Showing: 1 - 2 of 2 RESULTS
arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Deep in Silence..

Deep in Silence..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

With the help of unexpected allies from Hell itself, the three have gained access into the long-forgotten, dusty and silent vaults under Silent Hills.

 

This story takes place a few days after
The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

 

 

And, here they come again!”, swore Gnine Tinkerdome as he took a step back and to the left, making room for Laila Wovesbane and her great bow.

“Persistent, aren’t they?”, replied Laila cooly as she huffed her bangs out of her eyes and drew a pair of long shafts from the quiver buckled to her back. “Don’t they know, these arrows cost money!”, she added mournfully.

“Perhaps these will pay..”, scowled the gnome as he started weaving his fingers into some strange, cross-over knot and started incanting.

“Persistence is the herald of victory. This they know. This they will use, always..”, came the soft, alluring, and vague voice of the unearthly beautiful girl with the raven black wings, and the dark, crowning horns, Merisoul Xyrotwu, from behind them. “..and they are likely bored!”

“I hate being the butt-end of relieving the boredom in demons!”, grimaced Gnine, and released his spell..

..and a faint, barely visible giant hand appeared in front of the half dozen fiends howling and charging in their direction. The fiends, barely humanoid in shape and size, otherwise black, spike riddled and bearing long, ugly-looking claws, smashed into the hand and stumbled back.

Laila ‘loosed’ her arrow, cocked the second, and sent that one as well, as she drew more arrows from her quiver and sent them one after the other —all in seamless, fluid motions.

Looking at the pretty ranger corporal, one would think she was knitting, rather than raining arrows into demons!

In all candor, it was quite rare for any talented bowyer to shoot half a dozen arrows in under a few seconds. What made the Ranger Corporal Laila Wolvesbane particularly unique, was the ‘cool’ in her deliberation, anticipation, and application.

“Want me to nuke them?”, asked the alluring voice from behind. “Or save it for later?”

“Save it for later..”, growled Gnine as he gritted his teeth. Holding back the demons with the very-nearly invisible hand was a tasking chore and beads of sweat had started gathering on heated his face. “I believe Laila’s got these.. You got these, right?”

“I got these..”, confirmed Laila as she riddled more and more arrows into the dark, and angry fiends pushing the giant hand, step by step closer to them.

“Now, I am bored..”, said Merisoul with an unhappy voice and released a pair of erratic, brilliant purple shafts of force sending two of the fiends smashing into the ones coming from the rear.

“Three down. Three to go..”, reported Laila, and hung her bow, drew her two long blades, and dashed into the remaining fiends.

“What. Are. You. Doing?!”, half shrieked Gnine.

“Arrows are expensive.. Thought I told you that..”, replied Laila as she rammed into one of the fiends, slashed it open with one sword, and stabbed it with the other. The fiend let loose a horrific scream, then fell back dead.

 

The remaining two rushed the ranger corporal!

 

Another pair of sizzling, erratic shafts of bright purple lightning-like beams cracked in the dark tunnel and struck one of the fiends, pushing it some twenty feet away, and buying just enough time for Laila to get into a defensive stance as Gnine sent a flaming bolt of fire, hitting the third and causing it to yowl like something that could barely be called feline.

Laila didn’t give the third one time to recover.

She lept forward, slid under the creature’s claws, blew her bangs out of her face, sliced open its belly with one sword, and half gashed open the demon’s scaly leg with the other.

The demon shrieked in pain, stubbled, and fell facedown onto the ground.

Laila stabbed it in the back of its neck, severing its spine.

The ranger corporal did not like half-dead enemies.

She liked them dead.. all the way!

Another pair of jagged shafts of purple lightnings jazzed right past her and the last demon crumbled, its chest caved in.

“Well..”, said Merisoul, merrily. “That went well!”

“Damit.”, spat Laila when she bent down to inspect the corpses. “Two more arrows, broken beyond repair and are now totally unsalvageable. I really hope I get paid. Or I am never going to be able to replace these.”

“You will get all the arrows you need.”, said Gnine, looking down at the dead fiends. “I will personally pay for them. Or have them crafted for you.. If and when I get my throne..”

“Ow? That’s generous of you.”, smiled Laila —a something she rarely did.

“Of course, my dear girl. You are risking your all, coming here with me.”, replied Gnine.

“Actually, I am here just to make sure you come back and in one piece.. As for your promise, I would like the same deal for ‘Bree’ as well!”, she smirked.

“Why? She’s not here..”, scowled the gnome.

“She’s my cousin. She gets what I get.. Unless you want to explain why she’s not getting the same generosity from the prince of the gnomes.. To her face!”

Gnine Tinkerdome sighed.

“And something for Merisoul as well. If anyone is risking anything, it’s her.”, she added.

“It’s alright, love. I don’t really need gifts. What I need has long been forfeit from me and can not be procured. Only comprehended, earned and merited.. Something neither my old master can give, nor my new shall ever deign to bless upon me..”, said Merisoul, with her own sigh.

 

The hour was early.

And it had been four days since they had entered the silent vaults under Silent Hills.

Early or late, it didn’t matter. Fiends, demons, and.. other ‘things’ came at them constantly, relentlessly, and mindlessly..

Yes.

Mindlessly..

And always insane!

As if the Demon Fog had driven everything in it, fiend, beast, and even the occasional walking corpse, insane..

They would come at them and just charge them.

Like some endless stream of rotting debris being carried off in some nightmarish, swift-running river.

Other than what they had offered thus far, the vaults themselves were barren, silent, and bereft of cognatious life. Gnine hadn’t minded it at first. As a matter of fact, he’d marveled at the geometry of it all. In a very non-human, defiantly gnomish way, the structural design of the vaults under the hills were.. beautiful! After four days —and nights, however, he’d started having doubts, for they hadn’t seen or met a single other soul.. The unearthly beautiful half-born, Merisoul, had inspected everything she could with mild interest, pointing at this or that —things she thought were… well… interesting. Laila had found the lifeless halls depressing at best. ‘Spooky’, was the word she thought was more fitting. Perhaps, if and when ‘life’ came back to these halls, vaults, and vast chambers, it might make these hills ‘spectacular’, though, even then, she thought, she wouldn’t have stayed here even if she were being paid for it.. Laila loved nature. And trees, and the sun.. None of which, she would ever find here. She looked down at her little friend, Gnine, with sympathy as she huffed her bangs out of her eyes. From her point of view, he was genetically predestined to like such depressing and dreary places.

There was something about this place that Laila truly found.. intimidating?

She was not really sure.

These vaults, great as they were, were also silent. Too silent. Much like the tombs under Serenity Home temple. Laila had been down there, but only once. Sort of as a private ‘dare’. It was cool, dark, not musty or moldy, nor did the place stank of death or anything.. just.. ‘still’.. and unmoving. And this place, these halls, and the vast, empty chambers they had left behind, were just like how those tombs had been. But with much, much more dread and certainly at a larger magnitude.

Monumentally so. 

It made her feel diminished, sparse, scared..

..And alone.

 

Laila inadvertently shivered.

 

Yep, her forest, her trees, and her sun, out there, was much, much more preferable than here and now.

What truly hit her was the thing she secretly feared most. That she was likely going to lose one of her oldest friends; Gnine Tinkerdome, to these halls, even should they survive and succeed in their endeavor, for here would be his home and his kingdom, and not Serenity Home anymore, and just the thought of that, brought a knotted lump up to her throat she found trouble sending back down..

She sighed and tried to remember their happier times. It was something she often did, for she knew it was important to keep one’s spirits up. If they fell to despair, likely the next encounter would be their last.

“Now there’s a gloomy thought!”, murmured Laila.

“Happy thoughts, girl, happy thoughts.”

Then she thought of ‘Bree’ Bremorel, her cousin and wondered what she was doing right now. She remembered the voice call they had received from her some months ago and inadvertently smiled.

So.. Thomas, that skinny boy, had finally garnered enough courage to be able to speak with her cousin, let alone go on some mission with her. Who would send that kid on any mission? The boy was a bookworm! And suddenly he was sent all the way to Dim Woods on some dangerous mission? With her ravishing and equally raving cousin, Bremorel Songsteel?

Laila liked Thomas.

Yes, they had never really had much in the way of interaction, other than the rare times she’d visit the town temple and he would greet her with his serious but generous smile.. And when they’d see him scurrying behind them like someone’s lost puppy whenever they returned to town in hopes of finding some desperate opportunity to speak, or at least get a glimpse of Bree.

Laila thought he was a good boy even if she found his quite mindless and very nearly melancholic obsession with her cousin a bit creepy..

Then, perhaps because they hadn’t seen each other for some time, Laila felt she should amend her perspective.

Thomas was not just a good boy, he was a good young man. Good, decent, calm, well-mannered, and well educated, but never condescending the way most ‘well educated’ tended to become. And both the orphans and the other children of the town loved him, as he’d somehow find the time, among his overcrowded temple duties and his studies to engage in all sorts of games with them, particularly the one called hog-ball even though he would end up losing in most.

Laila smiled.

Hog-ball; a game that involved a rough, ragged ball wrapped and knotted with strips of leather thongs, and lots of pulling, pushing, kicking, and tripping. Laila had played it a few times before, but only after she’d become a ranger novice. It was too rough a game and seemed to have one basic rule; if you ended up with lots of scratches, scrapes, a black eye, preferably two, and likely a bloody nose, you won —in a personal achievement sense.

