Showing: 1 - 10 of 34 RESULTS
arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül savaş serenity the plot thickens Whispers; A Cabal

Voice Recognition: Verified!

Voice Recognition: Verified!

Timeline:

Deep down the rabbit hole,
one gnome, one half-elf, and one..

 

..something else,

 

..move in silence,
as though honoring what was,
what is..

 

..and what might!

 

This story is the continuation of;
The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More, And Ascend.

and
Deep in Silence..

 

 

The girl in her strapless skirt dress flew fast and straight overhead. With her raven-black wings feathered lightly, her skinny arms spread out and wide, hear long, honey-brown hair rippling, ruffling, scattered and wildly and around her dark purple crowning horns, her naked, slender legs, smooth and lustrous, moved subtly as though swimming, and her tiny, darling feet tickling under the wind of her flight, she was an otherworldly beautiful creature. She carried herself over the long, endless, soundless, and muted halls carved deep under Silent Hills with her small, cherry-red mouth, just a tad pouting, and with sad, solemn, and mournful eyes.

 

Eyes that bespoke;

I have seen the end of times.

It is dark, it is bleak and it is lonely.

 

Damn..

 

Merisoul Xyrotwu landed gracefully next to the gnome, Master Gnine Tinkerdome, and the Ranger Lieutenant, Laila Wolvesbane.

 

“Another great hall. Not as great as the one we left behind, but quite cavernous, and occupied.”, she said in her calm, remote, soft, and somewhat breathy voice.

“Occupied?”, asked the gnome. “What’s occupying it?”

“A demon.”, the otherworldly girl replied.

“Dammit.”, hissed the boldly pretty half-elf, Laila. “At least give us a variety. I mean, other than fiends, demons, and undead.”

“The undead are the variety, dear Laila.”, said Merisoul, in her hushed, soft, breathy voice. “I am guessing they are the collateral side effect of having too many demons pend up in one place for thus long, though I’ll admit, the ‘one place’ in question is quite large, deep, and lengthy. Tell me again, Master Gnine, why do gnomes need this much space?”

Gnine shrugged.

“Give a gnome enough time, buoyance, and rock, and we can dig forever.”

“So can dwarves.”

“True. But we do it neatly!”, he said with a smirk.

“I see. Well, your kin has had rock and said buoyance, but seem to have run short on time, to our relative consolation, as doleful as that sounds. Otherwise, we would be here for your ‘forever’.”, replied the raven-winged girl.

“You said one demon.”, Laila said, staring at Merisoul questioningly for she had learned, the otherworldly girl had an odd, unintentional habit of, not quite disregarding, but.. dismissing? absenting? abstracting? Laila wasn’t sure which, but the raven-winged succubi half-born girl did it anyway and you had to ask her for details or you were likely in for unexpected and unprecedented surprises where she would just look at you and say, “I did tell you there was one demon, did I not? Must I use your imagination for you?”

“Yes.”, Merisoul said with a small smile.

“What is it? Is it big? Is it dangerous? Why one? Why here?”, Laila asked.

“What’s in there?”, added Gnine.

“Ow.”, said Merisoul with a surprised expression on her diminutive face. “You actually want details! Of course! And understandable.”

 

And paused! Long enough to for the gnome, Gnine, and the half-elf ranger girl, Laila, to look at one other, then back at the succubi half-born.

 

“If you are waiting for dramatic effect, you are just about due, I believe.”, said Gnine.

“Almost.”, said Merisoul vaguely.

“Almost? Almost for what?”

“Almost ready. I was preparing a visual pamphlet; a presentation, if you will! I am just about done with the texts, the spreadsheets, the tables, and the 3D pie-charts and running it all through the spell-checker. If you would give me but a minute, I will have imported the images and linked the videos. Thought I might add in a gloomy sort of background music as well.”, she replied happily.

Laila ogled at her while Gnine looked up at the unseen sky and pinched the bridge of his nose.

“And done!”, she said, smiling at them. “I apologize for the delay, but I haven’t prepared a corporate presentation for quite some time now. My last was about two years ago, and as part of my graduation thesis, though that was strictly PG18+ and not quite for mortal eyes!”

And with a wave of her hand, the image of a red, barren land appeared, right then and there! The land seemed to go forever in every direction and comprised only of sharp, edgy rocks sticking out of the dry and dead land like shark’s teeth. The sky appeared as though it was some hazy, diaphanous, gauzy, scarlet tulle and no clouds nor any birds flavored it. Other than the spurting of bubbling, molting lava, yes, this land was barren, in the most literal and infernal sense.

Gnine just stared at the causal display of enhanced and vivid imagination with despair.

Laila looked at it with mild interest, coupled with a certain amount of skepticism. Then she bent down and whispered at Gnine.

 

“Can you do that?”

“I might..”, replied Gnine deploringly.

 

The image rumbled and the jagged rocks tumbled and tossed and with a sharp, brittle clap, a crack zigzagged across the barren wasteland. As the endless, red landscape quaked, the crack widened and a halo of deep, infernal fire spewed out of the crack as the rocks and dirt crumbled into the gaping fissure.. And a hand, big, broad and mighty came out of the fiery depths of Hell, and with tremendous force, it slammed onto the sides of the lava spurting fissure and gauged the dirt.

 

“Wow. It’s animated too.”, whispered Laila. “Can you do that?”

“I might..”, Gnine replied with a deflated tone.

 

Great and charred, bat-like wings spread out of the infernal crack as another arm came out and slammed down, slowly pulling and dragging something magnanimous, out of the abyss below. A pair of heavy, curved, at-least-six-feet-each bull’s horns appeared, followed by a face, hideous and cruel, shoulders like ox carts, a grotesquely enlarged torso that defied physics, and legs, thick and mighty, and ending in with black, burning hooves.

 

“I like!”, whispered Laila. “Can you do that?”

“I am being chastised and tormented for something I don’t know what!”, Gnine replied with a destitute voice.

 

The nearly twenty-foot monstrosity took a step forward, rose its mighty arms, holding a long, burning scimitar in one titanic fist, and a crackling, thorny whip in the other. The demon took another earth-shaking step and bellowed as the first notes of a violin were heard in the background, followed by a depressing piano!

 

“Ow.. It’s got audio too! Eno Moricane! I love that.”, whispered Laila, cracking one of her rare grins. “Can you do that?”

“Maybe. I can mathematically calculate the notes!”, replied Gnine resentfully.

 

The demon raised its powerful arms into the hazy, red sky and bellowed with hot, furnacing fire jetting out of its maw. It brought its great, burning scimitar down, sending a blast of fire. Then with a mighty heave, it cracked its whip, and long, slithering tendrils of jagged lightning crashed from the sky. And the image froze!

There, in big blocky fonts, a title appeared over the demon followed by an explanatory subtitle in smaller relief;

 
 
Regnalog
BALOR
Class X Demon.

 

 

And a whole string of spreadsheets started running, punctuated with comparative charts and diagrams, comprising of size, relative hit points, resistances, and immunities, to hit and damage stats, and special abilities.

 

“Damn..”, whispered Laila in a concerned voice. “That’s going to be hard to kill. We’ll need like four of me, three of you, and at least another one of Soul. Should it spot us, and it can, it’s got Truesight, we can’t even run away from it, even if we wanted to. It can run faster than any of us. I mean, I might be able to stay just ahead of it if I used my Longstrider, but it can also fly, making how fast I run, sort of a moot point.”

“No, we can’t. If’s down to our running skills, we are done for.”, Gnine replied, carefully inspecting the demon’s stats.

“Well? How did you like my presentation?”, Merisoul asked, displaying something she almost never did, a pretty, and vague grin.

“I loved it!”, Laila admitted. “Didn’t know you were Moricane fan.”

“He’s a bit depressing for my taste, really, but he does do justice to his craft, per se. His tunes are quite famous in Hell!”, she said happily.

Gnine coughed at the implications of that!

“Why is this Balor named Regnalog?”, he asked.

“Well, he’s a rare specimen even among the Balor. ‘Grumpy’, if you will. Hence, they usually give him guarding assignments, if any. He doesn’t mind sitting in a lonely cave for centuries and cracking his whip. No one really knows why, or what goes through his mind, for that matter, but he is quite strong, resilient, and cunning. Many young and foolish demons tried their hands against him. —for bragging rights.. He is here but they are not, so I guess that answers the question of, who won, I guess.”, she replied.

“Can we take him? If we unloaded everything we got, I mean.”, asked Laila.

“I doubt.”, said Gnine glumly. “The old cuss is quite buff. More so than what’s written here, I think, if he is sort of unique among the Balor.”

“Dammit.”, hissed Laila. “What now, then? We have to move forward.”

“There isn’t much we can do, really. Regnalog will be immune to all my fire-based spells, resistant to pretty much everything else I got, and will see right through my illusions and likely any of my mental assaults as well.. Doesn’t seem like we got many options left. We can’t even get near him without catching fire!”, said the gnome, still frowning at the frozen image.

“Can’t you use that invisible hand-thing? The one you used in Tempest Temple when we were still back at Arashkan. You did pummel a stone golem with it.”

“Laila.”, Gnine fumed. “That golem, as tough as it was, was still subject to many elemental attacks. And had a limited amount of life force. This.. thing.. is HUGE! I mean, boxing it with that hand will be like a love tap. IF we had about a score of people casting as many hands, then yes, we’d bring the demon down.. eventually. Provided he stands still and does not retaliate.”

“Ow.. It did seem impressive when you had smashed the golem, the way you had. Perhaps you need a bigger fist?”, she offered.

Gnine glared at her.

Laila grinned.

“Not my fault you have small fists, my friend.”

Gnine glared at her some more.

“Is there anything else there?”, asked Laila.

“Maybe we should all go and see.”, Merisoul said. “I am certain I missed things. I have noticed, I don’t always see what might or might not be relevant for you two. I perceive people, creatures, and objects by their possible level of interaction, and whether they may present themselves as an obstacle, or help achieve a certain objective, which might or might not always be conclusive, as what may be insignificant for me, might be quite significant to you.”

“Alright.”, agreed, Gnine, taking a last look at the odd, otherworldly girl’s presentation, and the technical readings of Regnalog.

“Quietly.”, inserted Laila. “Maybe I should go ahead. Follow me at thirty feet distance and be ready to run.”

That said, she picked up her long, elven bow, drew an arrow out of her quiver, and with her bow now half-drawn, she silently ranged out. By the time she got near the end of the long, quiet hall, it had already become almost unbearably hot and she was sweating profusely. She edges her way to the exit and gave a quick peek and went absolutely still.

The chamber ahead wasn’t huge as she’d expected. Or perhaps it was. She estimated a stretch of at least five to six hundred feet across, making the chamber cavernous, just like Merisoul had said. But the main ‘walking’ area was perhaps merely fifty feet in radius. The rest was all empty, pitch-black darkness as if the walking area were some center platform that stood in the middle of a very large, very deep fissure or a bottomless chasm. And in the middle of the center platform, the was a ring of furnacing flames, reaching up to forty feet.

 

And in that column of flame was something.. BIG!

 

Laila had always known, heights, widths, and depths given in numbers and units could be misleading, as they were, after all, just numbers and hence, could be quite abstract. Thus, even in her early years as a ranger novice, she had been specifically trained to recognize what numbers in inches, feet, miles or individual objects meant. How far and how many were probably the most important aspect of being a ranger, really, as they ran for miles, or were expected to guestimate how far something was; i.e. a pack of fifteen wolves, a family of three bears, a single dear, a roaming band of twenty-four goblins, or an ambush of eight Orken, since she was going to have to adjust the angle of her bow depending on said distance, preferably before the ‘how many’ enemies reached her.

Staring at the forty-foot reach of flames, and something twenty-foot high charring in it was.. a hair-raising experience.

She gulped down her very parched sense of fear, withdrew, and motioned the two to come —quietly.

 

Gnine also stared at the flames and the more he stared at it, the more he seemed to deflate.

Laila touched his shoulder. When that didn’t help, she put her hand on it and slightly squeezed.

Gnine stared at her and the ranger lieutenant gave him an encouraging smile and whispered. “We came this far, didn’t we?”

Gnine returned her smile with his depressed one.

Then he pulled them aside and spoke with a hushed, serious tone.

“Alright. What do we have here, then? Tell us what you can see, other than the obvious.”

“The central platform where the demon, Balor, is, is perfectly circular, meaning it was likely—”, Laila began.

“—Gnome crafted.”, inserted Gnine.

“Yes, maybe, I don’t know. It is, however, surrounded by a chasm that goes down as far as—”, she continued.

“—the very molten core of the earth.”, prompted Merisoul.

“Perhaps. I wouldn’t know. Wait! Really?”, asked the ranger lieutenant in astonishment.

“Likely. Which is why Regnalog has been here for so many centuries without getting bored. He must be feeding off the very core of the world!”, replied the succubi half-born with some consternation.

“Okay.”, Laila said. “Is that in any way significant?”

“Yes.”, mused Gnine. “Not immediately, but in the long run. The more he stays perched here, the more powerful he will become. And, I am guessing, because he will have devoured too much of the world’s essence, he will be as if he is part of this world, hence become unbanishable! He will be able to return to Hell and back, here, at will, without the need to be summoned. He will also act like a conduit, an anchor, if you will, for other demons to be summoned as well. Much like Themalsar was. Accept Themalsar was an old man when we faced him. I doubt this guy has any sense of time, in a Mortal sense..”

“Very astute, Master Gnine.”, said Merisoul admiringly. “Which is also why there are half-borns like me. We were made for this very reason. The variety in our kind is merely due to necessity of ‘as per need.'”

“Made?”, asked Laila with some bafflement.

Gnine, however, understood the whole implication of that simple statement, and suddenly, a great many things about this strange, otherworldly beautiful girl clicked in his mind.

“Damn..”, he said hoarsely.

“I am.”, replied Merisoul with a brittle, cheery voice.

“What?”, asked Laila. Then, it dawned on her as well. Not the whole picture, and certainly not as broadly as Master Gnine had, but the fringes of it. For Laila, however, that was more than enough.

Quietly, and boldly, she stepped up to her and took her into her embrace.

“We are who we are, my dear Merisoul Xyrotwu. But we can be who we choose to be. I love my father, but I can’t even remember my mother’s face anymore. Of her, I only have the memory of her beautiful, sad voice, and nothing else. I do remember how they loved one another and how they loved me. Or rather, I remember that warm feeling.. But unwittingly and certainly without ill intent, they made me; a girl who is a human, and an elf, yet neither a human nor an elf. Accepted among humans, tolerated, at best, among elves. My best friends are Gnine, a mischievous, all-ways-in-trouble, gnome, Bree, who is human, who is my cousin and also a troubled, social outcast, Udoorin, who I became friends, but only after beating at each other, Lorna, another half-elf, and also an outcast, Inshala, another weird girl, who is also an outcast.. and you! I do not make enemies out of whim, Soul, but I choose very, very carefully who my friends are because as much as I love and care for my friends, I do not want too many of them in fear of losing them. That is how much I care and love them!”, she said, drew back to stare at the succubi half-born in the eyes, just to see her face blotched.

“Do you understand me?”, Laila asked and for some reason, her voice had steel in it.

“I do not.”, Merisoul said. But she had started shaking like she was suddenly cold, which was odd, considering the oven heat coming from the cavernous chamber ahead.

“Do you understand me?”, Laila repeated, her voice even harder.

“I do not know!”, whispered Merisoul, trembling uncontrollably, now.

“Uhhmm.. Laila? I think she’s losing it!”, warned Gnine.

“We can be who we choose to be, Soul. That is ours, and no one can take that away from us. Do you understand me?”, she hissed at the half-born.

“I don’t know, I don’t know, I don’t know. I understand the words and what the words mean, but I do not understand what they are supposed to make me feel!”, she said, as she quaked and with large tears coming down her beautiful, sad face, and fading in the heat of the hall.

Laila was not a book philosopher. She was a ranger, and like all rangers, she was a practical girl with practical solutions because if something was not practical, it wasn’t a solution, but a bad excuse for sloppiness and a lazy mind.

She grabbed Merisoul’s right hand with her left..

..and placed it on her own left breast, right over her heart, as she raised her right hand and placed it right over the half-born girl’s left breast.. and over her heart, and looked her in the eye.

“You, of all the people, should feel what I feel. And through me, what you feel. Now tell me if you still don’t understand me!”, she said harshly.

“Uhhmm, Laila?”, asked Gnine a bit flustered.

“Shut up, Gnine. And don’t interfere. This is a girl thing!”, she hissed, never taking her eyes off the savagely shaking girl.

 

 

Merisoul..

..crumbled!

 

 

Gnine stared at her, then jumped to help her.

“No!”, Laila hissed again. “She has felt love, friendship, care, anxiety, fear, loss, happiness, victory, failure, and the Great Heavens know what else in me, and through me, she has felt herself and everything she carried but never felt for all her years! She has genuinely and truly felt them. Now, she knows, and now she can relate!”

“Wow, girl. You.. you fixed her!”, stammered Gnine.

“No, Gnine. Fixing a broken soul is not like fixing a broken arrow. I only showed her what it is she felt. I pointed at the door. The rest is up to her. It is she, who must decide what to do with the door. Now she has something to start and something to build on.”, Laila replied, looking down at the unconscious girl with compassion. “And it’s going to hurt.. a lot.”

“Did you feel what she feels, as well?”, asked Gnine in wonder.

Laila didn’t say anything for some time, still looking down at the succubi half-born, and there was a slight frown on her face.

“Yes.”, she said finally. “I did.”

“What did she feel?”

“That’s none of your business, gnome! Suffice to say, her kind of intense is insane!”, replied Laila, scowling down at him.

“Ow, I am suddenly a gnome, now, am I?”, grinned Gnine.

“Gnome was kinder than ‘midget’!”, smirked the half-elf girl.

“Harsh.”, Gnine said, shaking his head. “Very harsh..”

Laila snorted, then turned back to the big, cavernous chamber.

“Didn’t know you felt all those things, girl. Not to mention, what you just did was very, very risky and dangerous.”, Gnine said.

“We all feel such things, Gnine. One way or another.. I just don’t feel the need to make a spectacle of myself in public. As for the risk, becoming your friend was a risk too. Don’t think for a moment I didn’t know about your pranking reputation when we first met. But I took the risk and I did become your friend.”, she said, still gazing ahead.

“Yes. And look where that got you..”, scowled Gnine.

“..to the Halls of the King of Silent Hills!”, she finished and gave him a smirk.

Gnine snorted.

“I see burnt.. or charred.. corpses.”, Laila said and pointed at some, rubble seeming things at the far side of the center platform. See?”

“Are you sure?”, Gnine asked in a sick voice.

“I have excelling eye vision. Those are charred corpses, and likely belonged to some gnomes.”

“Gnomes?”, Gnine exclaimed.

“Or perhaps kobolds. But I have not seen any tracks nor traces of kobolds ever since we came here. And kobolds have tails. Those don’t seem to have any.”

“Nice of you to notice our primary difference relied on the lack of a tail!”, scowled Gnine.

“Yes..”, replied Laila merrily. “As opposed to both races being mischievous, having the potential for great trouble and catastrophe, and dig deep underground and live there.”

Gnine scowled some more.

“See that?”, she said pointing at something.

Gnine squinted.

“Nope. What am I supposed to be seeing?”, he asked.

“Hmm..”, mused Laila. “Perhaps it has to do with elevation.”

 

There was a distinct moment of smoldering silence.

 

“That.. was truly uncalled for, girl!”, Gnine fumed.

Laila snorted.

“I am sorry, Gnine.”, she said.

“No you are not!”, Gnine replied, still fuming at the ranger lieutenant.

“No, I am not.”, agreed, Laila with another snort. “But I was being literal when I said it might have something to do with elevation. There is a very long, very slim, bridge-like path leading away from the central platform. Just like the one we have here. And maybe there is a third one on the far side, to our left. Sort of like a triangle, though I can’t see it through the flames. Maybe we can make a run for it? I mean, if the Balor doesn’t take flight, I can make it to the other end of where the charred corpses are and over that bridge. I am guessing, if there are any live gnomes, that’s where we’d find them.”

“That’s a big pair of ifs, Laila.”

“She.. she is right..”, came a small, devastated voice, and both Gnine and Laila turned to see Merisoul sitting, her legs pulled up to her chest, her slender arms loose limply at her sides. Her face wasn’t quite a blotchy mess, but something told Laila that had she been a ‘mortal’ girl, it would have been. Or perhaps not, because Merisoul seemed like one of those naturally classy, elegant, and delicate girls that didn’t make a blotchy mess when they cried or ‘lost it’ in public. A bit like the princess, Lorna.. and linearly opposite of her cousin, Bremorel!

“Are you alright?”, Gnine asked with consternation.

“I do not know. I have never.. felt.. before!”, she replied with the first facial expression, other than her usual sad, solemn one; awe!

“How.. how do you even coup.. with all this?”, she asked Laila in a desperate, frightened voice.

“We don’t, Merisoul. Not always. That is why we break down at times. And why our friends hold our hands and pick us back on our feet, or offer a shoulder to cry..”, replied Laila kindly. “I have no idea what you went through in your youth, or if you were even allowed to live, or even have, a youth, but I suspect you had a lot of pent-up emotions. Mortals live them by the day and carry them along with them. In time, we either choose to let some of them go or seeth with them.. very seldomly, we choose to nurture them. The ones that ought to be nurtured, which is what forms good friends.. and sometimes.. new life..”

Then, as if remembering, or perhaps, awakening to something, she turned the little, pint-sized sprite, hovering around the gnome; Whimsi Lola.

“You! Pint-Size!”, she said, pointing at the sprite.

Whimsi Lola turned to her, very slowly, and gave the ranger lieutenant a glare that could only have been baleful!

“How dare you?!”, the tiny sprite hissed. “Unlike YOU, I am NOT pint-size!”

“What?”, said Laila, a bit baffled.

Gnine grinned.

“YOU..”, the tiny sprite girl spluttered. “..ARE NOT EVEN A FULL ELF! I, ON THE OTHER HAND, AM A FULL SPRITE!”

“What?”, asked Laila, even more confused. “What are you talking about, girl?”

“I AND ALL MY ANCESTORS WERE SPRITES! I AM NOT A PINT-WHATSIT!”, the sprite girl hissed.

Gnine started to cackle.

“Pint-whatsit?”, Laila asked totally confounded. Then it dawned on her. “Girl..”, she fumed. “I was referring to your size. NOT your origin!”

“Ow!”, froze Whimsi Lola. “Is that what pint-size, means?”

Gnine’s cackle turned into a silent, vindictive laugh.

Laila glared at both of them.

“Well..”, said Lola. “In that case, I apologize for my outburst about your origin. I spoke out of turn, hence I owe you now, and must complete a task to even the scales and attain balance!”

Gnine stopped laughing and sighed.

“There is no need for that, Lola.”, he said. “We are all friends, here.”

“No.”, she objected. “We are not. I am your indentured cooperative auxiliary. That’s all. They are nothing to me, and I am nothing to them. We owe nothing to each other.”

“True. But we have shared food. You have also looked out for me, and by proxy, you have looked out for them. You have sat on Jay, and together you had fun. And both Merisoul and Laila have fought for me, and by proxy, they have fought for you and your safety.”, Gnine explained.

Whimsi Lola scowled at him.

“Let me put it this way, then.”, said Gnine. “You are not my pet, or my servant, my slave, serf, vassal, attendant, retainer, or maid, and certainly not my familiar, yes?”

Whimsi mulled over that a bit.

“No. I am not.”, she consented, though dubiously.

“I suppose that makes you, my friend. Other than an indentured cooperative auxiliary. And by my proxy, that makes them your friend as well.”

Whimsi signed.

“Why do you mortals always want to complicate things, and not leave them as they are? Alright. I will concede that the ranger lieutenant and the soul bearer are my friends because thinking about this is giving me a headache and I don’t want to ask Mab if your logic is sound or fallacious and end up owing her again!”

Laila just stared at pint-size!

“Well? What do you want, Friend Ranger Leuitenant Laila Wolvesbane?”, the little sprite sniffed, a tad disdainfully.

Laila shook her head, then asked her. “You said you knew what had happened to my cousin, Bremorel Songsteel, and how she was made a lieutenant, and why..”

“Not personally, no. I overheard it mention in the Fey RSS!”, Whimsi said.

“Fey RS-what?”, Laila asked.

“Fey RSS —Rather Simple Snitching! Don’t you mortals know anything?”, she said exasperatedly.

Gnine snorted again.

“Apparently not.”, said Laila, looking up and pinching the bridge of her nose.

“Can you tell us more about what they are doing? Or how my cousin is? Do you know who she is?”

“Of course I know who she is. All fey in Ritual Forest knows all the rangers and the druids and the witches so we do not get in trouble with them.”, Whimsi Lola scoffed.

“What is she doing, then? How is my cousin?”, Laila asked excitably.

“How should I know?”, Lola asked irritably.

“But you said you knew her.”, Laila said a bit deflated.

“I know her, I don’t know what she is doing. We do not go into that place you have named Serenity Home because it is surrounded by dead trees, it has nothing but stones and iron in it and it is full of very boring mortals. Now that everyone wants to make war with everyone and kill one another, there is even more stone and iron there! And I am cut off from the Fey World ever since we entered the evil Demon Fog. I thought I told you that already. My Fey RSS is offline and I can’t even check my fe-mails!”, Whimsi explained exasperatedly.

Laila’s shoulders drooped. Just for a moment there, she had thought she could get a glimpse of her cousin’s and what she was doing and how she was..

Gnine came up to her and patted her on her hand.

“They’ll be alright, Laila. I am sure of it.”, he said kindly.

“How do you know? We are running out of time and literally stuck here.”, she seethed, her hands balling into fists.

“I know..”, said Gnine very, very seriously. “..because they had better be alright.. and because I don’t know what I’d do if they aren’t.”

✱ ✱ ✱

Perhaps Merisoul can carry you?”, Laila offered, looking down at Gnine. “I mean, even if I cast a Longstrider on you, it still won’t be enough.”

“I can’t carry him.”, Merisoul said with a confused and subdued voice. “I have managed to attain my ability to fly just recently. My wings were broken when I.. was at a very young age.. I started to work on them when I was on the roof of that inn we were staying.”

“Is that why you were always up there?”, asked Gnine.

“The rooms were crowded already. Princess Alor’Nadien ne, Laila, Lady Magella, Inshala, Sunsear.. When I entered the room, they started bumping into each other because of my wings, so as not to bump into me. So I spent most of my time up there and only came down when necessary. I did a lot of things up there. One of them was constantly moving my wings so as to strengthen them.”, she explained. “But I can dive into the chasm and come out from the other side, though if Regnalog sees me and decides to come after me, he will overtake me, and the feathers on my wings will catch fire and I will drop right into that bottomless chasm.”

“Sounds too risky, then.”, Laila said.

“Tis alright..”, she said wanly, “..and an acceptable risk. I will be only visible for but a moment as I jump down from this end. I will be totally in his line of sight when I come out on the other side though. But then, all of you will.”

“Don’t worry about me.”, said Gnine.

“Ow?”, asked Laila, staring down at the gnome with a frown and wondering just what kind of a convoluted plan he’d just come up with.

“I can simply teleport myself there.”, he said with a smirking shrug.

“You can do that?”

“Well, yes. I just said I can, didn’t I?”, he smirked some more.

“That leaves only you, dear Laila.”, Merisoul said softly.

“Whimsi can make you fly!”, offered Gnine and grinned happily.

“Thanks, but no thanks. No offense Lola, but I have seen the two of you dabble in that and how you land people. I’d rather not entertain broken arms or legs.”, she said in clear rejection.

“I wasn’t my fault!”, exclaimed Whimsi. “I told Master Gnine not to clench, but he just wouldn’t listen.”

“Clench?”, Laila asked with one arching brow.

“His butt!”, scoffed Whimsi with an exasperated voice.

 

Laila hurt herself.

Merisoul just stared at the tiny pint size, then at the furiously blushing gnome.

 

“Okay. Perhaps we can act like neither of you heard that?”, he pleaded.

“Ow, Hell no!”, smirked Laila triumphantly. “I now know all the dirty little secrets of a King!

“Damit!”, Gnine scowled. “I am not even a king yet, and I already have blackmailers! At least let Whimsi put invisibility on you, girl!”

“What for? Balor can see invisible creatures.”, Lorna pointed.

“Yes, but he has to be near enough, you know. His Truesight skill isn’t horizon to horizon!”

“It’s alright. I can make that run in under thirty seconds!”,  she smiled.

Gnine ogled at her then made a quick calculation in his mind and ended up with a claim of twenty-five feet per second on her part! Over seventeen miles an hour!

“Wow, girl. That’s around four miles more than an average human or elf!”

“Yea. I knew I was faster than the average elf, but it feels good to know just how much.”, she said happily. Then she looked at Whimsi Lola. “Can you make me invisible?”

The pint-size stared down at her with silent disdain.

“I suppose you can, then. I saw an archway at the end of the bridge. That’s where we must get it, though I do not know what will happen if Balor sees us, and decides to come after us. He might try and bring down the wall and enter, or the bridge.”, the ranger lieutenant said.

Gnine frowned a bit.

“We can’t let Balor on the bridge, no matter what. If a fight occurs and he is on that bridge, he will bring it down and that is our only sure way out, and likely the only exit for any gnomes that might still be alive. If we end up facing him, be sure to fight in that central platform.”, he said intently.

One half-born, the other half-elf, nodded at him.

“Merisoul, you are at go. I am thinking you will have to dive deep to arc back up there without Balor hearing your wing flaps, so go, now! Then it’s you, Laila. I’ll be last.”

Merrisoul walked up to the edge of the hall, turned around, and faced them. With a weak smile, she said, “I will meet you on the other side, then.”

 

And let herself go..

..arms spread..

..and vanished in the pitch-black chasm.

 

“Damn. That is just so beautiful, scary, and awesome.”, whispered Gnine.

“Yea. Some people can do clichés and still make it look awesome.”, admitted, Laila.

“Whimsi. Are you ready?”, Gnine asked.

“Wait.”, Whimsi said. “We are NOT fighting that demon?”

“No. We are not. He is way above our pay grade. And I am not wasting the lives of my friends on a field.”, Gnine said grimly.

“Ow poo!”, pouted the pint-sized sprite. “Why don’t you just smack him with that fist of yours?”

“Again with the fist. I can’t just smack this guy, Whimsi. He won’t even feel it!”

“Well, perhaps you need bigger fists, then!”, she said disdainfully.

Gnine scowled at her.

“Whimsi, please. Do your thing and let’s get a move on, shall we? Merisoul will be out of that chasm soon.”

“Ow, alright.”, she said and flung a tiny hand full of her own pixie dust on Laila..

..and Laila vanished.

 

Gnine didn’t even hear her go.

“Laila? You still here?”, he asked just to be sure, but got no reply. “Right. Whimsi. On my shoulder, if you will?”

Whimsi landed on the little gnome’s shoulder and held on tight.

Gnine mimed drawing a tall, vertical rectangle, chanted a few words, reach out, and pushed the ‘door’ he had just drawn.

The ‘door’ opened, Gnine stepped through, and the door closed.

Another identical door opened, some five hundred feet away, about fifty feet before the archway, and Gnine stepped out.

He didn’t look back.

He just cast another spell and disappeared from his spot, to reappear thirty more feet away.

And ran the last twenty feet as Merisoul piked out of the chasm, her slender arms stretched and her wings flapping and thrashing furiously..

 

The two slid past the archway when a deep rumble, followed by the sharp cracking of a giant whip echoed..

..from behind!

 

Laila appeared, some one hundred feet away and still on the bridge, fear etched on her face. She turned around and saw the furnacing flames rise higher..

..and Balor, Regnalog, stepped out of the flames.

 

For an infinite second, she looked back at Gnine and Merisoul.

And whispered;

“RUN, YOU FOOLS!”

 

Then.

Laila ran.

Her elven bow, Gracious Warning, drawn.

At the demon!

✱ ✱ ✱

WHAT IS SHE DOING?!”, shrieked Gnine!

“What a ranger should; To be the first to face evil, and the last to face evil!”, replied Merisoul. “We have been had, Master Gnine..”

Gnine started back at the bridge, quite mindlessly, and without a moment’s thought of self-preservation.

Merisoul jumped after him and toppled him over, face down, her black, raven wings beating hard to keep him down.

“Let me go, Soul! She is my friend! She needs my help!”, Gnine snarled.

“She is my friend. And she needs your mind!”, Merisoul replied hoarsely as she tried to bring some semblance of thought to the little gnome struggling to escape from under her as she pleaded desperately. “Your spells will not help against Regnalog! Please, Master Gnine. You must go! Go and find your gnomes. Find help! Make her sacrifice worth the cause!”

 

Gnine lost it!

He snarled and kicked and almost squirmed from under the otherworldly girl.

Leaving but little choice for the succubi half-born..

 

“YOU MUST NOT!”

..she heard a thundering voice crack, sharply in her head.

 

“I shall do what I must to save my friends!”, she replied, quite calmly, though her heart seethed, a something that had never happened before.

 

Merisoul Xyrotwu recognized it for what it was.

After years and years of wondering and toiling,

scheming, failing, and crying, she finally..

..felt!

 

“..AND SUFFER THE SAME RETRIBUTION AS BEFORE!”

 

“Suffer me your best! I shall not abandon my friends..”, she smoldered..

 

..and did something she hadn’t done for a good, long while. Against all warnings, she used her heritage;

 

She bit the squirming and struggling gnome.. by the ear.. drew the tiniest bit of blood.. and whispered in her soft, sad, and quaking, yet mesmerizing, throbbing, and enthralling true voice..

 

“Go, Master Gnine. Find your gnomes. Or find help. Go and never come back without either.

 

..and let go of the gnome.

 

Gnine jumped on his feet and spun around in circles, his eyes white and wide.

 

He spun once..

..twice..

..trice..

..and darted off into the only hall leading out.

 

Merisoul looked up and at the unseen sky and spoke harshly and in defiance.

 

“I am ready. Bring me down your retribution and smite me.. I only ask for the brief duration of a delay to save my friends. This, I am sure, I have thus earned. This I ask, in the name of Compassion!”

“WHO ARE YOU TO SPEAK OF COMPASSION?”

“Someone who was born with it, lost it, then found it again.”

 

The Voice of Wrath fell silent.

 

“STILL TRYING TO ATTAIN YOUR ASCENSION THROUGH FOLLY?”

 

Merisoul Xyrotwu..

No.

Arezme Ara Serraphyn spoke.

 

“Have your precious Ascension, Priceptine. I care little anymore. Judge or Speak, but either way, I will save my friends, for they have given me something you never bothered; a heart!”

✱ ✱ ✱

Regnalog rose out the incinerating flames, and with a thunderous boom, he stepped forth, a monstrosity, some twenty-five feet high with thirty-foot wingspan wielding a fifteen-foot, burning scimitar in one, great, scaly and clawed hand, and a long, barbed, and crackling whip in the other, and all of him reeking in his own sheets of flames.

With a powerful beat of his enormous, bat-like wings he launched himself..

..and with a thunderclap, he landed before the tiny-looking mortal girl, defiantly running at him!

Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane did not wait nor pause for any dramatic effects, nor for any challenges or counter verbal spat, no thundering, righteous demands of ‘yield or die’s.. She was a ranger and rangers had little use for stupid!

She had but a single mission in her mind;

Keep the demon off the bridge, keep it busy and stay alive.

The last part was important. And not in just a self-preservation sense, but dead people were dead and could not help their friends.

Laila was a practical girl like that.

She drew her long, elven bow as she ran. The legendary bow of Silendenien Sunlight, Princess Lorna’s long-deceased aunt, murdered during the first Themalsar War some eight hundred years ago by the mad priest himself, and the youngest of the three siblings; High Lady Angrellen Sunsear and Ri Grandaleren Feymist; Gracious Warning, started to glow and radiate. It was not burning with fire, but that of brilliant golden light.

“The ‘Warning’ is over..”, she whispered in exhilarated fear. “Time to be ‘Gracious!'”

Laila loosed the arrow as she ran and cocked a second, almost seamlessly, and loosed that one as well.

The arrows, burning bright and gold, streaked through the air and struck home..

The monstrosity barely noticed them as they hit, one on its massive chest, one on the shoulder.

But then they bloomed!

With a searing, radiant light, the arrows bloomed and burned the demon.

 

Regnalog roared..

..and brought its smoldering sword down.

 

Laila dashed..

..and she never stopped.

 

The fiery, molten scimitar sliced and the whole platform quaked as large rocks and boulders came crashing from above with choking dust and debris.

Laila stumbled, for a mere brief moment, regained her balance, and once more, she was on the run as she sent two more arrows; one burned and winked out in cinders, but the second struck.. and also bloomed with brilliant, radiant light before it too burned and turned to ash.

 

“Those arrows cost money, dammit!”, hissed the half-elf girl, and loosed two more.

 

Again and again, her Gracious Warning sent blooming arrows and sparked on the Balor, each causing the great demon to howl and roar, bringing more rubble and rocks down.

 

Regnalog roared..

..and with a thunderclap, brought his whip.

 

The whip cracked like nothing Laila had experienced before as long, jagged streaks of lightning jabbed at her and the barbs of the whip crashed, opening a sharp fissure in the platform that crawled and branched, sending bits and piece of rock, shrapneling in every direction.

Laila crumbed on her knees in pain, bloodied and bruised, and smoke boiled out of her scarred leathers. “No, dammit.”, she snarled and rolled on broken, jagged rocks as the thundered whip and came down again, followed by the screeching wind of the burning scimitar!

✱ ✱ ✱

Gnine Tinkerdome ran as he’d never ran before. It was like he was under some mindless compulsion or even a geas. Deep down, something told him it was the touch of the succubi half-born that had driven him into such dire straights, but the voice was subdued, and for some unknown reason, seemed to agree with her.

So he ran, for how long, he couldn’t discern, but the stabbing pain at his side told him he was tethering at the end of his endurance. Still, he ran because the voice, the other one, the soft, sad, and beautifully enthralling voice had told him to go and to never come back. Not without his gnomes, or help!

It was then, he stumbled into the large, circular chamber at the end of the hall. The room was perhaps one hundred feet across and eighty feet deep and for a bare moment, he did wonder why gnomes built rooms, chambers, and halls always so much larger than they would possibly need. Even the hall he’d just ran through had been at least thirty feet wide and possibly sixty feet high.

With haste born of desperation, he looked around and noted the room was not empty. There was strange machinery of one kind of another scattered everywhere, consisting mostly of consoles with odd, blocky buttons, arms, levers, and knobs, and many, many small screens and displays, though they were all dead, blank, or just cracked or smashed.

The main display, the one in the center, however, was huge, perhaps sixteen feet wide and nine feet high. Though it too was somewhat cracked at one corner and chipped on its dusty surface, it had somehow remained intact.

And there, right under it, was an elegantly molded, brushed steel, double-handled circuit breaker. And right under that was a label embossed on a brass plaque in some strange, cryptic letters, and in elder gnomish;

 

 

“if you are”

 

 

Gnine had no idea what that meant. But he grabbed at the circuit breaker and pulled it down.

Because at that moment, a deep, thunderous roar and the crack of lightning echoed down the hall and he was just that desperate.

He heard a sudden, whining sound coming from somewhere under his feet followed by numerous large, clanking, metallic noises, the lights on many of the panels burst alive making odd, jarring sounds, and most of the unbroken smaller screens and displays lit, scrolling some green, mono-space texts with a lot of alpha-numerical jibberish..

..and that’s it.

 

Nothing else happened!

 

“Are you kidding me?”, Gnine cried deploringly. “We came all the way, and bleeding along, here, and that’s it? Some weird whining and clanking and some creepy light show in retro, steamchunk theme?”

Then he heard, quite clearly, a matronly voice, though a bit on the squeaky side;

 

> Voice Activation: Verified!

> Welcome, Gnine Tinkerdome.

> You are now in the HQ of Silent Vaults.

> Please select from the choices presented on the main display using the GID – Gnomic Interaction Device and press the [ENTER] key!

> You will receive a verification code for confirmation which you must also enter, using the GID.

> Should you wish to listen to the instruction again, please press 1..

> Thank you and have a nice day.

 

And with ogling fascination, Gnine stared as blocky gnomish texts that came scrolling down the big, main display.

 

> [1] Listen to the Instructions.

> [2] Security Cameras and Alarms.
> Current Status: OFFLINE.

> [3] Cryo-Sleep/Hydration Chamber.
> Current Status: ACTIVE.

> [4] Sentinel Turrets (Caution).
> Current Status: OFFLINE.

> [5] Power Lines and Ventilation.
> Current Status: OFFLINE.

> [6] Water Lines and Aqueducts.
> Current Status: OFFLINE.

> [7] Sewers and Recycling.
> Current Status: OFFLINE.

> [8] System Updates (Admin Status Required)
> Current Status: 2,793 Pending Updates.

> [9] ULTRABER! (Extreme Caution).
> Current Status: OFFLINE.

 

As dumbfounded as he was, Gnine’s mind worked at an incredible pace as he ran down the list and promptly hit the number [2], on the GID —Gnomic Interaction Device!

Whatever this all was, it wasn’t just magic and gnomic engineering at its best, it was base, mad, ingenuity. Something only someone like him would have admired and found genuinely appealing.

 

A tiny, pipsqueak voice buzzed in his head.

 

> Verification Code for Security Cameras and Alarms

 > 4-8-2-1

 

Gnine quickly entered the four digits into the GID and while many of the smaller screens stayed dark or had random dots and lines of static, some did show live images in black and white. And in one of them, he could see the great, very nearly endless vault of tombs they had seen. And in the image, he saw dark, clawing figures creeping in their direction. In another display, he saw Laila crash into the ground, bloodied and bruised as something huge raised its seething sword!

“Regnalog!”, hissed Gnine and hit [5], [6], [7], and then [4]!

 

He was suddenly spammed by a number of tiny, buzzing squeaks!

 

> Verification Code for Power Lines and Ventilation

> 3-8-7-5

 

> Verification Code for Water Lines and Aqueducts

> 1-2-1-5

 

> Verification Code for Sewers and Recycling

> 5-6-8-3

 

> Verification Code for Sentinel Turrets (Caution)

> 0-9-1-1

 

He entered all the codes, one by one, through the GID and the whole room lit by some sourceless-seeming ambient light. Through the security screens, he could see more tunnels, halls, and chambers light up. He wasn’t sure what Water Lines and Aqueducts, and Sewers and Recycling had done, but the list had refreshed and they now showed their current status as; ONLINE!

The effect of the cautioned Sentinel Turrets turned out to be quite a bit more distinct..

On the tiny screen, displaying the tomb room, many contraptions sprung from the floor and walls, and in a bloody rain of deadly projectiles, the demons there were all nothing but indiscernible heaps!

“Alright.. that was a bit gruesome..”, he said in a sick voice. “Effective though!”

Then he slammed the console and screamed with despair.

“All of this is nice and cool but they aren’t helping Laila!”

 

Then he saw it.

He didn’t pause, he didn’t hesitate.

 

He hit his own number: [9] —ULTRABER!

 

> Verification Code for ULTRABER! (Extreme Caution)

> 0-9-9-9

 

Another loud clanking noise came and this one just to his right. A section of the wall dropped down and disappeared into the ground, revealing something.. HUGE!

It was perhaps eighteen feet high, made out of steel and perhaps some kind of carbon alloy with an elongated, egg-like head, a round, tubular torso, long, segmented arms that very nearly reached down to the floor and ended with three-fingered, pincer-like hands. It seemed old because it was covered in dust and rust all over.

With a sharp hiss, the front of the tubular torso opened, not unlike a window shutter, revealing a tiny, compact room with many buttons, arms, levers, and knobs, and a small, gnome-sized armchair.

 

Gnine cackled with glee.

“Larger fists, did you say? Larger fists, INCOMING!”

 

And as if on cue, a rope ladder rolled down and all fell silent again, waiting..

 

Gnine slithered up the rope ladder and hopped into the seat and noted the inside of the.. whatever this thing was.. was quite clean and dust-free. He poked his head out and looked a bit more closely at the paint job and noticed..

“Damn. It’s retro-paint! Someone’s gone to some serious trouble to give this a steamchunk-look. Obsession, much?”

Then he looked around him and noticed all the buttons, arms, levers, and knobs were neatly labeled. There was even a bundled user manual!

“I’d say, someone really wants me to use this!”, he cackled some more.

 

He grabbed the user manual and skimmed through it. By the time he was done, in under two, short minutes, he was amazed.. and somewhat scared..

This.. thing.. ominously named ULTRABER, was not a toy. It was a weapon of potential mass destruction!

 

“Looks like someone was preparing for a rainy day!”, he murmured, then turned to the little sprite, Whimsi Lola, who had been silently hovering just over his head with a frightened expression on her tiny face and said in a low, growly voice.

“You will wait here, my little friend. Balor is not something you can fight. This, I think you already know. I am aware that you don’t owe Laila Wolvesbane anything, but should I not come back, I would like you to stay with her and keep her safe and happy, just like you did with me. And should.. neither of us comes back, you can stick with Miss Merisoul, or you may return to your forest and unindentured. You owe nothing to anyone anymore, my little friend. Savvy?”

Whimsi Lola stared at him.. with a running nose!

“I have no idea what savvy means, but I will honor this last bequest of yours, Master Gnine.. I shall wait here, a year and a day. And should you or Friend Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane have not returned by then, I shall take my leave and return to.. Mab.. Dammit! I was this close to having escaped her!”, she sniffed and drifted off and perched herself in front of one of the security displays and started slurping something out of a tiny little can!

“Right.”, said Gnine grimly and slapped the big HATCH button, shutting the doors of the DOCKPIT, oddly named as it was, and pulled at the STARTUP lever, and smashed down the foot paddles..

ULTRABER lurched forward, taking a giant step, followed by another as Gnine paddled the mechanical monstrosity using his feet and spun the torso and the arms using the two, steel, circuit breaker levers.

Then he punched another button labeled;

 

T.O.N.I.C
Terminal Output Neuro
Interface Coefficient!

 

“Hold on, girl.”, he hissed through gritted teeth. “Never just ended! I am coming..”

✱ ✱ ✱

Laila tumbled and rolled, barely keeping a step ahead of the lightning whip and the molten blade but Regnalog never gave her the chance. He roared and bellowed and smashed his fiery scimitar with the fury of Hell and sent streaks of lightning each time he clapped his whip.

Laila felt her strength drain as she bled from numerous cuts, burns, and wounds as exhaustion settled in.

“Not gonna give in! My friends depend on me, dammit. My father doesn’t even know where I am! I can’t let him suffer the same thing he did after my mother died. Not again..”, she squeezed the words and sent another blooming arrow.

Then, just for a moment, Balor stumbled.

And Merisoul appeared, high and above, and a long streak of brilliant golden light streaked out of her hands and struck the monstrous demon. Then she sent another beam of the same golden, radiant light.. and another!

Laila had seen the odd, otherworldly girl mime that same way before. Many, many times. It has been her go-to spell! Much like shooting arrows was hers. But always before, it had been a dark, purplish, lightning-like thing. Now it was this brilliant, golden, radiant, streaking beam.. The change was significant, Laila was sure of it. She just couldn’t figure out what.. or why? Or perhaps she was just so hurt, bloodied, and tired. Nevertheless, she didn’t waste the opportunity. She held her breath, carefully aimed, and loosed two more arrows.

One struck Regnalog on the temple, causing it to howl and roar, and inevitably turn her way, a something Laila had anticipated. Her second arrow struck him..

..in the eye!

 

Balor froze, for just a moment, and the arrow bloomed!

With a searing golden explosion, Regnalog’s eye turned into a gaping, cavernous, empty hole!

 

The wrath of Balor knew no bounds after that. A wave of molten flames burst out of him, burning everything in its path. The fire spread along the platform leaving nowhere to hide.

Laila’s last thought was, “Totally worth it, bitch!”

Then the flames washed over her, and swept her away, not unlike a tsunami.

With one short cry of pain, Laila Wolvesbane was gone and over the edge.

Her whites visible with fear and terror, she disappeared in the bottomless chasm..

✱ ✱ ✱

Good afternoon, Gnine Tinkerdome.”, said a raspy, tenoric voice.

“Gimme all the specs of this ULTRABER thingy!”, he barked.

“ULTRABER; The Ultimate Mechanical Bear—”, started T.O.N.I.C.

“Bear? This thing looks nothing even remotely like a bear!”, scowled Gnine.

“—is totally corrosion-proof and can stay up to five hours underwater and is airtight, effectively making you immune to viral, bacterial, and/or fungal infections and diseases and poisons in gaseous forms for the duration. It can stay functional in arctic conditions and can stay in pressurized lava for up to thirty minutes before the DOCKPIT is ruptured. It has a wide variety of weapons; one AEARFGL —Area Effect Air Propelled Fire Grenade Launcher on the right and one STAGL —Single Target Acid Grenade Launcher on the left shoulder, one ASGL —Area Stun Grenade Launcher on the lower turret, one stationary FRBC —Focused Radiance Beam Condenser right above the DOCKPIT, and two HVPARGs —High-Velocity Projectile Auto Reloading Guns, one on each arm! The ULTRABER can punch through an average enforced siege wall at a rate of one foot of seamless stone per ten minutes. Its pincers can eviscerate a dragon’s hide with little trouble, and has ALG —Auto Leveling Gyro to move its legs automatically to avoid tumbling or falling. And of course, the built-in USDS —Ultimate Self Destruct System that can level a half-mile radius and an EEM —Emergency Ejection Mechanism!”

“Girl, whoever you are, you sure like your acronyms, don’t you? Lost a lot of sleep over them, I am sure!”, mumbled Gnine, and stepped on it.. figuratively..

 

ULTRABER moved at an impressive speed and agility and Gnine figured out why the halls, the tunnels, the corridors, and the rooms of Silent Hills were so big, wide, and high..

 

“Damn. They must have thought of making multiple numbers of these monstrosities!”, he frowned as he carefully inspected all the other labels under each button, arm, lever, switch, and knob, and there were a lot of them!

Most of them were self-explanatory, others were left without any explanations but sounded more like names.

One punch-button read; [CORA] and Gnine’s fingers itched to hit it.

The itch won and he yelped when the DOCKPIT was suddenly filled with cool, arctic air and the temperature inside dropped drastically.

Another such button read; [BROM] and Gnine stared at it suspiciously but punched it anyway and a strange tune began to play in the DOCKPIT..

It was a savage tune. A beastly, intriguing, itching, rapid, and very nearly asynchronous tune.

It was a tune that reached Gnine at his most, basic level. It was a tune that had been created by someone who had suffered the toils of the Great Northern Tundras and it was a tune that was the culmination of that frozen land as he’d seen it, beheld it, and understood it; wild, free, endless, and tormentingly beautiful!

And it seized Gnine, hit him over the head, concussed him, and left him stunned and bewildered..

“Damn, girl!”, Gnine said, a bit awed. “This is one good song to go to war!”

 

Then he noted the third button with another name; [SERESSA]!

Somewhat elated by the previous two buttons, he mindlessly hit this one as well.

Gnine thought he heard a very faint hiss, but nothing else happened.

“Perhaps this one is broken.”, he mused as ULTRABER clanked arduously down the hall.

Then he picked up the scent!

It was a beautiful, brushing scent, perhaps of ripe strawberries, or cherry blooms, or.. phloxes?.. and something else.. something intimate.. and tender.. and feminine.. and soft.. and..

Gnine blushed furiously.

“Alright.. Apparently, someone had some interesting fetishes! Better mark this one off as ‘off limits’..”, he coughed.

Whatever this SERESSA was, it definitely was an.. exhilarating.. yes.. honestly exhilarating.. chemical!

 

Then there was the [DIE BIACH!] button and Gnine had no intentions of ever touching that one!

 

Red lights suddenly lit inside the DOCKPIT and the raspy, tenoric voice of T.O.N.I.C was heard again.

 

“Warning! Warning! High-temperature heatwave signature detected! UEA —Unknown Extraterrestrial Anomaly sighted! Analysis Reports: Balor; Class X Demon. Extremely Dangerous.. Arming STAGL, ASGL, FRBC, and the HVPARGs.. Distance: 700 ft. and closing.. Route: Civilian Bridge..  Status: Damaged Infrastructure.. Suggested Exit Strategy: Full Thrusters!”

“Full Thrusters!”, barked Gnine and ULTRABER bursts forward and Gnine felt himself flatten against the DOCKPIT armchair! At an accelerated speed, the hall suddenly ended and ULTRABER rammed right through the wall, and over the bottomless chasm!

✱ ✱ ✱

Merisoul watched her friend get flung over the edge and disappear in the chasm with unadulterated horror as she heard her tiny yelp over the roaring fire.

She wasn’t quite sure which hurt more, that her friend, Laila had just vanished into the bottomless chasm, or that her wings had caught fire and she was slowly but ultimately burning.

“So be it.”, she murmured.

 

Slowly she tilted..

..and piked down and after the ranger lieutenant!

 

She felt every single one of her feathers simmer, shrivel, and disintegrate by the fire of Balor, and tears of pain streaked out the side of her sad, solemn eyes. Her slender arms stretched before her, she made herself as small as possible and beat her wings savagely to attain a speed faster than terminal velocity, otherwise, there would be no catching up to her friend no matter how far down they fell. The gaping distance between them just would never close..

With a burst of sparkling cinders, her wings burned out and she saw Laila, her eyes closed, her boldly beautiful face pinched in pain and horror, her long, soft, brown hair lashing wildly and her beloved elven bow clutched tightly to her chest, she portrayed a figure who knew she had done all she could but it just hadn’t been enough.

 

“Your eyes.. Open them, my friend..”, Merisoul sent her thought at her.

“Mm.. Merisoul?“, Laila mumbled with fright.

“Yes. I am coming.. Open your eyes, for they are pretty and I must see!”, Merisoul whispered.

“Don’t come. There’s no coming back! Help Gnine. At least he should get to be king and save my home..”, she whispered back.

“Together. We agreed on this. When we first went into the Fog, did we not?”

“Yes. We did. But I am done and you can’t carry me out.”

“No. I can’t. Regnalog burned my wings.”, Merisoul said sadly.

“Then, why come?”, Laila asked and opened her eyes to see the odd, otherworldly girl rushing at her.

“Because no one should die alone..”

“Go back, girl. I am sure you can save yourself. You excel at everything you do.”

“I have never used a bow like you. And never had a heart like yours.”

“Take the bow. Gracious Warning shouldn’t be lost in the debts of some bottomless pit. As for the heart, I believe yours is the greatest one there is. No one has suffered what you have, and still did the things you did for any mortal. Yet you have.. Take the bow and go back.. Tell Gnine.. and my father.. and my cousin.. I am sorry..”, Laila said and closed her eyes again as pain engulfed her.

 

 

“Sacrifice..“, Merisoul whispered..

“..Should not be wasted thus gratis!”

 

Soul Bearer closed her eyes and mind..

And she turned off the world.

The wind rushed fiercely.

Tears ran and free.

And her heart..

Stopped.

.

 

 

I submit.


I am not a taker, my dear girl.
I do not take.
I give.

 

You gave.
Now, is my turn to give back.
Please. I must save my friend.

 

You plead a bargain with me
to save a mortal, at the expense
of your own life?

 

My whole life, I sought a heart.
This moral learned me mine.
And for the first time, I ‘felt’.
It is beautiful!

 

Thus, you are..
Rejoice!

 

I have attained my merry soul, at last.
Nothing more have I wanted.
The purpose I set for myself,
and my existence is done and done.

 

Nay, dear girl.
Your existence has just begun.

 

She has love and loved ones. I do not.
Few will shed tears after me
and forgotten shall I be soon enough.
Her father and her friends shall mourn
for many long years, and many mortals
shall die because she has..

 

You undervalue your existence.
You have friends and a BFF, do you not?

 

My mirima Temez is strong.
Unlike me.

 

No, dear child.
She is strong, because of you.

 

Please..
Please, just do it!

 

You are bonded.
I must but ask Priceptine.

 

No.. He does not understand..
A silly and foolish girl is all I am to Him.

 

Perhaps you think Him silly and foolish,
missing the point where He isn’t?

 

He has been nothing but cruel to me.

 

He has been everything but cruel to you.

 

He will never consent to my Ascension!

 

It was never up to Him,
nor was His concession ever required
for your Ascension.

 

He hurt me and pummeled me,
like a drunkard upon his woman!

 

He was trapped in that locket,
because of your former master!

 

He.. he knew?

 

Of course, dear.
How could he not?
Did I not know who you were,
when we first met?

 

He—

 

—Saved you!

 

Can’t you just do it?
Before He comes?
I gave you my hand when you asked.
You owe me..

 

You have me your hand
because you are kind.
Yet you want to bargain your existence
for the sins of your former master?

 

Yes!

 

Why?

 

Because she is my friend.
She learned me my heart..
I feel now. It is beautiful.
And I am scared..

 

My dear Merisoul..
Live up to your name and live a merry soul.
Offer yourself the time to attain that, at least,
before giving up. Do not deny this of yourself.

 

I have attained all I wanted.
I am free of Hell.
My BFF is free of Hell.
All my kind are free of Hell
and thus
we have ‘life’, we have ‘heart’,
and we have ‘choice’ now.
And this is mine.
Please.. Honor it..

 

For one thousand six hundred years
have I suffered the vilest sins at the hands
of your former master.
Gladly would I suffer more and a like amount
for the single beat of your heart.

 

My heart has beat enough.
Her’s must more!
Please.
Ad Ara.

 

Very well.
Priceptine, if you will..

 

 

AHHH, AD ARA..

IT HAS BEEN TOO LONG AND THE MORTAL COIL
HAS SUFFERED YOUR ABSENCE.

 

This merry soul would wish to trade her
existence for mine to save her friend.
You must agree on this, and free her
of your bond.

 

HOW MANY MORE TIMES
MUST SHE BARGAIN FOR HER FRIENDS?

*SIGH*

SHE CAN DO AS SHE PLEASES.
FOR SHE IS MORTAL NOW!
SHE HAS HEART!

 

I.. I am?

 

YOU TRULY ARE
A FOOLISH AND SILLY GIRL!

DO YOU NOT HEAR
THE MORTAL BEAT OF YOUR OWN HEART, NOW?

CRUEL, THOUGH, YOU HAVE THOUGHT I BE,
YOU MUST KNOW, A HEART MAY NOT BE GIVEN.
IT MUST BE REALIZED. FOR WHAT IS GIVEN
CAN NEVER BE AS PRECIOUS AS WHAT IS EARNED.
AND A HEART THAT DOES NOT BEAT, IS BUT A DEAD HEART.
OF ALL MORTALS, I WOULD HAVE THOUGHT
A FOOLISH AND SILLY LITTLE GIRL SUCH AS YOURSELF
WOULD HAVE NOTICED THIS,
FOR IT WAS YOU, WHO STOPPED YOUR OWN,
TO START ANOTHER’S, ONCE, DID YOU NOT?

AND SHOULD THE SAID HEART WANT TO BEAT, IT MUST BEAT ON ITS OWN, AND WILLINGLY, AND MUSTN’T EXPECT OTHERS TO SQUEEZE IT TO KEEP IT ALIVE! THAT WOULD BE A RATHER SLOTH EXPECTATION, WOULDN’T YOU AGREE?

YES, I AM THE ARCHANGEL OF WRATH AND THAT IS MY PRIMARY ASPECT, AND TIME AND AGAIN, I HAVE WATCHED THE FRUITLESS EFFORTS OF MORTALS SIN ONE ANOTHER OVER AND OVER, OVER THE CYCLES,
HENCE I HAVE GROWN WEARY OF THEM
AND MY WRATH UPON THEM IS JUSTIFIED.
BUT I DO NOT LACK COMPASSION.
IT IS TRUE, COMPASSION IS NOT MY PRIMARY ASPECT,
BUT ONE CAN NOT BE AN ANGEL AND LACK IT!
THIS TOO, I THINK A GIRL AS FOOLISH AND SILLY
AND AS DEAR AS YOU WOULD HAVE RECOGNIZED, YES?
CONSIDERING THE CARE AND COMPASSION YOU HAVE THUS SHOWN, NOT ONLY TO YOUR MORTAL FRIENDS
BUT SAVING YOUR BEST FIEND FRIENDS AS WELL.
I AM WRATH, TRUE, BUT MY CLOSEST AND DEAREST FRIEND
HAS ALWAYS BEEN COMPASSION!

SUFFICE TO SAY, AREZME ARA SERRAPHYN
(INSERT ALL YOUR OTHER SILLY NAMES),
THE CHOICE IS YOURS.
IT ALWAYS WAS..

 

Then..
..I choose her life,
over my existence..
Hoist her from this bottomless pit.
For she belongs not here..
Here, it is dark, it is bleak
and it is lonely..

 

✱ ✱ ✱

The walls shattered like eggshells and ULTRABER burst out! And with a great, graceful arc, it arched over the bottomless chasm, and slammed into Regnalog!

The monstrous Balor roared and grabbed at the giant mechaber and struck, hurling ULTRABER back.

ULTRABER’s ALG —Auto Leveling Gyro kicked in and it landed on its legs and a shaft of brilliant, searing light burst from its chest and struck Balor, leaving a gaping hole on his giant torso.

And with a series of plunk, plunk, plunk, plunk sounds, a volley of Acid Grenades launched from one shoulder, leaving marred, molten, fleshless scars on the bellowing Balor.

“You.. you son of a.. You killed Laila.. my best friend.. the only person who was always with me! And you killed Merisoul.. the only person who never judged me.. You.. They.. They were my friends you bastard!”, spluttered Gnine, in the DOCKPIT, his eyes ablaze and burning with hate..

“DIE BIACH!”, he screamed..

 

..and hit the [DIE BIACH!] button!

 

The tenoric voice of T.O.N.I.C screeched in the tubular DOCKPIT;

 

“DIE BIACH Protocol initiated!”

“Warning! System Overload in 3.. 2.. 1..”

 

ULTRABER..

UNLOADED!

EVERYTHING..

ALL AT ONCE!

 

The STAGs (Single Target Acid Grenades) hissed wildly with mad, chaotic, arching fumes as every single acid grenade volleyed forth, and all at once.. The ASGs (Area Stun Grenade) plunged —all of them— and with ear-bleeding and eye-searing thunderclaps, detonated around Balor. The FRB (Focused Radiance Beam), stabbed and speared right through him like the wrath of Shal -ah Galad, the Spear of Light, itself! And with a roaring Ratta Ta Ta Ta Ta Ta Ta staccato, the two HVPARGs (High-Velocity Projectile Auto Reloading Guns) zapped and zigzagged like thousands of fist-sized angry hornets buzzing with red-orange trail-lines, and left bloody cloud puffs wherever they hit, and ULTRABER emptied the whole content of its destructive payload!..

 

Not satisfied, Gnine spun the ULTRABER at a wide, ultra-speed velocity, and struck with one eviscerating pincer followed immediately by the other..

Over and over and over again, like some crazed desert dervish..

 

And with a tremendous and resounding crash, Regnalog’s massive head smashed into the burning platform, right next to its shredded, molten, seared, riddled, and ravaged body!

✱ ✱ ✱

Gnine slammed at the [CORA] button and flushed the overheated DOCKPIT, then hit the HATCH button and ULTRABER’s tubular torso split open. He tossed the rope ladder and scrambled down and ran to the side of the platform, tears running shamelessly down his pinched and distorted face.

“LAILA! LAILA?”, he shouted down the bottomless chasm and his tenoric voice echoed through the Silent Vaults, perhaps the only live gnome’s voice to have been heard since the Demon Fog.

“No, girl..”, he wept and fell on his back fisting his hands. “It was supposed to be me! Not her! Why? Why, dammit? She was nothing but a good, brave girl, and the only person to have bothered to be my friend! No kingdom is worth this.. No kingdom can replace her.”

 

It took him a while to notice the screaming wind.

 

When he did, he noticed the brilliant golden light rising out of the bottomless chasm.

He stared at it with hopeless abandon and with incredible speed, the golden radiance came out of the chasm, and lo..

 

Gnine Tinkerdome beheld the most beautiful and awe-inspiring sight he had ever seen.

A tall, slim figure in some ancient but delicate golden plate armor, her face luminous and serene, her eyes lost in the far distances of eternity, her majestic, snowy-white wings stretched far and wide, an Angel rose!

 

No..

 

Ad Ara rose..

 

And in her arms, she held Laila Wolvesbane.

 

“Behold, young Master Gnine Tinkerdome, for I gift you, your friend back. Love her, care for her, and cherish her, for she has fought bravely and valiantly and against a foe much disproportionate to herself for you, your people, your Silent Vaults, and the cause of decent men. Had there been but a few more of her brave and arduous kind, this world would have been a merrier place..”, Ad Ara said, her gentle voice echoing and reverberating in vast halls of Silent Hills, and gently, she settled the depleted form of Laila on the platform.

 

Gnine just ogled at her.

 

“Merisoul?”, Gnine chocked in a hushed voice.

“Dear Merisoul Xyrotwu has parted. Her last wish was of sacrifice; the life of her friends for her existence. Cherish that, also, for methinks that is the greatest of sacrifices and par to Ascension.”

“No..”, mumbled Gnine and saw Laila too was awake and silently crying where she lay. “She.. she is one of us! She belongs to us.. She is our friend!”

“Thus you are, and thus you, Gnine Tinkerdome, and you, Laila Wolvesbane have fought, time and again against the sins of men and that of foul fiends and demons, risking your lives in return, did you not? At any time, could either of you, or your beloved company could have perished. Knew you this risk, and still took it, did you not? And willingly did you still sweat, and bleed and oft times, endangered your very lives for such noble a task.. Thus has she.. Mourn not, for her sacrifice was not in vain nor was it a folly loss; she saw the merit of her friends, because of her friends.. She weighed the value of your friendship and the worth of your lives, so much dear to her, as she saw it, understood it, and felt it, and against her very existence and deemed it a worthy exchange. Know though, her choice was well informed and done willingly. Her last and only bequest was that you, Laila Wolvesbane, keep her ever-loyal familiar, Jay, and comfort him, for he will not understand sacrifice, but only live its consequences.. Farewell and rejoice, for she and I are now, Xyrone..”

 

And with that, and with a brilliant, golden, radiance, Ad Ara, the Archangel of Compassion streaked up, and up, and was gone!

 

And the only thing that remained was the sound of smoldering flames of what was once Balor, Regnalog..

..and the croaking whimpers of a tiny dragon.

✱ ✱ ✱

Are you ready?”, Gnine asked with a subdued voice and hiccuped, when he heard little Jay’s whimpering croak again..

..and broke down, once more.

Laila sniffed loudly as she came up to him and held him tightly in her scarred embrace.

“I don’t even..”, she began and faltered. “I don’t even know what to tell the others..”

“I don’t even know what to tell myself!”, mumbled Gnine as he sobbed. “She was so nice. Always there for me, for you, for the others.. She was nice even to Aager and Anglenna and no one is nice to those two!”

“Accept Inshala.”, Laila said and sniffed again.

Ow. My. Good. Heavens! Inshala! What are we going to tell her? She will be devastated!”, Gnine’s muffled and broken voice came from Laila’s embrace.

The Ranger Lieutenant did not reply.

Silently, she wiped her eyes and reached over to the GID-thingy, Gnine had shown her.. and finished what they had come for; quietly, she pressed [3], then looked at the gnome, with tears running down her eyes again.

 

> Verification Code for Cryo-Sleep/Hydration Chamber

> 2-8-0-8

 

..buzzed the tiny, tenoric voice in Gnine’s mind.

“You do it..”, he mumbled.. “2-8-0-8.. It’s the day when the bloody Demon Fog first settled on Silent Hills.. 28.08.7316!”

..and cried some more.

 

The war hadn’t even begun yet and they had already started losing friends!

 

Her face pale, soot smudged, bloody, tear blotched, and drawn, Laila Wolvesbane tapped in the numbers and hit [ENTER]..

 


 

book 06 books dungeons and dragons duygusal groups komedi role play the plot thickens tundra walkers

Point -Oh Two, Difference!

Point -Oh Two, Difference!

Timeline:

Fate, it would seem, has its own plans..
And an odd, dry sense of humor.
One might even call it ‘backhanded’..

 

Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog are sent through time and place to the one place the little gnomic girl, Tonic, would dread most;

 

Arcanton Mordenon’s Tower.

 

And to a time where the sinister tower still stands.. along with her evil master, Tonic’s despicable uncle.

 

It isn’t clear at what year the events in this particular story takes place, but it is likely before another group has finally arrived here to put an end to the evil engineering gnome. As in, before the Paladin Delia Karakash Hooman has killed Karkas the Dreaded Red Dragon and has become the Lord of Durkahan, Nimbletyne Tinkerdome has parted ways with the group and Nadine Graciousward has banished Arcanton in their final confrontation, also parting from the group and later becoming the Rise of High Woods and Bari Na-ammen.

From a strictly ‘relative’ sequence of events, if not in a linear chronological order, this story takes place shortly after Loot Dispute.

From a historical perspective, however, it is likely the events here take place some 42 to 45 years ago, just before Arcanton Mordenon finally manages to engineer his first (and final) functional Demon gate, around the years 7563 and 7566 PAD.
(Post Apocalyptic Days)

 

 

We need a spot to rest. Seressa is wounded, Cora is wounded, you are wounded, heck, I am wounded.”, whispered Brom Bumblebrim. “I didn’t even know I could hurt in so many places.”

