Showing: 1 - 10 of 13 RESULTS
dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity

a witness or two..

a witness or two..

Timeline:

A long stream of refugees disembark from the damaged Arashkan ships to the shores of Serenity Home town, adding to the already unmercifully overcrowded town and the lands surrounding it. From the last ship, a pair; one handsome but tired-looking blond half-elf, the other, a boldly beautiful young woman walk down the ship’s plank and follow the last remains of what was once The Great and Glorious Arashkan, towards the town that’s offering more than it has.

 

This story takes place a week or so after
The Stab In The Back
and sometime after
Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

 

 

Agent Largo: This is a bad idea. My guestimation is one of three outcomes..

Lilly Venom: That so?

Agent Largo: Yes. (a) He will suffer a traumatic shock and runoff, shouting how much he hates me. (b) He will undergo some form of angst, followed by an episode of a not so unexpected breakdown, accuse me of letting his mother get killed, and very likely result in him punching me. (c) He will outright defy me, saying I wasn’t there when he was growing up and when he needed me, and that he’s all grown up now, doesn’t need me at all, and will refuse to see or talk to me..

Lilly Venom: Angst, huh? Never thought you a man for high drama, Agent Largo. But here you are, proving me wrong.

Agent Largo: You pun me.

Lilly Venom: (shrug) I pun a lot of people, Agent Largo, and you still owe me a dinner. I hope this town has a decent inn.

Agent Largo: You came here before, Lady Lilly. You should know.

Lilly Venom: The key to being a good assassin, Agent Largo, isn’t the kill, no matter how effective or efficient you are at it.. It is knowing your target.. and their habits.. And of course, never being noticed. The Temple Guardian, Demos, never visited the inn, hence neither did I. Thinking back, good thing I never did visit the inn.

Agent Largo: Ow?

Lilly Venom: Inns are a good source for local gossip, news, and information.. and finding out who is who. Had I visited the inn, I definitely would have left this town with at least one corpse.

Agent Largo: You know someone in this town, then? On a personal level?

Lilly Venom: (slight frown) That’s none of your business, Agent Largo.

Agent Largo: You really enjoy calling me ‘Agent’, all the time, don’t you, Lady Lilly?

Lilly Venom: More than you like ‘Lady’ing me.

Agent Largo: (side glance) You are in a mood, today.

Lilly Venom: I am in a mood, every day, Agent Largo. Have you decided on what to do? About your Dexter, and about your job? At the moment, you have neither.

Agent Largo: That was a tad harsh, Lady Lilly..

Lilly Venom: I have never fallen head-over-heels for any man, Agent Largo. But I am willing to give you a shot—

Agent Largo: Coming from you, that sounds ominous. I am not sure if I should feel elated, or I should start wearing full body armor.

Lilly Venom: —And I don’t like distractions.

Agent Largo: You are quite a target-oriented person, Lady Lilly.

Lilly Venom: I am a Drashan girl, Agent Largo. Everyone is someone’s target there. And if you are a girl, that number rises exponentially. But I have always believed in celibacy. It removes the option of unwanted distractions and complications.

Agent Largo: That’s a bit.. lonesome..

Lilly Venom: Any self-respecting Drashan marries only once, Agent Largo. That being said, there is no such thing as a ‘self-respecting Drashan’, and the only thing we truly marry is ‘death!’

Agent Largo: You make it sound like it’s a proverb.

Lilly Venom: (shrug) It is.. Have you decided what to do?

Agent Largo: I was hoping to get killed in the upcoming battle and save everyone the hassle.

Lilly Venom: No.

Agent Largo: No?

Lilly Venom: No, Agent Largo. You owe me dinner and I refuse to dine with a coward.

Agent Largo: Now, that really was harsh, Lady Lilly. And totally uncalled for.

Lilly Venom: Then go to the boy, knock on his door, or knock it down and say ‘Hi..’, sit down, and explain all your reasons for having done what you did. He might get angry, he might pout, or he might be happy. I would be happy if my mother rose from her grave and came to visit me.. though I doubt she has a grave.. Unclaimed bodies are usually just dumped into the sea with the rest of the derelict, in Drashan..

Agent Largo: That’s.. sad..

Lilly Venom: You don’t really have to act the ‘understanding type’, Agent Largo.

Agent Largo: I am not the ‘acting’ type of spy, Lady Lilly. I am the ‘orchestrating’ kind of agent. Though I see nothing to orchestrate, here. Well, actually there is.. with a lot of potential.. but I just don’t want to..

Lilly Venom: By all means, Agent Largo, do!

Agent Largo: No.

Lilly Venom: Why?

Agent Largo: You are a girl with a very special and specific set of skills, Lady Lilly. But you have honor and, diverse as it may seem, you also have integrity. I am afraid, I just don’t feel like playing with and consequently destroying either. Whatever sins I may have done, I have done for my Arashkan. I never wanted you to be part of that even before we met for the same reasons I mentioned above. The only reason I called upon you was because High Lady Angrellen left me little to no choice and I needed help.. desperately..

Lilly Venom: Do I sense ‘tender care’ in all of that?

Agent Largo: (replies with silence)

Lilly Venom: (after an extended, counter-silence, and a sigh) Neither my honor nor my integrity will save me should I ever be subjected to the law, Agent Largo.

Agent Largo: Arashkan is destroyed, Lady Lilly, therefore I am no longer the law.. And hence, I feel no obligation whatsoever to turn you in. Funny how that turned out.

Lilly Venom: (more silence) You will likely end up an outlaw too..

Agent Largo: I have been in and out of said law for longer than I can remember but never for personal gain. If for once, I end up doing that, I don’t mind doing it for you.. At all! I will do whatever job I can find, once this war is over and provided I am still alive. As for my son.. He will accept me, perhaps in time, or he will not. I did what I did, to preserve his life. He will either understand this too or not. But if you are willing to be with a fool like me, I am willing to do what it takes, Lady Lilly..

Lilly Venom: My contract with you was—

Agent Largo: —Your contract with me got voided at least twice.. back in Arashkan.. when you saved my life in the tunnel and then again after High Lady Angrellen trampled over us.. And possibly any number of other times I am not even aware of, when you watched my back on our deadly plight to get the civilians and the remaining guards out to the docks, and aboard the ships, Lady Lilly.. So when I say, you have my gratitude, I mean it at its maximum capacity. Many people who are alive now owe their lives to me. Funny how they fail to see, they actually owe it to you..

Lilly Venom: (stares ahead and does not say anything)

Agent Largo: ..We will have to take Prince Korodin in with us, though. Quite unavoidable, really. I did, after all, give my word of honor to Lady Ferrara, and the boy needs training from the best..

Lilly Venom: (snort) A wanted assassin and a former ARIS Agent..

Agent Largo: Like I said; The best..

Lilly Venom: (back to serious) Someone’s bound to notice me eventually, you know.

Agent Largo: I thought all you assassins were good with disguises.

Lilly Venom: We usually are. It’s part of our basic training program.

Agent Largo: There you have it then.. A good handlebar mustache or a chevron, along with a brett, and no one will ever recognize you.

Lilly Venom: (snort) Yes. I am sure no one will recognize me, but everyone will notice you, constantly arm in arm with a guy!

Agent Largo: So you want it to be ‘arm in arm’ and constantly, then?

Lilly Venom: (slight frown) Depends on the dinner, Agent Largo.

Agent Largo: You really have your mindset on that dinner, Lady Lilly.

Lilly Venom: Yes. I do.

Agent Largo: Why? I don’t mind a dinner.. many dinners with you, Lady Lilly, but why indeed?

Lilly Venom: Because it will be a first, for me.

Agent Largo: (blink) You mean you have never had dinner with anyone in your life?

Lilly Venom: Agent Largo.. Just who would dine with a wanted fugitive such as myself, let alone an unaffiliated, freelancing assassin?

Agent Largo: Apparently, me..

Lilly Venom: That is yet to be seen.. and I think we are here..

Agent Largo: I suppose we are.

Lilly Venom: There are guards at the town gates and they seem to be questioning everyone before they let them in.

Agent Largo: Let me handle the guards, if you will, Lady Lilly.

Lilly Venom: Handle away, Agent Largo. I have no issues with a capable man. I have nothing to prove, and neither do you.

Agent Largo: I must disagree. Every man has something to prove, where a pretty girl is involved. If you can accept that, we can move forward.

Lilly Venom: I suppose I must. Since you think me ‘pretty’.. So, yes, I am willing to take that risk.

Agent Largo: (smile) Forward it is, then..

✱ ✱ ✱

Serenity Home Gate Guard: Good afternoon, sir.

Agent Largo: Good afternoon.

Serenity Home Gate Guard: What can I do for you, sir?

Agent Largo: We are Arashkan refugees, to see Dexter Summersong.

Serenity Home Gate Guard: And what business do you have with the town bard? He has a full schedule, training the platoon assigned to him.

Agent Largo: He.. he has?

Serenity Home Gate Guard: Yes, sir. Anyone with any skill sets is expected to train others for the upcoming battle. Any kind of training is of use. You can fill in this form over here, take a number and you will be assigned somewhere, or be assigned to someone..

Agent Largo: I see. I will fill in the forms, but after I see Sir Dexter..

Serenity Home Gate Guard: Very well, sir?

Agent Largo: Largo.. Largo Summersong.. And this is Lady Ferra and the young boy is my distant relative, Rodin.

Serenity Home Gate Guard: Alright, sir Largo. I shall send a runner and see if our bard, Dexter, is available. I apologize for the inconvenience, but I can not let you in until there is some sort of vouch —security protocols, you understand..

Agent Largo: Of course..

Serenity Home Gate Guard: Perhaps you can take the time to fill in your forms in the meantime, sir? It may take a while for Sir Dexter to get here..

Agent Largo: (sigh) Very well..

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: ARIS Agent? Really? You are actually going to write that?!

Agent Largo: Well, why not? For once in my life, I actually don’t have to lie about my job!

Lilly Venom: Then I guess I will just have to write ‘Assassin For Hire’, in my form, then.