Gnine had played it too. Gnine played everything that would get him hurt, for some reason. And when he played hog-ball, he chose to be the goalkeeper; the sole person where EVERYONE pulled, pushed, kicked, and tripped! Kids on their teams wanted larger boys to stand in front of their goal. Someone who could take the heat, AND block the big barrel; the goal. And Gnine would defiantly be their team’s goalkeeper and take all the heat.. just not block the goal. Once, the opposing team had simply picked him up and stuffed him, head first, into the barrel, along with the leather ball!

Her cousin, Bree, had participated in them since she was six and always came back with black eyes, a bloody nose, split lips, skinned knees, ankles, and knuckles. But she would also return triumphant and likely laid waste the whole playground!

The children of Serenity Home had heaved in collective and popular relief when she’d been drafted off to be trained as a ranger!

Another time, some years back, when they had come to town after a particularly long patrol, they had chanced upon one such game. Bree had elbowed her and both had entered the fray where they had ended up in opposing teams. Thinking back, Laila conceded that her cousin had deliberately joined the side where Thomas had been.

Poor boy.

He had run in front of her cousin the whole time, screaming like a lunatic and literally throwing himself on anyone who would try to tackle her! It had been a mindless, selfless, totally unnecessary, and endearing brevity on the boy’s part, leaving him massively scraped, thoroughly grilled, heart-breakingly bleeding, and outright concussed, but had given Bree the opportunity to score an epic goal!

Her cousin, however, had NOT found his ‘protective’ approach amusing..

At all.

She’d raged down upon him, hissing and screaming at his witless attitude all the while, until she’d found him lying knocked unconscious—

—with a stupid smile on his face!

Bremorel hadn’t talked for two days after that. She’d just steamed with confused furry and equally puzzled and somewhat scared expression on her face. Laila had kept her company with badly concealed amusement, triggering further frustration from Bree.

 

Funny how the stupid things people did in life had such devastating effects on others.. More so than the smarter choices they made.

Thinking back, she could still remember what Thomas had said, when she’d asked him why he’d acted so.. ‘rashly’.. rather than be the smart person that he was..

The boy had said, in his calm, serious voice;

“The smart choice was the stupid choice; no one is going to hurt Morel so long as I am around.”

 

Laila chuckled.

The stupid things people did, indeed!

But then, Laila wasn’t one to complain either.

She entertained bangs!

The girls back in Serenity called them ‘fringes’ but Laila liked to call them ‘bangs’. Sounded more.. well.. ‘rangery!’

Rangery? Was that even a word?

Rangerish, then..

Laila snorted. Like that made a better word!

She deliberately dismissed both words and returned her attention to the issue at hand;

Bangs!

Bangs were bad in fights..

Bang kept getting in her eyes..

Bangs made seeing near impossible when swinging swords while dancing among fiends, demons, and crazed corpses..

Bangs made aiming a problem too..

But there she was.. persistent with her bangs perpetually biting into her eyes..

 

The things people did to impress others.. Even when they weren’t there to be impressed!

 

Laila huffed her bangs out of her eyes and plucked another arrow out of one of the dead fiends.

The arrow splintered.

“Damit!”, she murmured in frustration.

That was the third arrow now, totally destroyed!

✱ ✱ ✱

It’s a big room.”, whispered Whimsi Lola.

“Big? How big?”, asked Gnine, to his sprite familiar in hushed voices.

“Big..”, replied the tiny, ‘less-than-six-inch’ girl as she hovered next to Gnine’s head.

“Big like.. a farmhouse?”, asked Gnine.

“Big..”, repeated Whimsi Lola.

“The farmhouse and the barn?”

“Big..”

“Ok.. the farm itself, then?”

“Big..”

“Two farms?”

“Big..”

“Hmm.. Three?”

 

Laila just stared at the two as they ‘haggled’ about the size of the room with the eerie light, at the end of the hall, some two hundred yards away.

Merisoul though seemed much amused and caressed and stroked her own familiar, Jay the little pseudo dragon. Jay purred and made happy croaking noises as he sent his pretty mistress mental images of the room ahead and indeed, it was..

 

“Big..”

 

“Four farms? Geez, how big is that room?, Gnine asked in an exasperated voice.

Whimsi Lola shrugged.

“Big..”

“Great Heavens, girl. Don’t you have a word to describe just how big it is?”, fumed Laila finally.

“No.”, replied Whimsi simply.

“Well, is it ten farms big?”, she asked.

“Dunno..”, said the sprite vaguely. “How big is ‘ten farms big?'”

“And this is why I never have pets!”, she glared at the minute girl.

“I am not a pet.”, replied Whimsi Lola with pure indignation and added with a disparaged huff, “I am an indentured cooperative auxiliary! I would have thought a big girl like you would know the difference. Apparently, I was mistaken!”

Laila glared at the minute creature buzzing in the air.

“I don’t think you even know what you just said, means.”, she growled back.

“Of course I do. All fey know about debts and what they entail, and we very much stick to them, once owed, Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane!”, replied Whimsi Lola, buzzing higher and staring down at the ranger corporal with a distinctly superior tone.

“Don’t you look down on me, young lady! And it’s ‘Ranger Corporal’. Not lieutenant.”, scowled Laila.

“Not from what I heard, you aren’t!”, sniffed the ‘not-even-six-inch’ fey girl with admirable disdain.

“What?”, stared Laila up at the tiny, buzzing girl.

“We fey always correctly define things so we are not called upon our mistakes that would lead us to more debt. Don’t you know anything? You had Mistress Inshala ‘la Fey’ Frostmane, the Ritual Guardian, for months with you to learn you all this!”, piped down Whimsi Lola in disgust. Then she turned to Gnine and gave him a look of pure exasperation. “How do you mortals even manage to live as long as you do, not knowing anything that goes around you?”

Gnine coughed.

Laila just ogled at her.

The little creature turned to Merisoul and scolded her as well.

“You are not fey, ‘Soul Keeper’, but you are aware of the things I speak. Why have you not learned them these things?”

“It is a mortal thing, dear Whimsi Lola.”, replied Merisoul. “It takes time for them to be adequately equipped with the nesessary wisdom to start to notice such things. And by the time they do.. well.. they run out of time!”

The tiny Whimsi Lola glared down balefully at Gnine.

“You had better not run out of time soon, Master Gnine Tinkerdome! We just started having some decent fun!”

“I.. will make a point not to..”, replied Gnine a bit deflated.

“So.. I am a Ranger Lieutenant now? When did this happen?”, asked Laila a bit shaken.

“One month, twenty-four days, and the time since we entered this horrible Demon Fog! The Fey do not come here so I do not know exactly. It happened after your mothers’ oath-sisters’ daughter, a Bremorel Songsteel and the Temple Guardian Thomas Dimwood returned back to the mortal town you know as Serenity Home. They had both you and your cousin change ranks!”

Laila ogled at the tiny creature, some more..

“Wow.”, said Gnine. “That must have been some mission those two went to. I wonder what happened?”

“They fought many very big creatures there, with the elves and some dwarves. Creatures that have no respect, called Greater Orken. The elves warned us not to come near, so the details of what happened are a bit sketchy.”, shrugged Whimsi Lola.

“The Orken attacked the elves, again?”, Laila asked feeling a bit sick.

“Yes. But the elves were ready this time. And were backed up by your cousin and the Temple Guardian. Many elves still died, but then the dwarves from Elder Hills came and together, they defeated these Greater Orken.”

“But.. why would the Orken attack the elves again?”, frowned Laila. “..unless they wanted the north of Ritual Forest cleared to move in their main forces without hindrance when the time came.. And I think the time finally did come! Dammit. We had better get moving and fast.”

“So we are back to the room ahead, then.”, said Gnine, staring down the two hundred-yard tunnel-like hall.

“Big!”, prompted Whimsi!

Laila sighed.

“She is right, you know.”, said Merisoul from behind them. “The room is rather big. Possibly bigger than your Serenity Home itself, though its purpose escapes me. Why do the little races want to always build things so much bigger than they are? And certainly bigger than they need?”

“Well.. we like to..”, stammered Gnine.

“..compensate for something, perhaps?”, smiled Merisoul.

“We just like to emphasize things, that’s all.”, replied the gnome sternly then shut up.

The unearthly girl smiled at him again then started down the long tunnel.

“I think you just got served.”, snickered Laila.

“Yes. Yes, I did..”, agreed Gnine, then he smirked at the ranger lieutenant. “But at least I got served by something otherworldly..”

Laila scowled at him, then up at the little, buzzing ‘indentured cooperative auxiliary’..

✱ ✱ ✱

Gnine Tinkerdome gazed down the eerily lit room. But to call this place a ‘room’, was like calling the gigantic monstrosity of a T-Rex they had fought months ago in the Arashkan Arena, a rock lizard! It seemed to go on and on and on forever and it was not empty. Rows and rows of tall, stone boxes were laid out and aligned both vertically and horizontally in military precision so much so that it was downright creepy.

“Wow..”, said the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “What is this place?”

Gnine looked up to see the succubi half-born, Merisoul Xyrotwu flap her wings overhead, with unveiled envy as she glided past them again, doing a wide circle in the great hall. It seemed like she was having a lot of fun while doing it. Fun, Gnine thought, that he would never hope to achieve. The gnome had many weak spots in his life. His unquenchable desire to be the things he saw, pretty faces, and to be able to fly, at will, and free of constraints. He secretly gave a side-long glance at his closest friend, Laila, and saw similar envy in her eyes. But there was a distinct nuance in how they viewed the half-born’s flight. Laila viewed it as something unique and perhaps wanted to try it out of thrill, and because it would make travel much easier on her feet.. Quite a practical wont, really. Gnine, on the other hand, much preferred the immense pleasure he could only imagine it would give him. The kind of pleasure only ‘total freedom’ would give. He watched Merisoul, a magnificent creature; her raven black wings stretched, her arms wide open, her honey-brown hair whipping among her dark, crowning horns, her very nearly black-purple strapless dress fluttering, and her tiny, baby pink feet tickling and who had a distinct dreamy expression on her face, disappear in the distance.

