca?”, der Inshala gülümseyerek. “Şimdi. Kabul edilebilir pozisyon nedir?”

“Teknik olarak, evet, siz Lady Alisia’nın kızı, Lady Moira’nın da kız kardeşisiniz. Ama şehirde kimse sizi tanımıyor. Bu yüzden ortaya çıktığınız anda sizi susturmaya çalışacaklardır. Bunun gerçekleşmemesi için, hem sizin, hem Lady Alisia’nın hem de Lady Moira’nın etrafında güvenebileceği muhafızların olması gerekiyor. Dahası, Lady Moira’nın geri döndüğünde amcasına isnad ettiği suçlamalar ve sonrasında kaybettiği düellodan dolayı, kanunen Lady Moira’nın herhangi bir söz hakkı kalmadı.. Korkarım Lady Moira onurunu tekrar kazanması gerekecek; önce amcasına karşı yaptığı suçlamaların geçerli olduğunu ispatlayarak, sonra da tekrar dövüşerek. İlkini yapamaz çünkü hapiste. İkincisini hiç yapamaz çünkü ilkinde olduğu gibi hem hapiste, hem de zaten kaybettiği ilk düelloyu, bir aydır bulunduğu hapisten bitkin bir şekilde çıktığında hiç yapamaz. Şu anda eline bir kılıç tutuşturulsa, kendi hayatı için bile dövüşebileceğini sanmıyorum, bırakın amcasına karşı tekrar dövüşmeyi ki, Lord Tarakadahan Karkashi, yabana atılabilecek biri değil. Hem çok güçlü, hem de yeğeninden çok daha tecrübeli bir savaşçı.”

Inshala anlatılan bütün karamsar tabloya rağmen mutlu bir şekilde çayını hüpletir.

“Ama ben, bu kağıda göre..”, der ve Moira’nın kendisin kız kardeşi olarak ilam ettiği papirüsü çıkarıp “Moira ablamdan sonra komuta zinciri aydalı olarak—”

“—Ardalı..”

“—Ardalı olarak bana geçmiş olmuyor mu?”, diye sorar.

“Komuta zinciri, ne?”

“Sonra anlatırım, bebeğim..”

“Bu o sosyal şeysilerden biri di mi?”

“Gibi, gibi..”

“Ummm.. Evet. Teknik olarak..”, der Fardahsi.

“Tenkit olarak, ne peki?”

“Teknik olarak.. Nasıl anlatsam.. Sen sincaba dönüştüğünde mesela, sadece teknik olarak o anda bir sincapsın ama aynı zaman da değilsin çünkü gerçekte Inshala’sın..”

“Kafam karıştı, Aager Fogstep.”

“Benim de, bebeğim!”

“Yani bana inansalar da inanmasalar da, Moira ablamı bu kağıtta söylenen şeyleri doğrulaması için çağırttırabilirim, öyle değil mi?”, diye sorar Inshala, ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Evet. Bunu yapmak zorunda kalırlar. Dahası, yapmaktan başka çareleri olmaz.. Ama daha önce onu öldürürlerse iş yine yatar.”, der yaşlı bekçi ciddi bir şekilde.

“Bunun sorun olacağını pek sanmıyorum bekçi amca. Ablamın sağ salim yanıma getirilmesi sorumluluğunu, Tatatatadan.. Tadadadarakan.. Takakaraman..”, diye uğraşır Inshala ve yüzü kıpkırmızı kesilir.

Yaşlı bekçi ister istemez güler.

“—Tarakadahan.. Sen, Karkashi diye çağır, güzelim.”

“Karkashi.. amcaya vereceğim. Onuru söz konusu olduğu için de, ablamın kılına bile dokunamayacaklar. Ablam geldiğinde bu kağıdı onaylayacak, bende artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak ablama yapılan muameleden dolayı çok kızdığımı ve bundan dolayı da Karkashi amcayı sorumlu tuttuğumu söyleyeceğim.”, der Inshala.

“Lord Karkashi bu suçlamaları kabul etmeyecektir.”, der yaşlı bekçi kati bir şekilde.

“Ben de onu sorumsuzluk ve korkaklıkla suçlarım ki.. Bu şekilde ona kelimelerle pusu kurmuş olurum ve hiçbirimiz de aç yatmak zorunda kalmayız!”

Oda bir anda sessizleşir.

“Bebeğim.. Onu korkaklıkla suçladığında ne olacağını biliyorsun, değil mi? Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”

“Moira ablama ne olduysa bana da aynısı olacak, sevgilimi Aager Fogstep. Aradaki fark, ben yalnız değilim çünkü benim Aager Fogstep’im var. Ve sen de sadece Aager Fogstep değil, aynı zamanda da Kış Askerisin ki!”, der kız ve Aager’in zihninde kıkırdar. “Eminim Mab’in de bu konuda söyleyecek bir çift lafı olacaktır çünkü şu anda biz kış aylarındayız; Mab’in gücünün zirvede olduğu mevsimde, dolayısıyla onun da onuru söz konusu.. Mab, Kış Askerini, kendi yeğenini bile kafese koyan bir ölümlüye yedirtmeyecektir. Mab, kış fey’lerinin hükümdarıdır ve efendisi olduğu bütün feyler gibi o da demir kafeslerden nefret eder. Dahası, Mab’in söyleyecek sözü varsa, Titania ablanın da ekleyecek bir şeyleri olacaktır.”

Aager’in beyni duruverir..

..zira kız, Themalsar harabelerinin yerin dibine geçirilmesi için Mab ile yaptığı anlaşma, ardından Titania’nın da Mab’e misilleme olarak harabelerin üzerinde yepyeni bir koruluk bitirmesinin aynını yapmak niyetindedir. Aradaki tek fark, daha öncekinin aksine bu seferkini anlaşmasız bir şekilde, Mab’in onurunu mevzu ederek yapacaktır!

Aager, kızın bunu gerçekleşmesi halinde bunun Mab’i ne kadar kızdırabileceğini düşünemez bile..

Aslında düşünür ve aklına bunu tanımlayabilecek sadece bir kelime gelir; MONÜMENTAL!

Aager zihninde elini yüzüne vurup esefle başını salladığını hayal eder zira bu yetmiyormuş gibi, kız bir de Titania’yı işin içine, ve kendisine hiç sormadan, İKİNCİ defa dahil ettirecektir!

Ve Aager Fogstep, kızın neden kendisine ‘la Fey’ diye hitap ettiğini bir anda anlayıverir..

Kız ‘la Fey’ adını kendi kendisine vermemiştir.

Bu ismi, bir anlamda ‘doğa’ ona vermiştir çünkü kızın aklı bir insanınki gibi değil, bir fey gibi çalışmaktadır; anlaşmalar, almalar, vermeler ve takaslar —denge!

Aager bir başka şeye daha ayılır ve belki de bunun sebebinin Kış Askeri oluşundan kaynalanabiliyor olabileceğini düşünür;

Kızın böyle düşünmesi gerçekte çok ‘doğal’dır ve ortada suçlanacak bir durum da yoktur. Bu, bir kediyi kedi gibi düşünmekle suçlamak kadar anlamlıdır ancak..

Evet, Inshala’sı bir insandır ve bunu vurgulamak için deliler gibi çırpınmaktadır ve olmak için gösterdiği çaba ise, tam anlamıyla ‘insanüstü’dür.. Ama her ne yaparsa yapsın, kız aynı zamanda da bir feydir. Ve bu, basit anlamda yüzde elli – yüzde elli meselesi de değildir;

Kız, ikisinin iç içe geçmiş ve her iki yarısının da bir şekilde yüzde ellinin üzerinde olduğu, muhteşem bir denge örneğidir aynı zamanda.

Aager bunu anlayıverir..

..ve anladığında da kıza olan bütün bakış açısının değiştiğini hisseder..

Kız hakkında, daha önce boş yada muallakta kalan noktalar, yavaş yavaş yerlerine oturmaya başlar.

Aager asla “Neye bulaştım?”, diye düşünmez.

Ama belki, “Neden daha önce bulaşmadım ki?”, diye düşünmüş olabilir zira bu yeni ‘sahne’ çok, ama çok daha tehlikeli..

..ve eğlenceli olacaktır!

Ve Aager Fogstep hayatında ilk defa insanlara, ‘ölümlüler’ gözüyle bakar..

. . .

Aager ve Inshala, Bekçi Fardashi’nin evinden ayrıldıklarında öğleni çoktan geçmiş, ikindi olmuştur. Aager, kaldıkları hana geri dönmek için yönelir. Fardashi ile yaptıkları, Moira ve ailesine ulaşmak için Durkahan’ın iç kalesine girme planı, ertesi sabah erkenden, daha kimsenin tam olarak uyanmadığı saatleri gerektirir ve karalar içindeki adam, kendisinin de, sevdiği kızında sıkı bir yemek ve deliksiz bir de bir uyku çekmelerini ister. Ancak yaşlı bekçinin kapısından çıktıkları an kız kollarını göğüslerinin altında bağlar ve Aager’e çatılı kaşlarla bakar.

“Bekçi amcayla işimiz bitti, Aager Fogstep.”, der imalı bir ses tonuyla.

“Ummm.. Evet, bitti..”, diye tedirgin bir şekilde cevap verir Aager.

Kız biraz daha çatar kaşlarını ve tehditkar bir sesle tıslar..

“Fındıklarım, Aager Fogstep.. Fardashi amca ile işimiz bittiğinde sokaktaki bekçiye bana vereceğini söylediğin fındıklarımı rica edeyim!”


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa: Yaban Domuzu, swine, sow.

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

 

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

 

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part Two)
“Ülkem Arashkan”
dan
sonra yer alır..

 

 

Prenses Alor’Nadien ne.. Sizi sağ salim görmek o kadar güzel ki.”, diye içi rahatlamış bir ifadeyle karşılar Lorna’yı, High Spires’ın efendisi Philius. Sonra Udoorin’e döner ve “Sir Udoorin, Prensesimizin selameti için göstermiş olduğunuz çabayı ne kadar takdir ettiğimizi bilemezsiniz.”, diye genç adama gülümser.

İçeri en son giren Anglenna’yı ise uzun bir süre sessizce süzer.

“Efendi Philius. Duyduğum kadarıyla Arashkan askerlerine ve halkına kapılarınızı açmışsınız. Ve onları kurtarmak için askerlerinizi göndermişsiniz. Bunu duyduğumda ne kadar mutlu olduğumu bilemezsiniz.”, diye olası bir sürtüşmeye engel olmak için araya girer Lorna.

“Tabii.. tabii.. Aynı şehri.. ve aynı düşmanı paylaşıyoruz. Ancak fazla vaktimiz kaldığını sanmıyorum. Orken’ler şehrin kuzeyini temizledikten sonra sanıyorum, güneyimizdeki okçular birliğine daha ağır bir şekilde çullanacak ve rıhtımı ele geçirecekler.. Ancak ikisini de bitirdikten sonra bizi dört bir yandan kuşatmış olacaklar. Koruma büyülerimiz, an itibariyle mangonel taşlarına engel olabiliyor, nevarki büyülerimiz devamlı bir bombardımana uzun bir süre dayanamazlar. Bunu şu anda yapmamalarının tek sebebi, o dev mancınıkları yıkık binaların oluşturduğu moloz dolayısıyla daha şehre sokamamaları.”, diye durum tespiti yapar Philius. Sonra da Anglenna’ya döner. “Lady Anglenna. Burada bulunmanıza, koşulların oluşturduğu müstesna durum itibariyle göz yummuş durumdayım. Lütfen misafirperverliğimi sınamayın, ve istismar etmeyin.”

Efendi Philius’un acı uyarısı Anglenna’yı etkilediyde yada kızdırdıysa, elf kadın bunu yüzüne yansıtmaz.

“Misafirperverliğinizi sınamak niyetinde değilim, Efendi Philius. Bununla beraber, High Spries girişinde olduğu gibi Prensese veya Sir Udoorin’e herhangi bir saldırı daha gerçekleşecek olursa, buna en yakıcı karşılığı vererek müdahale edeceğimi de bilmenizi isterim.”

Anglenna’nın bu sözleri üzerine Philius’un yüzü kararır.

“Prensesimize yapılan suikast girişiminde emrin kimden geldiği konusunda bir tahminde bulunalım isterseniz, Lady Anglenna..”, diye burnundan soluyarak harlar Philius.

“Ben tahminlerle uğraşmam, Philius. Siz bana burada bulunma koşullarımı dile getirdiniz, bende bu koşulları hangi durumlarda sınayacağımı açıkça ifade ettim. Burası sizin eviniz. Evinizdeki annemin gönderdiği sıçanları temizlemekten acizseniz, bunu ben sizin için seve seve yaparım!”, diye önerir Anglenna buz gibi bir gülümsemeyle.

Udoorin avucunun içine sesli bir şekilde öksürür.

Lorna ise kendi gülümsemesini gizlemeyi başarır.

“Abla.. ve Efendi Philius.. Sanırım dışarıda yeterince düşmanımız var, öyle değil mi?”, diye nazikçe konuşur.

“Evet.. Tabii hanımım..”, der Philius terlemiş bir şekilde.

“Babamdan, Ri Grandaleren’den herhangi bir haber var mı?”, diye çok hafif bir tereddütle sorar Lorna.

“Hanımım..”, diye başlar Philius, yüzünde esef dolu bir ifadeyle. “..Korkarım babanızdan herhangi bir haber alabilmiş değiliz. High Woods’a Orken’lerin nasıl gizlice ve görülmeden sızabildiklerini bilmiyoruz. Ancak bir anda Bari Na-ammen’in kapılarında peyda oluverdiler ve şehri tamamen gafil avladılar. Orada neler olup bittiğine dair an itibariyle sadece muallak rivayetler var. Kesin olan, Bari Na-ammen’in neredeyse tamamının yerle bir edildiği, High Woods’da orman yangınlarının kontrolsüz bir şekilde yandığı, binlerce asker ve halkımızın öldüğü ve çatışmaların yer yer devam ettiği. Ancak rivayetleri de göz önünde tutarsak, söz konusu çatışmaların düzenli ordu değil, pek de etkili olmayan küçük gruplar halinde olduğu yönünde.. Bari Na-ammen’i, ve muhtemelen de babanız Ri Grandaleren’i kaybettik.”

Lorna’nın gözleri dolar, yanaklarından süzülen iri yaşları gizlemek için başını eğer ve olduğu yerde kıpırdamadan durur.

Udoorin sadece bir anlığına kıza meyleder ancak o da olduğu yerde durmayı tercih eder. Ancak Anglenna ile gözleri kesişir ve genç adam başıyla ona işaret eder.

Anglenna yavaşça Prenses Alor’Nadien ne’ye yanaşır, ve sessizce genç kuzenine sarılır..

..ve Anglenna ona sarıldığı anda kızın boğazından küçük bir hıçkırık kaçar.

Udoorin yerinde taş gibi bir ifadeyle kıpırdamadan dururken, Efendi Philius hayretle Anglenna’ya bakar..

..ve elini, belindeki kılıcın kabzasından çeker.

Neden sonra, arkası dönük olduğu Philius’a sessiz ve gizleyemediği bir korkuyla sorar Anglenna;

“Annem. High Lady Angrellen?”

Philius bir süre sessizliğini korumayı tercih eder. Sanki Anglenna ile daha fazla muhatap olmak istemiyormuşun iç muhasebesini yapıyor gibidir. Yüzü biraz yumuşar ama sesi vurgusuzdur.

“Kendisinden herhangi bir haber alınamadı. Bununla beraber, sizi o eğitti. Dolayısıyla onu en iyi tanıyan sizsiniz. Sizce Angrellen kendisine ön hazırlıklı bir kaçış planı yapmayacak biri midir?”

Anglenna buna cevap vermez.

Zira soru kendi kendisini cevaplar mahiyettedir. İşin Anglenna’yı acıtan yanı, annesi kendisine böyle bir plandan hiç bahsetmemiştir.

High Lady Angrellen öz kızını söz konusu bir kaçış planına dahil etmeyi asla düşünmemiştir.

Anglenna sevgili kuzenine sarılmış onu teskin etmeye çalışırken, gerçekte kuzeni de ona sarılmış ablasını teskin etmektedir..

 

Bulundukları oda uzun bir süre sessiz bir ağıt içerinde boğulur.

Neden sonra sessizliği kapının açılması bozar ve Anglenna arkasında Udoorin’in keskin iç çekişini duyar..

 

“Sen..”, diye ünler Udoorin. “Senin ne işin var burada?”

“Burası benim evim.”, der Darly Dor sırıtan bir sesle!

 

✱ ✱ ✱

 

Udoorin hayretle Darly’e bakar.

“Ummm.. Seni en son burada gördüğümde..” diye afallar ve ne diyeceğini şaşırır.