Agent Largo: You.. might not want to do that, Lady Lilly.. For my sake, if not yours..

Lilly Venom: I don’t do lies, Agent Largo. Perhaps you might have noticed that.

Agent Largo: I have.. And it’s made me wonder..

Lilly Venom: A good assassin does not do lies, Agent Largo. Lies constantly require attention to keep track and that clusters the mind. And because I study my contacts very well and plan my exit strategies accordingly so I never have to lie. O.P.G.G.. Observe. Plan. Get in. Get out..

Agent Largo: You really never cease to amaze me, Lady Lilly.

Lilly Venom: Also, it is immoral to lie!

Agent Largo: (stares at Lilly)

Lilly Venom: What? Just because I am an assassin, doesn’t mean I lack moral codes, Agent Largo. I kill because it’s my job, not because I enjoy doing it. That is what was available for me to learn to stay afloat at Drashan, so I learned it well. Had I enjoyed it, we wouldn’t be having this conversation because you would have been dead and I would have been elsewhere, busy cutting throats.

Agent Largo: Touché.

Lilly Venom: (shrug) It’s the truth.

Agent Largo: Write, ‘Security Advisor’, then. I am guessing you can do that very well.

Lilly Venom: I suppose..

Agent Largo: It won’t be a lie..

Lilly Venom: (sigh) It had better be a very good dinner, Agent Largo..

✱ ✱ ✱

Agent Largo: Here you go, sir. Two forms.. One for me, and one for the lady..

Serenity Home Gate Guard: Thank you, sir Largo. Sir Dexter should be here soon.. Ow.. and here he is.. Sir Dexter. These are the two who wished to see you; Sir Largo and his lady, Ferra..

D.D. Dexter: (stunned) Dad?

Agent Largo: (flustered) Uhhmm.. Hello, son..

D.D. Dexter: (still stunned) You.. You are not dead!

Agent Largo: (still flustered) I.. can explain..

Lilly Venom: (snort)

D.D. Dexter: Who are you?

Lilly Venom: I am the girl your father owes a dinner to!

D.D. Dexter: (stunned and shocked) You have a girlfriend? She is younger than I am, dad!

Agent Largo: (flustered and blushing now) I.. can explain that too..

Lilly Venom: (snort) Your father is alive and well, and you are worried about my age?

D.D. Dexter: (splutter) What the heck, dad?!

Agent Largo: (going down in flames) I…

Lilly Venom: (briskly) Your priorities are mind staggering, boy.

Agent Largo: (dead because of fighting in two fronts now) Uhmm.. Lilly..

Lilly Venom: (mildly agitated) What? After some twenty-odd years, he sees his father, ALIVE, and he is making an issue of my age? Really, now.. I thought bards were a polite bunch, if not smart!

 

(many footsteps approach)

 

Sheriff Standorin: (Udoorin’s father) (stern officious voice) Lilly Venom. You are under arrest and wanted for the murder of Lord Trimdel Kandara of Endless Watch. Please do not resist. Master Aager, please arrest this felon, if you will..

D.D. Dexter: What the..

Agent Largo: Ow crap!

Aager Fogstep: (approaches Lilly with cuffed and hisses at her with an extremely angry, tight voice ) You idiot!

Lilly Venom: (sigh)

Agent Largo: (more than flustered) Sheriff Standorin—

Sheriff Standorin: (with a heavy club in one hand) And you, former Agent Largo.. You are also under arrest for aiding and abetting a known fugitive. Anything you say can and will be used against you in a court of law. I suggest you keep to your silence!

Agent Largo: Sheriff Standorin. You know who I am. You know what I do—

*wham*

Sheriff Standorin: —There.. I appreciate it when criminals heed to good advice when it’s given and stay silent. How about you, Venom, how would you like your reception? The same, perhaps, would you rather exercise your right to silence?

Lilly Venom: (shrug) No, I’m good..

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: How are you?

Agent Largo: I hurt. The good sheriff has a heavy hand with that club of his..

Lilly Venom: (heartlessly) I wouldn’t know, Agent Largo. I did not resist.

Agent Largo: (sigh) Well.. That certainly went well!

Lilly Venom: This is sort of embarrassing for me, to be honest. The first time I come to a town with no ill intent, and I am detained and put to jail. Remind me again why we are here?

Agent Largo: The boy.. Where’s he?

Lilly Venom: Which one?

Agent Largo: Both, I guess?

Lilly Venom: Your Dexter was with the Sheriff the time I saw him, though he did come in to check in on you once. You were still out so he just stared at you.. and me as well, I guess, since your head was on my lap.. He was furious and was looking somewhere to lash out. I told him if he tried that in my direction, he would lose everything he thought was dear to him. I might have threatened him with evisceration and death by choking on poisonous darts as well.. We had a small chat after that, though only I spoke. Told him everything you did for him and why.. He didn’t say anything, but he listened, then he left..

Agent Largo: I should have been the one to tell him those.. Not the evisceration and death by poison darts, part.. The other things..

Lilly Venom: Probably. But you were making such a lousy job out of it.. And the boy needed to know.. Hearing it from a third person is sometimes better. Gave him something to think about besides pouting, at least.. He might come around, or he might not. It’s on him now.

Agent Largo: (sighs) Thank you.. Lilly.. What about the prince?

Lilly Venom: They took him elsewhere. I suppose they will question him first for some kind of leverage.

Agent Largo: Korodin won’t tell them anything except that his name is ‘Rodin’ and that I am his distant uncle. And he will keep repeating that.. unless they hurt the boy.. And if they do that, I will get out of here and really murder someone!

Lilly Venom: (a bit surprised) You care for the boy!

Agent Largo: Well, sure.. He is my prince.

Lilly Venom: True. But you personally care for him..

Agent Largo: (sigh) Yes, Lilly.. I personally care for him. He’s young but I suspect he understands what’s going on around him a lot more than he lets on. And we read The Amazing Adventures of Blom Bundlebim Hobim. Anyone who reads that book together, are bro’s for life!

Lilly Venom: (snort) Boys!

Agent Largo: Don’t pun the ‘bros bond’, Lilly. It’s a real thing!

Lilly Venom: (slight frown) I am no longer a Lady, then, Agent Largo? Why am I suddenly not a lady anymore?

Agent Largo: (sigh) We share a cell and that’s as close to any woman I have been since my wife was murdered, and that was more than two decades ago. I believe that calls for a bit of honest sincerity. I don’t think this was the dinner you had in mind but here we are, in a quiet and dim setting.. just like you wanted. We even have candlelight. I am in your hands.. and your lap, quite literally, I might add.

Lilly Venom: (stares down at the face in her lap, studying it, perhaps to finalize a decision)

We have no dinner, Agent Largo..

Agent Largo: Jail food is never really all that good, but it’s always on time. Should arrive soon enough..

Lilly Venom: Very well, Agent Largo.. Will you propose now?

Agent Largo: I was really hoping for better conditions, Lilly.. You deserve better conditions..

Lilly Venom: I think I will be receiving ‘what I deserve’ on the morrow, Agent Largo. I wouldn’t fret about it too much if I were you.

Agent Largo: You could get away, you know.. I am sure these bars can’t keep you..

Lilly Venom: Could say the same thing for you, Agent Largo, but you won’t.. Because of your son and because of the damage it might do to his reputation.. For similar reasons, I won’t either. Just.. not for a son or daughter.. (pauses for a moment, then sighs) And I gave the good sheriff my word that I wouldn’t try to escape, provided he let me stay in the same cell with you.

Agent Largo: Huh! A wasted bargain, if you ask me, though I can’t complain about my current disposition; your lap is surprisingly.. intriguing. Enough to want to know what’s on either end.

Lilly Venom: (amused) A foot on one end, and a hip on the other, Agent Largo, among other things, and you don’t have rights to any of them.. At the moment.. Not unless you want to embarrass yourself more than you already have.

Agent Largo: (snort) Fair enough. I am guessing the other reason you stayed has to do with the person you know in this town?

Lilly Venom: (silence)

Agent Largo: Very well, then.. If I will have more of your breath.. and perhaps get clubbed every once in a while knowing I shall wake up to your lap, then I would very much like to propose. Would you like to spend the rest of your life with me, Ferra Ferrea? To be my wife, my companion, my partner, possibly in crime, and my friend?

Lilly Venom: Yes. I would, Largo Summersong. The rest of my life, short as that maybe, I would like to spend it with you.. Same conditions!

Agent Largo: The name is Lauca, actually.

Lilly Venom: Lauca?

Agent Largo: Means, ‘warm‘, in Elvish, though I have no idea what my mother was thinking when she gave me that name. It is supposed to relate to ‘A Warm Summer Song’.. But I have been using Largo since a bit before I joined ARIS because they sound similar and Largo was easier to pronounce. This, however, is a definitive occasion, so I thought at least you should know.

Lilly Venom: Lauca.. Sounds intriguing.. Means, warm?

Agent Largo: Please don’t make too much pun of it. Half-elves tend to get touchy when it comes to certain things.

Lilly Venom: Lauca.. Am I pronouncing it right?

Agent Largo: Do you want to pronounce it right?

Lilly Venom: I would, yes.

Agent Largo: Why bother?

Lilly Venom: Why bother with Ferra Ferrea?

Agent Largo: Touché.. and point taken, I suppose.

Lilly Venom: I shall call you by this name, from time to time, so we remember a warm summer song!

Agent Largo: That.. actually sounded poetic. Much better than I ever thought it would.

Lilly Venom: I think, I like it..

Agent Largo: Alright. Now we’ll need a witness or two..

Lilly Venom: I believe we have.. a witness or two..

Agent Largo: We do?

Lilly Venom: Yes, we do.. Don’t we, Aager?

Aager Fogstep: (sighs and comes out of the shadows) You really are an idiot, Lilly.. What possessed you to come here? This place is going to burn, and very soon.. and you came here?

Lilly Venom: Hello, Fogstep. Good to see you too.. Less than I wanted to, but here I am..

Aager Fogstep: This isn’t a game, Lilly. I have no authority over the sheriff, and certainly not over the mayor. I thought you were a survivor.