“Wow..”, repeated the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “I feel jealous, now. I mean, you have got to admit, that’s just awesome!”

“Yes. Yes, it is.. It is almost a sin, watching her like this and know how hard she tries to be a mortal. She must truly want honest love and compassion.”

“She’s an idiot!”, fumed Laila.

“What? That’s a bit harsh, now, don’t you think?”, asked the gnome, taken aback with her sudden vehemence.

“That girl already feels love. And she certainly feels both passion and compassion..”, replied the ranger girl, frowning after the succubi half-born.

“How do you know?”, asked Gnine, a bit surprised because Laila wasn’t one to open up easily, nor give her opinion about ‘feelings’ and ’emotions’. On this score, he thought she was more catatonic than her cousin, Bremorel had ever been. As a matter of fact, he knew Bree displayed her emotions, like, all the time. Yes, it was mostly limited to anger, but Gnine knew it was to hide her real feelings. Laila, on the other hand, was always.. well.. ‘cool’.. Which is how she hid her emotions..

“Gnine.”, she said sternly, looking down at the gnome. “You do not sacrifice your own blood the way she keeps doing to ‘heal’ others, without some sort of genuine feelings. No one can be that ‘chore oriented’. I mean, look at Lady Magella. She healed us so many times, I can’t even come up with a number, and she still snapped at the end and she doesn’t even have to bleed to heal us.”

“Huh..”, grunted Gnine.

“That girl..”, Laila said, pointing at the general direction of the succubi half-born, “..does that every time she thinks any of us are in danger. I have yet to see her flinch when she is being attacked. I mean, she’s all like, ‘meh’, when a demon trice her size in coming at her, yet she very nearly panics when we are. That just can’t be ‘chore’!”

“Hmmm..”, mused the gnome, also looking in the direction where Merisoul had disappeared.

“Yes, she has issues. Issues I could only define using words like, monumental and otherworldly.. But she feels love, passion, and compassion. I can not imagine a girl who does not have those and do the things she does.. Have you seen her face? Actually seen it, when Princess Lorna said, ‘I thought you were my friend..’, back when we had just ran away from High Woods and were hiding in that cave? And the time when the two of us declared her as our friend when we were stumbling in that bloody Demon Fog? She very nearly broke down and cried. Had we been just a bit less nonchalant, or a bit more formal in our impromptu declaration of friendship, I fully believe she would have fallen apart.. Like, really fallen apart.. I was half afraid we had, inadvertently dismantled her! That girl lives for things we have and take for granted.. The things every ‘mortal’ has. Her problem isn’t the total lack of the things she wants. It’s connecting what she has, to her heart.. and mind.. She can’t relate.”, she said, and not without a certain amount of rage.

“Damn..”, Gnine whispered. “That’s.. that’s just sad..”

“When she says, she is broken, she actually means it. And until WE, her FRIENDS, find a way to make her relate to things she already has, she will STAY broken.”

“That’s going to be one, hard task, that is.. And I must admit, I am impressed AND pleased you opened up, the way you just did. Thank you.”, said Gnine happily.

Laila just stared down at the gnome.

“Just which part of anything I said, gave you the impression I was talking about me, let alone opening up, little man?!”

“Ahhaa..”, smirked Gnine. “..Anger! You always get angry when I am right.”

“No, I don’t.”, scoffed Laila.

“Yes, you do.”

“No. I. Don’t!”

“Then what’s with the name-calling?”, snickered the gnome.

“It’s the pre-warning you get before I knock you out of your socks!”, Laila fumed.

Gnine snickered, some more.

“You know, you really should go and have a long sit-down with that pretty boy, D.D. Dexter!”

Laila’s eyes blazed!

“That. Is. Non. Of. Your. Business. Dead. Man!”, she hissed at him.

“The well-being of my oldest and closest friend is non of my business? Just what world are you living in, girl?”, asked Gnine, still smirking. “If you are going to smack me, by all means, do, but my stance in this matter isn’t going to change.”

Laila glared down at him even more. Lucky for her though, or perhaps for the still smirking gnome, Merisoul appeared and did a stunning dive in their direction, swung up at the last moment, then gently settled down next to them!

“Wow, girl. That was truly spectacular, amazing, mind-boggling, and simply awesome.”, admitted Gnine.

 

Merisoul blushed!

And both Laila and Gnine noticed it.

 

That.. had never happened before.. Merisoul never showed any emotion other than perpetual sadness in her otherworldly beautiful face. Yet, here she was blushing..

Gnine ogled at her.

Because a blushing Merisoul was a whole new definition of ‘otherworldly beauty’!

Laila cleared her throat as a certain heat washed over her.

Damn!..

The half-born was unprecedentedly beautiful and Laila just now understood what would have happened had the girl actually used her succubi heritage over them the whole time she had been with them.

She also got a glimpse of what the girl truly meant, when she’d said, she was ‘hungry’ and hadn’t ‘eaten’ since she’d been forced to switch masters!

‘She must be starving!”, she thought, more than unnerved. ‘How does she even stay sane?’

 

“Tha.. thank you, Master Gnine.”, stammered Merisoul, still blushing in a baby pink-red color.

Gnine tried to clear his mind but failed.

Laila stepped on his foot and asked with a somewhat hoarse voice, “Uhh.. What have you seen?”

“Tombs..”, Merisoul replied. “These stone boxes are tombs.. All of them.. Thousands upon thousands of them.. It goes on for as far as I dared to fly..”

Gnine reeled back in desolate horror.

“Tombs? What the..? Why?..”, he spluttered.

“Relevant questions.”, Merisoul replied, all business again. “I suspect they all contain someone in them.”

“How do you..?”, the Gnine shuddered.

“They all have similar-dissimilar names, carved on brass plaques at one end of each box.”, she said.

“How do you mean, ‘similar-dissimilar’?”

“The names are all unique, but have a similar phonetic function, meaning they are likely all kin or of the same race and familial clan, Master Gnine. I believe we found your Silent Gnomes. I am, however, afraid it might be a bit too late for them.”

 

Laila suddenly felt sympathy for her little friend when she saw the sick expression on his face..

✱ ✱ ✱

Gnine, Laila, and Merisoul examined the ‘tombs’ for hours only to find very little more than they had expected to find. And now, Gnine was sitting on the cold, smooth floor of the immense hall of tombs with his back on one of the stone boxes and seemed very much on the verge of breaking down when the succubi half-born silently came and sat next to him.

Quietly, she put one arm over his other shoulder and hugged him closer to herself, and spoke in whispers. “I am sorry Master Gnine. I did the best I could to bring you here.”

“Tis alright, dear Soul. None of this was your fault, nor your doing. We were a couple of centuries too late.”, sniffed the little gnome.

“I know all seems lost, but I am not certain, nor do I know if they are actually dead or in some kind of suspended animation or cryo-sleep. If so, then there must be some way to deactivate it. Otherwise, It doesn’t make sense, preparing all these stone boxes, just to lie down in them and die.. Besides, the logistics behind it all doesn’t add up, either.”

“How do you mean?”, asked Gnine with a hoarse voice, stifling another sniff.

“There must have been a considerable number of gnomes left behind who were not put to ‘sleep’. Gnomes that had to ‘activate’ these ‘sleep-stones’, to care for them, and to make sure they were left unscathed.. Basic logistics and maintenance.”, she explained.

“She’s right.”, Laila said as she appeared between the stone boxes, further down the hall. “Other than the wear and tear of ‘time’, I noticed pretty much all the containers, or coffins, are still in pristine condition. So I checked for tracks. The floor is not marble, but very smooth and tightly fit stone, much like the walls. There is, however, quite a bit of dust. I found many tracks. Most of them belong to the demons we have slain on the way here. I found some small bootprints too. Seeing as you are one of my oldest friends, I could easily say, these prints also belonged to gnomes, though they are old. Very old. I happened upon many dead demons as well. Having looked closer, they all seem to have been ambushed. I suspect that Temez girl and her friends came through here. She did say they cleared all they could on their way to the Door.. The ones we met thus far were likely wandering around, rather than stationary sentries. We should move on.”

“We could be just wasting our time, you know..”, Gnine said in a depressed tone.

Laila looked down at the little gnome.

She felt a fluttering pang in her heart, for him.

But she refused to show any sympathy.

Her brows crossed and her gaze turned hard.

“Get up.”, she said with an unmerciful hiss.

“Wha—?”, gapped the gnome at her.

“I said, get up. Or I will hurt you. This is no time for your sorry feelings. We didn’t come all the way here, and through Hell, just to go back empty-handed. My town.. Your town needs you.. And I have no desire to see it go to waste by the Hell-Spawn Orken. I have seen firsthand what they did to Arashkan. I have seen what they did to High Woods as well, and so have you. Will you give up now and let our town, our homes burn because you are feeling sorry?”

Merisoul tried a poor attempt of a cough.

“Well, now. That was a bit harsh, girl, don’t you think?”, Gnine said taken aback. “‘Get up’ was more than enough. You didn’t have to beat me into the ground.”

“I don’t do ‘half ways’, little man.”, said Laila sternly. “Nor do I like doing repeats, re-do’s, begs, or pleads.”