“Açıkçası iş bana kalmış olsaydı, babamla aramdaki.. sorunları mezarıma kadar taşımaya razıydım. Nevarki kaldığınız hanın damında geçirdiğim geceler boyunca o garip kız, sessiz ve.. ne bileyim.. ‘uhrevi bir inatla’, beni babamla konuşmaya ikna etmeyi başardı.. Annem bile yıllarca uğraşmasına rağmen bunu başaramamıştı.”, diye acı bir hayretle mırıldanır genç hırsız.

“Merisoul.”, deyi verir Udoorin, ‘bu her şeyi açıklıyor’ anlamında.

“Hanımefendi nasıllar?”, diye sorar Darly, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya sarılmış prensese bakarak.

“Üzgün. Babasının.. muhtemel acı kaybını az önce öğrenmiş durumda..”, der Udoorin ve Darly’nin arkasında, odaya girmemeyi tercih eden ikinci kişiye bakar.

“Lady Lilly..”

Lilly Venom ‘fırk’lar.

“Hangi ara beni leydi yaptınız? Sizin grupta normal bir kişi yok mu? Biriniz ‘ablam’ diye tutturdu, biriniz uyurken kafamı topuzla ezmeye çalıştı, şimdi de sen gelmişsin beni leydi’lemeye kalkıyorsun.”, diye söylenir Lilly Venom.

Udoorin iri omuzlarını silker.

“Aager’in kız kardeşisin. Sana leydi diye hitap etmezsem kafama odunla vurabilir. Ben çocukken bunu yeterince yaptı. Tekrar böyle bir alışkanlığa başlamasını gereksiz bir risk olarak görüyorum. Darly’nin burada olmasını anlarım da.. Senin..?”, diye Philius’a çaktırmamaya çalıştığı bir bakış atar.

“Efendi Philius benim kim olduğumu biliyor zira Arashkan’a en başta gelme sebebim kendisinin şahsi davetlisi olmamdı.”, der kız umarsız bir şekilde.

Udoorin’in hayretle kesici kıza, sonra da Efendi Philius’a bakar, ancak Philius kızın söylediklerini ne kabul eder, ne de inkar. Sessizce olduğu yerde, yüzünde tamamen nötr bir ifadeyle öylece durur.

“Kim için çağırdı?”, diye sorar Udoorin.

“Sen bir kanun adamının oğlusun, Efendi Udoorin. Kim için çağırıldığımı sana söylememi beklemiyorsun herhalde!”, diye keyifli bir hışımla tıslar Lilly Venom ve kısa.. çok kısa bir an gözü arkası kendilerine dönük olan Anglenna’ya kayar.

Udoorin’in gözleri kısılır.

Lilly’nin uyarısını görmüştür.

“Gnine’a, Gar Thalot için geldiğini söylemiştin..”, der Udoorin.

“Evet.”, der kesici kız utanmaz bir ifadeyle. “Ama hazır gelmişken 35,000 altın daha alabileceğimi düşünmüştüm. Sonra abimi gördüm. Tabii o zaman sadece azılı düşmanım Aager’di benim için. İçimden, Arashkan’ın ne denli ballı geldiğini düşünmüştüm. İki kodaman hedef ve bir de bonus..”

“Eminim abin, kendisini ‘bonus’ olarak görmene bayılacaktır.”, diye sırıtır Udoorin.

Kız umarsızca omzunu silker.

“Ona saydığım onca şeyi düşünürsek, bunu umursayacağını pek sanmıyorum. Ve tabii senin de bunu ona söyleyecek cesaretinin olduğunu düşünmüyorum!”, diye yapıştırır.

Darly ‘fırk’lar.

Udoorin gözlerini kısar.

“Bu yine de burada ne işin olduğunu tam olarak açıklamıyor.”, der genç adam.

“Darly..”, diye burnundan solur Lilly. “Şehir saldırıya uğradığında bir şekilde gelip buldu beni ve buraya gelmem konusunda beni ikna etmeyi başardı… Yılışık şey!”

“Buna alındım. Sana hiç yılışmadım.”, der Darly sırıtarak.

“Ne yapacaksın şimdi peki? Şehri terk etsen aslında bu senin için en iyisi.”, diye önerir Udoorin.

“En iyisi, ama aynı zamanda da en kazançsız seçenek bu benim için. Arashkan’a geldim ve başıma bela dışında bir şey gelmedi bu lanet şehirde. Elim boş gidemem. Ve ben, bana verilen işleri her zaman yaparım. Mesleki ahlak.. Ve elimde daha bitmemiş üç iş var; Arashkan’a çağrıldığım, geldikten sonra aldığım ve en son bana verilen iş..”, der Lilly Venom huzursuz edici bir gülümsemeyle..

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Darlius.”, der Anglenna sakin bir resmiyetle.

“Darly.. Sadece Darly.. Ben ‘efendi’ birisi değilim ve senin tarafından ‘efendilenmek’ de istediğimi hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Darly soğuk bir üslupla.

“Darlius Philius Silveroak..”, diye Prenses Alor’Nadien ne’nin boğuk sesi duyulur Anglenna’nın arkasından ve Lorna, kendisine biraz çeki düzen vermiş bir şekilde yaklaşır.

“Lütfen. Ablama karşı biraz anlayış göstermenizi istiyorum sizden —şahsi bir rica olarak.”

“Hanımım.. Ricanız, benim için emrinizdir.”, der Darly ve tek dizinin üstüne çöker.

“Lütfen. Böyle de yapmayın ve ayağa kalkın. Ben ülkesiz biriyim artık. Ben ülkemi de, halkımı da yüzüstü bırakmış biriyim ve prenses olmayı hak etmiyorum. Ben artık bir prenses değilim.”, der Lorna yüzü çekilmiş bir şekilde.

“Hanımım.”, der Darly tekrar ve olduğu yerden kalkmaz. “Ülkeniz ve halkınız, sizden çok önce yüz üstü bırakılmışlardı. Sorumluluğunuzu şimdi terk ederseniz, o zaman kim hakkıyla üstlenecek onu? Ülkeniz hala orada. Halkınız da sadece dağılmış durumda. Söyledikleriniz arasında doğru olan tek şey artık bir prenses olmadığınız, çünkü siz artık bir Rise’siniz. Ve zamanı gelince ülkenize geri döneceksiniz ve halkınız da size geri dönecek. Ancak bu şekilde High Woods tekrar yeşerecek ve yeni bir Bari Na’ammen yükselecek.”

Lorna hayretle önünde eğilmiş ‘hırsız’a bakar.

“Çocuk haklı.”, der Anglenna. “Sen Rise olmazsan, ben olmak zorunda kalırım ve emin ol kimse de bunu istemez.”

Elf kadın başıyla Darly’ye işaret eder.

“O beni öldürmek istiyor çünkü benden nefret ediyor.”, der ve Darly’nin babasına, Efendi Philius’a döner.

“Aynısını babasıda istiyor, ama o önce benim olabildiğince rezil olduğumu görmek istiyor.”, diye acı bir şekilde gülümser.

Philius’dan sonra Lilly Venom’u süzer.

“Kız ise cesedimden kâr etmek niyetinde.”, der ve onu da geçer.

Ve son olarak Udoorin’e bakar.

“Ben herhangi bir şekilde sizi zarar vermek niyetinde değilim, Haş Teyze!”, diye hızlı bir şekilde söyleyiverir Udoorin.

Anglenna gülümser.

“Bu doğru. Ancak bana gösterdiğin anlayışın, sadece nişanlına olan sevginden ve sadakatinden mütevellit olduğunu ikimiz de biliyoruz, genç adam.”, der ve tekrar Lorna’ya döner.

“Gördüğün gibi, benim bir Rise olmam mümkün olmakla beraber, bunun çok kötü bir fikir olacağı aşikar.”

“Beni unutmayın. Seni ben de öldürmek istiyorum!”, diye bulundukları odanın kapısı açılır ve kolu sargılı halde Largo içeri girer.

Efendi Largo keskin ve tecrübeli gözlerle içerdekileri süzer ve kıkırdar.

“Sadece bu odadaki üç kişiyi bile yakalayıp hapse atsam zengin olurdum.”, der mutlu bir ifadeyle.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

Darly ise sırıtır.

Anglenna ise sesini çıkarmamayı tercih eder zira kapıda duran adamı eğlendirmek gibi bir niyeti yoktur.

“Şimdi. Hazır herkes buradayken..”, diye satır başı yapar Largo ciddi bir şekilde. “Öncelikle, Efendi Philius.. Şehrin kuzeyindeki muhafız birliği ile ilgili en son haberler nedir?”

“Orken’ler çok kalabalık.”, der Philius. “Askerlerimin, muhafız birliğine ulaşması en iyi ihtimalle yarın akşama gerçekleşmiş olur. Bunu başarmaları halinde, onların ve oraya sığınmış halkın buraya getirilmesi ise iyimser bir tahminle en az bir gün sürecektir. Buna rağmen kayıplar astronomik olacaktır. Askerlerimin, oradaki muhafız ve sivillerin buraya getirilmesi ve rıhtıma yönlendirilmesi, şehrin güneyindeki okçu birliklerinin de aynı zamanda gemilere yüklenmesi oldukça zor olacak. Çıkacak kargaşada ve peşimizden koşturan Orken’lerle kıyım ve can kaybı, korkarım çok büyük olacak.”

Largo bir an düşünceli bir şekilde sessizliğe bürünür. Sonra karalı bir şekilde konuşur.

“Kayıplar kaçınılmaz, Efendi Philius. Rıhtımda bekleyen bütün gemi kaptanları plandan haberdar. Saldırı başladıktan kısa bir süre sonra şehrin kaderi belli olmuştu. Princeps Kaladin’in bize, ARİS’e verdiği son emir, olabildiğince muhafız ve sivilleri kurtarmamız yönünde olmuştu. Şehir, Arashkan Gölü dışında üç yandan kuşatıldığı için, gemilere adamlarımızı erkenden göndermiş ve kaptanları da hazır olmaları hususunda uyarmıştık.”

“İleri görüşlü bir plan.”, diye takdir eder Philius.

“Hayır, Efendi Philius. Bu sadece bir kaçış planı ve ileri görüşlü olan hiç bir yanı yok.”, der Largo acı bir şekilde.

“Şehir. Düşmanın eline geçmesi halinde, burayı hem kış için, hemde doğal bir üs olarak kullanmayacaklar mı?”, diye sessizce sorar Prenses Lorna.

Largo sessiz bir hışımla yumruklarını sıkar.

“Evet, Hanımefendi. Tamamen öyle olacak. Dahası, bizim aksimize onların surları tutacak sayıları da var. Krallığın bütün orduları bile gelse, onları bu şehirden kazımak onlarca yıl, on binlerce de hayata mal olacak.”, diye feci bir hakarete uğramış gibi konuşur Largo. “Üstüne üstlük bir de saraya girip, hala hayatta ise küçük Korodin’i bulmamız ve onu da sağ salim oradan çıkarmamız lazım.”

“Saray için bir çözümümüz yok, Efendi Largo.”, der Lorna sessizce. “Ancak şehrin asla Orken’lerin elinde kalmaması için bir çözümümüz olabilir.”

“Benim de küçük Korodin için bir çözümüm olabilir.”, der Lilly Venom ölümcül bir sırıtışla.

Largo’nun iki kaşı da kalkar ve hayretle iki kıza da bakar.

“Önce siz anlatın, Lilly hanım.”, der Lorna. “Benim söyleyeceklerimden sonra Efendi Largo’yu kaybetmiş olabiliriz.”

Udoorin buna gür sesiyle güler.

Anglenna’nın yüzünde ise nahoş bir gülümseme belirir.

“Durun tahmin edeyim. Bu sizin ‘yapacak işimiz var’, derken kast ettiğiz şeydi..”, der Largo acı bir şekilde hicvederek.

Lorna susmayı tercih eder.

Largo esefle derin bir nefes çeker ve Lilly Venom’a döner.

“Sizi dinliyorum, Lilly Venom..”

 

✱ ✱ ✱

 

Bundan benim de haberim yoktu.”, der Darly Dor.

Lilly Venom yakışıklı hırsıza bin yardalık, horlayan bir bakış atar. “Neden bilesin ki? Sen sadece basit, yılışık bir hırsızsın!”

“Alındım.”, der Darly sırıtarak.

Lilly Venom, zihninde Darly’nin üstünü karalar ve Largo’ya döner.

“Geçit, yıllar önce kesiciler tarafından açılmıştı ve sizin acınası istihbaratınızın haberi olmamasına da hiç şaşırmadım. Bir gün işe yarar diye kazılmıştı ancak geri zekalı hırsızlar Arashkan’daki buldukları tüm kesicileri öldürdükleri için bundan haberdar olan pek de kimse kalmadı. Tıpkı hırsızlarda olduğu gibi, kesicilerinde kendilerine özel gizli bilgi kaynakları var. Geçit bir çok yüz yarda uzunluğunda ve Arashkan kütüphanesinin, Heaven Parkı yanından başlıyor. Girmesi de, çıkması da oldukça zor bir geçit zira o mesafeyi tek sıra halinde, fevkalade sıkışık bir tünelden sürünerek gitmemizi gerektirecek. İri cüsseli birisi sıkışıp kalır ve tüneli tıkar. Ama bir çocuk için göreceli bir şekilde kolay olur. Kapalı, dar alanlarla sorunu olanlar varsa, onlar da hiç gelmesinler. Zırhsız, ve muhtemelen sadece birer hançerle girmeniz gerekecek.”, der kesici kız kati bir üslupla.

“Shit!”, diye küfreder Largo.

“Çok ayıp, Efendi Largo, ama isabetli!”, der Anglenna gülümseyerek.

Largo, uzun bir sessizlik içerisinde Lilly Venom’a bakar. Sonra bir karara varmış gibi konuşur.

“Öyle olsun, Lilly Venom. Kesiciler geçidini kullanacağız. Bunun için Efendi Philius’tan ve kendi muhafızlarımızdan gönüllü isteyeceğim.”, der.

“Akıllıca.”, diye cevap verir Lilly. “Çünkü çoğu —muhtemelen hiçbiri geri dönmeyecekler.”

“Bunu başarmamız halinde size ne borçlanacağım?”, diye sorar Largo kısılmış gözlerle.

“An itibariyle hiçbir şey, zira elinizde verecek bir şeyiniz yok.”, der Venom acımasızca. “Ama ileriki bir tarihte verebileceğiniz uygun bir şeyler düşünebiliriz, sanırım.”

Largo acınaklı bir ifadeyle, “Neden bunun bir gün gelipte beni bi tarafımdan ısıracağı hissine kapılıyorum?”, der.

Sonra Prenses Lorna’ya döner.

“Hanımefendi, sanıyorum sıra sizde.”, diye sorar Lorna’ya.

Lorna sesini çıkarmaz. Sadece yanında duran Anglenna’ya başıyla küçük bir onay verir.

Anglenna önce Efendi Largo’ya bakar. Sonra Darly’e döner.

“Tekrar; Efendi Darlius..”, der sakin bir resmiyetle genç, yakışıklı hırsıza.

Darly’nin kaşları çok hafif çatılır ama sesini çıkarmaz.

“Bize eski Hırsızlar Loncası’nın konumu ve ilgili yere en yakın girişi lazım..”, der Anglenna ve bunu herhangi bir ima yada vurgu yapmaksızın söyler.

Darly uzun bir süre aklı karışmış bir şekilde Anglenna’ya bakar, ancak kadının gerçekte neden bahsettiğine en sonunda ayılır.

SEN! SEN AKLINI KAÇIRMIŞ OLMALISIN! HAYIR! SEN AÇIKÇA MANYAKSIN, KADIN?!“, diye hayret.. ve nefretle ünler.

“Efendi Darlius. Lütfen ama.”, diye çok hafif bir tonla azarlar genç hırısızı, Lorna.

“Ben üzgünüm hanımım ama bu sefer sözlerimi geri alamayacağım! Bu şirret şeyin ne istediğini biliyor musunuz?”, diye yarı histeriyle neredeyse haykırır Darly.

“Evet.”, diye cevap verir Prenses Alor’Nadien ne sakin bir sesle. “Bu kararı ablam tek başına vermedi.”

“Neler oluyor? Eski Hırsızlar Loncası’nda ne var?”, diye sorar Efendi Largo.

Darly çenesini kapatır ve Largo’nun sorusuna cevap vermez.

“Bu şehri Orken’lerin eline bırakmayacak bir şey.”, der Anglenna.

 

✱ ✱ ✱

 

Kafam karıştı.. Siz.. Üçünüz.. Eski Hırsızlar Loncası’na gireceksiniz ve oradaki bir laneti şehre salacaksınız. Doğru anlamış mıyım?” , diye yüzünde hayret ifadesiyle sorar Efendi Largo.

“Üç aşağı, beş yukarı, evet..”, diye cevap verir Udoorin sakince.

“Kusuruma kalmayın ama gerçekten aklım karışmış durumda.”, der Largo. “Bir lanet ne yapabilir ki? Bildiğim kadarıyla lanetler bölgesel, kişisel yada belirli davranış veya eylemleri gerçekleştiren kişilere musallat olurlar.”