Lilly Venom: I am tired of just surviving, Aager. I have done it all my life. Took a page from your book and I have decided I want to ‘live’ now..

Aager Fogstep: And you came here.. For that.. Just how stupid are you?

Inshala Frostmane: (comes out from behind Aager) That is not nice, my Aager. I do not think Lilly is stupid. I think her to be extremely smart. Certainly smart enough to make all the correct choices, when we were back at Arashkan.

Lilly Venom: And, here is our inseparable second witness..

Inshala Frostmane: Hello, Ferra.

Lilly Venom: Hello, girl.. You have grown some. And you glow more..

Inshala Frostmane: (blush) I.. I do?

Lilly Venom: Yes. You were scared all the time, the last time I saw you. Now you look.. free!

Agent Largo: Don’t mind me. I’ll just lie down here and nurse the bump on my head.

Lilly Venom: (to Aager) Do you want to introduce yourself, or should I?

Aager Fogstep: (shrug)

Agent Largo: I know who he is. He is SIS —Serenity Intelligence Service; pseudo-named, Aager Fogstep. Single. Real name; unknown. Mother; unknown. Father; unknown. Siblings; rumored to have one, though his or her gender is unknown and presumed dead. He is also a former Drashan convict.. His ‘apparent’ job is being the right hand of Sheriff Standorin Shieldheart. He was one among others to have brought down Themalsar. There are any number of murders attributed to him, though none of them have been proven, nor verified.. The girl, I do not know. None of the spies I sent could get any information about her, back when she, sir Aager here, and their diverse other companions first came to Arashkan and started asking questions about Gar Thalot.. We found out who all her friends were.. Just not her and the one other girl who slept on the roof of the inn they were staying. It’s like neither of them ever existed before. We couldn’t even put a name to them. Heck, we couldn’t even scry them! It was like.. they both were off limits!

Lilly Venom: I am inclined to be impressed, Agent Largo, though I don’t think Aager here qualifies as single and his sibling’s name is ‘me’.

Agent Largo: (confused) Me?

Lilly Venom: (silent smile)

Agent Largo: (somewhat horrified expression) YOU?

Lilly Venom: (smile) ‘ME’..

Agent Largo: (stunned silence)

Lilly Venom: Yes, Agent Largo, he is my elder brother.. I am not at liberty to divulge who or what the other one is, but this cute little girl, here, is Inshala Frostmane. Aager’s girl, woman, mate.. I have thus failed to put a name to what they are, to one another. Nothing seems to sufficiently cover their relation.. In all candor, though, it is likely she is the best thing that’s happened to me in my life and I am happy to call her my sister.. Other than that, I am not aware if she has any other title.

Inshala Frostmane: (beam) I am here in my ‘Ritual Guardian’ capacity, dear Ferra..

Lilly Venom: I do not know what that means.

Agent Largo: I do, and it is an immense ‘capacity’.. I thought the good Master Cathber was killed in his sleep. I wasn’t aware he had any students in training.

Inshala Frostmane: (quietly) He had me. And I had him. He was my Father and my Master since I was a month old.

Agent Largo: I am sorry, young lady. I revered Master Cathber. Now.. Master Aager, Ritual Guardian, if you would be kind enough to put in a good word for Lady Lilly here, I would be grateful. I shall suffer my punishment, whatever it may be.

Lilly Venom: How very noble of you, Sir Agent Largo! I wasn’t aware I was getting a knight in shining armor when I asked for that dinner.

Agent Largo: I apologize, Lilly. But it comes as part of the package!

Inshala Frostmane: (beaming) I have no idea what you just said, but it sounded so sweet. And I didn’t know you were a knight, Sir Largo. I will ask them to release both you and my elder sister Ferra and also to kindly return your shiny armor.

Agent Largo: !

Lilly Venom: (snort)

Aager Fogstep: (snort)

✱ ✱ ✱

Sheriff Standorin: You seem to have left out quite a bit of your personal life, Master Aager. I thought you said your sister was dead.

Aager Fogstep: I thought she was dead, too. Her unexpected appearance in Arashkan did take me off guard.

Sheriff Standorin: I see no mention of this in your reports. Are we making private exemptions, then?

Aager Fogstep: (cooly) Yes and no, Sheriff. Some of the things that happened at Arashkan never got mentioned for obvious and not-so-obvious reasons. Suffice to say, putting them in writing would have been too damning for the people involved, which includes our esteemed Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and by proxy, Ranger Master Davien Hart. Master Nimbletyne Tinkerdome’s niece, Master Gnine, and by his proxy, back to his uncle. Princess Alor’Nadien ne Feymist and High Lady Anglenna Sunsear of High Woods and Bari Na-ammen, damning Ri Grandeleren Feymist and Rise Nadine Graciousward, again, by proxy.. Our Senior Temple Guardian Lady Magella, and by her proxy, Master Argail Smitefast, and the deceased Demos Lightshand. Then we have Udoorin Shieldheart, your son, who also happens to be the betrothal of Princess Alor’Nadien ne Feymist, hence damning her again. And since he’s your son, that would be damning you, Sheriff Standorin Shieldheart of Serenity Home town, by a similar proxy. Last but not least, myself, and by my proxy, damning you again! I shall not mention The Ritual Guardian, Inshala ‘la Fey’ Frostmane, nor ‘The Celestial’ Merisoul Xyrotwu here as neither of them are within our kingdoms’ jurisdictions.. The title of ‘Ritual Guardian’ is not bestowed by the king nor his vassals, but by the Ritual Forest itself and I shudder to even contemplate just who has any jurisdiction over Merisoul Xyrotwu, other than ‘The Great Heavens’.. What was put into writing, however, was done so from a distinctly ‘relevance’ point of view.

Sheriff Standorin: (amused) Nicely done, Master Aager. You have threatened damning everyone of note in this town and people of the highest status among our neighbors. Not to mention damning my own son, my future daughter in law and myself —twice, I might add..

Aager Fogstep: (coldly) You didn’t bring me here from Drashan to play ball, Sheriff. You brought me here to be the solution!

Agent Largo: (snicker) I did offer to take him off your hands years ago, Sheriff..

Sheriff Standorin: (ignores Agent Largo and glares at Aager) Just how damning are we talking about, here?

Aager Fogstep: (total silence)

Sheriff Standorin: (sigh and turns to Lilly Venom) Says here, you are a ‘Security Advisor’, Miss Ferra?

Lilly Venom: Ferra is my given name, Sheriff Standorin. And that would be ‘Mrs.’ Not, ‘Miss’..

Sheriff Standorin: (cocked eyebrow) I wasn’t aware the infamous Lilly Venom was married.

Lilly Venom: I would have been surprised if you were. It happened just last night!

Agent Largo: (cough)

Sheriff Standorin: You can’t be serious!

Agent Largo: I have been. For quite some time, now.

Lilly Venom: (smile)

Sheriff Standorin: What the hell do they put into the prison food?!

Agent Largo: I resent that.

Sheriff Standorin: (irritated) What am I expected to do now?

Agent Largo: (shrug) That’s up to you, Sheriff Standorin. This is my home, but it’s your town.

Sheriff Standorin: I suppose you will spill everything should I try to send you to the gallows, Mrs. Lilly?

Lilly Venom: (shrug) I am an Assassin —or a ‘Security Advisor’, if you will, Sheriff. I kill people for a living and I am very good at it. Whether I shall keep doing that is up to consideration at the moment, but I don’t do two things; lies and blackmail.

Agent Largo: I do.. And yes, the irony in that is sort of disturbing, but in this case, I shall uphold Lady Ferra’s wishes.. and honor..

Sheriff Standorin: (scowl) This is a mess, Master Aager. Please tell me the ‘solution’ in all this.

Aager Fogstep: (shrug) Hire Agent Largo as part of the Covert Ops team and let him do what he’s good at doing. Hire Lady Ferra, here, as a Security Advisor, as written in her form, and let her do what she’s good at doing. This town can’t stay a town any longer, Sheriff, even should we win the war. You know this to be true. We have tens of thousands of refugees of all races and The Ritual Guardian is doing everything she can to keep the weather ‘mild’ and the ground warm so they don’t freeze to death and so there’s is still some crops growing and hence, food available for the all those hungry mouths. It is also because of her and the druidic elves that survived High Woods we assigned to her that there haven’t been any breakouts.. All those refugees will, however, and eventually, require a roof over their heads, and said homes will require a much, much larger security team.. I am guessing Yuleman already knows this also. Everyone is working hard now and for a common cause because there are a hundred and fifty thousand Orken coming this way. But that’s all going to change, should we win the day and the threat of imminent death is gone. Especially should we win the day and the threat of imminent death is gone..

 

(silence for a long, smoldering moment)

 

Sheriff Standorin: (sigh) Very well, Master Aager. I shall take this up to Mayor Yuleman. In the meantime, Master Largo and Lady Lilly will stay in your residence, Master Aager. They may get out into your garden, but they shall not leave the premises. Agreed?

Agent Largo: Agreed.

Lilly Venom: I suppose so..

Agent Largo: I need some rest, anyway. Been running back and forth for weeks now.

Lilly Venom: (cooly) Not tonight, you aren’t!

Agent Largo: (stammer)

Sheriff Standorin: (sigh) Go get the Temple Guardian Thomas here to officialize and formalize their wedding, if you will Master Aager.

Aager Fogstep: (quietly) Yes, sir.. And.. Thank you, sir..

 

(after Agent Largo and Lilly Venom are escorted out)

 

Sheriff Standorin: Is she as good as they say she is?

Aager Fogstep: (slight frown) She killed me, once!

Sheriff Standorin:

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: That was one hell of a speech you gave back there. I am impressed. This place has done you good.

Aager Fogstep: The good sheriff might be a harsh man, but he isn’t unreasonable.

Lilly Venom: (after a moment of pause) Will you give me away, Brother? When your Temple Guardian comes to officiate our marriage?

Aager Fogstep: Bit late to be asking me that question, don’t you think?