“Well come to my uncle’s crèche!”, growled Tonic as she cradled her pair’s head in her lap. Then she looked down at her and felt something shred her heart. Seressa was a happy girl with a happy soul. At least that’s what she always projected. She’d always been smart when it came to conversing with others and in fights too. Tonic knew she was much more intelligent than Seressa, her pair, but when it came to making friends, and then keeping said friends, she, herself, was the klutz one! And in fights, her own mobility and her skills were a lot more limited. All she would do was ‘bangs’.. The louder, the better. Or she’d just disintegrate her enemies down to indiscernible goo.. Seressa on the other hand did everything exquisitely. A bit like how the bard-boy, Brom, played his lyre. Seressa danced around her enemies, she positioned herself, and her enemies to the needs of her companions, and she kept them busy while Cora and Brom slowly reduced their number. She excelled at being both a friend and a team player. Tonic only excelled at cussing, irritating her friends, knocking her hand-made kaboom grenades around and basically behave like an irritable, stupid grunt!

And now Seressa was down.

This bloody tower had turned out to be much, much more dangerous than they had anticipated. Too many fiends, demons, monsters, and other weird things had come at them, and they kept on coming. Cora had fought as hard as she could, cutting one horror after another while Brom had laid down any number of them with his innumerable bardic magic. It had been Seressa, however, who had kept it all together and filled in all the blanks and gave respite to any who’d need it.

And Tonic had hurled her grenades and acid vials..

Yep. That’s about it.

Now, Cora was hurt. Brom was hurt. Tonic felt bruised all over. And Seressa was knocked out.. beat into the ground, really, and was lying on the ground with her head on Tonic’s lap and the little gnomic girl just watched her and saw tears slide down her smooth, charcoal-black face.

Her pair was unconscious and she still wept in pain!

“Damit!”, blurted Tonic. “Please live!”

“You are not helping her, Tonic. Make her drink one of your healing draughts.”, Brom said harshly.

“Don’t you think that never occurred to me?”, she replied with equal fervor. “She already took one of them.”

“So? Give her another one.”

“I can’t. Those draughts are good only once every day or so. Consuming more will have either little to no effect or outright poison her.”, snarled Tonic.

Cora Sleet gingerly smoothed near them as she limped and pulled out a long, slim tube from her pack.

“Here. This should help.”, she said with her soft, throaty voice. “Been saving this for emergencies. Seems pointless to save it anymore.”

Tonic looked up at the barbaric tundra elf and at her bloody arm, leg, and, judging by the way she held her other arm close to her chest, she probably had some cracked ribs as well.

“No. You use it. She needs rest.”, mumbled the gnomic girl.

 

Cora scared Tonic.

Cora scared Tonic without trying.

And Cora was scowling now.

Cora had an impressive scowl.

 

“Girl, you are going to argue with me, now?”, she breathed under her nose.

“Just what do you think will happen if we get jumped again? Who will hold them back and buy us time to do anything?”, replied Tonic. “And you can barely stand on your feet, let alone swing that double-bladed-whatsit!”

“She’s right, Cora.”, inserted Brom. “I can do all sorts of things, but fighting hand-to-hand just isn’t one of them. I mean, I can, and I will, if I have to, but if it’s come down to me and my sword skills, I think I would make an excellent ‘epilogue’ for our little endeavor, whatever it may be.. Tell me again, why we are even here? I am not renowned for my historical studies but didn’t it take a famous paladin called Delia Karakash, the most stupendous sorceress, Nadine Graciousward, and their company to take down Arcanton Mordenon?”

“We are not here to take down my uncle, Brom. Not that we can. Hells Bells, boy, we can barely take down the grunts on the first level of this bloody tower.”, scoffed Tonic.

“I agree.”, said Cora softly as she carefully settled herself down. “We are not assassins. And looking back to all our previous ventures, we were expected to fight things, but never to outright assassinate a particular foe.”

“We did kill a particular foe, in our last ‘jump’.”, disagreed Brom and not without a certain amount of implied hate.

“That.. was not.. an.. assassination.. dear Brom.. It was.. fair combat..”, whispered a dead tired voice.

“Seressa, baby.. You are awake!”, squeaked Tonic, her eyes blurry.

“I feel.. dizzy.. luv..”, came back Seressa’s voice.

“Hush, baby. Rest.”, Tonic almost blubbered. “I will take care of you.”

“Who.. will take care.. of you?”, she whispered back.

“I’ll take care of us both. Don’t worry. Sleep now. Please sleep Seressa..”, pleaded the little gnomic girl.

“She’s right. Our last ‘jump’, as you call it, was indeed a fair fight. And in the end, from what I gathered, it was basically a ‘punishment’.. Isn’t that so, Brom?”, asked Cora, carefully wrapping her leg with a long strip of white cloth.

 

Brom didn’t reply. He just looked.. elsewhere..

..with a stony face.

 

“Seems like you have left a few things untold. Quite a few things, actually.”, Cora said tightly between clenched teeth as she knotted the cloth.

“There are a lot of things I haven’t told, Cora. Let it be.”, replied the hobbit in a silent, even voice.

“This is all my fault.”, said Tonic suddenly.

“I would let it go, accept I bled for it. So did everyone else, here. And some who aren’t here.. How is it all your fault, girl?”, Cora said calmly once she was done with the knot.

“Some things are done and gone, Cora. And there is nothing that I can say will make it otherwise.”, said Brom with the same voice.

“You gave your best. So did Brom. And Seressa did too. All I did was hurl ‘pots and pans’ and make a lot of noise.” mumbled Tonic.

“Exactly how I thought before. But it appears, nothing is done and gone anymore, Brom. Those pots and pans kept us alive while keeping the demons dead. How does that seem like a small task to you, Tonic?”, asked the barbarian girl as she took out another strip of white cloth and started wrapping the wound on her arm.

“We don’t really ‘fix’ anything in our jumps, Cora. We only make minor changes.”, frowned Brom.

“Had I made bigger bombs, I could have made a difference.”, said Tonic in anguish, still cradling Seressa’s head in her tiny lap.

“We cleared the goblin trenches, hence making it possible for Durkahan paladins and the Koruxan knights to reach the battlefield in time when we were sent back to Themalsar. Then we made sure the Wyrm Horde’s Krush’s son stole the ‘right’ weapon from Dreadmaw, making it possible for us to obtain an Archangel’s lost spear, and subsequently giving us the chance to return it to its rightful owner. Then we fought and won against a villainous dwarf, bringing him to justice, making it possible for a mother to keep her promise to no other than Titania herself and bringing peace among the dwarves.. How are these ‘minor’ changes? If you’d made bigger bombs, girl, you’d have brought the roof of this tower on us, and that’s a lot of roof above us. Like three or four more levels of roofs!”, Cora replied coolly as she knotted off her arm as well. “Now then. Brom, you are on guard duty for a bit. Turn around and go and guard something. Tonic, pillow your pack under Seressa’s head and cover her with a blanket so you can at least preserve some semblance of her modesty and honor. Sitting there and moaning isn’t doing her any good. Then come here and help me.”

 

Brom stared at Cora.

So did Tonic.

Cora had never been this talkative nor had she ever dished out orders the way she’d just done and quite briskly too.

 

“What?”, said Brom, sort of flabbergasted.

“Why?”, asked Tonic, with a similar tone of voice.

Cora sighed.

“I need Tonic to wrap my chest for the cracked ribs. For her to do that, I need to take my furs, my leathers, and my shirt off. And I need you to turn around and go, Brom!”

“Ow..”, said a bit abashed. “I could wrap your—”

“I know you can, Brom. But I just don’t want you to. I want Tonic to do it. Hence; TURN AROUND AND GO! LIKE, NOW!“, Cora very nearly snarled.

 

Brom turned around and left, to the other end of the rubble-filled room.. pouting.

 

“Why have you not covered your pair yet, Tonic? Does her dignity mean so little to you?”, Cora asked evenly, as she undid the clasps holding her thick furs and heavy leathers and with a grimace, pulled off her shirt.

Tonic half blushed, half scowled as she took out her own pack and placed it carefully under her pair’s head. Then she opened Seressa’s own pack and pulled out her neatly folded and rolled blanket, flipped it a few times, and covered her, and snuggly wrapped her in it.

“There. That wasn’t so hard, was it? Now take this roll of bandage and wrap it around my chest, staring from just above my belly, up to my breast line —tightly if you will, please.”, ordered Cora with a mild tone.

“Won’t.. won’t that make it hard for you to breath?”, stammered the gnomic girl as she took the roll of bandage from the tundra elf.

Cora smiled at her.

“I wouldn’t worry too much about that, Tonic. I doubt you have enough strength to wrap me that tight. Not unless you want to pull out your mecha-thingy.”

“It is not a mecha-thingy!”, replied the gnomic girl indignantly. “It’s MECHABER!

“Ahh.. I am sorry. I wasn’t aware you named your toys.”, Cora smiled even more.

“Mechaber is not a toy! He is a—”, sputtered Tonic.

“Ow. It’s a ‘He’, then? My bad.”

“He is a mechanical bear, and a very delicate work of steam-chunk technology and pure gnomic ingenuity, at that!”, scowled Tonic.

“I have no idea what you just said, but he looks nothing remotely like a bear!”, said Cora.

“How would you know?”, scoffed Tonic.

“This..”, replied the barbarian girl, pointing at her thick fur cloak. “..is a tundra bear’s fur, dear Tonic. It was a near ten-foot-long and five-foot-high beast.. I hunted it, killed it, skinned it, and ate some of it too. Then took the rest back to my village.”

Brom’s snicker was heard from the other side of the room.

Tonic scowled some more, but shut up! She sort of.. tethered near the half-naked barbarian girl with trepidation.

“Boo!”, said Cora suddenly, causing the little gnomic girl to jump, and Brom to snicker some more.

“That.. that wasn’t funny Cora.”, mumbled Tonic with a flushed face.

“What’s really not funny is that you think I am either a total savage or unsettled enough to jump you at any time, Arcantonic Palecog. One would think we’d been together long enough for you to know better. Your inability to figure out the ‘base friendship’ concept is exasperating.”, coolly replied Cora.

“I.. I am sorry..”, mumbled Tonic in an even brighter red face.

“I don’t need you apologizing, girl. I need you to trust me. As I have trusted you, even though you keep tossing your acid vials and ‘bang-thingies’ right over my head.. and even hitting me on occasion.”, replied Cora, calmly.

“I do trust you. I swear!”, spluttered the little gnomic girl.. very fast!

Cora sighed.

“Do the ribs, Tonic. I am sure our esteemed bard is egging for a peek. Let’s not give him the satisfaction, shall we?”

Tonic started wrapping the very nearly white belly of the barbaric Cora with an abashed expression on her face.

“You can make comments if you like. Seressa would. Since she’s out, you could cover for her.”, smiled Cora with a tight and clenched grin, as the bandages drew tighter.

“You are awfully white!”, spluttered the little gnome. “I mean, I am pale, but I am a deep gnome by heritage. You are just.. very nearly white!”

“Stands to reason. I am a tundra elf by heritage.. Some like to call us ‘Snow Elves’, but I find that a bit too girly.”, Cora hissed conversationally as the gnomic tightened the bandages even more.

“You have.. muscles everywhere, too. I didn’t even know girls could have abs like yours.”, blushed Tonic. “I mean, I have a small tummy which tends to become a ‘pot belly’ whenever I over eat. And Seressa has a flat belly. Yours are just.. awesome! I could crack nuts between your abs!”

“I suppose you could. Just not now, Tonic. My abs, along with the rest of me, hurt.”, smiled Cora grimly.

“Can I ask you.. a personal question?”, Tonic asked carefully as she wrapped higher and the back of the tundra elf.

“Well, bummer. I just said we were friends so I can’t even say ‘No’, to your ‘personal’ questions, now can I?”, admitted Cora with another smile. A smile Tonic couldn’t see from her current position.

“No. No.. It’s alright if you don’t want to. I have been known to ask impertinent questions. Seressa can ask them too, but she can word them correctly and make them sound cool. I can’t.”

“Well, ‘impertinent’ me to your heart’s content, girl.”, said Cora.

“Your scars.. The ones on your back.. Do they hurt?”

“Yes, and no. They hurt whenever I remember them. They sizzled all the time until after I met Brom. Hurts a lot less since after I met the two of you and we teamed up. Funny how that went.”, Cora answered with a.. brittle sort of smile.

“A decent surgeon can probably do something about them.”, offered the gnomic girl quietly.

“No. I want them to stay. They remind me of my Ironfrost. Of happier times. Of my mother, my father and my friends.. and a debt I need to settle with Dreadmaw!”, replied Cora with a steely voice.

“You.. you are going to go up against Dreadmaw?!”, spluttered Tonic. “Mortals don’t go up against beings like Dreadmaw. Please don’t go up against Dreadmaw!”

Cora didn’t reply.

“And you don’t really need these scars to remember your happier times. That’s what memories are for.”, Tonic mumbled. “Leave your pictures on, though. They look awesome too!”

“Picture? What pictures?”

“The pictures you got all over you.”

 

Cora spluttered!

With indignation.

 

“They are not pictures, girl, they are my beautiful ‘Storm Tattoos!'”

“Ow. Okay. If these are not pictures but ‘storm tattoos’, then my Mechaber is a bear!”, smirked the gnomic girl!

“Your head is broken, girl.”, growled Cora.. and continued without turning a hair. “Should we get the opportunity, what would you feel if we were to kill your uncle? He is your blood relative, after all.”

It took a moment for Tonic to catch up to the sudden change of topic.

“I would feel satisfaction. No.. I would feel BLOODY SATISFACTION!”, replied the gnomic girl with seething hate.

 

Cora didn’t say anything else for some time and Tonic continued to tightly wrap the bandage around her chest and back.

 

“Try to finish the knot anywhere other than my back, or under my arm, if you can, please. Lying down with a lump on my back or side is bothersome.”, said Cora quietly.

Tonic finished her work, knotting the wraps somewhere around the front side of Cora’s waste.

“Thank you.”, offered Cora with the same voice.

Arcantonic Palecog didn’t say anything for a while as she checked her handy work. Then, wordlessly, she hugged the barbaric tundra elf.

“Should the occasion arise and we face my uncle, please run.”, she whispered as she hid her face in the elves’ snow-white braids.

Cora hugged the little gnomic girl, back.

“We shall see.”

Tonic drew back and stared at the glacial blues of the elf and only saw determination there.

She sighed.

“Are you feeling up to carrying Seressa for a short climb?”, she asked.

“I suppose so. Seressa is a big girl and I don’t want to manhandle her without her consent. Seems like a rude thing to do.”

“I am her pair. I can consent for her.”, Tonic said, then pulled a long, coiled rope out of her small artificer’s satchel and tossed it vertically into the air. The rope uncoiled as it ‘climbed’ up and held there, ending in an open, horizontal ‘window’, looking down at them.

“What’s this?”, asked Cora as she stared up at the odd phenomenon.

“It’s a small hidey-hole. We climb it, pull the rope behind us, close the window and no one’s the wiser.”

“That.. is just downright creepy!”, said Cora, still ogling at the window.

“Help me with Seressa, please. I can’t move her, let alone carry her up there. Let’s hurry some, shall we? It won’t last long. Merely an hour or so. Just enough for a short breather.”

Cora frowned but went over to the very tall, very dark Seressa and carefully picked her up and slowly put her over her own shoulder, checked the rope then started climbing up. Soon enough, they were both through the window and gone out of sight.

“Brom!”, Tonic hissed.

Brom came over, looked up, nodded at her, then started up the rope as well.

Tonic grabbed her pack, Seressa’s blanket, and her pack as well, gave a cursory glance around making sure they hadn’t left anything behind, then she too squirreled up the rope and disappeared in the window.

Her two, tiny hands came out, grabbed one side of the open window each, and pulled them shut, leaving nothing but the dark room’s ceiling to be seen behind them.

Yes.

An hour wasn’t much.

But it would be enough for her to snuggle up to her pair for a short nap, and keeping them both warm and cuddly.

If that’s what it took to bring her Seressa Wraiven up and cheery again, Tonic thought it would be well worth it.

✱ ✱ ✱

There are stairs leading up.”, whispered Brom, as he carefully peeked around the corner and watched for any signs of life.. or unlife, as some of the things that they had faced had been.

Brom didn’t mind the fiends, the demons, and all the other monsters.. per se. But undead gave him the creeps for some reason.

Brom didn’t like the undead.

Undead scared him.

Well.. undead were scary things, sure, but no more than fiends and possibly less than demons. One could easily argue that by comparison, the undead were not all that high, where ‘risk factor’ was involved.

But nothing, not the reality, nor the logical explanations managed to ebb away Brom’s ‘irk’ for the undead.

Brom scowled.

“Get it together, damit!”, he growled at himself.

“Talking to yourself, already?”, came the merry voice of Arcantonic Palecog from just behind him.

Brom scowled some more.

“It’s alright, boy. This place can do that.”

“What’s with the ‘boy’s again, girl?”, said Brom, feeling irritated. “Does your perception reset at every ‘jump’?”

“No. But ‘boy’ is shorter than ‘Brom’.”, said Tonic with a smirk.

“Yes. And ‘Tonic’ is shorter than ‘Arcantonic’ and ‘Nic’ is even shorter than ‘Tonic’. But you don’t see me calling you ‘Nic’, now do you? Which does sound quite like a ‘Tick’..”, he deadpanned with a snort.

Arcantonic gave the hobbit a baleful stare.

“If you ever call me ‘Nic’, I will hurt you, Brom Bumblebrim!”, she snarled.

“There. My whole name!”, smiled Brom. “Now go tell Cora and your pair, we got stairs up ahead.”

“So, it’s ‘your pair’, now, is it? No more Wraiven’s or even Seressa’s?”, said Tonic, giving the hobbit a look full of disdain.

“What is it to you, what I call her?”, shrugged Brom.

“She’s my pair. Of course ‘everything’ is to me.”,  she replied almost scornfully.

“Which is what I said; your pair! I am not even sure what you are objecting to?”, smirked the hobbit.. a tad on the brittle side.

Tonic scowled at him.

She felt she’d just been had. But she wasn’t quite sure how.

“You are avoiding and dodging, Master Brom. You know this, I know this.”, she fumed, turned around, and left.

“Inserting the last word: Check!”, grumbled the hobbit after the pesky little gnomic girl—

 

—which is when something happened. Something that hadn’t happened to Brom for some time now; he got bit!

 

Brom yelped!

Probably because it hurt, but more likely because he had been caught totally off guard, and likely because.. well.. it had been a while.

 

“Damit!”, ouched the hobbit as he rubbed his butt cheek and calf, at a point just where he couldn’t see.

“What, damit? WHAT? We are already here, doing your bloody job for you. What else do you want from me?”, he very nearly blared in fury.

 

And got bit, again!

 

For some reason, Brom got the feeling the whatsit that kept biting him had just bitten him the second time out of sheer spite!

“What? I can’t even complain? Why don’t you come out and play for once! Bet I can beat the cra—”

 

And he got bit.. harder this time!

 

“Ahhaa! Thought you were a gutless, spineless, heartless chicken!”, he sneered.

 

Another bite!

 

“I can do this all day–”

 

Bite.

 

“Pwahahaaa.. Just you remember what happened the last time—”

 

Bite.

 

“That’s the best you got? I didn’t feel a thing. You must be a dentist—”

 

Bite.

 

“Yowza! That, I felt, and still I laugh at you with colossal scorn—”

 

Bite.

 

“I am not the sniveling hobbit you dragged out of the comforts of his home anymore—”

 

Bite.

 

“Eeep! Stop it—”

 

Bite.

 

“Ow! You think you can do this all day too, do you?! That leg is going to start to bleed any time now. It’ll be interesting telling the rest about you—”

 

Bite.

 

“Now there’s a topic to chat over dinner; Hey everyone, I have a bug that likes biting arse! That’ll be an absorbing conversation, that’ll. I am sure of it—”

 

Bite.

 

“What are you doing, Brom?”, came Cora’s voice from behind.

 

Bite.

Flinch!

 

“Umm.. Nothing.”, said the hobbit.

 

Bite.

Flinch!

 

“What’s up with that face?”, asked Tonic, peering at him. “You look like you just swallowed a whole bug and it’s still alive in your belly.”

 

Bite.

Flinch!

 

And then Seressa appeared behind the two. She said nothing. She just stared down at Brom with her unfathomable, incomprehensible, and inscrutable gaze like some dark, majestic queen of the Astral Voids.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom looked up at her eyes and saw many things in there. Some that he could understand and even relate, but many others he just couldn’t even put names to.

 

Bite.

Flinch!

 

“You seem possessed, Master Brom.”, she said with her memorable voice.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom ogled at her some.

Then cleared his throat and mumbled.

“No, i am not. It’s one hundred percent just me.”

 

Bite.

Flinch!

Silence..

 

“Sooo..”, Cora said, dragging the word over the sudden, awkward silence. “Do we go up?”

 

Bite.

Flinch!

 

“Do we?”, asked Seressa Wraiven, still staring down at the hobbit, her face, and the rest of her very nearly lost in the darkness. Only her frilly pink skirt dress and the pinks of her fringes were discernable.

 

Bite.

Flinch!

 

‘Stop it, damit!’, snarled Brom from inside.

“Umm.. why are you asking me? I am not the guide of this tour. Uhhm.. Isn’t that your job?”, he asked with a guilty sort of voice.

 

Bite.

Flinch!

 

“No, Master Brom.”, the darkness of Seressa said. “I am not the guide of this tour.. I am merely the Voice. Cora is the Anchor.. and the Shield..”

“I am?”, murmured Cora.

“..and Arcantonic is the Enabler.”, she continued.

“Yay.. Whot?”, squeaked Tonic.

“I don’t even use shields.”, mused the barbarian girl.

“You, Master Brom.. You are the Guide.. That. Is. Your. Job!”, Seressa said in her clear, yet unbending voice, still staring down at the hobbit with her deep, ‘astral’ eyes. “So again, Master Brom; Do we?”

 

Bite.

Flinch!

 

Brom sighed..

..and gave up.

He felt no issues nor any reluctance objecting to the bloody whatsit all day and getting bit innumerable times for his efforts. But he just didn’t feel any compulsion to argue with Tonic’s pair.

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

“Do we, dear Brom?”, repeated Seressa once more, and with a barely audible voice.

“No.”, he said quietly.

“What?”, Cora asked with some surprise and looked at the hobbit.

“What?”, exclaimed Tonic, even more surprised. “Why?”

“Because there’s somewhere else we have to go before we go up.”, he replied in a deflated tone.

“Where?”, asked Cora.

“Why?”, asked Tonic again, sudden fear clearly etched in her face.

“We must go ‘down’, before we go up.”, replied Brom even quieter, giving a carefully disguised glance at the little gnomic girl.

“Down it is, then.”, said Seressa in her unbending voice. It was, however, tinted with a barely discernable pinch of sadness thrown into it, as she gave a similar glance at her pair.

Tonic did not see the covert looks the two had given her, but for some reason, she seemed freaked.

“There is no ‘down’. This is the entrance floor..”, she objected, almost pleading.

“What’s going on?”, asked Cora. “What’s down below us and why is Tonic here telling us there is no down?”

Tonic crossed her arms under her breasts, turned her paled face away from them, and shut up.

Seressa stared at her, but not unkindly and as if she desperately wanted to reach out to her little pair and hug her.

She did not, however. She just stood there and silently waited.

So did Brom.

“Tonic?”, inquired Cora softly. She wasn’t sure just what the hell was going on here, but it seemed detrimental for the little gnomic girl and even though she could be a monumental pain in the arse at times, Cora had no intention for her to get hurt. “What is down there?”

 

Tonic did not reply for a long moment.

But as time passed, her diminutive face drooped, her shoulders slumped and her back hunched, even as she held her eyes closed, and her tiny fists clenched at her hips.

Finally, a tiny voice of defeat, acceptance, or perhaps, of penance escaped her.

 

“Me..”

✱ ✱ ✱

Me? Me, what? I don’t understand.”, said Cora, staring at the deflated, dejected, and ‘at her final throes’, girl.

Tonic did not reply.

Neither did her pair, nor Brom.

Apparently, either the barbarian elf had to figure it out, or the little gnomic girl had to speak the words.

Or just neither did Seressa, nor Brom had the heart to say it.

 

“What do you know about my uncle, Cora? What do you know about Arcanton Mordenon?”, Tonic said finally.

“You didn’t really say all that much, Tonic. But if I were be polite about it, I would go for ‘a great gnome with greater issues’, but I just don’t feel like being polite about him, so I will sum it all up as ‘an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass’..”, she replied seriously.

Brom snorted.

Seressa kept to her silence, but her eyes blazed at the accuracy of the words.

Tonic stared at Cora, and she had this, funny expression on her face as if it had gotten stuck somewhere between a destitute laugh and wanting to cry.

“Alright.”, she said. “Perhaps I should rephrase that. Why am I the way I am, Cora? Why am I broken?”

“You are not broken, girl. Merely ‘irritably challenged’, maybe.. We all have some issues.. I could name some of mine but I don’t think we have that kind of time.”, Cora said.

Tonic sighed.

“Really, Cora? You see absolutely nothing wrong with me?”, she asked.

“I see a lot of things wrong with you. I have some of them myself. So does Brom. So did a lot of my friends, back at Ironfrost. Seressa also has some issues. But she seems to be at peace with most of them, so she’s cool.”, shrugged Cora.

Tonic just stared at the barbarian girl, her mouth open.

Brom had to admire his barbarian friend. If she was being deliberately dense, she was very convincing. If she was actually this.. well.. ‘gullibly innocent’, it was perhaps understandable. Cora did have the tendency to blame herself for things even when they had nothing to do with her. She never went as far as openly voicing said blames, but Brom thought he could see them in her eyes.

“No, Cora. You have issues. But you are not broken!”, Tonic hissed harshly.

“You do not know how I was before Dreadmaw, Tonic. At which point did you decide you got a handle on me?”, Cora asked in her calm, cool, and decidedly frosty voice.

“I am sorry, Cora. But you were not taken from your parents by an inscrutable, degenerate, power-hungry, megalomaniacal ass of an uncle to be thrown into a little cage surrounded by demons at the age of three and kept there for years.. That’s what is ‘down there’.. MY CAGE! I AM DOWN THERE, RIGHT NOW, CORA. I AM DOWN THERE, SCARED WITLESS, CRYING, ALONE, IN THE DARK. AND SURROUNDED BY DEMONS WHO ARE GNAWING AT MY CAGE, TRYING TO GET TO ME EVEN AS WE SPEAK. NO CORA. YOU HAVE ISSUES. BUT YOU HAVE NO IDEA WHAT IS ‘BROKEN!’. YOU ARE HURT, AND LIKELY THAT HURT IS THERE TO STAY, BUT YOU ARE NOT BROKEN, I AM. MY UNCLE TOOK ME, PUT ME DOWN THERE, AND BROKE ME, CORA. AND THOROUGHLY!“, the little gnomic girl gnarled savagely.

 

A disturbing silence settled as the barbarian elf and the little, gnomic girl faced one another, while Brom and Seressa held their breath.

 

“Dear Tonic..”, said Cora in her soft, throaty voice. “I can only imagine how much that must have hurt coming out. I am sorry I pushed you into it. But I am grateful you said what you had to and got it out. There is no ‘fix’ until we admit to ourselves that we are broken.. and come to the conclusion that we need fixing and decide to do something about it.. You guys helped fix me. You have no idea how much I hurt when Dreadmaw first happened. And neither could you contemplate the kind of hell I went through, living it again, and in greater detail. Does it surprise you to see me smile and laugh and talk more, and even make a funny every now and then, since then? I do not believe our ‘jumps’ are for just minor changes. They are there to give us respite.. or relief, as well. I believe, ‘that’ is the true reward of our troubles. And I believe, this will be yours.. We are not here to fix you, dear Tonic. Friends don’t fix friends. That’s just base arrogance if you ask me. What they do is, keep you company, hold your hand, pick you up or even smother your with hugs if need be, certainly.. but it must be you who must fix you. What is given is never as valuable as what is earned.”

 

Tonic ogled at the barbarian girl as if she’d just slapped her awake.

Seressa also had a similar expression on her face, but more relieved and viscously happier.

Brom..

Brom looked at her as if seeing the barbarian girl reborn. Stronger, not in arm, or back, or leg, but decidedly at heart.

‘Well, now..’, he mused as he smiled at her.

 

Bite.

Flinch!

 

Brom stood where he was.

And quite unmoving.

As a certain sense of dread washed over him.

Cora had been fixed, perhaps, in her own way, as she seemed to have found some form of peace.

And maybe Tonic was about to as well.

He, on the other hand, had faced his mortal enemy and prevailed, to be sure, but he hadn’t found his peace.. yet.

Brom really didn’t feel like going through anything even remotely like what Cora had, and what Tonic was perhaps about to now.. He remembered, inadvertently, of Aremela Berrybush.. The only girl he’d felt love as immensely tangible as he thought he would ever feel. He gulped down a few harsh breaths to send back the lump that had just gotten stuck in his throat.

Then he felt a pair of eyes on him.

‘Astral’ eyes.

And saw the very tall, very dark girl watching him from the darkness that hid her.

He did wonder what she, Tonic’s pair— No, not Tonic’s pair, damit, Seressa.. Seressa Wraiven was going to suffer to make peace with.. whatever her demons were. For some reason, though, he really didn’t want her to suffer.. At all..

Silently, he snarled down at the pestering whatsit that kept biting him at the most inconvenient and certainly inconsiderate moments.

“If you hurt her. I will hunt you down to the end of days, you little bugger!”

 

Brom Bumblebrim does not know at this point, and neither could he have known that Seressa Wraiven would face her demons much, much later.. Some 180 years or so later. And perhaps because he could not let go of his guilt over Aremela Berrybush, he wouldn’t be there for Seressa..

 

The sentient mind is complex and is comprised of many small, seemingly unimportant, and usually inconsistent things. But it is, in truth, much like words are made of letters, and letters are, one way or another, the culmination of linear drops of ink. Such drops string together to form the said letters, in return giving us words, which conform sentences, paragraphs, pages, and finally, books, conveying our thoughts, our ideas, and our hopes, consequently shaping, establishing, and even, at times, ‘marshaling’ literature, poetry, law, science, and religion. Whatever the final outcome is, though, everything starts with words. And words start with small, seemingly inconsequential drops of ink. But it is the ‘will’ that picks up the quill, dips into the inkpot, and draws the ink. And it is ‘choice’ that births, gives rise and consequently, breeds the ‘will’, per se. In a way, ‘choice’ is the origin or even the genesis of ‘will’. One could easily come to the devastating conclusory finalé of awareness that it is ‘choice’ that is behind all. Ultimately, if there is any sentient action to be had, a choice to do so must take precedence.. and be made, hence it is ‘choice’ that inadvertently, and, perhaps, fundamentally, rises civilizations..

 

..or brings them down.

 

From a decidedly narrower point of view; choices save friends, or, willy-nilly, abandons them.

 

Suffice to say, the ‘nilly’ that postcedes the willy, is also a choice, after all, though it be a disregarded, or even a discarded one..

✱ ✱ ✱

There are more coming. Just how many are there?”, hissed Cora as she slashed open what she hoped was the thorny demon’s vitals, spun the ancient and massive, double-bladed elven polearm, and stabbed its other end into the creature’s face! The creature screamed as it stumbled back as another took its place.

“A lot.”, squeaked Tonic as she aimed another of her acid vials and tossed it over the barbarian elf and hit one of the huge, quadrupedal fiend with the long tail and covered with hard, pointy thorns. The thing roared in pain as a large, gaping hole appeared on its chest and spilled its lungs onto the ground.

“Well. That’s a gruesome sight.”, Brom said, then overstretched the one string on his lyre, causing a distinctly disturbing, dissonant chord. The demon with the gaping hole in its chest snapped its head up as if some invisible spike had struck it from right under its elongated maw. For a bare moment it stood there staring blankly at the ceiling, then one of its eyes slid up and disappeared into its skull while the other turned down and pointed somewhere on the ground. Its face drooped.. and all at once, it exploded; the monster lost its head!

“And you think mine was gruesome?”, gawked the little gnomic girl, trying very hard not to retch.

“A bit gruesome, yes. But you have got to admit; it was effective!”, replied the hobbit in a sort of apologetic way. “They are immune to fire and quite resistant to most of our cold attacks and impervious to charm, fear, and poisons.. Might as well go for the source, their minds, and just blow it up from the inside!”

A ghostly, skeletal hand moaned amongst the demons and struck one in the heart. The creature stumbled back. Two more ghostly hands moaned and grabbed the same creature by its throat and squeezed. The demon gagged and tried to free itself from the ghostly hands, but it just couldn’t hold them. The demon stumbled, choked, and died, its uncanny, goat-like eyes bulging.

“By all means, Master Brom. Do more!”, said Seressa Wraiven calmly in her sultry and cultured voice.

“Your choice of words are mind-breaking, girl!”, whispered Tonic with a slightly flushed face, from just behind the very tall and very dark girl.

Brom coughed. His face was more than just flushed.

“Whot?”, Seressa asked as she prepared for her next spell. “My wording was grammatically correct. So was its referential focus.”

“Girl, you just—”, began Tonic.

“If anyone explains it to her, he or she will have words with me, right after this fight, when I am still very much in rage!”, snarled Cora as she lopped the head of the next demon, clean off its shoulders.

 

Tonic shut up.

Brom wasn’t planning on explaining anything, so he didn’t have to.

He did flinch though.

When he got bit.. once again.

With a very surly expression, he turned around and looked behind..

..and saw the barred door on the far side of the large chamber they had just entered, and subsequently ambushed.

 

“Tonic.”, he said quietly.

“Whot?”, replied the little gnomic girl without looking at him as she tossed another vial over the raging tundra elf.

“Behind us, there is a barred door.”, he said, again in a low voice.

“Yeah, so?”, she said, panting while she pulled a tightly packed, leather-bound fire-clay sphere out of her artificer’s satchel.

“Where does it lead?”, Brom asked.

“How the hell should I know, boy? I wasn’t given free rein last time I was here. I never wondered the halls of this bloody tower. Not that I would have. I was locked, in a cage, down in the dungeons for all my tenure, remember? Look, I am a bit busy right now, Master Brom. Can we have this conversation later? Or never?”, she hissed and tossed a heavy leather-bound, fire-clay hardened and packed ball over Cora, and into the crowding fiends.

“Fire in the hole!”, she shouted.

Cora spun around facing them with her back hunched, her eyes tightly shut, and her head lowered.

Tonic did the same.

Seressa jumped back and spun in the air like a dark, astral dancer and landed facing the opposite direction and covering her ears with her slender hands.

Brom groaned and just turned around, closed his eyes and ears but opened his mouth all the way.

The room shuddered as the sphere detonated with an eye-searing and ear-cracking explosion!

Cora spun back and started butchering the fiends right and left, all stunned, bleeding in the eyes and ears..

“Tonic!”, hissed Brom once again.

“Whot, dammit? I told you, I don’t know anything about this place!”

Brom grabbed the gnomic girl by her shoulders and made her face him and looked her in the eyes.

Very quietly and calmly he asked, “When you finally got free, you said Nadine Graciousward carried you out in her embrace. Was that the door you saw over her shoulder?”

Arcantonic Palecog stared at him, and at the barred door.

“How the hell should I know, Brom? That happened nearly forty years ago!”, she hissed at him.

Brom ogled at her.

“You are..”

“Yes, boy, I am forty-eight! And quite young for a gnome and probably double your age and very nearly double Seressa’s age as well!”

“Damn.. If you are still down there, in the dungeons, we must have been hurled at least forty, forty-five years back, then.”, Brom said, a bit freaked.

“Egad, Master Brom. Your powers of deduction are mind-staggering!”, Tonic spat with sarcasm.

“Why didn’t you tell us, this?”

“Why would I? I don’t even want to be here.”

“Don’t you think that information might be pertinent?”

“It would, had I known my little self was still down there, which I didn’t, and hoped, wouldn’t. It only came to me when you said we had to go ‘down’, before we went up!”

Brom frowned. The little gnomic girl had a point, of sorts. He did have to change his perception of her though. Up to this day, he had always thought this cute, irritable girl was around his age, if not younger. Certainly not ‘at least double’ his age!

He drew a long, suffering breath to ask once more for her to think back and carefully, but the gnomic girl beat him at it.

“It is..”, she said mutely. “Your wording of how I must have seen it is inspired! I did see that door, but once, when Nadine Graciousward was carrying me out, and over her shoulder. It was all hazy and I was crying and shivering and terrified beyond sanity. But I remember that door. And this is it.”

Brom didn’t bother asking her if she was sure or not. He knew Tonic had an uncanny memory. Once she saw, heard, or read something, she would remember it. Period.

“Very well.”, he said. “I am going to have to go down and through that door. Tell the others they are going to have to hold this room, no matter what.”

“Why don’t you tell them?”, asked Tonic.

“Because I have to go alone and Cora won’t let me. And just what do you think your.. uhh.. Seressa will do when she sees the little you down there, scared and crying?”

“She will take the little me, promptly coin-purse her, then spend the next one thousand years dismantling this place along with everything in it down to this planets’ molten core!”, Tonic said without even thinking.

“Right.”, agreed, the hobbit. “Give me a three hundred count to get out of their reach, will you?”

“Whatever you do, don’t give me your name, when you go down there. I remember very little of the things in the dark because I went out of my way to forget it all. A name is something to dwell on, though. And something to remember.”, she said quietly.

“Alright.”, Brom nodded.

“And.. don’t turn on the lights.”, she mumbled.

“What? Why?”

“Between the two of us, Seressa is the one with imagination. That’s why everything about her is exquisite, and the reason why her illusions appear so vivid and realistic. I have a linear sort of imagination. That’s always been true for me. Which is why I am a good artificer. My mind works in a ‘causality’ direction. As long as I am in the dark, down there, I can only imagine so far about the horrors lurking around me. If you turn the lights on, I will see them, and I will know what truly wants to eat me. I shouldn’t have to know that..”, she said looking down at her feet.

“Understandable.”, the hobbit replied, feeling a bit sick.

“One last thing, Master Hobbit.”, Tonic whispered. “Do not give her anything sharp.”

“Why?”

“There is only one thing she wants, Brom. And has wanted for quite some years, while sitting in the dark.. And it has nothing to do with life, but ending it.”

Brom Bumblebrim just stared at her.

Something must have shown on his face because the little gnomic girl gave him a broken smile and said, “Do not mourn me, Master Brom, for I am here. And so will she..”

✱ ✱ ✱

I hope they give us a breather. My hands and my arms hurt just for swinging this weapon and that’s saying something, considering I have been a zerker for nearly two decades.”, breathed Cora Sleet as she set her two-yard long polearm with beautiful, and equally brutal-looking, nearly thirty-inch blades on either end on her lap as she settled down on the ground, just a few steps from the bloody carnage.

“Indeed.”, agreed, Seressa as she also sat, gingerly, next to her. Then she held up the shredded fringes of her frilly skirt dress and mourned. “They could at least give us time to wash and change. Just look at my dress. I can barely call it pink anymore.”

Cora laughed. She just couldn’t help it.

“The fading and shredded condition of my dress is not a laughing matter, dear Cora. I am quite put out with you.”, pouted the very tall, very dark girl as she took the end of her long, pink hair and studied it. “There are things on my hair I don’t even want to know what! I will have to undo them, wash them thoroughly, and re-braid them. Do you know how long it takes to do my hair?”

“I am sorry, Seressa.”, chuckled Cora. “I wasn’t laughing at you. Nor your dress. I could wash and do your braids if you like. Provided you do mine.”

“Ow.. I would love to..”, exclaimed Seressa happily. “You have lovely hair.”

“Huh. I do?”

“Ow, yes. It’s soft, silky, and very submissive.”

Cora cocked an eyebrow.

“Submissive?”

“Don’t get me wrong. Submissive is a good quality for hair when you want to bun, wrap, give shape or just braid them. And they won’t stay curly when you undo them, making them much easier to comb and brush. Mine is also soft and silky, but not as submissive. I have to wash them with hot water if I want to have them straight, once I unbraid them.”, she explained.

“Huh! I didn’t know that. But then, I never go around with my hair down. Too many threats with big scissors by my mother from a young age. I am afraid to even unbraid them now. I could just imagine my mother’s ghost coming at me with her scissors and moaning, ‘Cora Sleet, braid that mop you call hair and out of my stew or you won’t have to!’.. And you never wear them straight either.”, Cora said.

“I never wear them straight because I don’t want them getting in the way. And I like them neat and tidy when I have to go into fights. Otherwise, I would have them down as much as possible.”, replied Seressa with a dreamy expression on her beautiful face.

“How about we heat some water and do that right now.”, offered Cora, which sort of surprised even herself.

“You.. you really want to? I wouldn’t want to impose upon you.”, she asked even more surprised.

“No, no.. You never impose, dear girl. You are too kind and cultured for that.”

“Well, now. You will receive the best performance out of me, just for that praise.”, smiled Seressa with glowing eyes.

“Let’s get Tonic to draw us some water from that magic pot of hers and put our esteemed hobbit on guard duty. Otherwise, he’ll just ogle at us. I mean, I don’t mind him ogling at you. But it gets awkward when he does it to me too.”, Cora said.

“He has stopped ogling at me. For quite sometime now.. I am sure I didn’t tell nor imply in any way that he should. And since I didn’t, I don’t think Tonic would have said anything to him on this matter, either.”, she said a tad mournfully.

“Huh. He did, did he? That’s weird.”, murmured Cora thoughtfully.

“Yes, he did. I was very much planning to have a sit down with him and ask him if it was something I did or said. Don’t get me wrong. I do love my freedoms, Cora, but I do not appreciate it when just anyone stares at me. I am quite selective about who I don’t mind staring at me and he has always been on that list.”, Seressa said with a confused little frown. “But we kept rushing from one place and time to another, ever since we left Arashkan, I just couldn’t find the appropriate time. Come to think about it, his change in attitude started sometime after we time-jumped to Arashkan itself.”

“Perhaps you should.. have a sit down with him, I mean.. But I don’t know. Some things are a tad too complicated for my taste and I personally don’t really like complications. For me, if and when someone feels or wants something.. uhh.. or someone, they should just go ahead and say it.. Not drag it out. Life is too short for complications and that coming from an elf who has the potential to live over one thousand five hundred years, is saying something.”, Cora said a bit evasively as she wondered, indeed, why had her little hobbit friend changed his attitude towards this strange and gracefully beautiful girl. It seemed rather obvious about what he felt for her. Had he backed away, perhaps? If so, why had he?

‘Ow, you little daydreamer.. Did you chicken out?’, she thought.

“Uhhmm.. What do you think of.. uhh.. our Brom?”, she asked the very tall, very dark girl sitting next to her, sort of tentatively.

“I think a lot of things about him. He is brave, smart, cultured, observant, caring, loyal and he bothers..”, Seressa replied with a mysterious smile on her face.

“Yes, well, he does tend to bother me at times, too..”, stammered Cora.

 

Which was odd, and interesting.

Cora did not do stammer!

 

“Ow, no, my dear Cora. You misunderstand me. He does not bother me in the least. When I say, he bothers, what I meant was, he bothers with things he could otherwise easily ignore, knowing full well it would make him miserable at the end when he wouldn’t ignore them. He bothers to get up and do them anyway because it will make the other person happy —at his own expense.”, Seressa said in her illustrious voice.

“Huh. Like I said. I like things simpler. This is way too complicated for me.”, Cora mumbled. Then she looked around and suddenly noticed the silence. “Where is he anyway? And your Tonic?”

“Tonic is my pair, luv. But she is not exclusive to me, and hence, is also your Tonic..”, smiled Seressa. Then she too looked around searching her pair and for the hobbit.

Another confused frown appeared in her brow when she couldn’t see either.

“Damit!”, fumed Cora suddenly.

“Whot?”, asked Seressa still looking for the two.

“I will tell you what! Brom ‘bothered’ —again— and Tonic ‘enabled’ him. That’s why he is not around and that’s why she is hiding behind that rubble over there, making herself scarce!”, growled the barbarian girl, pointing at a distinct pile of debris.

Seressa’s eyebrows shot up.

“Tonic? Luv? What’s going on?”

 

No reply came from the scruffy-looking red mop of hair with the scrunchie, barely discernable behind the said rubble. Tonic just sat there, quite motionless, not unlike a furry little ball!

 

Cora sighed.

“Not even bothering answering your calls now, girl? Really?”, she fumed.

“Tonic, luv? What is going on? Where is Master Brom?”, Seressa asked, concern etched in her voice.

 

Tonic refused to answer.

 

Cora picked herself up and groaned her way to the pile of rubble where the little gnomic girl sat and looked down at her. One of her white eyebrows slowly rose. Then she looked back at Seressa.

“Whot? Is she alright?”, asked the very tall, very dark girl.

“When you said, she’s your pair, but was also my Tonic, just how comprehensive was your meaning?”, she asked her coolly.

“All the way, I suppose.”, replied Seressa a bit confused. “Why?”

“Because I am going to hurt Brom. And hurt Tonic too.”, she said with a frosty expression on her face as she reached down, grabbed Tonic, and tossed her at her pair!

 

Seressa yelped and made a grab for her..

..and landed, face down, with a burlap sack full of hay and cotton, and a whole tuft of scruffy looking reddish-brown hair entertaining one of Seressa’s own scrunchies attached to it!

She stared at the burlap sack with a stoned expression.

“What in all that’s good and not, is this?”, she exclaimed, looking at the ‘head’.

“I am guessing, that idiot hobbit had to do something, and your Tonic decided to cover for him with this half-baked plan!”, scoffed Cora with a horrible scowl on her own face.

 

Seressa continued staring at the burlap, totally lost for words..

..then she vanished!

raven-01_cr

And a ghostly raven appeared where she’d just been.

The raven flapped its winds twice, then took off at an incredible speed.

 

“Well..”, Cora murmured after the grayish, semi-transparent raven. “..that’s kinda cool!”

 

The ghostly raven sped in every direction, flying up above and skirting low, near the floor for a few minutes, covering every corner, every possible hole or spot that could be used as cover, and returned back to Cora and settled next to her.

“You can settle on my shoulder if you like, girl. That way, we’d look cool together.”, she said.

“Perhaps later, luv..”, replied Seressa as she reappeared where the ghostly raven had landed. “..She is here. I just can’t find her.”

“You can’t?”, asked Cora with some surprise.

“No..”, replied Seressa with a dejected tone.

“Thought you pairs knew where each other were all the time.”, she said.

“It is not such a definitive bond, luv. That would be against King’s Citizens Rights and Privacies Act.”, she mourned.

“Kings— what?”

“King’s Citizens Rights and Privacies Act. It is one of the core constitutional laws of the Kingdom of Isles, set down by the first King Barakan Heavenswill and his queen, Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna —known commonly among humans as Arael Tellona.. Everyone is allowed to their own privacy and non may be spied nor scried upon without a magistrate’s express permission and with legally acceptable and plausible cause.”

“I didn’t know such a law was in order. Odd law..”, she mused.

“A bit odd, yes, but totally necessary. Can you imagine the kind of abuse there would be if just about anyone with the ability to do so would, without any repercussions?”, said Seressa quietly.

“I suppose so.. I wasn’t aware the first King of this kingdom took an elf for a wife. But then, my home and my tundra’s are far and wild, and seldom does news of events and happenings are heard there. I am not even sure if the tundras are within the kingdom.”

“They aren’t. Neither technically, nor jurisdictionally. Though the elves of Tranquil in the central and near Heavens Hand in the western tundra’s are, but the dwarves west of the Celestial Mountain are not. Communications and treaties have taken place among the barbarian tribes and the kingdom. The town, Shakehands, was originally built for such an occasion when they called them to war upon Themalsar, but the town grew to become a center for everyone to come and sell their fur, cattle, gold, iron, silver, and copper ores, and the highly sought and prized walrus tusks, among many other things, and buy all sorts of things that are otherwise unavailable in the tundra’s.”, explained Seressa, her eyes still searching for her pair.

“Huh. You are quite a treasure for knowledge, girl.”, Cora said with a certain amount of admiration.

“No, luv. I am merely a repository for trash and trivia information. My repertoire is mostly due to.. well.. I had nothing else to do back in the Academy —no friends, you see.. Only my phloxes to keep me company and a whole lot of years spent in the academy library.”

“Arael Ashanelath Fae Erunanne Tel’Lóna.. The Grace of the Islands, and the Heart of Year One! That is a very powerful name.. Even by elf standards..”, mused Cora.

“She was very much loved by her husband, the human king, and beloved by her people as a queen, by many accounts and sources. She was also the daughter of the Greater Elf, Terandel Solace who founded Solace, the niece to Sinderel Tranquil who founded Tranquil, and Elorellen Feymist who founded Bari Na-ammen in High Woods.”

“Wow. This is.. kind of fascinating.. Though it explains little about where our furtive little friends are.”, said Cora.

Seressa’s shoulders slumped.

“I feel.. alone.. I have been with my pair nearly every day since we left the academy. I feel.. distressed.. when she is not around. Even when we didn’t get along all that well at first, I found comfort in her presence. Funny, isn’t it? And pathetic on my part..”

“Bit funny, yes. Pathetic, not so much. I find the bond you two share and the relation the two of you have very much endearing and something only friends and sisters would have —put together!”

“That.. is very sweet!”, exclaimed Seressa.

Then she sighed and went for her pack and pulled out a pot, and a skin of water. Then she frowned just a little, and a small bone fire appeared at a corner, far from the broken door they had entered.

“Why don’t you pile up some sort of barricade while I heat up the water, luv..”, she said. “Then we’ll start with your hair.”

“What about your hair?”, asked Cora as she carefully picked up one of the stinking corpses of the thorny demons and started dragging it to the door.

“My hair is mostly dust, dirt, and stray blood. You were the one who got most of the gore. It’s not even healthy for all that to be on you..”, she said and placed the pot on the fire, emptied the water in the skin into the pot, and produced a block of pink soap.

“What are we going to do about the two?”, the barbarian girl asked as she dragged another corpse.

“Nothing we can do. Unless they eloped together, they will come back. Master Brom knows what he is doing. I hope. And Tonic can’t be found when she does not want to. She is an artificer and a deep gnome. Even if we ‘be damned with the king’s law’, I doubt I could divine her location.”, she said and her shoulders slumped even more.

“What about that door?”, Cora asked, nodding at the barred door at the far side of the room.

Seressa didn’t answer for a moment.

When she did, there was an utter loss on her face.

“That door leads to somewhere we can’t go, dear Cora.”

 

One of Cora’s eyebrows shot up.

 

“Where?”

“Down.”, the very tall, very dark girl replied. “That door leads down and to my baby Tonic.”

✱ ✱ ✱

Brom, as a whole, did not like dark places. Brom did not like undead either. Brom liked undead in dark places even less. And now he stood in the dark, facing a whole.. What the hell was a group of undead called, anyway? A mob? A swarm? A drags? An appetite? Or was it a plague of undead?

Alright. Perhaps the little hobbit did get carried away at times, where undead were concerned..

His only consolation was he could ‘see’ in the dark now. Of course, ‘see’ was a relative term, really, meaning he could discern objects in a gray spectrum.. as opposed to being mole-blind. The irony of how he could ‘see’ even this much was not lost on the little hobbit; the goggles Tonic herself had given her back when they had time-jumped to the Great Arashkan city to deliver the Spear of Light to a certain angelic being, and later when the two of them had snuck out of the inn they were staying for an unexpected, somewhat prophecy-induced, venture.. The true nature of the irony was, he was using the same pair of goggles that Tonic had given him to find another Tonic —just from another time!

Brom considered his options and decided to go for the easiest one. He’d try the others should his first option fail.

 

Brom vanished!

 

Moving carefully and unseen, he slunk past the heavy breathing, yet unmoving, ghoul-like creatures, step by step, sweating profusely all the while. By the time he had left the monsters behind, he felt light-headed and noted he’d been holding his breath.

“Phew.”, he said hoarsely. “That was tense.”

He followed the long, dark hall until he heard the growls, the barkings, the eerie shrieks of demons, and the slamming of some things big and heavy upon steel bars..

..and a tiny, terrorized, spluttering voice.

“Please. Leave me alone. Please.. Noooo!”

“Ow, Great Heavens!”, exclaimed Brom and started down the hall with all haste.

He wasn’t sure for how long he ran. It all was too dark and musty and everything seemed blurry. He ran until slid to a stop in front of another barred door, much like the one he had come through. He noted the large crossbar holding the door firmly shut, reached up to it and knocked it down, and shouldered the door open..

..to see one, small cage, surrounded by nearly a dozen very large cages, all holding demons of various shapes and sizes, all much larger than him, and certainly much, much larger than the little girl, curled into a pathetic ball, crying in the center cage!

And the door to one of the larger cages had been forcefully opened and was missing its demon..

..a demon with long, barbed tentacles standing over the little cage, reaching for the little girl.

The girl screamed in mindless terror and pain as the demon grabbed one of her feet and started dragging her to the bars, and to its self, blaring with bloody hunger.

Brom did not wait.

He made a sharp, wrathful gesture around the small cage and the air shimmered for a moment, then exploded!

It wasn’t a fiery explosion. In fact, there wasn’t a single spark and nothing tangible shrapneled, nor did any preceding smoke appear.

It wasn’t visible at all..

It was pure, psychic pain!

But the demon froze where it stood.

Then its massive, hideous head opened like an axed melon!

And just like that, it dropped dead, its long, thorny tentacles shivered for a moment, then shriveled down to a mordant stillness.

Several more of the demons in the other cages also collapsed, their heads either split open or simply smashed like dry pumpkins.

The hobbit looked up at the remaining demons banging at their own cages, all the while barking, blaring, shrieking, and howling, and his eyes blazed with even more hate.

He took out a single knife from his belt and tossed it up into the air.

The knife disappeared five or six feet above him.

A series of metallic slashing and slicing sounds were heard, and the remaining demons also crashed in choired screams, their bodies shredded and bloody exposed.

“There.”, he said softly as he approached the small, single cage in the middle. “That bunch won’t be bothering you again, my dear Tonic..”

The little girl did not respond. She just blubbered and sobbed, her eyes shut, her hands tight around her ears. All she could do was to pull her bloodied foot to herself and cry more.

Brom stared at the sad, heart-breaking sight before him as tears rolled down his eyes as he saw the depths of Arcantonic Palecog, and what she meant when she’d said, I AM BROKEN!

Slowly, he took out his lyre, strummed a few, soft tones, and started to sing..

Why he sang what he sang, he wasn’t sure.

It wasn’t even something he’d composed.

But he sang it anyway.

Because the song related to this, tiny little gnomic girl more than possibly anyone else in the world..

 

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

 

How many times he repeated the song, he wasn’t sure. But the little girl was humming it with a sad, sobbing mumble, lying as she did by the time he was done.

“Do.. do you have knife, sir?”, she asked in a tiny, pipsqueak voice. “Please, sir, give me knife.. A small knife will do..”

“Yes, my dear Tonic. I have knife.”, replied Brom hoarsely.

“Give it to me, sir. Please.. I only need one.. I promise.. You can have it back.. It won’t take too long..”, she whispered from where she lay.

“No. My dear girl. I shall not give you knife, for I have given you song, and I have given you hope.”, said Brom, desperately trying to swallow the lump in his throat.

“I don’t want hope, sir. There is no hope here. I need knife. Please give me knife.”, she said as she held onto the bars of the small cage and dragged herself up, pulling her bloody foot behind her.

“Someone will come for you. And they will take you away from here. Far away. To a happier place where you will find friends. Good friends. Friends who will love you, and care for you.”

“I smell demon, sir. I always smell demon. I only have demon. Demon can’t have friends, sir.”

“No. No, they can’t. But you are no demon. You are a strong and brave girl. Hence, I will not give knife. I give you song. A song of hope. A song that will save more than you. And one day, soon, that someone will come and save you. To her, you shall give this song.”

 

arcanton-arcantonic-01d_cr

The girl slumped down.

And curled back into her sad little ball and started to cry again.

“No knife. No hope..”, she moaned.

“No knife. Only song, dear Tonic.”, whispered Brom, and started to sing once again..

 

He sang until the little girl drifted off, murmuring to herself..

 

“..silent and hollow.. chase the path..”

“..the door, knock, more and hallow..”

“..freely given and ascend..”

 

Then, slowly, he reached through the bars and into the cage.

He scoffed at the stinging bite at his calf just where he couldn’t see, and reached down..

..and tenderly touched the tiny, shredded, and bloody foot.

✱ ✱ ✱

The slim rope came slithering down from a dark, slit of a barely parted window in the ceiling, and Brom climbed up and disappeared inside the hollow space inside. A pair of tiny hands pulled the rope back up, then quietly shut the slit between the windows, displaying nothing but the ceiling its self.

“Done?”, Arcantonic Palecog asked Brom who lay on his back, staring at the void of the ‘hidey-hole’.

“What happened? You look.. tired..”, she said morosely.

“I am tired. I.. saw..”, he began.

“You don’t really have to tell me what you saw, Master Brom. You will recall, I did try very hard to forget about my.. ‘tenure’.. here.. I believe I have moderately succeeded at it too.”, Tonic said quietly.

“Have you?”, he asked, forcing himself up to a sitting position. “Succeeded?”

“All things considered, I believe I have. Some things must be forgotten, Master Brom. Not faced and overcome. And I am happier now. Not happy that I am here. Just happier than I ever was. I even have friends.. as small a repertoire of them as it may be, but they are mine for keeps. If someone had told me that I would make friends just a few months ago, I would have laughed at their faces.. in a very scornful way, then hit them with something deserving.. possibly my artificer’s wrench. Hells Bells, I couldn’t even stand Seressa, back then, and she is my pair!”, she said with a brittle smile.

 

Brom looked carefully at her.

And saw the shards of her broken pieces still jabbing at her and bleeding all over her..

He sighed.

He’d done all he could for the girl.

To both of her!

But pushing never really helped.

He was sure time would present more opportunities and he would do what he could then too, as per opportunity.

 

“What’s with the clandestine meet?”, he asked, changing the whole topic.

“Well.. I.. didn’t.. or rather, couldn’t tell Seressa or Cora what you were up to. So I bamboozled them and hid here while I waited for you.”, she stammered with a flushed face.

“You mean, you chickened out!”, smirked Brom.

“Rich, coming from you, Master Brom!”, scowled Tonic.

Brom made a face and shut up.

“The meet is so we can get our stories straight.. You know, so there aren’t any discrepancies..”, she explained, still a bit flustered.

“You are aware that whatever we say, and no matter how plausible our story will be, they aren’t going to believe it.”

“They might.”

“Tonic. You and I know, the moment Cora scowls at you, you are going to start spilling everything. And the moment your pair.. uhhmm… Seressa asks me, nicely, as she always does, I won’t be able to lie to her..”

“Yes.”, said the gnomic girl. “All of which I have taken into consideration.”

“Ow? So what is this story that is discrepancy-proof?”, asked Brom and not without a certain amount of skepticism.

Tonic smirked and rubbed her hands together with a dramatic, conspiratorial way.

“I am going to blame it all on you!”

Brom stared at the gnomic girl.. evenly..

“Really? That’s your plan?”

“Yes. I will also tell them that you threatened me with a prophetic doom.. That way, I will be on the clear.”

“That’s very thoughtful of you, Tonic. Accept Seressa will roll over me, and not in a pleasant way, the moment you tell her I threatened you!”

“But that’s the point, see?”, Tonic smiled even more as she rubbed her tiny hands together even more, looking very much like a villainess cliché!

“No. I don’t see, girl..”, replied Brom with an exasperated tone.

“One, Seressa will never roll over you.. Okay, that didn’t come out right. What I meant was, she will never roll over you in an unpleasant way—”, she said, digging herself in deeper.

“Yes. That sounds so much better, now.”, retorted the hobbit with an unamused tone of voice

Tonic coughed, then bulldozed on.

“—And two, you will tell them the prophecy made you do, whatever it was that you did, and I was part of the elaborate scheme to act as your side-kick and backup, and if neither of us did as the prophecy told us, we’d all be doomed for eternity. Seressa will be fish-hooked when you use ‘prophecy’, ‘doom’ and ‘eternity’ all in the same sentence. And once she is out of the picture, Cora will have no gainsay about it!”, she replied in a very ‘told you so’ voice.

Brom sighed again.

“You are enjoying this, aren’t you?”, he asked

“Well, sure..”, smirked Tonic.

“What are they doing now? How pissed off are they?”, he asked.

“Very. Before.. Now they both have this stupid and concussed expression on their faces and are just drinking tea from a pink, porcelain tea kettle Seressa produced out of nowhere.”, she said irritably.

“What?”, exclaimed Brom. In his mind, he certainly could imagine Seressa drinking tea out of pink cups, and in the middle of a bloody carnage, but all his efforts failed when he did the same for Cora. Try as he did, the whole concept just collapsed in on its self!

“And that’s after they heated water and bubble washed, brushed, combed, and re-braided each other’s hair!”, she said in disgust.

 

Brom felt sick.

Just how many more wonderful things those two would do together and he’d end up missing them because he’d have to venture one doom-induced prophetic avenue after another..

“Damit..”, he spat inwardly.

“Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit. Damit!”

 

He sighed again.

“I wonder if we are done here.”, he murmured.

“No.”, replied Tonic. “At least I don’t think so. We had to go ‘down’ before we went up. That implies a certainty of ‘up’. We went down.. Now we go ‘up’..”

✱ ✱ ✱

Well, well, well..”, drawled Cora, looking at the pair of furtive, midgety, figures approaching as she, quite lady-like, sipped her tea from a pink, porcelain cup. “What have we here? The eloped pair have returned.”

“Indeed.”, said Seressa as she also sipped her tea from a piece-of-the-same-set cup. “Had fun together, did you? We certainly did. Didn’t we, luv?”

“Hell, yes!”, snarled the barbarian girl.

“Hell, yes?”, asked Seressa, turning to her. “My dear girl, that wasn’t the line! We had a perfect reception speech..”

“I am sorry Seressa. I am so wroth, I forgot the lines.”, Cora snarled even more as she scowled at the two.

 

Seressa pouted.

 

One gnomic girl and one hobbit scurried to a halt, not unlike a pair of kids about to be grounded by mom and dad, trying to assess just how much of a trouble they were in.

And Tonic suddenly pointed at the hobbit and blurted..

“He did it! He did it! It was all his fault—”

“Tonic..”, mumbled Brom with a resigned tone.

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?”, shrieked the little gnomic girl!

Brom sighed, and turned to the angry, tea-drinking pair.

“—It’s done.”, he simply cut in. “We can go up, now.”

 

There was a distinct silence as the two parties stared at one another.

Then everyone burst out loud talking all at once!

 

“What do you mean, it’s done?”

“That’s not what we agreed on, dammit!”

“What the bloody hell is going on, here?

“I am sorry, but I am not going to deceive her and jeopardize my life..”, he said, pointing at Cora, “..and I certainly am not going to lie to her and play with her trust.”,  he added, carefully not looking at Seressa.

 

Both parties froze to digest what they had just heard, then burst out again..

 

“Why would you play me?”

“So her trust is important to you.. Hells Bells, boy, why don’t you just tell her that?”

“I am going to hurt someone if neither of you starts making any sense!”

“Is there any more tea?”

 

The four sat down, facing one another with scowling frowns, furtive glances, confused expressions and diffident casts as Seressa produced another pink, porcelain cup with tiny flowers and set it before..

..she paused, still looking a bit confused, her cup hand going back and forth indecisively between the two.

“I only have the third cup. This set had four, but I lost one of them a long time ago. I sought for a replacement, when we were back at Arashkan, but couldn’t find any matching my set. Though, in all candor, I never thought the day would come and we would all sit down for some tea.”, she said looking extremely abashed and oddly on the verge of panic.

“Give it to him. He wants the tea.”, sighed Tonic.

Cora sipped her tea.

“It’s alright. Give it to her. She looks like she could use a cup of tea, right about now. She hates it when things derivate from her plans.. apparently.”, mumbled Brom.

“How the hell are you going to drink your tea, if I get the cup, boy?”, blazed the gnomic girl.

Cora sipped her tea, some more.

“I have cup!”, Brom said and pulled a small wooden box out of his pack. Carefully, he opened it and produced an antique, porcelain, pink cup with tiny flowers, along with its saucer, and set it in front of himself.

“There we go. We now have four cups.”

“Hells Bells, Brom! You carry an antique teacup with you? Who does that?”, glared Tonic.

“I carry an antique sword, an antique mace, albeit a bit warped and skewed now, and an antique lyre with me, also.”, grinned the hobbit.

Cora sipped her tea, again, feeling a tint of guild about the antique mace.

Seressa, however, stared at the antique teacup Brom had just produced with undisguised chagrin.

“Where.. where did you get this cup?”, she asked with a choked voice.

“It was a gift. From some very nice, very old people I met during my travels. About a year and a half before I reached the Great Northern Tundra’s where I first met Cora. Why?”, Brom asked, noting her distress.

Cora took another sip from her tea.

Slowly, Seressa held out the cup she’d just gotten out of her pack and turned it upside down, and showed them the bottom end of the cup.

There..

Just inside inner rim of the cup, Brom could see a recursive handwriting..

..and recognized it as Seressa’s, though he had seen her script only once before. This one, though, was much smaller in size and it read;

 

Property of Seressa Wraiven

 

Then she reached, and very gingerly, she picked up Brom’s cup, and turned it upside down to show the same inner rim at the bottom of his antique cup, without checking it herself..

Brom’s mind kindled!

For there was the same recursive handwriting, albeit quite faded, and some of the letters lost, declaring the same ownership.

 

Pr p rty of Sere sa Wraiv n

 

“How? How have you come by this cup, Master Brom?”, Seressa whispered deploringly.

 

Cora stared at her own cup, then at Brom’s, then at Seressa’s, then back at her own, and slowly set it down, nudged her butt and hips and shuffled a few feet away from all the cups, and stared at them with freaked eyes.

“I am sorry Seressa. But I can not divulge the identity of the people who gifted it to me, because I gave them my solemn oath of silence. But I can assure you they were very old and honorable people. Quite noble too, in an aristocratic sense, I might add. And they assured me it was a highly prized heirloom passed onto them from generation to generation for several centuries, relative to our time.”

 

The four sat in dark, quiet contemplation as they drank their tea.

Well, at least three of them did.

Cora wasn’t really the superstitious type, but she was not going to drink any more tea. Not from those cups. And not for a good long while if you could avoid it. This time jumping was starting to freak her out as it was, without adding a little, pink teacup that reached over centuries and counter-centuries to catch up to its set!

✱ ✱ ✱

To say Seressa Wraiven was put out was like saying the sun rose from the east and was high at noon! No. She was not just put out, she was, in fact, quite wroth. One would think the returning of her missing teacup and to have completed her set after unknown, relative, centuries would have given her a certain sense of elation, and in all likeliness, it did, but the way it was returned, did nothing to her sense of equilibrium.

And, apparently, such equilibrium was at the core of her being. Particularly if the said person was known for her, often funny, and endearing, klutz, which was quite the opposite of any equilibrium.. or pertaining balance..!

 

Someone was going to suffer for her distress.

 

Seressa Wraiven, however, was also a very considerate and mature young lady, and would never deem to take her pouting out of her pair, and certainly not out of her friends.

Hence, she projected her wrath upon the fiends, demons, and other, not so lucky monsters, they started encountering on their way ‘up’.

She laid waste to everything in her sight, all the while fuming and muttering darkly to herself.

It was a bit mesmerizing to watch, really..

..and downright scary.

 

Cora had tried to keep up, cutting, hacking, lopping, and disemboweling anything that tried to get past her to reach the very tall, very dark girl raining doom upon her foes, but she’d reached her limit and she felt her arms about to fall off.

Tonic and Brom had silently scurried behind the towering girl and had tried to insert what they could without being noticed by her so as not to further her wrath.

Indeed, it was mesmerizing..

..and quite scary.

 

“Alright, stop!”, Cora Sleet finally hissed.

That was how the barbarian girl put her foot down. Unlike what was to be expected of a zerker such as herself, Cora did not roar, nor did she foam at the mouth when she ‘zerked’. She settled upon her foes like a silent but deadly sleet storm. She didn’t howl, she didn’t blare, and nor did she so much as shout. She hissed, if that, at her enemies, in her low, throaty voice.

Cora Sleet was ‘cool’ like that.

 

Arcantonic Palecog was the one that roared. At least that’s what she thought she was doing. And because her pair and her friends were thoughtful of her feelings, they never countermanded her.

Telling an already traumatized girl that she looked like a maniacal squirrel in heat or some similar rodent squeaking like she was caught between a closing door or drawer was just cruel..

..and mean!

 

Brom Bumblebrim, however, did none of these. Perhaps it was because he hadn’t come from a military family, but a happily lazy hobbit community where nothing was, and nothing certainly wanted to be out of the ordinary. Which is why most hobbits tended to be quite self-aware. A curse that Brom himself was also afflicted with.

Hence, at moments of dire action, if not contemplation, he sort of did this.. ‘commentary’ thing.. Hopefully in his mind, and not out loud, which would have made him look a bit odd. No one, after all, wanted to be on the receiving end of ‘those’ looks. The ones that say, you have just been declared ‘mad’..

..which would have been rich, coming from just about anyone in this particular group, but much like no one told Tonic what she really, and quite hilariously, looked like, Brom did not want to be told he was ‘politely mad!’