“Tanımlamanız oldukça isabetli, ancak kümülatif olarak kapsayıcı değil.”, der Anglenna.

“Açıkla.”, der Largo kısaca.

“Bu lanet.. zamanla büyüyen, büyüdükçe de genişleyip güçlenen bir lanet. Özellikle de etrafında gasp edecek canlar olduğu sürece. Dağ, göl, ırmak gibi doğal engeller, lanetin daha da yayılmasına engel olabilir ancak lanet, ‘gasp ettiği’ canlara oranla ‘yaşayacaktır’.”

“Yani Arashkan’da yaşayan ne varsa onları yutacak, sonra da dünyanın gerisine yayılacak!”, diye hafif tırsmış bir ifadeyle ünler Largo.

“Hayır, Efendi Largo. Lanet şehir surlarına dayandığında duracaktır zira surlar hem fiziksel olarak yüksek ve kalınlar, hem de metafiziksel olarak ‘doğal sınır’ işlevi görürler. Bir şehrin surları, söz konusu şehrin kati olarak nerede başladığını ve bittiğini bize söyler. Yaşayan bütün canlıların bilinç altında oluşturduğu bir sınırdır bu; surların bir yanında iseniz şehrin ‘dışındasınız’, diğer yanında iseniz, ‘içindesiniz’..”, diye, verdiği dersin sonunda öğrencilerini sınava tabi tutacakmış izlenimi veren bir üslupla anlatır Anglenna. “Dahası, bu lanetin oldukça ‘basiretli’ bir farkındalığı var. Ve o farkındalıkla belirli bir bölgeyi —Arashkan’ı— sürü mantığı ile sahiplenecek ve kimsenin bu bölgeye girmesine de izin vermeyecek, ama kendisi de dışarı çıkmayacaktır.”

Odadaki herkes hayretle Anglenna’ya bakar.

Largo birkaç defa bir şeyler söylemek için meyleder ama ağzından herhangi bir şey çıkmaz.

“Bu lanet, kuru bir nazar değil, Efendi Largo. Bu lanet, ‘Üç Köpeğin Laneti’ ve bilinen tarihte hiç kullanılmamış bir lanet. ‘Ölü’ rivayetlere göre, bir başka zaman döngüsünde ve sadece bir defa kullanılmış.. ve sanırım o döngünün de sonunu getirmiş.”, diye bitirir high elf kadın.

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Largo sessiz bir hışımla Darly’ye döner. “Şehirde böyle bir lanet vardı ve siz bunu otoritelere bildirmektense onu kendinize saklamayı mı tercih ettiniz? Tam olarak ne kadar salak olduğunuzu hayat etmeye çalışıyorum ancak kıyaslayabileceğim bir başka şey gelmiyor aklıma!”

Darly ölü gözlerle Largo’ya bakar.

Sonra aynı gözler Anglenna’ya seyreder.

“Laneti şehre biz getirmedik, Efendi Largo. Ve isteyerek de onu kendimize saklamadık. Lanet elimize yanlışlıkla geldi. Bizim yaptığımız —yapabildiğimiz tek şey, onu bulabildiğimiz her türlü muhafaza büyüsü, kum torbası, taş, tahta ve çiviyle saçıldığı mahzene kapatıp zaptetmekti. Yıllardır olduğu yerde muhafaza edildiğini düşünürsek, bunu da başardığımızı söyleyebilirim.”, diye cevap verir Darly soğuk bir ifadeyle.

Largo burnundan solur ve daha sert bir şekilde bastırır.

“Peki sizin elinize ‘yanlışlıkla’ nasıl geçti bu lanet?”

Darly az evvelki ölü gözlerini Anglenna’dan ayırmadan cevap verir.

“Felishia Fremeir..”

..ve Largo bir anda her şeye ayılır.

“Yıllar önce.. Ri Grandaleren’in gönderdiği hediyeler! Saraydaki Antikalar ve Hediyelerden sorumlu kişiye teslim edilmişti. Princeps Kaladin’in yeğeni Lady Felishia Fremeir’e. O gece hediyeler evinden çalınmış ve kendisi de ertesi gün öldürülmüş olarak bulunmuştu!”, diye ünler ve büyük bir hışımla Lorna’ya döner.

“O hediyeleri Princeps Kaladin’e babam göndermedi, Efendi Largo. Söz konusu hediyelerden haberdar bile değildi.”, diye sakin bir şekilde cevap verir Prenses Lorna.

“Peki kim—?”, diye sorar Largo ancak bir başka ses araya girer.

“O hediyeleri, gerçekte High Lady Angrellen göndermişti, Efendi Largo..”, der soluk bir sesle Anglenna.

Ve ortalık bir anda sessizleşir.

“Efendi Philius. Siz biliyor muydunuz? Bundan haberiniz var mıydı?”, diye hırlar Largo, Philius’a.

“Hediyelerin lanetli olduğundan? Hayır. Sevgili Angrellen hanımefendi yaptığı şeyleri ‘küçük’ gördüklerine asla açıklamazdı. Ve Angrellen kendisi dışında herkese küçük, değersiz ve harcanabilir gözüyle bakardı.. Öz kızının bile o zamanlarda lanetten haberdar olmadığını düşünürsek, sanırım kendileri de annesi hakkında daha isabetli sonuçlara varacaktır..”, diye nötr bir ifayle cevap verir Philius.


“Bunu size ima etmeye çalışmıştım, Efendi Darlius. Benim herhangi bir yaptırım gücüm yok.”, der Anglenna, genç hırsıza.

“Peki sizin, elinize nasıl geçti o hediyeler?”, diye sorar Largo, tekrar Darly’e dönerek.

“İlgili hanımefendinin evini soyduk.”, diye anca duyulur bir sesle cevap verir Darly ve odadaki herkes genç adamın kahrını da, utancını da görür. “Bir şekilde ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Lonca’sı da haberdar idiler hediyelerden. Biz hediyeleri, sadece pahalı hediyeler olarak kaldırdık. Sanıyorum kesicilerin bu konuda daha fazla bilgisi vardı ve Felishia hanımefendiyi öldürerek ondan almaya çalıştılar ancak birkaç saatle kaçırdılar zira biz çoktan hediyeleri yürütmüştük. Daha sonra hediyelerin mahiyeti ortaya çıktı ve eski lonca merkezimizi terk etmek zorunda kaldık. Yıllar önce sokaklara taşan kesicilerle hırsızlar arasındaki savaş da bu yüzden patlak verdi. Kesiciler yaptıkları işte çok iyiler, ama biz çok daha fazlayız. Yüzlerce ceset karşılığında Arashkan’ı kesicilerden temizledik ve onların gizli merkezine yerleştik.”

 

Largo elinde tuttuğu keskin, iri bir hançerle ayağa kalkar. Yüzünce fevkalade çirkin bir ifadeyle Darly’e ve Anglenna’ya bakar ve haşin bir sesle tıslar.

 

“İkinizi de şuracıkta öldürmemem için bana bir tane sebep gösterebilir misiniz?”

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Largo, Anglenna’ya, ondan sonra da Darly’ye hayretle karışık bir hışımla bakar. Efendi Philius, kendisinden beklenmedik bir şekilde ve sessizce oğlunun yanına geçer ve bunu yaparak Largo’ya gerekli mesajı da vermiş olur. Benzer bir şekilde Prenses Lorna ve Udoorin’de Anglenna’nın, biri bir yanında, diğeri de öbür yanında gardlarını alırlar. İki sevgilinin de Largo’ya verdiği mesaj aynıdır;

ALAMAZSIN, BİZ DE VERMEYİZ!

“Demek böyle. High Spires’ın efendisi ve Bari Na-ammen’in prensesi suçluları, kaçakları ve hainleri koruyacaklar. Bunu dün biri bana söylemiş olsaydı önce yüzlerine güler, sonra da söyleyeni yere yapıştırırdım. Tarih bu yaptığınızı unutmayacak!”, diye dişleri arasından hırlar Largo.

“Efendi Largo.”, der sakin bir şekilde Prenses Alor’Nadien ne. “Ablamın, ne lanetin hazırlanmasında, ne de şehre getirilmesinde herhangi bir payı, emeği, niyeti veya azmi vardı. Kendisine de hediyelerin babam tarafından gönderildiği söylendi, söyleyen kişi de annesi olduğu için buna inandı. ARİS ne zamandan beri kişileri atalarının günahlarından dolayı cezalandırıyor? Efendi Darlius ise yaptığı cürüm dolayısıyla farkında olmadan, hediyelerin Princeps Kaladin’e ulaşması halinde kati olarak gerçekleşecek cinayetleri engellemiş, bu şekilde de High Woods ile Arashkan arasında başlayacak kaçınılmaz bir savaşı da önlemiş oldu. Ve kontrolsüz bir şekilde serbest kalacak olan bir lanetin de şehrinizi yutmasına mani olmuş oldu. Sanıyorum hiddetiniz anlaşılır olmakla beraber, aynı zamanda yersiz ve hedefi itibariyle de isabetsiz.”

Largo derin bir nefes alır.

Sonra da hançerini kınına geri yerleştirir ve prensese kırık bir şekilde gülümser.

“Hakkınızda söylenenler gerçekten eksik kalıyor, Hanımefendi.”, der.

“İnanın hakkımda neler söylendiğini bilmiyorum, Efendi Largo. Ancak bana baktığınızda gördüğünüz her ne ise, ben tam olarak o’yum. Daha fazlası değil”, der Lorna nazikçe gülümseyerek. “Şimdi. Efendi Darlius. Bizim gece hareket etmemiz daha avantajlı olacaktır. Ama sanıyorum sizin hareket etme vaktimiz geldi. Gitmeden önce bize eski loncanız, lanetin kıstırıldığı yer ve oraya ulaşabileceğimiz en kestirme girişin konumlarını atabilireseniz, biz de hazırlıklarımıza başlayabiliriz.”

 

Lilly Venom ve Darly Dor, Efendi Largo’nun küçük Korodin’i kurtarma operasyonuna, sekiz şehir muhafızı ve on iki elfle gönüllü olurlar. Efendi Philius, vedalaşma zamanı geldiğinde, yıllar sonra ilk defa oğluna sarılır, sonra da bozuntuya vermemeye çalışarak arkasını döner ve odadan çıkar.

Darly, babasının arkasından öylece bakakalır.

 

Onların ayrılmasından sonra Anglenna, Lorna ve Udoorin, gece olduğunda yola koyulacakları saate kadar kendilerine tahsis edilen odalara çekilirler. Güneş batmaya yakın üçü de yıkanmış ve dinlenmiş olarak tekrar ana salonda buluştuklarında Efendi Philius onları karşılar.

“Hanımın.. Bunu bir gün, Rise olduğunuzda, size takdim etmek amacıyla özel olarak yaptırmıştım. Öyle görünüyor ki çoktan Rise olmuşsunuz ve hediyemi geciktirmekte bir fayda görmüyorum.”, der Philius ve zarif, işlemeli bir sandığı prensesin önüne koyar ve imtina ile kapağını açar.

Sandığın içinde altın, gümüş ve mithral işlemeli muhteşem bir zırh vardır.

 

 

“Bu..”, diye afallar nadir anlarda olduğu gibi prenses. “Bu fevkalade bir hediye Efendi Philius.”

“Beni ilk ziyaret ettiğiniz zaman bunun siparişini vermiştim. Sanıyorum bu geceki girişiminizde işinize fazlasıyla yarayacaktır.”, der ve Udoorin’e döner.

“Sir Udoorin. Elflerin, High Woods’un ve rahmetli Bari Na-ammen’in sevigilisi ile hayatınızı paylaşmaya karar verdiğinizi yeni öğrendim. Dolayısıyla size özel bir hediye hazırlama vaktim olmadı.”

“Gerek de yoktu, Efendi Philius. Prenses Alor’Nadien ne’ye gösterdiğiniz sadakat benim için fazlasıyla kafi.”, diye biraz kızararak cevap verir Udoorin.

“Alicenapsınız, Sir Udoorin..”, der Philius gülümseyerek. “Bununla beraber, sevigili Rise’mizi kör halinizle koruyamaz ve ona göz kulak olamazsınız. Lütfen bu küçük hediyemi kabul ediniz. Eminim işinize yarayacaktır.”

 

 

Philius, küçük bir kutu çıkartır ve onunda kapağını açar. Kutunun içide şekli garip, üstünde bazı yazıtların kazındığı avuç büyüklüğünde açık yeşil bir taş vardır sadece.

“Ummm..”, der Udoorin.

“Bu bir Dönüştürme Taşıdır ve karanlıkta görmenize yardımcı olacaktır.”

“Aaaa.. Teşekkür ederim, Efendi Philius.”, der Udoorin ve yüzünde mutlu bir ifadeyle taşı alır.

“Üstünüzde barındırmanız yeterli olacaktır. Kaybetmediğiniz ve taşı imal eden büyücü hatatta olduğu sürece işinizi görecektir.”

Philius son olarak Anglenna’ya bakar.

“Hayır, Anglenna. Sana verecek hiçbir ‘hediyem’ yok. Asla da böyle bir niyetim olmadı..”, der haşin bir kinle.

Prenses Lorna bir şey diyecek gibi olur ancak Philius, pek de hoşnut olmadığı açıkça görülür bir gülümsemeyle bir elini kaldırır.

“..bununla beraber, ne yazık ki eşim Rimel Auburn benimle aynı fikide değil.. Yıllarca ve ısrarla senin için iyi şeyler söylemeyi tercih etti ve sanıyorum bazı noktalarda da haklı çıktı.”, der Efendi Philius ve uzun, ince bir kutu çıkartır. Kutunun kapağını kaldırır ve içinden büyülü rünlerle işlenmiş, on iki inçlik, ince, çarpık uçlu bir asa çıkartır.

 

 

“Bu, güzel eşim Rimel’in sana şahsi hediyesidir. Bunu iyi günlerde kullanın demek isterdim ama korkarım iyi günlerimiz sona erdi..”, der Philius, sonra tekrar Prenses Lorna’ya döner.

“Hanımım. En az bir geminin rıhtımda sizi beklemesi için elimden ne gelirse yapacağım, nevarki onların kumandası bize ait değil. Sanıyorum iki günden az vaktimiz kaldı. Sizlere hayırlı yolculuklar diliyorum.”

“Teşekkür ederim, Efendi Philius. Sizinle tanıştığımız günden beri yardımlarınızı esirgemediniz. Kaldığımız handa okumam için görderdiğiniz romanlar için de müteşekkirim.”, der samimi bir şekilde Lorna ve Philius’a gülümser.

Efendi Philius mahcup olur ve yüzü biraz kızarır.

“Başımız üzerinde yeriniz var, Hanımım.”, der utanmış bir şekilde.

“Efendi Philius.”, der Lorna son olarak. “Gitmeden önce Efendi Largo’ya kendim söylemek isterdim ancak yanlış anlaşılmaların oluşturduğu duyguların düzelmesi için yeterli zamanımız olmadı. Saraydan kendisi geri gelebilirse, onu gemilerin bir kısmını Arashkan ordusunu Orken kuşatmasından göl tarafından kurtarması gerektiği konusunda ikna etmelisiniz. Efendi Largo’nun geri gelmemesi durumunda, ilgili kişileri ikna etmek size düşecek. Arashkan’nın yaklaşık otuz bin askeri var o karargahta ve orda kalmak konusunda ısrar ederlerse, anlamsız yere telef olacaklar.”

“Hanımım, ordunun karargahı bir kaledir. Kaleden ayrılırlarsa nereye gidebilirler ki?”, diye sorar Philius.

“Serenity Home, Efendi Philius.. Onları Serenity Home’a yönlendirmelisiniz zira bizim de burada işimiz bittiğinde, biz de oraya gideceğiz. Orken’lerin kendilerini garanti altına alabilmeleri için sırtlarını güvence altına almaları şart. Bunun için de Serenity Home kasabası ve civarını almaları gerekli. O bölge kati olarak Orken’lerin eline düşmemeli. Ancak bu şekilde onları doğudan, batıdan, kuzeyden ve umuyorum ki güneyden sıkıştırabiliriz.”, der Lorna kati bir sesle. “Bu konuda da ilgilileri ikna etme işini size bırakıyorum.”

“Emriniz üzere, Hanımım. Elimden geleni ve daha fazlasını yapacağım.”, diye söz verir Philius.

Lorna derin bir nefes alır.

“O zaman size elveda, Efendi Philius. Sizi ve güzel eşinizi tekrar göreceğim günü iple çekiyor olacağım. Şayet iki gün içerisinde geri gelmezsek, daha fazla beklemeyin. Sizinle Serenity’de buluşuruz.”

 

Udoorin, prensesin yanına gelir, başıyla Philius’u selamlar ve beraber odadan çıkarlar.

Anglenna prensesinin peşinden gitmeden önce durur ve Philius bir an nefret ettiği aristokrat kızla yalnız kaldığına ayılırlar.