“Apparently you don’t!”, mumbled the gnome. “I think you have hung around Bree for a bit too long.. All her bad habits seem to have rubbed off on you.”

Laila scowled even harder.

“Okay, okay..”, said the gnome in defeat. “There.. I am up! Geez, girl, you can be harsh at times..”

“Quit whining, Gnine!”, scoffed the ranger lieutenant.

“I think she’s right.”, smiled Merisoul.

“By all means, chose her side..”, grumbled Gnine.

“Well, yes. You are cute. But she’s prettier, and she has bangs!”

“…”

✱ ✱ ✱

Finally.. That was one, big, room.. We must have walked for.. How many hours?”, wondered Gnine Tinkerdome.

“More than five, closer to six.”, came Laila Wolvesbane’s voice, off to his left.

“How do you know, girl? There’s no sun here to determine—”, wondered the gnome.

“She’s been counting her steps.”, said Merisoul Xyrotwu simply, from his other side.

“What?”

“Easier than counting steady heartbeats, I must admit. But I have wings and skip a step or three, now and then..”, the succubi half-born replied a bit abashed.

“You have been counting your heartbeats?”, asked Laila, with a surprised tone. “Won’t that be a bit.. inaccurate? Considering it changes when sleeping or in exertion such as running or even prolonged walking, as we have been doing.”

“Yours does. So does Master Gnine’s. Mine?.. Mine only changes under particular conditions? Otherwise, it’s much like a metronome swinging on even surface.”, replied Merisoul, with a reluctant voice.

“That is ..remarkable; a truly metronomic heart!”, admired Laila.

“Not as much as you make it sound.”, Merisoul answered with the same tone.

“How so? And how do you do it?”

“I don’t do it, dear Laila. It has to do with emotions. More like the lack of them in my case. Hard to have a hyped heartbeat when you can’t feel love, fear, anger —or any other form of excitement.”, she said in a monotonous voice.

“But you said, yours does, under particular—”

“—When I feed, dear Laila.. My heart rate changes only when I ‘feed’..”, came the half-born’s defeated voice.

“When you feed?”, asked the ranger lieutenant a bit confused. Then it dawned on her. “Ow.. when you ‘feed!’

 

Gnine coughed.

Laila blushed furiously and shut up.

 

Gnine cleared his throat after several silent moments.

“Ahem.. Back to the issue at hand, then..”, he offered.

“The thing you are actually wondering..”, said Laila in a subdued and flushed voice. “We came just over 30,000 yards. Each stone box/coffin/crate/or whatever you want to call them is two yards long and one yard apart. There were twelve rows, each row has four lines of crates grouped together. You do the math. I did the steps!”

“Fair enough.”, Gnine said and did a quick calculation in his mind but voiced it for the benefit of the girls. “That’s 10,000 crates per row..”

“How did you come up with that number? I said 30,000 yards..”

“Well..”, said the gnome. “..Each box is two yards long so we can reduce 10,000 yards off right there and another for the length of each crate.. Then we have twelve rows, each row with four crates, making the lot 48 actual rows in total. Now we time that with the 10,000 crates and we’ll get 480,000 crates in total!”

Laila whistled..

“That.. is a lot of crates!”

“It is indeed..”

“You reduced 10,000 yards, twice, right at the start. Why?”, she asked.

“Because, my dear girl, 10,000 yards of it is just empty space between each sequential crate, and the second was because 20,000 is in ‘yards’. It is not the number of crates per column.. Each crate is two yards long, so that’s 20,000 divided by two..”

“Ow.. right..” *cough* “Well.. Let’s just get moving, shall we?”

Gnine did not laugh. He did not even snicker. A friend never laughed at his friend, and certainly not at a girls’ blindside or folly. But that wasn’t really the reason.

The Heir to all the gnomes of Silent Hills had just come to a stunning realization.

These.. were not crates..

These.. were tombs containing his gnomes, his people!

 

Damn..

 

The adventures of the Wizard Prince Gnine Tinkerdome, the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and the sad, otherworldly creature, Merisoul Xyrotwu will continue as they travel deeper into the demon-infested vaults of Silent Hills, desperately seeking answers and allies, and the original denizens of the hills..


dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” III

Timeline:

Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..

 

Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” II ‘nin
devamıdır..

 

 

04.05.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mayıs başı.
Tinker Hills..

 

Sen iyi misin, evlat? Biraz hırpalanmış gibi bir halin var..”, der yaşlı gnome han sahibi Brom’a.

“Biraz hırpalanmış bir haldeyim zaten.”, diye cevap verir Brom acıklı bir sesle ve yaşlı gnome hancının getirdiği sıcak, etli çorba kabını sımsıkı tutmuş ve sesli höpürtülerle yutkunurken.

 

Brom Bumblebrim, Croaking Mire bataklığından kurtulduktan sonra, korku ve panik içerisinde bataklığın hemen kuzeyindeki ormanlığa kaçmış ve günlerce bir o yana, bir bu yana koşuşturmuş, yorulup takati bittiğinde ise bulduğu bir ağaç kovuğu, devrilmiş, içi boş bir ağaç kütüğü yada çalıların yoğun olduğu yerlere sürünerek girmiş ve pestili çıkmış bir şekilde uyumuştu —uyuyabildiği gecelerde..

Bataklığın buz gibi soğuk, çamurlu, bulanık sularında karşılaştığı ‘kız’ ve akabinde konuştuğu ‘Muhafız’dan sonra zavallı hobbit’in bütün dengeleri altüst olmuş gibidir. Bu ‘küçük’ gibi görünen olay, Brom’a kati olarak bir şeyi öğretir;

Yaşadığı dünyada pek az şey göründüğü gibidir ve her an, her yerden beklenmedik bir şeyler çıkıp onu öldürebilir..

Zavallı hobbit, bir anda panik ataklarla tikleyip ve titreyerek ormanda kendisini kaybeder.

Gündüzleri sessizce sinerek ve evinden ayrıldığı günden beri yanında taşımasına rağmen hiç kullanmadığı, babasının eski kılıcı ve amcasının antika denebilecek gürzünü sırt çantasında çıkartır ve hayatında ilk defa elinde silahlarıyla dolaşır.

Brom, Croaking Mire bataklığından kurtulmasından sonraki günlerde tam olarak ne yaptığını, yada o günleri nasıl geçirdiğini asla tam olarak hatırlayamaz. Yıllar sonra bile, o günleri hatırlamak için de herhangi bir çaba göstermez. O günlere dair isteksizce hatırladığı az şey, her mantarın yenilemeyeceği ve nasıl pişirirse pişirilsin, sıçanların tatlarının iğrenç olduğudur!

 

“Nereden geliyorsun böyle, delikanlı? Buralara hobbit’ler pek uğramaz.”, diye sorar yaşlı hancı.

“Ben uğradığımdan dolayı pek mutluyum, hancı efendi. İnanın bu şey, aylardır yediğim en güzel yemek.”, diye etli çorbayı şapırdatarak kasesinden içmeye devam eder Brom.

Hancı ‘fırk’lar.

“Evlat. Benim yemeklerimi beğendiysen, ya başına çok kötü bir şeyler gelmiş olmalı, yada gerçekten hayatından bıkmış olmalısın.”, diye gülerek cevap verir yaşlı gnome.

“Her ikisi de, hancı efendi.. Her ikisi de.”, diye acıklı bir sesle söylenir Brom.

“İstersen birkaç gün kalabilirsin. Bakla, bezelye, enginar ve kabak için hasat zamanı. Bu yüzden gündüzleri hanım boş oluyor. Çiftçiler ancak akşam saatleri uğruyorlar. Bakladan ne kadar nefret ettiğimi bilemezsin ve burada gururla o şeyden yetiştiren ahmaklar var.”, der gnome hancı yüzünü buruşturarak.

“Evet, bakla yemesi de, pişirmesi de zor bir sebze. Aç kalmakla bakla arasında bir tercih yapmak zorunda kalmak istemem doğrusu.”, diye cevap verir Brom ve kendisi de yüzünü buruşturur.

Hancı buna kahkahayla güler.

“Ne işle uğraşırsın, delikanlı? Konuşmalarına bakılırsa kitap okumuşluğun var gibi.”, diye sorar hancı.

“Brom. Adım Brom Bumblebrim, efendim ve ben bir ozanım.”, der genç hobbit ve bir anda, aylardır Lir’ine dokunmamış olduğuna ayılır.

“Bir ozan!”, diye ünler yaşlı gnome. “Bu harika. Bak ne diyeceğim. Neden sen burada birkaç gün kalmıyorsun? Akşam olduğunda bu hanı şenlendirirsen, yemek ve yatak benden. Canın sıkıldığı zaman tekrar kendine eziyet etmeye geri dönersin.”

“Kabul!”, der Brom ve içinden, olur olmaz zamanlarda onu ısıran şeye lanet eder ve birazcık olsun yakasından düşmesini diler.

“Anlaştık o zaman, Efendi Brom. Tanıştığıma memnun oldum. Bende Kimbletyne.. Kimbletyne Tinkerdome. Buralarda herkes bana Kimble amca der.”

“Ama ben size Efendi Kimbletyne, diye hitap edeceğim.”, der Brom ve sırıtır.

Yaşlı gnome, Kimbletyne Tinkerdome, genç hobbit’e takdir eden bir ifadeyle bakar.