 

Seressa Wraiven, on very rare occasions such as now, became this unreachable, unfathomable, darkly majestic astral witch who would also turn ghostly incorporeal as the pinks in her hair and her frilly skirt dress would drain away and so would the black of her smooth skin, not unlike watching ink spreading over white, cotton parchment, in reverse, leaving her something semi-transparent and a single shade of mid-gray, afloat a foot or so above the ground.

It was an awe-inspiring sight to behold. And downright scary..

 

..which was when Cora Sleet put her foot down!

 

“Alright, stop!”, she hissed and pointed at a side room full of hacked, hexed, and disintegrated corpses that seemed to have quite a few exploded heads!

“In. All of you.”, she ordered briskly, waited for them to enter, then irritably kicked a corpse out of the way and slammed the door shut.

“What is going on, Seressa? I don’t mind the fact that we have cleared our way to the top at record speed, but really, now.. You are supposed to be the smart one among us. The maturely foresighted one. Not the zerker. When you ‘zerk’, you start pouching in my woods! It isn’t like we are on a deadline..”

Seressa did not reply. She just stood there facing the far wall as she had entered the bloody room, silently seething and simmering.

Tonic snorted.

Brom threw a warning glance in her direction, but the gnomic girl missed it.

“She made a funny; deadline. Get it? DEAD line!”, she snickered.

Brom shook his head and murmured.

“Bad timing, girl.”

Which turned out to be true.

“Shut up, Tonic!”, snapped Cora. “Your pair is troubled and you are making a pun?”

“There is no need to get snippy..”, pouted Tonic. “Seressa does not like being left in the dark —ironic as that might seem, and not because of her appearance, which has nothing to do with it other than adding some ecstatic flavor, but because of how much she’s into prophecies, and hence, the unknown —which is basically being constantly left in the said ‘dark’, in a purely philosophical sense.. I don’t get worked over such things. I just stagger, look stupidly at it, then move along, which is understandable, since there is no discernable ‘mechanics’ to prophecies, though I suspect there is a certain reasoning, and hence, a logic, of sorts, behind them.. I feel at home dissecting the workings of mechanical objects which are all about physics. Seressa, on the other hand, takes delirious, and almost demented, you might say, pleasure in dissecting the unknown that has barely any physics in them, and the parts that do, are merely the ‘end users’ —the mortals who are inevitably involved, per se!”

Cora stared at the little gnomic girl.. morosely.

Brom coughed.

“Whot?”, asked Tonic.

“Girl. You don’t start a sentence with a pout, and end it half a mile away, and with an explanation like that. I think you broke Cora’s mind.”, said the hobbit with an amused tone.

“I am sorry.”, said Tonic honestly. “But I thought you guys already knew this and that I was merely repeating —and reminding— the obvious. Most pairs are made up of ‘more of the same’, hence exponentially increasing what they already have. Seressa and I, are not such a pair. We are the rarer, ‘compensating’ kind.. I have some stuff and lack some stuff. She has some stuff, lacks other stuff.. We don’t really compliment each other’s ‘haves’, but ‘cover’ for one another’s ‘have nots’.. Then there is the ‘we both lack the stuff’, but that is a whole, different can of worms, and not all that pertinent to this topic.”

“Sooo?”, drawled Brom. “Meaning what, exactly?”

“Ow!”, exclaimed the gnomic girl in a surprised voice. “You actually want a genuine, plausible, rational, logical, and valid explanation!”

Brom sighed.

“Yesss..”, grinded Cora.

Tonic shrugged.

“Guys. I am just a glorified grunt who likes bangs and bombs. Seressa is the real deal. But should you want to venture a guess, sort of in the way of a solution, I would begin by telling her where you got that teacup. She’s been complaining about its missing fourth since time immemorial!”

“Grunts don’t use words like immemorial”, scoffed Cora.

“Never said I was a grunt, dear Cora. I said I was a glorified grunt. Massive difference!”, she replied with a smug expression etched all over her diminutive face. Then she frowned slightly at Brom. “Go ahead, Master Brom. Just tell her and get it over with.”

Brom stared at the gnomic girl with a very frosty expression.

“I. Can’t. I gave my word. My oath of silence. That mean anything to you?”, he said between clenched teeth.

“Of course. I am an agent of the Academy of Melshieve. Our oaths are our honor.. Or more like, they are binding, than they are in any way, our honor.”, Tonic replied, then added. “Whether we want it or not.”

“Then you know what is at stake.”

“Yes. And more than you think I do. But do weigh your ‘stake’ against the knowledge of ‘pertinence’ in relation to what we are doing, and how it might be important in general, and for Seressa personally.”, Tonic said with another smirk.

Brom scowled.

“Alright then, why don’t you tell her, Miss Tonic?”, he very nearly spat!

“Me? Why should I tell her? I don’t even know what the hell is going on. Hello, Glorified Grunt, here, remember?”, she said, smirking some more.

Brom scowled at her even more fiercely.

“You know precisely what I am talking about, Arcantonic Palecog..”, he hissed.

Tonic stared at the hobbit as if taking a quick, mental inventory of what the bloody hell he might be talking about, found nothing there, then shrugged.

“Nope. I have absolutely no idea, whatsoever, about what you are talking about, boy!”, she sniffed.

Brom lowered his voice down to a barely audible whisper.

“Tinker Hills, not ringing any bells, Miss Tonic?”

“Nope. Never been there..”, replied Tonic.

“How about Silent Town?”

“Nope. Never heard of it.. So, nada..”, said Tonic.

“Silent Hills?”

“Still, nope. At least nothing other than what everyone else here likely already knows. What? Am I supposed to know all about Silent Hills just because I am a gnome? And it isn’t nice of you to bring that up like this, Master Hobbit, considering my.. personal interest in a certain gnome prince!”, Tonic said in a supremely imperious tone.

“So you have no idea about any famous queens of Silent Hills?”, Brom asked, feeling awkwardly less sure of himself.

“I am a historian by default, Master Brom, seeing as how I have a PhD in Archeology, of course, I know of Silent Hills.. And it’s past, and about the events that led up to its current disposition. The particulars of how ‘the fog’, colorfully known as ‘the Demon Fog’ happened is unknown, though. There are walking rumors that one day, an heir to Silent Hills shall arrive and set free the denizens of those hills. But said rumors are, after all, just rumors. And as far as I know, there has been inconclusive reports of one such famous queen, though no one has ever reported to have found any name attached to her, which I find quite impossible, really, if there was such a famous queen..”, she said with a perfectly straight face.

Brom stared at the gnomic girl.

It seemed, apart from the little adventure they had shared late that night in Arashkan, she did not seem to have any inclination about how the antique, porcelain pink cup had come into her possession in the first place, then passed down, generation to generation as a prized heirloom and to have finally been gifted to him, along with a riddle poem, that he had shared with the ‘child’ Tonic, down in the dungeons.

Brom Bumblebrim felt a distinct headache coming his way..

“Be right back.”, he said and turned to the one person he, inadvertently perhaps, cared deeply.. and hence, had avoided for the past several weeks.

Cora moved and so did Tonic.

“No.”, Brom said sternly. “This is for her ears, only.”

“What?”, scowled Cora.

“Why?”, frowned Tonic.

“Look.”, said the hobbit with the same dedicated, grim and unyielding sternness. “You wanted her to stop what she is doing so she does not get us and herself killed, this is me doing that. You don’t have to know the particulars. Neither of you. If you are not okay with that, by all means, try your way. Go hug her, smother her in love, or tickle her.. All the things I can’t do, whether I want to or not. What I can do, is tell her certain truths. I will already be breaking my oath of silence just by telling her what she needs to hear. Please don’t add to my dishonor.”

 

Cora stared at Brom for a moment, then shrugged and took a sudden interest in her double-bladed polearm, checking it for nicks and dents.

 

“Just like that, eh?”, Tonic scowled at her.

“No. Just like this.”, she said and took a sharpening stone at the blades.

“That is a double-bladed elven scimitar, girl. Its blades are enchanted and mithral edged. They won’t nick, bend, or blunt. They literally don’t need, nor require sharpening.”, she scoffed.

“I know.”, Cora said coolly. “I also know something else it doesn’t need.”

“Whot?”, asked Tonic gullibly.

“Bitching!”

 

Tonic stared at the barbarian girl in total shock!

 

“That’s.. that’s a swear word. You never use swear words, Cora. And it wasn’t nice of you to say it to me.”, she blubbered with a trembling lower lip.

“Girl. I do not swear ‘outward’. It does not mean I do not swear at all. I am a zerker. At which point did you assume I was a polite barbarian berserker? I am a hundred and six years old, possibly more than double your age, and my mother is dead, hence she can’t come at me with her scissors, so I can swear however the hell I want. So there!”, Cora said..

..and with the same cool tone.

“You are mean.”, mumbled Tonic.

“Perhaps.. But at least I know where to draw the line. I trust Brom and will not jeopardize his honor. Neither should you.”

“But.. whatever they are talking about, it’s obviously about me..”, Tonic said in desperation.

“Me. Me. Me.. You really should stop with that, you know..”, Cora said mildly.

Tonic gave her an even look.

“You know perfectly well, what I am talking about, Cora.”

“Yes. But I also know it is about me.”, replied the barbarian girl softly.

“You? This has nothing to do with you, girl.”, Tonic said with an exasperated voice.

“Ow? Must have come here accidentally, then?”, Cora said lightly.

Tonic scowled at her.

“You like taking my words, using their alternate meanings, and then throwing them back at my face, don’t you.”

“A bit, yes.”, Cora said with a barely discernable smile. “For a smart, artificer-whatsit girl, you do catch them very well.”

Tonic scowled at her.

“And while we are here waiting for those two, perhaps you can fill me in on what the two of you really did ‘down’ there?”, Cora asked.

“Can’t. It’s a ‘Need To Know’ only.”, Tonic said promptly.

“Oh, I see how it is. You can pout and make a scene when you are kept out of this, ‘need to know only’ thingy, but it’s perfectly alright for me to be kept ignorant and blind.. Maybe it’s because I am just a dumb zerker. Perhaps I should upgrade to ‘Glorified Dumb Zerker’.. a bit like you. That way I could also demand this ‘need to know’ thingy.”

Tonic scowled at her, some more.

“Fine.”, she very nearly spat. “I will tell you what we did.”

“And you will also tell me of what the two of you brewed together that time, back at Arashkan?”, asked the barbarian girl, a bit too pleasantly.

“Fine.”, repeated the gnomic girl. “I will also tell you about that!”

“Why?”, asked Cora.

Tonic stumbled.

“Because you asked me to?”

“So you are going to reveal me information that was deliberately kept from me, just because I asked you to?”, Cora smiled and there was a distinct edge in her eyes.

“Well..”, said Tonic, suddenly feeling the trap closing in on her.

“Girl. You are so easy. Don’t you think I am aware many things are not shown to me? Just how stupid do you think I am? And that isn’t a rhetorical question. Things are kept from me, not for a laugh. A man can make demands from other men. This I can understand, even if I find it most annoying and foolish. Do you even know just how arrogant it is to make similar demands from the Heavens? Mortals don’t get to make demands from Angels, nor the Celestials, which includes ‘answers’.. The things that are kept from me are done so for a reason, and I don’t get to throw a fit, nor a tantrum just because I am not privy to certain facts or knowledge.. Now I may not know as to the nature of these reasons but think for a moment, girl. Think about what we are doing. At what we are dabbling with. This is not a game. You have no idea how much of a risk I took by giving that sword to Krush’s son, and took the spear for myself to be handed over to its rightful owner. By doing just that, I changed some things. Like, monumentally massive things. And it cost me many lives, and cost others even more. By that one, single act, I did not just let Ironfrost be destroyed again, girl, I ultimately became the cause of its destruction.. and the Wyrm Horde. But of all the four of us, only I could have figured out which weapon to give, and which one to take, let alone figure out the fact that there was another weapon —the spear, because as educated as you and Seressa are, neither of you could have known about the differences and nuances of archaic elfish. Because we, tundra elves, are cut off from the rest of the world, our elfish is still old, and archaic. So when I say, there is a reason for me to know, or in this and several other cases, not to know, I know exactly what I am talking about. And by now, so should you.”

Arcantonic Palecog ogled at the ‘zerker’ barbarian girl.

“You are a barbarian? Why?”, she spluttered finally.

✱ ✱ ✱

Brom Bumblebrim tethered near the very tall, very dark girl, Seressa Wraiven, with nothing short of trepidation.

“You have been avoiding me, Brom Bumblebrim. Why?”, she said without looking at him.

Brom didn’t answer. Not that he didn’t have anything to say, but he was just too scared to say any of it.

He just.. looked down.. at his own bushy feet..

“I know for a fact this avoiding of yours is not my doing for I have treated you to the best of my abilities and with the highest of regards.”, she whispered.

Brom gulped.

‘Damn.’, he thought. ‘She is so awesome!’

“You have even stopped looking at me. Am I suddenly thus repulsive to your eyes, Master Hobbit, that you wouldn’t care to so much as gaze upon me anymore, even though I have never shown you any rebuke nor displayed any animosity in any form for having done so before.”, she said and there was a tender tremor in her soft, illustrious voice.

‘Damit.’, thought Brom. ‘You are making this so much harder for me, girl..’

“The fact that I have never warned you, should have given you the clue that I did not mind being the focus of your attention. Even someone as traumatized as my Tonic understood this, and has stopped harassing you for doing it.”, she hissed savagely.

Brom tried very hard to send down the lump that suddenly appeared in his throat.

“I wash and clean regularly and I keep my personnel hygiene intact at all times, so that can’t be it. I do not use artificial smells but natural soaps. I always have. I do not do make-up. Perhaps I should, though I doubt it will show on my tone of skin. Not unless I use overt and horrid colors making me boorish and consequently defeating the purpose of elegance and make-up.. Is it my pink skirt dresses? You didn’t mind them before. Do you suddenly mind them now? I have nothing else to wear. Perhaps you find my pinks overdone, now. I might be able to tone down the pinks of my dresses and my undergarments, but I don’t want to dye my hair. This is how I came to be. This is me.. So tell me, Master Brom. What changed?”, she asked hoarsely.

“Nothing has changed, my dear girl.”, replied Brom finally, for it broke his heart to see her thus suffer. “And you are as beautiful as ever. More so, the more I get to know you.. which is the core of my problem.”

Seressa Wraiven looked down at the bushy little hobbit with her deep, astral eyes.

“But that is a matter for another time. You are rattled because of a little teacup. I am rattled because of something much, much more significant. But again, not a matter for now. What I shall reveal now must stay with you, and you alone. It must never be written, nor repeated. Not to Cora, not to Tonic. Not to anyone, dead or alive, down in the ground, or up in the sky.. If these terms are agreeable with you, I shall break my oath of silence at my own risk.. and expense..”, said Brom, in a low, lost, somber voice and still, without looking up.

“You refuse to look at me even as we speak. What is it that I have done, thus do I deserve such treatment?”, she said looking down at him with dejected and shimmering eyes.

“Nothing. You have done nothing, my dear girl.”, stammered Brom.

“You shall not even speak my name. Very well.. Thus, we shall stay as comrades, Master Hobbit, and I shall not endanger a comrade’s honor and risk his expense by authoring the ruination of his oath. Thank you for your candor, sir.”, she said and something seemed to have cracked in her voice..

..and just like that, her ghostly demeanor faded, color returned to her long, braided hair, vivid and alive, and her frilly dress was pink again as darkness spread around her hands, her arms, her face, and her legs, and she was merely a girl again, albeit very tall, and very dark. 

Seressa Wraiven turned and quietly left, her tall, dark, and willowy form slumped and slouched as she joining Cora and her pair, leaving Brom gaping and aghast in total chagrin.

“No..”, he whimpered.

 

Cora Sleet walked up to the little hobbit, deliberately scuffing her boots on the way.

“Go. Away.”, mumbled the hobbit into the wall he was facing.

“Just wanted to know—”, began Cora.

“—Whether I was alright?”, finished Brom.

“Ow, I know, you are not alright. Came here to offer..”, she said.

“Offer? Offer what?”, mumbled the hobbit.

“Offer my help incase you’d need it to bang your thick head into that wall.”

There was a restless silence.

“You are not funny, girl.”, he mumbled.

Cora shrugged.

“No. What I am is, angry. You broke her heart, you know.”

“I didn’t mean to.”

“Just what did you tell her, Brom Bumblebrim?”, Cora asked frowning at the hobbit.

“Didn’t tell her anything.”, came the hobbits muffled voice.

“Thought so. And that tells me something.”, the barbarian girl said harshly.

“That I am a coward?”

Cora shrugged again.

“I am not here to tell you the things you already know, Brom.”

“Still not funny.”

“You lost someone. I get it.. My guess is, it was a girl.. Someone precious to you.. Someone you didn’t only love and care for, but someone you also truly respected and treasured. And now you don’t want to live that loss again.. with Seressa..”

“Aren’t you full of wisdom today..”, came the hobbit’s muffled, surly mumble.

“I don’t blame you. We are in a dangerous line of work. Any one of us could die at any given time. Why start something that can end at any moment, right?”

“This is going to end with me agreeing with you and you bludgeoning me with some outlandish, tundra logic, isn’t it?”

“You are bludgeoned as it is. I came here to agree with your choice. I fully approve. What could anything remarkable come out of a beautiful and mystifying girl and a little, hedgehog of a hobbit? We should concentrate on the task at hand.”, Cora said coolly.

“What? You think I am not good enough for her?”

“No. I think you think you are not good enough for her, which makes what I think sort of irrelevant..”

Brom scowled at the wall..

“But like I said, better this way. No complications. No sad separations. No breakups. No losses. All of which will happen no matter how long either of you lives, anyway.. And obviously, no more heart breaks for you. That’s a bonus, right there. Nothing ventured, nothing gained, as they say!”, she said.

“You know that you just ruined your whole point with a contradictory line, right?”

“And who is going to refute me? You? You can’t even get over one heartbreak. Your doors are shut and well fortified. You give all these awesome advices to Tonic, but heed none of it yourself. So.. who is going to refute me?”

“What do you want, Cora?”

“From you? Nothing. You can’t even dare to reach out for something you clearly want, nor dare to give into it.. What can you possibly have, that I’d even want?”, she replied and there was much contempt in her voice. She took a long breath, as if to clam down, and continued. “I think I have made up my mind about what I want to do after we are done with this jump. I shall go back home and start a whole new Ironfrost.. and I shall call it.. New Ironfrost! Alright, maybe, that didn’t sound as dramatic as I had intended, but who cares. There’s not one left to refute that, either.. The girls, I suspect, will go back to either pestering the Ice Wolf Clan, posing as demons, or go back to that Academy of Melshieve of theirs. I believe Tonic has a job waiting for her there as a mecha-thingy something-something professor and Seressa is going to be a Storm Kite test pilot, though I have absolutely no idea what that is. Whatever it is, I sure hope she wears her safety belt and a helmet.. and a pair of pants!”

“You are just pulling at random stuff and stream broadcasting them here!”, spluttered Brom.

“Maybe. Accept I don’t know what you just said.”

Brom snorted bitterly.

“Well. We had better get started, hadn’t we? Thanks to you and your little teacup, we have but the one floor left. Funny how that turned out.”, Cora said merrily.

“Yea. Funny how that turned out.. Thank you for putting me up to this, Cora. You have been of great help.”, he said with wrathful sarcasm.

Cora stared at the bushy little hobbit.

“Do not make me the devil, here, Brom. I told you to go and talk to her, here and back at Arashkan.. You didn’t then, you didn’t now.. I told you to tell her what you felt. You didn’t then, you didn’t now.. I also told you to accept whatever came your way, where she was concerned. And guess what? You didn’t then, you didn’t now, either.. The only thing I told you not to do was to make her choices for her.. and you did that, now and then!. You want to blame someone that desperately, by all means, keep staring at that wall.”, she said, paused for a moment as if thinking, or perhaps weighing some things against odds. When she spoke again, however, her voice was with a cooler, and a more, distant. “You have been a great friend and great company, Master Brom. But I am not taking a deplorable coward with me. Between the three of us, I believe we girls can handle the rest from here. I am sure you have enough skills to get out of here quite untethered.”

And just like that, she too turned around and left.

 

Brom stared at the wall some more while fuming and simmering. That had gone well, alright.

“So who is next? Tonic, isn’t it? Do send her in.. Might as well get it over with while I am on the roll..”, he said bitterly.

 

“Ready, girls?”, he heard Cora say.

“Whot? What happened? Is the hobbit not coming with us?”, asked Tonic baffled.

Cora shrugged.

“What is going on? Seressa? Did he say something bad to you? No. He said something dumb.. He said something dumb and foolish, didn’t he? Want me to go and beat some sense into him? Because, I totally can!”, Tonic flared.

“No, luv. He did nothing of the sort. He wouldn’t do that and you know this.. We also don’t beat friends just because they don’t see things our way..”, he heard Seressa’s drained voice.

“Silly little weasel! Men can be so stupid and dense sometimes.”, Tonic mumbled.

“So can girls, luv, and quite apparent, in my case.. Tonic, baby, this is not a gender issue. Not in that sense. Please don’t take it there..”, Seressa quietly admonished her pair.

“Then what’s the problem? And why are you so pale and trembling, girl?”

“Nothing. Nothing at all..”

 

“Coming, Master Brom?”

..came the offer and from Seressa, of all people, from the other side of the room. Her voice, very neutral, and totally void of any implications. A voice spoken to a stranger; carefully polite, inexpressive, inanimate, soulless, and matt.

 

“On my way..”, replied the hobbit with an equally lifeless and very much lackluster tone.

Perhaps Cora was right and it was time he started looking for something beyond this little group.

✱ ✱ ✱

What’s the plan here?”, whispered Tonic, and there was a distinct presence of fear in her voice. “Just so you all know, if my dear uncle is in there, I am going to bail.”

“You’d run off? Just like that?”, asked her pair, her voice somewhat listless.

“Of course. And so should you.. All of you.. We are no match for him.”, squeaked the gnomic girl.

“How do you know?”, asked Cora, more out of curiosity than any belligerence.

“Ever wonder why there are this many untethered demons here, all defending one little midget of a wizard and his tower? And why Arashkan and High Woods are just a weeks distance away but no one dares to come here to put a stop to him and his deranged madness?”, she asked.

“Yes. That did cross my mind.”, admitted the elf barbarian.

“The fiends and the demons, among many other things do his bidding willingly because here, they can run amok and freely. This bloody tower is a heaven for them. And because they all fear him. I am not even sure Ri Grandaleren of Bari Na-ammen could take him out on a one-on-one.”, Tonic said in a dejected tone.

“But someone did take him out at the end, though, didn’t they?”, Cora said.

“Yes. But their timing was not random nor a coincidence. When you think about it, you have to admire how well, or perhaps, how delicately it was chosen, and how that timing had been at the core of their plan of action in the first place.. Lord Delia lead the company, certainly, but I am inclined to give Nadine Graciousward the credit for having figured this out. Seems like the kind of thing she’d do.. People think her beauty is her only quality. I think not, though. You can’t be that awesome just by having a pretty face and some nice breasts and *cough* well, you get my drift.. What I am getting at is, the Demon Gate my uncle constructed in the center of the ruins just north of Durkahan had failed because it had malfunctioned. Suffice to say, his masters, the Demon Lords, were extremely put out by his consecutive and conclusive failures, considering all the backing he had from them. Hence they pulled most of their forces, along with the majority of their support from him.. and his tower.. This tower. So yes. When the paladin Delia Karakash Hooman, the sorceress Nadine Graciousward and at least six others came here to confront him, this tower was much more empty. I guesstimate, it is around twenty-five to twenty-eight percent of its capacity at the moment. This number will rise exponentially and likely surpass its maximum capacity when he is near the completion of his gate but will drop drastically once it fails.. I think that is when Delia and Nadine hit my uncle and they still lost more than half their number. You must understand, aside from being a megalomaniac, a lunatic, and an irreplaceable arse, my uncle, Arcanton Mordenon, is a dedicated evocationist. When he nukes, he has the capacity to deliver his wrath at its maximum gauge, gage, caliber, scale and dial! To this day, it still isn’t clear just how many professional bounty hunters or enterprising adventurers my uncle killed because he disintegrated quite a few, as opposed to merely charring them. I can only guess just how Nadine was pissed when he did the same to her friends, but I am thinking, A LOT! Which is why she banished him to hell in stasis.. That way, only she can release him and bring him back, which I doubt she will ever do. So when I say, if my uncle is here I will bail, I mean exactly that. He won’t know who I am, and I am certain he won’t care even if he did, seeing as how he treated the three-year-old me.”

“You are aware..”, Brom said quietly from behind. “..If we do face him, I plan on leaving a mark on him.”

 

Cora looked back at Brom.

It was the first time he had spoken since he had said ‘nothing’ to Seressa.

Seressa on the other hand, hadn’t faded away in total silence.

She’d just been.. void..

When she spoke, it was with this glassy and brittle cheeriness.

It probably made Tonic bleed from the inside, even though she too refused to show it, nor did she display any outward animosity towards Brom. Just a tad.. formal.. and minutely critical in her exchanges with him..

..and very much disappointed in him.

Hence Cora and Tonic ended up having this odd and awkward commentary going between them.

 

“Why?”, Tonic said without so much as looking at him, and sort of in a rhetorical way.

“Said I’d do it, remember?”, Brom replied.

“I remember. I also remember never agreeing with you, either.”, she said with a shrug.

“Your agreeing was not part of my promise.”, mumbled Brom.

“I am over it, Master Brom. Nothing’s going to change the past. Might as well not add to his murder tally. Besides, I don’t think he is home. I mean we have been here, killing his fiends, his demons, and his whatnots, and he hasn’t once come down to investigate, which is quite unlike him. The Arcanton Mordenon I remember was a militantly control freak!”

 

Brom did not reply nor did he object. Talking about anything at the moment seemed like putting more strain on a thread stretched too tight, as it was.

Cora on the other hand was a barbarian. She didn’t notice such subtleties. Or perhaps she did, and even though she was very much wroth with him, she was still kinder than she let on and she didn’t think the bushy little hobbit should be ousted anymore than he already was..

..and it didn’t make much sense torturing him any more than what he had already managed to bring upon himself.

 

“Just out of curiosity, why would you want to leave a mark on him? It isn’t like you to collect trophies.”, she said lightly.

“I have no interest in collecting any part of him. Other than perhaps his head.”, replied Brom with a listless tone.

“We should collect his head. Back in Arashkan, I saw many wanted posts and his name was on it. With a very generous five hundred thousand gold attached to it.”

“Didn’t know that. I was never really all that interested in bounty hunting.”, he replied with the same tone.

“Ow? We did start our adventures with a wanted post, and hence, bounty hunting, if you recall.”, Cora said with a reminiscing voice.

“True, now that I look back. But I came along because of you, really, rather than the money. And because there was something about your tundra’s that appealed to me even though I am not a winter person and very much dislike the cold.”

“You came because of me, did you? That’s just sad.”, she said slightly amused.

“Yes. You seemed.. don’t get me wrong, Cora, but kind of lost.. and desperate.. as if wanting to join your lost ones in a hurry.. I didn’t want that to happen.”

“How could you possibly know those? It was much later I opened up about my losses.”, she asked curiously.

“Also true. But it takes one to know one, I guess. I.. saw myself in you.. Not in a creepy way, mind you.. Something about your mood.. or perhaps your state of mind.. Like I said, takes one to know one..”, replied Brom dispiritedly.

“Who did you lose, Master Brom?”

 

The question came too suddenly.

And from the one person, the lost hobbit would have least expected just then. And tenderly it came, soothing through all his mental defenses, his barriers and his barricades, and gently pushing them aside!

Without even thinking, as if by muscle reflex, he blurted.

 

“Aremela Berrybush.”

 

And with shock, he just stood where was.

So did Cora, for this was the first time she had heard the name of his loss.

Tonic was staring at him with a slight frown.

Seressa Wraiven, however, was there, and on her knees right before him. She stood where she was, kneeling and staring into the depths of his soul with her unfathomable, astral eyes. Whatever she sought, she must have found it, because she reached at the petrified hobbit and collected him into her bosom..

 

.. and wow!

 

Brom lost all senses..

That single embrace was the warmest, softest, and life-inducing thing he had ever experienced in his whole life. It was a ‘best’ on so many levels, he thought he had no words for far too many of them.

And Seressa Wraiven smelled so nice. Something with phloxes, cherry blooms, and.. something else.. something unique..

And with an unexpected display of insight, considering his emotional wreckage and his current standing —in Seressa’s arms, and far too close to her soft, pretty breasts that he was literally breathing right into them, Brom knew, there was only one creature in the verse that possessed this smell, and she was it;

Seressa Wraiven!

 

“You loved her.”

 

It wasn’t a question so much as a simple, tangible statement. A statement not for her benefit, but for his.

“She was.. special.. and extraordinary.. and artlessly innocent.. and she gave her life, saving one, stupid hobbit, because that is what she thought was required of her, and for me to understand what it was, that was required of me..”, he croaked.

“I understand you now, dear Brom Bumblebrim. More so than before. And do I now understand your fears, also. I revoke my previous, and quite inconsiderate and impulsive declaration, and apologize to you for my impromptu selfishness.”, she said to his ear as she hugged him tighter.

“There is nothing to apologize for, sweet Seressa Wraiven. You did nothing wrong. And I just did nothing..”, he replied hoarsely.

“Nevertheless, I should have been more considerate of my friend, Brom Bumblebrim.. Henceforth, you shall not be only my comrade, but my companion and my friend for life. Should you ever need my company, I shall be there.”, she whispered back and Brom felt a tingling sensation run down from the tip of his ears, all the way down to his toes.

“I think you should let go of me now, dear Wraiven. Because if you hold me any longer, I won’t be able to let go of you. Your.. warmth is murdering me and your smell is simply intoxicating!”, he said in a desperately embarrassed voice.

Seressa parted, barely, but still knelt where she was and still held him in her dark, slim, long arms as she ran her delicate hands through his thick, bushy hair.

“And whatever gave you the idea I would want you to, Master Brom?”, she said with her awesome smile.

 

Thump!

 

Brom’s heart lurched..

..to overdrive!

 

“I think I heard something.”, snickered Tonic.

“So did I.”, murmured Cora with a poorly concealed smile.

 

Seressa Wraiven leaned in, and lightly kissed the petrified little hobbit.

It wasn’t a submissive kiss, nor a demanding one.

It was a carefully applied, tender and.. well.. scrumptious kiss..

Brom was a bard, and words were his thing, after all, and that was the only thing he could think of;

Scrumptious!

 

“I shall ever be envious of your loss, sad as it may be, Master Brom.”, she said, gave him another of her awesome smiles, and gracefully rose to her feet.

She then looked at Cora and her pair, Tonic, then back at Brom, and said, “Before, I thought I had something to die for; a prophecy to fulfil and save humanity.. Now? Now, I have something to live.. Shall we?”

“Let’s.”, agreed, the elf barbarian with a slightly victorious tint to her voice.

 

Funny how a dispirited and dejected four could suddenly dash forth with a light and merry skip to their pace merely a short embrace and a kiss later.

 

That had been the first time since Gull’s Perch, Brom Bumblebrim had such a silly and concussed expression on his face..

✱ ✱ ✱

Arcanton Mordenon was not at home. His fiends, his demons, and his numerous whatnots, however, were, and they came charging at them the moment the four stepped into the mad evocationist’s vast workshop at the top of his tower. Cora held the door, trying her best to keep them out as she spun her double-bladed elven scimitar, jabbing, slashing, hacking, dismembering, and disemboweling any that came within her reach, while Brom strung his lyre, sending dissonant scores at them, driving them mad, confounding them, leaving them confused or dropping them shuddering on the ground, their heads bloomed and their brains splattered everywhere.

Seressa sent her ghostly hands at them, pushing them, pulling them, and dislocating them whenever they tried to overcrowd the barbarian girl as she smothered them in maddening darkness.

Tonic, on the other hand, scurried around her uncle’s vast chamber, trying to figure out why they had been sent here in the first place!

There were strange, unidentifiable machinery, artificed objects, gimmicks, and gizmos of various shapes and sizes everywhere in the shelf riddled workshop, along with flasks, vials, tubes, and spiraling glass appendages containing oozing, bubbling, and frothing potions, poisons, and chemicals on the many work tables and benches. Glowing braziers, old candle holders with dripping waxes, rust-brown cages with dried and dead things hung from the high ceiling, attached to long, petrified chains. And at the far end of the workshop was the main table, a heavy and sturdy structure made of solid oak and studded with thick leathers and steel nails. The surface of the table was perhaps once polished and smooth, but long had it been abused with dark, chemical burns, blade lines, and possibly, claw marks and other stains that declared many years of harsh use, where piles of drawings, sketches, diagrams, and many numerical lists and spreadsheets lay, rolled up or stretched and held in place by old iron weighs. Similar sketches and drawings also covered the walls wherever there were no shelves.

The whole place spoke of hard, obsessive work, riddled with depression, desperation, frenzy, and not a small amount of deranged madness.

“Status Update!”, Cora called from the door, holding a vicious gash at a point just above her hip.

“This place is a mess! Just look at it! It’s dowdy, ratty, slovenly, and simply hazardous! I guess they didn’t pay him enough to hire a maid or two!”, Tonic squeaked in towering and abhorrent disgust.

“I can’t imagine a maid or two here wearing those skimpy maid outfits, and waving one of those fluffy dusters..”, noted Seressa with a slightly amused tone as she sent a spectral scythe, screaming into another fiend.

Tonic coughed.

“A bit rich, you calling a service maids’ uniform, ‘skimpy’..”, she retorted derisively from the other side of the room trying to see the names of the books in the shelves, written on their spines.

“I beg to differ, my dear Tonic.”, replied the very tall, very dark girl in her illustrious and cultured voice.

“How so?”, the gnomic girl asked as she scurried to the adjacent set of shelves.

“I am not a service maid!”, Seressa replied simply.

Brom snorted.

“Can we hurry this along?”, Cora called from the door as she slashed down one end of her weapon, sliced open a demon, counter swung the other end of the weapon, and opened a symmetrical gash. The demon groaned and collapsed, splattering its frothy blood everywhere.

“I need to more time. This place is huge and there must be thousands and thousands of books, gadgets, and drawings, any of which could be the reason we are here!”, the little gnomic girl’s voice fizzled in near panic.

“If it’s one of the books, we can switch places.”, called Seressa. “I have decent WPM count!”

“WPM?”, asked Brom.

“Words Per Minute!”, shouted Tonic from the other side of the workshop with sneering triumph. “And no. If it’s WPM, no one beats Arcantonic Palecog! I had the highest score in all the Academy history ever to be recorded! And that isn’t speed reading either. It is comprehensive reading!”

“Ow?”, asked Seressa.

960 WORDS PER MINUTE! YEZZZ, YOU HURD MEH! THAT’S A NINER SIX OH, FOR YOU, GURRL!”

“Ow..”, came Seressa’s voice.

Politely.

 

There was a pregnant moment of dawning silence.

 

“What’s yours?”, Tonic asked carefully.

“1024..”, replied the very tall, very dark girl evasively.

“IMPOSSIBLE!”, Tonic exclaimed, quite shell shocked.

“Improbable, yes, my dear. Impossible? Not so much.”, Seressa said with mirthful eyes and a sweet little smile on her face.

“I would have known..”, said Tonic with a decidedly dejected tone. “There was no record of it anywhere.”

“I didn’t even know they kept records for WPM’s. Don’t feel bad, luv. I had nothing better to do in my six years tenure in the Academy but to read in the library.. Other than tending for my phloxes, I mean.. I was bound to get good at both.. I have a chair crafted from cherry wood dedicated solely to me there.. I am sure it’s got the shape of my butt imprinted on it!”, Seressa tried to explain.

Brom coughed..

“I can’t believe the things I am hearing..”, he muttered to himself.

“Can’t I beat you at anything, damit?!”, she snarled.

“You beat me in everything that matters, luv. My ‘betters’ are merely the inconsequential and items of trivia.”, replied the very tall, very dark girl, as she lit the whole hall leading up to the door with a sickly, yellowish-green light.

“Don’t go into that, dear Cora.”, she warned the barbarian girl.

“What is it?”, she asked.

“Pain. Lot’s of it.”, Seressa said softly.

“Huh.”

“Name me one thing I am better, damit!”, shouted the little gnomic girl as she scrambled up the sitting bench and started inspecting the drawings, sketches, diagrams, lists, and spreadsheets on the large table.

“You want to do this now? Really, girl, your priorities need some working!”, mumbled Brom.

“Shut up, hobbit. You hugged and kissed Seressa in the middle of a demon-infested, mad midget’s tower!”, she spat hotly.

Brom blushed furiously.

“He didn’t hug me, nor did he kiss me, luv.”, said Seressa with a barely discernable blush of her own. “I hugged him.. and I kissed him..”

“Didn’t seem like that at all.. Not from where I was standing. He definitely hugged AND kissed you, girl! Cora saw it too, didn’t you, Cora?”

“I AM NOT GETTING INVOLVED IN THAT!”, shouted the barbarian girl.

“Alright. It was a pleasant, mutual hugging.. and kissing, then?”, she offered, her face a bit brighter now.

“Yea, I bet it was..”, scowled Tonic. “Now stop deflecting and tell me, damit.. Name me one thing I am better at?”

“You, luv, are my pair. The rest is trivia.”, replied the very tall, very dark girl simply, and with no small amount of zeal.

Tonic shut up!

“Not the hugging and the kissing.. Those weren’t trivia, Master Brom, I swear!”, she added redundantly with a tiny and rather abashed voice.

Brom cleared his throat and spoke in a gruff sort of voice.

“Let’s concentrate on what’s at hand, shall we?”, he said.

“Yes. Let’s..”, agreed, Seressa hastily.

“Stupid bean poles, stupid bushy little weasels and stupid midgety wizards of high grandeur..”, came the muffled voice of Tonic from the large, leather and steel studded oak table.

As pissed off as Tonic was at that particular moment, and wroth with hate at her deranged uncle, she admired Arcanton Mordenon’s focused commitment, his rigorous diligence, his studious preciseness, and his meticulous attention to detail in his diagrams and sketches, if not his workshop, of what she thought was the Demon Gate itself!

She looked down at the left-hand corner of each drawing and noted that each was also dated, stamped with a version number and their status of success. Most weren’t. Hastily, she picked up the thick spreadsheet book and opened a random page..

 

22.10.7535 – v.30.3 – FAILED
03.04.7536 – v.31.1 – FAILED

16.07.7536 – v.31.2 – FAILED
09.10.7536 – v.31.3 – FAILED
20.01.7537 – v.32.1 – FAILED
05.04.7537 – v.32.2 – FAILED
18.07.7537 – v.32.3 – FAILED

 

It seemed it had taken three to three and a half months to prepare and ready for a new version of the Demon Gate and the list seemed to go up and down a long way!

Tonic whistled.

She knew she could get obsessive at times, particularly where her MECHABER was concerned. But this.. this went off her charts!

“Well.. That explains from which side of the family my stupid monomania’s and fixations came from.”, she muttered darkly.

Every once in a while though, the tests would skip a to a whole new version marked as SOME SUCCESS, or PARTIAL SUCCESS..

Tonic flipped all the way to the very end of the thick, stubby spreadsheet book and there it was..

 

08.03.7566 – v.111.1 – PARTIAL SUCCESS
29.06.7566 – v.111.2 – FAILED
14.09.7566 – v.111.3 – PARTIAL SUCCESS
06.11.7566 – v.111.4 – SUCCESS!

 

“Hells Bells..”, she whispered with awe. “The maniac did it! He actually did discover how to build a functional Demon Gate.. 111 versions? Damn.. And that’s not even counting the sub-versions! That is one sick obsession, that is! Uncle Mordenon, I shall forever hate you from the bottom of my groin up to the tip of my nipples, but you have managed to garner my respect, you sick son of a motherless goblin’s bastard-midget!”

Then she started looking for the sketches for version 111.4!

 

GONG!

 

A deep, reverberating bell rang somewhere up and down the whole tower..

..and the demons scathing in the sickly yellow-green light Seressa had cast froze.. just for a moment..

..then, with a grotesque roar, they all attacked with undisguised zeal!

 

“Ow crap!”, shrieked Tonic.

“What? What was that?”, Brom squeaked as he felt something sink in his belly and the trepidation of doom spread across the tower.

“My uncle Mordenon! He’s come back! And likely with his Demon Lords..”

“For all that’s good and not!”, exclaimed Seressa in despair.

“Whatever it is you have to do, do it now, girl!”, shouted Cora as she swung a wide cleave across several frenzied demons, receiving any number of cuts and gashes in return. “Hurry, damit!”

Tonic froze for a moment, then started running around in panicked circles;

“My uncle’s coming.. He’s coming! He’s coming to stick me into that cage again! He’s—”, she spluttered.

SOMEONE SLAP THAT GIRL BACK!“, roared Cora and brought her double-bladed elven scimitar down, cutting one of the demons in two —vertically!

“Master Brom!”, yelled Seressa. “I can’t take my attention away from my curse.”

Brom scurried to Tonic, dipped his foot forward, and tripped the little gnomic girl.

Arcantonic crashed.

Facedown!

When she rose back to her feet, her face was all bloodied and she was entertaining a grotesquely broken nose..

“Uhhmm…”, murmured Brom.

The look Tonic gave him was nothing less than baleful.

“Why the hell did you do that, boy?”, she screamed.

“I.. I am sorry, Tonic, but you were in a full-blown panic attack so I tripped you. It was that or slap you back to sanity.. And.. I didn’t feel like slapping you..”, he mumbled.

“So instead of slapping me and giving me a shiner, you decided to trip me and break my nose?!”, she glared at him with disintegrating eyes.

Brom shrank back.

TONIC! DO WHATEVER IT IS YOU HAVE TO DO, AND DO IT NOW, DAMIT!“, Cora roared again.

Tonic sniffed and wiped the blood in a very unladylike manner, smearing it all over her face, then, in a low, threatening hiss, she spoke.

“There will be a reckoning, Brom Bumblebrim, should we live to get out of here.. Now, look around and find me a sketch, a diagram, or drawing.. One with a version 111.4 written on the bottom left corner of it!”

 

The two dashed and started rummaging everywhere and all the sketches, drawings, and diagrams and checking their versions as more and more demons came pouring into the hall, illuminated by Seressa’s spell.

Cora hacked and slashed as Seressa desperately sent her ghostly hands at the rushing fiends and demons, pulling and pushing them to make sure they stayed in the sickly and deadly light and slowly burned.

 

“Nothing..”, gasped Brom as he came up to the little gnomic girl.. “None of my findings match the version number you want.”

“Damit..”, swore Tonic.

Then she blinked and a small “Ow..” escaped her.

“What?”, asked Brom urgently.

“Why didn’t I think of it before. Of course, he is not going to leave it around just for anyone to find.. That particular version must be several cities worth!”

 

Hastily, she reached into her artificer’s satchel and rummaged for a moment, and produced a little, hooded lantern. Carefully, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…

 

There..

 

..on the other side of the vast workshop.

 

..was something.

 

Something hidden..

 

Arcantonic smiled.

 

She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

 

“What’s this?”, Brom asked looking at Tonic, her evil smile, and the little hooded lantern..

“This is a top-secret device of my own crafting, boy!”, she sniffed more blood in an ‘I look down on ye little bugs’, attitude.

Brom coughed..

“Horse..” —cough— “..turd!”

Tonic scowled.

“If you must know, it’s a Lantern of Revealing. It reveals invisible, and sometimes hidden objects..”, she growled at the hobbit, then padded over to a certain section of the wall, covered with what seemed like an oil painting of Arcanton Mordenon himself, framed and hung, and lording down upon unseen subjects.

“Nice.”, said Brom ogling at the frame. “Seen the portraits of important men and women framed in officious courts, but hanging a painting of yourself? How jaded is that?”

“This isn’t jade, boy. It is outright megalomania and monumental levels of inferiority complex competing —and sorely falling short of his low, midgety self-esteem!”, spat Tonic.

“Wow. Couldn’t have put it better myself. I think you missed your calling, girl. You should have been a poet.”, he smirked.

“Don’t mock me, Brom. I have good reasons for being the way I am.”, she said quietly.

“I am sorry. I am terrified at the moment and my mouth just starts running without counseling me..”, apologized Brom.

“Tis alright. I forgive you.. just not for the nose.. Now hold this end of the frame, quickly.”

 

The two grunted and lifted the frame off its hook, and carefully lowered it down. The frame was a lot heavier than it seemed.

 

“There is nothing here!”, exclaimed Brom, staring at the blank wall behind the frame.

“Never said there was.”, replied Tonic, frowning down at the frame, and at the oil painting of her deranged uncle.

 

“Tonic, Brom, hurry.. I don’t think I can hold them any longer. Too many piling up here. Seressa is burning them by the lot and they don’t even seem to care!”, shouted Cora as more and more demons ravaged her.

Seressa was sweating profusely by now. Yet, she was staring at the sickly illuminated hall with burning intensity as she sent one shrieking ghostly hand after another, pushing the demons back and trying to buy a moment of respite for the barbarian girl.

 

Tonic ran back to the large table, shuffled around the cluster, found what she was looking for, and dashed back to the frame of her deranged uncle. Over the howls, the roars, the barkings, and the yowls of the demons, she silently contemplated the image of her uncle.

Then, she produced the little inkpot she’d just gotten from the table, dipped the quill, also from the table, bent down over the frame, and carefully made, what appeared to be a very short, single vertical line.

Brom stared at the portrait of the megalomaniac, Arcanton Mordenon, and saw the line disappear even as Tonic drew it.

“What the—”, he began.

“Not now.”, hissed the little gnomic girl as she carefully studied the portrait, then slashed a similar, vertical line somewhere across and below the first one.

Brom watched as that line also disappeared.

Tonic frowned and looked intensely at her uncle for a bit more, dipped the quill into the inkpot, and for the third time, she scratched the portrait.

“Done..”, she said.

“Done? What’s done?”, asked Brom, totally baffled.

“Later. Help me put this back on the wall. Hurry..”, she said harshly and yelled. “Seressa..”

“Whot?”, Seressa gasped as she trembled, her concentration on the sickly, devouring light, waning.

“Prepare to get us out of here, if you will, please!”, Tonic yelled at her.

“Are you.. are we.. done?”, she very nearly moaned under the pressure of her spell.

“Almost.. Get ready to pull us out, when I say, ‘Cherry Blooms’..”

“Cherry Blooms?”, Seressa asked, an amused smile appearing on her tightly clenched teeth.

“It was either that or some long, unrelated tirade about my retarded uncle..”, Tonic mumbled under her breath as she and Brom forcefully lifted the heavy frame of Arcanton Mordenon, and hung it back on its hook.

“Now all it needs is a final touch.”, she said, staring at her uncle with a very evil and very filthy stare, and opened an empty palm at the hobbit. “Alright Master Brom, gimme knife.”

 

Brom looked at her.. evenly..

 

“I am NOT giving you knife, girl!”, he said stiffly.

Tonic stared at him.

“This is not the time for a funny, boy. Give me knife!”, she fumed.

 

Brom stared at her, some more.

Rather sternly.

 

“Hells Bells, boy, give me a damn knife, already..”, she said in an exasperated voice.

Brom produced a small knife and gave it to her, handle first.

 

Tonic took the knife..

..and stabbed her uncle.

Arcanton Mordenon..

..in the face!

 

“Die biach!”, she spat.. and with child-like glee and slow satisfaction, she sliced his face in two!

 

“Alright.”, said Brom carefully. “I am sure there was a reason for that.”

“YEZZZ!”, replied the little gnomic girl with one of the evilest smiles Brom had ever seen on any face.

“Girl, you are freaking me out..”, he mumbled. “You look like a cat who just stole a whole barrel of cream from a rat mafia!”

Tonic smirked.

Then she turned to Seressa and yelled.

“CHERRY BLOOMS!”

Seressa sent a fiery comet down and into the sickly lit hall, sending the fiends and demons slamming into the ground and stunning them..

“Cora.. Shut the door.. It’s time to go!”, she yelled at the barbarian girl.

Cora spun around, carved a wide cleave out of the whole front row of demons, belly danced right out of their frustrated and bloody reach, and in a seamless string of lithe steps, she slammed the door into their face, rammed the heavy bar behind it into its counter latch, and heaved down the nearest bookcase, totally blocking the door.

“Done.”, she said coolly and stepped up next to the very tall, very dark Seressa and held up her hand.

“Girl, you are just so awesome!”, Seressa cheered at her, then turned to the other two. “Tonic, luv? Master Brom?”

Brom didn’t waste any time.

Brom felt no inclination to waste any time..

He hurtled next to Cora and took her hand as Tonic scurried right after him with a grinning display of satisfaction etched all over her face. She came to a stop right next to the hobbit and reached up to hold Seressa’s hand.

Seressa looked down at her pair.

“Done, luv?”, she asked.

“Done, luv..”, Tonic grinned.

“You look happy.”, Seressa said.

“Profusely.”, admitted the little gnomic girl, her grin spreading even wider.

“Any regrets?”, asked the very tall, very dark Seressa.

“Many.”, said Tonic. “But none today.”

Seressa smiled at her, then looked at the barbarian girl and the bushy little hobbit.

“My friend Cora and my dear Master Brom. Thank you both.”, she said solemnly. “Today you have given my pair, surcease.”

Then she looked up and whispered..

“My Queen.. Your maiden pleads.. We are ready..”

 

A ghostly light appeared around the four as some things big and nasty slammed on the door, sending bits and pieces of wood and nail every which way..

 

..as Tonic drew a round, heavy, leather-bound, fire-clay hardened and tightly packed ball with a little pin at the top out of her artificer’s satchel and handed the thing to Brom.

“What do you want me to do with this?”, Brom asked, holding the ball like it was a live snake.

“You wanted to leave a mark, didn’t you?”, the little gnomic girl said.

“Yes, of course.”, Brom replied still staring at the tightly packed ball.

“Well, this will leave a mark!”, she said with a vicious grin. “Pull that pin, and toss..”

Brom returned her grin with his own.

“Fire in the hole..”, he hissed with a vengeance, pulled the pin..

..and lazily tossed it.

 

“Close the circle!”, yelped Seressa, and the very happy gnomic girl forcefully grabbed the hobbit’s hand..

 

The workshop of Tonic’s uncle, Arcanton Mordenon, shuddered as the grenade detonated with eye-searing savagery..

 

..just as they disappeared.

✱ ✱ ✱

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“No, really, it is but a small flesh wound, Sir.”, he heard Cora say.

‘Sir?’, wondered Brom.Just who could have garnered enough respect from Cora Sleet? Enough for her to actually ‘Sir’ them..’

 

It wasn’t because Cora was an abrasive or disrespectful girl or anything. It was, Brom figured, possibly because ‘Sir’ just didn’t seem to fit the whole, ‘Barbarian Theme’..

 

“I apologize for my foul mouth, Sir. Bad habits die hard. And I have many..”

 

‘What the..’, thought Brom, now that just didn’t feel right at all! An apologizing Tonic? Really, now, that was just absurd..

 

“Deep down, am I an evil creature?”, Brom heard Seressa ask. “I carry odd blood, Sir!’

 

‘Girl, if you are an evil creature, I would suggest you get in line.. quite a ways behind me!’, thought Brom a bit irritably.

 

“Welcome to the Celestial Mountains, young Brom Bumblebrim.”, he heard a deep, masculine voice reverberate all over his soul. “Are you well? You seem scarred. It is possible to remove this scar from your heart and soul, and set you free, should you but will it.”

“It is my scar, Sir. And it is there to stay. I carry it as a badge of my failures. We are what we are, but we can choose to be who we want to be. And I choose that scar to be part of me.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

A cool, pleasant wind was blowing when Brom opened his eyes. He lay where he was to see a brilliant and vividly blue sky.

 

‘Wow..’, he thought to himself. ‘That’s a pretty sky..”

 

“You up?”, Tonic appeared in his line of vision, nudged him with her foot, and generally messed up his pretty sky. Could have been Seressa, but no.. It just had to be the pesky little gnomic girl..

“Don’t nudge him like that. That isn’t nice, Tonic. He deserves better from you.”, came the soft, illustrious, and cultured voice of Seressa, from somewhere off to his.. well, it came from somewhere!

Tonic grinned, then scrunched her face and said, in a low, harsh, miming voice;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her.

“Get it?”, asked the little gnomic girl, then lowered her voice again and repeated;

“Deserve’s got nothing to do with it!”

Brom ogled at her, some more.

Tonic’s face drooped and she sighed.

“There went a perfect reference..”

“He didn’t attend to the Academy, Tonic. He might easily be unaware of such, ‘bullboy’ or ‘jestern’ cultures.”, Seressa said.

“How can he be not aware of it, girl? Hells Bells, he’s a bard for Heaven’s sake, how is it he doesn’t even know this? It’s a classic!”, Tonic squeaked with exasperation.

“It’s a classic amongst its peers, luv. Which makes it relative.”, Seressa tried to explain.

Tonic scowled.

Then she nudged the hobbit once more with her foot and said, “Get up, boy. Seressa, Cora, and I are going to take a dip to wash all the dust, blood, gore, and mildew off of us and we need you to stand guard.”

Brom frowned, and slowly sat up. The landscape around him seemed to stretch from horizon to horizon and was covered with what appeared to be very pretty, pale green grass that seemed to emanate a strange sense of serenity.

He frowned some more and turned to look what he thought was to be north and there, far away, was a village of some sort and thin, light purple-gray wisps of smoke rose lazily from the wood and hay-roofed lodges.

He turned the opposite direction and his hobbit mind reeled. There, even further away, was a series of great, majestic mountains with snowy caps. And at the center of them all, a single mountain rose grandly and Brom saw a single shaft of golden light stab at the sky from it. Or perhaps the golden light was coming down from the brilliant and vivid blue sky and was polishing the mountain top.

 

It was the Celestial Mountain itself.

 

Brom gulped.

This was indeed a sight to behold.

For it was said, Angles came down and visited the mortals here!

The bushy little hobbit cleared his throat and turned away from the mountain.. it was just too much to harbor, in too little time.

“If you three are going to take a dip..”, he said, “.. I am going to watch!”

Tonic scowled at him something furious, as a chuckle was heard —Cora.

“Told you.”, she said.

Brom frowned even more.

“You told them I’d watch if you all took a dip? That was uncalled for, girl! I have never watched anyone taking a dip. That’s just rude.”

“Yep.”, said Cora with a grin. “Told them you’d say that, too.”

“Now that’s just mean..”, complained the hobbit.

“Come on, Seressa. Let’s wash up while we can. Tonic can keep our esteemed hobbit company while we do each other’s back!”

Seressa did a happy little whoop and gave Brom an ‘I am sorry’, look, then took off with the barbarian girl.

“You got any more of that pink, bubble soap-thingies?”, Brom heard Cora ask the very tall, very dark girl.

“Yes. Yes, I do, luv. You like?”, wondered Seressa with a slightly surprised but pleased voice.

“I like.”, said Cora.

 

“This is just so unfair..”, moaned Brom. “So unfair..”

“Unfair’s got nothing to do with it!”, mimed Tonic in a low, harsh voice!

“Girl, really, now!”, groaned Brom.

 

Tonic giggled with delight.

With genuine delight.

Which was sort of a first!

 

“C’mon, Master Brom.”, she said. “We can take our own dip elsewhere.”

“I am not taking a dip with you, Arcantonic Palecog!”, declared Brom with pure indignation.

“I am hurt, Master Hobbit. But unlike Seressa, I entertain no such fantasies with you. What I meant was just a dip. Literally. Just the feet.”, she said.

“Seressa has a fantasy to—”, Brom started with awe.

“—Been running back and forth for so long in that bloody tower, my feet are itching for a warm wash.”, she said.

Brom scowled furiously at the gnomic girl, but she merely gave him a pleasant ‘sneer’, turned around, and went to sit next to a little, happily running stream.

She took off her right clobbering boot, and her thick, woolen sock, followed by her left clobbering boot and sock then dipped both her feet into the stream and groaned with happy ecstasy.

Brom came up to her and stared at the little stream.

“We are in the north end of the central part of The Great Northern Tundra’s, girl. How are your feet not frozen?”, he asked curiously.

“Your guestimation of our location is quite accurate.”, Tonic said.

“It isn’t a guestimation, girl. The Celestial Mountain is right there. We are staring at it, like, right now!”

“True.”, agreed, the gnomic girl. “And we are also not wearing any winter gear, you’ll note. Yet here we are, not freezing our midgety little arses, either. I don’t think physics work correctly here. The water is fine, by the way. A happy sort of warm, to be precise.”

“A happy sort of warm, by definition, is not something you can use when you are going for precision, girl!”, mumbled Brom, but didn’t bother taking off his boots, nor his socks. He was a hobbit and hobbits used neither. Everyone knew that. Hence he merely rolled up his pants and carefully dipped his bushy feet into the happy stream..

..and also groaned with ecstasy.

Tonic smirked.

“Do describe how the water is, if you will, Master Brom.”, she said.

“A happy sort of warm!”, he replied, groaning some more.

“Two, quite dissimilar people describing the same thing, using the same words, is called ‘precision’, Master Brom. Not in a mathematical sense, perhaps, but I am an engineer and an artificer and we go for practicality over some theoretical but unlikely perfection.. Accuracy by way of numbers is mere ‘convenience’, and not always the proof of the existence of precision, nor perfection, ironic as that may seem..”, she explained mirthfully.

“You are in a happy mood.”, Brom said. “Just how much am I going to get hurt at the end?”

“Why would I hurt you? Unless you are referring to my nose..”, she said.

Brom did not reply.

IT’S A TRAP! —something shouted in his mind and thought that made an even better reference to something he’d read called Scar Wars, as opposed to whatever the little gnomic girl had..

“It’s alright, Master Brom. Took one of my syringes at it. Hurt like a son-of-a- well.. suffice to say it hurt.. A lot.. But in retrospect, you did the right thing back there. I wouldn’t want you to make a habit of it though. Had I stayed panicked the way I was, in all likeliness, we’d be dead. So.. I suppose a thank you, is in order here; Thank you!”

“Uhhmm.. You just thanked me for breaking your nose, girl. Who the hell are you and where is Tonic?”, Brom said, looking at the gnomic girl in wonder.. and trepidation.

Tonic snickered.

“I suppose you want to know what happened back there?”

“Want!”, exclaimed Brom, mimicking to gnomic girl’s voice.

“You know, it is alright to mime the classics. Not so much when you mime me..”, she fumed.

It seemed like it was Brom’s turn to snicker.

Hence he did.

Tonic scowled.

But apparently, her need to explain the things she’d done overcame her wont to destroy the bushy little hobbit then and there, so she set her tiny feet even deeper into the happy sort of warm stream, ignoring the fact that her pants were soaking now.

“The frame we pulled down from the wall, back at his workshop had two things, Master Brom; my deranged uncle’s painting and something else on top of that. The technical schematics of his finalized and only successful version of his famous Demon Gate.. The one we were looking for; version 111.4! The idiot had put it up and hid it in ‘plain sight’, and quite literally, I might add, for the schematics itself was invisible! You couldn’t see it, but I could, thanks to my Lantern of Revealing, but I am afraid that lantern only works for me because it’s attuned to me and to me alone. A bit like the goggles I gave you, but with a lot more prejudice. All I had to do was de-attune the goggles before I handed them over to you. It is now attuned to you because that’s how it works, which is beside the point.”

“I saw you draw some things.. Small lines, I think they were..”, said Brom, as he tried to digest what he’d just heard.

“I might have made one or three little modifications to his finalized, v.111.4, yes..”, Tonic said happily.

“What modifications?”

“I changed three ‘sixes’ to three ‘eights’..”, the little gnomic girl purred.

Apparently, there was something to purr, here, but Brom just couldn’t see it.

“Do you know what triangulation is, Master Brom?”, she asked.

“That it might have something to do with triangles? Maybe?”

“Yes.. I suppose that is true.. though totally off the mark, which is ironic, really, in its accuracy, when looking at it from an end-result point of view.”

“Alright. I officially have no idea what you just said.”, Brom frowned.

“Let me try to explain this to you in a way you might understand, Master Brom. Please point at the Celestial Mountain, if you will.”, she said and Brom got the district impression that there was going to be a quiz and harsh grading at the end.

He stared at the little gnomic girl.

“Humor me..”, she said.

Brom sighed and pointed at the majestic mountain.

“Now, baring some rather impressive illusions or mental projections, or some demented insanity on your part, or you are dreaming of me explaining triangulation to you —which would definitely tantamount to some kind of demented insanity on your part, you know, with relative certainty, that the Celestial Mountain is there because you are pointing right at it.”

“Can I just straight up plead insanity and get away with it?”, he mumbled grumpily.

“No, you can’t. Only I get to use that card! Now shut up and pay attention!”, wasped the little gnomic girl savagely.

Brom decided to keep his mouth shut.. for now.. It wasn’t like he would understand any of it anyway.

“Now point, say, one degree to your left.. or about half an inch or so.. Now you are still pointing at the Celestial Mountain because it’s so big and we are so close to it. Let’s assume you know exactly where Celestial Mountain is, and someone asked you where it was, and both of you are at Shakehands, the barbarian trade town way off to the east, and then you moved your finger half an inch to either side, would you still be pointing at the Celestial Mountain?”

“Well..”, said Brom a bit befuddled. “Relatively, yes, I suppose. Though that kind of accuracy is sort of moot, from as far away as Shakehands and considering all the mountains and other geographical obstacles along the way. But if he were to truly follow where I was pointing, sort of in a crows flight, and in a strictly straight line, I am thinking he’d totally miss the mountain and fall off a cliff!”

“Precisely!”, agreed, Tonic. “Now assume you are pointing at the same mountain for someone else, let’s say, a fellow hobbit who lives in your Bowling Hills.. with a similar, ‘half an inch off the mark’.. Where do you suppose he will end up?”

“I am not sure, but I think he will hurt himself and not really praise me for it, not to mention he will blame me for inaccuracy..”, Brom said.

Tonic snorted.

“Now let’s take the same example to the location of the Academy of Melshieve..”

“I am not taking anything to your Academy of Melshieve. You guys are too pricey for my taste and are just weird!”

Tonic snickered.

“I am not sure they would even be able to arrive at the central northern tundra’s if I pointed all the way from your Academy.. He might end up at the Citadel of Gullem the Damned, and doing that to anyone is just mean!”, frowned the hobbit.

Tonic cackled.

“This is where triangulations come in.”, she said.

“Ow, we are just coming to that..”, mumbled Brom.

“If let’s say, three of you pointed at the said mountain—”

“Three of me? Girl, the world can’t even bear just the one of me, let alone three!”, inserted Brom.

“—one pointing from Shakehands, one pointing from, say, the Great Arashkan city, and one pointing from Heavens Hand Keep at the same time and you crossed all three lines, you would, with a certain accuracy, arrive at the Celestial Mountain.. and not fall off a cliff.”

“I beg to differ, but please, do go on..”, said Brom with some exasperation.

“This is called, Triangulation, and it is particularly important when you are calling, or summoning things, such as demons, from a distance that is infinitely further away, such as Hell or Abyss itself, not that Hell nor Abyss can truly be quantified in terms of far or close in a linear sense because they are, in actuality, another planes of existences, but you get my drift.. What I did, when I changed three sixes to three eights, I changed the parameters of the Demon Gate’s triangulation, making them point in three, very different directions. That point-oh-two difference will cause all the energy being poured into that gate to fluctuate and overload, rather that point at the same spot to crack open a hole, per se, to Hell, causing it to malfunction at the very least, or to explode at best!”, she finished happily!

Brom stared stunned at the little gnomic girl.

“Ow. My. Good. Heavens.. We.. No, you were the cause of the destruction of the Demon Gate that’s already happened?”

“Not the destruction, merely the ruination. Yes, one could argue that for all intents and purpose they amount to the same thing, from a practical point of view, I suppose. Also, it hasn’t happened yet, Master Brom. Or rather, it hadn’t happened yet. Not bad for a glorified grunt, now is it? Not to mention the colossal irony here; the great Arcanton Mordenon, ruined by no other than the little girl he stuck into a dark, little cage, surrounded by his demons.. Had he never snatched me from my parents and brought me to his tower, I would have been just another, happy little girl and likely still playing with my dolls, never been to the Academy, never met my pair, Seressa, never met you guys, never been to the tundra’s and pretty much never time-jumped.. Indeed, the irony is so tangible, makes me want to whoop and dance. Even now, I can barely contain my cool!”, she snickered.

Brom just ogled at her.

“But I dare not take all the credit. Had you not been there, or Cora, or my Seressa, there would have been no way I could have been able to pull that off.. Considering how I panicked by just the mention of my uncle’s arrival.”

“But.. why did you stab his portrait then?”

“Diversion, mostly. My uncle had to think we were just some enterprising marauders looking for loot. Powerful enough to slaughter our way to his room, but not subtle enough to find what was most precious to him.. And because we couldn’t find any loot in his workshop, we got pissed and vandalized his property, enforcing that very idea in him.”, Tonic explained smugly. “Otherwise, he would have looked closer at his ‘portrait’, and noticed the changes I made. He is going to come rushing in there wondering only about one thing; his greatest feat, his life’s accomplishment, his ‘baby’.. He will see his workshop in wreck and see that his hidden plans have actually survived with a mere slash, which will not deter him, but elate him and make him think us as fools who missed the great prize.. And also because it was fun as Hell, slashing at his face like that! But because I was too absorbed in defacing his face, I totally forgot your wont to leave a mark of your own on him, so I let you blow up his room, making sure you kept to your promise without endangering your bushy little self and saving my Seressa from a whole slew of sad, slobbering nights in return.”

“Girl.. what you did was..”, Brom stammered.

“Awesome?”, Tonic offers with a very pleased snicker.

“Awesome..”, finished Brom.

“Why are we here, though, as opposed to freezing in a tent full of old, scowling hags?”, he mused, looking around.

“I am not complaining. This is rather nice..”, Tonic said, also looking around. “Do me a favor?”

“Sure.”, Brom said.

“I am going to go and join those two so they can both do my back! After the stunt I pulled, I fully deserve a duel back scrubbing.. And a decent hair wash, and a concubine-style pampering!”

“Deserve’s got nothing to do with it..”, Brom mimicked the gnomic girls’ previous mime.. with a compounded smirk.

Tonic squinted at him with her thousand-yard stare.

“Half of either of them can do your, pint-sized back, girl”, noted Brom.

“Yes. But I want both of them to do it. And you know why?”

“Because you are Datman?”

“Oh! Didn’t know you were an EC fan..”

“I am not. But their trilogy was awesome!”

“Which what I am; AWESOME!”, she said massively.

Brom snorted.

“So, what do you want from me? I ain’t doing your back too, girl!”

“I don’t want your midget hands on me, boy!”, she sniffed disdainfully. “I want you to stay here and not peek!”

Brom sighed.

“I don’t do peek, Tonic. Ogle, yes. Peek, no.”

“Not much of a difference there, boy!”

“There is a ‘horizon to horizon’ difference.. Ogling implies a certain amount of involuntary staring, and likely at something with awe and that is in plain sight.”

“Like Seressa’s skimpy pinks?”, snickered the little gnomic girl.

“No. Like Wraiven’s glorious pinks..”, corrected the hobbit with slight indignation. “Peeking, on the other, hand implies sneaking and looking at something and with deliberation and without their knowledge, hence, lacking any form of consent, and that is just rude! Which is why I don’t do peeking without consent..”

“How is it even peeking, if it’s with consent?”

“Go, Tonic.. Just go.. I am not in the mood to explain the higher nuances of how certain things work, such as just how captivating peeking is, even though consent has been granted.. Especially when the said concessions have been given, because it is now no longer something despicable, deranged and rude, but playful and intriguing —for both parties..”, he said glumly.

“You are the weirdest boy I have ever met, Brom Bumblebrim, and I am not even sure if I am saying it in a good or bad way!”, said Tonic a bit baffled.

“Alright. Let me try to explain this to you in a way you might understand, Miss Tonic..”, he said, using her exact words.

“Do I need to point somewhere?”, she snickered.

“No. No pointing or triangle-whatsits are required in my explanations.”, Brom shrugged.

“By all means, Master Brom. Enlighten me..”, she said.

“When you and your prince, the Gordigon boy were sneaking off secretly in the woods..”, he said with a certain amount of badly concealed amusement.

Tonic’s face flushed in a very hot shade of pink..

“..you chatted, yes?”, he asked.

“Yes. So?”, the gnomic girl blurted.

“Was he looking at your face?”

“Yes. So?”, repeated Tonic.

“All the time?”, he asked with a certain emphasis.

“I don’t really remember. I.. was kind of ogling at him.. He looked so.. yummy!”, she admitted, blushing even hotter.

“So he only stared at your face, then?”, Brom pressed.

“I don’t know. I certainly hope not. I mean, I probably had smudges all over my face. Hells Bells, boy, he could stare anywhere he wants, as long as it’s in my direction!”, she replied with a defiant and savage tone, all the while burning bright red now.

“There you have it, Miss Tonic. You were ogling at him, and he was peeking at you with your implied consent, and apparently, your savage blessing.. He was, I am sure, extremely happy that he could gaze upon the girl he found lovable and took everything he could by means of politely peeking, to his heart’s content. And he didn’t do so overtly, but covertly, making it a pleasurable, and memorable game for the both of you. He enjoyed the peeking and seeing as how happy your face is now, I’d say you enjoyed being peeked at, too. Being admired the way you want to be admired, by the person you admire, and want to admire, is one of the greatest pleasures one lover can offer to another, my dear Miss Tonic.”, he replied, gazing not at her, but somewhere off, and to someone he couldn’t see.