“Annemin uzantısı olarak seninle tanıştım, Philius. Onun.. annemin.. ağından kurtulabilmem için çok sevdiğim birisinin, kucağımda ölüşünü seyretmek zorunda kaldım.. Geçmişte sana yaptıklarım için özür dilerim. Affını beklemiyorum ama diliyorum. Elveda..”, der Anglenna ve sessizce dönüp kapıya yönelir.

“Prenses sana emanet, Anglenna..”, diye Philius’un yorgun sesini duyar arkasından. “Genç Udoorin iyi bir çocuk ve prensesimizi mutlu ettiğini görmek çok da zor değil.. Ama en nihayetinde ikiside genç ve daha bir çok şeyi göremeyebilirler. Zamanla öğreneceklerinden eminim, nevarki zaman, an itibariyle kıtlığını çektiğimiz bir şey..”

 

Anglenna tekrar Philius’a dönmez, sesini de çıkarmaz.

Sadece elindeki ince, çarpık uçlu asaya bakar ve başıyla onaylar..

..ve prensesinin ardından, Üç Köpek Lanetini Arashkan şehrine salmak için yola çıkar.

 


 

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part One)
“All Out!”
dan
sonra yer alır..

 

High Lady Agnlenna Sunsear! Sizi burada görmek gerçekten pek şaşırtıcı. Bir grup ‘insanın’ hayatını kurtarmak için kendinizi tehlikeye atıyor oluşunuz bir yana, burada, bu yanan şehirde hala bulunduğunuzu görmek ayrıca hayret verici. Sizi Bari Na-ammen’de, kendi şehrinizi müdafaa ederken bile düşünemiyorum..”, der on-on iki kişi kalmış küçük muhafız birliğinden biri.

Anglenna sesi tanır ve yüzü buz gibi bir ifadeye bürünür..

..buz gibi ve bıkkın.

“Bir bu eksikti..”, diye sessiz bir hışımla burnundan solur.

Muhafızlar tedirgin bir şekilde bir birlerine, aralarında kendisine ‘bir bu eksikti’ diye hitap edilen adama, ve az evvel —ve muhtemelen sonları olacak iki Orken mangasından birisini vahşi bir kıyımla doğrayan iri adam ve ince, ‘zarif’ kıza, diğerini ise harlayan bir ateş halkasında kül eden, uzun boylu, platin-sarısı saçlı high elf kadına bakarlar.. ve ivedilikle kenara çekilirler.

“Abla?”, diye meraklı bir ifadeyle sorar Lorna.

“Abla.. Size ‘abla’ diye hitap edip samimi saygı ve gerçek sevgi gösterebilecek sadece bir kişi düşünebiliyorum, ‘saygıdeğer’ High Lady Anglenna.. O da Prenses Alor’Nadien ne’dir.”, der sesin sahibi ve muhafızların açtığı aralıktan, hafif dalgalı altın saçlı, derin mavi gözleri, biçimli geometrik hatları ve kalın kaşları ile muhtemelen pek çok kadının kalbini kırmış bir adam öne çıkar.

Anglenna ise öne çıkan bu yakışıklı, yakıcı ve çarpıcı adamı şuracıkta kül etsem da uzun, anlamsız, vakit kaybı ve bıktırıcı bir konuşmayı, hiç başlamadan bitirsem mi acaba, der gibi süzer.

Ancak, “Efendi Largo..”, diye tekrar burnundan solumayı tercih eder.

“Haş Teyze?”, diye bu sefer de Udoorin sorar. “Kimdir bu adam?”

Anglenna’nın kendisine ‘Efendi Largo’ diye hitap ettiği adam, ‘Haş Teyze’ ifadesini duyunca yüzü mutlu bir şekil alır ve ‘fırk’lar.

“‘Haş Teyze’.. Bunun sizi ne denli çileden çıkardığını ancak tahmin edebiliyorum, Anglenna.. Görmek için para bile verirdim ve eminim her kuruşuna da değerdi.”, der Largo sırıtarak.

Udoorin ellerindeki baltaları daha sıkı kavrar ve çok hafif bir şekilde Anglenna ve Lorna’ya doğru meyleder ve onun bu hareketi, Largo denen adamın gözünden kaçmaz.

“Buna gerek olduğunu sanmıyorum, Efendi Udoorin. Yada size ‘Prens’ Udoorin diye mi hitap etmeliyim?”, diye bu sefer de genç adama sırıtır.

Udoorin’in bir kaşı kalkar.

“Prens olduğumun farkında değildim..”, der sessiz bir tehditle.

“Prenses Alor’Nadien ne’nin müstakbel nişanlısının, nihai olarak bir prens olacağı sonucuna varmak çok da zor bir çıkarım değil, genç Udoorin Shieldheart.. Baban nasıl? Sağlığı yerindedir, umarım..”, diye sakin bir üslupla konuşur Largo.

“Kimsin sen?”, diye sessizce gürler Udoorin.

“Bu adam..”, der Anglenna, “..Ajan Largo. Kendisi ARİS’ten.”

“Aaa.. Bu ayrıntıyı sizinle paylaştığımı hiç hatırlamıyorum saygıdeğer hanımefendi.”, der Largo alınmış bir sesle.

Anglenna adama uzun bir an bakar.

“Silah kaçakçısı?.. SİLAH KAÇAKÇISI?! Kendini bana bir silah kaçakçısı olarak tanıttığında buna gerçekten inanacağımı düşünecek kadar aptal olamazsın, Ajan Largo.”, diye gözlerini kısmış bir şekilde adamı süzer.

“Kişi umut edebilir, öyle değil mi?”, diye sırıtır Largo.

“Umut, sadece senin gibi ahmaklar içindir.”, diye tiksintisini hiç saklamadan ifade eder high elf kadın.

“Buna alındım.”, der Largo. “Nevarki, Arashkan’ın bu halini göz önünde bulundurursak, bir ahmak olduğum, sanıyorum isabetli bir tespit. Şimdi.. İsterseniz Orken manga ve timlerinin cirit attığı burada değil, daha makul ve tercihen kapalı bir yerde konuşalım isterseniz..”

“Ya istemezsek?”, diye kaşları çatılı bir şekilde hırlar Udoorin ve Anglenna’nın önüne geçer. “Bizim yapacak işlerimiz var ve gereksiz konuşmalarla harcayacak vaktimiz yok.”

Anglenna’nın iki kaşı da kalkar ve arkasında durduğu genç adamın kendisini sahiplenişi hayretle seyreder.

“Yapacak ‘işiniz’.. her ne ise bunu yardım olmaksızın yapma ihtimaliniz nedir, genç Udoorin. Siz bu adamları kurtardınız. Bundan dolayı müteşekkirim. Vakitli gelişiniz olmasaydı, muhtemelen hepsi şu anda ölmüş olurdu. Bizden size bir zarar gelmez. Ancak şehirden ivedilikle ayrılmanızdan sonra, sayınız azalmış olarak tekrar geri dönmüş olmanız, merak uyandırmıyor değil.”, der Largo. Sonra da, “Hele buradaki saygıdeğer Anglenna hanımefendiyle geri dönmüş olmanız.. bazı soruları da beraberinde getiriyor..”

Anglenna sesini çıkarmaz..

..ve Lorna’ya küçük bir bakış atar.

Largo’nun gözünden bu da kaçmaz ve ‘enteresan’ bulduğu bir cihaza, yada ‘zamazingo’ya bakar gibi, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya bakar.

“İlginiz ve koşullar altındaki misafirperverliğinizden ötürü müteşekkiriz, Efendi Largo. Sizden tek dileğim, işimizin çok uzun sürmemesi, zira vakit hususunda kaçınılmaz bazı kısıtlamamız var.”, der Lorna samimi bir üslupla.

“Leydim. Anlayışınız ve zarafetiniz, hakkınızdaki söylentileri fakir bırakıyor. Eşsiz güzelliğiniz ise kelimelere sığmaz. Lütfen, bu taraftan..”, der Largo ve nazikçe onları ve muhafızlarla birlikte seri adımlarla yanan şehrin doğu yakasına doğru yönlendirir.

Giderlerken toz ve dumandan zorlukla seçilen, Arashkan şehrinin merkezindeki koca sarayı görürler.

Görebildikleri kısmı itibariyle sarayın duvarlarında ciddi hasar ve yarıklar mevcuttur ve kulelerinden bazıları da kapkara duman eşliğinde harlanarak yanmaktadır.

“Birinci Lord, Princeps Kaladin?”, diye sorar Lorna yüzünde samimi merak ve korkuyla.

“Kendisinden haber alamadık ancak öldürüldüğüne dair dedikodular var. Sizinle karşılaşmadan önce bizler saraya sızmaya çalışıyorduk ancak Orken’ler bölgeyi fena halde sarmış durumdalar ve içeriden gelen çatışma sesleri ve patlamalara bakılırsa, mücadele hala devam ediyor. Princeps Kaladin’in kendisi olmasa da, en azından ve hayatta kalan küçük yeğenini kurtarmayı umut ediyorduk.”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Largo.

“Princeps Kaladin’in oğlu ve kızlarına ne oldu?”, diye solgun bir ifadeyle sorar prenses.

“Oğlu, babası Kaladin’den önce, saldırının başladığı gece öldürüldü. Kızları ise zehirlenerek öldürüldüler.. Gar Thalot’un kendisi tarafından. Bu da Arashkan tahtına varis olabilecek sadece iki isim bıraktı bize..”, der Largo ve gizleyemediği bir hiddetle Anglenna’ya bakar. “Biri pek hürmetkar, sevgi dolu bir hanımefendi olan Felisia Fremeir adındaki yeğeni ve Korodin adındaki diğer yeğeni.. Ne yazık ki Leydi Felishia Fremeir, bir kaç yıl önce evinde öldürülmüş olarak bulundu. Dolayısıyla Korodin tek varis ve kendisi daha sekiz yaşında..”

“Çok üzgünüm Efendi Largo. Princeps Kaladin’i şahsen tanımasamda, babam kendisi hakkında her zaman iyi şeyler söylerdi. Oğlu Haradith ile bir sefer karşılaşmışlığım oldu. Saygımı cezbeden, zeki ve umut vadeden bir gençti. Kendisi, kız kardeşleri Ariles ve Ylara ile beni, High Spires’a geçen gelişimde ziyaret etmişlerdi. Genç ve toy bir prensese, bu alicenap davranışlarıyla büyük nezaket göstermişlerdi.”, der Lorna esefle.

Largo sesini çıkarmaz.

Uzun ve sessiz bir yürüyüşten sonra Largo, yanındaki şehir muhafızlarıyla durur.

“High Spires?”, diye hayretle sorar Anglenna.

“Evet. An itibariyle şehirde en güvenli yer burası. High Spires’ın efendisi Philius’un burada bildiğimiz, üç bine yakın askeri var. İki bin dokuz yüz doksan sekiz, kesin konuşmak gerekirse. Kanunen kendisine izin verilen asker sayısı bu. Ancak içeride bunun en az iki katı askeri olduğunu biliyorum. Princeps Kaladin bu konuda sesini çıkarmamayı tercih etmişti, çünkü Ri Grandaleren’e, dolayısıyla da Philius’a güvendi. Dahası, High Spires büyülü korumalarla çevrili.”, diye cevap verir Largo mekanik bir şekilde.

“Efendi Largo..”, der Anglenna, çekimser bir sesle. “Ben..”

“Sizin High Spires’dan, Philius’un kararı üzerine men edildiğinizi biliyoruz, saygıdeğer Anglenna.. Nevarki koşullar değişmiş durumda ve Philius’un, eşi ve halkıyla Arashkan’dan sağ salim çıkarabilmesi için bizimle iş birliği yapması gerekliydi ve kendisi bu konuda onurlu bir şekilde de sözünü tuttu. Buraya kaçak olarak sızdırdığı asker ve okçuların büyük bir kısmı şu anda şehrin kuzeyindeki muhafız birliği kampına yardım için gönderdi. Oradaki sekiz bine yakın muhafızı ve o bölgede hayatta kalmış halkın rıhtıma kaçabilmeleri için bir güvenlik koridoru oluşturmayı umut ediyor.”, diye açıklar Largo, sonra dişlerini gıcırdatarak ekler, “İçiniz rahat etsin, hanımefendi. Hayatta sizin için en önemli şeye herhangi bir zarar gelmemesi için elimizden geleni yapacağız..”

“Hayatta benim için neyin en önemli olduğunu bildiğinizi pek sanmıyorum, Efendi Largo.”, diye serin bir şekilde cevap verir Anglenna.

“Aaaa.. sizi tanıyan herkes, hayatta sizin için en önemli şeyin ne olduğunu bilir, hanımefendi.”, der Largo ve high elf kadına nahoş bir şekilde sırıtır.

“Neymiş, bildiğinizi sandığınız şey?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar Anglenna.

Largo bir omzunu silker.

“Kendiniz, hanımefendi. Kendiniz..”, diye cevap verir.

“Bu da beni gerçekte ne kadar az tanıdığınızı gösteriyor, Efendi Largo..”, diye soğuk bir sesle hışmeder Anglenna.

Largo tekrar omzunu silker.

“Sizi ne kadar tanımış olmamın artık bir önemi yok, hanımefendi, ve açıkçası umrumda da değil. Arashkan varken bu önemliydi ve eğlenceliydi.. Ama Arashkan artık yok ve oyun da bitti.!”

 

✱ ✱ ✱

 

Udoorin hiçbir tereddüt göstermez.

Dev balatasını kaptığı gibi fırlatır ve balta ölümcül bir ark çizer..

..ve elf muhafızın göğsünü, omurgasına  kadar açar..

Anglenna ise ondan sadece iki saniye kadar gecikir ve bir şeye uyanmış gibi aksi istikamete döner..

..ve silik yeşil gözlerinde vahşi bir kıvılcım çakar.

Kendi tarafından saldıran diğer elf hedefine iki adım kala birden çıra gibi alev alır, elindeki uzun, eğimli kılıcı düşürür ve kulak çınlatan bir çığlıkla yere yıkılır. Elf, bir dakika boyunca ağzından, gözlerinden, burnundan ve kulaklarından ateş kusar ve söndüğünde yerde sadece sıcaktan kuruyup çatırdamış kara kemikler ve bir yığın halinde kül kalmıştır!

Largo eşliğinde Prenses Lorna, Udoorin ve Anglenna, High Spires’ın girişine vardıklarında onları üç bine yakın tam teşkilatlı high elf asker karşılamış ve anında prenseslerini tanımışlardı.

Üç bine yakın elf asker, bir anda dizlerinin üstüne çökmüş ve sessiz bir saygı ile selama geçmişlerdi.

İlk ayağa kalkan, neredeyse bir ay önce karşılaştıkları manga komutanı Hariadin’den başkası değildi.

Hariadin, Prensesini saygıyla selamlamış ve kısa, keskin bir emirle askerleri, High Spires’a açılan bir ‘koridor’ oluşturmuşlardı.

Prenses, Udoorin, Anglenna, Largo ve şehir muhafızları High Spires’a girerken saldırı gerçekleşmişti..

Birliğinin içinden üç elf bir anda Prenses Lorna’ya saldırmıştı!

Sonuncusunu ise Largo, geçmiş yaşından beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek elfin kılıcını, kolunu boydan boya yarması pahasına saptırır ve muhatabının adem elmasına yumruğunu indirir..

Elf yerinde bir and tökezler, sonra nefesi kesilmiş bir şekilde yere devrilir.

HAYIR!“, diye kati bir sesle emreder Largo ve suikastçıya inmekte olan kılıçlar bir anda dururlar.

“Canlı.. Onu canlı istiyorum!”, der ajan, sıkılmış dişleri arasından.

“Manga komutanı Hariadin! Elflerinizin neden kutsal prensinizi hedef aldığını bana açıklamak ister misiniz?”, diye kapkara bir suratla hırlar Udoorin.

Kaşla göz arasında gerçekleşen saldırı ve karşıt saldırı karşısında bir an dona kalan Hariadin, olayın gerçek tekabülüne uyanıverir.

“Hanımım..”, diye zorlukla hiddetine hakim olur bir sesle konuşur. “Olanlardan dolayı sizden şahsen özür dilerim. Bu.. bu kabul edilemez bir durum.. Bu askerleri yıllardır tanıyorum. Üçü de fevkalade çalışkan, aklı başında, bu güne kadar hiçbir taşkınlıkları olmayan, emir komuta zincirine sadık adamlardı!”

“—Ve annemin de köstebekleriydiler..”, diye sessiz bir nefretle ekler Anglenna. “Prenses Alor’Nadien ne.. Sizin ivedilikle ana binaya girmeniz gerekiyor. Annemin verdiği son emri hatırlıyorsunuz, değil mi?”

Bütün olup bitenleri hayret ve sonrasını da kahrolmuş bir ifadeyle seyreden Lorna sesini çıkarmadan, bir elini Udoorin’in koluna yaslar ve High Spires’a girerler.