Lilly Venom: (quietly) I am.. I am trying, Aager.. This is me, taking those steps..

Aager Fogstep: (silent stare)

Lilly Venom: (returning the silent stare)

Aager Fogstep: Where’s your.. Largo?

Lilly Venom: Outside. Behind the house, talking to his son.

Aager Fogstep: You are okay with him having a son? Not that it should matter and Dexter is a decent man. But the fact remains; both are quite older than you. Agent Largo in particular.

Lilly Venom: It isn’t like the age disparity is all that much, you know. Well, it is, but he’s a half-elf. By the time I am old and crooked, should I see those days, he will still be of mild age.. And to be honest, his age never bothered me, considering how much I dislike fools and loath men in general. I think, being forced to work in Madam’s brothel when I came to age, back in Drashan did that to me.. Do you even know, or have any idea what it feels like to be groped or fondled by a total, filthy stranger who is leering at you with unwanted desire when you are barely twelve?

Aager Fogstep: (in pure, silent wrath) No.

Lilly Venom: You are naked. In all kinds of ways. You are shivering. Not because it’s cold, but because you are so scared. You have no idea what you are expected to do and everyone and everything is looming over you and they are all so much bigger than you.. All you know is you are about to be used and it’s going to hurt and you are going to cry because you are just a small, skinny, powerless girl.. You are going to cry and it will not matter because it won’t change the fact that it’s still going to keep on hurting in places that you shouldn’t be hurting.. Not at that age.. All you have is a tiny knife that you are allowed to use if the man likes beating his girls.. I was so scared that I couldn’t even move.. He became angry.. I don’t know at which point I sliced him open! But when I woke up, I had a cracked head and a bloody face, and he was dead. That was my first kill.. Then I decided to do the same for the next half dozen or so men as well. I just stood there, unmoving, and I was scared all the time.. Eventually, though, it would anger the men and they would slam me around and I would slice them open! That is when they sold me off to the Cutters Guild.. (sigh) I don’t think I could have found someone my age that fit my tastes since I really, truly, and quite mindlessly loathed men.. All men.. Still do, really. Largo.. He has.. seen things.. Bad things.. And over the course of years longer than either of us seen put together.. It has made him mature.. And serious.. Yet he still clings to that lame sense of humor of his. It is pathetic, really.. But I find it.. endearing.. if you could believe that. Yes, I freely admit I like those qualities in him. I.. I don’t think he will grope me like those animals. I think he will treat me.. right.. and alright..

Aager Fogstep: So you love—

Lilly Venom: Aaaaaaa! La, La, La, La, La, La, La !!!

Aager Fogstep: (confused) What?

Lilly Venom: I don’t want to talk THAT with you! I don’t like you that much yet! Or rather, I don’t know you that much yet.. Brother..

Aager Fogstep: Fair enough.

Lilly Venom: (sigh) I don’t think we will ever be like you and Inshala are. And to be honest, I wouldn’t want to.. Too much effort, too much work, too much pain.. and too many emotions for my taste. I just want honesty, care, and reliance —both ways.. But I also want a certain amount of privacy reserved for ourselves too..

Aager Fogstep: Also, fair enough. I am happy for you.

Lilly Venom: You.. you are?

Aager Fogstep: (shrug) Yes.

Lilly Venom: This conversation went.. better than I expected!

Aager Fogstep: Just what kind of a beast do you think I am, Lilly, to mess up your happiest day?

Lilly Venom: (carefully suspicious) I am sorry. Hard to change everything, all at once.

Aager Fogstep: (straight face) Besides. You are TOTALLY his problem now!

Lilly Venom: (scowl) I knew it!

Aager Fosgstep: But I would rather you took your man and left. Gone.. Far away..

Lilly Venom: Why don’t you?

Aager Fogstep: I can’t.

Lilly Venom: Why?

Aager Fogstep: (silent moment) This.. is my home now. And my Inshala’s forest.. I won’t give up my home, she won’t give up her forest..

Lilly Venom: Largo will not go. They destroyed his home. He does not show it, probably for my sake, but it’s tearing him apart. I strongly suspect he wants to die in as bloody a way as possible in the coming war.

Aager Fogstep: Why marry him then?

Lilly Venom: Because I.. want him.. per se.. And to give him another reason not to do what he foolishly wants to do.. Besides, we will likely go into the battle together. I’ll just have to watch his back..

Aager Fogstep: You are going into a battle.. because of an idiot?

Lilly Venom: No, brother. I am going to war because I want to preserve what’s mine.. And to earn my own ‘home’..

Aager Fogstep: You are an idiot too, then!

Lilly Venom: Perhaps.. Wonder what that makes you?

Aager Fogstep: The elder brother of an idiot!

Lilly Venom: (scowl)

Aager Fogstep: (snort)

Lilly Venom: Where’s your pretty girl? Where’s Inshala?

Aager Fogstep: She’s up the tree in the garden, trying to convince it to bloom.

Lilly Venom: Do I even want to know why?

Aager Fogstep: The tree is supposed to have very pretty pink flowers. She wants you to share them with your Largo.

Lilly Venom: (stunned) What? I am..

Aager Fogstep: Speechless?

Lilly Venom: Well, yes!

Aager Fogstep: She loves you.

Lilly Venom: I am flattered but how can she love me? Considering how little she knows me, and how horribly I treated her back in Arashkan.

Aager Fogstep: She has a great heart. And it seems she has a distinct affinity to seeing the depths of the souls in people. I can’t imagine what, but it appears she has found something she finds lovable in you.

Lilly Venom: You are not as funny as you think you are.

Aager Fogstep: I am funny?

Lilly Venom: What will you do? We.. seem to have barged into your home.

Aager Fogstep: (shrug) Sisters’ prerogative, I suppose.

Lilly Venom: (scowl)

Aager Fogstep: It’s alright, really. We will take our rest in the temple dormitories or next to some campfire. Too much work until then, though. We still have a lot of things to do before the day ends.. Inshala has to coordinate and make sure there are no frictions between us and the ogres and I have two teams I need to continue training. One in the afternoon, which I should be heading soon, and the other at night and will take all night. ‘Infiltration, Blind Fighting, and Ambush!’

Lilly Venom: Oww.. Ambush! I could help you with that.

Aager Fogstep: No.

Lilly Venom: Why not?

Aager Fogstep: This one is an advanced group of former Bari Na-ammen vets and rangers, hence we will be using live weapons and I don’t want you bleeding back to your.. husband.. Besides, you should make good use of your nights—

Lilly Venom: La, La, La, La, La, La, La —I am not listening to you..

Aager Fogstep: (snort) See you tomorrow morning, then.

Lilly Venom: (quietly) Aager?

Aager Fogstep: Hmm?

Lilly Venom: Thank you.

Aager Fogstep: Thank me when this is over and the ones we love are still alive.

Lilly Venom: (hug)

Aager Fogstep: (strained voice) You.. are not going to try and stab me are you?

Lilly Venom: I just might..

Aager Fogstep: Care for a slice of advice?

Lilly Venom: From you? No.. But say it anyway. I might listen.

Aager Fogstep: Lose some, to win some.

Lilly Venom: What the hell kind of an advice is that?

Aager Fogstep: The kind I gave to myself, though mine was, lose all, to win all! You are a smart girl. I know because my Inshala said so! I am sure it’ll come to you in time. Now, go on to your hubby, baby sister!

Lilly Venom:

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: Are you done?

Agent Largo: Almost.

D.D. Dexter: I still can’t believe this.

Agent Largo: I am sorry Dex. After what happened to your mother, I wasn’t going to trust anyone from ARIS where you were concerned. This town was the safest place I could think of and still give you a happy life. You know what is coming. You know the score.. I was ARIS and I had to do something for Arashkan without a constant threat on your life..

D.D. Dexter: I know the reasons, father. It’s just..

Lilly Venom: (briskly) Give it time. You’ll get used to it.

D.D. Dexter: You are.. intense.. If you don’t mind me saying so, Lady Lilly.

Lilly Venom: Just ‘Lilly’ will do.. Considering all the effort I gave to make your father quit calling me that. As for intense.. Guess Agent Largo here will find out soon enough.

Agent Largo: (fluster, flush and blush) Lilly.. Please.. This is my son, for Heaven’s sake!

Lilly Venom: (heartless laugh) And he isn’t nine, Agent Largo. He’s older than I am!

D.D. Dexter: (cough)

Agent Largo: (blush some more)

Lilly Venom: Are you ashamed of me, Largo, that you keep blushing?

Agent Largo: No. Never that. It’s just.. a bit of an uncomfortable topic, that’s all..

Lilly Venom: There you have it, Dexter. He loves you enough to be embarrassed in front of you. Which is the only time I have seen him actually blush like this. You, Dexter, must understand; he did what he did to you, knowingly and deliberately because he had to. And now he has decided to share a life with me, knowingly and deliberately. Your father is a smart man, Dexter. I don’t think he would have been fooled by my approaches, because I am not really a ‘girly’ girl.. He accepted me because he wanted me. Considering just how loyal he has been to your mother’s memory for the past twenty years, I would say he deserves a break, wouldn’t you? Take that into account before you dish out judgments. We just came from Hell itself. There is no name for the blood and carnage we saw in Arashkan. We didn’t watch it from a distance, Dexter.. We were there.. On the ground, fighting, bleeding, and saving lives.. At least your father was.. All I did was to try and stay alive, and watched his back.. Your father needs respite and I hope he finds it with me. Will you not allow him to have that much before we go back into that Hell? Because whether we want it or not, Hell is coming our way as we speak!

D.D. Dexter: (stare with open mouth)

Lilly Venom: Now. If you would please, I would like to have a few, private moments with Agent Largo..

D.D. Dexter: Of course. I will see you later today, or perhaps in the evening when my duties are over.. (pause) On the other hand, tomorrow will be a better time.

Lilly Venom: Tomorrow will be fine. Thank you for being considerate.

D.D. Dexter: (mumble) Not like I was given much of a choice.