 

It took a while for poor Tonic to unblush and return to her norm and neither did Brom ogle nor peek at her during that time. He just stared off, where he had, then with a sigh, turned to gaze at the distant Celestial Mountain..

 

When the gnomic girl came around, she cleared her throat in an, ‘Ok. I am back now’, sort of way, so Brom picked up where he’d left..

“—So instead of unconsented peeking, I shall sit my sad, lonesome arse right here and contemplate on the finer points of the philosophical ramifications of your triangulation-whatsit!”

Tonic inadvertently cackled.

“No you are not.”, she said heartlessly.

“No, I am not..”, agreed, the hobbit, deploringly.

 

Tonic cackled some more, pulled her tiny feet out of the happy warm stream, smacked them together with child-like delight, then put her right sock, and her clobbering right boot on, then put her left sock— 

 

“Need a hand with that?”, Brom offered.

“Need a hand with what?”, asked Tonic.

“Your boot.. Need help putting it on?”

Tonic stared at Brom with this funny expression on her face.

“I wasn’t aware you had a fetish for my feet, Master Brom. I appreciate the sentiment, but I am afraid I just don’t go that way.”

“Are you alright?”, he asked her, with a frown.

“Yes, why? Are you alright? What is this sudden interest you got with my foot, Master Brom?”

“It doesn’t.. hurt?”, he asked tentatively.

“Hurt? Why would it hurt? Did you put something in my boot, Master Brom? If you did, I swear there will be a reckoning—”, she threatened.

“—No, no.. Nothing of the sort.”, he said hastily.

“This is some kind of convoluted scheme you cooked up to keep me from going, it isn’t it?”, she squinted at the hobbit.

“No. No, it isn’t”, denied Brom.

“Well I am telling you, boy, it isn’t going to work!”, she said with a slight frown as she put her remaining boot on..

“By all means, go, Miss Tonic.. And have fun..”, he said quickly to fend off any real threats.

“I will.”, Tonic declared and stomped off in her heavy,  clobbering boots, and without a hitch.

When she was perhaps ten yards away though, she paused.

“Please, don’t!”, said Brom.

“Please don’t, what?”, she asked a bit baffled.

“Please don’t insert the last word and go. That is such a cliché!”, grumbled Brom.

Tonic smirked.

“What you just said. About being admired the way one would want to be admired, and by whom I would want to be admired..”

“Yes?”

“That was a masterpiece, Master Brom. I shall convey this to a certain person, hence she could put that into her Book of Awesome Deeds, also.. That pleasurable line shouldn’t be wasted on me. “

“You liked it, then?”, asked Brom.

“Well, sure..”, Tonic said. “It’s a good line.”

“Than it’s not wasted, Miss Tonic, and it has gone to the highest bidder!”

“Why, thank you. But I still think she should write it down.”

“I would rather you didn’t tell her, Tonic.. What I said was for your ears. Should I want to tell her such ‘awesome’ things, as you say, I would rather she heard them from me..”, Brom said softly.

 

The little gnomic girl looked at Brom, thinking how she should phrase her next words, so as not to sound like an ungrateful ass!

“PLAN B— PLAN B— PLAN B—”, choired her inner Tonic suddenly!

“Plan B, it is, then.”, she murmured to herself, took a deep breath, and spoke her piece..

 

“I am the last person to give advice or lecture on matters not pertaining engineering or artificing, Master Brom. And least of all, to you. So when you hear what I have to say, please take that into consideration and note my despair that she does not mind when people make her choices for her. My only consolidation is the definitive recognition that she does this, not out of diffidence, but out of trust in those people. It is, however, perhaps time we let her, my Seressa, be the judge of her own choices and we stop abusing that trust.”, the little gnomic girl said with a tiny, underscoring frown.

 

Brom felt his shoulders sag.

 

Arcantonic Palecog looked at him for a moment longer, nodded at him in salute, then left, with a certain, energetic skip to her pace..

 

Brom stared after the skipping little gnomic girl, Arcantonic, who had just destroyed Arcanton Mordenon’s over one hundred and forty years of delirious labor with mere three, tiny, and practically indiscernible lines and a vengefully murdered portrait, as she disappeared off in the distance where he could, to his mournful despair, vaguely hear the girly shrieks and splashing delights of Cora and Seressa..

“Huh..”, he grunted. “She could skip now. Odd..”

“Right?”


When Tonic says;

“Don’t talk to me! Don’t talk to me, criminal! I have done nothing bad in my entire life! Hey, look, I am still a virgin! Ok, I might have downloaded a couple of thousands of songs but who hasn’t? Who hasn’t?” —is a reference to Transformers, Interrogation Scene.

 

Also, when she says;

“Deserve’s got nothing to do with it!” —it’s a reference to Clint Eastwood’s Unforgiven.

arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi the plot thickens tundra walkers

Three Sisters Which

Three Sisters Which

Timeline:

It is not altogether clear just when the origins in this story take place. Somethings just can’t be quantified in terms of seconds, minutes, hours, days, weeks, or even years, but by incantations. The chanting of said incantations might take a lifetime.. or take the life itself, after all..

The part that we can quantify, however,
takes place right after
A Shift in Perspective (18+)..

 

 

I am not sure about the total, catastrophic failures,” said the little gnome finally, with the same subdued voice, “..but I think I can help with the big, blooming explosions. Provided, you run faster!”

 

“And..”, she said, “..that’ll be ‘Tonic’ for you, girl.”

The little gnome felt something shift inside her.

A point in perspective, perhaps?

 

Or something..

 

Whatever it was, it would come to her in due time. But she had this pinching feeling that it seemed like it was high time she got off her high horses and stepped up to her end of the pair.

To that end, she turned and hastily gathered all her tools; her hammer, her wrench, her drivers, pliers, nippers and cutters, the numerous gadgets, spare bolts, and coiled wires and put them to their proper places inside her large, portable toolbox. She sat down and took off her clobbering boots, ignoring the freezing cold biting at the soles of her naked feet as she opened the little hood of the lantern and pinched the life out of the candle in it. Cast in darkness, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…

There..

..on the other side of the ancient, bitter cold cave, where the curvy form of a very tall, pitch-black figure —her pair— slumbered..

..was something.

Something hidden..

 

Arcantonic smiled.

 

She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

There was still time, and she was going to make things right with the only person who had bothered to get to know her, damit!

 

She reached up and twirled a small knob on her goggles, turning the black darkness into shades of blue and gray as everything became oddly distinct for her..

Arcantonic Palecog quietly faded in the darkness to do some burglarizing of her own; it was going to be a long night and hopefully, an even longer, FAQed and color-coded, read..

 

(from the end of A Shift in Perspective (18+))

✱ ✱ ✱

Arcantonic Palecog scurried back with a manic cackle, nearly waking up the very tall, very dark girl sleeping close to the ancient cave’s entrance.

It was unlikely the little gnomic girl would ever make a good sneak thief, for she hyped too easy.. Much like a sugar overloaded bunny! But she’d certainly enjoyed it, while it lasted.

She slid the last few feet, grabbed her thick, woolen socks and her boots —first things first; the cave was arctic cold, and losing toes was a poor payment for the success of having burglarized her pair. With her socks, her cup-sized boots, and the dossier; the object of her theft, she hid behind the monstrosity she’d grandly named; MECHABER!

She slid her socks on and one boot, but her left got stuck and refused to slip on.

“Damit!”, swore Tonic. “Of all the bloody times, you want to do this to me, now?”

She pulled, pushed and she was sweating profusely by the time the boot finally settled around her crippled ankle —just another memento, a souvenir, per se, from her retarded uncle, Arcanton Mordenon, because, obviously, the emotional dents and traumas weren’t enough.

She took a deep breath, and slowly counted to 1,048,576 by way of 2-bit squaring! Not that it helped, but the alternative was cussing.. out loud.. VERY loud.. and Tonic had a VERY rich and quite an extensive repertoire when it came to cussing. But doing that would have made all the skulking and ‘theft’, sort of moot, hence the 2×2=4, 4×2=8, 8×2=16, 16×2=32.. well.. you get the picture..

Her hands trembling slightly, Tonic gazed upon the treasure she’d just liberated;

 

Seressa Wraiven
User Manual

 

—and yes, that is exactly what was written on the dossier!

“Hells Bells, girl.. Really?”, frowned at the title on the dossier.

She stared at the dark green cover of the dossier and noted the elegant, or more likely, the pompous symbol of the Academy of Melshieve embossed on it. Carefully, she opened the dossier and saw the first page.

 

It was blank.

 

Perhaps it was due to the poor lighting she couldn’t see it at first, which is why Tonic had to look again to see Seressa’s handwriting there.

It was a recursive, delicate script, very tenderly inked, like it reflected the inside, the very soul of the owner of the hand that had written it;

 

To my bestest and awesomest pair:

Days will always be better because we will have you..

Arcantonic just stared at the beautiful words, and the depth of their meaning.. and..

..her eyes teared.

Tonic couldn’t remember when it was the last time she’d teared up just by reading something. Tonic just didn’t do ‘romance’, nor was she ever into any kind of stupid, sentimentality crap.. Thanks to her uncle, again, she’d had any kind of empathy washed out of her system by the time she was ten!

But here she was, staring at what her pair, Seressa, had written, some two years ago, before they had had a chance to even speak.. While she’d been sulking and cussing darkly as she’d bulldogged around the academy corridors when she’d found out she’d just been assigned as someone’s pair, Seressa was struggling for her life, stuck in a ventilation shaft, trying to get to know her!

And because that wasn’t enough, she’d then sat down and prepared this.. silly dossier in light of everything she’d learned about Tonic..

Tonic suddenly felt.. ‘funked’..

As silly and somewhat giddy as she thought her pair was, Seressa Wraiven had an iron-clad will, and her sense of ‘just’ always pointed north. And, apparently, once she was paired with the little gnomic girl, her ‘north’ had all but become Tonic!

 

“Damn, girl..”, gulped the little, gnomic girl, wiped her eyes and turned the page.

 

And, so be noted, the fact that the pages used in the dossier were all first-grade, cotton-silk paper, not parchment. Tonic knew just how expensive first-grade papers were, which is why she never used them.. Yes, she had about a dozen or so in her artificer’s sachel, tightly rolled and inside a protective case, but they were there because, well, an artificer just had to have some of everything in their sachel! It must have cost the girl an arm and a leg to buy all these cotton-silk papers. It was likely she’d blown away all her student’s savings, just so she would hand her pair something ‘worthy’ of Tonic.

 

“Damn, girl..”, she repeated mutely.

“Seressa: 182,734,659 – Tonic: ZERO.. Good job, girl.. You have the bestest friend in the world —someone people would kill for, and literally, and this is how you have treated her thus far.. Like an ass!”

 

Tonic turned to the second page.

It was a neatly prepared, clearly written, easy-to-read list;

A Table of Contents.

Seressa hadn’t used her recursive handwriting here, but a deliberately ‘book classic’, sort of mono-space script. Tonic herself much prepared and used blocky and ‘true’ mono-space fonts in all her notes, diagrams, and schematics. She could just imagine Seressa struggling to comport with Tonic’s style and preference but unable to use those ‘just-too-ugly’ fonts here, hence she’d settled for this one.

Tonic cackled!

Then went for the one thing that she thought defined her pair;

 

9. Pinks I prefer & their color codes, Page 29

 

She quickly shuffled to Page 29 and there, she saw, quite a number of pinks, carefully water-colored and coded. Tonic didn’t even know there were this many pinks in the world. When someone said, ‘Pink’, it meant, ‘Pink!’

Right?

Well..

Apparently, not..

Not according to Seressa Wraiven!

And noted under each were their hex-codes and ‘grades’. The grading system seemed to comprise of a complex combination of (a) how much she liked that particular shade, (b) how frequently it was found in nature, common cities, and the Academy of Melshieve, and (c) how well they got along with certain other colors and their shades!

 

  1. A shade that should be sent back to the abyss whilst it came!
  2. A total abomination.
  3. Very much disliked. I could slice myself open just by staring at this!
  4. I feel.. ill..
  5. Go away, please!
  6. Perhaps. Maybe. But only under very special circumstances such as a date that is likely to go wrong!
  7. Promising. Has some potential.
  8. Oh. This one makes me giddy.
  9. I.. WANT! ALL OF IT!
  10. I will not comment on this one, dear Arcantonic. Some things just can’t be put into writing without constituting highly damning and quite embarrassing evidence against myself should I describe the effects of this grade of pink on me.

And then she’d also put a P.S. at the very bottom of the whole, three-page long water-colored and graded ‘pinks’;

 

“Okay. Now it may seem like I have some sort of a fetish for pink, dear Arcantonic. I, however, assure you such is not the case, as seen on these pages. I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am sort of a fan.. in an obsessive way.”

Tonic stared at the postscript.

“Really, now, girl.. ‘I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am.. sort of a fan.. in an obsessive way?’ —that is what a fetish is, in the most practical sense!”, she snickered.

Then, inadvertently, she flipped the page and came to the next topic:

 

10. About my body and my anatomy, Page 33

 

“What the..”, Tonic ogled at the title.

And there, right under the title was an impossibly slim girl’s stretch.

Written under the sketch was her sentiments about herself, in her recursive handwriting.

 

“I will be the first to admit; this is not me! I saw this in a book when I was doing research in my freshman year about various cultures and their relative daily lives. But I was enthralled by the whole subject and this sketch in particular. This is supposed to be some sort of exotic princess named Yasmine who meets a street urchin named Valaddin. According to the story, the kid finds a genie trapped in a rum bottle —if you could believe that, which I don’t, who uses the genie to gain the favor of the princess and eventually marries her. The story is logically faulty and incommensurate in it’s accuracy to facts. First of all, rum is commonly consumed by sailors and Drashan pirates in our kingdom. It is not the choice beverage for the average consumer and deemed ‘lowly’ even by the middle-class, let alone the aristocracy, and the story does not take place in a sea-port city. I would also like to point out that a genie’s ‘home’ tends to be extremely illustrious and rich. Again, not a rum bottle. And lastly, I can’t imagine a genie getting trapped in a bottle and be unable to free itself. That’s just silly!”

Arcantonic coughed.

“What’s silly is, you making an ‘anthropologistic’ case against a children’s story, girl!”, she snorted.

 

“Aside from the unlikeliness of the story, however, I did appreciate their clothes. They were not meant to be only revealing, but gave a certain amount of freedom of movement, which I am sure is essential to both attract the attention of boys, and should the occasion arise, fight better in close-quarters without any restraints, though I must admit, it does not provide much in the way of protection. Comporting one’s self in the said way is a fact I know to be true because, in many cultures, men have been known to go to war clad in only lion-cloth or nothing at all.”

“Yea. I am sure those wars were quite short and bloody. Must explain why said cultures aren’t running around wearing ‘nothing at all’, anymore!”, snickered Tonic.

 

“To the reason why I inked the stretch here, then; I am fully aware my waste isn’t this slim and I am not even sure it is anatomically possible to have a waste as thin as this and still be able digest any food, but that’s another matter. I am also aware that my hips aren’t this narrow, though I believe mine are relatively proportionate to the rest of my body. I do wish they stay at their current dimensions, though, as I do not like wide hips. My the breast line, shape and cup-size seems about right, when compared to this illustration, and I have a similar length of hair.

I require air to breath, water to stay hydrated, and some form of vitamin, protein and carb-based foods to function, though I prefer a high protein diet with some vegetables and lower carbs and coffee makes me loose all my inhibitions —id est, I get drunk! Human beverages have little to no effect on me, though I must admit, I can’t stand the smell of beer, ale, ‘rum’, and any number of ‘rotten fruit’ based wines, explaining the reason I would rather not go into ratty inns or taverns —they smell horrible!

I have very good eye vision, hearing, taste and a nose acutely sensitive to smells. I wash regularly to keep my personal hygiene and very much dislike dirty environments, even though I won’t make a fuss should we require to go and stay in such places, provided we do get a bath at the end, much like any decent and self-respecting human ought to.

Should the day come and I conceive, I will be delivering exactly the way any human would. And breastfeed my child using my own breasts.

Whether my sensual senses are exactly the same as humans, I do not know. I do suspect, that they are much more heightened in regard to ‘touch’ and appears not to erode by the passage of time as it would in a common human female, though, again I am not absolutely sure of this, as I have never had any friends, back in the Academy, and hence, never really had the opportunity to compare.

My skin color is the result of, very much natural pigments, and not due to any artificial applications, nor to any ‘infernal’ reasons.

My horns are also a natural growth and my tail functions similar to that of a feline and neither are they in any way ‘demonic’..”

“Why are you telling me these, girl?”, mused Tonic quietly. “Yes, I have never really said a nice word to your face, not that I said any good ones behind your back either, but, again, why would you write these?”

Then it hit her.

This dossier was meant to be given to her shortly after they were paired. Not ‘burglarized’ some two years later. She had thought, as her pair, Tonic would be afraid of her appearance and was trying to assure her that she was ‘normal’.

Just like humans!

“Hells Bells, girl. I am happy you aren’t some stupid human. Yes, I am happier you are not a gnome, either but you are fine exactly the way you are. I might have called you, ‘dump’, ‘idiot’, ‘foolish’, and ‘silly’, among many, many other things, especially about your pinks and those silly and frilly dresses that reveal more than they conceal, but never have I made any remarks about your ‘being’. That is just.. EVIL!”

Then it hit her, again!

She, Seressa, had been treated thus, for as long as she’d been in the Academy. Tonic knew absolutely nothing about her pair’s origin, nor her parents, but she had seen the very tall, very dark girl many times, and always alone, back in the Academy.

Tonic was certainly not a good person. She had flaws.. No.. She had deliberate flaws you could fit a Drashan armada! But she’d never made any remarks nor questioned anyone due to their race.

Apparently, someone had.

Many ‘someones’..

Enough to leave a deep-seated need to have to explain herself about things that didn’t need to, and certainly shouldn’t have to need to!

Yes, she, Tonic, had called people, “You stupid dwarf!”, or “You stupid elf!”, or “You stupid human!”, certainly. But that was a pointer to the fact that the said person was being accused for their stupidity, not their race.

The race was basically interchangeable in her ‘accusations’.

‘Stupidity’ was the constant!

For some reason, the whole idea of her pair even having to need to explain that she was ‘normal’ pissed Tonic something vicious!

Then she felt shame.

What right had she to feel anger to anyone.

Hells Bells! The girl was her pair and she’d treated her worse than a tyrant would treat his subjects!

 

Then her eyes read the next few lines..

 

“And of course, I love to dance. I mean, The Great Heavens must have given us girls a lithe belly and a spine built for grace for a reason, now, right?

I am afraid, however, I never had the opportunity to go to any parties at the Academy —no dates!

Still, though, I sometimes danced. Many times, actually. When I was alone with my phloxes in my ‘Pink Garden’, which was pretty much all the time, really. Or in this secret cave I had discovered in the woods behind the Academy. That cave had nice, soft aucustics and singing there was awesome. It always made me feel like there were two others there, singing along with me.. Remind me to show you that cave, when we get back to the Academy with our findings of the real world. Ow.. this is going to be AWESOME. We are going to have so much fun together!”

“Well. I certainly must have deflated that ‘awesome’ hope out of her system!”, said the little gnomic girl and she truly felt awful about everything she’d done to her pair.

“I feel like a bastard!”, she blurted.

And something.. sort of irked her..

She wasn’t sure if ‘irk’ was the right word for it, but she didn’t dwell on the choice of word, either. She quickly flipped back to the Table of Contents page ran her tiny, pink finger—

Arcantonic froze.

And stared at her finger.

Then she did an even quicker, double-speed, rewind to page 27, 28, and yes.. 29..

..and carefully ran her finger across the three-page-long shades of pinks..

..and there it was.

 

#F8CDD2 — Arcantonic Pink — Grade 9

 

“Ow. My. Gosh! I am like.. her best candy color!”, blushed Tonic. “She even named the bloody shade after me! Damit. I really wonder what Grade 10 is, now!”

✱ ✱ ✱

Tonic returned to the Table of Contents and ran down the list —without using her finger! It was as if her fingers had been made the butt of a particularly memorable joke and now, whenever she saw her own small, pink fingers, or even have them mentioned, they would relate, and subsequently, remind her of the joke, making it impossible for her to un-relate the two! 

“Hells Bells, girl!”, she growled.

Then she found what she was looking for.

 

18. My origins, Page 62

 

To her surprise, the page was mostly empty and only had a short few sentences inked in her recursive handwriting, but it seemed as if there was the faintest.. ‘tremor?’, in the letters.. as if her pair had written it on a slow-paced camel. Not totally jumbled, but inadvertently missed spacing or the right amount of curves per letter..

 

Dear Arcantonic.

I was planning on not writing anything down on this particular subject. I was looking forward to talking this with you face to face, but since I had read pretty much everything about you that was written, reported, and/or noted, it only seemed fair that I should say at least a few words about myself —and my origins, in particular.

Who or what my parents were, I do not know. I was born quite far away from the Academy of Melshieve and received an anonymous sponsorship and was called upon to study and learn. When I first arrived at the Academy with my sponsorship papers and my invitation, I was summoned to the dean’s room and, although he didn’t say much, he did seem.. I am not sure what the correct word here is.. Scared? Cautious? Equanimitic?.. Or perhaps all three.. Suffice to say, he told me to attend my classes most diligently and stay out of trouble.. You know, the way he spoke in his low, raspy voice; ‘Stay straight and narrow, young lady!’. I know you know because you were sent to his office at least 48 times! The way he said it to me was a tad.. ‘funny’, though, and altogether something I found to be sort of ironic, really, since I am straight, and was certainly quite narrow, especially when I had first arrived, back then.

To this day, I haven’t been able to find out two things; my parents, and who my sponsor was..

Tonic frowned.

“Damit.”, she fumed.

She’d really wanted to know about her pair’s background. For it was likely the most important piece of information she would need in understanding her.

She felt she was sorely cheated.

As if she was handed a machine and expected to reverse engineer it without any schematics, any plans, not even some bloody sketches!

Then she saw the fine print at the bottom of the page.

“Hells Bells, girl. How in the blazes could you even write that small? I can barely see it, let alone read—”

Tonic held her breath.

Of course!

This dossier was specifically prepared for her. But it did have the remote possibility of falling into wrong, or merely unwanted hands. No one would want everything about themselves found and divulged for just about anyone to read, after all..

She smiled and dug her hand into her artificer’s satchel and rummaged for a bit until she found what she was looking for;

A palm-sized magnifying glass.

She moved the page closer to her diminutive face and read the minute fine print with the help of the magnifying glass;

 

Pls. see Index: “Ritual Summoning.”

My dear Arcantonic, if you can read this, you now know that you will have to find the index page. To find the index, however, you must solemnly note that you have my highest confidence. Beyond this, there is nothing more I can trust you with that really matters for me. Should you still want to see the said index, please recite the words;

“Remember me..” —trice!

These words have been keyed to you, as my awesome pair and as my ‘partner in crime’, per se.

“Holy Crap!”, spluttered the gnomic girl, horrified. “She even installed a bloody, embedded security system into the dossier!”

 

And that was when she was tested;

The curiosity of an artificer —a gnomic artificer, no less, and wondering if she truly did deserve Seressa Wraiven’s confidence, honestly given to her..

This made Tonic particularly guilty since the dossier was.. well.. stolen, really, even though she was the sole recipient of it..

 

..Aaaand her gnomic curiosity won!

 

She squinted around and into the darkness where the very tall, very dark girl slept restfully, with furtive eyes and hissed;

“Remember me..” —trice!

✱ ✱ ✱

Page 62 split!

Not horizontally nor vertically, but ‘facially!’ It was the oddest thing to behold. One moment there was just the Page 62, and the next, there were two, separate pages; 62 itself, and 62 index, bound to the same spine, and yet..

..it unfolded out and down once, twice, thrice, and done!

 

“Damn, that’s some fine and elegant magic there, girl. You spared no expense. I am truly funked and very much impressed.. This is seriously delicate and awesome work. I have GOT TO learn me how to do this!”

And then she looked at the unfolded Page 62 index..

 

“Ritual Summoning”

 

 

 

Near dusk and out of the mo’rs,
Doth arriveth in threes
Parting mists, their silent steps,
Dareful in the woods

One lady fair
One maiden fine
And one damsel doth sway

T is yet to be seen
Which is which
Is the witch
In the darkness of the woods

Three wolves howl
Three ghouls gnarl
Three will-o’s gloweth

Dash and hideth, spook’d, f’r
Cometh they, the Three Sist’rs
Which doth lust, charm, and harvest the
Souls of fools, lost in the woods

One lady, white
One lady, not
And one lady, foxy red

Witches of a coven
Doth they reveal the fare hideth
Deep in the hoods, whilst they step
Bold and brazen in the depths of the woods

Three maidens
Three aflame and
Three quite quaint

They were, and woe
To any man or beast who
Doth standeth in their way, whilst
They gage their lot in the dires of the woods

One lady wise
One maiden fi’rce
And one damsel she doth lust’r

Thus was their wont
Yet their wont was what was
Putteth to task, yond f’rsaken night
Hath shown them the p’rtents in the woods

Three stars in
Three circles and
Three runes each

They didst lay with chalk and twig
Didst they marketh, the hour
Whilst the night, did turn
Dreary and haze, in quiets of the woods

One cauldron
One spoon
And one sickle sharp

F’r each they hath brought, for
The p’rtents doth not forswear, even
Bethought those did wish, as they mourn’d
Their wonts, in the darkness of the woods

Three beauts doth setteth
Three cauldrons upon
Three fires burneth

To boileth, and
Bubbleth in mindless heat
Doth their cackles heard and
Spread, in the farthest end of the woods

One she doth screams, afear’d
One she doth laughs in manic
And one she doth moans in bliss

Ov’r the cauldrons
Boiling there, f’r the time to
Thus face their lot hast cometh
Upon them in the wilds of the woods

Three daz’d ov’r
Three cauldrons holdeth
Three sickles sharp

Stareth and down at
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the cent’r of it all, unmoving
And still in the silence of the woods

One she doth laments
One she doth hums
And one she doth weeps

Ov’r the cauldrons three
Yond smoketh and slusheth
And bubbleth f’r what they must
Gift in grief, in the silence of the woods

Three witches with
Three sickles liketh
Three Grims and riseth

To bringeth those cruely
Down, harsh and ghastly
And with pain and hath paid, their
Screams doth shed farthest in the woods

One, the hazel of h’r eye
One, the plush of h’r breast
And one, doth untouch’d of h’r womb

Rake’d, slash’d, and spill’d
With the bloody sickles done
Their wonts task’d and won, thrown
Into the cauldrons in the dreary of the woods

Three witches f’r
Three nights ov’r
Three cauldrons

They chanteth and doth calleth
Upon the one yond deems
The moth’r of all the witches doth the
Raven’s Eye in the endless of the woods

One laments, blindeth
One hums, madden’d
One moans, f’rfeit

Ov’r the bloody soup
The deed is not thus done and neither
Art the gifts, one from each is not
Enough in the witching hours of the woods  

Three witches, crippl’d
Thee days, gone
Three nights, desp’rate

Doth they didst cast, incant and off’r,
Much liketh moths art daz’d
’round the fires burning m’rry, and dancing
Shadows longeth in the middle of the woods

One cat slinks, black as the night
One raven caws, fi’rce as the light
And one goat bawls, cuss’d as a mite

Arriveth upon the summons
And doth the witches toss ’em,
Into to the cauldrons three to broil, thus
Satisfyeth the wonts of the hunger of the woods

Three witches, one, blindeth and daft
Three maidens fair, one, only half
Three hath lost and one, she shalt nev’r has’t

Spineth and danceth and swayeth
And doth stomp quite unending
’round the fires burning alive
And high, in the dimness of the woods

One white, and dim
One not, and sickly
And one red, slump’d ov’r

Droop, with’r and vade
Doth those yet begeth, pleadeth and craveth 
F’r the die hast thus been cast to rolleth
And tumbleth, in the silence of the woods

Three nights, f’r
Three maidens, stout
Three cauldrons, ov’r

Thus doth they giveth
Not only their wonts and vains
But also yond which is which maketh
Them a witch, in the serenity of the woods

One, h’r sight and mind
One, h’r heart and love
And one, h’r pash and future

To season their soup in the cauldrons
Doth boileth, and doth watcheth The Eye
Shouldst they faileth, still they chanteth and doth
They danceth, in the oppress of the woods

Three dawns wend
Three dusks cede
Three et’rnals ov’r and done

Doth they topple, turneth and tumbleth
Their stew’d cauldrons ov’r
To seeth what they doth wrought, the fires
Cracketh and hisseth, in the stillness of the woods 

One she doth taketh the h’rns
One she doth taketh the tail
And one doth taketh the spirit of the raven borne

And doth they infuse
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the middle of it all, opens h’r eyes to seeth
The witches dieth, in the middle of the woods

 

“What the f—”, spluttered Arcantonic Palecog in utter incomprehension, riddled with total confusion and spook..

For a long, long time did she stare at the ‘Ritual Summoning’ thing, and at the silhouette of the very tall, very dark girl, sleeping in her restful slumber at the far side of the arctic cave —a restfulness composed, perhaps, of having achieved a small perchance that for the first time in the two years she had been paired to a certain little gnomic girl with Grade 9-Class ‘Arcantonic Pink’ fingers, there appeared an ickle glimmer of hope that they might actually be friends..

If Tonic thought she hadn’t been concussed earlier by the things her pair had said and done to get to know her, she certainly knew she was concussed now.

She felt her mind swirl, dance, and tumble, not unlike a cauldron, in the vast and creepy implications of what she’d just read..


 

 
 
book 06 books dungeons and dragons groups komedi role play serenity tundra walkers

Loot Dispute

Loot Dispute

Timeline:

Rumulus “Mad” Ussa is dead!
And his henchmen are laid to waste..

Lady Magella, Cora Sleet, Brom Bumblebrim, Seressa Wraiven and Arcantonic Palecog find some interesting items on the dead dwarf..

This short story takes place some 17 years after the heart-rending events that occur in
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” V

Note: Only Brom Bumblebrim knows and has lived the story “a Bir of a Bite”, Lady Magella is vaguely aware of it, though she already knows who Rumulus “Mad” Ussa is (her elder brother). Cora Sleet, Seressa Wraiven, and Arcantonic Palecog (in particular) are clueless about it.

 

Seressa Wraiven: I see we have some items the dwarves have left for us to pick. I believe these were found on Rumulus “Mad” Ussa..

Lady Magella: (growl) Yes. That armor was certainly his. And his battle axes.. Having seen them up close.. The smarmy bastard!

Seressa Wraiven: (cough) Lady Magella. Willy-nilly, he was your brother, nonetheless. I think it should be you who makes the first bid if any..

Arcantonic Palecog: (mumble) Why? He wasn’t much of a fighter, much less a brother. Good riddance, the ugly bastard! The only thing I resent is not having to have bitch-slapped his sorry arse down the crack like the others.

Lady Magella: (shrug) To be honest, I don’t really care. I do not honor him enough to want to bury his possessions along with his carcass!

Arcantonic Palecog: Hear, hear, well.. uhhmm.. said!

Brom Bumblebrim: Well said, Lady.

Cora Sleet: (non-committal) Mmmpphhhh..

Lady Magella: I will take his armor. Mine sort of got busted. Going to have to bleach this thing thoroughly to get his stink off though.

Arcantonic Palecog: (cackle) That’s dwarf thinking for you; take the enemies armor —because it certainly helped him!

Seressa Wraiven: Alright. Then we have these two Battle Axes, each +2 to hit and to damage and each in pristine condition, A Ring of Protection..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: I could use the Ring of Protection.. Almost lost concentration in that fight when I got singed by that fireball.

Lady Magella: (shrug) Don’t really care. I already got the armor.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Here you go then, luv. Then we have these rather beautiful Bracers of Defense..

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: I could use those. I am a bit tired of wearing this metal contraption. I need to feel the cool, tundra winds on my skin.. I do better without armor and those bracers will compensate for the loss of AC!

Lady Magella: Good choice, girl.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Excellent. Now we have this pretty little Ring of Invisibility. I am surprised Rumulus “Mad” Ussa forgot to make any use of it.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Perhaps Tonic could use it. She was running around a bit vulnerable back there..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: Seconded.

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Sounds fair. She did knock any number of those henchmen down the chasm. My brothers are still climbing down to retrieve their corpses.

Arcantonic Palecog: I.. Ow.. Ok.. I guess..

Seressa Wraiven: Now we have a rather juicy item here; made of genuine Dark Forest Bat fur and leather, sewn by enchanted Misty Forest Spider silk and..

Arcantonic Palecog: (mumble) Really, now, girl? You just need a bloody door, and you’d make an excellent salesman.. girl.. person! WTF and frigging politically correct crap shyt!

Seressa Wraiven: ..clasped at the throat by pure, electrum-silver and studded with platinum hammerings and 0.8-inch black pearl inlaid brooch. I give you: Cloak of Flying!

Arcantonic Palecog: I..

Lady Magella: Can’t imagine my brother with such delicacies.. It looks quite exquisite.

Arcantonic Palecog: I..

Seressa Wraiven: Indeed, luv, indeed..

Arcantonic Palecog: I..

Brom Bumblebrim: (filthy scowl) I remember that cloak.. I remember it very well.. (spits on the floor with a very, very unhobbity vehemence.)

Arcantonic Palecog: I..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: I.. WANT!..

Seressa Wraiven: You do?

Brom Bumblebrim: You do?

Lady Magella: What the—!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!..

Lady Magella: Why? If you don’t mind me asking.

Arcantonic Palecog: For the pleasure of wreaking havoc by the simple expedience of bombarding everything from above!

Seressa Wraiven: !

Brom Bumblebrim: Huh..

Lady Magella: Hmm..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: That.. actually made sense!

Brom Bumblebrim: I believe it did.. in a depraved and creepy way.  

Lady Magella: Hear, hear..

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: Yesshhh.. (rubs the cloak on her face.)

Seressa Wraiven: And finally, we have the winner’s prize of the contest.

Arcantonic Palecog: (mumble) Girl, you are killing me.. I don’t know who you are anymore!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Seressa Wraiven: The Stick of Destiny, the Arm of Mighty Storms..

Arcantonic Palecog: (mumble) I wonder how much commission she is receiving. Is it per item or is it performance-based? I hope it is the latter. She fully deserves it.. apparently! Wonder if she will do ‘pon pon girl’ as an encore? She has the butt-displaying skirt, all color-coded, for it already..

Seressa Wraiven: The Soul Focus of Might and Power..

Arcantonic Palecog: (mumble) I don’t know her, guys. I am disavowing her as of this moment!

Seressa Wraiven: The ULTIMATE ITEM OF DESTRUCTION

Arcantonic Palecog: OMG! —WANT!

Lady Magella: What is it, young lady?

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Well?

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: The Awesome Wand of Lightning Bolts!..

Arcantonic Palecog: >>> WANT! <<<

Brom Bumblebrim: Hmmm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Humm..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: Mmmpphhhh..

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Any bids?

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: You took nothing for yourself, child.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: My bad luck, there Lady. Nothing much I can use in this bunch.

Arcantonic Palecog: WANT!

Lady Magella: Perhaps you can take the wand and make good use of it.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: I suppose. But let’s see what the others have to say first, shall we?

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Let’s not be too hasty, shall we, Tonic? Perhaps dear Brom and Cora might want it too.. I despair every time she shoots an arrow!

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: I am good for it. I like my own Wand of Magic Missiles. But it lacks some luster and is single-target.. But I also have this Staff of Storms, hence that covers my AoE damage need..

Arcantonic Palecog: WANT!

Cora Sleet: That hurt, Seressa. My shooting is acceptable.

Arcantonic Palecog: WANT!

Seressa Wraiven: Yes, luv. It is acceptable.. by my standards, but not yours.

Cora Sleet: !

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: OMG, girl.. You are like a kid in a candy store..

Arcantonic Palecog: WANT!

Brom Bumblebrim: Broken record, much?

Arcantonic Palecog: WANT!

Nezih: Ağzının ortasına çarpasım geldi!


 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VI

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” VI

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” V ‘in
devamıdır..

 

 

11.11.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Ekim ortası.
Ritual Ormanlarının güneyi..

 

Teşekkür ederim.”, der genç hobbit kayıp bir sesle, kocaman gagasını ona doğru eğmiş dev martıya ve elindeki küçük keseciği yeleğindeki pek az kullandığı iç cebe güvenli bir şekilde yerleştirir. 

Martı sırtından inen küçük yaratığa yeni doğmakta olan güneşin silik ışığında kara gözlerle bakar, sonra başını göğe kaldırıp uzun, acıklı bir bando borazanını andıran sesle gaklar ve tekrar eğilip hobbit’e bakar.

Brom, her nasılsa martının o gaklamasında ve kocaman, kapkara gözlerinde esef ve hüzün görür ve ister istemez tekrar gözleri dolar ve omuzları hıçkırıklarla hoplamaya başlar.

Martı, önünde acınası bir kahırla duran küçük şeyi sessizce süzer, sonra gagasıyla onu nazikçe dürter.

“Hayır. İyi değilim ve iyi olmak gibi bir niyetim de yok. Ama bu da senin sorunun değil zaten..”, diye, göz yaşlarına karışmış hıçkırıkları arasında söylenir küçük hobbit. “Anneye, beni buraya getirmene izin verdiği için teşekkür ettiğimi söyle lütfen. Bir daha görüşür müyüz bilemiyorum. Belki bir gün.. Kızlara da kendi aralarında didişmeyi bırakmalarını tembih et. Hayat böyle çocukça şeyler için fazla kısa.. Ve.. .. o kadar, işte..”

Gulls Perch’e adını veren dev martı tekrar hüzünle gaklar, gagasının ucuyla ve nazikçe küçük hobbit’in başına iki kere ‘pıt pıt’lar, sonra döner, biraz uzaklaşır, neredeyse onar yardalık kanatlarını açar, bir kaç defa çırpar ve havalanır..

..ve güneye, evine, Gulls Perch’e doğru gözden kaybolur.

. . .

“Kes şunu!”, diye hırlar Brom ve kalçasının, tam da göremediği yerini sıvazlamaya başlar. “Benden ne istiyorsun bilmiyorum ve açıkçası artık umurumda da değil. Hayatımda bana verilmiş en güzel, en muhteşem şeyle tanıştırdın, sonra da aldın onu elimden.. Senden ne kadar nefret ettiğimi bilemezsin. Git ve bir başka salak bul kendini eğlendirecek. Senin yüzünden evimin mutluluğunu kaybettim.. Senin yüzünden hayatımda görmek istemediğim şeyler gördüm.. Senin yüzünden aklıma bile gelmeyecek korkular yaşadım.. Senin yüzünden en çok sevdiğim bir şeyimden oldum.. Senin yüzünden bu dünya hakkında ne kadar saf ve temiz düşüncem varsa hepsini kaybettim.. Ne bok istedin benden ki beni böyle sınayıp süründürdün? Kime ne yaptım? Kime ne zararım dokundu da beni seninle lanetlediler.. Defol git.. Ve beni bir daha da rahatsız etme..”

 

Brom Bumblebrim, Gulls Perch’den onu sırtında taşıyarak getiren dev martının gitmesinden sonra Ritual Ormanlarının güneyinde, Arashkan ırmağı kıyısında kamp kurmuş ve iki haftadır da burada öylece, amaçsız bir şekilde yatıp kalkmıştı. Gündüzleri ırmaktan balık avlamış, geceleri de küçük ateşinin başında oturmuş, elinde annesinin yadigar Lir’inden sabit iki nota dışında hiçbir şey çalmadan durmuş ve uykusuzluktan sızıncaya kadar öylece, kıpırdamadan, sessizce ağlamıştı..

..taki kalçasından, tam da göremediği yerden, tanıdığı sızıyı hissedinceye kadar.

Genç hobbit’in bu ani ve beklenmedik harlaması karşısında, beklenmedik yerlerde ve istenmeyen zamanlarda onu ısırıp duran ne idüğü belirsiz şeyden herhangi bir tepki gelmez.

 

Tepki gök yüzünden gelir!

 

Büyük, yer sarsıcı bir patlamayla homurdanır Ekim bulutları ve bir anda yağmur yağmaya başlar..

Yağmur, bardaktan boşalır gibi değil, dev bir fıçıdan boşalır gibi yağmaya başalar!

“Yağ lan!”, diye avazı çıktığı kadar çığlar Brom. “İstediğin kadar yağ, lanet olasıca şey! İstersen al ve götür beni sularında.. Ama sana bir daha boyun eğmeyeceğim..!”

“Canın bir şeye sıkılmışa benziyor, evlat.”, der tiz, paslı bir ses sırılsıklam gecenin karanlığından.

“Evet!.. Ne?.. Kim var orda?!”, diye bir elinde babasının eski kılıcı, diğerinde de amcasının küçük, antika gürzü olduğu hande fırlar ayağa genç Brom.

“Ahaa.. Haşin bir genç! Ama o silahlara gerek olacağını da pek sanmıyorum, delikanlı.. Benim kadar bükük ve yaşlı bir adamı korkutarak kendini utandırmak istemiyorsan, tabii..”, der adam ve Brom’un ateşi yağmurdan sönmüş kampına adamın ağır, topallayan ayak sesleri eşliğinde paslı kıkırtısını da duyar..

..ama yine de silahlarını indirmez.

“Yazık.”, der adam. “Birileri senin insanlığa olan inancını fena halde köreltmiş..”

Gece, yumuşak bir ışıkla aydınlanır ve Brom beş – altı yarda ilerisinde sesi kadar yaşlı bir adam bulur.

Adam ağır, temkinli hareketlerle kendi etrafında döner ve Brom’a gülümseyerek konuşur.

“Gördüğün gibi bu yamuk asa ve daha da yamuk beden dışında bir şeyim yok. Şimdi.. Senin gibi iyi giyimli bir hobbit’in buralarda ne işi var ve neden bu kadar kızgınsın?”, diye merakla sorar yaşlı adam.

Brom, uzun bir süre yağmur altında sessizce yaşlı adamı, bir elinde tuttuğu asasını ve diğer elinde duran puslu ışığı süzer.

Adamın kafası neredeyse keldir. Olan saçları, sakalları gibi aklaşmış, birbirine karışmış ve beline kadar da uzanmaktadır. Adamın üzerinde ise tiril, pejmürde bir cübbe ve bir kaç küçük kesenin tutuşturulduğu, kemer niyetine bağladığı sicim dışında herhangi bir mal varlığı yok gibidir.

 

Gök tekrar gürler.

Gece aydınlanır.

Yağmur daha bir hışımla yağmaya başlar.

Yaşlı adam ise genç hobbit’in bir karar vermesini bekler..

 

“Kimsin sen?”, diye sorar Brom tekrar.

“Yaşlı ve mazbut bir adamım, o kadar. Ormanın bu taraflarında biraz işim vardı ve senin bağırtılarını duyunca belki bir yardımım dokunur diye geldim.”, der yaşlı adam.

“Bir fey gibi konuşuyorsun.”, der Brom kaşlarını çatarak. “Adını vermediğin gibi, muallak cevaplarla geçiştiriyorsun..”

“Aaaa.. Feylerden haberdar olacak kadar gezmiş ve görmüş bir delikanlı.. Yada ağzı yanacak kadar..”, der adam ve tekrar kıkırdar.

Brom sessizce ve ırkına hiç de yakışmayan bir huysuzlukla olduğu yerde durur.. ellerinde silahlarıyla..

“Öyle olsun bakalım, delikanlı.”, der yaşlı adam ve omuzlarını silker. “Sakıncası yoksa ben kendi işime bakacağım o zaman. Bu fırtınayı güvenli bir şekilde buraya çağırmam biraz zamanımı aldı ve boşa gitmesini istemem. Sen de istersen seyredebilirsin..”

Adam topallaya zıplaya garip bir yürüyüşle Brom’un ilerisinden geçer ve yaklaşık elli yarda sonra durur. Elindeki yamuk asayı aldığı gibi yere saplar..

..ama asa yerinde durmaz ve devrilir.

Adam zorlukla eğilir ve asayı yerden alır. Ikınarak tekrar yere saplamaya çalışır ama asa yine yerinde durmaz ve düşer.

Adam esefle asaya bakar.

“Evlat. Orada durup yaşlı bir adamın kendisini rezil etmesini daha ne kadar seyredeceksin?”, diye sorar, paslı sesiyle.

Brom adama bakar, sonrada uyuz bir ifadeyle ona doğru yürümeye başlar.

“Yaşlı bir adama gözlerini yuvarlamamalısın, delikanlı. Bu neredeyse bütün ırklarda ayıptır.”, der adam genç hobbit’e.

Brom ise burnundan soluyarak yerdeki asayı kapar, kılıcıyla yeri eşeler, asayı içine saplar, sonra asanın dibine yakında bulduğu taşlardan dizerek olduğu yerde durmasını sağlar ve “Hangi ırkta ayıp değil?”, diye sorar somurtarak.

“Bilmek istemezsin, delikanlı..”, diye cevap verir yaşlı adam.

“Gece karanlık. Gözlerimi yuvarladığımı bile görme ihtimalin yok!”, diye asabice söylenir Brom.

Yaşlı adam kıkırdar.

“Neredeyse bütün ırklardaki bütün gençler kendilerinden bir iş yapmaları istendiğinde gözlerini yuvarlarlar!”

Brom kaşlarını çatar.

“Ee.. naapıyoruz burada?”, diye sorar.

“Biz mi? Biz bi şey yapmıyoruz, delikanlı. Ama geri çekilsek iyi olur.. Biraz daha.. Evet.. Biraz daha.. Aslında çok daha gerilesek sanki daha iyi olur.. Kulaklarını da kapatırsan iyi olur.. Kulaklarını kapatıp ağzını açarsan pek daha iyi olur!”

Brom, yaşlı adamla yere saplanmış asanın neredeyse yüz yarda gerisinde, ağızları açık, kulakları tıkalı bir şekilde öylece yağmurun altında dururlar.

“Naapıyoz böyle yaa?!”, diye geçirir genç hobbit, içinden ve yaşlı adama, bir sonraki hamlesi ne olacağını kesitirilemez bir deliye bakar gibi onu yan yan süzer.

 

Gök bir daha gürler.

Gece bir ufuktan diğerine kadar aydınlanır.

Kapkara bulutların arasından çaprazlamasına tek dal bir yıldırım, müthiş bir hızla dikinine iner..

..ve göz harlatan bir kıvılcım yağmuruyla asayı vurur!

 

Brom, gözleri tamamen kamaşmış bir şekilde öylece dizlerinin üstüne çöker..

Tekrar görmeye başladığında yaşlı adam yanına çömelmiş, ona bir şeyler söylemektedir ama ne etrafında uçuşan parıltılardan adamı görebilir, ne de çınlayan kulaklarından söylediklerini duyar.

“Aaaaa.. Güzel.. Sanırım tekrar duymaya başladın.. İyi misin, delikanlı? Değilsen de zamanla olacaksın.. İşin püf noktası, üzerinde fazla düşünmemek ve yapacak kendine bir şeyler bulmak..”, der yaşlı adam genç hobbit’e gülümseyerek.

“Sen.. sen neden benim gibi sağır ve kör olmadın?”, diye boğuk bir sesle sorar, Brom.

“Yaşlılığın nadir avantajları, evlat.. Gözlerimi kapatmayı akıl edecek kadar bilge, ve senin kadar iyi duyamayacak kadar da sağır!”, der adam ve tekrar kıkırdar.

Brom yüzünü buruşturur..

Yaşlı berduşun her şeye verecek ‘kıkırtılı’ bir cevabı var gibidir.

“Kampın mahvolmuşa benziyor, genç efendi. Benimkisi hemen yakınlarda. İstersen bana misafir olabilirsin. Beğenmezsen de yarın tekrar buraya dönersin ama bunu tavsiye etmem.”, der yaşlı adam.

“Neden?”, diye sorar Brom temkinli bir şekilde.

“Korkarım bu şimşek ve sonrasında düşen yıldırım, hemen batımızda bulunan Serenity Home kasabasına bağlı izcileri ayartmış olacaktır. İzci Efendisi Davien’e tesadüf edersen sana bir kaç soru sorup bırakacaktır. Ancak Moorat’e tesadüf etmen halinde seni hayatından bezdireceğinden emin olabilirsin.”

Genç hobbit, bu iki izci efendilerinin isimlerini duymuştur. Genç hobbit bu iki izci efendisini, Serenity Home kasabası şerifiyle birlikte, bir kamp dolusu haydutu ortadan kaldırmalarını canlı olarak, oldukça da yakından seyretmiştir.

“Öyle olsun bakalım.”, der biraz huysuzca. “Bu gece için misafirin olurum ama yarın için söz veremem.”

“Yarın için ben de söz veremem.”, der yaşlı adam ve Brom, adamın pek de kamptan bahsetmediği izlenimine kapılır.

“Bu fırtınayı çağırmaktan bahsetmiştin..”, diye yoklar yaşlı adamı Brom.

“Öyle mi dedim?”, diye sorar yaşlı adam ve ormana, muhtemelen kendi kampı olan yere doğru yürümeye başlar.

 

Genç hobbit, sırt çantası, yıldırım dolayısıyla düşürdüğü silahlarını ve kampından geriye kalan ne varsa kapar ve garip, topallaya hoplaya yürüyen yaşlı adamın peşine takılır.

 

“Evet. Öyle dedin.”, der Brom kati bir sesle.

“Eh.. İlk akıl gidermiş, derler..”, der adam ve sırıtır.

“Eee?”, der Brom ve işin peşini bırakmaz.

Yaşlı adam temkinli bir şekilde etrafına bakınır, sonra da sıkılgan bir sesle konuşur..

“Heavens Hand nerededir, bilir misin, evlat?”, diye sorar.

“Evet.”, der Brom. “Durkahan’ın oldukça kuzeyinde, Korduba’s Watch’ı geçince..”

“Aaaaa.. Coğrafyasını bilen, okumuş bir delikanlı. Tarihini de bilebilirsen sana sorunun cevabını veririm..”, diye mutlu bir şekilde cevap verir yaşlı adam.

 

Brom tekrar kaşlarını çatar.

Yaşlı adamın sorulan sorulara bir türlü açık cevaplar vermeyişi, aslına bakılırsa, herhangi içerikli bir cevap vermeyişi, son bir ayda yaşadığı duygusal tahribattan sonra genç hobbit’te olağan dışı bir sabırsızlık, hatta tahammülsüzlük ve asabiyet oluşturmuştur.

 

“Neden sorduğum sorulara bir türlü cevap vermiyorsun?”, diye huysuzca sorar.

“Neden böyle bir beklenti içerisindesin?”, diye sorar yaşlı adam.

“Kampına geldin, kim olduğunu, ne yaptığını ve fırtınayı sordum ama beni kör ve sağır etmen dışında da hiçbir cevap vermedin!”, diye neredeyse hırlar Brom.

“Aaa.. Birisi yanlış tarafından kalkmış sanırım.. biri-iki ay önce..”, der yaşlı adam sonra derin, sessiz bir soluk verir ve devam eder. “Öncelikle, kampına misafir yada davet edilmediğim için gerçekte misafirin de olmadım. Kendince muhtemel haklı sebeplerden ötürü de olsa, yine de bana silah çektin. Sana üzerimde silah olmadığını göstermiş olmama rağmen silahlarını indirmedin, dolayısıyla ben de kampının etrafından dolaştım. Sana adımı vermemi gerektirecek nezaket koşullarını bana sunmadığın için, ben de sana adımı verme gereği görmedim.

Sana bir hobbit’in burada ne işi olduğunu sordum, ama buna da bir cevap alamayınca, bende yapmaya geldiğim kendi işimle uğraşmaya karar verdim.

Seni kulaklarını kapatman ve ağzını da açman konusunda uyardım. Açıkçası bu uyarılardan sonra gözlerini açık bırakacağın aklımın ucundan bile geçmemişti.. Sanırım kulaklarını yeterince sıkı kapatmadığın için anlık sağır, gözlerini açık tuttuğun için anlık kör, ağzını da söylediğim gibi açmadığın için de kendi bedensel iç basıncın, yıldırımın oluşturduğu dış basınçla dengelenmedi ve tahmin et, hanginiz kazandınız?”, diye mutlu bir şekilde paslı sesiyle açıklar yaşlı adam.

 

Brom’un yüzü daha da kararır çünkü adam haklıdır. Teknik yada nezaket; her halükarda haklıdır.

 

“Brom.. Brom Bumblebrim..”, der neden sonra kaynayan bir sesle.

“Tanıştığımıza sevindim, Brom-Brom Bumblebrim..”, der yaşlı adam sırıtarak. “Benim adım da Cathber Gwet’chen Bolgrig.. Ama sen bana bunlardan sadece bir tanesini kullanarak hitap etsen de olur. Aslına bakılırsa öyle olmasını rica edeceğim.. Karşılaştığım bazı yaratıklar tamamını kullanmakta ısrar ediyorlar ve her defasında duyması, söylemesinden bile daha acıklı oluyor..”

“..Fey’ler gibi..”, diye sokuşturur araya Brom.

“Ahhaaa.. Evet, fey’ler gibi..”, der yaşlı Cathber ‘en sonunda anlayan birisini buldum’ der gibi!

“Asadan ve Heavens Hand’den bahsediyorduk.”, der Brom ve bu garip, tek düze hali kendisini bile biraz şaşırtır.

“Hayır, genç Brom, daha başlamamıştık. Ama merak etme, çok heyecanlı bir hikaye. Bununla birlikte, sanırım ikimizde bir gece için yeterince ıslandık. Önce biraz ısınıp kuruyalım, karnımızı da biraz doyuralım sonrasında hala ayık istek, sana anlatırım.. Ve işte geldik.”, der yaşlı adam ve tamamen çam dallarından örme, daha çok bir kunduz yuvasını andıran ve yaşlı adamın sadece beline kadar gelen küçük, kubbeli bir ‘şeyin’ yanına gelirler.

“Hmmm..”, diye sesli bir şekilde düşünür adam. “Pek de misafir beklemiyordum açıkçası. Sanırım bu ikimiz için biraz küçük. Ama merak etme. Sanıyorum bu konuda bir şeyler yapabilirim..”

Yaşlı adam ellerini kaldırır ve Brom’un çıkaramadığı bir dilde bir şeyler mırıldanmaya başlar.

 

Aradan biraz zaman geçer.

 

“Hiç bi şey olmuyor..”, der Brom neden sonra.

“Hiç bir şey olmuyor da ne demek?”, diye sorar yaşlı adam.

“Her ne yapıyorsan, bi işe yaramıyor!”, diye açıklar Brom.

“Bu.. biraz utanç verici bir durum..”, der Cathber. “Bir de şunu deneyelim bakalım..”

 

Aradan biraz daha zaman geçer.

 

“Hala bir şey olmuyor..”, diye mırıldanır genç hobbit.

“Bu.. gerçekten beklenmedik bir durum. Normalde bunun işe yaramış olması lazımdı!”, der yaşlı adam alınmış bir sesle.

“Ne yaptığını bildiğinden emin misin?”, diye sorar Brom.

“Ne münasebet! Tabi ki ne yaptığımı biliyorum!”, der Cathber, tamamen alınmış bir sesle.

Sonra yine bir şeyler mırıldanmaya başlar.

 

Aradan biraz daha vakit geçer ama yine bir şey olmaz.

 

“Bu.. gerçekten çok garip.”, der yaşlı adam hayretle kendi ellerine bakarak.

Brom acımasızca ‘fırk’lar.

Sonra sırt çantasını yere bırakır, içinden küçük, katlanabilir çadırını çıkartır ve kurmaya başlar.

Fena bozulmuş bir Cathber, kaşları çatılı bir şekilde küçük hobbit’in kendi çadırını kurmasını seyreder.

Sonra arkasını döner ve daha bir azimle tekrar bir şeyler mırıldanmaya başlar.

“Hayır!”, diye kendi kendisine söyleniyormuş gibi konuşur birden. “Anlaşmamız böyle değildi. Ben size olan yükümlülüklerimi yerine getirdim. Sizin de kendi payımıza düşeni— Ne demek koşullar değişti?! Hangi koşullar değiş—? Hayır, hayır tabiki size kızgın değilim. Neden size kızgın ola—? Aaaa.. sanırım şimdi anladım. Tamam, olur böyle şeyler.. Sorun değil, sorun değil.. Ateşi yakın bari.. Yaşlı bir adama yağmurlu bir havada kuru dal aratmakla uğraştırmayın..”

Brom, bir yandan bu ‘zır deli’ adamın söylediklerine kulak kabartırken, bir yandan da çadırını kurar. İşi bittiğinde yaşlı adamı, etrafı taşlarla çevrilmiş bir ateşin başında bulur. Ateşin hemen ilerisinde ise kayda değer bir miktarda ve düzgünce dizilmiş kuru dal ve odunlar durmaktadır.

Brom ister istemez ateşe yaklaşır.

Yanına geldiğinde yaşlı adamın ince çubuklara balık, patates, domates, patlıcan ve mısır geçirdiğini görür. Adam çubuklara geçirdiği yiyecekleri imtina ile ateşin yanına dizer, bunların bazılarının iyice kızarmalarını beklerken, bazılarının ise sadece hafif renklerinin değişmelerini bekleyecek kadar ısıtır.

Brom’un bir anda ağzı sulanır.

“Öylece durup seyir mi edeceksin, Efendi Hobbit? Yoksa gelip bunları yiyecek misin? Bu kadar şeyi tek başıma yersem sanırım bu benim yaşımdaki birisi için hazımsız bir gece olurdu..”, diye söylenir yaşlı adam.

 

Brom ateşin başına çöker ve ellerini ısıtır biraz, sonrada kendisine uzatılan çubuklara geçirilmiş balıkları, patatesleri, domatesleri, patlıcanları ve son olarak da mısırları yer.

 

Yaşlı Cathber yemek boyunca sesini çıkarmaz ve kendisi de yaptığı yemeklerden tadımlık ısırıklar alır. Sonra biraz abartılı bir şekilde esner ve gözlerini ovuşturur.

“Aaaahh.. Bu yaşlı kemikler benden uyumamı talep ediyorlar. Sen istersen ateşin başında takılabilirsin.”, der ve hemen ileride duran kuru dal ve odunlara işaret ederek, “Gördüğün gibi gece seni sıcak tutacak kadar yakacak odunumuz var.”

“Ne?”, diye sorar Brom. “Bu kadar mı?”

“Anlayamadım? Doymadıysan şu sepetin içerisinde biraz daha var yiyecek bir şeyler.”, der Cathber ve odunların hemen yanında duran bir sepete işaret eder. “Ama korkarım çubuklarla geçirip pişirmeyi kendin yapmak zorunda kalacaksın..”

“Hayır, onu sormuyorum. Konuşacak bir şeylerimiz yok muydu?”, diye biraz asabîce sorar genç hobbit.

“Benim söyleyeceklerim bekleyebilir, Efendi Hobbit. Senin söyleyeceklerin ise bir barut fıçısının içinde ve patlamaya hazır gibi.. Sanıyorum patladığında ikimizin de orda olmamasını tercih edeceğim. Söylemeye hazır olduğunda, ben de dinlemeye hazır olmuş olacağım. Sen dinlemeye hazır olduğunda, ben de söylemiş olacağım..”, der Cathber ciddi bir gülümseyişle, sonra kalkar ve küçük, çam dallarından yapılmış kulübemsi çadırına gider.

 

Brom adamın arkasından sessizce kaynar.

“Kaçık, zır deli, yaşlı berduş!”, diye burnundan soluyarak söylenir.

 

Genç hobbit’in zihninin derinliklerindeki bir ses, Cathber Gwet’chen Bolgrig ismini bir yerlerde duymuş yada okumuş olduğunu ona hatırlatır ama o isimle bağdaşan sadece bir kişi vardır ve o kişi bir ‘insan’dır ve rivayetlere göre sekiz yüz küsur yıl önce gerçekleşen Themalsar adındaki kaçık bir papazın ordularına karşı yapılan savaşta bulunmuştur..

Brom inançsızca ‘fırk’lar.

Birincisi bu adam, yaşlı olmakla beraber bir insandır ve bırakın sekiz yüz küsur yıl yaşında olmayı, anca ayakta durabilmektedir. İkincisi ise orijinal Cathber’in kendisi de bir insandır ve onun da sekiz yüz küsur yıl yaşamış olması mümkün değildir. Brom, bu adamın, tanınmış birisinin adını alarak kendince şöhret peşinde koşan bir kaçık olduğunu düşünür.. yada ortada nesilden nesile geçen bir kült vardır ve her nesilde birisine bu isim bahşedilmesi dolayısıyla bu adamın adı, tarihi kişilik olan orijinal Cathber’in adıyla aynıdır.

 

“Çattık..”, diye homurdanır Brom ve kalkıp düzgün bir şekilde dizilmiş odunların yanında duran sepetin saman saplarından örülme kapağını açar ve içine bakar.

Sepetin içinde her şey ilginç bir şekilde ayrı ayrı kase yada bohçaların içinde durmaktadır; kapalı bir kasenin içinde tuzlanıp kurutulmuş bir düzine balık, ayrı ayrı bohçalanmış patatesler, patlıcanlar, domatesler, mantarlar, mısırlar, fasulyeler ve..

 

..Brom olduğu yerde çakılıp kalır..

 

Küçük bir çanak dolusu, kırmızı-pembe çilek..

 

Brom sepetin başında ne kadar durur bilemez zira zaman onun için durmuş gibidir..

“Hayır yaa..”, diye sessizce inler. “Unutmak üzereydim..”

 

Belli ki genç hobbit hiçbir şekilde unutmak üzere değildir..

 

Uzaklarda bir yerde gök tekrar gürler.

Orman kısa bir anlığına aydınlanır ve kendisini sessizce seyredenlere acıklı bir sahneyi sergiler.

Öylece, durduğu yerde, Brom Bumblebrim hıçkırıklarla ağlamaktadır..

✱ ✱ ✱

26.04.7591 B.Y.S (-16 Yıl)
Nisan sonu.
Ritual Ormanları..

 

Daha hızlı, daha hızlı, genç hobbit. Fırsatı kaçırmak üzereyiz!”, diye, bir yandan topallaya-zıplaya koşarken, bir yandan da paslı sesiyle seslenir yaşlı Cathber. “Bu fırtına biraz aceleci çıktı ve korkarım içini dökmek için sabırsızlanıyor..” 

Brom yine sırılsıklam olmuş bir şekilde durmak bilmeyen yaşlı adamın peşinden, nefes nefese kalmış bir şekilde, elindeki yamuk asa ile koşturur. Genç hobbit, Ritual Ormanlarına geldiğinden beri devamlı ıslak gibidir sanki ve aklı başında herkes gibi kendisi de yağmur altında ‘terlemekten’ hoşlanmaz.

“Geliyorum, geliyorum..”, diye bağırır homurdanan kara bulutların altında koşarken.

Aslında gece olmasına daha saatler vardır ama hem bu ormanlığın yoğun ağaçları, hem de gök yüzünde yuvarlanan koyu bulutlar sayesinde genç hobbit açısından gece olsa da değişen bir şey olmazmış gibi gelir.

Brom tekrar gök yüzünden boğuk homurtuları duyulmaya başlar ve birkaç yüz yarda ileride yaşlı Cathber’in ona doğru, “Acele et, delikanlı.. Acele et, geliyor!”, diye elini salladığını görür.

Sırılsıklam olmuş hobbit, biraz daha hızlanır, yaşlı adamın yanına gelir, haftalar önce adamın kendisine verdiği çapayla yeri kazar, asayı açtığı deliğe saplar ve toprağa tesadüf eden ucunu iyice kapatıp yerine sabitler..

..ve kaçar!

 

Genç hobbit, ilk tecrübesinden sonra aynı acemiliği tekrarlamak gibi bir niyeti yoktur ve kendisi gibi çoktan uzaklaşmış yaşlı Cathber’in yanına, kocaman bir çınarın arkasına pineklemiş, ellerini kulaklarına sımsıkı kapatmış ve ağzını da açabildiği kadar açmış bir şekilde bekler.

 

Gök yüzünden ve kapkara bulutların arasından duyulan homurtular şiddetlenir ve birden, sağır edecek bir şiddetle ‘hapşırır’..!

Brom koskocaman bir çınarın arkasında saklanmış, dahası gözlerini de sımsıkı kapatmış olmasına rağmen yine de ‘beyaz’ görür..

Tekrar gözlerini açtığında gündüz biraz aydınlanmış gibidir ve yukarından, gök yüzünden bir – iki defa daha hoşnutsuz homurtular duyulur, sonra yağmur başladığı gibi bir anda kesilir!

 

“Bunu daha ne kadar yapacağız?”, diye biraz bıkmış bir sesle söylenir Brom. “Neredeyse üç aydır ormanın güneyinde bir oraya, bir buraya koşturup fırtına avlıyoruz!”

“Fırtına avlamak.. Bu çok hoşuma gitti, genç Brom.. Sen gerçekten kelimeler için yaratılmış bir varlıksın, ve bu dünya için de bir zenginliksin!”, diye kıkırdar yaşlı adam.

 

Brom kaşlarını çatar..

 

Gerçekte Brom somurtkan biri değildir. Olur olmaz her şeye kaş çatan da bir hobbit olmamıştır hiç bir zaman. Aslına bakılırsa kaç çatmak, hobbit’lerde sık görülen bir mimik de değildir.

Bu kaş çatma olayı, onda sonradan peyda olmuş bir alışkanlıktır..

Bir kaç ay öncesinden itibaren..

..Gulls Perch’den ayrılmasından sonra..

..Sevgili, güzel, saf, temiz ve olağanüstü Aremela’sının ölümünden sonra.

 

“Asıl soruna dönersek, bu ‘fırtına avı’, gerçekten çok önemli. Sana anlattıklarımı hatırla. Heavens Hand, mebus iblislerle bizim aramızda duran tek şey. Evet, Tranquil elf’leri ve Dwarwick dwarf’ları da bu konuda Heavens Hand’e devamlı yardım ve destek gönderiyorlar ama, en nihayetinde, orada savaşıp hayatlarını veren insanlar krallığın gerisinde yaşayan diğer insan ve ırkları da koruyorlar. Onlar olmazsa yada bir gün orası düşerse, bu insanlığın sonu olur. Bizim de onlara birazcık olsun yardımlarımız dokunmalı, öyle değil mi?”, diye mutlu bir ciddiyetle anlatır yaşlı Cathber.

“O kısmını anladım da, bu yıldırımların ne işe yaradığını hala anlamış değilim. Dahası, bu lanet olasıca asa nasıl oluyor da bunca yıldırımdan sonra hala tek parça halinde durabiliyor?”, diye bıkmış bir ifadeyle sorar Brom.

 

Genç Brom, kaş çatma olayının yanı sıra, bir kaç başka yeni huy daha edinmiş gibidir; bıkkınlık, yılgınlık, hoşnutsuzluk, umarsızlık ve genel anlamda ciddi bir ‘bitse de gitsek’ tavrı içeren keyifsizlik ve buradaki ‘gitsek’ kısmı ise spesifik bir olayla sınırlı değil, sanki genç Brom bunu ‘hayatın kendisi’ için değerlendirmektedir..

 

“Nereye savurduğunu bilmeden lanet okumamalısın, genç Brom. Lanetler hafife alınacak şeyler değildirler..”, der Cathber nazikçe.. ama sesinde altı çizili bir ciddiyet de vardır sanki.

“Uhhmm.. özür dilerim. Lafın gelişi..”

“Korkarım, lanetlerde ‘lafın gelişi’ de olmaz, Efendi Hobbit.”, der yaşlı adam. “Bunu bir çoklarından fazla senin bilmen gerekir.”

“Ne demek istiyorsun?”, diye biraz fazla haşince sorar Brom.

“Asa parçalanmıyor çünkü bilge bazı şahıslar ve mucitlerin hazırladığı ve şahsımın bile anlamadığı karmaşık bazı kimsaysal solüsyonlarla yıkanarak yapısal olarak güçlendirilmiş bir asa bu. Yamuk oluşunun da keyfî değil, kondüktörel olarak bir gereklilik olduğu aynı şahıslar tarafınca ısrarlı bir şekilde tekrarlandı bana.”, der yaşlı Cathber ve genç hobbit’in haşin sorusunu harika bir şekilde saman altı eder. “Yıldırımların ne işe yaradığına gelirsek, bu bizim hiçbir işimize yaramayacak çünkü onları kendimiz için toplamıyoruz. Bana gelen haberlere göre ‘düşman’ saflarında beklenmedik ve olağan dışı bazı hareketlenmeler varmış. Heavens Hand efendileri, benim gibi mazbut ve naif olmakla beraber bazı özel becerileri olan şahsiyetlerden, Demons Wall’un müdafaası için böylesi yıldırım asalarının gerektiği konusunda isteklerde bulundular. Sanıyorum ki bu asalardan başka ormanlarda şahsım dışında yapanlar da var. Bu asaları İblis Duvarına yerleştirdiklerinde hem oradaki mevcut büyülü muhafazaları, devamlı insan gücü aratmaksızın besleyecekler, hem de yaklaşan iblisleri, benim tahminime göre en az iki bin yarda gibi etkili bir mesafeden vurabilecekler.”