“Şimdi. Sizden üç şey rica edeceğim. Öncelikle, bu akşamki gösterime başlamadan önce bütün müşterilerinizi kaçırtmamı istemiyorsanız, sıcak bir banyo, su ısınırken, bu harika yemeğinizden bir kase daha, ve uyuyabileceğim sessiz bir de oda. Biraz dinlendikten sonra Lir’imi bir gözden geçirmem ve performansım için hazırlanmam lazım.”

“Tabii, tabii, genç efendi. Hemen bir kase daha getiriyorum ama korkarım sizin kalibrenizdeki bir şahsiyeti tatmin edecek taş küvetimiz yok. Sadece yıkanma fıçılarımız var. Yukarıdaki odalardan istediğinizi alabilirsiniz.”, der hancı mutlu bir şekilde.

“Fıçı olur, Efendi Kimbletyne.”, der Brom anında. ‘Fıçı da olur, küçük kum kovası da.. Gökler adına, bardak bile olur!”, diye geçirir içinden.

 

. . .

 

Brom odalardan hiç birini istemez. Onun yerine, uyurken de, akşamları söyleyeceği şarkılar için hazırlanırken de rahatsız edilmeyeceği tek yeri tercih eder; tavan arasını!

Hancı Kimbletyne’in onun için hazırladığı, içi sıcak suyla dolu fıçı, Brom’un düşündüğü gibi gnome boyunda bir fıçı değildir. Daha doğrusu boy olarak gnome’lara uygundur —ki bu da Brom’un işine gelir, eni ise.. aynı anda en az beş cüceyi içine alabilecek genişliktedir. Belli ki gnome’lar suda oynamayı seven bir ırktır ve bu bakımdan kuzenleri olan dwarf’lardan ciddi bir şekilde ayrılırlar.

“Evladım, sen yıkanırken ben de bunları yıkayıp getireyim.”, der yaşlı, tiz bir ses ve Brom neredeyse ‘bi kaşık suda boğulur’!

Başını sudan çıkardığında, yaşlı bir gnome teyzenin, elbiselerini almış, klinik bir ifadeyle onları incelediğini görür.

“Uhhmm..”, diye afallar Brom.

“Seni ürküttüm mü? Kusuruma bakma, evladım.”, der yaşlı kadın tiz sesiyle.

“Sorun değil, teyzeciğim.”, diye cevap verir Brom nazikçe.

“Sen nerelerde dolaştın, evladım. Çamurda mı yattın? Bu elbiselerin hali ne? Ben hobbit’leri daha temiz sanırdım.”

“Özür dilerim teyzeciğim çamurda yatmadım ama çamura düştüm..”, diye cevap verir Brom.

“Nereye gittiğine dikkat et evladım. Çamur düşmek için iyi bir yer değil!”, der yaşlı gnome teyze.

“Haklısınız teyzeciğim. Size zahmet olmasın, ben de yıkardım.”, diye utanarak cevap verir genç hobbit.

“Eyvahlar olsun!”, diye ünler teyze. “Hanımıza bir ozan gelecek ve elbiselerini kendisi yıkayacak.. Duyulmuş şey değil!”, diye dizlerini döver gibi söylenir ve elbiseleri aldığı gibi gider.

 

Brom teyzenin bu tepkisine hayret eder. Evet, bir ozan olarak Bowling Hills’de de saygı görmüşlüğü olmuştur ama bunun daha çok rahmetli anne ve babasının tanınmış ve hürmet edilen şahıslar olmalarından kaynaklandığını düşünmüştür daha çok. Teyzeden —ve geri dönüp baktığında da— hancının kendisinden gördüğü ‘hürmete’ bakılırsa, ozanların dünyadaki yeri oldukça saygındır. Biraz izcilerin, gittikleri her yerde gördükleri saygı gibi.. Sadece biraz daha ‘kültür’ içerikli.

Brom o gece iyi bir performans göstermek için elinden geleni yapmaya karar verir.

Genç ozan, sıcak suyla dolu fıçının içinde, fıçının hemen yanına bırakılmış iri sabun kalıbı ve sert keçe ile neredeyse bir saat oyalanır. İşi bitip sudan çıktığında, su soğumuş ve rengi de kahverenginin pek de hoş olmayan bir tonuna bürünmüştür.

Brom hızlıca kendisini havluya sararken utanç içerisinde karamış suya bakar ve huysuzca söylenir.

“Bu hep senin suçun!”

 

. . .

 

Brom, sessiz bir beklentiyle kendisini süzen, bir han dolusu bakla çiftçisine bakar ve tırsar! Evet, Bowling Hills’de daha önce bir iki defa gnome görmüşlüğü olmuştur ama şu anda en az otuz, kırk tane, ellerinde dolu maşrapalarla bekleyen huysuz görünümlü gnome ona bakmaktadır.

‘Hay shit!’, diye geçirir içinden. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.’

 

Brom yıkandıktan sonra odasına, (tavan arasına) çekilmiş ve yaşlı hancının büyük bir nezaket göstererek süpürdüğü, havalandırdığı ve çarşaf, yorgan ve battaniyesiyle serdiği koca yer yatağına yüzü koyun kapaklanmış ve akşama kadar uyumuştu.

Genç hobbit’i, tavan arasına çıkan merdivenin başında durmuş, elinde derin çukur tabak dolusu yemek ve soğuk elma şırasıyla ‘psst’layarak küçük bir gnome uyandırmıştı.

Brom uyandıktan sonra, yatağının yanına bırakılmış yıkama kabında ellerini ve yüzünü yıkamış, sonra da küçük gnomu’un getirdiği yemek ve şıraya dalmıştı. Yemeğin tamamını temizledikten sonra, hiç vakit kaybetmeden aylardır sırt çantasında duran Lir’ini çıkarmış, zavallı antikayı utanarak bir güzel temizlemiş sonrada tellerini akort etmeye başlamıştı.

Genç ozan Lir’iyle uğraşırken, küçük gnome onu baştan sona kadar sessiz bir ilgiyle seyretmiş, sonra kalkıp yanına oturmuş ve hobbit’i daha yakından incelemeye başlamıştı.

Küçük gnome gerçekte şirin bir çocuktur ancak bu şekilde Brom’un neredeyse burnunun içine kadar girmesi, genç ozanı biraz irkitir ama yine de çocuğa sesini çıkarmaz.

Brom, Lir’in akorlarını son bir defa daha kontrol eder, sonra o gece söylemeyi planladığı şarkılarını seri bir şekilde zihninden geçirir ve peşinde küçük gnome ile aşağı iner..

 

..’Hay shit!’, diye geçirir içinden Brom. ‘Beklenti olayını biraz abartmış gibisiniz, sanki.. Kimbletyne amca naaptın sen? Bütün Tinker Hills’i mi davet ettin buraya?’

 

“Merhabalar..”, diye açılışını yapar Brom.

“…”

“Bu güzel bahar akşamında nasılız?”

“…”

“Uhhmm.. Keyifler yerindedir umarım?”

“…”

“Peeeki.. Sanırım şarkılarım için sabırsızlanıyorsunuz..”

“…”

“Öhöm! O zaman sizleri daha fazla bekletmeyelim..”

Brom iyice tırsmış bir şekilde hanı dolduran gnome’lara bakar ve bir anda terlemeye başlar. Temkinli bir şekilde tekrar boğazını temizler, Lir’ini alır ve bir yandan çalar, bir yandan da söyler..

 

Ozanların canı yanmaz
Hiçbir şey hissetmiyorum, ne zaman öğreneceğim
Acıyı sindirmeyi

Parti olduğunda çağırdıkları benim
Çağırmak için kapıma dayanırlar, tokmağını kırıncaya kadar döverler
Sevgiyi hissediyorum, sevgiyi hissediyorum

Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak
Bir, ki, üç, çak

Sızıncaya kadar çalalım, oynayalım

Avizeden sallanacağım, avizeden
Sanki yarın yokmuş gibi çalacağım
Sanki hiç yokmuşçasına bir kuş gibi gece boyunca öteceğim, dökülen göz yaşlarım kururken hissedin
Avizeden sallanacağım, avizeden

Canımı dişime taktım, hayata tutunuyorum
Gecelerimi doldurun sabaha kadar çünkü bu gece zor tutunuyorum
Yardım edin…

 

Brom bu şarkısını en son Bowling Hills’de, Greener Kasabasındaki handa söylemişti ve o zamanki seyircileri çıldırmış bir şekilde “Tekrar! Tekrar!”, diye ıslık eşliğinde bağırmışlardı.

Şu anki tepki ise..

 

“…”

“…”

Evlat, senin ciddi sorunların var..

“…”

 

Brom fena halde bozulmuş olmasına rağmen bunu gizlemeyi başarır. Brom kendi duygularını gizlemeyi iyi bilen bir hobbit’dir..

Lir’ini tekrar kaldırır, “Evet.. o küçük performansımızla ısındığımıza göre artık başlayabiliriz..”, der ve tam kendi kasabasında pek sevilen bir başka şarkıya geçecekken karşısında hobbit’ler gibi hayatlarını tembelce bir mutluluk içerisinde geçiren bir kalabalık değil, bir han dolusu bakla çiftçisi olduğuna ayılır ve sebebini tam olarak kestiremese de, içsel bir içgüdü ile taktik değiştir..

 

Seni bana getirsin diye bir şarkı yazdım ki
Beni sana götürsün diye bir şarkı yazdım ki
Bunu bu akşam saatinde çiçeklerine söyledim ki
Gülümse de yanına geleyim..

Olduğun yerde canın sıkılmasın ki
Diye, söyledim sana bu şarkıyı ki
Ben hala buradayım ve seni düşünüyorum ki
Üzülme de yanına geleyim..