Lilly Venom: Best kind of choice offered. Which makes sense, since this really isn’t anything you should be making a choice over, should you think about it with an open mind. The only thing that concerns you is whether you will honor the choices your father had to make to keep you safe and alive and wish him some happiness and that he finds it with me.. or sulk about it.

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: I am sorry if I was a bit abrupt with your boy.

Agent Largo: I won’t complain. Had you not said the things you said, when I was still out, I don’t think we would have made any headway today.

Lilly Venom: I just didn’t give him the time to do or say things you both would have regretted, by making myself the target of his possible ire.

Agent Largo: You didn’t have to do that, Lilly.

Lilly Venom: But I did it anyway. I saw enough sad and stupid in my life, Largo. And I am tired of it. We can either carry that particular baggage into our lives or keep it out. This.. this is something I learned.. or rather, ‘was shown’, really, by my bother, Aager, and his skinny little woman.. But he.. they proved to me it could be done and I want to give it a shot. I will sweat for it, bleed for it, war for it, but want you to be there for it..

Agent Largo: (smile) We are back to ‘shots’? Where is the boy, Prince Korodin, by the way?

Lilly Venom: He is with Inshala.

Agent Largo: I don’t really know Lady Inshala. Can she be trusted?

Lilly Venom: More than either of us. She will ‘care’ for him like no other.. Now, quit dodging. Will you go for it?

Agent Largo: I am here, aren’t I?

 

(pale pink flowers start to fall all around them..)

 

Agent Largo: (surprised) What’s this? Cherry blooms in the middle of winter?

Lilly Venom: (looks up at the thousands of pink, cherry blooms flaking down with a glowing face and shimmering eyes, and whispers)

Inshala, baby girl.. Thank you..

 

✱ ✱ ✱

 

It is the first few days of December and evening has settled over a white Serenity Home. It is quiet and kind tonight and a barely discernable warm wind seems to blow from Gull’s Perch as if Mab and Titania have come to a rare understanding. There is a great, awe-inspiring, beautiful cherry tree in bloom in a garden in this town and there is a small ‘home’ next to this tree.

A home where people ‘belong’..

In this home, there is a young woman with a boldly handsome face and she shivers even though there is a cheery fire crackling in the small grate. Carefully, she takes off her long, brown leather trench coat, revealing an exquisitely made dress; a pale green loose blouse, a very dark royal green tight bodice with many laces complimenting her narrow hips, her slim waist, her slightly gaunt belly, and her pleasant-looking breasts, hiding in her blouse. A long skirt of the same color embroidered with delicate, silver threads and slits on either side flow down her hips to her bare feet, carefully displaying parts of her slender, naked legs..

The young woman shivers again, her hands in tight fists by her hips, and has trouble looking up at the maturely handsome blonde man standing a bare foot in front of her. The man has a slight frown on his face as if trying to discern a last-minute vex, for the small, single-room home is thread-bare to be sure, but it is warm.

The young, boldly handsome woman, however, is as if knot, and her lovely dark eyes seem to be staring only at his hands.

 

Lilly Venom: Will you have me now?

Agent Largo: Lilly? What’s wrong—

Lilly Venom: If you are, I would like you to take my daggers, all my knives, my darts, and my shark teeth away from me.

Agent Largo: Why? If you won’t mind me asking—

Lilly Venom: (looks up at her husband’s face, then at his hands again and whispers in trepidation)

I am scared.

And I do not want to kill you..


 
Epilogue

 

The boldly handsome young woman is as if staring down at her own bare feet as she speaks in a low, hoarse, throaty, and barely audible voice, her face burning with defiant rage and with a kind of a lost shame. She fidgets as she speaks but her eyes are in fact affixed on the blond man’s hands as if expecting them to move for an assault at any time.

 

Lilly Venom: You are the first man I have liked. And been this close to. And that almost includes my brother. I have loathed men all my life and killed many because they couldn’t keep their hands to themselves. If this is an issue for you, I will try to understand, even should you want to leave.

Agent Largo: (stares at the girl, silently)

Lilly Venom: It isn’t like I am the only girl around.

Agent Largo: (continues to stares at the girl silently)

Lilly Venom: I can’t claim I am much of a catch, either.

Agent Largo: (still silent)

Lilly Venom: You are a handsome man, after all. I have seen any number of girls looking in your direction on the ship while we were sailing here..

Agent Largo: (persistently silent)

Lilly Venom: And yes, I am aware I should have said something about this before. But in my defense, it isn’t something I wanted myself to remember, let alone admit to someone else. It is not exactly table conversation; hey, I loath men, and I tend to slice them open when they come too near!

Agent Largo: (absolute silence)

Lilly Venom: I would rather you said something.. or left..

Agent Largo: (in a dry, gravelly voice) I don’t really know what I should say and still stay safely unbleeding..

Lilly Venom: (scowls while still looking down)

Agent Largo: That you think so little of yourself, and by doing so, you think so little of me, since choosing one another was consensual and you are basically accusing me of having bad taste! That you would notice the girls staring at me, but not notice the constant scowl I had for all the young men ogling at you on that same ship, and why I never returned the wonts of any of those girls but stayed as close to you as I could, while trying very hard not to crowd you. That you think I would leave because you have some issues, serious as they may be. And last but not least, that you would want me to strip you of your weapons, yet never asked me to remove mine..

Lilly Venom: (stares at the man)

Agent Largo: No one is ‘just right’, Lilly. We all have our issues. I will not belittle yours. But at least it is a relatively tangible problem that has its own solutions. I carry the guilt of Arashkan, dear Lilly. The blood of thousands are on my hands because of my failures and there is neither a cure and nor any redeeming salvation for that.

Lilly Venom: You can’t blame yourself because of what happened there. Everyone was at fault for that failure. Everyone ‘failed’.

Agent Largo: True. But I am the only one left alive to have to live with it. The dead feel no guilt!.. But that’s another, and certainly not a ‘tonight’ matter, for you have worked hard to give me some respite and I shall not let that go to waste.

Lilly Venom: Very well. I shall do more, if I must, to carry that guilt with you, only if I can’t wash it off you. What.. solution do you offer?

 

Agent Largo slowly takes off his coat, folds it neatly, and puts it aside. Then, very slowly, he reaches for the girl and smoothly strips one of her daggers from her.. and cooly tosses it aside and out of reach.

 

Agent Largo: There. Your turn!

 

The boldly handsome girl ogles at the man for a frightened, breath-held moment, then, and inadvertently, she smiles, for suddenly she knows this is a game. A game she is certain to win.. She does a quick, mental inventory: the other pair of the long, close-quarter combat dagger, sixteen short-range throwing knives, half a dozen shark teeth, any number of garrotes, and two dozen poison darts!

 

Lilly Venom: (smirks) You will run out of ‘steel’ before I do!

Agent Largo: (smirks back) And what are you willing to bet on that?

A red glare appears over the Gull’s Perch to the east, and very slowly, the sun starts to rise and Serenity Home stirs with a lazy and reluctant yawn. The night, though, hasn’t all gone to waste;

Lilly Venom loses some and wins some..

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi modül savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

Timeline:

Sometime in the near future..

..and distant time to come.

 

This story takes place
about a month after
The Oathbreaker (Part Four)
but before
After Her..

 

 

It has been some time, little one. Many a things have I heard since you left. Of big happenings.. Of things moving; beast and man, elf and dwarf.. I hear the voices of the long-lost, waiting to be heard again.. Waiting in anticipation. Yet I hear another voice. Stronger now.. Louder. The one I warned Yours —the former Ritual Guardian.. It calls to us.. And it is not the voice of a mortal.. It is a dark voice.. Dark like untended, besmirching smoke.. I hear, also, whispers among the trees.. and the leaves.. and the winds.. and they say a new Ritual Guardian is among us.. And I sense the tender touch of a little girl in many of these big happenings. There is also a new grove, to the far north and east, where the mad mortal’s temple once was.. My ogres went there only to find.. peace! They lost all their bloodlust and all their hunger for hurt when they wandered it. They said the grove has an owner, little one..”, growled the nearly fourteen-foot tall giant of a woman, an ogress, with a harsh, vicious face, wild hair thickly braided many times, with arms and legs and body untoned and bearing awesome muscles and many scars; Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig stared down, a looming monstrosity, over the little girl with an adorable face, and beautiful, even horns.. and at the cold, silent man in his dark harness, emanating a certain, ‘wintery’ death..

“I have returned, mother Ganiste.”, very nearly whispered the little girl —her voice abashed and barely audible.

“If you will have me..”

 

One would never expect such frightening agility from Chieftain Grulganiste, and certainly not from a monster of her size..

Aager Fogstep almost dished out everything he had, when she moved.

One moment, she was standing and glowering, the next, she had the little girl, Inshala, in her massive arms and pressed against her impressively large breasts.

 

“No, my little one.. I will never have you because you never left. And my heart has ached since that unfair day.. This, you must understand.. This, your father tried so hard to learn you..”, she said with tears running down her brutish face.

“This, I understand now, mother Ganiste. I am so, so sorry.. I am not wise, but a foolish little girl..”, Inshala hugged the ogress back with a sob. “And.. I am so, so sorry for having hurt you and blamed you for my father’s demise..”

“Ow, no, my little daughter. You will not get away with one apology. Come.. I have food, and Chihuahua has missed you.”, smiled the giant ogress, leaned down, and carefully put the girl back on the ground.

“That was an awesome speech, by the way.”, said the little girl, somberly.

“It had better be. Been revising and revisiting it for quite some weeks, now..”, growled the massive figure.

She thundered a few great steps and opened the flaps of her tent and bid her, and the cold, dark man in.. the one she’d kept in her peripheral vision at all times and learned what she sought, the moment she’d grabbed for her little Inshala!

 

‘So. My daughter has found something that cares and savagely.. Yet.. in control.. barely..’, she mused as the two entered her tent, followed them in, and closed the flaps after her.

 

“Chihuahua!”, shrieked Inshala and grabbed a rather tinny dog with short legs and a pointy little muzzle, as it jumped on her, its butt waggling crazy.