Onları şehir muhafızları, acı ve kan kaybından zorlukla ayakta duran Largo’nun diğer koluna girip destek olan Anglenna takip eder.

“Bu benim için biraz utanç verici bir durum.”, diye inler Efendi Largo.

“Neden? Eminim sarhoş halini taşıyan ilk kadın ben değilim.”, diye soğuk bir ifadeyle tıslar Anglenna.

“Sorun da orda. Ben hayatta asla sarhoş olmadım.”, der Largo sıkılmış dişleri arasından.

“Sorun nedir o zaman?”, diye sorar Anglenna, ama bir yandan da soluk gözleriyle etrafı süzer.

“Utanç verici olan, sizin beni taşıyor olmanız..”, der adam mutsuz bir ifadeyle.

“Kes sesini Largo. Bilmelisin ki senden hiç hoşlanmıyorum. Ve her Arashkan’a geldiğimde peşime köpeklerini takmandan da hiç hoşlanmamıştım.”, diye hışmeder elf kadın.

“O ‘köpekler’ sadece sadakatlerinin gereğini yapıyorlardı. Tıpkı senin gibi. Aradaki farkı açıklamama gerek var mı?”, der Largo sessizce ama sesinde pek az kin vardır artık.

Anglenna susar.

Belli ki bilinçli bir şekilde yaptığı seçim, dolayısıyla da seçtiği ‘taraf’, o kadar kolay kabul görmeyecektir.

Açıkçası high elf asilzade bunu beklemiyor değildi, zira Anglenna Sunsear pratik, zeki ve hayata dair pek az hayalperest düşleri olan bir kızdır. Babası Selvius Brightleaf’in ani ve beklenmedik ölümü, ona bütün ‘mutlu’, ‘güzel’ ve ‘umut’ içeren düşünceleride yok etmişti ve annesi Angrellen’de bunun böyle kalması için elinden geleni ardına koymamıştı.

Yinede.. etrafındakilerin kendisine gösterdikleri kuşku, itibarsızlık ve neredeyse açık nefret, kızın canını yakıyordu.

Ve işin en ironik yanı ise, halen annesinin kuklası olduğu zamanlar da dahil, her zaman kendisine güvenen.. hayır, güvenmeyi seçen.. ve seven tek kişi, annesinin bütün husumetinin odağı olan kişinin kendisiydi;

 

Prenses Alor’Nadien ne..

 

..ve onun yanından ayrılmayan, daha bir ay öncesine kadar ‘aptal’ ve ‘hödük’ olarak gördüğü genç Udoorin.. Dorin.. Rin.. denen çocuktu!

‘Tencere-Kapak!’, diye mırıldanır Anglenna. ‘İkisi de ya kaçık, ya aptal, ya saf yada enayi..’

Sonra platin sarısı kaşları çatılır.

Hayır..

Kaçık? Belki.. Biraz.. Muhtemelen..

Özellikle de ikisinin mütemadiyen, ‘kol kola’ ve ürkütücü bir cesaretle en önden düşmanlarının arasına dalmaları göz önünde bulundurulduğunda..

Ama aptal, saf yada enayi değil.

Dürüst ve.. samimi..

..ve Anglenna birden High Woods’un neden bir yarı elfi ‘kalbi’ olarak seçtiğine ‘gerçekten’ anlayıverir..

..ve zincirleme kaza gibi Anglenna bir şeye daha ayılır..

High Woods’un, Prenses Alor’Nadien ne’yi ‘kalbi’ olarak seçmesiyle prensesin de Udoorin denen çocuğu ‘kalbi’ olarak seçmesinin altında yatan sebepler gerçekte aynıdır!

“İnanılır gibi değil!”, diye ünler Anglenna acı bir hayretle. “Bunca zamandır hep gözümün önündeydi ve ben göremedim bile..”

“Efendim?”, diye sorar Largo.

“Hiç hayatınızda, gözünüzün önünde olup da fark edemediğiniz muhteşem bir şey oldu mu, Efendi Largo?”, diye sorar Anglenna.

“Evet..”, der Largo kayıp bir ifadeyle.

“Ülkem Arashkan!”

 


 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi modül role play savaş serenity serenity home Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

 

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

 

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

 

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve bir grup kadın ve çocuğun peşine takılmış Orken mangasının üstüne yükünü almış çığ gibi çöker.

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in göğsünü omzundan böbreğine kadar çaprazlamasına yarar, hiç sektirmeden ikincisinin kolunu biçer, üçüncüsünün ise suratını çenesinin altından alnının tepesine kadar açar.

Dördüncüsünü ise herhangi bir zarafet göstermeksizin gırtlağından kavradığı gibi havalandırır, ve arkasından gelen diğer Orken’lerin üzerine yıkar..

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir..

Genç adamın yardığı ilk Orken’i başından apış arasına kadar, bir de genç kız yarar, ve Orken, ancak şişlenmiş bir yaban domuzundan çıkabilecek bir böğürtüyle çığlar ve kara, katranımsı bir kan gölü içerisinde yere yığılır.

Lorna sevdiği adamın kötürüm bir rüzgar gibi yanlarından geçtiği bütün Orken’lerin arasından, kendisi de bir ölüm dansörü gibi raks ederek süzülür.. Elindeki üç yardalık, kara dumanlar içerindeki glavyenin yirmi inçlik çeliği, kolu kesik ikinci Orken’in boğazından geçer, üçüncüsünün üstünden sıçrar ve Dorin’in yanında belirirken geniş, ıslak bir ark çizer, ve birinin bacağı kopmuş, diğerinin ise içi boşalmış iki Orken daha devrilir.

“Tencere-Kapak. Bunların ikisi de aklını kaçırmış.”, diye esefle başını sallayarak söylenir Anglenna Sunsear. Ardından, “Dört, üç, iki.. ve bir..”, diye sessizce geri sayar ve bir anlığına high elf kızın silik yeşil gözlerinde bir kıvılcım çakar..

..ve genç adamı bir sonraki hamlede akıllarınca sarmayı düşünen gerideki yarım düzine Orken’in arasına harlayan, eti kemiğinden ayıracak bir ateş topu bırakır!

 

Udoorin, Lorna ve kuzeni Anglenna, küçük Inshala’nın açtığı bir geçit büyüsü ile tekrar Arashkan’a dönmüşlerdi. Ancak vardıkları Heaven Parkının güzelliğinden pek azı kalmıştır zira koruluğun neredeyse tamamı ya çoktan yanmış yada acı bir şekilde yanmaktadır. Üçlü, parktan çıktıklarında büyük bir hüzünle ölen Arashkan şehrini seyretmişlerdi.. Toz ve dumandan görebildikleri binalar ya yıkılmış yada cayır cayır yanmaktaydı. Şehrin her yerinden çatışma sesleri, çığlıklar, inlemeler ve koşuşan Orken’lerin kart sesleri duyulmaktaydı. Ancak hepsinden kötüsü ise cesetlerdi..

Anglenna, Lorna ve Udoorin nereye bakarlarsa baksınlar, her yere saçılmış cesetleri görürler; kıyılmış, ezilmiş, parçalanmış ve yanmış cesetler..

Erkek, kadın ve.. çocuk cesetleri.

 

“Buna.. Buna biz sebep olduk..”, diye inler Lorna boğuk bir hıçkırıkla.

“Hayır, kuzenim. Biz muhteşem bir oyuna alet edildik, ama ne bu kıyımın sebebi idik, ne de ona sebep olduk. Şehre saldıran neredeyse yüz bin, belki de daha fazla.. çok daha fazla Orken var.”, der Anglenna soluk bir ifadeyle. “Bizim imha ettiğimiz mangoneller sabah-akşam çalışmış dahi olsalar bu sürüyü durduramazlardı çünkü şehrin duvarlarını koruyacak bir ordu yoktu. Olan ise sadece muhafız birliklerinden ibaretti ve onlar da surların tamamını tutabilmek için yeterli değillerdi. Arashkan, istihbaratına güvendi ancak birileri bizi işlettiği gibi belli ki onları da kör bırakmayı başarmış.

Arashkan ve Bari Na-ammen; farklı içerikler, aynı sonuçlar..”

“Leydi Lorna, Haş Teyze, böyle açıkta durmayalım.”, diye kendi yüzü de kerpiç gibi olmuş bir ifadeyle konuşur Udoorin..

..ve tam o anda kadın ve çocukların çığlıklarını, ve böğüren Orken kahkahalarını duymuşlardı.

 

✱ ✱ ✱

 

Teşekkür ederim, beyim. Size hayatlarımızı borçluyuz.”, diye ağlayarak sarılır oldukça genç yaşlardaki sıska, sarışın kız Udoorin’e. “Bizler Arashkan ‘Kayıplar Yetimhanesi’nin öğretmen ve bakıcılarıyız ve bunlarda sorumlu olduğumuz yetimler.”

Udoorin yüzü kızarmış bir şekilde öylece durur ve sıska kadının üzerinden Lorna’ya yalvarır gibi bir ifadeyle bakar. Lorna serin bir ifadeyle sessizce yaklaşır ve nazikçe kadını genç adamdan ayırır. “Hanımefendi. Burası siz ve yetimleriniz için güvenli bir yer değil. Gidebileceğiniz veya saklanabileceğiniz bir yer var mı?”

“Rıhtım.. Duyduğumuz kadarıyla oradaki okçu birlikleri hala mukavemet gösteriyorlarmış, hanımım. Bizlerde çocukları oraya götürüyorduk.”, diye titreyerek konuşur genç kadın.

“Kendiniz gidebilecek misiniz? Bizim şehrin öbür ucuna gitmemiz lazım.”, diye sorar Lorna.

“Gi.. Gidebiliriz sanırım, hanımım. Ancak duyduğumuz kadarıyla şehrin kuzey-batı kısmı, Richarc District, tamamen istila edilmiş ve yıkılış durumdaymış ve ayakta kalan bütün evler de yanıyormuş. Kuzeydeki askeri üstte ise direniş devam ediyormuş ama mücadele fevkalade kanlı geçiyormuş. Her yerde ölüler varmış, hanımım..”, diye çökmüş bir ifadeyle ağlayarak anlatır sıska kız.

“Alor’Na..”, diye seslenir Anglenna. “..Gitmemiz lazım.”

“Hanımefendi. Parkın içinden koşarak gidin okçular birliğine ve oradan da rıhtıma yönelin. Park çoktan yandığı için pek az düşmanla karşılaşacaksınızdır orada ve saklanma şansınız daha büyük olacaktır.”, diye acil talimatlar verir prenses ve Udoorin ve kuzeni Anglenna ile birlikte kuzeye, çarpışmaların en şiddetli —ve kanlı— geçtiği yerlerden birine doğru yollanırlar..

 

✱ ✱ ✱

 

Tüm şehir saldırı altında, ayakta kalan herkes eline ne geçirirse bir şekilde savaşıyor ve bu şerefsiz çapulcu hayvanlar ise yağmalama yapmaya kalkıyorlar. Hiç olmazsa yerden bir taş alıp düşmana atsalar bile faydası olurdu!”, diye fena halde kızmış bir şekilde burnundan soluyarak harlar Udoorin, ellerine, kollarına ve yüzüne sıçramış kanları, artık kızıl-kahveye dönmüş bir paçavra beziyle silerken.

“Haklı olmakla beraber, buna vaktimiz yok, genç delikanlı.”, diye konuşur Anglenna. “Bu soytarıları tamamen es geçip yolumuza devam edebilirdik.”

“Haş Teyze..”, diye sakin olmak için ciddi bir çaba sarf ederek konuşur genç Udoorin, sol bacağından sızan kanı durdurmaya çalışırken. “Burada savaş halinde göz ardı edilebilecek anlık zarafetlerden bahsetmiyoruz. Yağmacılık krallığın tüm şehirlerinde kati olarak yasak ve cezası da idam olan bir suç.”

“Tekrar; haklı olmakla beraber..”, diye aynı serin tavrıyla cevap verir high elf kadın. “..onlarla uğraşmamız, vakit ve kaynak kaybından başka bir işe yaramadı, ve en nihayetinde de hiçbir kimseye de faydası olmadı, zira biz onları umursamamış olsaydık, Orken’ler onlara mutlaka yetişir ve keserdi.”

“Arada fark var..”, diye bacağından dolayı dişlerini sıkarak konuşur Udoorin.

“Arada fark varsa, bunu ben göremiyorum, genç Udoorin.”

“Orken’ler onları, herkesi kestikleri gibi kesmiş olurlardı.”, der Udoorin ve Haş Teyze’ye döner.

“BİZ İSE ONLARI CEZALANDIRDIK VE ONLAR ÖLÜRKEN, NEDEN ÖLDÜRÜLDÜKLERİNİ BİLEREK ÖLDÜLER!

 

Anglenna’nın tek kaşı kalkar ve hafif hayretle genç adama bakar, zira ‘aradaki fark’ oldukça ince, ve gerçekte de sadece teknik bir farktır. High elf kadını şaşırtan bu fark değil, bu gencin bu farktan haberdar olmasıdır!

Lorna yorgun olmasına rağmen, eliyle gülümsemesini gizler ve Udoorin’in yanına, bacağındaki yarayla ilgilenmek için yönelir, ancak kuzeninin yanından geçerken, “Seni uyarmıştım, abla. Udoorin bir vitrin. Dorin ise gerçek ve o söz konusu olduğunda beklentilerini düşük tutarsan, daim şaşkınlığa alışmalısın.”, diye gülümseyerek fısıldar.

 

Anglenna’nın keskin dudakları çok hafif yukarı doğru bükülür.

Bu bir şah oyunu olmuş olsa, vezirini kaybetmiş olurdu.

 

Lorna, Udoorin’in yanında dizlerinin üzerine çöker ve temkinli bir şekilde genç adamın bacağındaki yarayı inceler.

“Önemli bir şey değil, Lorna. Anlık dikkatsizlik sadece. Ve gökler aşkına, önümde öyle eğilmezsen pek sevineceğim.”, diye fena halde utanmış bir şekilde fısıldar Udoorin, prensese.

Lorna ise kaşlarını çok hafif çatar ve genç adamı süzer.

“Sevgili Dorin. Yaralı olan ben olmuş olsaydım sen aynını yapıyor olmaz mıydın?”, diye nazik bir hicivle sorar.

“Umm.. Bu o yüklü sorulardan biri değil mi? Hani, nasıl cevap verirsem vereyim, başımın belaya gireceği cins sorulardan..”, diye kızarmış bir şekilde söylenir genç adam.

“Eveeet.”, der kız ona muhteşem bir gülümseyişle. “Bununla birlikte, senin bana göstereceğin ilginin neden dengini benim de sana gösteremeyeceğimi hala söylemiş değilsin.”

“Umm.. sen bir prensessin ve hiç kimsenin önünde eğilmemelisin..”, diye anca duyulur bir sesle mırıldanır Udoorin.

“Ve sen de benim müstakbel eşim.. ‘kocam’ değil misin?”, diye sorar daha da kızarmış adama.

“Ben.. Umm.. Sen benim eşim olduğunda da olduğundan daha azı olmanı istemiyorum, sevigili Lorna. Sen asla kimsenin önünde eğilmemelisin.. Bari Na-ammen’e olanlardan sonra bu çok daha önemli oldu artık.”, diye anlatmaya çalışır Udoorin.

“Babamın bana yaptığının aynısını sen de mi bana yapacaksın, sevgili Dorin? Tercih hakkımı elimden alarak..”

“Lorna. Lütfen. İkisi hiçbir şekilde aynı değil. Ne içerik, ne de.. aynı değil işte. Aradaki farkı bana üzerinde biraz düşünecek vakit tanırsan söyleyebilirim. Şu anda aklıma gelmiyor. Sadece.. Sen seçilmiş birisin, Lorna.. Halkının ve High Woods’un seçtiği, kalplerin zenginliğisin.”

“Haklı olmadığını söylemeyeceğim sevgili Dorin. Ancak bana bakarken, lütfen sen de, senin benim zenginliğim olduğunu hatırlamanı diliyorum.”, diye ciddi, samimi ve çelik gibi bir inatla cevap verir prenses. Sonra bohçalarından birinden çıkardı sargı bezlerinden birini açar ve genç adamın bacağına sıkıca sarar, seri bir alışkanlıkla sargının ucunu yırtar, ve yırtık uçları birbirine bağlar.

“Seni seviyorum.”, deyiverir genç adam bir anda.

Kız olduğu yerde bir an nefesi kesilir.

Ve yüzünde pembenin muhteşem bir tonu peyda olur.

“Teşekkür ederim, sevgilim Dorin. Beni sevdiğini biliyorum. Ama yine de duyması, bilmesi kadar güzel. Teşekkür ederim.. Şimdi. Benden gizlemeye çalıştığın, kolunun iç tarafındaki yaraya da bir bakalım mı?”

 

“Genç muhabbet kuşlarının arasına girmek istemem. Nevarki bu yöne doğru yaklaşan bir bölük Orken var sanırım. İsterseniz devamını sonraya bırakalım.. mı?”, diye acımasızca gülümser Anglenna ikisine de.