Benim adımı sen koydun ki
Çağrıldığım da gelebileyim ki
Mutlu olasın diye bu şarkıyı sana yazdım ki
Hadi beni çağır da yanına geleyim—

 

Brom’un daha önce hiçbir seyirciye sergilemediği, rahmetli annesi dışında da kimseye söylemediği bu şarkı bir tepki alır. Bu tepki istediği yada beklediği tepki değildir, ama yine de bir tepkidir işte..

Tavan arasındaki odasından indiğinden beri sessizce bekleyen gnome’lar, benzer bir sessizlik içerisinde ellerindeki maşrapaları kaldırırlar ve iri yudumlarla kafalarına dikerler!

Yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome, elbiselerini yıkamak için gelen yaşlı teyze ve küçük gnome çocuk, ellerinde dolu maşrapalı tepsilerle masaları gezerler ve boşları dolularla değiştirirler! 

‘Nasıl yaa?!’, diye hayretle gnome’ları seyreder Brom.

Brom bunu takip eden iki saat boyunca, kötü kafiyeli ama yazarken içten duygularla yazdığı bütün şarkıları sırasıyla söyler ve o şarkılarını söylerken yeni maşrapalar, yemekler, meyveler ve tatlılar gelir, boşlar gider.

Boğazı kurumuş bir şekilde ayağa kalktığında bütün gnome’lar da ayağa kalkar, son maşrapalarını ona doğru kaldırırlar, sonra onları da kafalarına dikerler..

..ve sessizce handan ayrılırlar!

 

. . .

 

Günaydın, Efendi Brom”, diye yüzünde mutlu bir ifadeyle karşılar Brom’u yaşlı gnome hancı. “Dün akşamki performansınız harikaydı. Mesleğinizin hakkını verdiniz..”

“Teşekkür ederim, Efendi Kimbletyne.”, diye nazikçe cevap verir genç ozan ve boş handa, pencerenin yanındaki bir masaya ilişir.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, elindeki uzun saplı süpürgesiyle ortalığı süpürürken, bir yandan da sırıtarak genç ozanı süzmektedir.

Genç Brom ise dışarıdaki bakla ve kabak tarlalarını, ve aklı hala karışmış bir şekilde tarlalarda çalışan çiftçi gnome’ları seyreder.

Brom dışarıyı seyrederken, “Buyur, evladım. Dün geceden sonra acıkmışsındır.”, diye tiz, titrek bir ses duyar hemen yanından ve genç ozan yaşlı gnome teyzenin, elinde bir tepsi içerisinde beyaz peynir, kaşar, çam balı, kabak reçeli, tavada sucuklu yumurta, fırından yeni çıkmış bir somun taze ekmek ve kremalı çilek turtasıyla durduğunu görür. Brom ister istemez yine irkilir. Teyze yaşına rağmen yine dibine kadar sessizce sokulmuştur!

“Uhhmm..”, diye biraz afallar, biraz da utanır. “Zahmet etmeseydiniz, teyzeciğim.”

“Zahmet, kıymetin göstergesidir, evladım.”, diye dişlek bir sırıtışla cevap verir yaşlı gnome teyze. “Dün gece söylediğin, annenle ilgili şarkını, bu gece de söyleyecek misin?”

“Uhhhmm.. İsterseniz, tabii ki söylerim.”, der Brom ama genç ozanın içine bir kurt düşer. Yani.. Evet, o şarkı içten yazılmış bir şarkıdır ama hiçbir şekilde ‘müşteri’ amaçlı yazılmamıştır ve kötü kafiyeler ve zorlama anlamlarla doludur. Brom, şarkının ‘eğlenceli’ ve ‘mutlu’ temposuna rağmen herhangi bir seyirciyi coşturabileceğini düşünemez. Zaten şarkının mutlu temposu da gerçekte Brom’un, acısını örtbas etmek ve kendi kendisiyle alay etmesi amacıyla düşünülmüştür.

“Çok isterim, evladım. Çok hoşumuza gitti.”, diye gözleri dolmuş bir şekilde cevap verir yaşlı teyze, sonra yavaşça, kırış kırış olmuş, titrek elleriyle genç hobbit’i yanaklarından tutar, kısa bir anlığına gözlerinin içine bakar, eğilir ve Brom’u başından öper, sonra da dönüp tekrar muftağına gider.

Brom tamamen tırsmış ve kafası karışmış bir şekilde yaşlı teyzenin gidişini seyreder.

“Nooldu şimdi yaa?”, diye kendi kendisine sorar afallamış bir şekilde.

Yaşlı Hancı Kimbletyne, elinde bir fincan, bir de kupa dolusu sıcak çayla gelir. Sırıtarak fincanı Brom’un önüne koyar, kupadan da kendi çayını hüpletir.

“Ten Ton Wressa’nın kusuruna bakmayın, Efendi Brom. Bazen böyle içlenebiliyor.”

“Bakmam, efendim.”, der Brom ve bir tepsi dolusu kahvaltılığa hiç utanmadan dalar. Bir sonraki yirmi dakika boyunca muhteşem köy peynirlerini, kaşarları, balı, reçeli, sıcak ekmeği sucuklu yumurtaya bandıra bandıra yer ve fincanı keyifle yudumlar. Tepsiyi boşattığında, evinden ayrıldığından beri ilk defa kendisini bir hobbit gibi hisseder.

Yaşlı hancı kalkar, bir tepsiyle geri gelir, boş tabakları toplar, turtayı Brom’un önüne bırakır ve gider. Tekrar döndüğünde, yüzünde mutlu bir ifade, elinde tazelenmiş fincan vardır.

“Bu.. hayret verici..”, der hancı gnome sırıtarak. “En son ne zaman Wressa’nın yemeklerinin bu kadar seri bir şekilde silinip süpürüldüğünü hatırlamıyorum bile!”

“Rahat bırak çocuğu, Kimbletyne. Beni oraya getirtme!”, diye yaşlı gnome teyzenin tiz sesi duyulur mutfaktan.

Kimbletyne tekrar sırıtır.

“Uhhmm.. Teyze..?”, diye temkinli bir şekilde sorar Brom.

“..Kendisi ablam olur ve bu hanın da, gördüğün bu toprakların da gerçek sahibi o dur.”, der yaşlı gnome mutlu bir ifadeyle.

“Teyze beni ilginç bir şekilde sevmişe benziyor, Efendi Kimbletyne. Genelde insanlar küçük ırklara biraz kuşkuyla bakarlar.”

“Sorunun cevabı, kendi içerisinde saklı, Ozan Efendi.”, der Kimbletyne ve daha da sırıtır.

“Uhhmm.. Nasıl yani?”, diye sorar Brom, aklı iyice karışmış bir şekilde.

Yaşlı Kimbletyne Tinkerdome içten bir kahkaha atar.

“..Biz ‘insan’ değiliz..”

Brom kendi salaklığına ayılır ve istemsizce ‘fırk’lar.

Çayından bir yudum daha alır ve işte o anda, daha önce gördüğü, ama uyanamadığı bazı küçük şeylere daha ayılır genç Brom ve bunu tetikleyen şey de yudumladığı çay fincanının ta kendisidir.

Fincanın üzerinde, ne olduklarının anlaşılması zor, ancak imtina ile hazırlanmış ve muhtemelen bir zamanlar çok ince, zarif, altın ve pembe renkleri kullanılarak çizilmiş çiçek desenlerinin olduğu bir fincandır ve bunların kümülatif olarak bir araya gelmesi ona bir şeyi açıkça söyleyiverir;

 

Fincan eskidir..

Fincan çok eskidir.

Yüzlerce yıl, eskidir!..

 

..ve her ne kadar kendisi, göreceli bir şekilde saygın bir ozan olsa da, olağan bir sabah kahvaltısında böylesi paha biçilemez bir antikayı hakketmediğini de kati olarak bilir.

Dahası, fincan onun önüne spesifik bir amaç için konulmuştur. Hobbit kültürlerinde fincanların ‘yadigar’ anlamda önemini bilecek kadar onları tanıyan, yada bu konuda bilgisi olan birisi tarafından..

Brom, kendisini sessizce izleyen yaşlı gnome hancıyı, varlığını hissettirmeden yanına sokulan teyzeyi ve önceki akşam sergilediği performansı ürkütücü bir sessizlik içerisinde seyreden diğer gnome’ları düşünür ve dış dünyaya dair bildiği kıt tarih kırıntılarını bir araya gelir..

“Haklıydın, Wressa..”, der yaşlı gnome sırıtarak. “Sanırım çözdü.”

Yüzünde mutlu bir ifadeyle, yine Brom’un yanında peyda oluverir yaşlı teyze.

“İlk gördüğümde akıllı olduğunu biliyordum. Akıllı.. ve farklı..”, der Wressa teyze tiz, titrek sesiyle.

“Siz.. sizler Tinker gnome’ları değilsiniz..”, diye ağzından kaçırıverir Brom. “Sizler Silent Hills gnome’larısınız.. Sizler Sessiz Gnome’lardansınız!”

Yaşlı teyze, elinin bir hareketiyle kardeşini oturduğu tabureden kovalar ve onun yerine oturur. Hancı Kimbletyne yan masadan kendisi için bir tabure kapar ve ablasının yanına çömer.

“Evet, evladım. Bizler Sessiz Gnome’larız.”

“Ama.. bu nasıl olabilir ki? Rivayetlere göre Silent Hills’e o garip sis çöktükten sonra bütün Sessiz Gnome’larını da oraya hapsettiği, sonrasında da hepsinin neslinin tükendiği yönünde.”, diye hayretle konuşur Brom.