This was followed by a lot of giggles and happy laughter as the tinny dog nuzzled and licked at her hands, her face, and her small feet.

Aager Fogstep stood watching the giant ogress, his Inshala, and the hyped little dog while he stood at one side of the tent flaps, the side that would likely be pushed open first.

Chieftain Grulganiste turned to her pots and pans, and started slicing some potatoes, onions, carrots and dumped them into a large pot, then dropped large chunks of meat, followed by various spices, then hung the pot over the large fire pit, close to the center of the great, hut-like tent.

It took a moment for Aager to realize the ogress was staring at him. Watching her preparing food with fluent, hypnotic motions as he stared at the fire in the pit, he’d drifted off.. He was standing and awake, but his awareness had gone, leaving his body on total auto-motion..

The ogress had also addressed him something and he’d missed that too!

 

That.. had never happened to Aager.

And the more interesting part was..

..realizing it hadn’t even bothered him.

At all..

 

What else he’d realized was, albeit, and yes, this was an uncivilized, barbaric tent, its interior was..

Aager Fogstep failed to come up with a word.

For he’d never really had it.

And it was the realization of this fact, that had come to him in shrapneled.. hurt?

 

“Home..”

..he heard Inshala’s small, breathy voice in his mind.

“This is home, my Aager. Not mine. Not yours. But a home. Her home. Mother Ganistes’ home. Here, she cooked. Here, she gave birth. Here, she laughed, and here, she mourned.. Here, she has fire, and here, she has Chihuahua..”

 

“The boy seems distracted.”, noted Grulganiste.

“I think so too.”, replied Inshala. “It is good that he is, mother Ganiste.”

“Ow?”

“Yes. He is always alert. Always watching. Always fighting, and always bleeding. He needs respite.”, replied the little girl softly.

“And found it here, has he? In my tent. The tent of an ogress.. My my.. He must truly need this respite, you speak of.”, smiled the ogress. “Well, bring him back from wherever he’s gone to. I wouldn’t want the sheriff to accuse me for letting his man go hungry nor for inhospitality.”

“You know the sheriff of Serenity Home?”, suddenly asked Aager.

“Yes, boy. And for quite some time now. Has an itchy hand with his blade when it comes to my ogres, though I can’t say I blame him. Everyone’s got to protect their own and my sons and daughters can get out of hand at times.”, replied Grulganiste, without breaking a smile.

Aager stared at the giant woman with reassessing eyes. This.. ogress was a lot more than what she appeared to be, and that was saying something.

“Come, boy.”, repeated the giant woman as she brought huge, ogre-sized bowls and spoons and settled near the fire pit where the tiny Chihuahua and the little girl, Inshala waited with equal anticipation.

Aager Fogstep stared at the scene.

A giant monstrosity of a woman sitting cross-legged; their host, a girl that could barely reach up to her caft if she were standing on her toes, sitting across her; her guest, and a dog that was ‘small’ even by Inshala’s standards, let alone the great ogre!

It looked so unreal.. And hilarious.. But he kept his mouth shut and settled himself next to the little girl.

The chihuahua have him a warning growl, made sure the man in the dark leathers would behave himself, then promptly dismissed him when Chieftain Grulganiste put a cup the size of a respectable-sized bowl with some potatoes and a large chunk of meat in front of him. The chihuahua started to ‘wolf’ it all down with a mindless fervor!

 

*chomp* *chomp* *chomp*

 

Aager took a careful spoon of the food and only after he’d smelled it first.

 

Funny how that went.

Aager Fogstep, the cold, sinister man. The Winter Knight, a peer to the Winter Court, had a sensitive nose and bad food churned his stomach!

 

“You are a guest in my home, boy. It is polite to just eat it, you know. It is vegetables, potatoes, and cow!”, rumbled the ogress with an impressive scowl.

 

*chomp* *chomp* 

 

Inshala giggled as she ate hers with delight.

“He is a sensitive soul, mother Ganiste. Happily, I cook well and have had much practice.”

“Sensitive, is he?”, snorted the ogress. It seemed at first, she was about to make a pun remark, but for whatever reason, she must have changed her mind. “Sensitive can be good. My daughter is alsa sensitive. Will you smell her carefully, before you taste her too?”

 

Aager..

Aager’s food came out of his nose!

 

“Mother!”, gasped Inshala, suddenly burning bright red.

“What?”, asked Grulganiste seriously. “It’s a pertinent question. Or perhaps he already has and that is why you are so skinny now!”

“M.. Mother.. Please.. Stop!”, begged Inshala with steam rising from her ears.

 

*chomp* *chomp* *chomp* 

 

“This is what mothers do, little one. Ask impertinent questions. I am sure your father would have approved.. and snickered.. though not obviously. He was a thoughtful old man, particularly where you were concerned, after all.. Sour though he was.”, said mother Ganiste briskly.

“She smells like something wonderful. I lack words. And the ones I have, fall short.”, Aager said quietly, after wiping the food off his face.

“Does she, now?”, asked Chieftain Grulganiste with an awesome scowl.

“Yes.”, replied Aager simply.

“A.. Aager.. Please.. Stop!”, begged Inshala burning even brighter if that was even possible.

Apparently, it was!

 

“And she tastes like ‘Life’.”

 

*chomp*

 

“Not ‘beautiful’, not ‘delightful’, not ‘passionate’, not even ‘enjoyable’, but ‘life’.. Your choice of word is intriguing, if not impressive. And correct, for life has the potential of encompassing all.. You do not speak the words of a young fool, as fools are often young, much like their base wonts and shallow understandings. You will keep her safe, content, and desired, always, then? Or shall we break spoons, now?”, said the giant woman with a certain, implied menace.

 

*chomp* *chomp*

 

“Your food smells and tastes good, Chieftain Grulganiste. I see no reason to break spoons.”, replied Aager formally.

Grulganiste cocked an eyebrow at the man in dark leathers.

“You wish not to talk about this, then?”, she asked.

“You may, as you would, Chieftain. This is your home and I am a mere guest. My Inshala is where I belong. I desire nothing more from her. But by the Great Heavens, nothing less, either.”, he replied calmly and succinctly.

 

Grulganiste, though, recognized that ‘calm’.. For it was the calm she felt only after she’d let her bloodlust have its way. Accept, this.. man’s ‘calm’ was before the bloodlust and there seemed no respite from it anywhere in his near future.

 

And then it hit her.

 

This man.. ‘danced’.. and perpetually, at the edge of insanity.. always.. He was as a feral wolf; savage, hungry, cunning and bloody mad!

And her little Inshala, was the lamb to that wolf..

‘Ow, my dear, dear girl. What have you done? To whom have given your beautiful heart?’, wondered the chieftain of all the ogres of Oger’s Foot in dread and hopeless fascination.

She stared fiercely at the cold man in dark leathers for a bit more.

“Very well.”, mother Ganiste said finally. “We shall put this issue and the breaking of spoons aside for the anon. Now, we shall take part the merry wisdom of my chihuahua to heart and eat.”

*chomp* *chomp*

✱ ✱ ✱

Now, then.  You came here at quite a critical time. Your enemies gather and in great numbers. The dwarven forges have been smoking non-stop for months, the foolish woodsmen carve spear shafts and great wooden stakes by the thousands, the elves enforce their woods with pits and traps as they fill quivers with arrows by the numbers I shudder to even assume. The humans to the south build walls and dig trenches day and night like their very lives depended on it, and by all accounts, it does!”, briefed the ogre chieftain in a low, rumbling growl that would have made any cave bear with a shred of sense to back off.

Aager Fogstep was, yet again, astounded at the accuracy of this giant woman’s astute perception. He had, and only once before, come to Oger’s Foot, some years ago, when a savage ogre called Cabot had come down from these hills and had started ravaging the lands. Serenity Home ranger masters Davien and Moorat had gone after him, but the ogre had been fast on his feet. He had gathered his followers and had made a run for it.. to the ruins of Themalsar, forcing the ranger masters to retreat. Then young Udoorin’s father, Sheriff Standorin, along with Davien, Moorat, Aager, more than half the guards of the town and no other that Lady Magella herself had come here, to these hills to give a harsh lesson to the ogres to behave themselves. They hadn’t met, nor seen Chieftain Grulganiste then. Looking back, now, Aager woke up to the fact that they really hadn’t seen all that many ogres at all!

‘Damn..’, he silently fumed. ‘We were played.. by ogres!’

 

Once again, he was harshly reminded that ‘the stupider’ something seemed, the more they ‘fooled’ the human’s ‘higher’ intellect!

Aager had never assumed, in any given time, that he was smarter than those around him. He prepared to stay silent and observe, hence at least give some semblance of ‘smart’. But being conned by one ogress?

Really, now..

That did nudge his self-esteem a notch or two down!

 

“If you are here to warn us not to join your foes, I have no desire to. Some of my more foolish sons and daughters might.. It is hard to curb the bloodlust when it comes. Particularly when their air stinks of it.. I shall resist ‘the call’, for as best as I can, for as long as I can., and will have nothing to do with this conflict. Should you see me and mine on the field, and waring against you, you may, by all means, slay me and mine, for it shall mean that I have fallen to ‘the call’. I would rather die with some semblance of honor on my own, than to rampage mindlessly for another..”, she rumbled calmly.

“We have not come to warn you, Chieftain Grulganiste.. Nor have we come to threaten you. Certainly not in your home.”, replied Aager carefully.

“Smart of you, not to.”, smiled Grulganiste terribly.

Aager paused for a moment before he spoke again, for whether this would be an official offer by Serenity Home, or a personal favor would be determined by what he would say next. Then he thought about the oncoming slaughter, and his pragmatism kicked in. He didn’t care how something got done, provided it wasn’t downright heinous. He cared that it did get done, and at this point, that was all that mattered.

Hence he looked at the little girl, Inshala..

..and realized.

He wasn’t looking at her like she was a little girl anymore, even if her mind worked and prompted her, at times, to do things that would make her seem like one.