 

✱ ✱ ✱

 

Lorna devrilmiş duvara kulak çınlatan bir şiddetle çarpar ve gözleri kararır. Alnından sızan kan bir kaşında toplanır, sonra da sızarak uzun, ince bir çizgi halinde aşağı doğru akar ve gözünü yakar..

..ve kızın farkındalıkla ilişkisi kopar..

HAŞ TEYZE!“, diye paniğin gıdım mesafesindeki bir korkuyla kükrer Udoorin, ancak pozisyonunu korur ve önündeki Orken’i, bir, iki, üç darbeyle kolunu, dalağını ve suratı açar!

Genç adam kendi cüssesinden beklenmedik bir ivme ile kalan son üç Orken’in arasına dalar..

 

“Alor’Na?”, diye fısıldar Anglenna, duvarın dibine yığılmış kızın yanına çömelerek.

Lorna’dan anlaşılması güç bir şeyler duyulur.

 

Anglenna yavaşça, nazikçe kızın başını kaldırır ve küçük, sevgili kuzeninin kan içindeki yüzüne bakar ve içinde bir şeylerin sızladığını hisseder.

Bari Na-ammen’in son prensesinin yanan, pis bir şehirde, halkı bile olmayan bu insanlar için çarpışmıyor olmalıydı. O, ordusunun güvenliğinde ve çadırından olayları kumanda ediyor olmalıydı.

Çadırında ve güvende..

Tıpkı babası Grandaleren’in yüz yıllar önce Themaslar’da yaptığı gibi..

Ama hayır!

Lorna’sı önde ve ordusuz, güvenli olması bir yana, an itibariyle krallıktaki muhtemelen en tehlikeli yerde, canını dişine takmış ölümüne savaşmaktaydı..

 

“Alor’Na..? Bebeğim kalkmalısın. Burası uyumak için tekin bir yer değil.”, diye içinde korku ve aciliyet hissi barındıran bir sesle tıslar, ancak kızdan yine muallak bir mırıltı gelir.

Anglenna’nın gözleri kısılır.

AYAĞA KALK ALOR’NADİEN NE! PRENSİNİN SANA İHTİYACI VAR!..“, diye keskin bir sesle hışmeder.

 

Lorna yavaşça başını kaldırır.

Kanlı gözleri aralanır.

Ağır, sersem hareketlerle doğrulmaya çalışır..

..ve bir anda koybolur!—

 

Udoorin göğsüne isabet eden bir balta darbesinden kıl payı sakınır, ancak omzunu yaran tırtıklı kılıçtan kurtulamaz.

Yüzü acıyla ekşir ancak kararlı bir ifadeyle kendi dev baltalarını savurmaya devam eder; Udoorin, bu üç mel’un yaratığın kendisini aşıp Lorna’sına yada Haş Teyze’ye ulaşmalarına izin vermeye hiç niyeti yoktur.

 

—Ve yirmi adım ileride, Orken’lerin arkasında peyda olur..

 

Üç yardalık sapın ucundaki yirmi inçlik çeliği, bir tırpan gibi savurduğunda, Orken’ler ne olduğunu anlayamadan çoktan ölmüşlerdir;

Üç çirkin kafa, patır kütür yere yuvarlanır.

Bedenleri ise bir kaç saniye öylece oldukları yerde kıpırdamadan dururlar..

..sonra anlaşmışlar gibi üçü de öne doğru seyreder ve boğuk birer gürültüyle devrilirler.

 

“Geberesice köpekler!”, diye sesiz bir hışımla söylenir prenses!

“Alor’Naaa..”, diye hiç tasvip etmeyen bir tonla nazikçe azarlar Anglenna kuzenini.

Udoorin ise hayret içerisinde kıza bakakalır.

“Ne? İzci Onbaşıları Laila ve Bremorel’in böyle bağırdıklarını duydum. Bana yerinde kullanılmış bir ifade gibi geldi.”, diye asice Udoorin’e bakar prenses, hafif kayık gözlerle.

“Ummm..”, diye afallar Udoorin bir an, sonra sevdiği kıza yaklaşır ve kızın yüzünü çenesinden kavrayıp, içsel bir ateşle yanan yeşil gözlerinin içine bakar ve, “Evet. Dinlenecek bir yer bulsak iyi olur. Leydi Lorna başını fena çarpmış.”, diye klinik bir ifadeyle konuşur.

“Ben iyiyim ki!”, der Lorna genç adama ve şirin bir şekilde sırıtır.

“Haş Teyze.. Siz leydinin kolunun altına girin isterseniz. Sanırım sekiz muharebe bir gün için yeterli. Ben saklanabileceğimiz, güvenli bir kiler bulacağım.”

Prenses Lorna, genç adamın elini tutar ve başını avcuna yaslayıp gözlerini kapatır.

“Sadece biraz yorgunum.”, der ve yavaşça yana doğru meyleder.

 

Udoorin, kız devrilmeden onu yakalar ve kucağına alır.

“Sanırım o kileri ivedilikle bulsak iyi olacak.”, diye sessizce, ama kaşları hafif çatılı bir şekilde, kucağında kendinden geçmiş kızı seyrederek mırıldanır.

 

✱ ✱ ✱

 

Nasıl oldu?”, diye yüzünde endişeli bir ifadeyle sorar Udoorin.

“Emin değilim. Korkarım sağlık, annemin ilgisini cezbeden bir alan değildi.. Dolayısıyla bu konuda herhangi bir eğitim vermedi.”, der Anglenna hafif kayıp bir sesle.

“Ben iyiyim.”, diye mırıldanır Lorna ve göz kapakları kıpraşır.

Ve bir anda gözleri açılır.

Kızın alnındaki ince yarık kötü bir şekilde temizlenmiş ve kabuk bağlamıştır. Solgun ve çarpılmış bir ifadeyle gözleri, yakmaya cesaret edebildikleri küçük bir mum ışığında gizlendikleri kekremsi duman kokan kilerde gezinir.

Sonra Udoorin’de kitlenir.

“Yanıma gelip otursana sevgili Dorin.”, der kız neşeli bir sesle.

“Umm..” diye kızarmış bir ifadeyle Anglenna’ya bir bakış atar Udoorin.

“Hadi ama Rin!”, diye alt dudağını pörtletip mızmızlanır prenses.

“Rin?”, diye iki kaşı kalmış, dudakları bükülmüş bir şekilde sorar Anglenna.

“Umm.. Bunun sadece aramızda kalması gerekiyordu, Lorna..”, diye daha da utanmış bir şekilde mırıldanır Udoorin.

“Lenna ablam sır tutar ki. Öyle değil mi, abla?”, diye kelimeleri ağzında biraz yuvarlayarak söyler prenses.

“Evet. Artık eminin. Başını fazla şiddetli vurmuş. Prensesin bu güne kadar bana ‘Lenna’ diye hitap ettiğini hiç duymadım. Açıkçası böylesi samimi bir üslupla bana hitap etmesi pek şirin olmakla beraber, başını çarpmış olmanın verdiği sarsıntıyı düşünürsek, bunu biraz tedirgin edici buluyorum.”, diye söylenir düşünceli bir tonla Anglenna.

“Hadisene ama Rin!”, diye biraz kızmış, biraz da küskün bir ifadeyle söylenir prenses.

Udoorin sessiz bir tedirginlikle kızın yanına oturunca kız mutlu.. ve kayık bir şekilde genç adamın koluna girer, başını omzuna yaslar ve, “Bunu daha sık yapmalıyız. Yalnızlık çok hoşuma giden bir şey değil. Babamın sarayında hiç arkadaşım yoktu. Sadece Lenna ablam benimle oynardı. Sanırım bu yüzden içime kapanık oldum. İçime kapanmayı sevmiyorum, Rin.. Sarılmak ve sevilmek istiyorum.. Bu kadarını dahi hak etmiyor muyum?”, diye ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Udoorin yutkunur.

Ve bir anda koluna tutunmuş kız hakkında tekil, ve ilginç bir şekilde de ‘sakil’ bir şeye ayılır.

Kızın bu hali, onun olduğunu düşündüğü halinin gerçekteki tekabülüdür.

Kız bugüne kadar, yetiştirilme tarzı, bir prenses oluşu, politik duruşu ve sayısız kısıtlamalar dolayısıyla her zaman kendisine hakim ve mukallit oluşu, ve öyle de görünmesi gerektiği için asla gerçek duygu ve düşüncelerini açıkça dile getirememiştir. Kız hayatı boyunca sadece elflere özel bir toplulukta yarı elf, diğer yarısı ise bir insan olarak, farkındasız bir tabuyla itelenmiş, ve bastırılmış duygularla yaşamıştır.

Udoorin fena halde bozulur..

..ama daha çok üzülür.

Omzundaki yaraya rağmen, kızın yapıştığı kolunu kurtarır ve onu sarar.

“Benimle içine kapanık olmana gerek yok, Lorna. İstediğin zaman sarılabilirsin, çünkü her zaman sevileceksin. Ve ben de hakkettiğini vermek için elimden geleni yapacağım.”, diye gür sesiyle fısıldar.

“Başımı göğsüne yasladığımda kalbini duyabiliyorum. Kalbin o kadar güçlü atıyor ki.. Ve sen konuşunca sesinin titreşimlerini ta içimde hissedebiliyorum..”, der kız muallak bir fısıltıyla.

“..ve o titreşim kulağımı gıdıklıyor!”, diye ekleyip ardından kıkırdar!

 

Anglenna dudaklarını büzüştürür —biraz da haklı olarak.

Sessiz, esef dolu bir nefes verir ve kendisi de dinlenmek için kilerin diğer ucuna yönelir ve ırkına özel olan trans haline geçer.

 

✱ ✱ ✱

 

Alor’Nadien ne gözlerini karanlığa açar. Sebebini tam olarak hatırlayamaz ama başında fena bir ağrı vardır ve yavaşça elini alnına, saç hizasına götürdüğünde kötürüm bir şekilde kabuk bağlamış yaraya dokunur ve gözlerini sıkarak sessizce inler. Elini tekrar indirir ve uyurkenki olduğu yere yaslar..

..Udoorin’in göğsüne.

 

Alor’Nadien ne buna ayıldığında karanlığa rağmen yüzü kızarır ve ‘Umarım sevgili Dorin’i utandıracak bir şey yapmamışımdır.’, diye geçirir içinden —ama ne elini çeker, ne de yasladığı başını genç adamın göğsünden kaldırır.

“Nasılsın?”, diye bir ses gürler kulağını gıdıklayarak ve prenses istemsizce kıkırdar.

“Ö.. özür dilerim sevgili Dorin.”, diye utanmış bir şekilde fısıldar kız.

“Özür dileyecek bir şey göremiyorum, sevgili Lorna. Başına ağır bir darbe yedin ve biraz da kan kaybettin. Dinlenebilmen için buraya geldik. Bir şeyler yedikten sonra tekrar dışarı çıkmamız gerekecek. Yanlışlıkla düşman saflarının fazla gerisinde kalmak istemeyiz, öyle değil mi?”, diye kızı daha fazla utandırmamak için konuyu dağıtmaya çalışır Udoorin..

..ama kendisi de yerinden hareket etmez.

 

Lorna’nın, başını göğsüne yaslamış olması, genç adamın uyumasını imkansız hale getirmiş ve karanlık, kekremsi duman kokan kilerde kaldıkları saatler boyunca kızın başını, ve saçlarını koklamıştı.

Lorna’sının başı..

Udoorin, kızın kokusunu tarif edecek doğru kelimeleri bulmakta zorlanır.

‘Sıcak’.. Evet kızın başı, bir şekilde ‘sıcak’ kokmaktadır.. Yada ‘sıcaklığı’ çağrıştırmaktadır. ‘Sıcaklığı’, ‘içtenliği’ ve ‘samimiyeti’..

Ve doğaya özgülüğü, yağmur sonrası taze çim, temiz toprak ve.. başka bi şeysileri daha..

O başka ‘bi şeysiler’ her ne ise, Udoorin’in dilinin ucundadır ancak çıkmamak için inat etmektedir.

 

“Kendimden geçtiğimde.. yanlış bir şeyler söylemedim diye umuyorum.”, diye anca duyulur bir fısıltıyla mırıldanır kız.

“Güzel şeyler söyledin, sevgili Lorna.”, diye itiraf eder genç adam.

“Ne kadar rezil ettim kendi mi—?”, diye başlar Lorna..

“—Başka zaman, güzelim.”, diye bitirir Udoorin. “Daha geniş, baştan sonra kadar içini dökebileceğin bir zaman.”

“O kadar kötü, demek?”, diye, yerin dibine girmiş bir sesle yüzünü genç adamın göğsünde saklar prenses.

“Hayır, sevgili Lornam.. O kadar muhteşem.”, diye düzeltir Udoorin.

 

✱ ✱ ✱

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve kilerden çıktıklarında karşılaştıkları bir grup şehir muhafızını fena halde sıkıştırmış Orken mangasının üstüne, kötürüm bir heyelan gibi çöker..

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in başını ensesinin kökünden ayırır, ikincisinin omurgasını açar, varlığına ayılamamış üçüncüsünün ise kafasını kelek patlatır gibi ikiye yarar.

Dördüncüsü ne olduğunu anladığında iş işten geçmiştir çoktan. Manyamış bir şekilde çığlayan genç, iri Orken’i gırtlağından yakalar, baltasıyla yaratığın midesini yere boşaltır ve olduğu gibi hala hayatta olan Orken’lerin üzerine fırlatır!

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir.

Hex Prensesi, Orken’lerin arasında ölümcül raksını yaparken, şehir muhafızlarının da gerisinden kart seslerle böğürerek yaklaşan bir başka Orken mangasının etrafında, neredeyse üç katlı bir bina yüksekliğinde alevden bir çember peyda olur bir anda..

..ve Anglenna, silik yeşil gözlerinin gerisinde beliren kızıl kıvılcımlar eşliğinde, sanki bir lir çalıyormuş gibi parmaklarını büyük bir zarafetle gezdirir havada;

Alev çemberi, ateşli bir neşeyle high elf büyücünün emrine gelir ve Orken’lerin üstüne kapaklanır..

 

Yok olan Arashkan şehrinde geçirecekleri zorunlu ikinci gün daha yeni başlamıştır ve Udoorin, Lorna ve Anglenna, daha şimdiden manyamıştır.

İşin ilginç yanı, Udoorin ve sevgili Lorna’sının ‘koordine’ çılgınlığı pek de yeni bir durum değildir.

Yeni ve gerçekte hayret verici olan, babası Selvius Brightleaf’i kaybetmesinden itibaren tüm eğitimini neredeyse 170 yıl annesi Angrellen’den alan Anglenna’nın soğuk, hatta mekanik denebilecek ‘mantık’ ve ‘hesabı’ terkedip bu duruma eşsiz bir mutlulukla ayak uydurmasıdır!

 


Rin: Lorna’nın, Udoorin için çok nadiren kullandığı, aralarındaki gizli takma isim; konfor, rahatlık, teselli, avutucu ve ‘mücevher’ anlamlarını taşır.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part Two)

Shared Dreams
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Inshala ‘la fey’ Frostmane, “Sanırım, uçurma sırası bende..”, derken, Aager kızın gerçekte ne kastettiğini hiç düşünmemişti. İşin aslına biraz olsun anlayışlı bir gözle bakıldığında, genç Aager’in o anda pek az şey düşünebilecek durumda olduğunu anlamak çok da zor olmasa gerek.. kollarındaki sıskası çıkmış kız dışında..

Serenity Home kasabası şerifi Standorin Shieldheart gibi kendisini tanımış nadir kişilerden değil de daha genel anlamda ve sadece ‘tanışmış’ yada ‘karşılaşmış’ —ve hala nefes alanlar— onun hakkında, ‘cani’ veya ‘katil’, biraz daha temkinli olanlar, ‘tehlikeli’, aklı başında olanlar ise muhtemelen çenelerini kapatıp susmayı tercih ederlerdi.

Halbuki kimsenin, tam olarak mantıklı olmasa da, kabul edilebilir bir şekilde ‘düşünemediği’, bütün karanlık geçmişine, çok küçük yaştan itibaren gördüğü en kötü ve traumatik muamelelerin bileylediği biri olmasına rağmen Aager Fogstep’in, en nihayetinde, yirmi dört yaşında genç bir adam olduğudur..

..ve hayatta yaşayacak daha bir çok ‘ilk’lerin de kendisini beklediğidir.

Birisi gelip kendisine sorma cesaretini gösterse Aager muhtemelen bir cevap vermez, ancak içinden, ve fevkalade samimi bir itirafla hayatını en çok etkileyen ve ‘monumental’ bir anlamda değiştiren şeye açık bir isim de koyabilirdi;

Inshala ‘la fey’ Frostmane Hooman..

..ve çok da uzak olmamasını dilediği bir gün, + Fogstep!