Brom, iki bin yardayı duyunca ister istemez tırsar zira bu gerçekten fevkalade etkili ve bir o kadar da ürkütücü bir mesafedir. Bu, Endless Watch surlarındaki, uzun menzilli Drashan korsan gemileri için özellikle imal edilmiş anti-kalyon mancınıklarının bile etkili mesafesinin neredeyse iki buçuk katıdır!

“Oha!”, diye geçirir Brom içinden ve bir anda ıkınarak ve isteksizce yaptığı işin gerçek potansiyeline ayılıverir. Yaptıkları bu iş, teorik yada sonuçları itibariyle muallak ve idealistçe yapılan bir iş değil, Heavens Hand’deki bir demircinin, askerlerin kırılmış silahlarını yada zırhlarını tamir etmesi kadar ‘pratik’ sonuçları olan bir emektir..

Genç Brom yaptığı işin mutlak tekabülünü tam olarak kavramış olmasada duydukları, ona olan umarsız tavrını silmeye de yetecektir.

Cepheden aylarca mesafe uzaklıkta olmasına karşın, oradaki mücadeleyi birinci elden etkileyecek ve sayısız hayatı da kurtarma potansiyeli olan bu ‘basit’ gibi görünen ‘fırtına avı’, bir anda onun için yeni farkındalıklar ve beklenmedi bazı algı kapıları da açıverecektir.

Ve genç hobbit bu düşünce silsilesinin sonuna ve ilgili sonuçlarına vardığında, yaşlı Cathber’in ışıl ışıl gözlerle ve sessizce kendisini seyreder halde bulur.

Brom, bu adamın kim olduğu konusunda kati bir sonuca varamaz —hafif kaçık, daha çok da bir deli olması dışında..

..ama onun ‘normal’ bir deli olduğunu da düşünmez.

 

“Eee..? Sırada hangi fırtına var?”, diye sorar..

✱ ✱ ✱

Bunu takip eden aylar boyunca yaşlı Cathber, Brom’u, Ritual Ormanlarının etrafında, içinde, altında ve üstünde.. ve fırtına peşinde, durmaksızın koşturur. Genç hobbit’in yaşlı adam hakkında git gide artan kuşkuları, yeni bir fırtına peşinde koşarken tesadüf ettikleri Themalsar Harabelerine ulaştıklarında kesinleşir. 

Yıldırım asasını topraktan söküp çıkartan Brom, Cathber’i yanında değil, onu orman sınırının dışında bulur. Yaşlı adam, kayıp bir ifadeyle kuzeye ve doğuya bakmaktadır..

..kıpırdamadan ve öylece.

 

“Cathber?”, diye soran bir ifadeyle yaklaşır Brom, yaşlı adamın yanına.

“Zaman, bazı şeyleri tahammül edilir hale getiriyor, genç Brom Bumblebrim. Ama asla silip atamıyor.”, der yaşlı Cathber.

Brom, bu lafın üzerine olduğu yerde kalakalır.

“Burası.”, der Cathber sessizce. “İşte tam burası.. ve 740 yıl, 6 ay ve 11 gün önce..”

“Anlamadım..”

“268,570 ve bu gün.. Eşimi kaybettiğim yer, ve üzerinden geçen zaman, delikanlı..”

Brom hayret yaşlı adama bakar.

 

“Bunca zaman sonra bile o kadar çıplak bir şekilde hatırlıyorum ki.. Themalar ve habis orduları, Grandeleren ve elflerini kuşatmıştı ve bizler —Arashkan ordusundan insanlar, Elder Hills’den dwarflar, Silent Hills’den gnomelar, bulup buluşturduğumuz ne kadar dost, fey, melek varsa canımızı dişimize takmış, elimizden gelen her şeyi yapıyorduk.. O gün bize Göklerin göndereceği bazı habercilerin geleceği söylenmişti. ‘Bir yanlışı düzeltmek için..’, dediler.. Bunun ne demek olduğunu yada ne anlama geldiğini hala çözebilmiş değilim ama emir yukardan.. çok yukardan.. Göklerden gelmişti ve bize gelecek olan haberciler için yol açmamız gerektiği söylendi.. Biz de açtık.

Bu.. bu bize çok pahalıya mal oldu.. Bir çok hayata.. Bir çok kadın dul kaldı o gün.. Bir çok erkek de yalnız.. O gün eşim ve sevgilim olan kadın da haberciler için yolu açanlar arasındaydı.. Halbuki Gökler onu bir melek olarak sıf benim için bu dünyaya indirmişlerdi!

 

Evet, Efendi Bumblebrim. 

 

Aradan 268,570 ve bu gün geçti ve ben onu hala özlüyorum. Niyetimiz savaştan sonra yerleşip beraber bir hayat kurmaktı. İkimiz de çocukları çok seviyorduk. İkimiz de çocuklarımız olsun istiyorduk.. Ama Themalsar onu benden aldı ve aradan 740 yıl geçmiş olmasına rağmen asla çocuklarım olmadı..

 

Acısı dindi mi?

Hayır.

Sadece bulandı..

 

Bana yalnız geçireceğim 740 yılımı takas etmemi isteseler, onunla geçireceğim basit bir hayat için gözümü kırpmadan ‘Alın. Yüz yıllar sizin olsun. Bana onunla geçireceğim 40 yılı verin yeter.’, derdim.

İşin en acı.. ve güzel yanı nedir biliyor musun, genç Brom?

Yıllar geçtikçe onun yüzü, hatırası, dokunuşu ve dudaklarının tadı.. daha da güzelleşiyor olması..

Bunları neden sana anlattığımı merak ediyorsan söyleyeyim..

 

Benim yaptığım hatayı yapma..

 

Kayıplarımız kaçınılmazdır. Bir ölümlü olmanın en güzel yanıdır bu; bir ölümlü olmamız.. ve kayıplarımız..

Fey’lerin biz insanlara neden gıpta ettiklerinin sebebi de gerçekte budur; sınırlı olan zamanımızda yapabildiklerimiz.

Tok, açın halinden anlamaz.

Ölümsüz de ölümlünün yaşadığı sevgileri, tutuşan duyguları ve aldığı zevkleri asla tadamaz..”

Yaşlı Cathber ve Brom, sessizlik içerinde ormana geri dönerler..

..ve genç ozan aylar.. çok aylar sonra ilk defa Lir’ini tekrar eline alır.

Sessizce söylediği şarkının sözleri ona geliverir..

 

 

 

Time.
 
You cannot fight it,
you cannot resist it,
beat it, wound it nor slay it.
You can only yield to it..
 
Time.
 
It is cunning,
it is stingy, ruthless, pitiless
and sparse.
It turns a spark into a fire, and fire into ash.
It grinds mountains to dust.
It gathers trickles into oceans.
It gives birth to rebellions and liberties
and brings down empires..
It gives meaning to patience,
diligence, and vigilance.
It is the key to mortality
and the lock to eternity.
It precedes
and postcedes..
One day we are,
one day we are not.
It is hope and it is despair..

 

✱ ✱ ✱

Bu olaydan sonra Brom için ‘yaşlı adam’ birden ‘Efendi Cathber’ oluverir ve Efendi Cathber onu daha kuzeye, Büyük Kuzey Tundra’larının girişine kadar götürür ve ikisininde ıkınarak tırmandıkları bir dağın kıyısından bembeyaz tundraları gösterir, orada yaşayan barbar kabileleri ve sürülerinden, kocaman buz devlerinden, muazzam kar ayılarından, vaşaklarından, büyük, beyaz ejderlerden ve daha bir çok başka harikalardan bahseder. 

Efendi Cathber, genç hobbit’i yıldırımların peşinde koştururken güneye, sonra çaprazlamasına tekrar kuzeye, sonra yine güneye indirir ve beraber Oger’s Foot denen yere getirir ve Brom bu süre içerisinde farkında olmadan günleri, haftaları ve ayları saymayı bırakıverir ve yaşlı adamla geçirdiği zamanı tekil ‘an’lar olarak ve hayatında daha önce hiç olmadığını kadar ‘ayık’ bir şekilde yaşar. Sanki zamanın geçişiyle ilgili kaybı, etrafında olup bitenlere karşı oluşan yepyeni bir farkındalıkla takas etmiştir.

Evet, zaman önemlidir zira geçişi, ve bu geçişe bağlı olarak, ‘bitti’ —gibi bazı kaçınılmaz sonuçları vardır. Ama genç hobbit için içerik ve algı, yüzeysel olarak kaybedilen zamana fazlasıyla değerdir..

 

“Evet, Efendi Hobbit.. burada dikkatli olmamız gerekecek..”, diye uyarır yaşlı Cathber.

“Neden ki?”, diye sorar Brom.

“Çünkü burası Oger’s Foot ve bu tepelerin sakinleri biraz heyecanlı.. aslında ‘tez canlı’ tiplerdir.”, der Cathber.

“Neden ki?”, diye tekrarlar genç hobbit.

“Çünkü burası Oger’s Foot.. Buranın sakinlerinin kim olduklarını konusunda bir tahmininde bulunabilirsin —ve ‘sakinleri’ derken bunu da olabilecek en geniş anlamda kullandığımı da ifade etmek isterim.”, diye sırıtarak açıklar yaşlı adam.

“Oger! Muhteşem Gökler adına.. Burada oger’ler mi yaşıyor?”, diye çığlar Brom.

“Çok uzun yüzyıllardır..”, der Cathber ve kıkırdak.

“Bu inanılır gibi değil.. Oger’lerin burada yaşamasına nasıl müsaade edebilirsiniz! Onlar fevkalade vahşi ve tehlikeliler..”, diye inler Brom ve bir anda korkuyla her yere bakmaya başlar.

“Müsaade, biraz kuvvetli bir ifade oldu, evlat. Hiç kimse, bir başkasının yaşam hakkı üzerinde ‘müsaade’ gücüne sahip olmamalı. Onlar çoğumuzdan önce buradaydılar.. Serenity Home’dan bile önce.. Geçinmeyi bilen.. ve isteyenler olduğu sürece de, genel olarak kaleme alınmamış bir barış da var insanlarla oger’ler arasında. Ve tabii, onları buradan atacak bir gücün olmayışının da söz konusu barışda bir etkisi vardır eminim.”, diye ekler yaşlı adam gülerek.

“Ama rivayetlere göre Themalsar Savaşından sonra gerçekleşen neredeyse tüm ayaklanmalarda oger’ler de yer almışlar.”, diye itiraz eder Brom.

“Aaaaa.. Ama söz konusu ayaklanmalarda insanlar da vardı.. Onlardan dolayı bütün insanları da mı suçlayalım?”

 

Brom buna da itiraz etmek ister.. Gulls Perch’de olanlardan sonra genç hobbit’in insanlara da, dwarf’lara da hiç bir inancı yada itimadı kalmadığı gibi, onlara karşı içsel, gizli ve pek de azımsanmayacak bir nefret de beslemiyor değildir —ki bu da bir hobbit için biraz hayret verici bir durumdur..

 

“Neyse ki yanımızda sizin gibi tanınmış, meşhur bir şahsiyet var..”, diye mırıldanır en sonunda.

Yaşlı Cathber buna kıkırdayarak karşılık verir.

“Bana olan inancın onure edici genç hobbit, ama eminim kaynayan bir kazanın içinde en az senin kadar iyi pişeceğimdir!”

 

Brom uzun bir zamandır yapmadığı, yapmaktan da imtina ettiği bir şeyi yapar..

.. kaşlarını çatar!

 

“Veee, sanırım fırtınamız da burada..”, der Cathber mutlu bir şekilde ve birden gök homurdanmaya başlar..

✱ ✱ ✱

Neden buraya fırtınalarını getirdin Kadber? Size saldırmadık. Sizlerden kimseyi kaçırıp yemedik.. Atalarımızın suçlarını çoktan bize ödettiniz!”, diye gürler neredeyse dört yarda boyundaki iri kaslı, iri omuzlu, iri göğüslü ve iri kafalı dişi oger, yüzünde fevkalade çirkin bir ifadeyle. 

Bir düzine yarı-devin yeri göğü sarsarak varlıklarını gelmelerinden önce ilan edeceklerini sanırdınız.. En azından genç Brom’un kati beklentisi buydu. Fırtına ile gelen yıldırımı ‘topladıktan’ sonra birden ve hiçbir ön uyarı olmaksızın peyda oluvermişlerdi oger’ler; ellerinde kocaman kılıçlar, gürzler, taştan oyulmuş ‘sopalar’, beraberlerinde getirdikleri, her biri neredeyse yirmişer kiloluk ‘fırlatma’ taşlarlarıyla..

 

“Merhaba, Reise Grulganiste..”, der Efendi Cathber sakince. “Seni ve aileni böylesi harika bir günde görmek ne güzel.”

‘Reise Grulganiste’, Cathber’e fena pis bir bakış atar ve korku içerinde titreyen zavallı küçük hobbit, gerçek ve etkili ‘kaş çatmanın’ ne olduğunu anlayıverir.

Cathber bu manzara karşısında ivedilikle taktik değiştirir.

“Çağırdığım bu küçük fırtına ile sizi rahatsız ettiysem özür dilerim. Ama sizi temin ederim ki bunun sizinle bir ilgisi olmadığı gibi size karşı da yapılmış bir şey değildi..”

“Bunu göreceğiz, Kadber! Geçen yıllarda bize hep hediyelerle gelmemiş olsaydın, seni şuracıkta pişirirdim!”, diye kapkara bir ifadeyle hırlar ‘kadın’.

“Bunu yapmış olmanız hepimiz için acı bir gün olurdu..”, der yaşlı Cathber.

“Neden? Bunu yapmayacağımı mı düşünüyorsun bükük insan!”, diye kendi kişisel fırtınasıyla hırlar Reise Grulganiste.

“Aaaa.. hayır, efendim.. Benden et çıkmaz ve dişlerinizin arasına takılmış kemiklerim bütün gününüzü mahvederdi de ondan.”, der yaşlı adam kıkırdayarak.

Reise Grulganiste bu cevabı komik bulduysa da bu hiç bir şekilde yüzüne yansımaz!

“Peki, peki.. Belli ki bugün ters yanımızdan kalkmışız. Olur böyle şeyler.. Ama merak etmeyin, Yüce Reise.. size yine elim boş gelmiş değilim!”, diye deklere eder Efendi Cathber.

“Bize ne getirdin, bükük insan?”, diye burnundan solur Grulganiste.

“Saygıdeğer ve eşsiz namınıza yakışır bir hediye; size Efendi Ozan’ı getirdim!”

 

“Ne?!”, diye dehşetle küçük, korku dolu bir çığlık atar Brom!

 

“Bu mu? Bu yaşından sonra çocuk mu yaptın kendine bükük insan? Hangi kuş beyinli kadın senin gibi huysuz bir adamdan çocuk ister ki?”, diye horlayan bir sesle yaşlı adama bakar.

“Ben.. buna biraz alınmadım değil, doğrusu Ganiste! Benim peşimden koşturduğun zamanları hatırlıyorum! Bütün orman, benim için söylediğin ağıtlardan dolayı aylarca uyuyamamıştı!”, diye fena halde alınmış bir şekilde mızmızlanır yaşlı Cathber.

 

Reise Grulganiste buna sadece haşin ve acımasız bir kahkaha ile cevap verir.

 

“O üç yüz yıl önceydi, bükük insan! O zaman kafanda saç, bacaklarında da et vardı!”

Efendi Cathber, kıpkırmızı bir suratla burnundan solur.

“Bu çok acımasızca oldu, Ganiste! Senin kalibrendeki bir kadına hiç yakıştıramadım doğrusu..”

“Benim kalibremdeki kadınlar, kalibreli erkeklerden hoşlanırlar, Kadber!”, diye pis bir sırıtışla cevap verir Reise.

“Görüyorum ki ölümcül espri anlayışından hiçbir şey eksilmemiş, Ganiste.. Şimdi. Burada durup beni horlamaya devam mı edeceksin, yoksa işimize mi bakacağız?”, diye rezil olmuş bir ifadeyle konuşur, yaşlı adam.

“Ben devam etmeye meyilliyim, bükük adam..”, diye cevabı yapıştıtır koca oger.

“Meyilliyim..?”, diye hayretle ünler Brom bir anda.

 

Ortam bir anda sessizleşir.

 

Reise Grulganiste, kapkara olmuş bir suratla önce Brom’a, sonra Cathber’a, sonra da tekrar Brom’a bakar..

Brom yutkunur ve olduğundan daha da küçülmeye çalışır..

Koca ‘kadın’ arkasını dönmeden birkaç emir yağdırır ve yanındaki oger’ler birden kendilerine yapacak bir şeyler bulmaya giderler.

Grulganiste uzun bir süre burnundan soluyarak Brom’a ve Cathber’e yakıcı gözleriyle bakmaya devam eder.

 

“Nerden buldun bu küçük şeyi?”, diye hırlar kadın.

“Aslına bakılırsa, o beni buldu dersem daha isabetli olur —ki bu da uzun ve konumuzla pek de alakalı olmayan bir hikaye.”, der Cathber.

“Ne var? Nooluyo yaa?”, diye tiz bir sesle fısıldar Brom.

“Fark ettin.”, diye cevap verir Cathber.

“Fark ettim? Aslında sadece biraz yadırgadım, o kadar. ‘Meyletmek’, insanların bile günlük konuşmalarında kullandıkları bir ifade değil..”

“Ve sana göre ‘aptal oger’lerin’ hiç kullanmaması gereken bir şey bu, öyle mi?”, diye yüzünde nahoş bir ifadeyle bakar Grulganiste, küçük hobbite.

“Aptallık, ırklara özel bir şey değil, hanımefendi.. Kişisel tercihlere ve davranışların sonuçlarına özel bir hal..”, diye açıklar Brom.

“Gerçekten, nerden buldun bunu?”, diye tekrar sorar Reise.

Cathber omuzlarını silker.

“Dediğim gibi.. ikimiz de bir birimizi tanımıyorduk ve oldukça alakasız koşullar altında karşılaştık. Sonra Efendi Ozan bana nezaket gösterdi ve bana eşlik etmeye karar verdi.”

“Sana neden nezaket göstersin ki? Sen haşin, acımasız, duygusuz ve kalpsiz bir adamsın, Kadber!”, diye hışmeder Grulganiste.

“Alındım.”, der Cathber.

“Efendi Cathber?”, diye temkinli bir şekilde sorar Brom.

“Bu.. öhöm.. sorunun cevabını daha sonra konuşsak..”, diye bozuntuya vermemeye çalışarak cevap verir Cathber.

“Beni reddetti!”, diye hışmeder Reise Grulganiste. “Aylarca peşinden koşturdum, beraber ölümcül maceralara atıldık ve en sonunda beni terk edip gitti!”

“Bu.. biraz abartılı ve önemli bazı ayrıntıları eksik olan bir hikaye değil mi, Ganiste?”, diye alınmış bir ifadeyle konuşur yaşlı adam. “Sana hiç bir söz vermedim. Benimle gelmeni istediğimde, gelecek reise olarak Oger’s Foot dışındaki dünyayı daha yakinen görmeni ve tanımanı istedim, o kadar. Bu şekilde oger’lerin mütemadiyen başkalarının kötü emellerine alet edilmelerini, dolayısıyla da öldürülmelerini engellemeyi ummuştum. Sen potansiyeli olan, zeki, uyanık, karizmatik, gelecek vaadeden, fevkalade de çekici ve güzel bir kızdın —bana öyle bakma lütfen, genç hobbit. Her ırkın güzellik anlayışı ve standartları farklıdır. Onları yargılamadan önce onların standartlarını bilmen gerekir.. Lütfen bu elzem bilgilerden mahrum bir şekilde sen de aynı hatayı yapma..”, der Cathber biraz sinirlenmiş bir şekilde.

“Yapmam, efendim..”, der Brom ‘fırk’layarak.

Yaşlı Cathber esef dolu bir nefes verir.

“Seni reddetmedim, Ganiste. Kalbini de kırmak istemedim. Ama görmen gereken şeyleri de görmüş olman gerekiyordu.. Benden istediğinin sevigiyi sana vermedim çünkü o sevgim bir başkasına aitti. Sana o kötülüğü yapamazdım..”, der Cathber ve bunu söylerken de yüzünde hiçbir tereddüt yada utanç yoktur.

 

Reise Grulganiste yine uzun bir sessizlikle ikisini de süzer.

 

“Gelin benimle..”, der emri vaki bir üslupla. “Konuşacak şeylerimiz var.. ve bana getirdiğin bu küçük şeyin marifetlerini görmeye can atıyorum!”

Brom, tamamen tırsmış bir şekilde yaşlı Cathber’in peşine takılır ve ikisi de koca Reise Grulganiste’nin arkasından, Oger’s Foot tepelerinde yaşayan devlerin köyüne doğru yola koyulurlar..

✱ ✱ ✱

Neden beni bunlara veriyosun, Efendi Cathber?”, diye cılız bir sesle inler genç Brom. “Bende sanıldığı kadar et yok! Bu gördüklerinin çoğu tatsız koli köpüğü!” 

“Ahhaaa..!”, diye mutlu bir ifadeyle ünler yaşlı adam. “Kendi lezzetini bu kadar hor görmemelisin, Efendi Hobbit.. Ve oger’ler iş yemeye gelince fazla nüans aramazlar!”

“Yok daha neler!”, diye homurdanır Reise Grulganiste. “Ben yemeklerimde nane, kekik, karabiber, zencefil, karanfil, çörek otu, susam ve safran kullanıyorum.”

“Bence aklına gelen bütün baharatları rastgele sıralıyorsun..”, diye kıkırdar Cathber.

“Bence şansını fazla zorlama istersen yaşlı adam..”, diye yapıştırır Reise..

“‘Bükük adama’ ne oldu?”, diye soru verir Brom birden.

“O seyredenler için kullandığım şey, zira ve gerçekte arkadaşın Cathber, bükük ötesi, sirke gibi bir adamdır!”, diye söylenir Reise Grulganiste.

Brom ister istemez kahkayı basar.

“Bu.. hayret verici bir durum!”

“Neden? Oger’lerin espri anlayışı olamaz mı?”, diye burnundan solur Grulganiste.

“Aaa.. Hayır.. Hayret verici olan, sayenizde Efendi Cathber hakkında öğrendiklerim..”, diye kıkırdayarak cevap verir Brom.

“Bu.. uhhmm.. hakkımda duyduklarını başka yerlerde tekrarlamazsan, pek sevineceğim, Efendi Hobbit.”, der Cathber esefli bir sesle.

“Bilmem. Karşılığında ne vereceğine bakar.”, der Brom sırıtarak.

Reise Grulganiste ‘fırk’lar.

“Sevdim bu küçük adamı, Cathber. Günün sonunda yemeyebilirim bile!”

 

Brom susar!

✱ ✱ ✱

Neler oluyor Ganiste? Seni fazla tedirgin gördüm..”, siye sorar Cathber sessizce. “En son neredeyse 140 sene önce seni bu kadar tedirgin gördüm.. Ondan önce ise neredeyse iki asır oldu aynı tedirgin gözlerle bana bakıyordun.. İlk ayaklanmaya katılmayı reddettiğinde daha genç, ateşli bir kızdın ve dikkatimi çekmeyi de başarmıştın.. İkincisine katılmayı reddettiğinde ise senin farklı olduğunu anlamıştım..”

“Buraya eski anıları yad etmeye mi geldin, yaşlı adam..”, diye yukardan bakar Cathber’e dev kadın. “Olanlar oldu, ölenler de öldü.. Annem, babam, amcalarım, teyzelerim, erkek ve kız kardeşlerim.. Aileme dair hiç kimsem kalmadı o sefil papaz ve çağrıları yüzünden..”

 

Reise Grulganiste, yaşlı Cathber ve genç Brom’la birlike, insan standartlarına göre kocaman, hobbit standartlarına göre ise devasa oger köyüne geldikten sonra reise adamlarının bir kısmını tekrar devriyeye, bir kısmını nöbet yerlerine, daha sonra çağırdığı başkalarına da gerekli gördüğü bir düzine emirler verip göndermiş, sonra da üçü, Grulganiste’nin dev çadırına girmişlerdi.

Brom, bu kocaman kadının çatırını, ilginç bir şekilde ‘derli toplu’ bulmuştu. Çadır, yere atılmış ve çoğunluğu geometrik desenlerden oluşan hasırlar, kocaman, kalın yüylü kürkler, ocakta pişirilmiş, ve yine çoğunluğu geometrik desenlerle süslenmiş çanak ve çömlekler, çadırın ortasına gömülmüş, etrafı düzenli taşlarla çevrili büyük bir ateş çukur ve yere düzenli bir şekilde ‘atılmış’ minderler, ve kürklerden oluşan bir de yer yatağından oluşmaktadır.

 

“Hayret verici, öyle değil mi?”, diye Brom’un aklından geçenleri dillendirir yaşlı adam, çadırın içine girinceler.

Brom ise herhangi bir yorum yapmamayı tercih eder zira ‘ev sahipleri’ biraz alıngan biridir ve onu ezecek kadar da büyüktür!

“Benim klübemden bile daha temiz ve derli toplu..”, diye ekler Cathber.

“Senin, klube dediğin o acınası çöplükte ancak standartları olmayan fareler yaşar.”, diye horlar yaşlı adamı Grulganiste.

“Ganiste.. Lütfen..”, der Cathber. “Bu kadarı biraz fazla oldu artık. Hışmını birkaç kademe aşağı çeksen, diyorum. İkimizde yaptığım şeyleri neden yaptğımı, yapmamayı tercih ettiğim şeyleri de neden yapmadığımı biliyoruz. Beni yerin dibine geçirerek olmazlardan bir olur çıkmayacağını pek ala biliyorsun..”

Reise Grulganiste sessizce yanan bir ateşle Cathberi süzer.

Neden sonra burnundan soluyarak konuşur.

“Öyle olsun bakalım Cathber.. En azından şimdilik.. Ama bunun karşılığına ölümümün senin elinden olmasını isityorum!”, diye haşin bir sesle konuşur.

Brom hayretle önce Reise Grulganesti’ye, sonra da Efendi Cathber’a bakar.

“Kabul.”, der Cathber kısaca. “Şimdi.. bana neler olduğunu anlatacak mısın? İlk defa buralara yıldırım toplamak için gelmiyorum. Ama seni, beni bekler hande görmek, başlı başına mutlu bir karşılaşma olmakla beraber, beklendik değil.. Tahminim, fırtınanın geldiğini gördüğün anda fırladığın gibi, kısa zamanda bulabildiğin bütün adamlarınla geldin..”

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye oldukça hoşnutsuz bir ifadeyle sorar Reise.

“On iki? Gerçekten Ganesti.. Şimdi gerçekten alındım..”, der Cathber kızmış bir şekilde.

“Onlar sağlam adamlardır.”, diye itiraz eder Grulganesti.

“Buna şüphem yok.. Ama beni.. yakalamak için yeterli değiller ve bunu ikimiz de biliyoruz.”, der Cathber.

Brom ise kenarda durmuş, bu iki alakasız kişinin, biri yaşlı ve hafif kaçık, diğeri ise dev bir oger’in bu küçük, sözlü düellosunu izlemektedir.

Reise Grulganesti derin bir soluk verir.

“Beni yine mat etmeyi başardın, yaşlı adam.”, der hafif kızmış, hafif takdir eder bir ifadeyle.

“Seni mat etmekten asla keyif almadım, Ganiste. Öyle de bir niyetim olmadı hiç. Ve senin için söylediğim her şeyi de inanarak söyledim.”, der yaşlı Cathber sessizce.

“Öyle olsun, Cathber. Evet.. ‘Çağrı’ tekrar başladı..”, der Grulganesti ve bu sefer yüzünde belirgin bir korku peyda olur.

“Themalsar daha kaç bin can istiyor?”, diye burnundan solur Cathber.

“O değil.”, der Grulganesti.

Cathber’in bir kaşı kalkar.

“Bu.. başka bir şey..”, der Reise sessizce.

“Kim?”, diye sorar Efendi Cathber.

“Bilmiyorum. Sadece çağrısını duyuyorum.. Geceleri.. ve rüyalarımda.. Çok uzaklardan ve çok daha derinlerden..”, diye fısıldar dev kadın.

Cathber hayretle Reise Grulganiste’ye bakar.

“Bu sesin sahibi o kaçık papaz değil, Cathber. Bu.. çok daha tehlikeli.. Çok daha sinsi.. Çok daha karanlık..”, der Grulganesti korkuyla. “Ve..”

“Ve?”, diye sorar yaşlı Cathber.

“Ve çağırdığında, gerçekten çağırdığında reddedebileceğimi sanmıyorum, Cathber.”

“Reddetmelisin, Ganesti. Halkına neler olduğunu çok iyi biliyorsun..”

“Halkıma neler olduğun senden çok daha iyi biliyorum, yaşlı adam. Ama o sesi duyunca benim bile kanım kaynıyor.. Üstüme zırhlarımı geçirmek ve elime kılıçlarımı alıp kan dökesim geliyor, Cathber.. çok kan dökesim geliyor..”, diye dehşet içerisinde tıslar Oger’s Foot devlerinin Reisesi..

“Ve sen burada, o sese karşı gelmek istiyorsun..”, der bir başka ses..

..ve çadırın girişi aralanır.

Brom, hayatında görebileceği en büyük yaratıkla karşılaşır.

 

Oger’ler, yapı olarak ‘büyük’ yaratıklardır. Büyük, geniş, kalın, kaslı, yıkıcı ve oldukça da acımasız. Ama içeri giren oger, genç Brom’un daha önce gördüğü sayılı ogerleri ‘naif’ kılacak kadar iri cüsseli, kaslı, kalın ve acımasız suratlıdır!

 

“..dahası, bir de bu küçük sümüklü böceklerle iş birliği yapıyorsun..”, diye neredeyse tükürür gelen muazzam yaratık.

“Buraya izinsiz girebileceğini kim söyledi sana, Cabot? Çık dışarıya, yada benimle yüzleş.. Beni devirebileceğini düşünüyorsan, kafa diye taşıdığın o taşı seve seve omuzlarından ayırırım!”, diye hırlar Reise Grulganiste.

“Seninle yüzleşeceğim, Grulganiste. Ama bugün değil. Seninle yüzleştiğimde erkeklerin, benim kullarım olacak. Kızların benim kadınlarım olacak. Hayvanların da beni ve benim tebamı besleyecek. Ve o güzel kellende benim çadırımı süsleyecek.. Zamanın yaklaşıyor, Loşka—!”

 

—Cabot hangi ara çadırdan fırlatıldığını göremez.

Brom hiç görmez!

 

Elinde dev kılıcı olduğu halde koca oger’i gırtlağından tutup kaldırmış olan Reise Grulganiste, kılıcının kabzasıyla Cabot’un suratına bir.. iki.. üç.. dört.. beş..

 

Brom saymayı bırakır.

 

..vurur ve ağzı, burnu, kaşları yamulmuş ve kan içerisinde kalmış Cabot, Reise Grulganesiti’ye öylece, sırıtarak bakar.

“Hadisene, yaşlı kadın.. Yap şunu!”, diye ıslak hırıltıyla güler Cabot. “Ama yapmaktan acizsin, ve bu da senin sonun olacak!”

Reise Grulganesti, koca oger’i aldığı gibi yirmi yarda ileri fırlatır ve Cabot büyük bir gürültüyle yere çakılır. Etrafındaki diğer oger’lerin kahkahaları arasında yavaşça doğrulur, ve suratında oluşmuş çirkin bir sırıtışla oradan uzaklaşır..

 

Grulganiste çadırına geri döndüğünde Cathber sesini çıkarmaz. Dev kadın geometrik şekillerle süzlü bir kasede ellerine ve yüzüne bulaşmış kanı temizler, sonra sessizce başka çanaklardan, kaplardan ve sepetlerden çıkardığı et, sebze ve pirinçten, kendince bir şeyler hazırlamaya başlar. Hazırladıklarını koca bir kazanın içine boşaltır, onu da çadırın ortasındaki gömme ateş çukurunun üstüne yerleştirip seri hareketlerle ateşi yakar.

Cathber bütün bu süre içerisinde gıkını çıkarmaz. Sessizce konforlu bulduğu yastıkların üstüne bağdaş kurup oturur. Brom da ayak altında en az bulunabileceğini düşündüğü bir yere siner.

Kazandaki yemek kaynamaya başlayınca Grulganesti bir kaç tane küçük kase ile kazanın başına gelir ve kaselerin içinden aldığı bir şeyleri, koca çimçikleriyle yemeğin içine atmaya başlar.

“Nane ve kekikten koymazsan sevinirim.”, der Cathber.

Grulganiste, yaşlı adama bakar.

“Kekiğin sağlıklı olduğunu söyleyen sendin.. Naneyi de sevdiğini hatırlıyorum.”, der Reise tek kaşı kalmış bir şekilde.

“Naneye bayılırım. Kekik de sağlıdır.. Ama artık yiyemiyorum.”, der yaşlı adam.

“Neden?”

“Röfle..”, der Cathber biraz utanarak. “Dokunuyor!”

Reise Grulganiste hayretle yaşlı adama bakar, sonra derin, gırtlaktan gelen, acımasız bir kahkaha atar.

“Muhteşem Cathber Gwet’chen Bolgrig röfleye mi yenik düştü?”, diye gülmeye devam eder.

“Hayır, sevgili Ganiste.. Her ölümlü gibi ben de yaşlılığa yenik düştüm, o kadar.”, diye alınmış bir şekilde burnunu çeker Cathber. “Ve sanıldığı kadar da ‘muhteşem’ biri değilim.”

“Evet.. değilsin..”, der Grulganiste sessizce. “Ama Rituel Ormanlarına çok faydan dokundu.. Bana ve halkıma da.. Çoğu bunu anlamamış, daha fazlası ise asla bilmeyecek olsalarda. Ve arkanda senin mirasını devam ettirecek bir çocuğun bile yok.. Sanırım en yazık olan kısmı da bu. Hayalinde ki bir kadın için nesilsiz gideceksin, Cathber.”

“Evet.”, der yaşlı adam benzer bir sessizlikle.

“Buna değdi mi peki?”, diye sorar Grulganesti.

“Hiçbir şey kaybettiğime değmedi, Ganesti. Sen.. sen benim seni terk ettiğimi düşündüğün için bana bunca zamandır kızgınsın.”

“Evet. Hala da kızgın olmaya devam ediyorum, yaşlı adam.”

“Ama ben seni asla terk etmedim. Zira hala buradayım. Seni her zaman korudum ve kolladım.. İnsanların buraya gelmelerine kaç defa engel olduğumu bile hatırlamıyorum. Bütün bunlara rağmen yine de kızgınsın.. Aradan 740 sene geçti.. Halbuki benim ne kadar kızgın olduğumu hiç soran olmadı..”, der Cathber.

Grulganesti buna bir şey demez.

Biraz sonra da çıkardığı geometrik desenli kil tabaklara, kazandaki yemekten boca eder ve önce Brom’a, sonra Cathber’a, en sonuncusunu da kendisine alır.

 

Gece boyunca Reise Grulganesti ve Cathber sessizce konuşurlar. Brom ise aralarında geçen konuşmaları hayretle takip eder. Sonra, Cathber’in ricası üzerine rahmetli annesinin Lir’ini çıkartır, seri bir şekilde tellerini ayarlar..

..ve çadırdaki herkesin özlemlerine ve kayıplarına hitap eden şarkılarından çalmaya başlar..

 

Demek farkı bildiğini sanıyorsun
Gökler ve cehennem,
Mavi gökyüzü ile acı arasındaki.
Yeşil tarlalar ile
Soğuk çeliği?
Bir gülümseme ile duvağı?
Aralarındaki farkı söyleyebilir misin?

 

Ve sana takas etmeni söylediler mi?
Kahramanlarınla hayaletleri?
Ağaçlarla sıcak külleri?
Serin rüzgarları sıcak havayla?
Değişimle soğuk konforu?
Ve sen tasas ettin mi
Savaşta rol almak için
Bir kafesin içinde başrolü oynamayı?

 

Ne kadar, ne kadar isterdim ki burada olasın.
Biz ikimiz de birer kayıp ruh idik
Küçük bir balık çanağında yüzen,
Art arda yıllarca,
Aynı hikayeyi yaşayarak.
Ne bulduk sonunda?
Aynı eski korkuları.
Keşke burada olsaydın.

✱ ✱ ✱

Neden geldik buraya? Gerçekten neden geldik? Bu devasa ormanların bir çok yerine gittik, bir çok yerinde fırtına avladık, ama Oger’s Foot gerçekten gerekli miydi?”, diye sorar Brom ertesi gün tekrar yola koyulduklarında. “Aslına bakılırsa yaptığımız işin ehemmiyetini kavramış olsam da, bütün ormanı neden dolaştığımızı hala anlamış değilim. Oturup bir yerde art arda fırtına yakalasak da olurdu gibime geliyor..” 

Oger’s Foot’dan ayrılmalarından beri oldukça sessiz kalmayı tercih eden Efendi Cathber, yeni uykudan uyanmış gibi etrafına bakınır, “Hmmm..?”, diye söylenir, sonra “Aaaa.. Evet.. Nedenler ve nasıllar.. Öncelikle fırtına çağırdığımda kati varış noktası her zaman kestilemiyor. Dahası, bunlar naif fırtınalar değiller, Efendi Hobbit. Art arda aynı noktaya çağırılırlarsa hem orayı talan ederler, hem de erozyona ve sele sebep olurlar.”, diye açıklar.

“Ee olsunlar.. Boş bir ormanda bunun kime zararı var ki?”, diye sorar genç hobbit.

“Boş bir orman mı—?”, diye birden ağzı açık bir şekilde Brom’a bakar yaşlı adam. “Boş bir orman da ne demek? Bir orman asla boş olmaz. Ortada bir orman varsa, mutlaka orada yaşayan bir şeyler vardır, delikanlı! Ormandan beslenen ve ormanı besleyen.. Erozyon, ormanı ve orada yaşayan diğer canlıların uzun vadede ölmesine sebep olur. Sel ise her şeyi silip götürür.. Biz farklı yerlere fırtına çağırarak, bu hasarı engellemiş oluyoruz.. ve ormanın her yerini de sulamış oluyoruz. Sen bahçeni sularken tek bir noktasını saatlerce mi sularsın? Tabii ki hayır.. Her noktasını, gerekli olduğu kadar sularsın.. Boş bir ormanmış!”

Brom ağzını kapatır ve bunu yakip eden yarım saat, kırk beş dakika boyunca yaşlı adamın non-stop azarını dinler.

Adamcağız nefes almak için durduğunda ise araya giriverir.

“Ama hala neden Oger’s Foot’a geldiğimizi söylemedin..”

Yaşlı adam kaşlarını çatar.

“O kadar azarı boşuna mı yaptım şimdi?”, diye söylenir burnundan soluyarak.

“Hayır, efendim. Ama sorumdan saptırmaya da yaramadı..”, der Brom ve sırıtır.

Yaşlı adam tekar kaşlarını çatar ve fazla zeki hobbit’lerle, bundan dolayı başlarına gelebilecek belalar ve genel olarak saygısız gençler hakkında bir şeyler mırıldanır.

“Evet, sanırım oraya gitmemize gerek yoktu. Ama seninle ilk karşılaşmamızdan bir süre önce Ganesti.. Reise Grulganesti, beni görmek istediğine dair bir mesaj göndermişti. Kendisi, gördüğün üzere güçlü bir savaşçı olmasının yanı sıra aynı zamanda da bir shaman. Dolayısıyla ilginç bazı büyülere de hakimiyeti var. Ancak daha önce de bana benzer mesajlar gönderip beni gafil avlamaya çalıştığı için, ayağımı sürtmeyi tercih ettim. Ama yine de, eski günlerimiz hatırına ‘geçerken uğrayayım’, dedim.”

“Sana.. uhhmm.. özel bir ilgisi var gibi..”, der Brom ve gülmemek için çaba sarf eder.

“Bu hiç komik değil, delikanlı. İllaki bilmen gerekiyorsa, evet, onu ilk yanıma aldığımda genç, ateşli, atletik, inatçı, hırçın, gözü çabuk dönen, ama ilginç bir şekilde de şefkat dolu bir kızdı..”

“O dev kadına ‘kız’ diye hitap edince bu biraz garip olmuyor değil..”, der Brom kıkırdayarak.

“Ön yargılarının seni kör etmesine izin veriyorsun, Efendi Brom. Karşılaştığımız şeylerin kendi kişisel tanımlarımıza uymak gibi dertleri olmayabilir. Ganesti’yle ilk karşılaştığımda iki buçuk yardalık bir boyu vardı, haşindi, vahşiydi ve eline geçirdiği harcamayı seven bir kızdı.. Ama alternatifleri olabileceği kendisine gösterildiğinde, söz konusu alternetifleri seçmeyi kendisi tercih etti —ki bu da tanıdığım bir çok ‘insan’dan daha bilge biri yapıyor onu. Onunla bir çok maceraya, bir çok da zorlu kavgalara giriştik. Kendisi kaç defa hayatımı kurtardığını hatılamıyorum bile.. özellikle de yarı ölmüş halimi göz yaşları içerisinde defalarca taşımak zorunda kaldığını düşünürsek.”

“Ne oldu peki? Neden ayrıldınız?”, diye merakla sorar Brom.

“Hiçbir şey olmadı. O büyüdü.. ve fazla bağlandı bana. Bu, onun için iyi bir şey değildi. En azından o zamanlar ben öyle olmasını, onun için uygun görmedim.. Onun, kendi halkından kopmasını istemiyordum. Kendisi için uygun biriyle aile kurmasını istiyordum ve o kişi de ben değildim. Onu Oger’s Foot’a getirdim ve sonra da ayrıldım. Nevarki Ganesti inatçı bir kız. Ve çok duygusal.. Yıllar sonra, istemeyerek de olsa evlendi.. Ama beni tekrar bulmak için çaba sarf etmekten de asla vaz geçmedi. Geçen yıllarda da bunu bir kaç defa başardı ama yakalayamadı..”, der yaşlı adam.

“Peki senden talep ettiği şey.. O neydi? ‘Ölümümün senin elinden olmasını istiyorum..’, dediğinde..”

“Bu onların kültüründe bir nevi onurdur. Bir oger bunu sadece iki kişiden ister; onurlu düşmanından yada sevdiği kişiden.. Oger’ler yatakta, hasta ve yaşlanmış olarak ölmeyi acziyet ve zayıflık olarak görürler.”

Brom hayretle yaşlı adama bakar, ama ona, Reise Grulganesti’nin onurlu düşmanı mı, sevdiği kişi mi olduğunu sormaz.

“Cabot? Grulganesti’nin onu öldüreceğini sandım.. Ve açıkçası da bunu yapmasını bekliyordum.. ‘Loşka’ orkça bir kelime.. ve pek de hoş bir anlamı yok, yanlış hatırlamıyorsam..”, diye sorar.

“Yanlış hatırlamıyorsun, Efendi Hobbit. Loşka oldukça ağır bir hakaret.”, diye onaylar Cathber.

“Peki neden öldürmedi onu? Öldürmesi için elinden geleni yaptı gibi sanki..”

“Cabot, sadece Grulganesti’yi sınadı. Zayıflığını hem kendi gözleriyle görmek, hem de herkese göstermek için.. Ve korkarım bunu da başardı.”, der Cathber, düşünceli bir şekilde.

“O zaman sorumu tekrar sormak isterim; neden Reise Grulganesti, Cabot’u öldürmedi?”

“Ganesti, Cabot’u öldürmedi, genç Brom, çünkü Cabot onun oğlu!”

✱ ✱ ✱

Sessiz ol, Efendi Brom. Korkarım yine geliyorlar ve bu sefer kokumuzu da aldılar..”, diye fısıldar yaşlı Cathber, sonra kemer niyetine beline bağladığı sicime asılı küçük keselerden bir tanesinin bağcıklarını çözer ve onu yanında, kendisi gibi yoğun çalıların dibine sinmiş hobbit’e uzatır. “Al şunu, ellerine, kollarına, yüzüne, üstüne ve bacaklarına sür.”

“Nedir bu, Efendi Cathber? Çok kötü kokuyor.”, diye kesenin ağzını açmış, içine bakarak sorar Brom.

“Uhhmm.. bilmek istemezsin, delikanlı..”, diye geçiştirmeye çalışır yaşlı adam.

“Gerçekten.. Nedir bu? O kadar kötü kokuyor ki anlatamam..”, diye kokudan gözleri yaşarmış bir şekilde sorar genç hobbit.

“İllaki bilmen gerekiyorsa; kokarca pisliği, nezara böceği ve sahile vurmuş deniz kaplumbağası leşi..”, diye açıklar Cathber.

“Ve sen bunu her bi yerime sürmemi istiyorsun, doğru mu?”, diye hayretle sorar Brom.

“Seni, bilmek istemeyeceğin hususunda uyarmıştım, delikanlı.. Şimdi. Sür çabuk yoksa fırtına avlama günlerimiz bugün burada, acıklı bir şekilde sona erecek!”, diye keskin bir sesle fısıldar, Cathber.

Brom derin bir nefes alır, iki parmağını kesenin içine sokar, sonra da parmaklarına bulaşmış iğrenç kokulu ‘şeyi’ yüzüne, ellerine, kollarına, üstüne ve başına sürer ve bütün bunları yaparken de habire öğürüp durur.

“Ağzına ve gözüne deydirme sakın. Gözlerini yakar, tadı da.. hiç güzel değil.”, diye uyarır yaşlı adam.

 

Brom kusar!

 

“Bu.. bu gerçekten çok kötü kokuyor..”

“Öyle de olması gerekiyor, zira bu şekilde senin kokunu bastırmış olduk.”, der Cathber.

“Bu kadar kötü kokması gerekiyor muydu ama?”, diye inler genç hobbit.

“Aslına bakılırsa evet. O kokunun ne kadar kötü olduğunu düşünürken, bir de bu tarafa gelen kurtlar için ne kadar kötü kokacağını bir düşün. Bu kokuyu bir kere kokladıktan sonra, cehennemden kaçar gibi kaçacaklar burdan..”, der Cathber sırıtarak.

Brom, kesedeki iğrenç kokulu şeyle işi bitince onu Cathber’a geri uzatır. Yaşlı adam keseyi Brom’dan imtina ile alır, sonra da belindeki sicime geri bağlar.

“Eee.. sen sürmeyecek misin?”, diye sorar Brom.

“Ne? Neden benim de sürünmem gerekiyor ki?”, diye hayretle sorar yaşlı adam.

“Senin kokun ne olacak peki?”, der Brom.

“Benim kokum mu? Sen buradayken benim kokumu nasıl alsınlar ki?”, diye kıkırdar Cathber.

Brom kaşlarını çatar.

“Birimiz yeterliydi, delikanlı.. İkimizin de kötü kokması gerek miyor, öyle değil mi şimdi ama?”, diye kendisini açıklar masum bir sırıtışla.

“Madem bu kadar kötü kokuyor, neden onu hemen şuraya, çalıların önüne dökmedik?”, diye inleyerek söylenir genç hobbit.

“…”

“Ben.. uhhhmmm.. Bak bu aklıma hiç gelmedi işte!”, diye itiraf eder yaşlı adam. “Ama olaya bir de olumlu yanında bak.”

“Neymiş olumlu yanı?”

“Artık yıldırımımızı yakalarken rahatsız edilmeyeceğiz.”, der Cathber makul bir şekilde.

Brom biraz daha çatar kaşlarını.

“Kurtların kışın dağlardan indiğini duymuştum. Ama şu anda hava o kadar soğuk değil. Kar da yağmıyor. Bunların burada işi ne peki?”, diye sorar.

“Tam olara emin değilim.”, der Cathber. “Ama bu, onların zamansız dağlardan ilk defa inişleri değil. On.. Belki on iki yıl kadar önce başladı bunların dağlardan inmeleri. Sebebini daha çözemedim. Belki de bir şey onları kendi yerlerinden ettiği için, onlar da buraya gelmek zorunda kaldılar. Dağlarda yeterince yiyecek bulamadıkları için de devamlı aşağı, ormana inmeye başladılar. Bunu bir ara araştırmam lazım.. Sorun, inlerinin benim bölgemin dışında kalıyor olması..”

“Senin bölgen?”, diye sorar Brom..

 

..ve tekrar kusar!

 

“Sen iyi misin, evlat?”, der Cathber ve genç hobbit’in sırtını sıvazlar.

“Tabii ki.. iyi değilim..” der Brom..

 

..ve bir daha kusar!

 

“Nazik bir miden varmış.”, der yaşlı adam.

“Ben bir hobbit’im, Efendi Cathber. Benim her yerim naziktir!”, diye haşin bir şekilde cevap verir Brom.

“Shhh..”, diye birden uyarır Cathber. “Geliyorlar..”

İkisi de oldukları gibi kıpırdamadan, öylece dururlar çalılıkların arasında.

Uzaktan, belki iki yüz yardalık bir mesafeden uluma sesleri, gürleyen bulutların arasından duyulur.

“Hay shit..”, der Brom “Sanırım kokumuzu aldılar..”

“Çok ayıp, Efendi Hobbit, ama isabetli..”, diye onaylar yaşlı Cathber.

 

Uluma sesleri daha da yaklaşır..

Yüz elli yarda kadar..

 

Brom belinden babasının eski kılıcını çeker.

 

Yüz yarda..

 

Brom sırt çantasına uzanır ve içinden amcasına ait küçük, antika gürzü de çıkartır.

 

Elli yarda..

 

“Bunların işe yarayacağını düşünüyor musun, delikanlı?”, diye merakla sorar yaşlı adam.

“Oger’lerin aksine, ben zamanım geldiğinde yatağımda ve huzurlu bir şekilde gitmek istiyorum, Efendi Cathber. Ne bir savaş alanında, ne de aç kurtlara yem olarak..”, der genç hobbit haşin bir ifadeyle..

..ve bir daha kusar!

“Evet.. sanırım bu sonuncusuydu, zira çıkaracak içimde başka bir şeyim de kalmadı artık!”

 

Kurtlar her bir yanı sarar..

 

Brom tek bakışta düşman sayısını belirleyebilecek, kestirebilecek yada değerlendirebilecek eğitimi almış bir izci değildir. Kendisi, yimser bir tahminle, ‘beş ile on yada onbeş arası’, gibi afaki ifadelerle yetinmeyi tercih eden bir ruhtur. Sayılar daha fazla ise ‘çok’.. biraz daha fazla ise, ‘o kadar çoklardı ki’, bunun üstünde ise, ‘ufuktan ufuğa uzanıyorlardı’, dibi dramatik ifadeler kullanbilecek kapasitesi de vardır çünkü, ve en nihayetinde Brom bir hobbit’tir ve aynı zamanda da lisanı abartı üzerine sanatlaştıran bir ozandır. Dolayısıyla etraflarını saran kurtların sayısı her ne kadar ‘ufuktan ufuğa kadar’, olmasada, ‘şimdi boku yedik’, diyebileceği sayıdadır!

 

Kurtlar büyük bir hevesle çalıların etrafında koşmaya başlarlar ve birden çalılar aralanır, koskoca bir kurt, kafasını çalılardan içeri sokar.

Brom evinden ayrılmasından sonra ödü neredeyse patlayacak kadar korkmuş olduğu anlar çok olmuştur. Ancak ölümle ‘burun buruna’ bu kadar literal anlamda geldiği hiç olmamıştır ve koca bir boz kurduyla ‘burun buruna’ gelmek bambaşka bir tecrübedir.

“Eeeeep!”, diye bir ses kaçar küçük hobbit’ten ve kurt ileri atılır ancak çalıları aşamaz ve burun buruna kaldığı küçük, yarım lokmalık hobbit’in kokusunu derin derin içine teneffüz etmek zorunda kalır.

Brom, içsel bir uyanışla kulaklarını kapatır.. ve bu da isabetli olur..

Kurt, avazı çıktığı kadar ve acıyla karışık, aşağılanmış bir çığlıkla kaçmaya çalışır, nevarki çalılara takılmış olduğu için bunu başaramaz.

Gece, bir kurdun dehşet vıyaklamalarıyla inler ve bir anda bütün sürüye yayılır.

Sürü kaçar.

Kurt kusar!

✱ ✱ ✱

Efendi Brom. Bu inadınızı biraz yersiz ve —kusuruma bakmazsan— biraz da bağnazca bulduğumu ifade etmeliyim. Bütün ‘insanlar’ kötü değildir. Belli ki geçmişinde karşılaştığın bazıları kötü çıkmış olabilir. Ama bu hepsini kötü kılmaz ki..”, der yaşlı Cathber sabırla. “Muhteşem Gökler adına, ben de bir insanım.. En azından genel kanaat bu yönde!”

“Siz bir istisnasınız, Efendi Cathber.”, diye somurtarak mırıldanır Brom.

“Benim de demek istediğim bu işte. Yeni insanlarla karşılaşırsan, yeni istisnaların oluşmasına müsaade etmiş olursun. Kimin kime faydası dokunur, kimin kime yardımı olur hiç belli olmaz bu dünyada..”

“Yeni istisnalar istediğimi de kim söyledi? Size böyle bir isteğim olduğuna dair bir izlenimi ne zaman verdim?”, diye inatlaşır genç hobbit.

“İnatçı, aptal ve huysuz gençlerden çektiğim..”, diye söylenir yaşlı adam. “Öyle olsun bakalım, delikanlı. Benim işim ne kadar sürer bilemiyorum. Hazır bu civarda olduğumuz için, Dim Lodge’a bir kaç gün buralarda olacağımı bildiren, baykuşla bir mesaj göndermiştim. Odunculardan birisinin üstüne ağaç devrildiğini ve durumunun da kritik olduğunu söyleyen bir cevap yolladılar. Genç bir bayanın da doğumu yaklaşmış, lütfen gelip doğumu gerçekleştirip gerçekleştiremeyeceğimi sordular. Oduncuyu anlarım da, bir doğuma neden beni çağırırlar ki? Ben ebe değilim..”

“Eee? Gidecek misin? Doğuma yani..”, diye sorar Brom.

“Gideceğim tabii.. Çağırdıkları anda beni külfet altına sokmuş oldular ve bunun farkında bile değiller. Sen de gelsen iyi olurdu. Kemik nasıl yerleştirilir, doğum nasıl yaptırılır, bunları bilmek hayatı anlamak açısından çok önemli olabiliyor.”, der yaşlı adam.

“Beni oraya götürtmek için her türlü yöntem, taktik ve şantajı denemeye niyetlisin, öyle değil mi?”, diye sorar Brom uyuz bir ifadeyle.

“Tabii. Buna seni bir kurbağaya çevirip cebimde götürmek de dahil ama işin o noktaya gelmemesini tercih ederim. Ayrıca eminim bizi iyi besleyeceklerdir. Oduncular biraz kaba insanlardır ve batıl inançlıdırlar ama cömerttirler aynı zamanda. Hele senin gibi naif bir ozan onlar için büyük bir lüks. Eminim hayatlarında hiç ozan görmemişlerdir. Kendini onların bu fakir lüksünden esirgeyecek kadar mı büyük görüyorsun. Bende seni zengin ruhlu biri sanırdım!”, der Efendi Cathber.

Brom yaşlı adama fena pis bi bakış atar.

“Bu.. fevkalade bel altı bir taktikdi, Efendi Cathber..”, diye burnundan solur.

“Tamamen öyle idi!”, der Cathber sırıtarak.

 

Brom, Efendi Cathber’in acıdan kıvranan zavallı oduncunun yamulmuş omur iliğini iyileştirmesini hayretle izler. Yaşlı adam oduncunun yanına gelir gelmez elinin bir hareketiyle odada ne kadar mum varsa aydınlanmış, bir başka hareketiyle de yarı ölü oduncunun yanında bekleyen herkes sessizliğe bürünmüştü. Yaşlı adam sessiz bir mırıldanmayla dakikalarca ellerini yüzükoyun yatırılmış adamın kanlı sırtında gezdirirken, oduncunun sırtından iç gıcıklatan kemik çatırtıları gelmeye başlamış ve adam çığlıklar atarak kendinden geçmişti. Yaşlı Cathber işini bitirdiğinde kan izleri hala durmasına karşın, adamın parçalanmış sırtı pürüzsüz, omuriliği ise düzleşmiş olarak, sakin ve derin bir uykuya dalmıştı. Olayı seyredenler ise hayretle kala kalmış, önce yatan oduncuyu kontrol etmişler, sonra da ağlayarak yaşlı Cathber’e sarılmışlardı. Genç oduncunun eşi, ağabeyi ve annesi, art arda teşekkür etmişlerdi yaşlı adama.

Bir sonraki durak ise, genç hobbit’in görmek istediği bir şey değildi; bir doğum!

Avazı çıktığı kadar bağıran yeni bebek geldiğinde, genç hobbit’in yüzü kerpiç gibi olmuş, gözlerinden yaşlar akarak yaşlı adamla beraber evden ayrılmışlardı.

“Bunu gördükten sonra kadınlara acıdım doğrusu. Bu hayatımda gördüğüm en ürkütücü şeydi.”, der titrek bir sesle.

“Hepsi bu kadar zorlu olmuyor, delikanlı. Bebek ters dönmüş olduğu için biraz uğraştırdı. Ama özde haklısın. Her doğum, potansiyel iki ölümü de beraberinde getirir. Buna rağmen kadınlar çocuklarına aşk ötesi bir sevgiyle bağlanırlar. Tarifi olmayan bir sevgidir bu. Evet, Efendi Hobbit, Kadınlar, bambaşka varlıklardır.”, diye sessizce cevap verir yaşlı adam. “Hadi gel. Senin içine sıcak bir şeyler koyalım. Kendine gelmiş olursun..”

“Beni gerçekten, neden getirdin buraya?”, diye sorar Brom.

“Seni buraya özel planlar yaparak getirmedim, evlat. Ben buraya geliyordum ve gerçekleşen şeyleri muallak birer cümle olarak geçiştirmektense, senin de birinci elden görmeni istedim. Neredeyse bir yıla yakın bir süredir bu ormanlarda fırtına avlıyoruz. Bu başlı başına eğlenceli olmakla beraber, bizi dünyanın geri kalanından da biraz fazla koparabiliyor. Kafamızı dinlememiz ve belirli bir iç huzura kavuşabilmemiz açısında bu fevkalade faydalı bir şey. Ama aynı zamanda da yüzleşmemiz gereken duygularımızla hesaplaşmamıza da engel olmuş oluyor —ki bu da doğru değil, kendi akıl sağlığımız açısından.. Ve sen daha kaybınla yüzleşmiş değilsin, Efendi Hobbit.”

“Sana kaybım hakkında hiçbir şey anlatmadım. Nereden—?”, diye başlar genç hobbit.

“Efendi Brom Bumblebrim. Lütfen. Ben yaşlı olabilirim, ama bunak değilim. Kimse beni aşırı zeki olmakla övmedi. Ama aptal olmakla da suçlamadı. Fey’lerle iletişimi olan tek kişi de sen değilsin.”, der yaşlı adam nazikçe.

“Madem biliyorsun, neden soruyorsun?”, diye biraz huysuzca sorar Brom.

“Bildiğimi söylemedim ki.”, der Cathber.

“Fey’lerle konulabildiğini söyledin..”

“Fey’lerle konuşabiliyorum, evet. Aralarında senin başına gelenleri bilenlerin de olduğunu biliyorum. Ama hiçbirisine sormadım.”

“Neden?”, diye biraz şaşırmış bir şekilde sorar Brom.

“Çünkü, delikanlı, bu senin sırrın. Senin kaybın. Senin acın.. Onu anlatmaya hazır olduğunda, ben de dinlemeye hazır olacağımı, sanıyorum ilk karşılaşmamızda söylemiştim sana ve koşullar hala değişmiş değil. Senin derdini ve başına gelenleri merak etmiyor değilim. Ama arkandan iş çevirecek kadar değil. Bu hem hoş bir davranış değil, hem de doğru bir davranış değil.”

 

Brom buna cevap vermez. Sadece susar. Beraber geçirdikleri bir yıla yakın sürede yaşlı adama duyduğu saygı, bir anda katlanır.

İlginçtir ki bu yaşlı, muhtemelen de biraz deli olan adama duyduğu saygı, en nihayetinde adamın ‘hiçbir şey’ yapmayarak kazandığı bir saygıdır. Ama yaşlı adam o ‘hiçbir şeyi’, bilinçli olarak yapmamayı tercih etmiştir ve belli ki genç Brom’un ihtiyacı olan da budur..

 

Yaşlı adam bir elini genç hobbit’in omzuna koyar ve, “Haydi gel.”, der. “Önce bir şeyler yiyelim. Neredeyse ikiye bölünmüş bir omuriliğini iyileştirmek bunu beceremediyse, bir doğum beni acıktırmaya yetti!”

Brom ister istemez ‘fırk’lar.

 

Yaşlı Cathber, rastgele bir ev seçer ve yüzsüzce kapısını çalar. Yirmi beş yaşlarında, genç bir adam kapıyı açar, yaşlı adamı görünce yüzünde belirgin bir sırıtış peyda olur ve içeri girmesi için onu buyur eder.

“Efendi Cathber..”, der genç adam. “Evimi şereflendirdiniz. Lütfen, buyrun.. Seleina, misafirlerimiz var..” 

“Teşekkür ederim genç Aramsis. Gecenin bu saatinde sizlere yük olduğumdan dolayı beni maruz görürsünüz diye umuyorum.”, diye gülümser yaşlı adam.

“Lafı bile olmaz, Efendi Cathber.. Sizlere kapımız her daim açıktır. Buyrun lütfen.”, der genç Aramsis ve her ikisini de içeri alıp ateşin hemen yanındaki masaya oturtur.

“Sevgili Cathber..”, der yumuşak bir ses ve uzun boylu, esmer güzeli, genç bir kadın gelir ve yaşlı adama sarılır. “Seni tekrar görmek ne güzel.”

“Sevgili Seleina. Bakıyorum her gördüğümde daha bir güzelleşiyorsun. Bu kurallara aykırı değil mi?”, diye sırıtır Cathber.

Seleina içten bir sesle güler.

Sonra Catherber’in arkasında saklanan Brom’u görür.

“Bir hobbit! Şimdi çok kızdım sevgili Cathber. Kendi gelişiniz hususunda bizi uyarmadığınız gibi, buraya bir hobbit getireceğinizi de söylemediniz. İkinizi birden nasıl ağırlayacağız şimdi? Bu fazla büyük bir onur!”, der kız gülümseyerek.

Brom.. buna biraz şaşırır.

“Bizi tanıştırmayacak mısın?”, diye imalı bir şekilde sorar Seleina.

“Aaaa.. tabii.. Aramsis, Seleina, bu gördüğünüz, fevkalade uzak yerlerden gelmiş, çok gezmiş, daha da çok görmüş, ırkının naif bir örneği, Efendi Brom Bumblebrim.. Efendi Brom, bunlarda benim pek sevdiğim Aramsis ve harika eşi Seleina.”, diye tanıtır Cathber.

“Uhh.. Menun oldum.”, der Brom biraz çekinerek.

“Bugün şanslı gününüzdesiniz, Efendi Cathber. Kül altı pişirilmiş harika bir hindimiz var.”, der Seleina.

“Ahhaa.. bunun şansla hiçbir ilgisi yok, sevgili Seleina. Bütün gün evinizi gözetledim, ve hindinin kokusunu alır almaz da geldim!”, der sırıtarak.

Buna Aramsis’de, Seleina’da kahkahalarla gülerler.

 

“CATHBER EBE GELMİŞ!”

..diye küçük bir ses çınlar odada ve Brom’un içmekte olduğu elma şırası burnundan fışkırır.

“Moreel..”, der Seleina, kıpkırmızı olmuş, gülmemek için çırpınan bir suratla. “Senin uyumuş olman gerekmiyor muydu?”

“Ama anne yaaa.. Cathber Ebe’nin sesini duydum ve uyandım!”, der miniminnacık, fevkalade şirin, iki yaşlarında, annesi gibi esmer saçlı bir kız.

“Moreel..”, diye gülmemek için neredeyse inleyerek söylenir Seleina. “Cathber amcaya, ‘Efendi Cathber’, diye hitap etmemiz gerekiyor.” 

“Ama o benim ebem değil mi?”, diye saf bir şekilde sorar küçük kız.

Brom gülmemek için kıvranır.

Efendi Cathber ise bozuntuya vermemeye çalışır.

“Ama sen bana, onun seni de doğurttuğunu söylemedin mi?”, der küçük kız ve zincirleme bir kazayı da başlatmış olur.

“Ben..”, der Seleina, kıpkırmızı olmuş bir şekilde. “..elma turtalarını getireyim!”

 

Genç Brom yemekten sonra gece boyunca Efendi Cathber’in, Aramsis ve güzel eşi Seleina ile konuşmalarını dinler ve uzun saatlerden sonra bir şey dikkatini çeker.

Bu küçük aile, gerçekte fakir bir ailedir. Ancak genç Aramsis’in eşini ve küçük kızını deliler gibi sevdiği her halinden bellidir. Seleina’nın eşine ve kızına olan sevgisi ise ancak kendisinin buna ekleyebildiği kadarıyla baskın gelmektedir. Küçük Morel ise hayretle Brom’u seyretmiş, sonra kendi kafasında nasıl bir hesap yaptıysa, onu kendince ‘dengi’ olarak görmüş ve löp diye hobbit’in kucağına atlamıştı. Cathber-Aramsis-Seleina kendi aralarında bir üçlü oluştururken, gerçek muhabbet, Brom ile Morel adındaki o miniminnacık kız arasında geçmişti.

Küçük Morel, aklına gelen her şeyi, hiçbir moderasyon yapmaksızın, minik yüzünde ciddi bir ifadeyle genç Brom’a anlatmıştı. Sonra onu elinden tutup odasına, oyuncaklarıyla oynamaya götürmüştü. Gerçekte küçük kızın bütün oyuncakları ev yapımıdır ve bir oduncunun elinden çıkma olduğu açıkça görülmektedir. Buna rağmen kız onları Brom’a verip beraber oynarken, ikisi de engin hayal güçlerini devreye sokmuş ve kaba ahşap oyuncaklar bir anda perilere, şövalyelere, ejderhalara, prenslere ve prenseslere dönüşüvermişlerdi.

Kızın uykusu geldiğinde ise Brom’a sarılmış, onu sesli bir şekilde yanağından öpmüş, sonra da annesi eşliğinde yatağına gitmişti. Brom’un en son duyduğu şey, küçük kızın uykulu bir şekilde söylendiği mızmızı olmuştu..

“Ama anne yaa.. Hobim’e düş kapanımı göstermeyi unuttum ama ki!”

 

Bu..

..her nasılsa,

..genç Brom’a,

..yaşlı Cathber’in bahsettiği,

..duygularıyla hesaplaşma vaktinin yaklaştığının ilk habercisi olur.

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VII ile
devam edecek..


Yıllar sonra artık İzci Yüzbaşı Bremorel Songsteel olarak bilinen küçük Morel, Brom Bumblebrim’le karşılaştığında onu hatırlayacak ve eşi Thomas Dimwood’a onu “Öptüğüm ilk erkekti!”, diye tanıtacaktır..

 

Yaşlı Cathber, eşinin ölümünden bahsederken, gerçekte bunun ‘ileriki’ bir zamandan, Themalsar Savaşında, bir yanlışı düzeltmek için gönderilecek olan Brom Bumblebrim ve arkadaşlarını güvenli bir şekilde o zamanlar bir prens olan Grandaleren’in yanına getirmek için düşman saflarında bir gedik açarken uğradıkları karşıt baskında öldürüleceğini bilmiyordu!

 

book 05 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” V

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” V

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” IV ‘ün
devamıdır..

 

 

07.09.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Ağustos ortası.
Gulls Perch..

 

Brom Bumblebrim, Gulls Perch’in önünde mışıl bir berraklıkla şapırdıyan göletin kıyısında oturmuş, çıplak ayakları suyun içinde, omuzlarında ise havlu niyetine sarındığı battaniyesi olduğu halde, kenarda duran ıslak elbiselerinin kurumasını beklemektedir. Ağustos ayında olmaları dolayısıyla hava sıcaktır, ama burada, bu güzel orman, gölet ve hemen ilerisinde çınlayarak akan şelale sayesinde hava naif bir serinliktedir..

Brom göletin kenarına bırakılmış bir ahşap kase dolusu çileği, bir başka kase dolusu enfes görünümlü kirazları, hatta pürüzsüz ve lekesiz kıpkırmızı elmaları, sapsarı armutları, mis gibi kokan şeftalileri ve tam zamanında toplanmış üzümleri, yüzünde kararlı bir ifadeyle umursamaz.

Brom, mazbut yemini etmiş bir tapınak muhafızı gibi ileri ve uzaklardaki bir noktaya bakar sadece..

“Pssst!”, diye yumuşak sesli biri seslenir genç hobbit’e sessizce, ama Brom dişlerini sıkmış, inatla ufukta seçtiği noktaya odaklanır.

“Pssssst!”, diye tekrarlar kendini aynı ses.

“Neden ona ‘pssst’ diyorsun? Adı ‘Pssst’ mı?”, der bir başka yumuşak ses.

“Hayır kız, dikkatini çekmeye çalışıyorum.”, diye açıklar birinci sesin sahibi.

“Pek işe yaramıyor gibi. Sana hiç bakmadı bile, Yamara.”, der ikinci ses.

“Bence biraz aptal da ondan.”, der Yamara.