He was looking at not just the ‘person’ he belonged but at the daughter of Lady Alisia and the late Delia Karakash Hooman, the surrogate daughter of the departed Master Cathber Gwet’chen Bolgrig, the daughter of the chieftain of all the ogres of Oger’s Hill, Grulganesti Grimtooth Bolgrig, the mistress of The Grove, The Ritual Guardian and by defacto, a citizen of Serenity Home and Gull’s Perch, the wont of both Mab, the Winter Queen and Titania, the Summer Queen and..

..he was looking at the young woman he loved and cherished by her mere existence.

Just when had that shift in his perspective occurred, Aager Fogstep couldn’t say.

The fact that it had, told him some things..

 

Carefully, he kept his composure and nodded at the young woman.

“Ritual Guardian..”, he spoke. “If you would.”

 

Chieftain Grulganiste cocked an eyebrow at him, then at the young woman.

“Respect..”, she said. “Good. For it’s there, only if it’s there.”

“Mother Ganiste.”, Inshala said softly. “We shall not confine you with demands. We come as beggars.”

“Ow?”, said Grulganiste.

“Yours can not stand, while the blood of the innocent spills by the thousands. Your own blood shall boil in wont and willy-nilly, the madness of its lust will drive you to war. We only beg, you choose when and where to release your blood and your lust for it..”, said the young woman, her eyes wide and pleading.

“What are you asking of me, girl?”, demanded Grulganiste.

“Join us, mother. Your daughter, and your forest of whom you have shared her bounties for centuries.. we need you.. Now, more than ever..”

“You are asking me to join with the elves and the dwarves and the humans who have hunted us for the said centuries and in our forest? You have gone mad!”, she roared and the hut-like tent tremored.

“Mother.. Chieftain Grulganiste..”, she said solemnly. “We go to this war with the intent of not coming back because we will not retreat, nor run, or hide.. These are choices, just not ours.. If your choice is to stay here as we bleed and die, then this shall be the last you shall see of your Father’s daughter.”

 

Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig just sat there, cross-legged and quietly petrified.

 

“You come here, to my hills and to my home, you eat my food and dare to threaten me? With your demise?”, she thundered with a horrible, torturous voice.

“No, mother Ganiste. I only speak my truth, as I always have.”, replied Inshala, bowing her head.

Grulganiste turned and with burning eyes, she very nearly burned Aager where he sat with her glare.

“Has this one put these foolish thoughts into your head, girl?”, she snarled.

“Mother, please. He spoke so I would go away, far away, when the slaughter began.”, replied the young woman quietly again.

“Then why will you not listen to him?”, snarled the ogress with much fury.

 

For a moment Inshala paused. Then, slowly she lifted her head, then herself. Step by step, she came at the giant woman and hugged her. One sitting, the other on her toes, and the young woman still looked so very diminished as she clung to the ogress.

 

“Because the running cannot belong, my beloved mother Ganiste.. You must know, for the first time, I belong.. Will you deny this one wealth, from me?”, she replied Inshala desperately, as she sobbed.

“You belong to this man?”, Grulganiste asked in some surprise.

“I belong to this man, mother Ganiste.”, she whispered again. “He is my hills. My trees. My garden. My day. And my night, mother. He is my land and my forest.. And my home..”, said Inshala in a voice that sounded so lost, yet so happy.

“And what has he promised you? What does he give you in return?”, asked the ogress, somewhat freaked! 

“His life, mother. This, he has already given..”

 

Chieftain Grulganiste pushed Inshala away at arm’s length and just stared at her, then at Aager like a mother was looking at her foolish children whose excuses were worse than their deeds..

 

“But know, mother, the Orken shall not leave you at peace, should they trample over our corpses. You know this to be true, for you recall what they did when they first came.”, Inshala said softly. “They shall come in number and trample over yours as well.. And take your hills, and your sons and daughters away from you, and push them into service of nothing less than darkness!”

✱ ✱ ✱

Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig stood up. With tangible wrath visible and plainly etched on her face, she stormed out of the tent, though not too far, for both Aager and Inshala could hear her great strides trample back and forth as if trying desperately to blow some steam, but failing horribly. 

“What now?”, asked Aager quietly.

“Now we wait, my Aager Fogstep. We have told her our wont and given her choices. It is up to her now. She must do what she thinks would best serve her and hers because she is the chieftain of her people.”, replied the young woman.

“She must love you much, my Inshala. I saw fear once, and only once in her eyes. And that was when you said you would not go away, but join the slaughter.”, noted Aager in a hushed voice. “I would have a word to say about your decision to stay, love. My inner voice says, send her away, even should it break her heart. There are many Aager’s in the world.. There’s but one of her! Please, my Inshala.. If I have one wish, I would wish you to go.. and live.”

 

The young woman stared at Aager with a broken expression.

Then, large, shimmering tears swelled in her eyes and slid down her small face.

 

“You.. wish to break our bond?”, she asked in a voice that could only be called; ‘desperation’.

“I would wish, that you lived.”, replied Aager and bowed his head, unable to look at her.

“And did you live.. before?”

“No. I did not, my heart.”

“And you think I lived? You wish me gone, knowing I shall die some, every day? You hope to preserve me while you die, knowing I shall not? Why? Why would you do this to me? We.. we promised to be stupid together. Does this promise falter at our first trial?”

“No, Inshala. We have had many trials together. You know this to be true.”

“Yes. I do know this to be true. But you fail to reason; distance will keep me safe, and perhaps assure my survival. But it will not keep me alive.. Not really.. If you truly want me gone, however, I shall.”

 

Aager cursed himself.

He had never wanted her hurt. But he had.. What else he had done, was to have made her choices for her. Did he really have the right to that? Yes, they belonged. But was he, perhaps unwittingly, abusing the ‘trust’ of their bond? And a tad too casually?

Then he figured..

..the monumental arrogance he was displaying without even knowing because he thought he knew things, and life better..

Keeping her away was just as selfish as telling her to stay.

It wasn’t up to him in the first place.

At all!

His Inshala had desperately wanted his love, certainly, but she wanted his respect more.

Yes, she looked so little, but she was not all human.

She was little.. and yet she was more..

Aager finally figured out what it was, his shift in perspective was telling him; that he should quit treating her by his stupid, narrow, quite conventional, and mortal standards, but by hers..

 

“No. To stay, or to go, is a choice you must make. I.. I do not want you to go.. I never wanted it.. I want you to stay, always.. Will you? Please?”, he asked silently.. and desperately..

 

..and she was in his arms.

 

“I never left.”, she whispered. “And stay, I shall. We.. we promised, my Aager, we PROMISED..”

 

The tent’s flaps pushed open and Grulganiste stood there, glaring down at the two.

“You..”, she said. “..truly love this man?”

“I do.”, replied Inshala, still in Aager’s arms.

“You..”, she said, glaring down at the man in dark leathers. “..truly love my daughter?”

“I do.”, replied Aager simply.

“And should something happen to either of you..?”, she asked and there was nothing but a baleful storm in her face.

“The other shall die.”, Inshala quietly.

“Why? Why would you make such a pact? To what purpose would you make this pact, girl?”, she thundered.

“Purpose? None, mother. Only to belong. It is a feeling like no other. It transcends.. This, you must accept, mother Ganiste.”, Inshala replied tenderly.

“Very well, Inshala.. I shall join you and yours in this slaughter.”, she said very, very harshly.

“Thank you—”, began the young woman.

“—In return..”, cut in the vastly angry ogress. “..you will uphold your father’s promise to me.”

 

Inshala ‘la Fey’ Frostmane stared at Chieftain Grulganiste Grimtooth Bolgrig with a horrified expression.

 

“No, mother Ganiste. I beg of you. Do not ask this of me.. Anything but this..”, she pleaded.

“It is not a choice I am giving you, Inshala. It is a debt; Father to Daughter Passed..”, she replied with a frosty expression. “Will you honor it?”

“Mother..”

“Will you honor it?”

“..Ganiste..”

“Will you not honor your father’s debt? His promise?”

“…p..please..”

“WILL YOU HONOR IT, INSHALA?”, roared the giant ogress.

“..I will..”, replied Inshala in a small voice.. and Aager held her fast as she burst into uncontrolled, unhinged tears and wept..

She wept with a terrible loss..

Aager held her and stared at the giant ogress.

“What debt have you tasked her to honor, Chieftain?”, he very nearly snarled.

“Her father, Cathber Gwet’chen Bolgrig, promised to slay me when my time came, young man.. He failed to do so, for he was slain ere he could.”

“I shall honor this task for her.”, he spat, without even thinking.

“No.”

“No?”

“No, boy.. You are not part of the debt, nor the honor. I do not know you and you are neither my respected enemy nor my loved one. This is not something that is covered in whatever pact, bond, or accord you have made with one another.”, she replied harshly.

“Will you not respect the Winter Knight, then? And spare my Inshala —your daughter, the pain?”, he asked, suddenly desperate.

“I respect Mab, and I respect the Winter Mantle. A heavy and dreary burden it is, and will likely drive you mad in the end and get my daughter killed as well.. But I do not know you.. Again, this is not your trial, nor your debt..”, replied and her voice was calm again.

Aager inadvertently staggered.

This ogre not only knew of Mab and of her Winter Knight she also knew of the Winter Mantle!

“Why? Why would you do this to her? She is ‘daughter’.. She loves you..”

“Because, the bonded of my daughter, love is beautiful. And it is harsh. It is not a word to be spent with ease. It demands.. always demands.. And is tested upon death.. Hence we ask this of only the enemy we respect or from the ones we love..”

 

Chieftain Grulganiste stared down at the two of them and something shimmered in her eyes, but for a mere moment.

 

“Now go.. I have many preparations to make. We must all make a pilgrim to The Grove to cleanse our souls.. Then gather.. For humans with false words, I lost my mother, my father, my greats, and many kin.. This time, I shall go to slaughter on my own accord. We shall make these Orken scream in pain, for they shall receive nothing less from us. Do not mourn your debt, my daughter. Perhaps I shall fall in the coming slaughter and free you of it..”


dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part One)

The Oathbreaker
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Shared Dreams (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

Ya korkarsam? Ben korkak değilim—”

—Olduğunu hiç düşünmedim.