Aager, bu sıskası çıkmış, evhamlı, kötürüm, içine kapanık, vahşi, saf, farkındasız bir sevgiyle dolu, çocuksu, temiz kalpli, içli, literal anlamda ölümüne sadık, garip, anlaşılmaz bir bilgeliğe sahip, olağanüstü bir hayal gücü ve daha da imkansız bir ‘iç’ dünyası olan, hem şirin, hem de tamamen kendisine özgü güzelliğini ılık bir meltem gibi etrafına yayan bu kızla tanışması, onu tanıması, bir anda ayağı takılmışçasına ona ‘düşmesi’, ve en nihayetinde de ona olan duygularına boyun eğmesi, genç adamın hayatında başına gelen belki de en muhteşem şeydi.

Ve bu küçük kız onu mütemadiyen yeni ilklerle tanıştırmaktadır..

—Sanırım, uçurma sırası bende, dediğinde olduğu gibi..

Aager hangi ara bir ‘bulut’a dönüştüğünü anlamaz. Sadece kollarındaki kızın yavaş yavaş kaybolmaya başladığını, daha doğrusu dağılıp uçuşmaya başladığını gördüğünde başından aşağı kaynar suların boşaldığını hisseder.

Panik içerisinde haykırmasına engel olan tek şey, kızdan ‘uçup giden’ gördüğü son şeyi, kendisine gülümseyen gözleri ve çilek kırmızısı küçük dudaklarıdır.

Kız ona, “Gel, Aager Fogstep. Beraber aptal olalım.. ve uçalım!”, diye fısıldamış ve esen rüzgara kapılıp gözden kaybolmuştu.

Aager neler olduğunu, kendisi de dağılıp aynı rüzgarda sürüklendiğinde anlamıştı.

Ve evet, Aager burada ‘anlamıştı’ ifadesini fevkalade gevşek anlamda kullandığının da farkındadır.

Inshala’nın ‘bulutu’, Aager’inkiyle beraber Durkahan istikametinde, yerden yüzlerce yarda yukarıda, ‘gerçek’ bulutların arasından hayret verici bir hızla uçmuştu. Öyle ki, ilk defa gördüğü Vodgar şehrinin neredeyse hiçbir ayrıntısını algılama fırsatı bile olmamıştı.

Koca ‘mistikler şehrinin’ üzerinden, öylesine uçup geçmişlerdi..

Bu yep yeni tecrübe Aager’i korkutmuş mudur bilinmez. Ama gün batımına bir saat kadar kala tekrar yere konduklarında genç adamın saçları hala diken diken olmuş bir şekilde durmaktadır.

Aager, sevdiği kızın kendisine böyle şeyler yapmadan önce en azından uyarması gerektiğinin ‘nazikçesini’ düşünürken kız ona sırıtır, sonra olduğu yerde hafifçe salınır, ardından gözleri kayar ve olduğu yere yığılır..

✱ ✱ ✱

Aager yaktığı kamp ateşinin yanına çömmüş, Lady’nin zorla eline tutuşturduğu küçük, kararmış tencede sıcak bir şeyler pişirmektedir.. “Al şunu ve kıza doğru dürüst bir şeyler pişir. Sıskası çıkmış zaten. Sıcak, sulu yemekler!”, diye çatılı kaşlarla emretmişti Lady. “Geri geldiğinizde o kızın en az beş kilo aldığını görmezsem, külahları değişiriz!”

Lady’nin yüzündeki ifade ve sesindeki tehditkar vurgular yetmiyormuş gibi, genç adama bakarken bir elinde tuttuğu koca gürzü diğer avucunun içine indirip durmuştu.

Ve Lady, ortada hiçbir kuşku kalmaması için, “Bilmem anlatabiliyor muyum?”, diye de eklemişti..

Aager, Lady’ye sırıtmamış, sadece yüzünde ciddi bir ifadeyle “Tabii, efendim. Ezici bir farkla!”, demişti.

Ve daha ‘en az’ beş kilo aldırması gereken kız, battaniyelere sarılı ve kendinden geçmiş bir şekilde ateşin yanında uyumaktadır.

Aager küçük tenceredeki yemeğin kaynayıp fokurdamasını seyrederken bir yandan da uyuyan kızın nefesini dinler.

Yemeğin ‘yeterince olduğunu’ düşündüğünde, sırt çantasından sabahki ezik teneke bardaklarla benzer bir kaderi paylaşmış bir çift teneke çukur tabak çıkartır, yemekten birazını tabaklardan birine döker, sonra yavaşça uyuyan kızın yanına gelir.

Aager bir süre, elindeki tabakla durmuş bir şekilde yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek hazırladım, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Aager ister istemez gülümser.

Teneke tabağa doğru uzanır, sulu yemekten bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki yemeğin tamamını yedirir. Sonra tekrar onu battaniyelere sarar, kendi bacağını kıza yastık yapar, kız uyurken kendi yemeğini yer ve battaniyelerin altında küçük bir topak olmuş kızla yalnız geçirdikleri ilk yolculuğun ilk gecesinde, ilk nöbetini tutar.

Aager nöbeti devretmeye karar verdiğinde güneş çoktan doğmuş ve ateşi de tekrar canlandırmıştır..

✱ ✱ ✱

Hafif kayık gözlerle Inshala önce eline tutuşturulan yanık patatese ve yanında duran tarçınlı kırmızı çalı çayına, sonra da acı kahvesini yudumlarken kendi ‘yanık’ patatesini çiğneyen adama bakar. Seyredildiğini fark eden adam, kıza döner.

“Günaydın, genç bayan.”, der çok hafif yorgun bir sesle.

Kız sessizce adama bakmaya devam edince adamın hafif kaşları çatılır.

“Ne oldu? Bi sorun mu var?”, diye sorar kıza.

“Patates?”, diye esefle inler Inshala.

“Umm.. Evet.. Ne oldu ki? Patatesi sevdiğini sanıyordum.”

“Patates severim, Aager Fogstep. Ama iki gün üst üste sadece patates yiyecek kadar değil.”, diye söylenir kız alt dudağını pörtleterek. “Ve sanırım dün gece bana yedirdiğin şey de patatesti..”

“Umm.. Evet.. Niye ki? Patates iyidir. Besler ve tok tutar. Milyonlarca fakir hatalı olamaz ya!”, diye biraz alınmış bir sesle cevap verir Aager.

“Patates tok tutar, evet. Ancak tek başına sanıldığı kadar besleyici değildir ama ki!”, der ve Aager’e kederli bir bakış atar.

“Lady bütün yemeklere patates koyar..”, diye kendisini savunmaya çalışır karalar içindeki adam.

“Lady abla aynı zamanda yemeklere ince kıyılmış soğan, küt kesim havuç, Laila ablanın getirdiği tavşan ve bıldırcınlardan yaptığı kuş başı et, tuz ve baharat da koyar. Ayrıca patlıcan, kabak, fasulye, lahana, yeşil biber, semiz otu, pazı, ıspanak, pırasa, karnabahar, sarımsak ve maydanoz da atar.”, diye sıralar Inshala ciddi bir şekilde.

“Umm.. Bu mümkün.. Sanırım.. Hazırlanırken devamlı üç bayanın başında toplandığı bir yemeğin içine neler tıkıştırıldığına bakacak kadar canımdan bezmedim daha.”, diye cılız bir şekilde itirazını yapar Aager.

Inshala yorgun bir ıkınmayla ayağa kalkar, derin, esef dolu bir nefes verir, sonra kendi küçük bohçasına uzanır, içinden, sırasıyla iki ahşap oyma bardak, aynı elden çıkma iki oyuk tabak, iki de düz tabak, iki kaşık, iki de çatal çıkartır. Ardından daha da ufak bir kese çıkartıp, kullanmayı düşünmediği çukur tabak ve kaşıkları tekrar bohçasına yerleştirir.

Aager hayretle oyma kap kacaklara bakar.

Kız ise küçük, mutlu bir mırıltıyla ufak keseden çıkardığı elma, şeftali, yeşil biber, domates ve salataları önce ürkütücü bir evhamla yıkar, sonra biberler hariç hepsini, saplantılı denebilecek bir imtina ile doğrayıp ince bir zarafetle dizer düz tabaklara. Biberleri ise ateşin üstünde, onları yakmadan gezdirir sonra da tabakların kenarına yatırır.

Aager, biraz alınmış, biraz da utanmış bir ifadeyle kızı seyrederken, kız her iki tabağın üzerinde küçük birer çimçik tuz ve nane serpiştirir ve karalar içindeki adamın aksine yüzünde fevkalade mutlu bir ifadeyle, hazır tabaklardan birisini ona uzatır, diğerini ise kendi önüne koyar.

“Umm.. Teşekkür ederim. Ama ben böyle bir servisi yapabileceğimi pek sanmıyorum —taze beyaz peyniri nerden bulduğunu sormaya bile korkuyorum.”, der Aager elindeki ahşap, el oyması tabağa bakarken.

“Bu güne kadar benim için yaptıklarından dolayı müteşekkirim, Aager Fogstep. Ama beraberliğimizi tek yönlü, ve yanık patatesler üzerine kuramayız.”, der genç kız mutlu bir ciddiyetle.

“Sorun değil di.. Yoldayken yemek benim için hep ‘ivedilikle ye’ ve ‘bekleme yapma’ ile sınırlı olan bir zorunluluktan ibaretti sadece.”

“Yemek bir zorunluluk. Beraberliğimiz ise, ikimizin de ‘her ne’ ve ‘her şey’ pahasına yapmayı seçtiğimiz bir tercih. Zorunluluklarda tercih yoktur, zira açlığa ‘yapmıyorum’ diyemeyiz. Ben seni ilk gördüğümde dikkatimi çekmiştin zira varlığımı fark eden ilk kişi sen olmuştun. Bütün kötü huylarım —ve boynuzlarıma rağmen beni seçen sendin. Bunu yapmamış olsaydın, bu beni çok, ama çok üzerdi, ama yine de bu konuda hiçbir şey yapamazdım çünkü seni istediğim kadar, senden korkuyordum da.. Sen beni istememiş olsaydın bu canımı çok yakardı ve muhtemelen de beni kırardı ama yine de sen, beraberliğimize ‘yapmıyorum’ diyebilirdin..

Sen.. benimle ‘beraberliği’ seçtin, sevgilimi Aager Fogstep. Ve benim de buna göstermem gereken çabada ‘ivedilik’ olmamalı. Ama öyle görünüyor ki ‘bekleme’ olmalı..

Her ne kadar ben beraberliğimizin ivedilikle olmasını, ve bekleme yapmayı da hiç istemesem de..

Benim için, senin elinden geleni yaptığını görüyorum, Aager Fogstep.

Benim için elinden gelmeyeni de yaptığını biliyorum.

Emek ve çaba göstermemde bana daha azını layık görme lütfen ama ki..”, der Inshala sessiz bir hışım.. ve azimle..

Uzun bir süre ikisi de kendi düşüncelerine dalmış bir şekilde yemeklerini yerken, Aager acı kahvesini yudumlar, Inshala’da tarçınlı kırmızı çalı çayını hüpletir.

“Sanıyorum ki bu, kötü yemek yaptığımı söylemenin en muhteşem şekliydi!”, diye mırıldanır Aager.

Inshala’nın yüzü kızarır, küçük, çilek kırmızısı dudakları bükülür, sıskası çıkmış omuzları hoplar.. ve kız kontrolsüz bir şekilde ‘fırk’lar.

✱ ✱ ✱

Ne kadar geldik?”, diye sorar Aager kahvaltıdan sonra.

Inshala’nın kaşları çatılır ve düşünmeye başlar. Uzun bir sessizlikten sonra, “Sanırım iki yüz elli ile üç yüz mil kadar uçtuk. Biraz zorlarsak, yarın akşama doğru Durkahan’a ve Moira ablaya ulaşmış oluruz.”, diye cevap verir.

Aager kıza hayretle bakar, zira bildiği hiçbir at yada gemi, en iyi koşullar altında bile bu kadar mesafeyi yedi-sekiz saatte gidebileceğini düşünemez.

“Bu.. hayret verici bir mesafe!”, diye, kıza duyduğu hayranlığı gizlemeden ünler.

Inshala’nın yüzü kıpkırmızı oluverir.

“Bununla beraber, ‘biraz zorlamamıza’ da gerek olduğunu düşünmüyorum. Durkahan’a iki gün sonra ulaşsak da olur gibime geliyor.”, diye sesli bir şekilde düşünür Aager. “Senin bugün dinlenmeni istiyorum. Dün indiğimizde ayakta duramıyordun.”

“Biraz yoruldum o kadar!”, diye solgun bir şekilde sırıtır Inshala.

Aager kıza çatılı kaşlarla bakar.

“Yaaa.. Her itiraz edişimde bana öyle mi bakacaksın ama ki?”, diye inler kız.

“Sadece haklı olduğumda, sevgili Inshala. Uçarken kendinden geçip bayılırsan ne olacağını düşünüyorsun?”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur karalar içindeki adam.

“O zaman, ağır ağır yere doğru süzülürüm ki!”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Inshala.

Aager biraz daha sessiz bir hışımla kıza bakar.

Taki kızın omuzları çöküp pes edinceye kadar..

“Bu yaptığın çantaj ötesi bir şey, Aager Fogstep.”, diye somurtur kız.

“Sen söz konusu olduğunda risk almaya niyetim yok, bebeğim. Yapacağın planları, bunu da hesaba katarak yaparsan beni pek mutlu edersin.”, der Aager çok az sert bir tonla.

Kız alt dudağını pörtletir, sonra yenik bir edayla tekrar battaniyelerinin altına girer.

Aradan bir kaç dakika geçer.

“Uyuyamıyorum, Aager Fogstep!”, diye mızmızlanır kız.

“Neden? Gözlerini kapatırsan bunu yapabileceğini düşünüyorum.”, der Aager, kaşları çatılı bir şekilde.

“Bacağına ihtiyacım var. Alıştırdın, artık başımı ona yaslamayınca uyuyamıyorum ama ki!”

✱ ✱ ✱

In.. Inshala? Bebeğim? Sen misin?”, diye yankılanır rutubetli bir karanlıkta ve soğuk, taş zeminde oturmuş sesin sahibi..

“Evet, abla.”, diye cevap verir Inshala fısıltıyla.

“Neden fısıldıyorsun ki? Burada bizi kimse duymaz. İlk bir kaç gün beni çıkarmaları için çok bağırdım. Sonra da yaralarım acıdığı için bağırdım. Ziyaretime sadece annem geldi.. Bir defa.. Ona kızının hala hayatta olduğuna inandırmak için sadece bir defa beni görmesine izin verdiler..”, diye acı bir şekilde konuşur sesin sahibi.

Inshala biraz tedirgin olur zira konuşan kişinin, tanıdığı kişi olup olmadığına tam olarak emin olamaz. Tanıdığı kişi kendinden emin, dolgun ve dobra bir kızın sesine sahipken, bu kızın sesi ise bitkindir. Bitkin, yılgın ve onurunu kaybetmiş bir kızın sesidir..

“Etrafında gözetim büyüleri var. Beni fark etmesinler diye fısıldıyorum.”

Karanlığın içinden zincir şakırtısı, ardından acı bir ‘fırk’lama duyulur.

“Gözetim büyüleri mi var? Amcam gerçekten beni bir şey sanıyor olmalı..”, diye hafif histerik bir kahkaha atar kız.

“Sana ne oldu böyle? Ne yaptılar sana, Moira ablam?”, diye telaşla sorar Inshala.

✱ ✱ ✱

Burası fazla karanlık. Kendini bana bırak ablam..”

“Ben zincirlerle kelepçelenmiş durumdayım, sevgili küçük Inshala. Zincirler, kelepçeler ve demir parmaklıklar.. Adî bir hırsız muamelesi görüyorum.. Kaçacakmışım gibi ayaklarıma pranga bile vurdular, şerefsiz köpekler..”, diye bitkin bir sesle hışmeder Moira.

“Ben yanında değilim abla. Bu da gerçek değil.. Sesime doğru gel. Gözetim büyülerinden dolayı ben daha fazla yaklaşamıyorum.”

“O zaman olduğun yerde kal, güzelim. Benim kaderim belli oldu. Bu zindanda yaşlanacağım, ve bu zindanda da öleceğim.”, der Moira yılmış bir şekilde.

“Abla..”, der Inshala ve sesi biraz sertleşir. “Ben ormanda kör bir nefretle herkesi yakmaya çalışırken göğe ellerini açıp benim aklımı başıma getiren bir Moira hatırlıyorum. Ben çadırda ölmüşken bana inanıp, beni geri getirmek için bütün gücünü, inancını ve sevgisini bağışlayan bir Moira hatırlıyorum. Ben Serenity kasabasında bana sarılıp, bana bir aile veren Moira ablamı hatırlıyorum. O Moira ablam asla yılmaz, asla vazgeçmezdi. Yoksa bana yenilgiyi kabul ettiğini mi söylüyorsun? Çok ayıp abla.. Senden bunu hiç beklemezdim.”