 

“Sevgili annem, Seressa Ton Wraiven..”, diye başlar yaşlı teyze. “Annesinden —benim anneannemden— aldığı bazı talimatlar çerçevesinde, böyle bir şeyin başımıza gelebileceğine dair uyarılarda bulunmuştu ve bizler için gizli kaçış yolları hazırlattı. Buna rağmen çoğumuz yine de o mebus sisin içinde takılıp kaldı.. Ama bazılarımız kaçmayı başardı ve güneye, Endless Watch ve oradan da Standalone Fortress’i geçip büyük Sulking Woods ormanlarına yerleşmek için yola çıktık.

Burada olanlar, o gruptan gizlice ayrılanlar, onların çocukları ve torunlarıdır.. Bizler buraya yerleştik çünkü plan buydu. Herkes, hepimizin güneye kaçtığını sanması gerekiyordu ve öyle de sandılar. O mel’un sisi başımıza indiren düşman, onların peşine Orken denen, kıyım için özel yetiştirilmiş yaratıklarını gönderdi ve en sonunda da onları yolda yakaladılar ve hepsini öldürdüler. Bu, o kaçanların bilinçli olarak yaptığı büyük bir fedakarlıktı ama Silent Hills neslinin devamı için yine de bunu yaptılar. Düşman onları öldürdükten sonra, Silent Hills’in neslini kuruttuğunu düşündü ve bu da, sebepleri olmasa da, sonuçları olarak rivayet halinde bütün krallığa yayıldı.

Bizler.. Bu köyde gördüklerin, Silent Hills’den kalma son halkız.”

 

Brom duydukları karşısında daha da hayrete düşer.

“Ama.. ben bile sizi bulabildiysem, başkaları da sizi bulabilir!”, diye ünler.

“Aaaa.. İşte bu yüzden sana ‘farklısın’, dedim. Çünkü bu köy, özel koruma büyüleriyle çevrili ve kimse buraya elini kolunu sallaya sallaya giremez. Deneyen çok oldu, ama muhafazalara takıldılar ve akılları karışmış, neden burada olduklarını da unutmuş bir şekilde de geri gittiler. Ama sen.. Sen bir anda burada peyda oluverdin.”, der yaşlı teyze gnome.

“İnanın bende buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Günlerdir, kendimi kaybetmiş ve korkmuş bir şekilde buranın doğusundaki ormanlarda dolanıyordum.”, diye açıklamaya çalışır Brom ve zihninde, onu olur olmaz zamanlarda ısıran ne idüğü belirsiz şeye tekme atar!

“Hmmm..”, diye düşünceli bir şekilde masanın üstüne koyduğu yaşlı ellerine bakar Wressa teyze. “..O zaman vakit yaklaştı..”

“Vakit yaklaştı..”, diye onaylar aynı düşünceli, ama ağzı açık bir ‘hayranlıkla’ karışık hayretle mırıldanır yaşlı Kimbletyne. “Ve en sonunda..”

Yaşlı Ten Ton Wressa teyzenin gözleri dolar.

Kardeşi ona sarılır ve kendisi de mutlu göz yaşlarıyla fısıldar.

“Evet abla.. en sonunda..”

“Torunlarımdan birisi hakkı olan tahtına oturacak.. en sonunda..”, diye ağlamaya başlar teyze. “Biz göremeyeceğiz ama Silent Hills’in tekrar sesi duyulacak. Halkım tekrar bu dünyada özgürce yürüyebilecek. Tekrar..”

“Tekrar, abla.. Tekrar..”, diye onaylar Kimbletyne sessiz bir hayranlıkla.

“Uhhmm.. Anneanneniz olacakları nasıl tahmin etmiş olabilir ki?”, diye kendisi de hayret içerisinde sorar Brom.

“Anneannem.. çok özel bir kadındı..”, diye cevap verir Wressa teyze. “O.. o Silent Hills’in gelmiş geçmiş en büyük kraliçesiydi!”

Brom, tepesinden kaynar suların boşaldığını hisseder.

“Ne? Nasıl? Yani siz? Kral soyundan mı—?”, diye kekeler.

“Evet, Efendi Brom. Ama bunu hiçbir yerde söyleyemezsin, ve hiçbir zaman da tekrarlayamazsın..”, der yaşlı Wressa teyze.

“Tekrarlamam. Ama neden bana söylediniz ki? Ben yanlışlıkla buraya yolu düşmüş, önemsiz bir hobbit’im!”, diye itiraz eder genç Brom.

“Hayır, Efendi Brom. Sen yanlışlıkla buraya gelmedin. Çünkü yanlışlıkla buraya giremezdin. Neden ve nasıl olduğunu bilmiyorum, ama senin buraya girmene izin verildi. Ve bizim sana yemek dışında vereceğimiz bir sırrımız var.”

“Bilmek istediğimden emin değilim, efendim. Bu iş şimdiden benim için biraz fazla çetrefilli.”, diye somurtur Brom.

Kimbletyne Tinkerdome kıkırdar.

“Sana bir şiir vereceğiz. Bunu, Silent Hills’den kaçarken sislerin içindeki bir şeylerin fısıldadığını duymuştuk. Ama bununla ne yapacağımızı asla bilemedik. Sonra sen geldin ve gece uyurken biri bana rüyamda bunu sana vermem gerektiğini söyledi. Senin de bunu bir başkasına vermen gerektiğini, vereceğin kişiyi gördüğünde tanımayacağını, ama bileceğini söyledi..”, der yaşlı teyze.

“İşte şimdi gerçekten çetrefilli oldu!”, der Brom mutsuz bir şekilde. “Niye ben yaa? Önemli birisi bile değilim. Aslına bakılırsa, bu son bir kaç ay içerisinde öğrendiğim bir şey varsa, o da hiç kimse olmadığımdı!”

“Kendine inancın biraz daha fazla olmalı, genç Brom Bumblebrim.”, der yaşlı Wressa teyze. “Bu köye ‘hiç kimseler’ giremez..”

“Öyle olsun, teyzeciğim. Sizi kırmayacağım ve isteğinizi yerine getirmek için elimden geleni yapacağım çünkü ben bir hobbit’im ve ‘evimi’ ne kadar sevdiğimi biliyorum ve hiç kimse evinden mahrum edilmemeli.”, der Brom ciddi bir sesle.

“Evet. Edilmemeli, genç Brom. Umuyorum sen de bir gün evine tekrar dönebilirsin. Ama senin geleceğinde yapman gereken daha bir çok büyük işlerin olduğunu seziyorum.”

“Böyle bir şey sezmemiş olmanızı tercih ederdim, efendim.”, diye somurtarak cevap verir Brom.

Hancı Kimbletyne tekrar kıkırdayarak güler.

“Anneanneniz.. O kimdi? Böylesi büyük ve ön görülü bir Silent Hills kraliçesinden bahsedildiğini hiç duymadım.”, diye sorar Brom.

“O ise.. veremeyeceğimiz bir sır, genç Brom.”, der Wressa teyze nazikçe. “Bu konuda bütün Silent Gnome’larının vermiş olduğu bir kan yemini var. Varlığından haberdar olmuş olmanız bile bir ayrıcalık.”

 

. . .

 

Brom, o geceki performansına hazırlanmak için odasına döndüğünde kendisine verilen muallak şiiri düşünür ancak şiirin neresinden tutarsa, tuttuğu yer elinde kalır. Belli ki şiir, ilgili şahısların eline geçtiğinde anlam kazanacaktır ve o kişi de kendisi değildir. Brom bundan dolayı dürüstçe bir şekilde mutlu olur zira kendisi bela peşinde koşacak kadar ahmak değildir ve tek istediği evine, güllerine, şarkılarına, mutlu yemeklerine ve tembel hayatına geri dönüp o şekilde de yaşlanmaktır.

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

27.06.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Haziran sonu ve Temmuz başı.
Miasmire..

 

Brom Bumblebrim, neredeyse iki ay Tinker Hills’de yaşayan bu garip, sessiz gnome’lara takılır ve her gece onlara, dünyanın geri kalanının ‘fiyakalı’ olduğunu düşündüğü şarkılarından değil, çok daha sade, cafcafsız, sanat amaçlı olmayan, içinde daha çok ‘özlem’ barındıran hem hüzünlü, hem de mutlu bir çok şarkı söyler. Ve önüne konan bütün yemekleri de yer! 

Sessiz Gnome’larla geçirdiği süre içerisinde onlardan bazı şeylerde öğrenir. Söz gelimi, bakla çiftçilerinin neredeyse hiçbirisinin gerçekte çiftçi olmadığını, çoğunun Silent Hills’den kaçanların çocukları ve torunları olduğunu, dolayısıyla silah kullanımı, istihkam, kimya, hendek ve siper savaşları konularında da eğitimli oldukları hayretle öğrenir.

Aynı süre içerisinde yaşlı Hancı Kimbletyne Tinkerdome ile uzun yürüyüşlere çıkar ve bu yürüyüşlerde hem Sessiz Gnome’lar, hem de Silent Hills hakkında bir çok unutulmuş bilgileri edinir.

Sessiz Gnome’ların saklı kasabasına geldiği günün akşamı karşılaştığı küçük gnome ise onu nereye giderse takip eder, yaptığı her şeyi ilgiyle izler ve..

..taklit etmeye başlar!