“Ona aptal dersen, tabi bakmaz.”

“E sen söyle o kadar biliyorsan, Temessa..”, der burnunu çekerek Yamara.

Temessa göletin içinde, görünen kısmı itibariyle çıplak omuzlarını silker.

“Ona adını sormalısın, bence. Onun cinsi, kızların kendilerine isimlerinin sorulmasından hoşlanırlar.”

“Huh!”, der Yamara. “Neden acaba? Adına ihtiyacım yok ki?”

“Bilmem. Dikkatimizi çektiklerini sandıkları içindir, her halde.”

“Pssst.. Bodur.. Adın ne senin?”

“Hayır, hayır. Bir erkeğe bodur, bücür, sıska, çiroz, çirkin, zayıf, şişko gibi fiziksel engellerini yüzlerine söyleyemezsin. Buna fena alınırlar.”

“Ama doğru. Bu şey bodur işte!”

Brom ufukta aradığı şeyi bulmak üzeredir ama bulmamayı tercih eder ve içinden mırıldanır.

“Ben bodur değilim yaa.. Hobbit’im! Bunun anlaşılması ne kadar zor olabilir ki?”

“Olsun. Onlara aptal olduklarını söylediğinde de alınırlar ama o kadar değil. Özellikle boylarıyla yada yüzleriyle ilgili şeylere daha çok alınırlar.”

“Bak bu konuda biraz haklısın..”

“Bu çok saçma.”

“Olabilir. Örneğin sen çok güzelsin Yamara.”

“Evet. Öyleyim.”

“Ama biraz aptalsın da..”

“Eee? Noolmuş?”

“İşte böyle. Sana aptal dediğimde alınmadın bile. Ama çirkin olduğunu söyleseydim hemen gider anneye şikayet ederdin.”

“Ederdim, tabii. Çünkü bana çirkin demen hiç hoş değil!”

“Şimdi anladın mı neden onlara da bodur diyemeyeceğini?”

“Hayır!”

Brom ‘fırk’lar.

“Senin yolun biraz uzun, kızım.”

“Verdiğim şeftalilere dokunmadı bile.”, diye fena alınmış bir sesle söylenir Yamara.

“Belki şeftaliyi sevmiyordur.”, diye önerir Temessa.

“Hayır, şeftaliye bayılırım. Eminim senin şeftalilerinde yumuşacık ve enfestir ama onlara dokunursam başıma gelecekleri bilmek bile istemiyorum.”

“Hmm.. Benim elmalarıma da dokunmamış.”, diye kendisi de alınmış bir ifadeyle söylenir Temessa.

“Elmalara da bayılırım. Bkz. yukarıdaki açıklama!”

“Cherriot’un kirazlarına, Shyad’in üzümlerine ve Kardenymp’in ayvalarına da dokunmamış.”, der Yamara.

“Evet. Aynı sebepten dolayı.”

“Veraminks’in çilekleri de olduğu gibi duruyor.”, diye ekler Temessa. 

“Belki aptal Aremela’nın çilekleri midesini bozmuştur ve artık istemiyordur!”, der Yamara bir anda.

“Hayır, onun çilekleri muhteşemdi ve burada işim bitince anneden o çileklerin, varsa çekirdeklerinden isteyeceğim..”

“Senin karnın mı bozuk?”, diye sorar Yamara.

“Değil. Karnım bozuk değil.”

“Belki de şu dindar tiplerdendir. Hani bi sefer geldiydi de hiçbirimiz onu elde edenediydik..”

“Kim?”

“Bilmem. Feyspeck miydi, Farstep miydi neydi!” 

“..Aaa, evet hatırlıyorum. Anne ile konuşmaya geldiğini söylemişti. Anne onunla da konuştu ama bununla konuştuğu gibi konuşmadı onunla.. Çok daha ciddi ve resmi bi görüşme oldu. Sanırım M-Teyzeden haberler getirmişti.. Geldiğinde bizi gördü, pek güzelmişsiniz dedi, bize şeker verdi, sonra da gittiydi.”

“Canım şeker çekti!”

“Benimde. Anne şekerin bizim için zararlı olduğunu söyledi ama çok güzel tadı var şekerlerin!”

“Hay shit. Benimde çekti şimdi canım..”

“Siz ikiniz ne yapıyorsunuz burada?”, der bir üçüncü ses ve göletin içinden masmavi, ışıl ışıl parıldayan, upuzun saçları, yakıcı, gökyüzünü hafif çekik gözlerinde yakalamış, sahibesi olduğu çilekler gibi küçük, kırmızı-pembe dudaklarıyla Aremela belirir. “..Ve bunları kim koydu buraya?”

“Şeftalileri ben koydum.”, der Yamara.

“Elmaları da ben..”, der Teressa.

“Cherriot, kirazlarını getirdi, Shyad’de üzümlerini. Kardenymp de geri kalmamış olmak için armutlarını getirip bıraktı. Bu şey senin çileklerini yediği için, belki benimkileri de yer diye Veraminks’de kendi çileklerini getirdi.. Aptal kız.. Bu bodur şey çoktan çilek yedi ki!”

“Ama neden getirdiniz. Anne onu bana verdi zaten ki! Benim şeyimi çalmaya mı çalışıyorsunuz?”

“Öncelikle ben bi ‘şey’ değilim. Hobbit’im.. Ho-bit!”

“Hayır, Aremela. Anne seni ona verdi!”, der Yamara ve acımasızca güler.

“Ama onu da bana verdi. İkinizde oradaydınız ve duydunuz; yolda o da bana eşlik edecekmiş. Düşersem elimden tutup kaldıracakmış. Yaralanırsam, yaralarımı saracak, beni teskin etmek için bana şefkatini, anlayışını ve sevgisini verecekmiş..”, diye alt dudağını pörtleterek söylenir Aremela, ağlamaklı bir sesle.

“Ahahahahaaa..”, diye güler Yamara. “Ama önce senin onları bu şeye vermen gerekiyormuş! Duydum. Koşullar bunlardı.”

“Bence koşulları doğru yorumlamıyorsun, Yamara.”, der Temessa.

“Uhhmm.. Bence de doğru yorumlamıyorsun, Yamara..”

“Neymiş doğru yorumu peki?”

“Bilmem. Ama seninkisi yanlış bence.”

“Anne, Aremela’yı bu şeye kölesi olarak verdi.. İyi ki ilk ben görmemişim onu!”, diye mutlu bir şekilde sırıtır Yamara.

“Ben kimsenin kölesi değilim yaaa..”, diye titreyen gözlerle söylenir Aremela.

“Köle Aremela…”, diye acımasızca çekiştirir Yamara.

“Bence bu kadarı yeter, Yamara.”, der ciddi bir sesle Temessa.

“Bence de bu kadarı yeter, Yamara. Ağlattın kızı ve buna yapmana hiç gerek yoktu.”

“Neden? ‘İlk ben gördüm, ilk ben gördüm’, diye tekrarlarken sorun yoktu!”, diye cevap verir Yamara huysuzca.

 

“Güzel Aremela hanım..”

..deyi verir Brom birden ve üçü de dona kalır.

“Vadinizi kötü adamlardan temizlemenizde size eşlik etmeme izin verdiğiniz için teşekkür ederim. Yol boyunca herhangi bir şeye ihtiyacınız olursa, lütfen rica etmekten çekinmeyin..”

 

Brom oturduğu yerden kalkar, hiç bozuntuya vermeden battaniyesini iyice beline bağlar, “Bi dakka..”, der, kurumaları için serdiği elbiselerini toplar, en yakın çalıların arkasına gider, seri hareketlerle pantolonunu, gömleğini, yeleğini ve ceketini giyer, battaniyesini topak yapar ve sırt çantasına tıkar, sonra da hazır bir şekilde göletin kıyısına olabildiğince yaklaşır ve elini şirin kıza uzatır.

“Lütfen.”, der nazikçe. “Hazırsanız, yola çıkalım mı?”

 

“Bodur şey kıza elini uzattı!”, diye fısıldar Yamara. “Önce Aremela’nın ona elini uzatmış olması gerekiyordu. Annenin koyduğu kural böyleydi ama..”

“Tırstım!”, diye geri fısıldar Temessa. “Ama bence Aremela’yı ağlatarak bu şeyi kızdırdın.”

“Aremela onun kölesi. Neden kızsın ki?”

 

“Aremela hanım, benin kölem değil.”, der Brom ve sakin kalmak için elinden geleni yapar. “Anne onu bana köle olarak vermedi. Yolda çekebileceğim zorluklar karşısında bana yardım etmesi için ve bilgeliğini benimle paylaşması için verdi. Bana göz kulak olması için verdi anne onu bana ve sevgili Aremela hanımefendi de beni kırmayıp onurlandırdığı için kendisine müteşekkirim..”

 

Brom konuşurken de Aremela dışındaki kimseye bakmaz. Aremela ise hayret ve korkuyla ona bakar. Ona, ve kendisine uzatılan ele..

Neden sonra, kızın hayreti ve muhtemelen de merakı, korkusuna baskın çıkmış gibi kendisi de küçük, ince elini genç hobbit’e uzatır.

Brom elini tutan parmaklardan, garip, hayat dolu, tamamen doğadan gelen bir sıcaklık sezer. Bu sıcaklık, bildiği anlamda tensel bir sıcaklık değildir sanki. Daha çok, hayat olan her yerde hissedilebilecek, huzurlu bir sıcaklıktır. Sakin sulara ait, sakil bir sıcaklık..

Genç hobbit kızı göletten çıkartır, sonra efendi bir şekilde hafif öbür yöne bakar.

“Be.. beni kölen olarak görmediğin için, bende sana müteşekkirim.”, diye fısıldar Aremela çekingen bir sesle.

“Bi şey değil. Şimdi.. Yola çıkmadan önce üstüne giyebileceğin bir şeylerin var mı?”, diye sorar Brom nazikçe.

“Neden ki? Çirkin miyim? Onun için mi yüzünü çevirdin?”, diye biraz kırılmış bir sesle sorar Aremela.

“Aaa.. hayır, sevgili Aremela. Bilakis, çok.. nasıl desem bilemiyorum.. Gerçekten ne kadar güzel.. ve.. uhh.. dikkat dağıtıcı olduğunu hiç sana söyleyen oldu mu?”, diye kızarmış bir şekilde mırıldanır ve ister istemez gözlerini sımsıkı kapatır Brom.

Genç hobbit, bu sözlerinin kızın üzerindeki etkisi nedir bilmez çünkü ciddi bir eforla aksi istikamete kapalı gözlerle bakmakla meşguldür. Ama arkasından, sanki loş, engin bir mağarada yankılanan su damlalarını duyar gibi olur. Gözlerini tekrar açtığında kızı önünde durmuş, üstünde uzun, teniyle kontras yapacak kadar koyu, bir o kadar da canlı mavi, göğüslük ve etek olacak şekilde iki parçadan oluşan tiril bir elbise içerisinde bulur.

“Oldu mu? Şimdi de güzel miyim, Blom Bundlebim Hobim?”, diye sorar saf ve içten bir sesle.

“Uhhmm.. Evet.. kesinlikle..”, diye afallar Brom.

“Gidelim mi o zaman, Blom Bundlebim Hobim? Yolda sana eşlik etmeyi, düşersen elimi uzatmayı ve yaralanırsan da yaralarını sarmayı dört gözle bekliyorum.”

“Hadi yaa?”, der Brom biraz şaşırmış bir şekilde.

“Evet. Anne mutlu olabilmem için bunları yapmam gerektiğini söyledi. Bunları yaparsam sen de bana şefkatini, anlayışını ve sevgini verebilirmişsin, Blom Bundlebim Hobim!”

 

Brom..

Brom hayretle kızın söylediklerini dinler ve bunları, Gulls Perch’e geldiğinde onunla ilk karşılaşmasından itibaren, o ve diğer kızların aralarında yaptıkları konuşmaları tekrar gözden geçirir ve belirgin bir sonuca varması, kendisi gibi bir ozan için çok da zor olmaz.

Bu kızların.. daha doğrusu bu fey’lerin her şeyi literal anlamda algıladıkları, dolayısıyla mecaz, deyim, ikincil anlamda kullanılan ifadeleri, yada genel anlamda atasözlerini, tam olarak anlamama olmasa da, algılayamadıklarını fark eder.

O ve hiç düşünmeden doğruyu söylediklerini..

Kızların, aralarında atışırken birisinin diğerini bir şeyle itham etmesi durumunda diğerinin anında ‘Evet.’, diye yaptığı şeyi kabul etmesinden bu açıkça görülmektedir. Brom, her nasılsa bu noktada bir nüansı yakalayıverir; kızlar doğruyu söylemeyi, ‘doğru-yanlış’ çerçevesinde değil, daha ziyade yalan söyleme kapasitelerinin olmayışından kaynaklandığına ayılır ve bunun da mecaz yada ikincil anlamlı ifadeleri algılayamamaları arasında bir alaka olduğunu düşünür.

Brom, bu durumun art niyetli insanlar tarafından nasıl kötüye kullanılabileceğini de tahmin eder ve muhtemelen söz konusu kötü insanların, fey’ler için belli ki neredeyse ‘kutsal’ olan Gulls Perch’e nasıl girebildiklerini de açıkladığını düşünür.

 

“Neden sustun, Blom Bundlebim Hobim, seni üzecek bi şey mi yaptım?”

 

Kızcağızın içten sorduğu soru karşısında Brom’un içinde bir şeyler kıpraşır. Ona acıması mı gerektiğini, yoksa kendisine sunulan fırsatı değerlendirmesi mi gerektiği konusunda ikileme düşer..

..ama sadece bir anlığına.

Brom bunlardan ikisini de yapmaz.

Annenin kendisine güvenerek teslim ettiği bu harikulade varlığı, aldığı gibi temiz ve canı acımamış bir şekilde de geri getirmeye karar verir.

Ve mütemadiyen adını yanlış telaffuz etmesinden dolayı da rahatsızlık duymadığı gibi, onu düzelterek kızı da üzmemeyi tercih eder.

 

“Hayır, Aremela hanım. Sadece düşünüyorum, o kadar.”

“Neden bana hanım diyorsun? Hanım nedir bilmiyorum ama ki?”, der kız.

“Ummm.. bizde bir çeşit saygı göstergesi gibi bir şeydir bu.”, diye açıklamaya çalışır Brom.

“Ama beni tanımıyorsun bile. Anne beni sana verdi. Bana saygı göstermen için hiçbir sebebin yok ki.”, der Aremela biraz aklı karışmış bir şekilde.

“Sebebe gerek de yok. Önümüzde tehlikeli bir yolculuk var. Zorlu ve kötü bazı kişilerle mücadele edeceğiz. Yanımda benimle bu mücadeleyi verecek, bana eşlik edecek, düştüğümde bana elini uzatacak, yaralandığımda da yaralarımı saracak genç ve güzel bir kıza saygı göstermek bana akıllıca bir davranış gibi geldi.”

“Genç ve güzel.. Sence ben gerçekten güzel miyim?”, diye merakla sorar kızcağız.

“Evet, Aremela. Gerçekten olağanüstü ve eşsiz bir güzelliğe sahipsin. Öyle ki hayatımda senin kadar güzel birisiyle daha hiç karşılaşmadım..”, der Brom fevkalade dürüstçe ve ister istemez kıza doğru bir bakış atar.. ve genç hobbit’in kalbi hoplayıverir.

“Off yaaa. gerçekten ne kadar şirin olduğunu bir bilsen!”, diye geçirir içinden..

..ve kızın yüzü bir anda aydınlanıverir.

Gerçekten aydınlanır; sanki derisinin altında birisi bir ışık yakmış gibi açık mavi bir renkle parlamaya başlar kız.

“Uhhmm.. parlıyorsun!”, diye hayretle bakar kıza Brom.

“Ben.. utandım da ondan. Ö.. özür dilerim. Daha önce kimse bana böyle bir şey söylemişti..”, der kız kekeleyerek.

“Onların kaybı.. ve benim!”, diye mırıldanır Brom sessizce..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aremela, Brom’u şelalenin arkasındaki gizli geçitten Gulls Perch’e sokmaz, çünkü herkesin sandığı gibi orada bir gizli geçit yoktur.. Aslına bakılırsa ortada herhangi bir gizli geçit yoktur. Fey’lerin kutsal vadisine giriş sadece bir fey’in müsaadesiyle ve eşliğinde, uzun, büyülü bir tünelden yürüyerek gerçekleşebilir ve Brom, ellerinde demir silahlarla buraya gelen kötü adamların bunu nasıl başardıkları üzerine çok fazla kafa yormaz zira yalan söyleyemeyen ve mecazdan da anlamayan bu garip varlıkları kandırmak, yeterince zeki biri için çok da zor olmayacağını düşünür ve bu düşünce nedense onu kızdırır. Genç hobbit, bir şekilde fey olmayan ama hem buranın önemini anlayan, hem de bu vadinin bekaretine saygı duyacak birilerini bulup onları buranın koruma altına alınması hususunda uyaracaktır. Brom bu konuda kime gitmesi gerektiğini merak ederken, Aremela sessizce onun elini tutar..

Brom önce ele, sonra da elin sahibine bakar ve kızın korkudan titrediğini farkeder.

“Ne oldu Aremela?”, diye sorar Brom.

“Ben.. daha önce hiç kavga etmedim.. Bizler aramızda tartışır ve didişiriz ama hiçbir zaman kavga etmeyiz. Şimdi ise ölümlülerin savaş dediği şeyi yapmaya gidiyoruz. Savaş kötü bi şey ama ki!”, der kız cılız bir sesle.

“Evet. Savaş kötü bir şey, sevgili Aremela. Ama bazen de gerekli bir şey. Ben Bowling Hills’den geldim. Buradan çok uzakta orası. Bizlerde savaşçı bir ırk değiliz. Ama kimsenin de gelip güzel tepelerimizi elimizden almasını istemeyiz, doğrusu.”

“Savaş.. ne zaman güzel olabilir ki?”, diye sorar kız, yüzünde korkulu bir ifadeyle.

“Ben, ‘savaş’ söz konusu olduğunda güzel kelimesini hiçbir zaman kullanmazdım. Daha ziyade, ‘gerekli’ kelimesini tercih ederdim.”, der Brom.

“Peki. Ne zaman gerekli?”

“Şimdi.”, der Brom kısaca.

“Anlamadım ama ki.”, diye aklı karışmış bir şekilde cevap verir Aremela.

“Senin olan bir şeyi, başkaları gelip senden izinsiz ve zorla almaya çalıştığı zaman gerekli. Eğer bu kötü adamları buradan atmazsak, bu vadiyi açtıkları delikler ve göllerinize döktükleri atıklarla öldürürler. Buna izin verilmemeli..”, der Brom.

“Sen neden bizim için savaşıyorsun o zaman? Bu vadi senin bile değil. En başta benim koşullarımı kabul etseydin, anne sana bu görevi yüklemezdi ve sen de mutlu olmuş olurdun, ben de..”, der kız somurtarak.

“Belki..”, der Brom. “..ama o zaman sadece.. uhh.. kısıtlı bir etkileşimimiz olurdu ve seninle konuşma fırsatım hiç olmazdı.”

“Konuşmak.. Siz ölümlüler bunu pek seviyorsunuz. Ben konuşmaktansa işi yapmayı seviyorum. Daha eğlenceli.”

“Peki.. uhhh.. sonra? Yani iki kişi birbirine hiç güzel sözler söylemiyor mu?”

Kız omuzlarını silker.

“Gerçekler sözden çok eylemdedir. Ölümlülerin sözleri nadiren gerçektir. Eylemlerle yalan söylemek ise o kadar kolay değildir.”

“Bu.. ürkütücü bir şekilde doğru.. Ama ben yine de çileklerini yerken hissettiğim mutluluğu sana anlatmak, anlatırken de sözlerimin senin yüzündeki etkisi seyretmek isterim.”, der Brom.

“Neden ki? Yüzüm çirkin mi oluyor o zaman?”

“Bilakis.”

“Anlamıyorum. Sen zaten güzel olduğumu söyledin ki.”

“Güzel bir şey duymak, bizleri her zaman mutlu eder, Aremela. Ve mutlu bir yüz her zaman daha güzeldir.”

“Bence sen çok fazla düşünüyorsun, Blom Bundlebim Hobim.. ve bu şekilde bütün eğlenceyi de kaçırıyorsun. Yapmak her zaman çok düşünmekten daha eğlencelidir!”

 

Blom Bundlebim Hobim (!) buna bir şey demez.. Açıkçası söyleyecek, kendisinin bile inanabileceği bir şey de bulamaz.

Dolayısıyla taktik değiştirir!

 

“Aremela..”, der sakince.

“Efendim, Blom Bundlebim Hobim.”

“Beraber tehlikeli bir göreve gidiyoruz.”

“Evet, Blom Bundlebim Hobim..”

“Sormam da sakınca yoksa.. uhhmm.. sen tam olarak nesin?”, diye ıkınarak sorar genç hobbit.

“Sormanda bir sakınca yok, Blom Bundlebim Hobim. Ama bu sorunun beni biraz üzdüğünü de itiraf etmeliyim.”, der Aremela kaşlarını hafif çatarak.

“Özür dilerim. Niyetim seni üzmek değildi.”, der Brom hemen.

“Sen.. ‘iyi’ birisine benziyorsun, Blom Bundlebim Hobim..”, der kız.

“Öyle olduğumu düşünmek isterim.”

“..dolayısıyla beni üzmek istemediğine inanmak istiyorum. Benim ne olduğumu bilmiyor olman biraz üzücü. Ama siz ölümlüler etrafınızda olup bitenlere ve kendiniz dışında yaşayan hayatlara karşı biraz umarsızsınız. Bu yüzden seni anlayışla karşılayasım var.”

“Evet. Sanırım biraz öyleyiz.”, diye makul bir şekilde kabul eder Brom.

“Ben.. Ben bir nymph’im.. Bir su nymph’iyim. Suda doğdum ve hayatta kalmak için suya ihtiyacım var.”, diye, sanki ayıp bir şeyi açıklıyormuş gibi utanarak, ve biraz da çekinerek açıklar Aremela.

“Uhhmm.. bu.. fevkalade bir şeye benziyor. Hepiniz mi su nymph’isiniz peki?”, diye hayretle karşık bir merakla sorar Brom.

“Tabii ki hayır. Yamara bir ateş nymph’i. Sanırım bu yüzden biraz hırslı ve çabuk sinirleniyor ve gördüğü her şeyi de istiyor. Ben sadece bir şeyi istediğimde onu istiyorum. Temessa ise bir dryan. Bu yüzden de hiçbir konuda karar veremiyor ama her konuda akıl yürütmeyi seviyor. Diğerleri de o veya bu şekilde, siz ölümlülerin ‘fey’ yada ‘peri’ dediği şeylerden biri..”

“Aaa.. bu bazı şeyleri açıklıyor, sanırım. Çileklerin.. senin için özel bir anlamı var gibi..”, diye aynı merakla sorar Brom.

Aremela buna cevap vermez. Ve uzun bir süre de cevap vermemeye devam eder. Neden sonra sessizce konuşur.

“Bu.. özel bir şey, Blom Bundlebim Hobim. Belki bir gün, seninle mutlu olursam ve sende yanımda kalmaya karar verirsen bunu sana söyleyebilirim.”, der fısıltılı bir sesle.

“Sorun değil, Aremela. Özel şeylerinize burnumu sokmak istememiştim. Benimkisi sadece hakkında hiçbir şey bilmediğim şeyleri öğrenebilmek için sorulmuş sorular.. Ve merak, tabii..”

“Peki sen nesin?”, diye bu sefer Aremela sorar.

“Ben bir hobbit’im..”, der Brom kısaca, zira sorulan sorunun da cevabı budur.

“Hobim, ne?”

“Hobbit, ben’im.. ve ben de bir hobbit’im.. Bizler yemek yapmayı ve yemeyi, şarkı söylemeyi, sessiz ve sakin yaşamayı, kitap okumayı ve bahçe ve tarlalarımızda meyve, sebze ve çiçeklerimizle ilgilenmeyi seven, sade bir ırkız. Savaşlardan ve kavgalardan uzak dururuz çünkü bizler için bunlar saçma ve mutsuz insanların yaptığı ve en nihayetinde de sadece daha da mutsuz olmak için yaptıkları saçma sapan bir şeyden ibarettir.”

“Hobim, senin adın değil mi yani? Anne sana ‘Blom’, ‘Bundlebim’ ve ‘Hobim’, diye hitap etti.”

“Dediğim gibi. Hobbit, ait olduğum ırkın adı. İnsanlar, elf’ler, gnome’lar ve dwarf’lar gibi.. Brom, benim adım. Bumblebrim ise içine doğduğum ailenin adı.”, diye açıklar Brom.

“Aile? Aile nedir?”

“Aile; anne, baba ve onların çocuklarından oluşan, bazen de anneanne, babaanne ve dedelerin, amcalar, dayılar, teyzeler, yengeler, kuzenler ve yiğenlerinde beraber yaşadığı bir bütünün adı..”

“Hiç bi şey anlamadım, Blom Bundlebim Hobim!”, der Aremela, kafası tamamen karışmış bir şekilde.

“Sorun değil, Aremela. Bana nasıl hitap etmek istiyorsan, o şekilde hitap edebilirsin.”, der Brom gülümseyerek.

 

Brom, Aremela eşliğinde Gulls Perch vadisine açılan büyülü tünelden çıktıklarında, güneş batmaz üzeredir.

Bir elinde anne Titania’nın verdiği sihirli asa, diğer elinde ise babasının eski kısa kılıcı olduğu halde Brom etrafına bakınır. Aremela ise onun arkasında durmuş tedirgin bir şekilde fısıldar.

“Ne görüyorsun, Blom Bundlebim Hobim? Kötü adamlardan var mı burada?”

“Yok gibi. Ama güneş batıyor ve vadinin etrafını çevreleyen yüksek dağların gölgesinden dolayı her yer şimdiden kararmış durumda. Pek bir şey göremiyorum.”

“Aaaa.. Sen elf’ler gibi karanlıkta göremiyor musun yoksa, Blom Bundlebim Hobim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Aremela.

“Biz hobbit’ler, elf’lerden gelme değiliz. Dolayısıyla onların sahip olduğu hiçbir özelliğe de sahip değiliz.”, der Brom.

“Sizin ne özelliğiniz var, peki?”

“Uhhhmm.. Bizler.. şanslıyız!”, der Brom ve bir anda bunun kulağa ne kadar komik gelebileceğini düşünür.

“Şanslı? Bu bana pek de doğru gibi gelmedi, Blom Bundlebim Hobim. Sadece buraya geldiğinden beri yakalandın, az daha boğuluyordun, annenin gazabına uğramak üzereydin ve bir birimizin kölesi haline getirildik.”, der Aremela hiç inanmamış bir tonla.

“Aaaa.. ama ‘güzel bir kız’ tarafından yakalandım, ‘az daha’ boğuluyordum, anne beni ‘neredeyse’ haşlamak üzereydi ve ‘seninle’ bir maceraya atıldım!”, der Brom sırıtarak!

“Yine çok düşündüren şeyler söylemeye başladın, Blom Bundlebim Hobim.”, diye mızmızlanır Aremela.

Brom ‘fırk’lar.

“Sen ne yapmamızı önerirsin, peki?”, diye sırıtarak sorar.

“Ben bi şey önermem ki, Blom Bundlebim Hobim. Ben yaparım sadece. Su her zaman yokuş aşağı akar!”, diye fısıldar Aremela.

“O zaman bu akşam erkenden kamp kuralım ve güzel bir uyku çekelim. Sabah da erkenden kalkıp yola koyulalım. Bu vadi oldukça büyük. Sanıyorum bir ucundan diğerine gitmemiz günler sürecektir.”, diye önerir Brom.

“Az ileride, şu istikamette çalılar ve ağaçların yoğun olduğu bir yer var, Blom Bundlebim Hobim. Orada saklanırsak bizi göremezler gibime geliyor. Sanıyorum kamp şeysini orada kurabilirsin ama ki..”, der Aremela muallak bir sesle.

 

Aremela, Brom’u peşine takarak, bahsettiği yoğun çalı ve ağaçlı yere götürür. Gittikleri yerde küçük de bir su birikintisi vardır. Brom kampı kurup ortasında anca görülür, kontrollü bir ateş yakarken Aremela da imtina ile birikintiyi inceler, neden sonra da suyun temiz ve içilebilir olduğunu söyler..

..ve bir anda kıyafetleri üzerinde su gibi akar ve kız, zarif ve kıvrak bir hareketle birikintinin içine atlar!

 

‘Çulup!’

 

Brom kıza sadece alık alık bakar, gördüğü.. uhhhmm.. ‘manzara’ karşısında ateş basmış yüzünü, cebinden çıkardığı bir mendille siler, sonra tekrar ateşe ve üstünde koyduğu küçük kaptaki pişirmekte olduğu yemeğe odaklanır.

“Su harika. Gelmek istemez misin, Blom Bundlebim Hobim?”, der Aremela, suyun dışından sadece başı ve gözleri görünür bir şekilde.

“Aaaa.. uhhmm.. bugün yeterince ıslandığımı düşünüyorum, güzel Aremela.”, diye inatla küçük tencerenin içinde fokurdayan yemeğe bakarak.

Aremela’nın olduğu yerden küçük, mutlu bir kıkırdama sesi duyulur.

Kız, belinden itibaren sudan çıkar ve birikintinin kenarındaki çimenlere yastlanarak Brom’a harika bir gülümseme atar.

“Hadi ama ki.. Söz bi şey yapmıcam!”, der Aremela muzip gülümsemeyisle.

“Bence yemek yiyip sonrada uyusak daha iyi olur, gibime geliyor. Yarın zorlu bir gün olacak.”, diye boğazını temizleyerek, ciddi bir şekilde cevap verir genç hobbit.

“Ben bir su perisiyim, Blom Bundlebim Hobim. Dinlendirtmesini çok iyi bilirim ama ki.”, diye mutlu bir şekile Brom’a doğru biraz daha meyleder..

“A.. Aremela.. lütfen.. bu işi benim için daha fazla zorlaştırma. Evet.. fevkalade güzelsin ve.. uhh.. çekicisin.. ama daha bir birimizi tanımıyoruz bile..”, diye tekrar terlemeye başlar Brom.

“Ama tanıştık zaten ki. Ben Aremela Berrybush, sen de Blom Bundlebim Hobim! Bana bakarsan eğer, benim hakkımda bilmek istediğin her şeyi görebilirsin ki!”, der Aremela.

“Sorun da orda zaten. Sana.. uhh.. bu halinle bakarsam, hiç bi şey düşünemez hale geleceğimden korkuyorum..”, diye itiraf eder Brom.

“Yine düşünme şeysi.. Ortada düşünülecek bişi yok ama ki.. Yapılacak bişi var, Blom Bundlebim Hobim.”

“Ben açım. Karnımı doyurup sonra da uyuyacağım. Sende.. uhh.. üstüne bir şeyler giyip gelirsen, seninde yemeni isterim.”, der kati bir sesle ve sırt çantasından yedekleriyle beraber iğreti teneke tabak, çatal ve kaşıklarını çıkartır, iki tabağa da pişmiş yemekten doldurur, sonra da inatla sadece yemeğine bakarak ateşin başına çömer.

Aradan uzun, sessiz birkaç dakika geçer. Neden sonra Brom arkasından derin, esef dolu bir soluk duyar ve Aremela, tekrar giyinmiş halde yanına çömer.

Kız, alt dudağını pörtletmiş, ağlamaklı bir şekilde kendi tabağını alır, bir kaç kaşık yedikten sonra neredeyse hıçkırıklı, saf bir sesle söylenir.

“Seni anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim. Benim ‘fevkalade’ güzel olduğumu söylüyorsun. Hatta dikkatini bile dağıtacak kadar beni çekici bulduğunu itiraf ediyorsun, ama buna rağmen bu ikinci defa beni reddedişin!”

“Uhhmm.. ilki ne zamandı?”, diye sorar ister istemez Brom.

“İlki, ilk karşılaştığımızdaydı. Hem çileklerimi yiyerek beni istediğini kabul etmiş oldun, hem de Yamara’nın şeftalilerini, Temessa’nın elmalarını, Cherriot’un kirazlarını, Shyad’in üzümlerini, Kardenymp’in armutlarını, hatta Veraminks’in de çileklerini yemeyerek, onları değil, sadece beni istediğini açıkça hepsine söylemiş oldun. Se.. seni gerçekten anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim. Bu gidişle nesilsiz öleceğim!”, der kızcağız ve ağlamaya başlar.

“Hay shit!”, diye geçirir Brom içinden. “Kültür farklılığı dedikleri bu olsa gerek. Aferin sana Brom, hayatında gördüğün en güzel ve en naif varlığı salaklığınla ağlatmayı başardın..”

Brom, kıza çileklerini bilmeden yediğini hatırlarak onu daha fazla üzmek istemez. Tabağını kenara koyar, sessizce ayağa kalkar ve kızın yanına gider.

Genç hobbit, yavaşça kıza doğru uzanır ve bir eliyle kızın yanağına dokunur ve elinin, ılık ile sıcak arası bir kap suyun içene sokmuş gibi bir hisse kapılır. Brom, kıza dokunduğunda hissettiği şeye hayret ederken, kızda onun dokunuşuna, yada belki de, onun kendisine dokunmuş olmasına hayret eder. İrileşmiş, şaşkın, utangaç ve ürkek gözlerle önünde durak ‘Hobim’e bakar.

“Ben.. asla seni üzmek istemedim, sevgili Aremela. Söylediklerinin neredeyse hepsinde haklısın, ama biz ölümlülerin dünyası biraz daha karmaşıktır. Ben sana, hem senin, hem de yaşadığın dünya hakkında sorular soruyorum, çünkü sizler hakkında neredeyse hiçbir şey bilmiyorum. Ama görüyorum ki sizler de ölümlüler hakkında pek az şey biliyorsunuz ve bazı ölümlüler bunu aleyhinize ve kötüye kullanarak sizin kutsal vadinize girdiler. Ben onların yaptığı kötülüğü yapmak istemiyorum. Lütfen.. Beni anlamaya çalış..”, der ve dolu gözlerle kendisine bakan kıza nazikçe sarılır.

Brom, kızın kendisinden istediği şeye rağmen, gerçekte, ve aynı zamanda ondan ne kadar korkutuğunu da o anda anlar, zira kollarındaki, etrafına ‘ılık ile sıcak’ arası bir sukünet hissi yayan bu harikulade varlık titriyordur..

“Se.. seni hala anlamıyorum, Blom Bundlebim Hobim, ama anlamak için çaba sarfedeceğim. Anne bunun kolay olmayabileceği konusunda beni uyarmıştı. Öyle olsun bakalım. Ama şunu bilesin ki su sabırlıdır.. Yüzlerce yıl bile geçse dağları aşındırır ve en sonunda da kendimize akacak bir gedik açarız. Ben de senin kalbine böyle bir gedik açacağım!”, diye kati bir ifadeyle deklere eder Aremela ve Brom, daha önce hapı yutmadıysa, kızın hırsını ve inadını ayartarak, şimdi gerçekten şapa oturduğuna ayılıverir!

✱ ✱ ✱

Genç hobbit dışarıda kamp yapmayı seven biridir. En azından bunun, evinde, sıcak şöminesinin karşısında oturmuş, elinde annesinin yadigar fincanlarından birisi ile sıcak bir fincan çayını yudumlarken ve mutfağındaki küçük taş fırınından daha yeni çıkmış mutlu kurabiyelerini kıtlatırken okuduğu hikayelerde romantize edildiği gibi olduğu sürece. Nevarki evinden ve adı geçen sıcak şöminesinden, annesinin yadigar fincanlarından ve mutlu kurabiyelerinden ayrıldıktan sonra, hikayelerinde okuduğu o kamp ateşini asla bulamamıştır ve bu genç hobbit’in içine işlemiş bir ukte olarak kalmıştır —ta ki Gulls Perch’de geçirdiği ilk kamp gecesine kadar.

Genç Brom hayatında geçirdiği en keyifli geceyi geçirir bu garip ve mistik ‘fey vadisinde’..

Tamamen dinlenmiş, tertemiz bir orman sabahına uyanır ve başını çevirdiğinde, yanında Aremela’nın da uyumakta olduğunu görür. Kızcağız, bir önceki akşam yaşadığı hayal kırıklığı ile kamp ateşinin diğer yanında kıvrılıp yatmışken, geceleyin bir şekilde genç hobbit’in yanına, farkında olmadan yuvarlanmış ve şimdi de başını onun göğsüne yaslamış, yüzünde mutlu bir ifadeyle mışıl mışıl uyumaktadır.

Brom uzun bir süre kızın sessizce nefes alıp vermesini seyrederken bir yandan da onun hangi halinin daha saf ve güzel olduğuna karar vermeye çalışır; ayıkken mi, böyle kendinden geçmiş, mutlu bir şekilde uyurken ki hali mi..

Genç hobbit bu konuda bir sonuca varamaz çünkü kızın iki halide farklı güzelliklerini vurgulamaktadır.

“Aremela.. Aremela, uyan, sabah oldu ve bizim gitmemiz lazım..”, diye yumuşak bir fısıltıyla kıza seslenir.

“Hmmm..?”, diye muallak bir ses çıkar kızdan ve ince vücudunu biraz da topak haline getirerek daha bi yerleşir..

“Uhhmm.. Aremela.. Uyanmalısın ama.. Bak, sabah oldu..”, diye tekrar fısıldar Brom.

“Ama neden?.. Çileklerimi besliyorum görmüyo musun ama kiii..”, diye mızmızlanır kız biraz.

“Hadi ama.. Lütfen..”, der Brom ve uzanıp kızın başını okşar.

Kızdan, “Mmmmm..”, diye kedi yavrusu gibi bir ses kaçar, sonra mayhoş bir şekilde gözlerini açar, Brom’la neredeyse burun buruna olduğunu görünce yüzü istemsizce biraz kızarır, küçük, çilek renkli dudaklarında utangaç bir gülümseyiş belirir.

“Günaydın, Blom Bundlebim Hobim..”, der sessiz bir nefesle ve Brom o nefesten kesinlikle çilek kokusu aldığını düşünür.

“Uhhmm.. Günaydın güzel hanımefendi..”, der genç hobbit ve kızın doğrulmasını bekler.

Aremela, kavanozundan ağır ağır süzülen balın pürüzsüz hareketiyle doğrulur, mutlu bir şekilde esner..

..ve aynı ağır ve pürüzsüz hareketle birikintinin içine dalar!

Brom kalkıp ateşi tekrar canlandırıp, sırt çantasından çıkardığı küçük tavada yaşlı gnome hancı Kimbletyne’in kendisine verdiği sucuk ve sosisleri kızartıp tabaklara aktarır, yanına da kaşardan biraz dilimleyip güzel bir kahvaltı hazırlar. Sonra da sabah çayı için suyun kaynamasını bekler.

Aremela yıkanmış ve pırıl pırıl parlayarak birikintiden çıkar ve gelip Brom’un yanına çömer.

Genç hobbit sessizce ona hazırladığı tabaklardan birisini uzatır.

Kız kendisine uzatılan tabağı nazikçe alır, sonra merakla ateşin üstünde duran çaydanlığa bakar.

“O küçük şeyde ne pişiriyorsun?”, diye sorar.

“Çay için sıcak su lazım. Suyun kaynamasını bekliyorum.”, der Brom.

SU!.. Neden benden istemedin ama ki?”, diye alınmış bir ifadeyle sorar Aremela, sonra çaydanlığa uzanır, işaret parmağı ile küçük çaydanlığa dokunur. Aradan iki-üç saniye geçer ve çaydanlıktan buharlı bir ıslık çıkmaya başlar.

“Küçük çay şeysin ötmeye başladı!”, diye şaşırmış bir şekilde çaydanlığa bakar kız.

“Bu.. hayret vericiydi..!”, der Brom ve temkinli bir şekilde çaydanlığa uzanır ama çaydanlık, içinde sıcak su olduğunda ne kadar olması gerekiyorsa ancak o kadar sıcaktır.

Brom mutlu bir şekilde çaydanlığın içine kurutulmuş çay yapraklarını büzüştürerek atar, istediği demlik süresince bekler, sonra da olmuş çayı, sırt çantasından çıkardığı kupaların içine döker. Kupalardan birisini kıza uzatır, diğerini de kendisine alır.

Kız, bir kaşı kalkmış bir şekilde çayı burnuna yaklaştırır ve koklar. Ardından temkinli bir şekilde bir yudum alır ama anında yüzünü buruşturur.

“Bu.. bu çok acı ama ki! Nasıl içiyorsun bunu?”, diye hayretle sorar Aremela.

“Buna çay derler. Aslında içine biraz şeker atıp içmeyi tercih ediyorum ama ne yazık ki şekerim kalmadı.”, diye biraz utanarak itiraf eder Brom.

“Şeker? Ben şekeri çok severim ki!”, diye ünler Aremela.

“Sanırm hepiniz şekeri seviyorsunuz.”, der Brom gülüseyerek.

“Ama adı ‘şeker’ ki! Sevilmemesi mümkün değil!”, diye mutlu bir şekilde mayışıverir kız.

✱ ✱ ✱

Gördün mü, Blom Bundlebim Hobim? İlerideki o dönen kocaman makine şeysinin oradalar..”, diye fısıldar Aremela, Brom’la sindiği çalılıkların arkasından.

“Gördüm ve dört kişiler. Üçü insan, birisi de dwarf! Farklı ırkların bir araya gelip önemli görevlere gittiklerini duymuştum ama kaçak maden kazma işi için bir araya gelmiş olmaları bana biraz garip geldi.. “, diye sesli bir şekilde mırıldanır Brom.

“Ne fark eder ki? Hepsi kötü adam bunların, Blom Bundlebim Hobim!”, diye kaynar suyu andırır bir sesle tıslar Aremela kızmış bir şekilde.

“Sonuç itibariyle fark etmez, sanırım ama ne nedir ve kim kimdir açısından önemli olabilir..”, der Brom.

“Anne bizi bunların hepsini vadimizden göndermemiz, bu makine şeysilerini kırmamız ve sularımıza dökülen zehirleri durdurmamız için gönderdi. Ve medusaya dikkat etmemiz konusunda da bizi uyardı!”, diye cevap verir Aremela.

“Ne? Medusa mı?”, diye irkilir birden genç hobbit.

“Evet. Özür dilerim, bunu sana söylememi istemişti ama ben unuttum.”, der samimi bir şekilde kız.

“Hiç kimse bana bir medusadan bahsetmemişti ama!”, diye inler Brom.

“Sen elbiselerini kuruturken anne bazı tembihlerde bulunmak için beni yanına çağırmıştı.. Bana senin.. umm.. ölümlüler hakkında bazı şeyler anlattı. Karşılabileceğimiz tehlikerden konuştu. Asla seni terk edip kaçmamam hususunda beni uyardı —ki bu da benim aklımın ucundan bile geçmemişti.. Seni terk edip kaçmak, yani.. Kim, verildiği kişiyi terk edip kaçar ki? Sonra da seni medusa hususunda da temkinli olman gerektiğini söyledi. Sakın ola medusaya bulaşmamamızı, asayı kullanıp tüymemizi istedi.. Aslında asayı bütün kötü adamlar ve medusa üzerinde kullandıktan sonra kendisinin sularımızı temizlemek için geleceğini söylemişti..”

 

Brom derin, esef dolu bir nefes çeker.

Bir medusa!

Gökler adına, BİR MEDUSA!

 

“Peki bu medusa neredeymiş?”, diye sorar çökmüş bir şekilde.

“Annem onun ‘Perch’de olduğunu söyledi.”

“Perch?”

 

Aremala küçük, ince işaret parmağı ile batıya..

..ve yukarıya işaret eder.. çok yukarıya!

 

“Perch, o koca kaya mı?”, diye hayretle sorar Brom.

“Evet.”, der Aremela. “Gulls Perch ismi oradan geliyor ama ki!”

 

Aremela’nın, Brom’a gösterdiği ‘kaya’ gerçekte temeli belki de yarım mil çapında, git gide incelen, tepesi kesilmiş taştan kabaca koni şeklinde oyulmuş gibi görünen bir dağdır ve neredeyse bir mil kadar da yüksekliktedir.

Brom yutkunur.

Brom derin suları sevmediği gibi yüksek, uçurumlu dağları da sevmez çünkü Brom toprağın derinliklerinde maden ve değerli taşlar arayan bir dwarf, her türlü manyakça şeyler yapabilme potansiyeli olan da bir gnome değildir.

Brom aklı başında, sakin ve tercihen deniz seviyesindeki toprakrağa ayak basmayı seven bir hobbit’tir, o kadar!

 

“Medusadan korkuyor musun, Blom Bundlebim Hobim?”, diye tedirgin bir sesle sorar su perisi.

“Güzel Aremela.. Aklı başında herkes bir medusadan korkar. Medusalar, bir ork mangasına yada goblin sürüsüne benzemez!”, diye dertlenir Brom.

“Geri dönmek mi istiyorsun, Blom Bundlebim Hobim? Geri dönmek istersen, eminim anne bunu anlayışla karşılayacaktır.”, der Aremela sessizce.

Genç hobbit kaşlarını çatar. Evet, gerçekte Brom asla kendisini ‘cesur’, ‘güçlü’ ve özellikle de bir ‘kahraman’ olarak görmemiştir. Ama gördüğü bir şey vardır..

“Anne anlayışla karşılayabilir, Aremela. Ama ben karşılayamam..”, der Brom, yüzünde kati bir ifadeyle.

“Ama neden ki?”, diye hayretle hobbit’e bakar kız.

“Çünkü, Aremela Berrybush, Blom Bundlebim Hobim verdiği zaman sözünde durur.”

Brom, gözlerinin içine bakan kızın, söylediği şeyi anlamadığını görür.

Ama buna rağmen belli ki hoşuna gitmiştir çünkü küçük, mutlu bir çığlıkla kendisini ona atar ve kıpkırmızı olmuş hobbit’e sarılır..

“Uhhmm.. Sessiz olursak iyi olur, sevgili Aremela. Dört kötü adam var hemen ileride..”, diye öksürerek boğazını temizler Brom.

Kız, yüzünde muhteşem bir gülümseyişle ona bakar, sonra “Haklısın, Blom Bundlebim Hobim.”, der.

“Ne yapıyoruz şimdi?”, diye sorar Brom.

“Ben onların dikkatini dağıtacağım. Onlar bana bakarken sen de annenin asasını kullanırsın..”, der Aremela.

“Uhh.. Bu tehlikeli olmaz mı senin için? Adamların elinde demir kılıçlar, uzun mızrakar ve okları var.”

“Ben bir su perisiyim.. Bende de büyü var ama ki!”, der Aremela ve genç hobbit herhangi bir başka itirazda bulunamadan saklandıkları çalının arkasından fırladığı gibi eliyle adamlardan birine işaret eder ve..

 

“Helka yéva rista -nya!”

 

..diye bağırır!

 

Kızın işeret parmağından incecik, çivit mavisi-beyaz karışımı upuzun bir çizgi, müthiş bir devinimle adamlardan birine isabet eder..

Aremela sonucu beklemeden aynı büyüsünü bir daha tekrarlar ve ikinci bir adamı daha vurur..

..sonra da dönüp çaprazlamasına geriye ve bir başka çalılığın olduğu yere kaçar!

 

Aremela’nın ilk vurduğu adam canı fena halde yanmış gibi kanayan midesini tutmuş, yerde çırpınmaktadır. Kızın büyüsüyle vurulan diğer adam ise acı içerisinde bir bacağını tutmuş inlemektedir.

Ayaktaki son adam ve dwarf, hayretle yaralanmış adamlara bakarlar, sonra adam bir elinde kılıcı, diğer elinde ise mızrağıyla kızın peşine takılır. Dwarf ise kendi dilinde haşin bir küfür savurur, kendisi de bir elinde çirkin baltası, diğerinde ise kalkanı olduğu halde ve o da kızın peşine takılır..

 

Brom, Aremela’nın bu fevri fedakarlığını boşa harcamaz. Saklandığı çalıyı Titania’nın asasıyla aralar, dwarf’a işaret eder ve..

 

“Lende ar- Len Alende Nieliem Arlende!”

 

..diye fısıldar ve bunu yaparken de nedense içinde herhangi bir acıma hissetmez.

Dwarf koşarken tökezlemiş gibi öne doğru meyleder, sonra yere düşer. Yüzünde hayret ile dehşet karışımı garip bir ifadeyle eline bakar.

Dwarf’un eli kararmıştır..

Daha doğrusu; kurumuştur!

Belli ki Titania’nın laneti gerçektir ve şakası da yoktur..

Dwarf korkunç bir çığlık atar, baltasını da, kalkanını da terkeder ve Aremela’nın, Brom’u getirdiği büyülü tünele doğru koşmaya başlar!

Önden koşan adam, dwarf’un çığlığını çok geç farkeder..

Brom dwarf’tan sonra, Titania’nın lanetiyle onu da vurur!

Adam çivilenmiş gibi yerinde çakılıp kalır. Sonra onun da ellerinden silahları düşer, ve o da dehşet içerisinde kurumuş ellerine bakar, ardından korku yüklü bir çığlıkla o da büyülü tünele doğru koşmaya başlar.

Brom, kaşları çatılı ve yüzünde nahoş bir ifadeyle yaralı iki adama bakar..

..ve annenin lanetini onların da üzerine salar..

Karnından yaralı olan adam acı içerisinde sürünerek kaçarken, bacağından yaralanmış olanı ise hoplayarak gözden kaybolur..

 

“Annenin şakası yok..”, diye mırıldanır Brom.

“Anne şakalardan hiç hoşlanmaz zaten ki..”, der Aremela ciddi bir ifadeyle.

Brom arkasına baktığında kızın geri gelmiş ve hafif ürkmüş bir şekilde kaçan adamları seyreder halde bulur.

“Makineyi nasıl yok edeceğiz, Blom Bundlebim Hobim?”, diye sorar Aremela.

“Makineyi şimdi kırmayacağız.”, diye cevap verir Brom.

“Neden ama ki? Anne makinelerin yok edilmesi gerektiğini söylemişti..”

“Evet. Ama makineleri yok ettiğimizde ne olacağını bilmiyoruz.. İçimden bir ses onların büyük bir gürültüyle patlayabileceğini söylüyor.”

“Bu iyi değil mi? Büyük bir gürültüyle patlasınlar ama ki!”, der Aremela haşin bir sesle.

“Büyük bir gürültüyle patlarlarsa, diğerleri de bizim burada olduğumuzu duyarlar. Bizim burada olduğumuzu bilmedikleri sürece, hepsini gafil avlama ihtimalimiz var, şimdi olduğu gibi..”

Aremela bunu kafasında everir, çevirir ve en sonunda Brom’un ne demek istediğine ayılır.

“Anladım! Onlara pusu kuracağız! Sel gibi..”

“Sel?”

“Evet, sel.. Bastığı zaman sel her zaman aniden ve hemen olur, ve her şeyi de alıp götürür!”

“Haklısın..”, der Brom. “..sel gibi.”

“O zaman gel, Blom Bundlebim Hobim. Önümüzde yapacağımız daha çok sel var!”, der Aremela mutlu bir şekilde ve Brom’u elinden kaptığı gibi bir sonraki makinenin olduğu yere götürür..

✱ ✱ ✱

Helka yéva rista -nya?”, diye sessizce mırıldanarak sorar Brom, Aremela ile saklandığı bir başla çalının arkasında. “Buzlar kırsın seni?”

“Buz kessin seni..”, diye düzeltir Aremela sessizce. Sonra da alınmış bir sesle, “Yüksek elfçe bildiğini unutmuşum, Blom Budlebim Hobim. Ama bir kızın sırlarını çalmaya kalkman hiç de hoş değil.”, diye söylenir.

“Ben.. özür dilerim. Niyetim büyünü yada sırlarını çalmak değildi. Sadece merakımı cezbetti, o kadar. Daha önce böylesi bir büyü yapıldığını görmemiştim. İtiraf edeyim, biraz ürkütücüydü. Ama etkili olduğunu da söyleyebilirim. Her ne kadar ölümcül olsa da, yinede büyün.. nasıl desem.. büyüleyiciydi!”, der Brom.

Kız bu cevabı tatmin edici bulmuşmudur bilinmez. Ama gülümseyişine bakılırsa hoşuna gitti bellidir.

 

Garip ikili yorgun bir şekilde, vadinin oldukça derinliklerinde kamp kurarlar o gece. Aremela ve Brom bütün gün, her birinde ‘kötü’ üç adam, bir de dwarf’un  bulunduğu kampları vurmuş ve kız adamların dikkatini dağıtırken, Brom’da önce dwarf’dan başlayarak teker teker bütün adamları Titania’nın asasıyla lanetlemişti. Bu süre içerisinde Aremela tam iki defa neredeyse yakalanmış, Brom ise biraz fazla hırslı koşan adamların birine yetişmek için peşinden giderken fena halde düşmüş ve ayak bileğini burkmuştu. Brom’un adamı lanetleyebilmesinin tek sebebi ise kızın adama geniş bir daire çizdirerek tekrar ona getirmiş olmasıydı. Bu olay genç hobbit’i yeterince utandırmadıysa, kızın bir de ‘vah vah’ları arasında Brom’un tüylü hobbit ayağından tutup bileğini ılık suyla yıkanmış hissi veren bir büyü ile iyileştirmiş olması kesin utandırmaya yetmişti..

Kızcağız acı içerisinde kıvranan hobbit’e bakmış ve kendi canı yanıyormuş gibi dolu gözlerle onu teskin etmeye çalışmış, genç hobbit’in burkulmuş bileğini iyileştirdikten sonra da birden sevindirik olmuştu!

Kız, elde etmek istediği şey için sanki elinde ‘yapması gerekenler listesi’ vardır ve her ne kadar hobbit için hissettiklerinde samimi olsa da, listesindeki bir şeyi de yapmış olmanın mutluluğunu yaşamaktadır;

Aremela yüzünde ışıl ışıl bir gururla bulup getirdiği taze meyvelerden harika bir servis hazırlamış ve Brom’un önüne, çayıyla beraber sunmuş, sonra da sessizce onun yemesini seyretmişti.

“Sen yemeyecek misin?”, diye sorar Brom nazikçe ve biraz da kızarmış bir şekilde zira bu fevkalade güzel yaratığın kendisini yemek yemek kadar basit bir şeyi yaparken alık alık seyretmesinden tam olarak utanmasa da, yine de bunu biraz rahatsız edici bulur.

Yani.. Birisinin yemek yeyişi ne kadar ilginç olabilir di ki?

“Aaaa.. Tabii.. Unutmuşum..”, der Aremela, kendi yüzü de kızarmış bir şekilde ve mutlu bir gülümsemeyle dilimlenmiş şeftalileri, üzümleri, çilekler ve elmaları yemeye başlar.

Alık alık seyretme sırası kendisine geçmiş olmalı ki, bu sefer de Brom farkında olmadan kızın dilimleri küçük, kırmızı ağzına götürüp yeyişini seyre dalar..

..ve az evvel hissettiği ‘garip’liğin sebebini anlar.

Kişinin kendisini, özellikle yemek yemek kadar olağan şeyleri yaparken ilginç bulmaması, belli ki başları için geçerli değildir ve bu noktada da kendisinin değil, seyredenin düşünceleri önemlidir.

Brom yıllar önce okuduğu hikayelerden birinde, genç ve sorunlu bir delikanlı ile hekimi arasında geçen bir diyaloğu hatırlar..

 

Hekim: Sana aşkı sorardım ama sen sadece bir sonetten alıntı yapardın.

Sen hayatında asla bir kadına bakıp da onun karşısında kendinin tamamen aciz olduğunu hissetmedin.

Sadece bakarak seni yerle bir edebileceğini, Göklerin dünyaya bir melek olarak onu sırf senin için gönderdiğini ve seni cehennemin en habis derinliklerinden sadece onun seni kurtarabileceğini hissetmedin.

Ve senin de sadece onun için dünyaya indirilmiş meleği olabileceğin duygusunu yaşamadın..

Böyle bir kadının sevgisine, onun şefkatine, ve dokunuşlarına asla sahip olmadın..

Zekisin. Bunun aksini kimse iddia edemez.. ama en nihayetinde sen sadece korkudan ödü bokuna karışmış bir çocuksun, o kadar..

Brom, kendisinin nasıl algıladığı değil, o potansiyeli taşıyan kişinin sevigiyi nasıl algıladığının gerçekte önemli olduğuna ayılır..

 

“Yine çok düşüncelerdesin mi, Blom Bundlebim Hobim?”, diye sorar Aremela.

“Sanırım.”, der Brom.

“Ne düşünüyorsun, peki?”, diye sorar kız.

“Tam olarak emin değilim.”, diye geçiştirmeye çalışır Brom.

“Hem düşünüyorsun, hem de bana söylemek istemiyorsun.”, der kız mutsuz bir şekilde.

“Daha önce bildiğimi sandığım, ama gerçekte hiç bir şey bilmediğimi anladığım bir şeyi düşünüyordum.”, der Brom, sanki bu her şeyi açıklıyormuş gibi.

“Hiç bir şey anlamadım, Blom Bundlebim Hobim! Yoksa anlamamam için özellikle mi böyle karmaşıklaştırıyorsun?”, diye söylenir kız.

“Aaa.. Hayır, sevgili Aremela. Sadece kendim de daha anlamadığım bir şey bu o kadar. Anlamadığım için de, anlatmakta zorlanıyorum..”

“Anladığında bana söyleyecek misin, peki?”, diye saf bir şekilde sorar Aremela.

“Anladığımda söyleyeceğim, sevgili su perisi..”

“Ayağın nasıl oldu?”, diye sorar Aremela.

“Harika.. Sanki hiç burkulmamış gibi.. Çok.. ‘ılık’ bir dokunuşun var..”, diye yüzü biraz kızararak itiraf eder Brom.

“Ben, ‘ılık’ bir su perisiyim ama ki..”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Aremela..

✱ ✱ ✱

Buldum!”, der Brom ertesi sabah uyandığında ve başını eğdiğinde, Aremela’nın uyurken yine farkında olmadan yanına sokulduğunu ve topak halinde başını onun göğsüne yaslamış olduğunu görür. Brom ister istemez gülümser. Bu.. daha önce asla hissetmediği ama gerçekte fevkalade güzel olduğunu düşündüğü bir duygudur.

“Hmmm..?, diye uykulu bir şekilde mırıldanır Aremela..

“Sabah oldu, sevgili Aremela, kalkmamız lazım.”, diye fısıldar Brom.

“Ama çok uykum var ki!”, diye söylenir kız uyuşuk bir sesle.

Kızın yüzünde yine mutlu bir ifade vardır ve rüyasında her ne görüyorsa, bu onun küçük dudaklarının da gülümsemesine sebep olmaktadır. Brom ister istemez, bir su perisinin rüyasında onu böylesi mutlu edecek şeyin ne olabileceğini merak eder.

“Aremela..”, diye tekrar seslenir Brom.

Kız yavaşça gözlerini açar ve uzun bir süre sessizce başını göğsüne yasladığı hobbit’in yüzünü ve yüzündeki ayrıntıları seyreder..

“Çillerin..”, der neden sonra. “Beni hiç rahatsız etmediklerine karar verdim, Blom Bundlebim Hobin!”

“Uhhmm.. Teşekkür ederim?”, diye biraz afallar Brom. “Fikrini değiştiren neydi?”

“Anne beni sana verince çok kızmıştım, çok da korkmuştum. Bundan dolayı da olduğum ılık su gibi değil, kaynayıp taşan aptal su gibi davrandım. Şimdi yine ılıdım ve sana bakınca çillerinin sana yakıştığını görüyorum.”, der Aremela mutlu bir ifadeyle.

Brom ister istemez sırıtır.

“Buldum, diye bağırdığını duydum sanki, uyurken..”, der Aremela. “Neyi buldun?”

“Aaaa.. Neden her gittiğimiz makine kampında bir dwarf ve üç adamın olduğunu buldum.. sanırım..”, diye açıklamaya başlar genç hobbit. “Dwarf, makineleri kontrol eden kişi —bir mühendis.. ve sanırım üç adam da sadece paralı asker.. yada ‘fedai’ de denebilir. Şimdiye kadar sekiz kampı bastık. Bu da sekiz dwarf, otuz iki tane de fedai eder. Bugün de benzer bir adet makine kampı basarsak, toplamda neredeyse yirmiye yakın dwarf mühendis, yetmişe yakın da fedai demek oluyor..”

“Bunların hiçbirisini anlamadım, Blom Bundlebim Hobin ama ki!”, diye alt dudağını pörtletmiş bir şekilde söylenir Aremela. “Çok düşünme şeysin karmaşık ve çetrefilli..”

“Bunun anlamı, ortada ciddi bir yatırımın olduğudur, sevgili Aremela. Fedai tutmak, sayıları az olduğunda külfet getirmez. Ama bu kadar çok olduğunda bunun günlük masrafı azımsanmayacak çok olacaktır. Dahası..”, diye açıklar Brom.

“Bunun bir de dahası mı var?”, diye mızmızlanır Aremela.

Brom gülümser.

“Korkarım var.. Dahası, dwarf müfendisler fedailerden çok daha pahalıdırlar. Yirmi tanesinin günlük kirası fahiş bir fiyata gelir! İş değerli taş ve madenlere gelince, kimse bir dwarf’un aç gözlülüğünü geçemez. Ama buna rağmen dwarf’lar başka ırkların topraklarına girip böyle bir talanda da bulunmazlar.. Hele ‘fey’lere ait ‘kutsal’ vadilere..”

“Ama geldiler ve burayı delik deşik ediyorlar, Blom Bundlebim Hobin!”, diye inler kız.

“Evet, ediyorlar ve bunu yapıyor olmaları bana bir şey söylüyor..”

Kız, Brom’a hayretle bakar.

“Onlarla konuşabiliyor musun, Blom Bundlebim Hobin?”

“Aaaa.. Hayır, sevgili Aremela. Ama davranışlarını okuyabilirsen, akıllarından geçenleri de bulabilirsin..”, der Brom gülümseyerek.

Aremela derin, acıklı bir iç çeker.

Brom ‘fırk’lar.

“Ne okudun ve ne buldun peki, Blom Bundlebim Hobin? Çabuk söylesen iyi olur çünkü yine ‘aptal su’ gibi kaynamak üzereyim..”, der Aremela mutsuz bir ifadeyle.

“Tamam, tamam, kızma lütfen.”, der Brom. “Okuduğum ve anladığım şey, bu dwarfların muhtemelen kendi klanlerinden atılmış yada ihraç edilmiş dwarflar oldukları..”

“Peki bunun anlamı ne ama ki?”, diye sorar Aremela.

“Bunun anlamı, bu dwarfların hiç kimseye bir sadakatlerinin olmadığı ve hiç bir kutsala da saygı duymadıkları.. Bu onları normal herhangi bir dwarf’dan çok daha tehlikeli.. ve aç gözlü yapıyor. Ve nasıl oluyor da medusa gibi haşin bir yaratıkla iş birliği yapabildiklerini de açıklıyor.”, der Brom.

“Bu açıklamanın bir anlamı var mı, Blom Bundlebim Hobin? Yada bize bir faydası?”, diye sabrı tükenmek üzere olan bir üslupla sorar Aremela.

“Bunun bize bir faydası var mı bilemiyorum.. En azından şimdilik. Ama bir anlamı var; bu dwarf’lar buradan asla vaz geçmeyecekler ve şayet hayatta kalırlarsa da daha kalabalık bir şekilde geri gelecekleri..”, diye kaşları çatılı bir şekilde cevap verir genç hobbit.

“Annenin laneti onları buradan uzaklaştırıp geri gelmemelerini sağlayacak ama ki!”, der kız mutlu bir şekilde.

“Hayatta gördüğüm ve öğrendiğim bir şey varsa, o da asla bir şeyi tamamen kökünden kazıyamadığımızdır.. Buradan sadece bir tanesinin bile ‘kurtulması’, burası hakkında istenmeyen dedikoduların yayılmasına sebep olacaktır.”, diye açıklar Brom fevkalade ciddi bir şekilde.

“Sen.. sen onları öldürmemiz gerektiğini söylüyorsun, Blom Bundlebim Hobin..”, diye dehşetle genç hobbit’e bakar Aremela.

“Korkarım, evet. İşte buna savaş derler, sevgili Aremela.. Yapmak isteyip istememizin bazen hiç bir önemi yoktur. Sadece yapılması gerekli olduğu için yapmak zorunda kalırız.. Ama bize ait olan şeyler, yada sevdiklerimizi koruyabilmemiz için hiç beklenmedik bir anda gerekli oluverir.”, der Brom biraz acımasızca..

“Ama.. ama sen çok sakin, anlayışlı ve akıllı bir Hobim’sin ki!”, der kız ağlamaklı bir şekilde.

“Güzel Aremela.. Bunun benim ne kadar sakin, ne kadar sevgi dolu, ne kadar akıllı yada anlayışlı olmamla hiçbir ilgisi yok. Aslına bakılırsa, bunun benimle hiç bir ilgisi yok. Burası benim vadim değil. Burası sizin vadiniz ve bunun da böyle kalması için sizin onu korumanız gerek.. Ve her şeyi de anneden beklememeniz gerek..”, der Brom.

“Ama neden?”, diye hıçkırmaya başlar kız. “Anne her zaman bizi korur ki?”

“Anne bu olaya müdahale edemedi ama. Ve sizi de koruyamadı.. Buna gücü yetmediği için yada bunu beceremediği için değil, gücünün çok fazla olduğu içindi.. Şayet anne gelip buradaki kötü adamları yok etmeye kalkarsa, annenin hiddeti o kötü adamlarla sınırlı kalmaz, bütün bu vadi yok olabilir.. Bütün bu vadi ve size hiç bir zararları dokunmamış olan komşularınızı da yok etmiş olur. Hatırlasana.. anne bunu söylediğinde sizlerde oradaydınız..”

Brom gerçekte kızcağızı üzmek yada ağlatmak niyetinde değildir. Ama saf ve temiz olmak, her gelen kötü adam tarafından itilip kakılmak, yada daha kötüsü için iyi bir bahane değildir ve genç hobit kendisinin bir kahraman yada kurtarıcı olmadını bilecek kadar da iyi tanır. Dahası, gün geldiğinde buradan ayrılıp gitmesi gerekecektir. Gittiğinde bu garip, saf ve içten varlıkların kendi kendilerini koruyabilecek derecede hazırlıklı ve uyanık olmalarını ister.

Genç hobit yavaşça kıza yaklaşır ve onu kollarına alır.

Kız başını onun göğsüne gömer ve hüngür hüngür ağlamaya başlar.

“Ben.. biz öldürmeyiz ama ki, Blom Bundlebim Hobin.. Korkuturuz, ürkütürüz, büyüleriz, unuttururuz, gözlerini kamaştırırız, mutlu ederiz ve gelenleri geri göndeririz.. ama asla öldürmeyiz. Bu.. büyük bir kötülük ki!”, diye boğuk bir sesle hıçkırır Aremela.

Brom bir eliyle sessizce kızı tutarken, diğer eliyle kızın başını ve upuzun, masmavi, çivit, içsel bir ışıkla parıldayan saçlarını okşar.

“Üzgünüm sevgili Aremela. Ama bazen ürkütmek, korkutmak, unutturmak, büyülemek ve gözleri kamaştırmak yeterli değildir..”, diye kızın kuğına fısıldar. “Hadi gel. Bugün yapacak çok işimiz var.”

Brom cebinden temiz mendillerinden birisini çıkartır, kızın yüzünü hafifçe doğrultur, “Hadi.. Önce senin gözlerini bi silelim..”, der ve kızın yaşlarını siler. “Şimdi de burnunu..”, diye ekler ve mendille kızın küçük burnunu çok hafif çimçikleyip siler.

“Ufff.. Acıdı ama ki!”, diye mızmızlanır kız.

“Hadi..”, diye tekrar kızı teşvik eder.

Kız, kendisini tutan bu garip Hobim’e uzun uzun hayretle bakar.

“Sen.. çileklerimi hakkediyorsun, Blom Bundlebim Hobin!”, der neden sonra burnunu çekerek.

“Bunu duyduğuma sevindim, sevgili Aremela.. Hazır mısın?”, diye gülümseyerek sorar Brom.

“Hazırım, Blom Bundlebim Hobin.. Bu güne kadar kimseyi öldürmedim. Ama sel olmam gerekiyorsa, ölüm kaçınılmazdır.”, der Aremela küçük burnunu çekerek. Ardından genç hobbit’in kollarınadan kurtulur, arkasını döner ve o günkü ‘temizleyecekleri’ ilk makine kampına doğru koşmaya başlar.

✱ ✱ ✱

Brom nefes nefese kalmış ve korkuyla derin ormanın içinde koşar ve çığlığın geldiği yere varır.. ve orada, Aremela’yı yerde, karnına bir mızrak saplanmış olarak görür. Kız, tepesinde durmuş adama mutlak bir terörle bakarken fedai ise suratında çirkin bir sırıtışla yerde yığılıp kalmış kıza bakar. Adam bir eliyle kızın karnındaki mızrağı acımasız bir ağırlıkla sokmaya devam ederken, diğer eliylede belindeki kılıcı çekmektedir.

“Seni iki gündür izliyorduk, küçük sürtük.. Başımıza açtığın zararı, sana acı olarak fazlasıyla ödeteceğim!”, diye hırlar fedai.