Uzun bir sessizlik olur Inshala’nın bu konuşmasından sonra.

“Bu.. bu biraz ağır olmadı mı, Inshala?”, diye burnundan solur Moira.

“Alındıysan, sesime gel ve bunu yüzüme söyle abla..”, diye hararetli bir şekilde Inshala’da burnunu çeker.

“Öyle olsun bakalım, kız kardeşim. Ama yanına geldiğimde sırf küçük olduğun için seni azarlamayacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Buna inanmıyorsan, Maira, Madine ve Cümeyt’e sorabilirsin..”

..ve Moira bir anda kendisini, hiç beklemediği, olağan üstü bir mekanda buluverir.

Moira uzun bir süre olduğu yerde kala kalır ve etrafındaki imkansızlığa alık alık bakar.

Neden sonra, hemen ilerisinde kendisine el sallayan küçük kızı fark eder ve kaşları çatılı bir şekilde ona doğru iri adımlarla yürümeye başlar.

Ancak küçük kızın yanına vardığında, çatık kaşları çözülür ve nedense üstüne garip bir sükunet çöker; küçük Inshala değişmiştir..

Ve bu değişim kızın görünüşünde değildir tamamen.

Bu değişim, kızın duruşundadır.

Evet, kız hala sıskası çıkmış, çöp gibidir ama yüzünde hafif pembe, mutlu bir ifade vardır. Ve bir ilk olarak, kızın boynuzlarını gizleme ihtiyacı duymaksızın onları sergilemiş olması, Moira’nın, kız kardeşi olarak ilam ettiği bu kızda ciddi bazı değişimler yaşadığına ikna eder.

Kızın yanakları gibi gözleri de parlamaktadır.

“Huh..”, diye ünler Moira. “Büyümüşsün..”

“Daha fazla küçülürsem bu biraz garip olmaz mıydı, abla?.”, diye gülümser Inshala.

“Ve güzelleşmişsin.”, diye keyifle itiraf eder Moira ablası.

“Senin kadar değil, abla.”, diye cevap verir Inshala.

Moira gülümser.

“Maira kim abla? Ve Madine.. Bir de Cümeyt vardı sanırım..”, diye sorar Inshala.

“Maira senin öbür ablan. Benim bir küçüğüm.. On dokuz yaşında kendisi ve bugüne kadar eli kılıca değmemiş, prensini bekleyen aklı bir karış havada bir kızdır. Madine ise senden iki yaş küçük ve daha ‘hayır’ evresini aşamamış tam bir baş belası emo’dur. Sabahtan akşama kadar kulağında kulaklık mart ayı kedilerini andıran müzikler dinler, siyah mürekkeple saçlarını ve dudaklarını boyar, ve her şeye omuz silkip, ‘hayır’ der.. Dediğim gibi, tam bir baş belası. Cümeyt ise daha dokuz yaşındaki en küçük erkek kardeşin ve bu dünyaya yanlışlıkla gelmiş bir melektir aynı zamanda. Bir gün onunla tanışmanı çok isterim. Onu çok seveceğinden eminim. O da seni çok sevecektir.

“Benden kolay kolay kimse hoşlanmaz ki abla.”, der sessizce Inshala.

“Senden sadece anneme bahsettim, güzelim. Anneme ve Cümeyt’e.. Ben zindana atılıncaya kadar seninle tanışmak için sabahtan akşama kadar zıp zıp yerinde duramadı. Ve pencerelerin başında oturup, belki gelirsin diye her gün saatlerce ‘Fey’ ablasını bekledi.”, der Moira acı bir şekilde gülümseyerek. “Şimdi. Burası neresi ve senin bu güzelliğini kime borçluyuz? Kime teşekkür etmem gerekiyor?”

“Burası benim rüyam. Sana söylemiştim ama ki! Biz şu anda bir rüyadayız ve aslında ikimiz de uyuyoruz, abla.”, diye açıklar Inshala.

“Rüya, ha?”

“Ben.. Themalsar’dan sonra bazı şeylerimi kaybettim.. Kedimi ve.. başka bir şeylerimi daha.. Dolayısıyla artık bağlı olduğum druid halkasını da terk etmek zorunda kaldım. Uzun bir süre efendim gibi Orman Halkasına bağlanmak istedim ama ona bağlanırsam devamlı efendimi hatırlayacağım için buna cesaret edemedim. Bu yüzden ben de Rüya Halkasını seçtim kendime.. Yada halka beni seçti.. Bizde seçim ve tercih olayı biraz karmaşık bir ilişki, abla. Ve buradayken, rüyamdayken, görmeyi çok istediğim kişilerle bazen konuşabiliyorum.”

“Hmmm.. herkesin marifeti ve becerisi farklıdır. Ama seni azıcık tanımışsam, bu tercihinde başarılı olacağına kati olarak inanıyorum. Sana yakışmış ve öyle görünüyor ki yaramış da..”

“Aslında bana yarayan başka bir şeydi, abla.”, diye yüzü kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

“Kim?”, diye gülümser Moira.

“AAGER FOGSTEP.”, diye cılız bir fısıltıyla itiraf eder kız.

“Hah!”, diye ünler Moira. “Biliyordum. Themalsar sonrası o on gün yanından ayrılmayışına müşahade etmemiş olsam bile biliyordum!”

“Ne?.. Nasıl?”, diye utanç içerisinde sorar Inshala.

“Çünkü ablalardan hiçbir şey kaçmaz!”, diye sırıtır Moira.

“Yaaaa..”, diye itiraz eder kız.

“Bize katıldığın günden beri senin ona nasıl baktığını, gözlerinle onu devamlı izleyişini ve devamlı ona sessizce sokulup hışmetmelerini büyük bir ilgiyle seyrettim. İnsanlar bir paladin gördüğünde, genelde bizlere çelik zırhlar içindeki kanun aptalı gözüyle bakarlar. Ama o zırhların ardında, en nihayetinde ‘biri’ olduğunu göz ardı ederler. Ve o ‘birinin’ de kör olması gerekmiyor. Her şey bir yana, sendeki bir şeylerin, o adamı rahatsız ettiğini de görme fırsatım oldu. Öyle görünüyor ki Efendi Aager, sen söz konusu olduğunda neyin kendisini rahatsız ettiğini anlamış durumda. Sanıyorum bundan dolayı kendisine teşekkür etmem gerekecek.”

“Ben.. ben pek anlamadım, abla.”, diye itiraf eder Inshala.

“Sevgi, benim küçük Inshala’m, beraberinde bir çok duyguyu da getirir. Utanma, korkma, tedirgin olma, rahatsızlık duyma.. bit yeniği gibi. O bit bizi bir kere ısırdığında, birden o kişinin her hareketini fark etmeye başlarız. Bazen o kişiden korkarız, bazen kaçarız, bazen de uzun bir süre o kişiye uyuz oluruz.. Ve o kişi her ne yaparsa yapsın, yaptıkları devamlı gözümüze batmaya başlar.”

“Ben.. Aager Fogstep’i, beni bir bit ısırdı diye mi sevdim yani?”, diye hiç inanmamış gibi kaşlarını çatar Inshala. “Ben bitli değilim ama ki. Devamlı yıkanıyorum ve saçlarımı temiz tutuyorum!”

Moira ister istemez kıkırdar.

“Bitlere kafanı fazla yorma, güzelim. Zamanı gelince anlar ve gülersin. Ama senin adına ne kadar sevindiğimi bilemezsin. Efendi Aager.. en az göründüğü kadar karanlık bir adam.. Ancak bu onun tamamını tanımlamıyor. Geçmişimiz her zaman bizimle beraberdir. Ancak o geçmişin bizi gütmesine izin verip vermememiz ise bizim elimizdedir. Ve belli ki Efendi Aager bu konuda doğru EN AZ BİR tercih yapmışa benziyor..”, diye gülümser Moira.

Inshala, ‘bit’ meselesine fena halde takılır, zira kendisini bildi bileli asla, AMA ASLA bitlenmemiştir. Dahası, ‘sevgilimi’ Aager Fogstep için hissettiği duyguların, pis bir böcük yüzünden olmuş olmasına aşırı derecede rahatsız edici bulur.

FEVKALADE AŞIRI DERECEDE!

Ancak Moira ablasıyla paylaştığı ‘rüya’dan uyanmadan önce, belli ki bazı şeyleri öğrenmesi gerekecektir. Bu yüzden, en azından şimdilik ‘bit’ meselesini, fena halde zorlansa da rafa kaldırır.

“Sana ne olduğunu anlat bana, abla. Seni en son gördüğümde Durkahan şehrine doğru yola koyulmuştun.”, diye sorar Inshala.

Moira derin, esef dolu bir nefes çeker.

“Ben tam bir aptalım, güzel Inshala’m. Babama olanlara o kadar kızmıştım ki, şehre varır varmaz, doğru düzgün, elle tutulur, kanunen kabul edilir, somut herhangi bir delil aramadan gidip amcamı her kesin ortasında babama suikast düzenlemekle suçladım ve olduğum ahmak gibi, bir de ona meydan okudum. Themalsar’da olanlar belli ki beni fazla havalara sokmuş zira amcam fena halde kızdı ve meydan okumamı geri çekmem konusunda beni uyardı.. Ama ben, bütün kibrimle kendisini korkaklıkla suçladım ve bunu yaparak ona benimle yüzleşmekten başka seçenek de bırakmamış oldum..”, der ve susar Moira.

Inshala devamını duymaya can atar ama büyük bir bilgelik örneği göstererek beklemeyi tercih eder.

Neden sonra Moira tekrar derin bir nefes daha çeker ve anlatmaya devam eder.

“Ve amcam beni muhteşem bir şekilde yerden yere vurdu. Zırhını bile doğru düzgün çizemedim.. Beni öldürebilirdi ama belli ki başka planları vardı.. annemi içeren planları. Annem Durkahan’da tanınmış, sevilen ve onurlu bir aileden gelen bir hanımefendidir ve amcam ona, kendisiyle evlenmesi halinde hayatımı bağışlayacağı sözünü verdi. Bu şekilde tıpkı benim amcama herhangi bir tercih hakkı bırakmadığım gibi, amcam da anneme herhangi bir seçenek bırakmamış oldu.. Sayemde!”

“Ama.. ama seni hapsetmiş ki!”, diye inler Inshala.

“Eh.. onu herkesin önünde babamı öldürmekle, sonra da korkaklıkla suçladıktan sonra ortalıkta elimi kolu sallaya sallaya dolaşır bir şekilde bırakamazdı ya. Beni hapsederek, annemin sadakatini de güvence altına almış oldu, adi hergele!”, diye hışmeder Moira.

“ABLAAA!”, diye şok olmuş bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Ne..? Pardon. Sanırım senin yanında o tür kelimeler kullanmamalıydım, özür dilerim.”

“Söylediğin şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama söyleme şeklinden, çok fena bir şey olduğuna eminim.”, diye kızarmış bir yüzle yere bakar Inshala.

“Ne diyebilirim ki.. Hapis hayatı beni çok değiştirdi.”, der Moira sırıtarak.

“Düğün ne zaman?”, diye sorar Inshala.

Moira boğazından nahoş bir ses çıkartır.

“Tam olarak emin değilim. Karanlıkta günleri takip etmek oldukça zor. Sanırım yedi yada sekiz gün sonra.. Veya beş.. Dediğim gibi, emin değilim. Haftalardır zincire vurulmuş bir şekilde zindanda tutuluyorum.”

“Biraz zamanımız var yani.”, der Inshala rahatlamış bir şekilde.

“Zaman? Neye zamanınız var?”

“Biz Vodgar denen şehrin batısında, Dark Forest civarında bir yerlerdeyiz ve geliyoruz.”, der küçük kız mutlu bir sesle.

“Dark Forest’da iseniz buraya gelmeniz en az sekiz-on gün sürer, güzelim. Ve sanıyorum amcam annemi garanti ettikten sonra, pek de şaşırtıcı olmayacak bir şekilde beni de ‘utancımdan’ intihar ettirtecektir.”

“Mucizelerden ümidini kesmemelisin, abla.”, diye sırıtır Inshala.

“Sen.. sen bayağı değişmişsin kız kardeşim. Ancak sorun mucizelerde değil, durumumun imkansızlığında..”, der Moira yılgın bir sesle.

“Öyle deme, abla. İmkanlı durumlarda gerçekleşen şeylere mucize denemez ama ki! Daha dün sabah High Woods’un hemen güneyindeydik ki!”

“Ne? Nasıl?”, diye hayretle bakar Moira, önünde sırıtarak duran küçük kıza.

“Sonra. Fazla zamanımız kalmadı. Uyurken vakit farklı işliyor. Uyanmadan sana olan biten bazı şeyleri anlatmam laz—”

“GÖZETİM BÜYÜLERİMİZİ BİR ŞEY İSTİLA ETTİ!”

“SALDIRI ALTINDAYIZ!”

“LORD KARKASHI’YE HABER VERİN!”

..diye bir ses gürler ve Inshala’nın ‘rüya’ alemi dağılmaya başlar.

Panik olmuş bir şekilde Inshala, Moira ablasına bakar ancak kızın yüzü donuklaşmış, bedeni de çoktan silikleşmeye başlamıştır.

“Abla.. Abla dayan.. Yoldayız ve geliyoruz!”, diye çığlar kaybolan Moira’ya..

..ve Inshala kan ter içerisinde uyanır!

✱ ✱ ✱

Inshala korkuyla yerinden fırlar.

Onun sıçramasıyla Aager de bir anda kızın arkasında, kısa ve keskin kılıçları çekilmiş bir şekilde peyda olur.

Karalar içindeki adam, yarı ayık, yarı uyku halinden, farkındasız bir refleks ve hayret verici bir hızla, göz açıp kapayıncaya kadar, tam savaş pozisyonuna geçmiştir.

“Ne oldu?”, diye sessizce sorar sırtını verdiği kıza.

“Moira.. Moira ablam.. Başı fena halde dertte. Hemen gitmemiz lazım.”, diye inler Inshala.

Aager’in buna gösterdiği, neredeyse katatonik denebilecek kadar soğuk kanlı tepkisine birazcık olsun hayran kalmamak pek de mümkün değildir.

Fogstep, nedenler yada niçinlerle vakit harcamaz.

Inshala’nın battaniyesini kapar, seri bir devinimle topak halinde yuvarlayıp kendi çantasına tıkıştırır, kızın küçük bohçasını da alır ve yarım dakikadan daha kısa bir süre içerisinde, orada birilerinin kamp yapmış olabileceğine dair pek az iz bırakacak kadar temizlenmiş bir alan bırakır ardında.

“Gidelim.”, der kıza sessizce.

Ve Inshala, neden ilk gördüğü andan itibaren bu adama takılıp kaldığını anlamış olur;

GÜVEN.

MUTLAK..

..VE KATIŞIKSIZ.

“Teşekkür ederim.”, diye fısıldar karalar içindeki adama, küçük kız..

..ve ikisi de dağılıp rüzgarda uçuşmaya başlar.

Dağılmaya ramak kala Inshala’nın yüzünde hafif utanmış, daha çok mutsuz bir ifade belirir. Gerçeği, sadece gerçeği öğrenmek isteyen birisinin azmini taşıyan gözlerle ellerini tutan karalar içindeki adamın gözlerinin içine bakar..

“Ne oldu, bebeğim?”, diye Aager’in dingin fısıltısını duyar zihninde.

“Sana bir şey soracağım, Aager Fogstep, ama bana doğruyu söyleymeni istiyorum.. Ne kadar acı olsa da..”, diye kızın umutsuz sesli yankılanır adamın içinde.

“Sana istediğim kadar iyilik yapamadım, Inshala. Ama her zaman doğruyu söyledim..”, diye aynı fısıltıyla cevap verir karalar içindeki adam.

“Ben.. Ben senin için bir zorunluluk muyum?”

“Evet.”, der Aager açık ve çıplak bir hışımla. “Seni gerçekten tanıdığım andan itibaren.. Ve bunun asla değişmemesi için de elimden gelen, ve gelmeyen, ne varsa da yapmaya kararlıyım.”

“Ama neden?”, diye sorar kız ağlamaklı bir sesle.

“Çünkü sen daha azına layık değilsin, bebeğim.”

“Ama.. ama ben bitli kızın tekiymişim ki!”

“Bitler korkulacak şeyler değil, Inshala. Ve sen de olduğunu da hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Aager çatılı kaşlarla.

“Nerden biliyorsun ama?”

“Uyurken bacağıma yasladığın başını, yüzünü.. ve saçlarını saatlerce.. günlerce seyretme fırsatım oldu.”

Birden kızın yüzünde güneş açmış gibi bir ifade belirir.

“Ah Moira abla.. Beni kandırdın.. Ben bitli değilmişim ki!”, diye ışıl ışıl bir ifadeyle gülümser..

..ve kendisini rüzgara bırakır.

Kaşla göz arasında Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane ufukta kaybolmuştur çoktan..