 

Brom dışarıda dolaştığı bir gün, gnome çocuk ile ondan bile daha küçük, pabuç kadar boylu, pembe, daha çok pofuduk bir pamuk şekeri bulutunu andıran tüleri saçlı bir kız gnome arasında geçen bir konuşmaya kulak misafiri olur;

 

“Bugün ne oluyoruz?”, diye sorar küçük, şirin kız.

“Bugün..”, der küçük gnome, “..Ozan olacağız!”

“Umm.. Bir; Ozan ne? İki; Neden?!”, diye sorar minik kız.

“Sevgili Terrah Doodlebellz, ozanlık, gelmiş geçmiş en saygın mesleklerden birisidir. Öyleki, nereye gidersen git, seni prensler gibi karşılarlar, ne söylersen söyle, kanunmuş gibi dinlerler, Lir’inle ne çalarsan çal, sanat olduğunu sanırlar ve seni yerlerine çakılmış gibi dinlerler..”, diye grant bir şekilde sırıtarak açıklar küçük gnome..

“Bana daha çok kaybolmuş da yanlışlıkla gelmiş, laf hokkabazı gibi geldi.”, der cıvıldayan sincap gibi sesiyle Terrah Doodlebellz.

 

Brom kaşlarını çatar, “Laf hokkabazıymış!”, diye burnundan soluyarak ‘hıf’lar ve oradan uzaklaşır.

 

Yaşlı Ten Ton Wressa teyze ise inatla her sabah, her öğlen ve her akşam bir tepsi dolusu enfes yiyeceklerinden getirir Brom’a. Kadıncağız, bir halkın son prensesi gibi değil, basit bir hancı aşçısı gibi ona hizmet ederek genç hobbit’in, evinden ayrılmasından sonra kaybettiği bütün kilolarını geri almasını sağlar.

Yaşlı teyze, sadece bir sabah Brom’a servis etmez.

 

Silent Hills’in son prensesi Ten Ton Wressa 7589 yılının Haziran ayının 27. gecesinde sessizce gözlerini dünyaya kapatır.

 

Ertesi gün bütün Silent Gnome’lar cenaze için toplanırlar ve garip, ürkütücü bir sessizlik içerisinde yaşlı prensesi defnederler.

Brom o akşam handa toplanan gnome’lara hiçbir şey çalmaz. Elinde Lir’i, katatonik bir hayal kırıklığı içerisinde öylece taburesinde oturur.

Vakit geldiğinde, handaki bütün gnome’lar dolu maşrapalarını tekrar ona doğru kaldırırlar, sonra kafalarına dikerler..

Yaşlı Ten Ton Wressa’nın vefatıyla Brom da ayrılma vaktinin geldiğini düşünür zira buraya ‘getirilme’ sebebini de çözmüş gibidir.

Brom, gelecekte onu nelerin beklediğini bilemez. Ama evinden ayrıldığından beri ilk defa, an itibariyle sebebini bilemese de, kati olarak ortada bir sebebin olduğuna ayılır. Buraya, Silent Hills’in son prensesine yetişmesi de sebeplerden bir tanesidir.

Ablasının vefatını olabildiğince vakur bir şekilde karşılamaya çalışan yaşlı Kimbletyne Tinkerdome, artık gitmesi gerektiğini söylemeye gelen Brom’a itiraz etmez. Yaşına rağmen genç hobbit’in elini, kendi güçlü elleriyle sıkar ve genç ozana koca bir bohça dolusu erzak verir. Yaşlı hancı Brom’a, içinde bir kaç adet, kelek büyüklüğünde toplara benzeyen bir şeylerin olduğu ikinci bohça daha uzatır.

“Bunlar Bakla Bombasıdır.”, der Hancı Kimbletyne. “Temkinli kullanmanı sağlık veririm. Kaçman gereken durumlarda, şu gördüğün mandalı çekip bombayı at.. Tercihen düşmanlarına doğru. Onları öldürmez ama sana kaçacak kadar zaman kazandırır. Her ne yaparsan yap, çıkacak kokuyu soluma ve rüzgarı karşına alarak atma!”

“Umm.. Bu bana biraz tehlikeli gibi geldi, Efendi Kimbletyne.”, diye tırsmış bir şekilde bohçanın içindeki ‘toplara’ bakar.

“Tehlikeliler zaten. Burada keyif olsun diye bakla yetiştirmiyoruz. Hiçbirimiz baklayı sevmeyiz. Sadece ithal ederiz.. ve bunun gibi Bakla Bombası imalatında kullanırız.”, diye acı bir şekilde sırıtır Kimbletyne.

“Teşekkür ederim, Kimbletyne amca. Bana hakketiğimden çok daha iyi davrandınız. Sizleri hep iyilikle anacağım.”, der Brom.

“Hayır, evlat. Ben sana teşekkür ederim. Hepimiz adına. Özellikle de Wressa için.. Sayende mutlu.. ve onurlu bir şekilde gitti.. Bir prensesin böylesi bir yerde unutulmuş olmasını engellemiş oldunuz. Bunca yıldır onu hiç bu son bir aydır gördüğüm kadar mutlu ve hayat dolu görmedim. Ablamın şarkı söyleyebildiğini bile unutmuşum. Sen bize sadece ablamı geri getirmedin, genç Brom. Sen bize onurumuzu, umudumuzu, geleceğimizi ve prensesimizi geri getirdin. Bundan daha alicenap bir şey düşünemiyorum.”, der yaşlı Tinkerdome ve kendi evladına sarılır gibi hobbit’e sarırlır.

“Elveda, Kimble amca.”, der Brom üzgün bir sesle.

“Elveda, Efendi Brom., diye karşılık verir Kimbletyne Tinkerdome, sonra döner ve hana doğru seslenir.

“Gnine.. Evladım gel, bak. Efendi Brom gidiyor. Ona ‘güle güle’ de..”

 

. . .

 

Brom, kendisine verilen sayılı Bakla Bombalarından ilkini, Tinker Hills’den ayrılmasından kısa bir süre içerisinde kullanır. Sessiz Gnome’ların köyüne gelirken çılgınca bir panik içerisinde bir oraya, bir buraya koşturmasını, gnome’ların sakin köyünde, ve özellikle de Wressa teyze”nin yemekleri sayesinde üstünden atmış gibidir ve oldukça düzgün bir yol takip ederek Silent Hills’in hemen kuzeyindeki Miasmire bataklığına girer.

Miasmire, daha önce saplanıp kaldığı Croaking Mire bataklığı gibi değildir. Evet bu bataklık çok daha ‘ıslak’tır ama bu da biraz normaldir. Nede olsa tam ortasından Endless Sea denizine bağlanan bir akarsu geçmektedir. Ve burada zemin çok daha derin, kaygan ve sivri sinekli olsa da, Croaking Mire bataklığındaki gibi ne bir sis, ne uçuşan hayalet ve hortaklar, ne de kendisine ‘kurtarması için’ adıyla yalvaran ürkütücü yaratıklar vardır.

Bu, hiçbir şekilde yolculuğunun kolay olduğu anlamına gelmez. Öyle olmuş olsaydı Bakla Bombasını kullanmak zorunda kalmış olmazdı!

Miasmire bataklığının ortasından salınarak sürünen bulanık akarsuyu geçtiğinde, Brom’un daha önce hiç görmediği, neredeyse 15 adım boyunda, tamamen bataklık bitki ve sebzelerinden oluşan bir yaratık, muazzam bir devinimle çamurlu, bulanık sulardan yükselmiş ve küçük hobbit’e saldırmıştı.

Brom bir anda kendisine saldıran dehşet karşısında hiç düşünmemişti.

Kimbletyne amcanın verdiği bohçalardan birisine elini sokmuş, içinden kelek büyüklüğündeki toplardan birini çıkarmış, tepesindeki mandalı sökmüş ve kocaman ağzını açmış onu tek lokmada yutmaya gelen yaratığın hazır açtığı delikten içeri fırlatmış..

..sonra da sonuçlarını görmek için bile beklemeden arkasını döndüğü gibi kaçmıştı!

Brom arkasından ‘Vump!’, diye boğuk bir ses duymuş, bunu ise yaratıktan gelen acı ‘vıyaklama’ çığlıkları takip etmişti.

Brom, Miasmire’dan çıkıncaya kadar koşmuş, ancak Gulls Perch denilen yerin güney sınırına vardığında durmuştu.

Genç hobbit, evinden ayrıldığından beri değişen pek az şey olmuştur. Söz gelimi, hala farkındasız bir şekilde ellerini kollarını sallaya sallaya dolanır, ve karşılaştığı yaratıklardan anında kaçar ve saklanır.

Ancak bazı şeyler de değişmiştir. Mesela, o ilk gecesinde olduğu gibi erzakını hemen tüketmez ve olabildiğince günlere yaymaya çalışır. Eski tembel haline nispeten çok daha dayanıklıdır ve artık kendisini bulduğu ilk ağaç kovuğuna, devrilmiş bir ağaç kütüğüne yada sürünerek girdiği yoğun bir çalılığa sinerek uyumaz.

Kendisine, küçük de olsa bir kamp ateşi yakar, sıcak yemek pişirir, amcasının antika gürzünü, uyurken yastık olarak kullandığı sırt çantasının altına saklar, kılıcını da ince bir kayışla bileğine bağlayıp öyle uyur.

Birileri bütün bunlara bakıp gülebilir. Biraz daha nezaket göstermek isteyenler için ise bu küçük değişimler ‘bebek adımları’ olarak yorumlanabilir. Ancak Brom için bu değişimler gerçekten büyüktür ve onu bekleyen geleceğe hazırlayan zorlukların ilk meyveleridir..

 

 

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” IV ile
devam edecek..