“Hobim!”, diye cılız bir sesle inler kız..

..ve Brom fedainin arkasında belirir.

Brom hayatında kimseyi öldürmemiştir. Aslına bakılırsa, hayatında kimseye karşı silah bile çekmemiştir..

Rezil fedainin suratında hayretle karışık acı ifadesi belirir ve kendi karnından çıkmış sivri çeliğe bakar.

Brom adama arkasından yaklaşmış, babasının eski kılıcını yetişebildiği en yüksek yerine, adamın sırtının alt tarafına var gücüyle saplamış ve kılıç adamın zırhının delip karnından çıkmıştı. Genç hobbit kendisi de panik içerisinde sapladığı kılıca asılır ve kılıç adamın çığlıkları eşliğinde midesini, bağırsaklarını, sonrada  apış arasını yararak çıkar!

Adam kan ve pis içerisinde yere yıkılır ve tiz çığlıklarla tepinmeye başlar ama Brom ona bakmaz bile.

Sessiz bir acıyla yüzünü buruşturmuş kızın yanına koşar ve korkuyla dibine çömelir.

“Hayır.. hayır, hayır, hayır, hayır..”, diye inler Brom. “Ölme.. lütfen ölme Aremela!”

“Mızrak.. onu çıkarmalısın, Hobim..”, diye fısıldar acı içerisinde Aremela..

“Onu çıkartırsam bu canını çok acıtır ama!”, diye çığlar genç hobbit korku içerisinde.

“Zaten acıtıyor.. Blom.. Bundlebim.. Hobim.. Mızrağın ucunda.. demir var.. yakıyor beni..”, diye inler Aremela sıktığı gözlerinden yaşlar akarken.

Brom dişlerini sıkar, yavaşça mızrağı hareket ettirmeden kavrar..

..ve seri bir hareketle kızın karnından çıkarır.

 

Genç hobbit hayatının sonuna kadar o mızrağı çekerken çıkardığı ıslak sesi unutmayacaktır.

 

Aremela’dan sessiz bir çığlık kurtulur ve kendinden geçer..

Brom ne yapması gerektiğini düşünmeye çalışırken ormanın muhtelif yerlerinden sesler duymaya başlar..

..ve son iki gündür yaptıkları baskınların fark edilmiş olduğuna ayılır.

Dwarf’lar ve paralı fedaileri kıza pusu kurmuşlardır!

Brom eğilir, yavaşça kan içerisindeki kızı kucaklar ve olabildiğince sarsmadan geldiği istikamete doğru koşmaya başlar çünkü ihtiyacı olduğunu düşündüğü şey oradadır.

Genç hobbit kız için hissettiği korku ve tarifsiz endişeyle, baskın yaptıkları en son makine kampına giderken yanından geçtikleri küçük göletin yanına gelir, sonra da kızı yavaşça suyun içine bırakır..

..ve Aremela ağır ağır göletin dibine çöker ve gözden kaybolur.

Brom kahırla suda kaybolan kıza bakar ve tahmininde haklı olduğunu umar. Sonra yüzünde daha önce görülmemiş kararlı ve haşin bir ifade belirir..

Genç hobbit kıza ve içinde kaybolduğu gölete arkasını döner ve ormanda kızı arayan dwarf ve fedailerin peşine takılır.

“Ahmaklar!”, diye burnundan soluyarak küfreder Brom. “Size pusu nasıl kurulur öğreteceğim. Hobbit’lerin iyi olduğu tek şey, sadece şanslı olmaları değildir..”

 

Brom Bumblebrim ipini koparmış vaşak gibi hırlar..

..ve kan avına çıkar!

✱ ✱ ✱

Blom.. Blom Bundlebim Hobin..”, diye ağlamaklı bir ses duyar Brom ama küçük bedeninin her bir yerinden gelen acıların arasında kaybolur duyduğunu sandığı ses..

“Lütfen Hobim.. Uyan artık.. Beni korkutuyorsun ki!”, diye yalvarır Aremela.

“Acıyor..”, diye inler Brom. “Her yerim acıyor..”

“Neden bensiz gittin, Blom Bundlebim Hobin? Anlaşmamız böyle değildi ama ki!”, diye koykuyla karışık söylenir kızcağız.

“Neden ölmek üzereydin, Aremela? Bu da anlaşmamız arasında yoktu!”, diye inlemeye devam eder genç hobbit.

“Ama bu isteyerek yaptığım bir şey değil di ki.. Sanırım bana pusu kurdular çünkü o mebus adamın geldiğini duymadım bile.. Koşarken mızrağını attı bana ve ben de çok geç gördüm!”

“Benimkisi ise isteyerek yaptığım bir şeydi, Aremela. Senin öldüğünü sandım ve onlara bunun cezasını vermeye karar verdim.”, der Brom ve yavaşça başını kaldırır. “Ne kadar yaralıyım?”

“Çok yaralısın, Blom Bundlebim Hobin! Kalçanda bi delik var. Mızrak deliğine benziyor. Kolunda bi kesik var. Sırtında da üç tane kesik var. Sırt çantana altı tane ok saplanmış. Başında da bi yarık var ve sanırım iki ayak parmağın da kırılmış durumda..”, der kız, sonra tıslayarak söylenir. “Sana bakmak benim bile canımı yakıyor, Blom Bundlebim Hobin!”

“Senin yaralandığını sandığımda da benim canım yanmıştı, işte..”, diye elini başındaki yarığa götürür ve acıyla gözlerini sıkarak elini tekrar indirir.

“Bütün yaralarını iyileştiremem, Blom Bundlebim Hobin. Burada değil.. Ama benimle suya gelirsen bunu yapabilirim.”, der Aremela.

“Seninle her yere gelirim sevgili Aremela. Canım o kadar acıyor ki!”, diye pes eder genç hobbit..

..yumuşak, ılık bir elin yüzüne dokunduğunu hisseder. Ilık, yumuşak başka bir elin onu kolundan tuttuğu farkeder.. İki el, nazikçe küçük hobbit’i kaldırmaya çalışır, ama bunu beceremez!

Brom, acı içerisinde olmasına rağmen ‘fırk’lar.

“Korkarım, göründüğümden daha ağırım, sevgili Aremela.”, der ve kıvranarak bir kere yuvarlanır ancak bu yeterli gelmez. Genç hobbit gözleri acıdan sımsıkı kapalı olduğu halde ıkınarak bir daha yuvarlanır..

..ve taş gibi suyun içine düşer!

 

‘Çulup!’

 

Brom sadece çok kısa bir anlığına suyun şok edici etkisini yaşar zira etrafındaki çivit mavisi ışıltıyı farkeder. Az önce yüzünde hissettiği ılık parmakları tekrar yüzünde hissedince gözlerini tekrar açar ama suyun içinde Aremela’nın sadece masmavi gözlerini görür. Kızın gerisi yoktur!

Kızın gerisi.. ürkütücü bir şekilde Brom’un çevreleyen suyla bütünleşmiş gibidir ve hissettiği ılık parmaklar önce hobbit’in başındaki yarığın üstünde gezinir. Brom kafasının gıdıklandığını hisseder. Ilık parmaklar sırasıyla Brom’un kolundaki kesik, kalçasındaki delik, sırtındaki kesikler ve varlıklarının farkında bile olmadığı daha birçok küçük yara ve kesiklerin üzerinde dolanır. Brom vücudunun bu kadar yerinden gıdıklanabileceğini bile bilmezken, parmaklar en son ayaklarına dokunur.

‘Çıt!’ —Bir.. Kırık parmaklarından biri yerine oturur ve genç hobbit’in sadece bir anlığına canı yanar.

‘Çıt!’ —İki.. Brom diğer parmağınında yerine oturtulduğunu hisseder, ardından ayağından aynı gıdıklanma duygusu yayılır ve genç hobbit, yüzünde yorgun, mayhoş ve hafif kayık bir ifadeyle önünde bir bütün olarak duran kıza.. masmavi, içten çivit-beyaz bir ışıkla aydınlanıyormuş gibi parlayan saçları, iri ve hafif çekik canlı mavi gözleri, küçük, şirin burnu ve çilek kırmızı-pembesi şekilli dudaklarıyla hemen önünde duran Aremela’ya bakar.

“Se.. seni.. öpmek istiyorum, sevgili Aremela..”, deyi verir birden. “O kadar güzelsin ki!”

“Beni öpmeni istiyorum, Blom Bundlebim Hobin. Neyi bekliyorsun ki?”, diye fısıldar kız.

✱ ✱ ✱

Bu çok uzun bir tırmanış olacak..”, der Brom ve tekrar yukarı.. çok yukarı bakar. Genç hobbit, dibinde durduğu, yapı ve görünüş itibariyle taş bir sütunu andıran ‘dağa’ uzun uzun bakar zira bu ‘sütun’, temelinde neredeyse yarım mil çapındadır ve sonu bulutların arasında kaybolmuştur. Brom dağın etrafında sipiral şeklinde dolanarak çıkan üç adımlık, yer yer de taşa sırtını vererek devam etmesi gerekecek kadar daralan patikaya bakar ve tekrar esefle söylenir. “Bu gerçekten çok uzun bir tırmanış olacak..” 

“O kadar da korkulacak bir yanı yok ama ki, Blom Bundlebim Hobin!”, der Aremela ışıl ışıl, mutlu bir ifadeyle.

 

Kız, bir gün önce gölde genç ‘Hobim’i iyileştirmesinden sonra her nedense enerji doludur ve gözlerinde farkındasız bir parıltı, yüzünde sevinç dolu bir gülücük ile yerinde zıp zıplayıp yürümektedir.

Brom ise güneşte fazla durmuş biri gibi kızarmış bir ifadeyle dolaşır ve her nasılsa kendisini ‘mutlu’ bir şekilde kandırılmış hisseder.

 

“Hayır, sevgili Aremela..”, diye itiraz eder genç hobbit. “..gerçekten korkulacak bir şey var. Şayet o yüksekten kayıp da düşersem, seke seke ta Bowling Hills’e kadar yuvarlanırım ve ben Bowling Hills’e geri döndüğümde bunu sekerek yada yuvarlanarak değil, efendi efendi yürüyerek yapmak istiyorum!”

Aremala mutlu bir şekilde kıkırdar.

“Elinden tutabilirim ama ki!”, diye önerir kız ve cevabını beklemeden Brom’u elinden kaptığı gibi patikadan yukarı doğru koşturmaya başlar.

 

Aremela ve Brom, saatlerce dağın etrafından dolanan patika boyunca yürürler ve bütün bu süre boyunca Brom yukarı çıktıklarında ne halt yiyeceklerini düşünür.. kara kara ve bir yandan da bu şeye neden dağ deyip durduklarını merak eder zira bu daha çok DEV bir minareye benzemektedir..

 

“Bir medusa.. Muhteşem Gökler adına minarenin tepesinde bir medusa var, geldiğimizi biliyor ve bizi bekliyor!”, diye için için inler genç hobbit.

Brom, yıllar önce okuduğu bir kitaptaki kahramanın bir medusa ile mücadelesini hatırlar ve ayna yüzeyli bir kalkanı nereden bulacağını düşünür.. yani.. gerçekçi olmak gerekirse, kimin ayna yüzeyli bir kalkan yapacağını merak eder.

“Her halde aynayı kalkana tutturan ahmak, aynanın gelen ilk ok ile kırılabileceğini düşünememiş!”, diye okuduğu zamanda saçma gelen hikaye ile tekrar dalga geçer..

“Yine derin düşünceler içinde kaybolmak üzeresin, Blom Bundlebim Hobin.. Sevinmelisin!”, der Aremela arkasından.

“Neden?”, diye sorar Brom.

“Derin düşüncelerinde kaybolmanı engellemek için yanında ben varım ama ki!”, diye kıkırdayarak cevap verir Alemela.

Brom ‘fırk’lar.

“Medusa konusunda ne yapacağımızı hala düşünebilmiş değilim, sevgili Aremela..”, diye itiraf eder Brom.

“Senin de yapacağın şey belli, benim de.. Ben dikkatlerini üzerime çekeceğim, onlar benimle uğraşırken, sende annenin asasıyla onların buradan uzaklaştıracaksın.”

“Sanırım bu tuzağa bir daha düşmeyeceklerdir zira birileri baskınlarımıza uyandı, üstüne bir de bize pusu kurdular..”, diye somurtarak itiraz eder genç hobbit ve bir anlığına, kızı ‘belki’ kurtulur umuduyla göle saldığı, gerçekte ise onun kati olarak öleceğini düşündüğü an’a geri döner.. ve içinde hissettiği hiddetten dolayı kızı arayan dwarf ve fedaileri üzerine ard arda ve acımasızca yağdırdığı Titania’nın lanetini hatırlar. Brom asanın nasıl çalıştığını bilmez, ama sanki ‘katliamın’ sonuna doğru lanet çok daha zalimce vurmaya başlamıştı hedeflerini.. Öyle ki, Brom lanetle vurduğu son iki adam ve dwarf haykırmaya bile fırsat bulamadan oracıkta ‘kurumuş’ sonra da kapkara bir toz yığını halinde yere ‘dökülmüşlerdi’..

 

Brom ileriki yıllarda.. bundan çok, çok uzun yıllar bile sonra hatırlamak istemeyecektir o adamlara yaptıklarını.

 

“Seni hiç yapmak istemediğin şeyleri yapmaya zorladım, Blom Bundlebim Hobin.. Bundan dolayı bütün kalbimle senden özür dilerim ve bir gün beni affedeceğini umuyorum.”, diye kızın cılız sesini duyar arkasından..

Brom durur ve hayretle peşinden gelen kıza bakar.

“Bana hiçbir şeyden dolayı özür dilemene gerek yok, sevgili Aremela. Onların sana yaptıklarından dolayı kızdım.. ve cezalarını verdim. Evet. Onlara yaptığım tam olarak buydu; CEZA! Onlardan öç almadım, onları cezalandırdım!”, diye boğuk ve haşin bir sesle cevap verir genç hobbit.

“Ama sen iyi bir Hobim’sin. Bu güne kadar kimseyi öldürmemiştin. Benim dikkatsizliğim yüzünden başıma gelenlerden dolayı ruhunun bu saflığının yok olmasına sebep oldum ama ki!”, diye daha da sessiz bir utançla mırıldanır Aremela.

 

Brom kızın söylediklerini düşünür —gerçekten düşünür, zira kız söylediklerini nezaket yada latife olsun diye dillendirmemiştir. Genç hobbit’in bu son bir kaç günde öğrendiği bir şey varsa, fey’lerin ruhlarla ve metafizik alemiyle ilişkileri, kendisi gibi ahmak ölümlülerden çok daha ‘berraktır’. Olduğu su perisi gibi, mecazları anlamakta çektikeri sıkıntıyı da göz önünde bulundurduğunda, kızın söylediği şey, bir anlamda ‘gerçektir’ aynı zamanda..

 

“Buna fazla üzülme, Aremela. Sanıyorum ki bu bir gün olacaktı zaten. Açıkçası beklediğimden çok daha fazla gecikmişti bile diyebilirim. Bu aşağılık adamların kan dökmeden buradan ayrılmayacakları da en başından belliydi. Sanıyorum annenin de, benim gibi bir ölümlünün buraya girmesine izin vermesinin sebebi de bu gereksinimdi. Özellikle de vadinize olanlardan sonra.. Beraberimde getirdiğim kendi demir silahlarıma da en başta el koymayışından bunu anlamış olmam gerekirdi..”

Aremela sessizce içi kanayan hobbit’e yaklaşır ve ona bütün varlığı ile sarılır.

“Sevgili Blom Bundlebim Hobin..”, diye fısıldar ona. “..suya küçük bir yaprak düşerse dalgalanır ve tümü hisseder o yaprağı.. İzin ver acın acım olsun..”

 

Brom Bumblebrim hayret ve hayranlıkla kendisine sarılan kızı tutar kollarında. Geri dönüp baktığında, unutmayı çok isteyeceği, ama asla unutamayacağı an’lardan bir tanesi de bu olacaktır.

Dev taş minarenin etrafında dolanan patika boyunca derin, hırçın bir şaklama sesi yankılanır ve Brom ne olduğunu bile anlayamadan Aremela onunla waltz eder gibi döner..

..ve kendi sırtını sesin geldiği yöne verecek şekilde hobbit’le yer değiştirir..

..ve ilkilir. Kendi küçük, güzel yüzü hüzünle karışık acıyla büzüşür..

..sonra da olduğu gibi hobbit’in kollarında yığılır.

 

Brom kızın az gerisindeki koyu kahve cübbeli adamı görür..

..ve elinde tuttuğu, daha çok yıldırım şeklindeki kurumuş bir dala benzeyen sihirli çubuğu görür.

 

Brom kollarında cansız bir şekilde salınan kıza bakar ve kaynayan gayzer gibi tüm kinini cübbeli adama yöneltir ve..

 

“Lende ar- Len Alende Nieliem Arlende!”

 

..diye çığlar!

 

Cübbeli adam birden ne olacağına anlamış gibi korkuyla ona bakar ve haykırır.

“Mad Ussa, kaç!”

 

Adam birden olduğu yerde çalıkmış gibi irkilir ve dehşetle kararmaya başlayan ellerine bakar. Adamın elleri bin yıllık kurumuş ve kararmış mumya gibi sertleşip dökülmeye başalar ve toz halinde rüzgarda kaybolur. Ama annenin laneti orada bitmez çünkü Titania böyle buyurmuştur. Adam acıyla çığlık atmaya başlar ama bu da çok uzun sürmez zira adamın kuruyup uçuşan ellerinden sonra kolları, ardından göğsü, boğazı, suratı ve başı, sonrada bacakları.. hepsi art arda kararıp kurur ve simsiyah toz halinde dağılıp gider..

Brom patikanın biraz daha yukarısında, muazzam, kapkara sırhlar içerisinde bir dwarf görür ve onu gördüğü anda hiç sektirmeden tekrar bağırır..

 

“Lende ar- Len Alende Nieliem Arlende!”

 

..ama dwarf beklenmedik bir çeviklik örneği sergiler eliyle önünde seri bir daire işareti yapar. Brom gönderdiği lanetin, dwarf’un önündeki bir şeye çarptığını görür gibi olur. Kapkara zırhlar içerisindeki adam buna rağmen geri tökezler ve kendisini korumak için yaptığı büyü her ne ise, lanet onu karartıp yemeye başlar.

Dwarf büyük bir kinle küfreder..

..ve patikanın kenarından aşağı atlar!

 

Brom, dwarf’un ardından tekrar tekrar lanetler gönderir ama isabet edip etmediğini asla öğrenemez. Kapkara zırhları içerisindeki dwarf’un pelerini hayret verici bir şekilde açılır ve yarasa kanadı gibi çırpmaya başlar..

Dwarf nefretle küfürler savurarak gözden kaybolur!

✱ ✱ ✱

Brom Bumblebrim, kucağında hareketsiz duran kız olduğu halde taş minarenin tepsindedir ve ufku seyretmektedir. Genç hobbit, tepesinde durduğu taş minareye çıkmayı hiç istememişti. Ama çıkacaksa tepesinden manzarıyı bu kız ile —Aremela ile— seyretmek istemişti.. Ve şimdi ikisi de hareketsiz bir şekilde, hayatında gördüğü en güzel, en muhteşem ufku seyretmektedir..

“Kızım..”, der dolgun bir ses hemen yanında. “..benim küçük Aremela’m..”

 

Brom uzun süre yanında duran kadının varlığını umursamaz.

Neden sonra sessizce kaynayan bir sesle hırıldar.

 

“Neden.. neden onu bana verdin ki? Gelmeseydi hala hayatta olurdu..”

“Gelmeseydi sen ölmüş olurdun, sevgili Brom Bumblebrim.”, diye hüzünlü bir sükunetle cevap verir Titania.

“Ama o hayatta olurdu!”, diye bağırır genç hobbit.

“Onun çileklerini yedin, genç Brom. Onu sana ben bağlamadım. Onu kendine sen bağladın..”, der anne aynı hüzünlü sessizliği ile.

“Anlamıyorum.. keşke yemeseydim.. keşke buraya hiç gelmemiş olsaydım..”, diye birden hıçkırmaya başlar Brom.

“Hayır, Brom Bumblebrim. Böyle söyleyerek onun fedakarlığını da, anısını da küçültme.”, der Titania.

“Beni korumamış olsaydı hala hayatta olurdu!”, diye kahır dolu bir sesle hıçkırmaya devam eder Brom.

 

“Aaa.. Sen onun fedakarlığının, seni korumak için seninle yer değiştirmiş olduğunu mu sanıyorsun? Hayır, genç Brom. Onun gerçek fedakarlığı, ben onu sana verdiğimde, onun bunu kabul etmesindeydi.. Bunu yaparak bir ‘ölümlü’ olabilme ihtimalini göze almış oldu..”

“Ama neden? Neden böyle bir şey yaptı ki?”, diye dolu gözlerle kucağındaki cansız kıza daha da şiddetle sarılır.

“Çünkü, sevgili Brom, sen onun çileklerini yedin!”

Brom, farkındasız bir şekilde annenin aynı zamanda hem ‘sen’, hem de ‘onun’ kelimelerine vurgu yapmış olduğunu farkeder..

..ve ortaya çıkan her iki anlam da onu farklı kahreder.

“Ona üzüldüğün kadar da onun adına sevinmelisin, genç Brom.”, der Titania.

“Ortada sevinilebilecek bir şey varsa, bunu ben göremiyorum..”, diye inler Brom.

“Çünkü her ne kadar fey’ler olarak çok uzun yaşasak da, gerçekte ölümlülere her zaman gıpta ile bakarız. Onların davranışlarını taklit ederiz, onlar gibi konuşup onlar gibi davranmaya çalışırız. Onlar gibi oyunlar oynar, onlar gibi dans ederiz.. ve onlardan çocuklar yapmaya çalışırız.. Küçük Aremala’m ise çocuklarım arasında bir ölümlüye en çok yaklaşabilenimiz oldu.”

“Biz ölümlülerden çocuklarınız oluyormuş ama..”, diye itiraz eder Brom.

 

“O bir alış verişten ibaret. Bu dünyada istekli bir fey kızını reddedebilecek tanıdığın kaç ölümlü var, genç Brom?

Sen onun istediğini ona vermedin. Ama onu red de etmedin. Sen ondan hiçbir talepte bulunmadın. Bu yüzden o da senden istediğini talep edemedi çünkü almak için önce vermek lazım. Vermek için de ortada bir talep olması gerek. Denge ancak bu şekilde korunabilir. Buna rağmen sen onun için öldürdün. Onun için delirdin. Onun için üzüldün ve ağladın.. Sen onun için kahroldun.. Ve o da senin için başta sadece korku hissediyor olmasına rağmen yine de beni kırmadı. Bunu yapmaya hakkı vardı ama bu hakkını kullanmamayı seçti. Sen, bir ölümlü olarak onda beklenmedik bir merak ve ilgi uyandırdın. Dahası, senin sağlıklı ve hayatta kalabilmen için elinden geleni.. ve daha fazlasını yaptı, Brom Bumblebrim. Ve her ikiniz de hiçbir talepte bulunmamış olmanıza rağmen bunları yaptınız. Bu şekilde ‘mutlak dengesizliği’ oluşturmuş oldunuz.

Bir şeyi çok iyi anlamı istiyorum; feyler denge olmadığında fevkalade rahatız olurlar ve o denge için çırpınırlar. Aynı dengesizliğin devam etmesi halinde de solup giderler. Sizin aranızdaki dengesizlik, bir fey’de gerçekleşmez. Bu ancak ölümlülerin tahammül gösterebileceği bir durumdur. Sevgili Aremela’m senin için ölümlü olmayı göze almıştı.. çünkü onun çileklerini yedin.

Benimle konuştuktan sonra yüzeye geri döndüğünde ona bazı tembihlerde bulunmak için yanıma çağırdım çünkü sevgili Aremela’m ölümlüler hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Ona benim isteğimi kabul etmeyebileceğini ısrarla tekrarlamama rağmen o ise bana sadece aynı şeyi söylemeyi tercih etti;

‘O benim çileklerimi yeni, anne..’

Bunları sana söylüyorum çünkü hissettiğin kahrın hakkını vermeni istiyorum.

Sen, Brom Bumblebrim, fey’lerde nadiren görülmüş bir şeyi gerçekleştirdin..

Sen bir fey’e takas değil, sevgiyi ve fedakârlığı göstermiş oldun..

 

✱ ✱ ✱

02.10.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Eylül başı.
Ritual Ormanlarının güneyi..

 

Brom Bumblebrim, Titania ile arasındaki konuşmadan sonra hayatında daha önce hiç hissetmediği bir acı ve boşlukla Gulls Perch’in batısındaki neredeyse bir mil yükseklikteki taş ‘minareden’ güneş batıncaya kadar ufku seyretmişti. Güneş batarken kucağında hareketsiz bir şekilde, uyuyormuş gibi duran Aremela’nın sessiz bedeni de yavaşça, buharlaşıyormuş gibi kaybolmaya başlamıştı.

Brom incelip kaybolan kıza biraz daha sıkı sarılırmış, ağzından hıçkırıklarla “Hayır.. biraz daha.. lütfen!”, diye kırık bir yalvarış kaçmıştı..

 

“Gitme zamanı geldi, genç Brom. Hem onun, hem de senin için..”, demişti ona anne Titania.

 

Gün battığında, Brom ruhundan da bir şeylerin gömüldüğünü hisseder çünkü masmavi, çivit-beyazı içsel bir ışıkla aydınlanan upuzun saçları, iri, hafif çekik, derin sulara ait gözleri, küçük, şirin burnu ve sahibesi olduğu çilek dudaklarıyla Aremela ona sessizce veda eder gibi kaybolmuştu.

Şimdiyse Brom, Titania annenin çağırdığı, Gulls Perch’e adını veren dev, bembeyaz bir martının sırtında, Rituel Ormanlarına doğru uçmaktadır.

Belki bir başka zaman olmuş olsa, Aremela ile hiç karşılaşmamış olduğu bir zaman da, Brom neredeyse yirmi yardalık kanat açıklığına sahip dev martının sırtında seyahat etmeyi hem hayret ötesi, hemde dehşet verici bir tecrübe olarak görebilirdi.

Şu anda ise Brom etrafına bile bakınmadan, öylece kuşun sırtında oturmuş, ölü gözlerle ileriyi, gece karanlığında sadece kendisinin görebildiği bir şeye bakmaktadır.

Brom, Gulls Perch’ten ayrılırken anneden hiçbir şey talep etmez, hiçbir şey de istemez. Brom, Gulls Perch’de geçirdiği süre boyunca hayatında isteyebileceği tek şeyi zaten kaybetmiştir.

Buna rağmen genç hobbit elindeki küçük şeyi sımsıkı tutar ve karmakarışık zihninde o şey her aklına geldiğinde gözleri yine dolar, ve yaşları dev martının uçarken oluşturduğu rüzgarda salınıp kaybolur..

Çünkü genç Brom Bumblebrim’in elinde sımsıkı tuttuğu şey, gerçekte küçük bir kesedir.

 

Kesenin içinde, Gulls Perch’den ayrılmadan hemen önce annenin ona verdiği, sevgili Aremela Berrybush’un çileklerine ait tohumlar vardır..

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” VI ile
devam edecek..


 

book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IV

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” IV

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” III ‘ün
devamıdır..

 

 

27.06.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Temmuz ortası ve Ağustos başı..
Gulls Perch’in doğusundaki harabeler..

 

Brom Bumblebrim kaçık kıkırtılarla Miasmire bataklığını arkasında bırakır. Ardından gelen korkunç çığlıklar küçük hobbit’in sadece daha çok sırıtmasına sebep olur.

“Ahahahahaa..”, diye manyamış bir kahkaha atar koşarken ve yarı sarhoş bir sevinçle avazı çıktığı kadar bağıra bağıra şarkı söylemeye başlar..

 

Ben bir hobbit’im, gülerim.
Evim, bahçem, güllerim!

Gündüz yerim içerim,
Gece olunca chill’lerim.

Sakın bana yan bakma,
Atarım ben de geri bakla!

Evet. Belki kendisini yemeye çalışan bataklık canavarından bir Bakla Bombasıyla kurtulmuş olması, Brom’u biraz gaza getirmiş olabilir. Ancak son birkaç aydır yaşadıklarından sonra genç hobbit’in havalara girmiş olmasını da kabul edilebilir bir davranış olarak görmeliyiz.

Lütfen, azıcık anlayışlı olun.

Hiçbir şey olmasa bile bu sizi daha bilge biri yapacaktır, inanın!

 

Brom, insanların, dwarf’ların, gnome’ların ve hatta elf’lerin bile pek azının bildiği ve uğradığı Gulls Perch’in güney sınırlarına kadar neredeyse hiç dinlenmeden koşar ama Perch’e girmek gibi bir niyeti de yoktur. O garip, ürkütücü, sislerle kaplı vadiye uğramayanlar listesinde hobbit’lerin olmamasının sadece kendisi gibi hobbit’lerin herhangi bir listede yer almamalarından kaynaklandığını tahmin etmesindendir.

 

Hobbit’ler akıllı tiplerdir.

 

Bu yüzden Perch’in doğusundan geniş bir ark çizerek dolanır ve kendisini çok eski, daha önce hiç görmediği bir tarzda yapılmış, ve belki bir zamanlar orta büyüklükteki bir sahil şehri olabilecek bazı harabelerde bulur.

Brom günlerce bu harabelerde dolanır ve hayattayken belki de muhteşem olan bu şehrin, mimarları tarafından ne kadar ekonomik bir maharetle tasarlanmış olduğunu gördükçe ister istemez hayran olur. Yıkıntı halindeki binaların bazılarının muhtemel işlevlerini tahmin ettikçe, her birinin nasıl bir intizamla konumlandırıldığına ister istemez hayret eder genç hobbit zira kendisi bu şehirde yaşamış ve biri gelip gözlerini bağlamış bile olsaydı, istediği yeri sadece adımlarını sayarak bulabilirdi!

Ve zihninde, zamanın her şeyi nasıl ellerine alıp da acımasız bir zarafetle eritip yok ettiğini bu en ‘kalıcı’ örnekte görür..

..ve yıllar sonra, çok daha büyük, başka bir şehirdeki bir handa dile getireceği bir şarkının ilk sözleri de bir araya gelmeye başlar..

 

 

 
Time.
You cannot see it,
you cannot feel it,
taste it, smell it, or hear it.
And yet, it wears the hand,
takes the sight and the sound
and bends the spine!

 

 

 

Genç ozan harabeleri bir ucundan diğerine kadar, nerdeyse iki hafta boyunca dolaşır. İşin Brom açısından ilginç gelen yanı ise şehrin genel konumudur. Evet, Brom bir tuğlacı, bir duvarcı yada bir mimar değildir ama romanlar dışında birçok farklı ırklara ait kitapları da okumuşluğu vardır. Ve o kitaplardan derlediği bilgileri göz önünde bulundurduğunda..

 

“Bu bir sahil şehri değil..”

..der yumuşak, kültürlü, dolgun ve feminen bir ses.

 

Brom olduğu yerde durur.

 

“Şimdi de şehir mimarı mı oldun?”, diye horlayan, tiz bir başka ses cevap verir.

“Bunu anlamak için şehir mimarı olmaya gerek yok. Benim gördüğümü senin de gördüğünü ikimiz de biliyoruz.”, der yumuşak, kültürlü ses.

“Benim gördüğümü gördüğünü görmüşmüş.. Bu cümle için ne kadar uğraştın?”, diye gizlenmemiş bir tiksintiyle söylenir tiz ses.

“Aslında hiç uğraşmadım ve yapısal olarak doğru ifadelendirilmiş bir cümle. Bununla beraber, konumuzun da dışında. Bak. İşte şurada.. Dış duvarların olması gereken yerde..”, der feminen ses.

“Eee? Noolmuş?”, diye huysuzca sorar tiz ses, ve Brom bu kötürüm, tiz sesin sahibinin de bir kız olduğunu düşünür.

Huysuz, baş belası bir kız..

“Şimdi de şuraya; kuzeye, şuraya; güneye ve şuraya; batıya bak. Toplam dört adet cephe surları varmış zamanında ve dördünde de aynı büyüklükte şehir kapıları varmış gibi duruyor. Arkeolog sensin. Ama denize bakan duvara, bakmayan diğer üç duvarlardaki kadar büyük bir kapı yapılmış olması bana pek de mantılı gelmedi.”

“Belki.”, diye cevap verir asabi bir şekilde tiz sesli kız.

“Hepsi aynı ise, bunun anlamı bu şehir hayatta iken, şimdiki olduğu gibi burada bir denizin olmadığıdır –ki bu da benim tezimi destekliyor.”, der yumuşak, feminen sesli diğer kız mutlu bir şekilde.

“Eee? Şehir buradayken deniz yok idiyse noolacak ki? Belki burada o zamanlar deniz yoktu.”

“Endless Sea 7,589 yıldır burada! Eminim daha önce burada bir deniz olmamış olsaydı, bunu fark eden birileri çıkardı, öyle değil mi?”, diye sorar, dolgun sesin sahibi nazikçe.

“Ee? Vardı yada yoktu. Olmuş olsa noolur, olmamış olsa noolur? Bu bilginin kime ne faydası var?”, diye acımasız bir umarsızlıkla cızlar, tiz sesli kız.

“Bari Na-ammen kayıtlarına göre—”, diye başlar feminen ses.

“Bana o salak şehirden, orada yaşayan salak elf’lerden ve başlarındaki salak Ri’den, ondan bile daha salak Rise’den bahsetme! Toplu salak onlar!”, diye hışmeder tiz sesin sahibi.

“Peki. Solace ve Tranquil elf’lerinin kayıtlarına göre de bu deniz, en az 7,500 yıldır buradaymış.”

“Salak elf’lerin salak tarihleri!”

“Ortak tarih kullanıyoruz ama..”

“Eee? Deniz burada idiyse noolmuş yani? Sende de biraz salaklık var galiba..”

 

Brom, her kimse, tiz sesli kıza sert bir cisimle vurası gelir. Taş yada odun gibi bi şeyle!

 

“Bende ‘salaklığın’ var olduğunu düşündüğünden eminim. Ama hiç merak etmiyor musun, (a) bu kalıntılar hep burada idiyse, deniz nereden ve ne zaman geldi? (b) deniz hep burada idiyse, gerçekte bir sahil şehri olmayan bu kalıntılar ne zaman, nereden, ve nasıl buraya geldi?—”

Tiz sesli kız umarsızca burnunu çeker ve cadaloz bir şekilde cevap verir.

“—(c) Umurumda değil! Nereden geldiyse geldi. Olmuş bitmiş gitmiş! Bu salak sorunun cevabını bulmuş olsak kime ne faydası dokunacak bunun?”

“Hiç merak etmiyor musun? Sen bir arkeologsun..”, diye biraz alınmış biraz da yorulmuş bir şekilde sorar, yumuşak, dolgun sesli kız.

“Ben bir arkeolog olmak istemedim. Bana uygulanan kısıtlamalardan dolayı alabileceğim dersler o kadar sınırlıydı ki, istediğimi olabilmemi imkansız hale getirdiler. Öyle ki ya bir fosseptik mühendisi, ya da bir arkeolog olacaktım. Tahmin et hangisini seçtim?”, diye çeliği eritecek bir hicivle cevap verir tiz sesin sahibi. “Bu da yetmiyormuş gibi, bir de senin gibi bi salağı taktılar peşime!”

“Bence meslek seçimi olarak arkeoloji harika bir tercih. İstediğin yere gidebiliyorsun ve yerel vahşiler dışında da kimse sana karışamıyor. Ben de olmak isterdim ama arkeoloji için biraz fazla ders almışım. Aldığım dersler ve notlara göre benim bir Zeplin Mühendisi olmam gerekiyordu..”

“Çünkü bi bu eksikti.. O kıyafetlerinle kendini bütün krallığa bi zeplinden sergilemediğin kalmıştı!”

“Laf aramızda, mühendislerin üzerinde yeni çalıştıkları Yıldırım Uçurtmalarına pilotluk yapmamı bile isteyenler! Ama ben aradığım cevapların da, sorunların da yukarıda değil, burada, yerde olduğunu düşündüğüm için gelen teklifleri geri çevirdim.”

“Sana krallıkta ki en paralı ve en prestijli işi teklif ettiler ve sen binlerce yıllık pörsümüş kalıntılarda kehanet aramak için onları reddettin, öyle mi? Dediğim gibi.. Sen salaksın!”

“Neden bana devamlı böyle şeyler söylüyorsun? Geçmişte sana bir kötülük mü yaptım?”

“Ben herkese böyle davranıyorum. Neden sana ayrıcalık göstermem gerekiyor ki? Yoksa sen kendini şu özel kar tanesi sanan tiplerden misin?”

“Hepimiz özeliz ve hepimiz ‘taneyiz’ çünkü hepimiz farklıyız. Hepimizin geçmişi farklı. Dolayısıyla yaşadıklarımız bakış açımızı da, vereceğimiz kararları da etkileme potansiyeline sahip. Ama bu sadece tembeliğimiz için bir bahane. Önemli olan geçmişimizin, vereceğimiz kararları etkilemesine ne kadar izin vermek istediğimizdir.”, der dolgun sesli kız sakince.

 

Brom sessizce bir ıslık çalar. Bu kız, her kimse, sesi ve yaklaşımları kadar güzelse, kesin onunla tanışmak ister.

 

“O neydi?”, der tiz sesli kız.

“Ne neydi?”, diye sorar diğeri.

“Bi şey duydum sanki..”

 

“Hay shit!”, diye geçirir içinden Brom. “Bu o kız! Kafama taş atıp sonra da beni ‘De-Kompoze-Şeysi’ yapmak isteyen kaçık kız!”

 

Brom, aylar önce, ilk ısırılmasından sonra, gecenin bir yarısı, üşümüş, sırılsıklam olmuş ve midesi bozulmuş bir şekilde sığınacak bir yer ararken tesadüf ettiği kamp ateşini hatırlar..

..kamp ateşini ve kafasına yediği taşı!

Brom akıllı biridir.

En azından saçma sapan kişilerle saçma sapan münakaşalara girmenin ve bunun sonucunda da potansiyel taşlanma ihtimalinin ne denli kötü bir fikir olacağını bilecek kadar akıllı biridir..

 

Brom kaçar..

 

“Koş Brom, koş!”, diye nefes nefese söylenir genç hobbit ve kuzeye doğru koşmaya başlar..

..ve işte tam o sırada olan olur;

..ne idüğü belirsiz musallat şey, genç hobbit’i kalçasından, tam da göremediği yerinden ısırır!

 

“Ne? Kuzeye değil mi? Peki.. nereye? Lütfen harabeler olmasın.. [Ahhh!] Teşekkür ederim.. Güneye mi? Lütfen güneye olsun.. Güneyde evim var! [Aaaah!] Güneye de değil.. E peki nereye? Batıya mı? Batıda Gulls Perch var ve benim oraya gitmek gibi bir niyetim yok, tamam mı! [Ahhh!] Hayır. [Ahhhhh!] Reddediyorum! [Oyyy!] Neden yaa? [İyyyk!] İmkansız.. [Aaahh!] Tamam [Hay!] lanet olasıca kaçık şey. [Of Anam!] Umarım.. [Aaaah!] ..seni bir gün.. [Oyyy!] ..de-kompoze.. [Zomk!] ..ederler!”

 

Brom acı ve yenilgi içerisinde, kalçasının tam da göremediği yerinden tutarak hoplaya zıplaya batıya, Gulls Perch istikametine doğru koşmaya başlar..

✱ ✱ ✱

14.07.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Ağustos ortası.
Gulls Perch..

 

Brom Bumblebrim karakter olarak inatçı bir mizaca sahip değildir. Belki ileride, çok sonra, istemediği şeyleri yapmak zorunda bırakıldığında ‘hayır’ demeyi öğrenecektir. Ancak huysuz, dik kafalı, dediğim dedik, ne idüğü belirsiz ve görünmeyen bir bite karşı bunu yapamaz. Yapabildiği bir şey varsa o da pasif direniştir..

 

Brom ayak sürterek, olabildiğince ağır bir tempo ile Gulls Perch’e doğru yürür.. Dışarıdan seyreden birisi, genç hobbit’in ‘slo-mo’ sanatı yaptığını bile düşündürebilirdi!

 

[Ayyy!] Gidiyorum işte.. [Uyyy!] Ben bir hobbit’im. Hızım bu kadar.. [Oyk!] Çok yorgunum o yüzden.. [Offf!] Bak. Bi adım daha attım.. [Aaahh!] Ama her adımda ısırırsan tökezleme ihtimalimi arttıyorsun! [Iyyk!] Aha.. Dört adım geriye tökezledim! [Ahhh!] Tamam yaa.. Tekrar yürüyorum işte..”

 

Genç ozanın bu taktiği yetmiyormuş gibi, üstüne birde kendisine yapılan bir dırdırı bastırmaya çalışan çocuk gibi avuçlarıyla kulaklarını tıkayıp bağıra bağıra şarkı söyler!

 

Ben bir hobbit’im, gülerim.
Evim, bahçem, güllerim!

Dizlerim, ayaklarım, pabuçlarım,
Sırtım, belim, kasıklarım..

Sakın beni gitmeye zorlama,
Oturup ağlarım ama..

O zaman da beni duyarlar,
Sonra bana tuzaklar..

Kurarlarsa düşerim,
Ben de sana küserim!

Brom, bu çocukça davranışlarıyla kaderini engelleyemez. Ama dört gün sürecek bir yürüyüşü neredeyse iki hafta, bir ileri iki geri çizdiği dairelerle geciktirmeyi de başarır..

 

..ve sayısız defa da ısıtılır!

 

Sanırsınız ki kişi bu kadar ısırıldıktan sonra iki şeyden en az birisi gerçekleşir; ısırıklara alışması ve/veya kişinin bacağından olması!

Acı bir şekilde Brom için ikisi de gerçekleşmez..

Brom o acıklı iki haftanın sonunda Gulls Perch’in doğu sınırındaki, daha sonra öğreneceği üzere vadinin tek girişi olan ve söz konusu girişi kapatan akar su ve akarsuyu besleyen şelalenin naif bir gürültüyle boşaldığı orman gölünün kıyısında bulur kendisini.

 

Brom tedirgindir.

 

Evinden ayrıldığı o bahtsız geceden beri öğrendiği bir çok şey olmuştur. Bunların çoğu hayatta kalmaya dair pratik şeylerdir. Ama bazıları ise daha.. felsefîdir..

Söz gelimi;

Bazen göreceli güzelliklerin fesat çirkinlikleri gizlediği, bazı çirkinliklerin de beklenmedik güzellikleri barındırabileceğidir..

Ve an itibariyle saklandığı çalılıklardan gördüğü kadarıyla orman, gölet ve şelale, fevkalade güzel, hatta ‘huzurlu’ denilebilecek, natüralist bir tablo oluşturmaktadır.

Brom yutkunur. Acaba bu muhteşem sahne, göründüğü kadar güzel midir, yoksa şer bir çirkinliği mi gizlemektedir?

Genç hobbit kendisini görünmez bir örümceğin ağına takılmak üzere olan bir sinek gibi hisseder ve bu duygu onun hiç de hoşuna gitmez.

İşte tam o esnada göletden ‘çulup’ diye, sanki bir balığın sudan fırlayıp, tekrar suya atlamasını andıran bir ses duyar.

 

Brom iyice gerilir.

 

Ve etrafına daha bi ‘alıcı gözüyle’ bakmaya başlar. Bunu yapmaya başlamasıyla da, daha önce fark etmediği bir çok ayrıntıyı da görme fırsatı elde etmiş olur.

Gerçekte ise bu, genç Brom’un kendi ilgi alanları dışında olup da ‘etrafında olan bitene’ karşı gösterdiği ilk bilinçli ilgidir.

Fark ettiği ilk şey, saklandığı çalının bir çilek çalısı olduğudur. Dahası, yanlış aylarda olmalarına rağmen çalılardan iri, olgun çileklerin sarkıyor oluşudur.

 

Bu noktada, genç hobbit’in ‘alıcı gözüyle’ bile etrafına bakındığında ilk farkettiği şeyin midesiyle alakalı oluşu tamamen bir tesadüften ibadettir..

İnanın!

 

Brom temkinli bir şekilde çileklerin bir tanesine uzanır ve dalından koparıp burnuna götürür. Ve aldığı koku, Bowling Hills’de yetiştirilen çileklerden bile daha güzeldir. Genç hobbit’in bir anda ağzı sulanır ve çileği ucundan ısırır.

“Muhteşem Gökler adına!”, diye ünler. “Bu hayatımda yediğim en güzel çilek! Bir çileğin bu kadar enfes olabileceğini bile düşünemezdim!”

Brom çileğin tamamını ağzına atar ve ardından saklandığı çalıda bulabildiği çileklerin hepsini yolup ağzına sokuşturur.

“Oy anam anam anam!”, diye mutluluktan sarhoş olmuş bir şekilde çilekleri üçer beşer götürür. Brom çalıda asılı bütün çilekleri yerken saklanmaya devam eder. Ulaşabileceği son çileği de yedikten sonra yüzünde şapşal bir ifadeyle orman ve hemen ilerideki gölet ve şelale dolayısıyla serin olan Ağustos sıcağında sırt üstü uzanır. Sırıtarak, “Aaaahhh.. Kesin bu çileklerin çekirdeklerinden evime götürmeliyim. Arka bahçeme bunlardan dikersem elde edeceğim çilek suyunu keyifle içebilirim”, diye şişmiş karnını ovalarken mutlu hayaller kurar.

Brom çilek içerikli hayallerini kurarken, az ileriden ‘çulup’, diye bir ses daha duyar ve neden en başta çilek çalılarının arkasına sindiğini hatırlayıverir. Yediği onca çilekten karnı biraz şişmiş bir şekilde doğrulur ve gölete doğru bakar.

Gölet, daha önce karşılaştığı su birikintilerinin aksine fevkalade berraktır. Öyle ki, Brom göletin açık yeşil, neredeyse çivit mavisi sularının içini, dibindeki kum tepeciklerini, pırıl pırıl parlayan pürüzsüz taşları ve salınan su bitkilerini görebilmektedir. Genç ozan, bu kadar güzel, temiz ve berrak bir göletin olabileceğini bile düşünemez.

 

‘Çulup!’

 

Genç ozan bu sesin sahibini de görür göletin içinde.. Bir şey, suyun derinliklerinde yüzmektedir ve Brom’un ister istemez aklına bir kaç ay önce, Croaking Mire bataklığında gördüğü ‘kız’ ve yaşadığı kötü tecrübeler geliverir..

“Lütfen.. Lütfen yine beni yemek isteyen kötü bi kız olmasın! Güzel, mutlu, şirin bi kız olsun bu seferde!”, diye göklere yalvarır ve gölete olabilecek en yakın çalıya kadar yaklaşır. Çalının arkasında saklanırken gözlerini sımsıkı kapatır, olası bir sesin kendisine adıyla hitap etmesi ihtimaline karşı da ellerini kulaklarının yanına getirir, kapatmak için hazırda halde tutar ve öylece sessizce durur genç hobbit..

..ve küçük, mutlu kıkırtıları da o zaman duyar.

 

Brom dayanamaz.

 

Tek gözünü açar ve gölete bakar..

..ve göletin kenarında oturmuş, hayatında gördüğü en.. uhhmm.. ‘şirin’ şeyi görür..

‘Şirin şey’ gerçekte bir kızdır ve Brom’dan sadece biraz daha boyludur. Ama kıza alık alık bakan genç ve biraz da tıknaz hobbit’e kıyasla bu ‘şirin şeyin’ ebatları fevkalade orantılıdır; pürüzsüz cildi, incecik beli, uzun, sırım gibi bacakları, çıplak sırtından şirin kalçalarına kadar dökülen dalgalı koyu kumral saçları ve üzerindeki serbest dökümlü kadifemsi uzun yeşil elbisesiyle.. kız bir ‘rüya’ gibidir.

“Wooooow!”, diye bi ses kaçar Brom’un açık ağzından.

Sonra da “Hayır.. hayır, hayır, hayır!”, diye yalvarır çünkü kız üstündeki elbiseyi çıkarmaya başlamıştır!.

“Hayır ama yaaa!”, diye ağlamaklı bir sesle inler ve gözlerini kapatıp arkasını döner..

..çünkü Brom efendi bir hobbit’tir ve varlığından habersiz soyunan bir kızı seyretmek, her ne kadar muhteşem bir tecrübe olsa da, yine de doğru bir davranış değildir. Brom yıllar sonra geriye dönüp baktığında bu anısını hayal kırıklığı ile hatırlamayı, utançla hatırlamaya tercih eder!

 

‘Çulup!’

 

“Yaaaa…”, diye gözleri kapalı bir kahırla inlemeye devam eder. “Neden olduğun yerde biraz daha oturup güzelliğinle durmadın ki? İki.. iki dakika yahu.. iki dakika bile sürmedi mutluluğum!”

“Aa aaaaa.. bakın burada ne var! Küçük, mutsuz bi çocuk!”..

..der kulağa müzik gibi gelen bir ses!

 

Brom anında kulaklarını kapatır!

 

“Kızlaar! Kızlaaaar! Gelin bakın ne var burada..”

“Ne var, ne var?”

“Yok bi şey. Ben yokum.. Gidin!”

“Bilmem. Ama ilk ben gördüm. Her ne ise, benim!”

“Bunu konuşabiliriz.”

“Çok pintisin, Aremela. Paylaşmasını hiç öğrenemedin.”

“En son geleni senin paylaştığını görmedik, Temessa!”

“Paylaşmadığım iyi olmuş. Bi kıza nasıl davranması gerektiği hakkında en ufak fikri yoktu. Koca elleriyle her bi tarafımı sıkıp durmaya kalktı. Morarmamış yerim kalmadı onun yüzünden ve pek de iyi kokmuyordu!”

“Bu ne kız? Biraz fazla küçük değil mi?”

“Boyu değil marifeti önemli, Yamara..”

“Marifeti var mıymış peki?”

“Bilmem!”

“Var.. Marifetim var..!”

“E sorsana, kız. Marifeti yoksa ne işine yarayacak?”

“Bilmem. Ama çok şirin. Yanımızda kalıp bizle oynayabilir.”

“Sizinle kalıp istediğiniz kadar oynarım. Lütfen hem güzel olup hem de beni yemeyin!”

“Sen gerçekten biraz kıtsın, Aremela.”

“Alındım. Neden ki?”

“Bu şeyin ne olduğunu bile bilmiyorsun.”

“Hobbit.. Ben bi hobbit’im!”

“Belki hasta yada bozuktur. Onun için böyle bodur bi şeydir!”

“Hayır yaaa! Hasta da değilim, bodur da! Gökler adına ben bi hobbit’im!”

“Cahil! Hasta olsa derisinde izler ve yaralar olurdu. Bana sağlıklı gibi geldi. Bence bodur da değil çünkü elleri, kolları ve bacakları orantılı..”

“Teşekkür ederim, Aremela hanım!”

“Ama şişko!”

“Ne münasebet! Ben şişko değilim. Sadece biraz balık etliyim, o kadar!”

“Sadece biraz. Eminim yumuşacıktır.”

“Nasıl yani?!”

“Neden gözlerini ve kulaklarını kapamış ki öyle?”

“Bende merak ettim, doğrusu. Belki gözleri ve kulakları acıyordur..”

“Yaklaştın, Aremela hanım!”

“Bence onu anneye götürüp ona verelim. Bununla ne yapılacağına o karar versin.”

“Hayır. Lütfen beni annenize götürmeyin. Kızları söz konusu olduğunda anneler gelen erkekler için asla iyi şeyler düşünmezler!”

“Yek yee! Sen beni aptal mı sanıyorsun?”

“Evet. Ama bu konumuzun dışında. Onu anneye götürelim, Aremela. Sen götürmezsen ben götürüm!”

“Pis şırfıntı! İlk ben gördüğüm için her türlü çirkefliği yapmaya hazırsız!”

“Evet!”

“İnsanların neden sana ‘sürpük’ dediğini şimdi daha iyi anlıyorum!”

“Sürpük değil, sürtük.. ama her neyse!”

“Sen ‘sürpüğün’ ne olduğunu bile bilmiyorsun.”

“Biliyorum tabii!”

“Neymiş peki?

“Bunu ben de merak ettim şimdi..”

“Sürpük sensin, Yamara!”

“Ahahahahaaa.. Bu harikaydı. Bence taşı gediğine koydun, Aremela hanım.”

“Seni anneye şikayet edeceğim.”

“Et!.. Ben seni ettim bile. Temessa’da etti.. Söyle ona Temessa.”

“Evet, söyle ona Temessa!”

“Beni bu işe karıştırmayın.”

“Akıllıca. Lütfen beni de karıştırmayın!”

“Sen beni anneye mi şikayet ettin, Temessa?”

“Bilmem.. Belki..”

“İkinizden de nefret ediyorum!”

“Gitti, pis sürpük!”

“Evet. Ama haklı da. Bence de onu anneye götürmeliyiz. Bundan ilk defa görüyorum ve ne olduğunu bilmediğimiz şeyleri ağzımıza almamalıyız.”

“Hay shit! Nedir karşılaştığım bütün kızların beni ağızlarına almak istemeleri? O kadar da lezzetli olamam ya!”

“Off yaaa.. Tut şunu kolundan.. Göründüğü gibi hafif olduğunu sanmıyorum..”

“Değilim zaten.. HEY! Bi dakka.. Durun ama.. Nereye—”

 

Brom ellerini kulaklarından çekip gözlerini açar ve çırpınmaya başlar ama bunun ona pek de bir haydası olmaz. Her iki koluna da girmiş ‘cıbıldak’ kızlar belli ki göründüklerinden daha güçlüdürler ve dehşetle kurtulmaya çalışan küçük hobbit’i aldıkları gibi bir kaç adım ilerideki göletin içine atıverirler!

“HAYIR YAAA!—”

 

Brom havada zarif bir ark çizer..

..sonra da suya düşer!

“Hay shit!”

 

‘Çulup!’

. . .

Prensip olarak Brom, ırkının diğer bütün üyeleri gibi suyu seven biridir. Benzer bir şekilde, güzel, şirin kızları da seven biridir.

Ama içinde hareket eden bir şeylerin olduğu derin sular ve ezici çoğunluğun kızlarda olduğu bir ortamda işlerin ne denli ürkütücü olabileceğini tecrübe eden nadir ölümlülerdendir..

..aynı zamanda!

 

Brom Bumblebrim, taş gibi dibe batar.

Ve berak gölet, göründüğünden çok da derindir zira hala batmaya devam etmektedir.

Genç ozan paniklemeye gıdım kala göletin içinde hareket eden şeyleri daha yakından görme fırsatı bulur.

Ve istemsiz bir hayranlık içerisinde, etrafında sessiz zarafetle yüzen güzellikleri seyreder..

Su derinleştikçe kararmaya da başlar.

Karardıkça Brom etrafında yüzdüklerini sandığı kızların gerçekte yüzmediklerini..

..onların uyuduklarını farkeder.

Hatta hiç kıpırdamadıklarına, sadece akıntıyla süzüldüklerine ayılır.

Brom ölümün nadiren güzel halini görmüştür ve kendi zamanı geldiğinde bunun huzur içerisinde olmasını ister. Büyük bir muharebenin ortasında kahramanca ölerek gitmek onun tarzı değildir. Evet, belki bir gün kahramanlık hikayeleri ve şarkıları yazacaktır ama onlardaki ana karakteri oynamak gibi bir niyeti yoktur. Ve bu güzel kızların hepsi uyuyormuş gibidirler..

..ama Brom onların gerçekte ölmüş olduklarına ayılması çok da uzun sürmez. Ölümün ‘yüzü’ her canlıda aynıdır;

 

Kıpırtısız.

Nefessiz.

Donuk.

Ve kayıp..

 

Bir zamanlar var olan eylem artık yoktur.

Hayatın delili olan soluk eksiktir.

Dokunulduğunda tende hissedilen o yumuşak sıcaklık gitmiştir..

..ve belki de az evvel orada olan şey de yoktur..

Hayatın eksikliği, ölümün varlığının kati delilidir ve bu delil, bir dakika önce nefes alan, belki de gülen, düşünen, hisseden ve hareket eden sıcak bir ‘bedeni’, bir dakika sonra ise atıl bir ‘ceset’ olarak tanımlayıverir.

Suyun derinliklerindeki, bir zamanlar hayat dolu, yürüyen, koşan, yüzen, oynaşan, konuşan bu mutlu yaratıklar artık kıpırdamayan ve öylece duran acınası birer cesettir artık ve onları hayattayken hiç tanımamış olmasına rağmen bu şirin şeylerin ölmüş olduklarını görmek nedense genç hobbit’i fena halde etkiler.

Brom Bumblebrim içinde derin bir hüzün ve aynı zamanda da büyük bir hiddet hisseder.

 

“Onlar için üzülmeni anlayabilirim, küçük ölümlü. Ama hiddetini anlamakta zorluk çekiyorum. Halbuki onları tanımıyordun bile..”

..diye dolgun, boğazdan gelen, emir vermeye alışkınmış izlenimi doğuran, buna rağmen yinede bir şekilde serin kalmayı beceren bir ses duyar genç Brom zihninde.

“Çünkü bunlar bir zamanlar hayattaydı ve şimdi değiller!”, deyi verir ve bir anda suyun içinde olduğuna ayılır..

..ancak bir önceki tecrübesinde olduğu gibi hobbit’in ciğerlerine su dolmaz.

Brom hayretle etrafına bakınır ve her nasılsa bir şekilde suda ‘nefes alabildiğini’ farkeder.

“Umm.. nefes alabiliyorum!”, diye ünler ister istemez.

“Siz ölümlüler için gerekli bir koşul değil mi bu?”, diye şaşırmış izlenimi veren bir vurguyla sorar sorusunu sesin sahibi.

“Uhh.. Evet ama suyun içinde değil..”, der Brom.

“Ahhh.. Bu benim suçum..”, diye cevap verir dolgun ses.

“Hiç sorun değil. Böyle iyiyim ben..”, diye ekler Brom hemen.

“Hiddetini anlamadığım gibi, gerçekte hüznünü de anlamış değilim. Bir zamanlar hayatta olmalarına rağmen yine de onları tanımıyordun. Seninle hiçbir bağları yoktu. Sana hiçbir söz de vermemişlerdi. Onlarla birlikte bile olmadın, dolayısıyla onlardan olmuş çocukların da yok.”, diye biraz hayret ve biraz da merakla konuşur sesin sahibi.

“Onlar ‘iyi’ miydiler?”, diye biraz temkinli bir şelilde sorar Brom çünkü konuştuğu kişi her kimse, kendisine ölümlü diye hitap etmektedir ve sorduğu sorularda ‘saf’ bir akıl karışıklığı var gibidir.

“Onlar fey’di. Feyler iyilik ve kötülüğü, siz ölümlülerin gördüğü gibi görmezler. Feyler de ‘denge’ vardır ve dengeler iyilik ve kötülüğe değil, gerekliliklerine göre tartılırlar. Bugün denge için gerekli olan, yarın dengenin bozulmasına sebep olabilir.”

“Peki onların ölmüş olması ‘denge’nin de bozulmuş olması anlamına gelmiyor mu?”, diye sorar Brom.

“Aaahhhh.. Evet. Burada büyük bir dengesizlik var ve çocuklarım, ölümlülerin beraberlerinde getirdikleri demir silahlarla buranın dengesini altüst ettiler. Yetmiyormuş gibi bir de bu güzel vadiyi kazıp daha çok demir ve kendileri için değerli taşlar çıkarmaya başladılar. Atıklarını sularıma boşaltarak farkında olmadan içinde yaşayan kızlarımı ve diğer feylerimi zehirlediler ve öldürdüler. Geride sadece bu küçük göletim kaldı.. Ama sen neden buradasın ölümlü? Yoksa sende mi onlara katılmaya geldin?”

“Onların kim olduklarını bile bilmiyorum, efendim. Ben buraya.. uhhh.. zorla getirildim..”, diye kötü bir şekilde açıklamaya çalışır Brom.

 

Brom’un bu açıklaması uzun bir sessizliğe sebep olur.

 

“Demek öyle..”, der neden sonra dolgun seslin sahibi ve bunu söylerken ilk defa sesinde ’emir gücü’ yoktur.. onun yerine başka bir şey vardır ama genç hobbit bunun ne olduğunu çıkarmakta zorlanır; Ayılma? Yenilgi? Teslimiyet?

“Uhhmm..”, diye tedirgin bir şekilde başlar Brom.

“Dostun tehlikeli bir oyun oynuyor, genç hobbit.”, der sesin sahibi.

“Dostum? Ben.. tek başıma geldim.”, diye kekeler..

“Evet, ve hayır! Senin adın nedir, genç hobbit? Belki birbirimiz için bir şeyler yapabiliriz.”, diye devam eder dolgun ses.

“Brom. Adım Brom Bumblebrim, efendim.. Sormamda bir sakınca yoksa siz kimsiniz?”

“Sormanda bir sakınca yok, genç Brom. Ama alacağın cevapta bir sakınca olabilir. Bir daha asla huzurla uyuyamayabilirsin..”, diye uyarır dolgun ses.

“O.. o zaman bilmesem de olur, efendim.”, der Brom hemencecik.

Brom suyun derinliklerinden, bir kadına ait, dolgun, gırtlaktan gelen, samimi bir kahkaha sesi duyar ve genç hobbit her nedense içinin garip bir şekilde ısındığını hisseder.

“Akıllı, dürüst ve saygılı..”, der dolgun ses mutlu bir şekilde.

“Uhhmm.. Teşekkür ederim?”, der Brom tereddüt içerisinde.

“Bunla bereber, sen bana adını verdin. Şayet ben de sana adımı vermezsem ortada bir denge olmaz..”

“Sorun değil, sorun değil, inanın benim için hiç sorun değil..”, diye ivedilikle cevap verir genç hobbit.

“Kendine olan inancın daha fazla olmalı, genç Brom. Ben senden adını talep ettim. Ortada bir denge olması için senin de benimkini talep etmen gerekiyor.”

“Rica etsem olmaz mı? Kızlardan, bayanlardan ve hanımefendilerden bir şey ‘talep etmek’ bana doğru bir davranış gibi gelmiyor.”

“Yine ‘doğru’lara geldik”, der dolgun ses esefle.

“Peki. ‘Doğru’, demeyelim. Onun yerine ‘ayıp’, ‘saygısızca’ ve ‘kendini bilmez’, diye diyelim.

Sesin sahibi her kimse, tekrar gırtlaktan gelen dolgun bir kahkaha atar.

“Akıllı, dürüst, saygılı ve.. iyi de bir laf cambazı! Neredeyse bir fey gibi..”

“…”

“Onu ilk ben gördüm, anne. O benim.”, diye Aremela’nın sesi duyulur suyun derinliklerinden ve kızın sesinde çocuksu, mutlu bir gurur var gibidir.

“Hay shit! Yine şu mesele.”

“Yamara paylaşmak istemediğini söyledi, güzel Aremela.”

“Onu ben buldum. Kiminle paylaşmak istiyorsam onunla paylaşırım. Paylaşmak istemiyorsam da paylaşmam. Yamara hiçbir şeyini paylaşmadı bugüne kadar.”

“Bi dakka yaa.. Ben bi somun ekmek değilim. İkiye üçe dilimlenemem!”

“Bu doğru mu, Yamara?”

“Doğru, anne..”

“Başkalarından talepte bulunmak için, önce kendin talep ettiğin şeyleri yapmış olman gerekiyor, Yamara.. Ancak o zaman ‘talep’ edebilirsin.”

“Annen haklı, kızım..”

“Hiçbir şey anlamadım, anne. Hepi topu küçük bi şey bu.”

“Sen de biraz kıtsın. Ama ben bunu senin yüzüne vurdum mu?”

“Boyu küçük, evet. Ama ruhu büyük, Yamara.”

“Bak bunu bilmiyordum.”

“Bana ruhu lazım değil, anne. Bana boyu lazım!”

“Hop yaa.. Nooluyoz?”

“Yamara.. Bunu sonra konuşuruz. Ancak kanunlarımız senin anlamanı gerektirmiyor. Sadece boyun eğmeni talep ediyor. Yoksa bizden ayrılmak mı istiyorsun? Bizden ayrılırsan artık bir ölümlü olursun ve bu sefer de onların, ölümlülerin kanunlarına boyun eğmek zorunda kalırsın. Yada belki ablan gibi sen de denize açılmak istersin. Ancak her iki halde de artık ben seni koruyamam..”

“Git kızım. Git de gör ‘ölümlülerin’ dünyasını, sonra da başını vuracak sert bir kaya bul!”

“Hayır anne. Ben burada kalmaya devam edeceğim. Gitmem gerektiğinde de gideceğim.”

“O zaman ne istediğini Aremela’dan sadece rica edebilirsin. Ama kabul etmezse de onun bu isteksizliğine saygı göstermelisin. Herkes her istediğini izinsizce yaparsa, ortada bir denge kalmaz. Bizleri hayatta tutan şey dengemizdir. Denge kaybolursa, bizler de kayboluruz..”

“Wow..”

“Peki, anne..”

“O zaman bu şeyin benim olduğu konusunda anlaştık mı anne?”

“Şey mi? Ben ‘şey’ değilim yaa! Hobbit.. telaffuz etmesi ne kadar zor olabilir? Hobbit, işte!”

“Hayır, Aremela. Sadece onu ilk görenin sen olduğu konusunda anlaştık. O bir ölümlü. Dahası, o özgür bir ölümlü.”

“Yaşa, anne!”

“Hiç bi şey anlamadım, anne.”

“O zaman Yamara’ya söyediğimin aynısını sana da söyleyeyim; kanunlarımız senin anlamanı gerektirmiyor. Bu ölümlüden istekte yada ricada bulunabilirsin, ama her hangi bir talepte bulunamazsın.”

“Ama.. ama onu ilk ben gördüm!”

“Israrlısın, be kızım!..”

“Evet, Aremela. İlk sen gördüğün için ilk sen rica edebilirsin. Ama kabul edip etmeme tercihi yine ölümlüye ait.”

“Ama o çileklerimi yedi!”

“Hay shit!”

 

Dolgun sesin sahibinden esef dolu bir nefes duyulur.

 

“Bu doğru mu, genç Brom Bumblebrim? Aremela’nın çileklerini mi yedin?”

“Uhhhmmm.. Çok güzel bazı çilekler yemiş olabilirim, efendim. Ama kimin çilekleri olduğunu bilmiyordum. Dahası, çileklerin herhangi bir sahibi olduğunu da bilmiyordum.”

“Cürmün cehaleti, cezasından muaf eder mi ölümlü?”

 

Derin, esef dolu bir nefes verme sırası genç hobbit’e geçmiş gibidir. Uzun, sessiz bir nefesten sonra Brom adilane bir şekilde yenilgiyi kabul eder.

 

“Etmez, efendim..”, diye pes etmiş bir sesle cevap verir Brom.

“Yessshh!”, diye mutlu ve heyecanlı bir çift elin çırpıldığını duyar Brom.

“Ama belki genç Brom, farkında olmadan yaptığı bu cürümün karşılığını daha farklı bir şekilde ödemek ister..”

 

Brom durur.

Brom ‘yağmurdan kaçarken doluya yakalanmanın ne olduğunu artık çok iyi bilen biridir.

Brom bi kıza ‘verilmek’ yada bi kız tarafından ‘sahiplenilmeye’ karşın, bir başka borca saplanmadaki bilgeliği sorgular.

Ama Brom üyesi olduğu diğer bütün erkek milleti gibi, bir kıza ‘verilmek’ yada bir kız tarafından ‘sahiplenilmenin’ gerçekte ne de kadar kötü olabileceğini de merak etmekten kendisini alamaz..

Dahası, kızdan kurtulmuş olsa dahi, gerçekte ‘kurtuluşu’ sadece teknik bir detaydır. Karşılaştığı andan itibaren Aremela hakkında edindiği kısıtlı izlenimlerden bu kızın, nazikçe bir ifadeyle, bir kere tuttuğunu bir daha bırakmak isteyen bir kız olmadığıdır. İşin aslı ise bu kız avına kitlendikten sonra başka hiçbir şey görmeyen bi varlıktır ve işin bu kısmı genç Brom’u biraz tırstıttırır ve aklına ‘horlanmış bir dişinin, cehennem gazabından daha harlı olabileceğine dair ‘, çok eskiden okuduğu ve birkaç yüz yıl önce yaşamış, Mürit Farstep adındaki yaşlı bir tapınak muhafızının kaleme aldığı dinî cüzlerindeki bir uyarıyı hatırlar.

Brom her ne yaparsa yapsın..

..moka bastığını düşünür ve içinden acıklı bir sesle söylenir;

“Kadınları anlamıyorum!”

 

Omuzları çökmüş ve kati yenilgiyi kabul etmiş bir sesle konuşur Brom.

 

“Hanımefendi hangi cezayı uygun görürse..”

“HAYIR AMA YAAA! ONU İLK BEN GÖRMÜŞTÜM! O BENİM Kİ! BU TAMAMEN BÜYÜK VE ŞER Bİ HAKSIZLIK!”

“Sana haksızlık ettiğimi mi düşünüyorsun, güzel Aremela?”, diye merakla sorar dolgun sesin sahibi.

“Hayır, anne.. Ama gelecek nesillerime haksızlık edildiğini hissediyorum. Benim ve neslimin büyümesine izin verilmeli!”, der Aremela ve sesinde mutlak bir hayal kırıklığı vardır.

“Efendim?”

“Genç Brom Bumblebrim. İşlediğin cürümün karşılığı olarak senden ölümlülerin Gulls Perch diye isimlendirdikleri vadime girip, oraya demir silahlarıyla gelen mel’un şahısları topraklarımdan def etmeni istiyorum. Onları def etmeni, topraklarımı kazdıkları makine diye adlandırdıkları şer aletleri yok etmeni ve sularıma akıttıkları zehirli atıkları durdurmanı istiyorum.”

“Uhhmm.. Hanımefendi.. Bu istediklerinizi seve seve yaparım. Ancak ben sadece basit bir hobbit’im. Üzerimde gördüğünüz bu silahlar da sadece göstermelik. Bu güne kadar kimseye onlarla vurmadım, vurmasını da çok iyi bildiğimi sanmıyorum. Korkarım beni gördükleri an öldürürler —ki bu da cürmümün tekabulü olarak benden istediğiniz şeyleri yapmamı imkansız kılar.”

“Evet. Bu doğru. Sana bu konuda yardımı dokunacağını düşündüğüm iki şey vereceğim, genç hobbit. Birincisi bu asa. Bunu karşılaştığın ölümlülere işaret edip..

 

lende ar- len alende nieliem arlende!
Lende ar- Len Alende Nieliem Arlende!

 

..demen yeterli.”

 

Brom önünde beliren, sapı dışında her bir yanı yamuk gibi duran asaya bakar ve kaşlarını çatar.

“Git. Git ve bir daha da geri gelme.. ve.. Arlende? —Kuru?! Elin kurusun!”, diye hayret.. ve biraz da dehşetle tercüme eder Brom.

“Aaaa.. Yüksek elfçeyi biliyorsun..”, der dolgun ses gülümseyen bir tonla.

“Biraz bilirim, efendim. Boş zamanlarımda çok kitap okurdum ve bir hobbit’in sahip olduğu en çok şey, boş zamanlarıdır ama kurutmak.. bu biraz aşırı değil mi?”

“Etrafına bak, genç Brom. Ve kızlarımı gör. Onlar suda yaşarlardı. Ama ellerinde demir silahlarla gelen ölümlüler onları suya attıkları zehirlerle boğarak öldürdüler ve kızlarımın boğulmaları günlerce sürdü.. Suda boğulmak nasıl bir histir bilir misin?”

“Bilirim, efendim. Acı verici bir tecrübe..”

“Bildiğini sandığın acının, durmaksızın ve on dokuz gün sürdüğünü düşün. Sonra bunu yapanları ‘kurut’mamın aşırı olup olmadığına karar ver.. Kararını verirken de o kararı hakkıyla vermeni isterim, genç Brom Bumblebrim, zira kurumaları ellerinden başlayacak, ama orada bitmeyecek!”

“Hanımefendi.. Burası sizin eviniz. Ben ise sadece bir misafirim ve en nihayetinde de basit bir hobbit’im, o kadar. Ne sizin bilgeliğinize, ne de öngörünüze sahibim.. Ama size yanlış yapmayacağım, borçlu da kalmayacağım.”

“Yaşına göre bilgesin, genç hobbit. Sana vereceğim ikinci şey ise Aremela olacak.”

“Ne?”, diye ünler Brom.

“Ne?”, diye çığlar Arimela.

“Ne?”, diye hayaretle söylenir Temessa.

“Aha.. Ahahahahaa..”, diye mutlu bir şekilde gülmeye başlar Yamara.

“Ama.. ama o benimdi.. Neden beni ona verdin ki şimdi anne?! Sana bilmeden yaptığım bir şeyden dolayı mı cezalandırılıyorum?”

Yamara’nın kıkırdıları gelmeye devam eder.

“Sana, senin ondan rica edeceğin şeyi kabul etmesi için bir fırsat oluşturuyorum, güzel Aremela, zira yol boyunca ona eşlik edeceksin, ona yardım edeceksin, düşerse elinden tutup kaldıracaksın, yaralanırsa onu tedavi edeceksin.”

“Kölesi olacağım yani! Ben ne yaptım ki bunu bana reva gördün, anne ama ki?!”

“Ve yol boyunca o da sana eşlik etmiş olacak, sana yardım edecek, düştüğünde elinden tutup seni kaldıracak, yaralandığında yaralarını saracak ve seni teskin etmek için sana şefkat, anlayış ve sevgisini gösterecek ve bu bir annenin kızına yapabileceği en büyük iyilik.. ve kötülük, Aremela..”

“Hiç bi şey anlamadım, anne. Ve böylesi bi köleliği de hakketmiyorum!”, diye inler Aremela.

“Eee.. kimse benim fikrimi sormayacak mı?”

“Bu koşulları kabul ediyor musun, genç Brom Bumblebrim?”, diye sorar dolgun sesin sahibi ve bu sefer sesinde o ’emir hali’ tekrar belirmiştir.

“Vadinize gelenlerden sizleri kurtarmak gerçekten isterim, efendim. Nevarki merak ettiğim bir şeyde yok değil..”, diye kafasına takılan bir şeyi sormaya başlar genç hobbit.

“Neden benim, düşündüğün kadar güçlü olamama rağmen kendim gidip o ölümlüleri cezalandırmadığımı, onun yerine seni gönderdiğimi merak ediyorsun..”

“Evet, efendim. Özde bu soru aklımdan geçmedi değil.”

“Denge, genç Brom.. Denge!”

“Denge?”, diye biraz aklı karışmış bir şekilde sorar Brom.

“Evet, denge.. Ben buraya hışmımla inersem, korkarım hiddetim bu vadi ile sınırlı kalmaz. Kuzeydeki Rituel Ormanları, buradan Endless Sea denizine kadar olan topraklar, Tinker Hills ve daha güneyi ve hemen batımızdaki Serenity Home ve Scowling Hills de yanar.. Ve bu denli bir eyleme kız kardeşim de sessiz kalamaz.. O da bana misilleme için gelir ve zaten yanmış toprakları daha da yaşanmaz hale getirir ve bu topraklarda yeni bir otun bitmesi yüzlerce yıl sonraya nasip olur..”

“Siz..”, der Brom ve bir anda suyun içinde ‘terlemeye’ başlar zira bildiği mitolojilerde ‘zıt kız kardeşler’ listesi o kadar da uzun değildir ve mevcut ortam, etrafını çevreleyen fey’ler, berrak gölet ve yemyeşil orman ona sadece bir ismi çağrıştırır.

“Evet, genç hobbit. Ben, Titania..”

 

Brom hiç kıpırdamandan, olduğu yerde durur.

 

“Bunun için korkarım biraz geç kaldın, sevigili Brom Bumblebrim. Kıpırdamadan durduğunda bunun benim gözümden kaçacağını düşünmene de biraz alınmadım değil..”, der sesin sahibi ve Titania, bütün azametiyle küçük hobbit’in önünde belirir.

Genç Brom bu kadının hayatında gördüğü, ve muhtemelen de göreceği, en hayat, sevgi, hiddet, bilge, engin, haşin, şefkat, zarafet, hüzün, mutluluk, kahır, sevinç gibi sayısız ve zıt duygularla dolu muhteşem varlık olduğu kanaatine varır.

“Aklımın ucundan bile geçmedi, efendim. Bu sadece bir kertenkele içgüdüsü, o kadar!”

 

Titania derin, dolgun, içten bir kahkaha atar.

 

“Gel Aremela. Genç Brom’la gitme zamanın geldi. Ama unutma. Onu elde etmek istiyorsan, bunun için çabasını vermeli ve rızasını almalısın. Elde ettikten sonra onu elinde tutmak istiyorsan, o çabayı her gün tekrarlamalısın.. İlkini başarırsan mutlu, ikincisini başarırsan bir ölümlü olursun ama nesillerin her daim devam eder ve seni anarlar. Asla unutulmazsın, asla da kaybolmazsın ve çileklerin de sonsuza kadar yaşar..”

“Oha! Bu nasıl, ‘ölümcül’ bir hükümdür böyle?”

 

Suyun derinliklerinden küçük, cılız bir şekil yaklaşır ve Titania annenin arkasına saklanır.

Sonra masmavi bir çift göz, tedirgin ve tereddüt içerisinde Brom’u klinik bir ifadeyle süzer..

“Burnunda ve yanaklarında çilleri varmış bunun, anne.”, diye söylenir Aremela.

“Senin de inatçı bir huyun var, Aremela.. Ama genç Brom bu konuda daha tek bir kelime bile etmiş değil..”, der Titania.

“Evet, Titania anne.. Başımı olur olmaz belalara sokmanın dışında her türlü akıllıyımdır—

 

Cılız şey, Titania’nın arkasından çıkar ve ürkek bir şekilde genç hobbit’e yaklaşır.

Aremela.. Brom’un hayatında gördüğü hiçbir şeyle kıyaslanabilir bir yanı yoktur. Kız ufak tefek bir şeydir ama vücut oranları itibariyle, genç hobbit ile göz göze geliyor olmasına rağmen, ondan daha uzun boyluymuş gibidir. Sürmeli, hafif çekik gözleri gibi saçları da mavidir ama bu mavilik yapay değil, kızın doğal halidir ve içten, civit bir ışıkla aydınlatılıyormuş gibidir.

Kızın kaşları ise kalın ve karadır. Burnu küçük ve şirin, ağzı ise şekilli ve sahibi olduğu çileklerin rengindedir ve yüzünde garip, koyu mavi, geometrik şekiller çizilidir ve kızın açık, pırıltılı krem teni, bütün bunları hepsini tekrardan vurgulamak istiyormuşçasına bir kontras oluşturmaktadır.

Zavallı hobbit çarpılmış bir hayranlıkla bu yaratığın bebeksi cazibesi karşısında sadece büyülemiştir..

 

—ve Muhteşem Gökler adına.. BİR ŞEY BU KADAR ŞİRİN OLABİLİR Mİ AMA YAAA!”

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” V ile
devam edecek..


 

book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” II ‘nin
devamıdır..

 

 

04.05.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mayıs başı.
Tinker Hills..

 

Sen iyi misin, evlat? Biraz hırpalanmış gibi bir halin var..”, der yaşlı gnome han sahibi Brom’a.

“Biraz hırpalanmış bir haldeyim zaten.”, diye cevap verir Brom acıklı bir sesle ve yaşlı gnome hancının getirdiği sıcak, etli çorba kabını sımsıkı tutmuş ve sesli höpürtülerle yutkunurken.

 

Brom Bumblebrim, Croaking Mire bataklığından kurtulduktan sonra, korku ve panik içerisinde bataklığın hemen kuzeyindeki ormanlığa kaçmış ve günlerce bir o yana, bir bu yana koşuşturmuş, yorulup takati bittiğinde ise bulduğu bir ağaç kovuğu, devrilmiş, içi boş bir ağaç kütüğü yada çalıların yoğun olduğu yerlere sürünerek girmiş ve pestili çıkmış bir şekilde uyumuştu —uyuyabildiği gecelerde..

Bataklığın buz gibi soğuk, çamurlu, bulanık sularında karşılaştığı ‘kız’ ve akabinde konuştuğu ‘Muhafız’dan sonra zavallı hobbit’in bütün dengeleri altüst olmuş gibidir. Bu ‘küçük’ gibi görünen olay, Brom’a kati olarak bir şeyi öğretir;

Yaşadığı dünyada pek az şey göründüğü gibidir ve her an, her yerden beklenmedik bir şeyler çıkıp onu öldürebilir..

Zavallı hobbit, bir anda panik ataklarla tikleyip ve titreyerek ormanda kendisini kaybeder.

Gündüzleri sessizce sinerek ve evinden ayrıldığı günden beri yanında taşımasına rağmen hiç kullanmadığı, babasının eski kılıcı ve amcasının antika denebilecek gürzünü sırt çantasında çıkartır ve hayatında ilk defa elinde silahlarıyla dolaşır.

Brom, Croaking Mire bataklığından kurtulmasından sonraki günlerde tam olarak ne yaptığını, yada o günleri nasıl geçirdiğini asla tam olarak hatırlayamaz. Yıllar sonra bile, o günleri hatırlamak için de herhangi bir çaba göstermez. O günlere dair isteksizce hatırladığı az şey, her mantarın yenilemeyeceği ve nasıl pişirirse pişirilsin, sıçanların tatlarının iğrenç olduğudur!

 

“Nereden geliyorsun böyle, delikanlı? Buralara hobbit’ler pek uğramaz.”, diye sorar yaşlı hancı.

“Ben uğradığımdan dolayı pek mutluyum, hancı efendi. İnanın bu şey, aylardır yediğim en güzel yemek.”, diye etli çorbayı şapırdatarak kasesinden içmeye devam eder Brom.

Hancı ‘fırk’lar.

“Evlat. Benim yemeklerimi beğendiysen, ya başına çok kötü bir şeyler gelmiş olmalı, yada gerçekten hayatından bıkmış olmalısın.”, diye gülerek cevap verir yaşlı gnome.

“Her ikisi de, hancı efendi.. Her ikisi de.”, diye acıklı bir sesle söylenir Brom.

“İstersen birkaç gün kalabilirsin. Bakla, bezelye, enginar ve kabak için hasat zamanı. Bu yüzden gündüzleri hanım boş oluyor. Çiftçiler ancak akşam saatleri uğruyorlar. Bakladan ne kadar nefret ettiğimi bilemezsin ve burada gururla o şeyden yetiştiren ahmaklar var.”, der gnome hancı yüzünü buruşturarak.

“Evet, bakla yemesi de, pişirmesi de zor bir sebze. Aç kalmakla bakla arasında bir tercih yapmak zorunda kalmak istemem doğrusu.”, diye cevap verir Brom ve kendisi de yüzünü buruşturur.

Hancı buna kahkahayla güler.

“Ne işle uğraşırsın, delikanlı? Konuşmalarına bakılırsa kitap okumuşluğun var gibi.”, diye sorar hancı.

“Brom. Adım Brom Bumblebrim, efendim ve ben bir ozanım.”, der genç hobbit ve bir anda, aylardır Lir’ine dokunmamış olduğuna ayılır.

“Bir ozan!”, diye ünler yaşlı gnome. “Bu harika. Bak ne diyeceğim. Neden sen burada birkaç gün kalmıyorsun? Akşam olduğunda bu hanı şenlendirirsen, yemek ve yatak benden. Canın sıkıldığı zaman tekrar kendine eziyet etmeye geri dönersin.”

“Kabul!”, der Brom ve içinden, olur olmaz zamanlarda onu ısıran şeye lanet eder ve birazcık olsun yakasından düşmesini diler.

“Anlaştık o zaman, Efendi Brom. Tanıştığıma memnun oldum. Bende Kimbletyne.. Kimbletyne Tinkerdome. Buralarda herkes bana Kimble amca der.”

“Ama ben size Efendi Kimbletyne, diye hitap edeceğim.”, der Brom ve sırıtır.

Yaşlı gnome, Kimbletyne Tinkerdome, genç hobbit’e takdir eden bir ifadeyle bakar.

“Şimdi. Sizden üç şey rica edeceğim. Öncelikle, bu akşamki gösterime başlamadan önce bütün müşterilerinizi kaçırtmamı istemiyorsanız, sıcak bir banyo, su ısınırken, bu harika yemeğinizden bir kase daha, ve uyuyabileceğim sessiz bir de oda. Biraz dinlendikten sonra Lir’imi bir gözden geçirmem ve performansım için hazırlanmam lazım.”

“Tabii, tabii, genç efendi. Hemen bir kase daha getiriyorum ama korkarım sizin kalibrenizdeki bir şahsiyeti tatmin edecek taş küvetimiz yok. Sadece yıkanma fıçılarımız var. Yukarıdaki odalardan istediğinizi alabilirsiniz.”, der hancı mutlu bir şekilde.

“Fıçı olur, Efendi Kimbletyne.”, der Brom anında. ‘Fıçı da olur, küçük kum kovası da.. Gökler adına, bardak bile olur!”, diye geçirir içinden.

. . .

Brom odalardan hiç birini istemez. Onun yerine, uyurken de, akşamları söyleyeceği şarkılar için hazırlanırken de rahatsız edilmeyeceği tek yeri tercih eder; tavan arasını!

Hancı Kimbletyne’in onun için hazırladığı, içi sıcak suyla dolu fıçı, Brom’un düşündüğü gibi gnome boyunda bir fıçı değildir. Daha doğrusu boy olarak gnome’lara uygundur —ki bu da Brom’un işine gelir, eni ise.. aynı anda en az beş cüceyi içine alabilecek genişliktedir. Belli ki gnome’lar suda oynamayı seven bir ırktır ve bu bakımdan kuzenleri olan dwarf’lardan ciddi bir şekilde ayrılırlar.

“Evladım, sen yıkanırken ben de bunları yıkayıp getireyim.”, der yaşlı, tiz bir ses ve Brom neredeyse ‘bi kaşık suda boğulur’!

Başını sudan çıkardığında, yaşlı bir gnome teyzenin, elbiselerini almış, klinik bir ifadeyle onları incelediğini görür.

“Uhhmm..”, diye afallar Brom.

“Seni ürküttüm mü? Kusuruma bakma, evladım.”, der yaşlı kadın tiz sesiyle.

“Sorun değil, teyzeciğim.”, diye cevap verir Brom nazikçe.

“Sen nerelerde dolaştın, evladım. Çamurda mı yattın? Bu elbiselerin hali ne? Ben hobbit’leri daha temiz sanırdım.”

“Özür dilerim teyzeciğim çamurda yatmadım ama çamura düştüm..”, diye cevap verir Brom.

“Nereye gittiğine dikkat et evladım. Çamur düşmek için iyi bir yer değil!”, der yaşlı gnome teyze.

“Haklısınız teyzeciğim. Size zahmet olmasın, ben de yıkardım.”, diye utanarak cevap verir genç hobbit.

“Eyvahlar olsun!”, diye ünler teyze. “Hanımıza bir ozan gelecek ve elbiselerini kendisi yıkayacak.. Duyulmuş şey değil!”, diye dizlerini döver gibi söylenir ve elbiseleri aldığı gibi gider.

 

Brom teyzenin bu tepkisine hayret eder. Evet, bir ozan olarak Bowling Hills’de de saygı görmüşlüğü olmuştur ama bunun daha çok rahmetli anne ve babasının tanınmış ve hürmet edilen şahıslar olmalarından kaynaklandığını düşünmüştür daha çok. Teyzeden —ve geri dönüp baktığında da— hancının kendisinden gördüğü ‘hürmete’ bakılırsa, ozanların dünyadaki yeri oldukça saygındır. Biraz izcilerin, gittikleri her yerde gördükleri saygı gibi.. Sadece biraz daha ‘kültür’ içerikli.

Brom o gece iyi bir performans göstermek için elinden geleni yapmaya karar verir.

Genç ozan, sıcak suyla dolu fıçının içinde, fıçının hemen yanına bırakılmış iri sabun kalıbı ve sert keçe ile neredeyse bir saat oyalanır. İşi bitip sudan çıktığında, su soğumuş ve rengi de kahverenginin pek de hoş olmayan bir tonuna bürünmüştür.

Brom hızlıca kendisini havluya sararken utanç içerisinde karamış suya bakar ve huysuzca söylenir.

“Bu hep senin suçun!”

 

. . .

 

Brom, sessiz bir beklentiyle kendisini süzen, bir han dolusu bakla çiftçisine bakar ve tırsar! Evet, Bowling Hills’de daha önce bir iki defa gnome görmüşlüğü olmuştur ama şu anda en az otuz, kırk tane, ellerinde dolu maşrapalarla bekleyen huysuz görünümlü gnome ona bakmaktadır.

‘Hay shit!’, diye geçirir içinden. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.’

 

Brom yıkandıktan sonra odasına, (tavan arasına) çekilmiş ve yaşlı hancının büyük bir nezaket göstererek süpürdüğü, havalandırdığı ve çarşaf, yorgan ve battaniyesiyle serdiği koca yer yatağına yüzü koyun kapaklanmış ve akşama kadar uyumuştu.

Genç hobbit’i, tavan arasına çıkan merdivenin başında durmuş, elinde derin çukur tabak dolusu yemek ve soğuk elma şırasıyla ‘psst’layarak küçük bir gnome uyandırmıştı.

Brom uyandıktan sonra, yatağının yanına bırakılmış yıkama kabında ellerini ve yüzünü yıkamış, sonra da küçük gnomu’un getirdiği yemek ve şıraya dalmıştı. Yemeğin tamamını temizledikten sonra, hiç vakit kaybetmeden aylardır sırt çantasında duran Lir’ini çıkarmış, zavallı antikayı utanarak bir güzel temizlemiş sonrada tellerini akort etmeye başlamıştı.

Genç ozan Lir’iyle uğraşırken, küçük gnome onu baştan sona kadar sessiz bir ilgiyle seyretmiş, sonra kalkıp yanına oturmuş ve hobbit’i daha yakından incelemeye başlamıştı.

Küçük gnome gerçekte şirin bir çocuktur ancak bu şekilde Brom’un neredeyse burnunun içine kadar girmesi, genç ozanı biraz irkitir ama yine de çocuğa sesini çıkarmaz.

Brom, Lir’in akorlarını son bir defa daha kontrol eder, sonra o gece söylemeyi planladığı şarkılarını seri bir şekilde zihninden geçirir ve peşinde küçük gnome ile aşağı iner..

 

..’Hay shit!’, diye geçirir içinden Brom. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.. Kimbletyne amca naaptın sen? Bütün Tinker Hills’i mi davet ettin buraya?’

 

“Merhabalar..”, diye açılışını yapar Brom.

“…”

“Bu güzel bahar akşamında nasılız?”

“…”

“Uhhmm.. Keyifler yerindedir umarım?”

“…”

“Peeeki.. Sanırım şarkılarım için sabırsızlanıyorsunuz..”

“…”

“Öhöm! O zaman sizleri daha fazla bekletmeyelim..”

Brom iyice tırsmış bir şekilde hanı dolduran gnome’lara bakar ve bir anda terlemeye başlar. Temkinli bir şekilde tekrar boğazını temizler, Lir’ini alır ve bir yandan çalar, bir yandan da söyler..

 

Ozanların canı yanmaz
Hiçbir şey hissetmiyorum, ne zaman öğreneceğim
Acıyı sindirmeyi

Parti olduğunda çağırdıkları benim
Çağırmak için kapıma dayanırlar, tokmağını kırıncaya kadar döverler
Sevgiyi hissediyorum, sevgiyi hissediyorum

Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak

Sızıncaya kadar çalalım, oynayalım

Avizeden sallanacağım, avizeden
Sanki yarın yokmuş gibi çalacağım
Sanki hiç yokmuşçasına bir kuş gibi gece boyunca öteceğim, dökülen göz yaşlarım kururken hissedin
Avizeden sallanacağım, avizeden

Canımı dişime taktım, hayata tutunuyorum
Gecelerimi doldurun sabaha kadar çünkü bu gece zor tutunuyorum
Yardım edin…

Brom bu şarkısını en son Bowling Hills’de, Greener Kasabasındaki handa söylemişti ve o zamanki seyircileri çıldırmış bir şekilde “Tekrar! Tekrar!”, diye ıslık eşliğinde bağırmışlardı.

Şu anki tepki ise..

 

“…”

“…”

Evlat, senin ciddi sorunların var..

“…”

 

Brom fena halde bozulmuş olmasına rağmen bunu gizlemeyi başarır. Brom kendi duygularını gizlemeyi iyi bilen bir hobbit’dir..

Lir’ini tekrar kaldırır, “Evet.. o küçük performansımızla ısındığımıza göre artık başlayabiliriz..”, der ve tam kendi kasabasında pek sevilen bir başka şarkıya geçecekken karşısında hobbit’ler gibi hayatlarını tembelce bir mutluluk içerisinde geçiren bir kalabalık değil, bir han dolusu bakla çiftçisi olduğuna ayılır ve sebebini tam olarak kestiremese de, içsel bir içgüdü ile taktik değiştir..

 

Seni bana getirsin diye bir şarkı yazdım ki
Beni sana götürsün diye bir şarkı yazdım ki
Bunu bu akşam saatinde çiçeklerine söyledim ki
Gülümse de yanına geleyim..

Olduğun yerde canın sıkılmasın ki
Diye, söyledim sana bu şarkıyı ki
Ben hala buradayım ve seni düşünüyorum ki
Üzülme de yanına geleyim..

Benim adımı sen koydun ki
Çağrıldığım da gelebileyim ki
Mutlu olasın diye bu şarkıyı sana yazdım ki
Hadi beni çağır da yanına geleyim—

Brom’un daha önce hiçbir seyirciye sergilemediği, rahmetli annesi dışında da kimseye söylemediği bu şarkı bir tepki alır. Bu tepki istediği yada beklediği tepki değildir, ama yine de bir tepkidir işte..

Tavan arasındaki odasından indiğinden beri sessizce bekleyen gnome’lar, benzer bir sessizlik içerisinde ellerindeki maşrapaları kaldırırlar ve iri yudumlarla kafalarına dikerler!

Yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome, elbiselerini yıkamak için gelen yaşlı teyze ve küçük gnome çocuk, ellerinde dolu maşrapalı tepsilerle masaları gezerler ve boşları dolularla değiştirirler! 

‘Nasıl yaa?!’, diye hayretle gnome’ları seyreder Brom.

Brom bunu takip eden iki saat boyunca, kötü kafiyeli ama yazarken içten duygularla yazdığı bütün şarkıları sırasıyla söyler ve o şarkılarını söylerken yeni maşrapalar, yemekler, meyveler ve tatlılar gelir, boşlar gider.

Boğazı kurumuş bir şekilde ayağa kalktığında bütün gnome’lar da ayağa kalkar, son maşrapalarını ona doğru kaldırırlar, sonra onları da kafalarına dikerler..

..ve sessizce handan ayrılırlar!

. . .

Günaydın, Efendi Brom”, diye yüzünde mutlu bir ifadeyle karşılar Brom’u yaşlı gnome hancı. “Dün akşamki performansınız harikaydı. Mesleğinizin hakkını verdiniz..”

“Teşekkür ederim, Efendi Kimbletyne.”, diye nazikçe cevap verir genç ozan ve boş handa, pencerenin yanındaki bir masaya ilişir.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, elindeki uzun saplı süpürgesiyle ortalığı süpürürken, bir yandan da sırıtarak genç ozanı süzmektedir.

Genç Brom ise dışarıdaki bakla ve kabak tarlalarını, ve aklı hala karışmış bir şekilde tarlalarda çalışan çiftçi gnome’ları seyreder.

Brom dışarıyı seyrederken, “Buyur, evladım. Dün geceden sonra acıkmışsındır.”, diye tiz, titrek bir ses duyar hemen yanından ve genç ozan yaşlı gnome teyzenin, elinde bir tepsi içerisinde beyaz peynir, kaşar, çam balı, kabak reçeli, tavada sucuklu yumurta, fırından yeni çıkmış bir somun taze ekmek ve kremalı çilek turtasıyla durduğunu görür. Brom ister istemez yine irkilir. Teyze yaşına rağmen yine dibine kadar sessizce sokulmuştur!

“Uhhmm..”, diye biraz afallar, biraz da utanır. “Zahmet etmeseydiniz, teyzeciğim.”

“Zahmet, kıymetin göstergesidir, evladım.”, diye dişlek bir sırıtışla cevap verir yaşlı gnome teyze. “Dün gece söylediğin, annenle ilgili şarkını, bu gece de söyleyecek misin?”

“Uhhhmm.. İsterseniz, tabii ki söylerim.”, der Brom ama genç ozanın içine bir kurt düşer. Yani.. Evet, o şarkı içten yazılmış bir şarkıdır ama hiçbir şekilde ‘müşteri’ amaçlı yazılmamıştır ve kötü kafiyeler ve zorlama anlamlarla doludur. Brom, şarkının ‘eğlenceli’ ve ‘mutlu’ temposuna rağmen herhangi bir seyirciyi coşturabileceğini düşünemez. Zaten şarkının mutlu temposu da gerçekte Brom’un, acısını örtbas etmek ve kendi kendisiyle alay etmesi amacıyla düşünülmüştür.

“Çok isterim, evladım. Çok hoşumuza gitti.”, diye gözleri dolmuş bir şekilde cevap verir yaşlı teyze, sonra yavaşça, kırış kırış olmuş, titrek elleriyle genç hobbit’i yanaklarından tutar, kısa bir anlığına gözlerinin içine bakar, eğilir ve Brom’u başından öper, sonra da dönüp tekrar muftağına gider.

Brom tamamen tırsmış ve kafası karışmış bir şekilde yaşlı teyzenin gidişini seyreder.

“Nooldu şimdi yaa?”, diye kendi kendisine sorar afallamış bir şekilde.

Yaşlı Hancı Kimbletyne, elinde bir fincan, bir de kupa dolusu sıcak çayla gelir. Sırıtarak fincanı Brom’un önüne koyar, kupadan da kendi çayını hüpletir.

“Ten Ton Wressa’nın kusuruna bakmayın, Efendi Brom. Bazen böyle içlenebiliyor.”

“Bakmam, efendim.”, der Brom ve bir tepsi dolusu kahvaltılığa hiç utanmadan dalar. Bir sonraki yirmi dakika boyunca muhteşem köy peynirlerini, kaşarları, balı, reçeli, sıcak ekmeği sucuklu yumurtaya bandıra bandıra yer ve fincanı keyifle yudumlar. Tepsiyi boşattığında, evinden ayrıldığından beri ilk defa kendisini bir hobbit gibi hisseder.

Yaşlı hancı kalkar, bir tepsiyle geri gelir, boş tabakları toplar, turtayı Brom’un önüne bırakır ve gider. Tekrar döndüğünde, yüzünde mutlu bir ifade, elinde tazelenmiş fincan vardır.

“Bu.. hayret verici..”, der hancı gnome sırıtarak. “En son ne zaman Wressa’nın yemeklerinin bu kadar seri bir şekilde silinip süpürüldüğünü hatırlamıyorum bile!”

“Rahat bırak çocuğu, Kimbletyne. Beni oraya getirtme!”, diye yaşlı gnome teyzenin tiz sesi duyulur mutfaktan.

Kimbletyne tekrar sırıtır.

“Uhhmm.. Teyze..?”, diye temkinli bir şekilde sorar Brom.

“..Kendisi ablam olur ve bu hanın da, gördüğün bu toprakların da gerçek sahibi o dur.”, der yaşlı gnome mutlu bir ifadeyle.

“Teyze beni ilginç bir şekilde sevmişe benziyor, Efendi Kimbletyne. Genelde insanlar küçük ırklara biraz kuşkuyla bakarlar.”

“Sorunun cevabı, kendi içerisinde saklı, Ozan Efendi.”, der Kimbletyne ve daha da sırıtır.

“Uhhmm.. Nasıl yani?”, diye sorar Brom, aklı iyice karışmış bir şekilde.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome içten bir kahkaha atar.

“..Biz ‘insan’ değiliz..”

Brom kendi salaklığına ayılır ve istemsizce ‘fırk’lar.

Çayından bir yudum daha alır ve işte o anda, daha önce gördüğü, ama uyanamadığı bazı küçük şeylere daha ayılır genç Brom ve bunu tetikleyen şey de yudumladığı çay fincanının ta kendisidir.

Fincanın üzerinde, ne olduklarının anlaşılması zor, ancak imtina ile hazırlanmış ve muhtemelen bir zamanlar çok ince, zarif, altın ve pembe renkleri kullanılarak çizilmiş çiçek desenlerinin olduğu bir fincandır ve bunların kümülatif olarak bir araya gelmesi ona bir şeyi açıkça söyleyiverir;

 

Fincan eskidir..

Fincan çok eskidir.

Yüzlerce yıl, eskidir!..

 

..ve her ne kadar kendisi, göreceli bir şekilde saygın bir ozan olsa da, olağan bir sabah kahvaltısında böylesi paha biçilemez bir antikayı hakketmediğini de kati olarak bilir.

Dahası, fincan onun önüne spesifik bir amaç için konulmuştur. Hobbit kültürlerinde fincanların ‘yadigar’ anlamda önemini bilecek kadar onları tanıyan, yada bu konuda bilgisi olan birisi tarafından..

Brom, kendisini sessizce izleyen yaşlı gnome hancıyı, varlığını hissettirmeden yanına sokulan teyzeyi ve önceki akşam sergilediği performansı ürkütücü bir sessizlik içerisinde seyreden diğer gnome’ları düşünür ve dış dünyaya dair bildiği kıt tarih kırıntılarını bir araya gelir..

“Haklıydın, Wressa..”, der yaşlı gnome sırıtarak. “Sanırım çözdü.”

Yüzünde mutlu bir ifadeyle, yine Brom’un yanında peyda oluverir yaşlı teyze.

“İlk gördüğümde akıllı olduğunu biliyordum. Akıllı.. ve farklı..”, der Wressa teyze tiz, titrek sesiyle.

“Siz.. sizler Tinker gnome’ları değilsiniz..”, diye ağzından kaçırıverir Brom. “Sizler Silent Hills gnome’larısınız.. Sizler Sessiz Gnome’lardansınız!”

Yaşlı teyze, elinin bir hareketiyle kardeşini oturduğu tabureden kovalar ve onun yerine oturur. Hancı Kimbletyne yan masadan kendisi için bir tabure kapar ve ablasının yanına çömer.

“Evet, evladım. Bizler Sessiz Gnome’larız.”

“Ama.. bu nasıl olabilir ki? Rivayetlere göre Silent Hills’e o garip sis çöktükten sonra bütün Sessiz Gnome’larını da oraya hapsettiği, sonrasında da hepsinin neslinin tükendiği yönünde.”, diye hayretle konuşur Brom.

 

“Sevgili annem, Seressa Ton Wraiven..”, diye başlar yaşlı teyze. “Annesinden —benim anneannemden— aldığı bazı talimatlar çerçevesinde, böyle bir şeyin başımıza gelebileceğine dair uyarılarda bulunmuştu ve bizler için gizli kaçış yolları hazırlattı. Buna rağmen çoğumuz yine de o mebus sisin içinde takılıp kaldı.. Ama bazılarımız kaçmayı başardı ve güneye, Endless Watch ve oradan da Standalone Fortress’i geçip büyük Sulking Woods ormanlarına yerleşmek için yola çıktık.

Burada olanlar, o gruptan gizlice ayrılanlar, onların çocukları ve torunlarıdır.. Bizler buraya yerleştik çünkü plan buydu. Herkes, hepimizin güneye kaçtığını sanması gerekiyordu ve öyle de sandılar. O mel’un sisi başımıza indiren düşman, onların peşine Orken denen, kıyım için özel yetiştirilmiş yaratıklarını gönderdi ve en sonunda da onları yolda yakaladılar ve hepsini öldürdüler. Bu, o kaçanların bilinçli olarak yaptığı büyük bir fedakarlıktı ama Silent Hills neslinin devamı için yine de bunu yaptılar. Düşman onları öldürdükten sonra, Silent Hills’in neslini kuruttuğunu düşündü ve bu da, sebepleri olmasa da, sonuçları olarak rivayet halinde bütün krallığa yayıldı.

Bizler.. Bu köyde gördüklerin, Silent Hills’den kalma son halkız.”

 

Brom duydukları karşısında daha da hayrete düşer.

“Ama.. ben bile sizi bulabildiysem, başkaları da sizi bulabilir!”, diye ünler.

“Aaaa.. İşte bu yüzden sana ‘farklısın’, dedim. Çünkü bu köy, özel koruma büyüleriyle çevrili ve kimse buraya elini kolunu sallaya sallaya giremez. Deneyen çok oldu, ama muhafazalara takıldılar ve akılları karışmış, neden burada olduklarını da unutmuş bir şekilde de geri gittiler. Ama sen.. Sen bir anda burada peyda oluverdin.”, der yaşlı teyze gnome.

“İnanın bende buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Günlerdir, kendimi kaybetmiş ve korkmuş bir şekilde buranın doğusundaki ormanlarda dolanıyordum.”, diye açıklamaya çalışır Brom ve zihninde, onu olur olmaz zamanlarda ısıran ne idüğü belirsiz şeye tekme atar!

“Hmmm..”, diye düşünceli bir şekilde masanın üstüne koyduğu yaşlı ellerine bakar Wressa teyze. “..O zaman vakit yaklaştı..”

“Vakit yaklaştı..”, diye onaylar aynı düşünceli, ama ağzı açık bir ‘hayranlıkla’ karışık hayretle mırıldanır yaşlı Kimbletyne. “Ve en sonunda..”

Yaşlı Ten Ton Wressa teyzenin gözleri dolar.

Kardeşi ona sarılır ve kendisi de mutlu göz yaşlarıyla fısıldar.

“Evet abla.. en sonunda..”

“Torunlarımdan birisi hakkı olan tahtına oturacak.. en sonunda..”, diye ağlamaya başlar teyze. “Biz göremeyeceğiz ama Silent Hills’in tekrar sesi duyulacak. Halkım tekrar bu dünyada özgürce yürüyebilecek. Tekrar..”

“Tekrar, abla.. Tekrar..”, diye onaylar Kimbletyne sessiz bir hayranlıkla.

“Uhhmm.. Anneanneniz olacakları nasıl tahmin etmiş olabilir ki?”, diye kendisi de hayret içerisinde sorar Brom.

“Anneannem.. çok özel bir kadındı..”, diye cevap verir Wressa teyze. “O.. o Silent Hills’in gelmiş geçmiş en büyük kraliçesiydi!”

Brom, tepesinden kaynar suların boşaldığını hisseder.

“Ne? Nasıl? Yani siz? Kral soyundan mı—?”, diye kekeler.

“Evet, Efendi Brom. Ama bunu hiçbir yerde söyleyemezsin, ve hiçbir zaman da tekrarlayamazsın..”, der yaşlı Wressa teyze.

“Tekrarlamam. Ama neden bana söylediniz ki? Ben yanlışlıkla buraya yolu düşmüş, önemsiz bir hobbit’im!”, diye itiraz eder genç Brom.

“Hayır, Efendi Brom. Sen yanlışlıkla buraya gelmedin. Çünkü yanlışlıkla buraya giremezdin. Neden ve nasıl olduğunu bilmiyorum, ama senin buraya girmene izin verildi. Ve bizim sana yemek dışında vereceğimiz bir sırrımız var.”

“Bilmek istediğimden emin değilim, efendim. Bu iş şimdiden benim için biraz fazla çetrefilli.”, diye somurtur Brom.

Kimbletyne Tinkerdome kıkırdar.

“Sana bir şiir vereceğiz. Bunu, Silent Hills’den kaçarken sislerin içindeki bir şeylerin fısıldadığını duymuştuk. Ama bununla ne yapacağımızı asla bilemedik. Sonra sen geldin ve gece uyurken biri bana rüyamda bunu sana vermem gerektiğini söyledi. Senin de bunu bir başkasına vermen gerektiğini, vereceğin kişiyi gördüğünde tanımayacağını, ama bileceğini söyledi..”, der yaşlı teyze.

“İşte şimdi gerçekten çetrefilli oldu!”, der Brom mutsuz bir şekilde. “Niye ben yaa? Önemli birisi bile değilim. Aslına bakılırsa, bu son bir kaç ay içerisinde öğrendiğim bir şey varsa, o da hiç kimse olmadığımdı!”

“Kendine inancın biraz daha fazla olmalı, genç Brom Bumblebrim.”, der yaşlı Wressa teyze. “Bu köye ‘hiç kimseler’ giremez..”

“Öyle olsun, teyzeciğim. Sizi kırmayacağım ve isteğinizi yerine getirmek için elimden geleni yapacağım çünkü ben bir hobbit’im ve ‘evimi’ ne kadar sevdiğimi biliyorum ve hiç kimse evinden mahrum edilmemeli.”, der Brom ciddi bir sesle.

“Evet. Edilmemeli, genç Brom. Umuyorum sen de bir gün evine tekrar dönebilirsin. Ama senin geleceğinde yapman gereken daha bir çok büyük işlerin olduğunu seziyorum.”

“Böyle bir şey sezmemiş olmanızı tercih ederdim, efendim.”, diye somurtarak cevap verir Brom.

Hancı Kimbletyne tekrar kıkırdayarak güler.

“Anneanneniz.. O kimdi? Böylesi büyük ve ön görülü bir Silent Hills kraliçesinden bahsedildiğini hiç duymadım.”, diye sorar Brom.

“O ise.. veremeyeceğimiz bir sır, genç Brom.”, der Wressa teyze nazikçe. “Bu konuda bütün Silent Gnome’larının vermiş olduğu bir kan yemini var. Varlığından haberdar olmuş olmanız bile bir ayrıcalık.”

. . .

Brom, o geceki performansına hazırlanmak için odasına döndüğünde kendisine verilen muallak şiiri düşünür ancak şiirin neresinden tutarsa, tuttuğu yer elinde kalır. Belli ki şiir, ilgili şahısların eline geçtiğinde anlam kazanacaktır ve o kişi de kendisi değildir. Brom bundan dolayı dürüstçe bir şekilde mutlu olur zira kendisi bela peşinde koşacak kadar ahmak değildir ve tek istediği evine, güllerine, şarkılarına, mutlu yemeklerine ve tembel hayatına geri dönüp o şekilde de yaşlanmaktır.

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

✱ ✱ ✱

27.06.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Haziran sonu ve Temmuz başı.
Miasmire..

 

Brom Bumblebrim, neredeyse iki ay Tinker Hills’de yaşayan bu garip, sessiz gnome’lara takılır ve her gece onlara, dünyanın geri kalanının ‘fiyakalı’ olduğunu düşündüğü şarkılarından değil, çok daha sade, cafcafsız, sanat amaçlı olmayan, içinde daha çok ‘özlem’ barındıran hem hüzünlü, hem de mutlu bir çok şarkı söyler. Ve önüne konan bütün yemekleri de yer! 

Sessiz Gnome’larla geçirdiği süre içerisinde onlardan bazı şeylerde öğrenir. Söz gelimi, bakla çiftçilerinin neredeyse hiçbirisinin gerçekte çiftçi olmadığını, çoğunun Silent Hills’den kaçanların çocukları ve torunları olduğunu, dolayısıyla silah kullanımı, istihkam, kimya, hendek ve siper savaşları konularında da eğitimli oldukları hayretle öğrenir.

Aynı süre içerisinde yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome ile uzun yürüyüşlere çıkar ve bu yürüyüşlerde hem Sessiz Gnome’lar, hem de Silent Hills hakkında bir çok unutulmuş bilgileri edinir.

Sessiz Gnome’ların saklı kasabasına geldiği günün akşamı karşılaştığı küçük gnome ise onu nereye giderse takip eder, yaptığı her şeyi ilgiyle izler ve..

..taklit etmeye başlar!

 

Brom dışarıda dolaştığı bir gün, gnome çocuk ile ondan bile daha küçük, pabuç kadar boylu, pembe, daha çok pofuduk bir pamuk şekeri bulutunu andıran tüleri saçlı bir kız gnome arasında geçen bir konuşmaya kulak misafiri olur;

 

“Bugün ne oluyoruz?”, diye sorar küçük, şirin kız.

“Bugün..”, der küçük gnome, “..Ozan olacağız!”

“Umm.. Bir; Ozan ne? İki; Neden?!”, diye sorar minik kız.

“Sevgili Terrah Doodlebellz, ozanlık, gelmiş geçmiş en saygın mesleklerden birisidir. Öyleki, nereye gidersen git, seni prensler gibi karşılarlar, ne söylersen söyle, kanunmuş gibi dinlerler, Lir’inle ne çalarsan çal, sanat olduğunu sanırlar ve seni yerlerine çakılmış gibi dinlerler..”, diye grant bir şekilde sırıtarak açıklar küçük gnome..

“Bana daha çok kaybolmuş da yanlışlıkla gelmiş, laf hokkabazı gibi geldi.”, der cıvıldayan sincap gibi sesiyle Terrah Doodlebellz.

Brom kaşlarını çatar, “Laf hokkabazıymış!”, diye burnundan soluyarak ‘hıf’lar ve oradan uzaklaşır.

 

Yaşlı Ten Ton Wressa teyze ise inatla her sabah, her öğlen ve her akşam bir tepsi dolusu enfes yiyeceklerinden getirir Brom’a. Kadıncağız, bir halkın son prensesi gibi değil, basit bir hancı aşçısı gibi ona hizmet ederek genç hobbit’in, evinden ayrılmasından sonra kaybettiği bütün kilolarını geri almasını sağlar.

Yaşlı teyze, sadece bir sabah Brom’a servis etmez.

 

Silent Hills’in son prensesi Ten Ton Wressa 7589 yılının Haziran ayının 27. gecesinde sessizce gözlerini dünyaya kapatır.

 

Ertesi gün bütün Silent Gnome’lar cenaze için toplanırlar ve garip, ürkütücü bir sessizlik içerisinde yaşlı prensesi defnederler.

Brom o akşam handa toplanan gnome’lara hiçbir şey çalmaz. Elinde Lir’i, katatonik bir hayal kırıklığı içerisinde öylece taburesinde oturur.

Vakit geldiğinde, handaki bütün gnome’lar dolu maşrapalarını tekrar ona doğru kaldırırlar, sonra kafalarına dikerler..

Yaşlı Ten Ton Wressa’nın vefatıyla Brom da ayrılma vaktinin geldiğini düşünür zira buraya ‘getirilme’ sebebini de çözmüş gibidir.

Brom, gelecekte onu nelerin beklediğini bilemez. Ama evinden ayrıldığından beri ilk defa, an itibariyle sebebini bilemese de, kati olarak ortada bir sebebin olduğuna ayılır. Buraya, Silent Hills’in son prensesine yetişmesi de sebeplerden bir tanesidir.

Ablasının vefatını olabildiğince vakur bir şekilde karşılamaya çalışan yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, artık gitmesi gerektiğini söylemeye gelen Brom’a itiraz etmez. Yaşına rağmen genç hobbit’in elini, kendi güçlü elleriyle sıkar ve genç ozana koca bir bohça dolusu erzak verir. Yaşlı hancı Brom’a, içinde bir kaç adet, kelek büyüklüğünde toplara benzeyen bir şeylerin olduğu ikinci bohça daha uzatır.

“Bunlar Bakla Bombasıdır.”, der Hancı Kimbletyne. “Temkinli kullanmanı sağlık veririm. Kaçman gereken durumlarda, şu gördüğün mandalı çekip bombayı at.. Tercihen düşmanlarına doğru. Onları öldürmez ama sana kaçacak kadar zaman kazandırır. Her ne yaparsan yap, çıkacak kokuyu soluma ve rüzgarı karşına alarak atma!”

“Umm.. Bu bana biraz tehlikeli gibi geldi, Efendi Kimbletyne.”, diye tırsmış bir şekilde bohçanın içindeki ‘toplara’ bakar.

“Tehlikeliler zaten. Burada keyif olsun diye bakla yetiştirmiyoruz. Hiçbirimiz baklayı sevmeyiz. Sadece ithal ederiz.. ve bunun gibi Bakla Bombası imalatında kullanırız.”, diye acı bir şekilde sırıtır Kimbletyne.

“Teşekkür ederim, Kimbletyne amca. Bana hakketiğimden çok daha iyi davrandınız. Sizleri hep iyilikle anacağım.”, der Brom.

“Hayır, evlat. Ben sana teşekkür ederim. Hepimiz adına. Özellikle de Wressa için.. Sayende mutlu.. ve onurlu bir şekilde gitti.. Bir prensesin böylesi bir yerde unutulmuş olmasını engellemiş oldunuz. Bunca yıldır onu hiç bu son bir aydır gördüğüm kadar mutlu ve hayat dolu görmedim. Ablamın şarkı söyleyebildiğini bile unutmuşum. Sen bize sadece ablamı geri getirmedin, genç Brom. Sen bize onurumuzu, umudumuzu, geleceğimizi ve prensesimizi geri getirdin. Bundan daha alicenap bir şey düşünemiyorum.”, der yaşlı Tinkerdome ve kendi evladına sarılır gibi hobbit’e sarırlır.

“Elveda, Kimble amca.”, der Brom üzgün bir sesle.

“Elveda, Efendi Brom., diye karşılık verir Kimbletyne Tinkerdome, sonra döner ve hana doğru seslenir.

“Gnine.. Evladım gel, bak. Efendi Brom gidiyor. Ona ‘güle güle’ de..”

. . .

Brom, kendisine verilen sayılı Bakla Bombalarından ilkini, Tinker Hills’den ayrılmasından kısa bir süre içerisinde kullanır. Sessiz Gnome’ların köyüne gelirken çılgınca bir panik içerisinde bir oraya, bir buraya koşturmasını, gnome’ların sakin köyünde, ve özellikle de Wressa teyze”nin yemekleri sayesinde üstünden atmış gibidir ve oldukça düzgün bir yol takip ederek Silent Hills’in hemen kuzeyindeki Miasmire bataklığına girer.

Miasmire, daha önce saplanıp kaldığı Croaking Mire bataklığı gibi değildir. Evet bu bataklık çok daha ‘ıslak’tır ama bu da biraz normaldir. Nede olsa tam ortasından Endless Sea denizine bağlanan bir akarsu geçmektedir. Ve burada zemin çok daha derin, kaygan ve sivri sinekli olsa da, Croaking Mire bataklığındaki gibi ne bir sis, ne uçuşan hayalet ve hortaklar, ne de kendisine ‘kurtarması için’ adıyla yalvaran ürkütücü yaratıklar vardır.

Bu, hiçbir şekilde yolculuğunun kolay olduğu anlamına gelmez. Öyle olmuş olsaydı Bakla Bombasını kullanmak zorunda kalmış olmazdı!

Miasmire bataklığının ortasından salınarak sürünen bulanık akarsuyu geçtiğinde, Brom’un daha önce hiç görmediği, neredeyse 15 adım boyunda, tamamen bataklık bitki ve sebzelerinden oluşan bir yaratık, muazzam bir devinimle çamurlu, bulanık sulardan yükselmiş ve küçük hobbit’e saldırmıştı.

Brom bir anda kendisine saldıran dehşet karşısında hiç düşünmemişti.

Kimbletyne amcanın verdiği bohçalardan birisine elini sokmuş, içinden kelek büyüklüğündeki toplardan birini çıkarmış, tepesindeki mandalı sökmüş ve kocaman ağzını açmış onu tek lokmada yutmaya gelen yaratığın hazır açtığı delikten içeri fırlatmış..

..sonra da sonuçlarını görmek için bile beklemeden arkasını döndüğü gibi kaçmıştı!

Brom arkasından ‘Vump!’, diye boğuk bir ses duymuş, bunu ise yaratıktan gelen acı ‘vıyaklama’ çığlıkları takip etmişti.

Brom, Miasmire’dan çıkıncaya kadar koşmuş, ancak Gulls Perch denilen yerin güney sınırına vardığında durmuştu.

Genç hobbit, evinden ayrıldığından beri değişen pek az şey olmuştur. Söz gelimi, hala farkındasız bir şekilde ellerini kollarını sallaya sallaya dolanır, ve karşılaştığı yaratıklardan anında kaçar ve saklanır.

Ancak bazı şeyler de değişmiştir. Mesela, o ilk gecesinde olduğu gibi erzakını hemen tüketmez ve olabildiğince günlere yaymaya çalışır. Eski tembel haline nispeten çok daha dayanıklıdır ve artık kendisini bulduğu ilk ağaç kovuğuna, devrilmiş bir ağaç kütüğüne yada sürünerek girdiği yoğun bir çalılığa sinerek uyumaz.

Kendisine, küçük de olsa bir kamp ateşi yakar, sıcak yemek pişirir, amcasının antika gürzünü, uyurken yastık olarak kullandığı sırt çantasının altına saklar, kılıcını da ince bir kayışla bileğine bağlayıp öyle uyur.

Birileri bütün bunlara bakıp gülebilir. Biraz daha nezaket göstermek isteyenler için ise bu küçük değişimler ‘bebek adımları’ olarak yorumlanabilir. Ancak Brom için bu değişimler gerçekten büyüktür ve onu bekleyen geleceğe hazırlayan zorlukların ilk meyveleridir..

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” IV ile
devam edecek..


 

book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” I ‘den
sonra başlar ve ta Büyük Kuzey Tundralarındaki Shakehands kasabasında son bulur..

 

 

29.11.7588 B.Y.S (-19 Yıl)
Kasım sonu, Aralık başı.
Bowling Hills, sonrasında da Endless Watch’ın güneyi..

 

İnanamıyorum buna!”, diye inler genç Brom.

“Bütün gece yürüdüm, dere tepe düz gittim ve gele gele buraya mı geldim?”

Brom Bumblebrim, yeni doğmuş, mutlu bir Kasım sonu güneşinde, doğduğu, büyüdüğü, ve gece boyunca ayrıldığını sandığı Greener Kasabasını yukarıdan, bulunduğu tepeden seyreder.

“Bu nasıl mümkün olabilir ki ama? Bütün gece yürüdüm ve hepi topu koca bir daire mi çizmişim yani?”, diye, çökmüş, fena halde bozulmuş ve neredeyse ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Mevcut hayal kırıklığı yetmiyormuş gibi, Brom bir de göbeği istikametinden derin bir gurultu duyar ve bu konuda da yapabileceği hiçbir şey yoktur zira yanına aldığı ve en azından bir kaç gün kendisini idare edeceğini düşündüğü bütün kurabiyeleri, kaşarlı, salamlı ve taze naneli sandviçleri ve peksimetleri gece boyunca yürürken yemiştir!

Belli ki iş yemek olduğunda bir hobbit olmak hiç de kolay değildir ve bu konuda tutumlu olması gerektiği, Brom’un daha birinci geceden öğrendiği ilk acıklı ders olacaktır..

..Yön bulma kabiliyetinin olmadığını anlamasından hemen sonra!

Halbuki tam on altı defa okuduğu o hobbit hikayesinde, yemek bulmanın zorluğu, ancak üstü kapalı bir şekilde geçilmiş ve yön bulmak konusunda da hiçbir ip ucu da vermemiştir! Yani, tamam, o hikayede de kahramanlar kaybolmuştur ama bunu yoğun ağaçların olduğu büyülü bir elf ormanında yaşamışlardır. Kendisi ise Bowling Hills’in açık arazili, naif, yeşil tepelerinde gerçekleştirmeyi başarmıştı bunu..

 

Brom acıklı bir şekilde, gezginleri yanlış yönlendiren kitaplar hakkında uzun, bir ozan olması dolayısıyla da muhtemelen ‘kafiyeli’ bir belagat dizecekken, bir anda asıl soruna ayılır;

Sorun kitapta değildir zira ve en nihayetinde, on altı defa okuduğu o hikaye, tam olarak da budur:

BİR HİKAYE!

“Off yaa.. inanamıyorum! Nasıl olurda bir hikaye kitabında okuduğum şeyleri referans olarak alabildim ki! Bu gerçek dünya Brom Bumblebrim, bir roman değil!”

 

Brom acıkmış, yorgun ve uykulu bir şekilde, Greener Kasabasına yukarıdan seyrettiği tepenin üstünde yere çöker ve “Ne yapayım, ne yapayım?”, diye düşünürken uykuya dalar ve suratının tam ortasına isabet eden kocaman bir damla ile yerinden fırlayarak uyanır!

Gece olmuştur ve yağmur yağmaya başlamıştır..

 

Brom, bütün bir günü, dışarıda ve soğuk Kasım’ın son güneşi altında nasıl uyuyarak geçirebildiğini merak eder.

Genç hobbit nedense kendisini kazıklanmış hisseder ve tepeden aşağı inip evine gitmeyi düşünür. Hatta bu saçmalığa bir son vermek için, eve varır varmaz da kapısını ve pencerelerini, tekrar dışarı çıkamamak için bulabileceği en büyük çivilerle sıkıştırıp sabitlemeye karar verir..

..ve işte tam o anda bir şey onu ısırır!

 

Brom küçük, biraz fazla tiz bir çığlık atar ve can havliyle yerinde hoplamaya başlar.

“Beni bi şey ısırdı! Muhtemelen zehirli bi şey!.. Ölüyorum! Ölüyorum! Muhteşem Gökler adına, ölüyorum!..”, diye kalçasının, tam da göremediği bir noktayı eliyle tutarak yerinde zıplamaya başlar.

Brom, yağmurlu ve karanlık gecede, tepeden aşağı, “İmdat! İmdaaat! Bana tabip getirin! Bana güzel bir hemşire getirin!..”, diye çığlayarak koşmaya başlar..

Kalçasının, tam olarak göremediği noktadaki ‘ısırık’ acısı geçtiğinde, Brom ne kadar koştuğu, dahası, hangi istikamete doğru koştuğu hakkında en ufak bir fikri yoktur..

..ama doğuya, güneşin doğduğu yere baktığında, bunu bütün gece boyunca yapmış olduğunu fark eder!

 

“Nasıl yaa?”, diye iyice tırsmış bir şekilde, ağlamaklı bir sesle inler küçük hobbit.

Bütün bir Aralık başı gecesi buz gibi bir yağmurun altında ve karnı fena halde guruldayan Brom, bulduğu ilk yaban çileği çalısına dalar ve avuçlayabildiği tüm acı çilekleri ağzına tıkar..

Çalıların arasında işi bittiğinde, ellerinde, kollarında ve yüzünde sızlayan bir düzine çizik ve biri ensesine, diğeri ise ayak parmakları arasına yapışmış bir-iki inatçı çalı kenesiyle uğraşırken gök yüzünden kızgın bir homurtu gelir.

Brom göğe bakar ve inleyerek söylenir;

“Ama zaten beni yeterince ıslatmıştın.. Daha fazla ıslanamam ki!”

Brom yerinden fırlar ve ortalıkta başını sokabileceği bir yer —herhangi bir yer— aramaya başlar..

..ama aç karnına yediği onca acı çalı çileğinden dolayı bir anda midesi bozulur!

 

Brom Bumblebrim, hayatında yaşadığı bütün kötü an ve anıları bir araya getirdiğinde, bu iki gün içerisinde başına gelenlerle kıyaslayabileceği bir olay düşünemez.

Üşümüş, fena halde ıslanmış, hala aç, her tarafı çiziklerle dolu ve midesi bozuk bir şekilde bir o yana bir buyana koşturur durur.

Yorgunluktan ve açlıktan, dahası, midesine musallat olmuş kramplardan bitkin düşmüş bir şekilde ne kadar koşturduğunu bilemez ama uzaklarda bir yerlerde gözüne ilişen kamp ateşini gördüğünde hava çoktan kararmıştır.

Brom, nefes nefese kalmış bir şekilde kamp ateşine doğru yaklaşır ama içinden bir ses, belki biraz temkinli olsa, bunun kendisine daha az acılara sebep olabileceği düşüncesini uyandırır.

Genç, ıslak, üşümüş ve şiddetli karın ağrılarıyla kıvranan hobbit, karanlığı aydınlatan kamp ateşine temkinli bir şekilde yaklaşır. Ateşin önünde oturmuş kimseyi göremeyince iyice içkillenir. Sessiz adımlarla biraz daha sokulurken birden alnının ortasına bir şey, müthiş bir hışımla çarpar ve Brom, acının yepyeni bir mertebesine ulaşıverir..

Taş..

Birisi karanlıkta ona taş atmıştır ve olduğu salak gibi o da bunu yemiştir.

“Niye yaa!”, diye inler Brom. “Neden kafama taş attınız ki? Beni soyacaksanız, bunu rica ile de yapabilirsiniz. Açım, donmuş vaziyetteyim, sırılsıklam ıslanmış durumdayım ve şiddetli bir karın ağrısıyla uğraşıyorum.. Tek istediğim ateşinizi paylaşmaktı ve daha merhaba bile demeden kafama taş attınız! Bu.. Bu çok ayıp ve hiç de medeni bir davranış değil!”, diye de acı içerisinde bağırır Brom.

Ancak genç hobbit’in bu ağıtına herhangi bir cevap gelmez.

Brom, yağan yağmurun burada biraz daha sığlaştığını fark eder ve kamp ateşi sayesinde karanlıktaki ağaçları görür.

 

“Ne istiyorsun, bücür!”, diye horlayan, tiz bir ses duyulur ağaçların arasından.

“Az önce söyledim ya! Sıcak bir ateş, o kadar.. Biraz yemeğiniz, kuru bir de battaniyeniz varsa, benim de biraz param var.”, diye acınaklı bir şekilde cevap verir Brom.

Aradan ancak bir kaç dakika geçtikten sonra cevap gelir.

“Kamp ateşinde ısınabilirsin. Orada küçük bir tencere dolusu yiyecek ve kuru bir de battaniye var.”, der aynı tiz ses ve Brom konuşanın ya küçük bir kız, yada eşit büyüklükte bir sincap olduğunu düşünür. “Geceyi ateşin başında geçirebilirsin. Ama yerinden kalkar ve bize.. uhhm.. bana doğru yeltenirsen, fena halde de-kompoze ederim seni!”

“De-kompo-NE?!”, diye hayretle sorar Brom.

“De-kompoze!.. Neresini anlamadın?”, diye sorar tiz ses.

“De-kompoze nedir? Hayır, beni öldüreceksen, en azından ölürken nasıl öldüğümü bilmek isterim. Sürpriz ölümler hiç hoş olmuyor!”, diye cevap verir Brom ve ateşe doğru sokulur.

Genç hobbit, kamp ateşinin yanına varır varmaz, adı geçen küçük tencerenin yanında duran teneke tabaklardan bir tanesini kapar, tencereden içine, nezaketin kabul edeceği ‘azami’ miktarı doldurur, ateşin diğer yanında duran battaniyeyi donmuş bedenine sarar, sırtını ateşe verir ve küçük, iki büklüm bir topak halinde sıcak yemeği kaşıklamaya başlar.

Yemek, kendi standartlarına göre pek de iyi değildir. Daha doğrusu, yemeğin tadında bir gariplik vardır; sanki iki alakasız kişi, kendi hoşlarına giden ne varsa içine atmışlar gibidir. Ancak şu anki aç haline bir şölen gibi gelir ve istediğinden çok daha kısa bir süre içerisinde de biter.

“Gece orada, kıpırdamadan dur. Yoksa—”, diye arkasından aynı tiz sesi duyar.

“—beni de-komoze-şeysiden edeceksin, hatırlıyorum”, der Brom. “Ama sanıyorum ki ben zaten de-kompoze olmuş durumdayım.. Ateş, battaniye, yemek ve de-kompoze uyarısı için teşekkür ederim.. Parayı ateşin yanına bıraktım. Size iyi geceler.”

Brom hayatında hiçbir zaman böylesi bir nezaketsizlikle karşılaşmamıştır. Ne bir başkasından, ne de kendisinden. Ama takati, sabrından önce tükenmiştir ve yeni yeni ısınmaya başlayan vücudunu battaniyenin içinde, sadece burnunun ucu dışarıda kalacak şekilde, biraz daha topak yapar ve kendinden geçmiş gibi derin bir uykuya dalar.

 

“Neden bu salağı aldık ki kampımıza?”

“Sırılsıklam olmuştu, üşümüştü, açtı, acı çekiyordu ve korkuyordu.”

“Tamam, onu anladım da, neden bu salağı kampımıza aldığımızı anlamadım? Bence tehlikeli. Hazır uyumuşken kafasına odunla vuralım, tam uyusun!”

“Lütfen kafasına odunla vurmayalım. Başkalarına karşı biraz anlayış gösterebilirsin bence..”

“Neden? Sen gösterdin de ne faydasını gördün bu güne kadar?”

“Faydası için değil, eksikliğinin zararlarından kaçınmak için yapmalıyız.”

“Saplantılı fetişlerin yetmiyormuş gibi, üstüne üstlük hem safsın, hem de biraz aptalsın.”

“Bu.. bu biraz ağır ve kırıcı olmadı mı?”

“Beraber olduğumuz süre boyunca seninle geçinmem opsiyonel. Bir zorunluluk değil. Seni ben istemedim. Aslına bakılırsa, kimseyi istemedim. Hiç istemediğim bir şeyi resmen kakaladınız bana!”

“Benim ise çok istediğim bir şeydi ama kim olacağı kısmı nedense bana da sorulmadı. Ama bir tercihim olsaydı, bu yine sen olurdun.”

“Dediğim gibi.. sen hem saf, hem de biraz aptalsın!..”

✱ ✱ ✱

06.03.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mart başı.
Giants Hutt Ormanlarının kuzey sınırı..

 

Brom, üç gündür saklandığı daracık ağaç kovuğunda, uyuşup yine karıncalanmaya başlayan bacaklarına, yeni öğrendiği bir egzersizi uygulamaktadır —sessizce! Evinden uzakta, bildiğini sandığı her şeyi sıfırdan ve canlı deney faresi gibi öğrenmek zorunda kalmış olması, genç hobbit’i iki aydan birazcık daha uzun bir süre içerisinde çakı gibi yapmıştır ve iki ay öncesinde olduğu gibi bütün erzakını bir gecede bitirmemiş, elindeki kurumuş bir dilim ekmeği küçük ısırıklar ve uzun süreli çiğnemelerle yemektedir. Buna rağmen üç gün içerisinde sırt çantası neredeyse boşalmıştır.

“Gidin.. gidin artık..”, diye sessizce mırıldanır Brom ve üç gün önce yanlışlıkla fazla sokulduğu haydut çetesinin kamp yaptığı yerin dibindeki oyuktan ‘ev sahiplerini’ izler. “Sizin gidip basacak bir köy yada kasabamız yok mu?”

Brom birden söylediği şeye ayılır ve utanır, zira bu rezil haydut çetesinin bir köyü basması halinde, oradakileri muhtemelen öldürecekleri anlamına geleceğidir.

Bitkin ve aç bir şekilde, neden ana yoldan saptığını ve neden Giants Hutt ormanında ‘macera’ aramak istediğini ve hangi ahmakça fikrin ona bunu yapmanın iyi bir fikir olacağına ikna ettiğini düşünür. Şayet hayatta kalırsa, aynı ahmaklığı tekrarlamaması açısından bu önemlidir..

‘Macera’ imiş..!

“İşte tam olarak bu yüzden hobbit’ler sıcak evlerinin güvenliğinde, mutlu bir şeyler atıştırırken macera kitapları okurlar, ama macera peşinde koşmazlar!”, diye geçirir aklından..

..ve farkında olmadan sırt çantasına elini sokar ve kalmışsa, yiyecek bir şeyler bulma umuduyla içini karıştırmaya başlar.

Çantanın içinde dolaşan Brom’un eli herhangi bir yiyecek bulamaz ama yanlışlıkla, rahmetli annesinin yadigar Lir’inin tellerinden birine dokunur ve Lir, keskin bir nota çıkartır!

 

..Ve bu..

..bir anda..

..beklenmedik,

..zincirleme bir reaksiyon başlatır!

 

“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Bi sus!”

 

Brom, saklandığı ağaç kovuğunda, kollarıyla daha da eğdiği başını kapatmış, çömdüğü yerde terleyerek kendi ayaklarını seyreder ve haydutların duydukları şeyden ivedilikle bıkıp vazgeçmeleri için bildiği her şeye dua eder..

..ve lanet şey, her ne ise, onu ısırmak için tam bu anı seçer!

Brom Bumblebrim, kontrolsüz, tiz bir çığlık atar..

 

“Aha! Yine duydum!”

“Ben de duydum..”

“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses daha duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Can’t touch this!”

“Bi ses!”

“Bi sus—

 

Brom, haydutlardan korktuğu kadar, aptallıklarına da hayret eder ve içinden acıklı bir sesle söylenir;

“Bi grup salak tarafından öldürüleceğim.. İnanılır gibi değil!”

 

—Brom korku ve panik halinde, neden son haydudun sözünün bir anda kesildiğinde ayılamaz. Ama kendisine garip, ıslık gibi gelen sesler, çeliğin çeliğe vurmasını andıran çınlamalar ve bunları takip eden çığlıklar, en sonunda genç hobbit’i, haydutların kampında bir şeylerin olduğunu söyler..

Brom, saklandığı ağaç kovuğundan başını kaldırdığında, kovuğunun neredeyse dibine kadar gelmiş bir haydudun, kafasının arkasına bir buçuk yardalık haşin bir okla, yüzü koyun kapaklanmış olduğunu görür!

Brom etrafına bakındığında, hemen ileride başka haydutların da benzer kaderleri paylaştığını görür ve birden onlara karşı hissettiği korkunun gerçekte ne denli küçük olduğunu anlar..

..zira ortama daha büyük —çok daha büyük— ve tehlikeli bir ‘balık’ gelmiştir ve bu balığın hiç şakası yoktur..

Brom gözlerini kısarak ana haydut kampında yoğunlaşan çarpışma seslerine baktığında, orada iri cüsseli, haşin suratlı bir adamın, elinde savurduğu kocaman kılıcıyla önüne çıkan bütün haydutları, tırpanın arpa başlarını biçer gibi biçtiğini, dehşet içerisinde seyreder! Ve adam yalnız da değildir. Göremediği birileri de, haşin suratlı adamın etrafını sarmaya çalışan haydutları birer ikişer, bir buçuk yardalık oklarla şişlemektedir.

Brom kıyımın ne kadar sürdüğünü bilmez. Ama bittiğinde ortada canlı bir tane bile haydut kalmamıştır..

İri cüsseli, haşin suratlı adam son haydud