“Ama ya panik yaparsam? Ben panik de değilim ama ya bir şeyleri yakıp yıkarsam?”

—Panik yapacağını da sanmıyorum.

“Ya yıldırım indirirsem yanlışlıkla?”

—O zaman hak etmiş olurlar.

“Ya benden hiç hoşlanmazlarsa?”

—Senden önce benden hoşlanmazlar..

“İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”

—Sadece bir defa!

“..Ve beni bi hayvan gibi kafese kapatırlarsa ya?”

—Seni kafese tıkmaya çalışacak ahmağın başına gelecekleri görmek için para bile veririm!

“Sus Scrofa!..”

— !..

“..Kendi öz yeğenini bile kafese kapatmış ama ki!”

—Sorunlu bir durum, evet.

“Ya boynuzlarımdan dolayı bana iblis der ve beni diri diri yakmaya kalkarlarsa?”

—Kalkarlarsa oturturuz!

“Belki buradaki insanların farklı alışkanlıkları vardır.”

—Bu mümkün ama olası dışı..

“Hem sen nereden biliyorsun ama ki? Buraya daha önce gelmediğini biliyorum. Yakmak yerine belki de diri diri gömüyorlardır!”

—Duyulmuş bir uygulama değil.

“Ayrıca sana da iyi davranacaklarını hiç sanmıyorum.”

—Sorun olmaz.

“Senin bi şefif yardımcısı—”

—Şerif..

“Ondan işte.. Ya senin bi şefif yardımcısı olduğuna inanmaz ve seni de kafese atarlarsa? Şimdiden söyliyim, seni kafese atarlarsa fici—”

—Feci..

“Feci yaparım! Sarmaşıklarla onları boğar, toprakları kaydırıp evlerini kırıştırıp büzüştürrüm, sularla da boğarım ki! Sana yam bakan—”

—Yan bakan..

“Yan bakan.. olsun, ne kadar fey arkadaşım varsa hepsini çağırırım ki! Bakalım kulaksız naapacaklar! Ama bana küflü şeyler derlerse—”

—Küfrederlerse..

“Küflü şeysilerden işte.. onlardan ederlerse ya ne olacak o zaman ama ki? Ben bana küflü söylenmesinden hiç hoşlanmıyorum. Çok kırıcı oluyor ve çok da ayıp ki!”

—O zaman bunu yapana ‘Sus Scrofa’, dersin. Çıksın işin içinden o zaman.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane, Aager Fogstep ile Durkahan şehrinin iki saat kadar doğusunda ‘inmişler’ ve ikisi de yorucu uçuşa ve batan güneşe rağmen şehre doğru yürümektedir..

..Ve şehir, kendi gece ışığında git gide yaklaşırken, Inshala’nın da, paniğin kıyısında seyreden, pek hoşnutsuz homurdanmaları da aralıksız bir şekilde artmaktadır.

Aager ise sıskası çıkmış kızın bütün sayıp sıraladıklarına sessiz bir gülümsemeyle eşlik eder.

“Ben bitli miyim?”, diye sorar en sonunda kız, yüzünde fevkalade saf ve içten bir ifadeyle.

Aager gülmemek için çok zorlanır.

“Gel bi bakalım.”, der ciddi bir şekilde.

Kız ayak sürüyerek, çekingen ve başını eğmiş yere bakarak karalar içindeki adama yanaşır.

Aager kızın eğilmiş başını inceliyormuş gibi bir süre sessizce kıpırdamadan durur.

Sonra, “Hayır. Hiç yok.”, der ve nazikçe kızın saçlarını öper.

Kıpkırmızı bir suratla Inshala başını kaldırıp karalar içindeki adama alık alık bakar.

“Bence beni iyi hissettirmek için öyle diyorsun, Aager Fogstep.”, der kaşlarını çatarak.

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye sorar Aager sırıtarak.

“Bence beni nöpmek için bahane arıyordun! Karanlıkta bitleri nasıl göreceksin ama ki?”, diye hışmeder Inshala.

“Nöpmek?”

“Nöpmek.. Öbürünü diyemiyom çünkü utanıyom!”, diye itiraf eder kız cılız bir sesle.

Aager ‘fırk’lar.

“Bence beni kandırdınız, Aager Fogstep. Çok ayıp ki!”

“Bir daha olmaz, o zaman. Söz!”, der Aager ciddi bir şekilde.

İkisi de tekrar yürümeye başlar ve aradan sessiz bir yarım saat kadar geçer ve Durkahan şehrinin yüksek meşalelerle aydınlatılmış kapıları görünür.

“Geldik.”, der Aager, biraz rahatlamış bir sesle.

Gerçekte Aager ne karanlıktan, ne de vahşi doğadan korkar. Nevarki ve tıpkı Inshala için ‘doğanın’ bir norm olması gibi, şehirler de Aager için bir normdur.

Biri insan, diğeri fey melezi Durkahan’ın devasa kapılarına yaklaşırken Inshala birden durur.

Aager dönüp kıza baktığında kızın başını eğmiş öylece durduğunu görür.

“Bir şey olmayacak. Sorun çıkarsa şehre başka yollardan gireriz.”, der Aager kıza.

“Hayır.”, diye cevap verir kız Aager’e.

“Hayır?”

“Hayır.. Sözünü kabul etmiyorum, Aager Fogstep”, der Inshala kısık ama kararlı bir sesle.

“Ummm..”, diye kararsız bir şekilde bakar kıza, karalar içindeki adam.

“Az önce bana verdiğin sözü.. Kabul etmiyorum!”, der ve sıska kollarını kararlı bi şekilde göğüslerinin altında bağlar.

“Ben.. pek anlayamadım—”, diye afallayarak bakar Aager kıza.

Kız ise bu sefer kaşlarını çatmış, küçük, çilek kırmızısı dudaklarını mutsuz bir şekilde büzüştürmüş, minik yumruklarını sıkmış, şirin bir hışımla karalar içindeki adama tıslar..

“BENİ BİR DAHA NÖPMEMENİ İSTEMİYORUM, AAGER FOGSTEP.. VE BUNUN BİR DAHA OLMAMASIYLA ALAKALI VERDİĞİN SÖZÜ DE KABUL ETMİYORUM!”

✱ ✱ ✱

Güneş battı ve şehir kapıları da kapandı, delikanlı. Güneş doğduğunda kapılar tekrar açılacak.”, der iri cüsseli, yaşını biraz almış muhafız.

“Peki kapılara yetişemeyenlerin kalabileceği bir yer var mı?”, diye sorar Aager sakince.

Muhafız, karalar içindeki adama uzun bir süre sesini çıkarmadan bakar. Yaşını geçmiş bekçi bu yaşına, yaptığı işe rağmen gelebilmiş olmasını ahmaklığa değil, belli ki aklını kullanarak gelmiştir ve önünde duran adamın yüzünü yüksek meşaleler sayesinde görebilse de, gördüğü surattaki ‘ifadesizlik’, adamın ‘öldürmeye hazır’ duruşu, üzerinde taşıdığı ‘pratik ve yakın mesafe’ silahları ve kapkara ölü gözleri başka bir hikaye anlatmaktadır. Yaşını almış muhafızın kafasını karıştıran şey ise, karalar içindeki adamın yanında durmuş, utanç ve korku içerisinde yere bakan sıskası çıkmış, ‘komik saçlı’ küçük kızdır.

Bekçi, karalar içindeki adamı hesaba katarak küçük kıza, varsa yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormak ister, ama işin kafa karıştıran kısmı da buradadır; kız adamın koluna, ‘Öldürseniz ayıramazsınız!’, der gibi yapışmıştır.

Bekçi en sonunda omuzlarını silker.

Hayatta bir çok şey görmüşlüğü olmuştur ama herkesin farklı sorunları vardır. Karalar içindeki adam sıkıntı biri olsa da belli ki kıza düşkündür zira kızın tutunduğu kola rağmen, adam kızın çok hafif önünde, kıza karşı yapılabilecek olası bir müdahaleden koruyacak şekilde durmaktadır..

..ve kız da adama.. eh.. ‘yapışmıştır’ işte!

“Elli yarda ileride kamp kurabilirsin, delikanlı.”, diye önerir en sonunda.

Aager, şehir kapısının dibinde olmadığı sürece herhangi bir yerde kamp kurabileceğini bilir, ancak Inshala’nın düzgün bir yatakta uyumasını ister. Temiz bir handa ve temiz bir yatakta. Kendisi yerde yatmaya zaten alışıktır..

“Bekçi efendi. Küçük hanım uzun bir yolculuktan geldi ve bitkin durumda. Sıcak bir tabak yemeğe ve sağlığına kavuşabilecek bir ortama ihtiyacı var. Kendisinin girmesine izin verirseniz, ben dışarda kalmaya razıyım.”, der Aager.

‘Küçük hanım’, yapıştığı kolu daha da sıkar.

“Olmaz. Beraber yada hiç.”, diye fısıldadığı duyulur.

Bekçinin iki kaşı da kalkar ve hayretle komik saçlı küçük kıza bakar.

“Buraya ne için geldiniz, küçük hanım?”, diye sorar, yumuşak bir sesle.

Inshala gıkını çıkarmaz ve öylece kıpırdamadan durur.

“Hanımefendi biraz çekingendir, bekçi efendi.”, diye açıklamaya çalışır Aager. Sonra Inshala’ya doğru eğilir ve kulağına fısıldar. “Bekçiyle konuşabilirsin, bebeğim.”

Kız bir süre daha sessizliğini korur, sonra az evvelki kısık sesiyle cevap verir.

“Ablam. Onu görmeye geldik. Birileri onu kafese koymuş. Biz onu o kafesten çıkaracağız.”

Yaşlı bekçi duydukları karşısında daha şaşırmış bir şekilde küçük kıza bakar.

“Adı nedir ablanın, küçük kız?”, diye sorar.

“Moira. Ablamın adı Moira Alicia Jean Hooman, bekçi amca. Benim adım da Inshala Frostmane Hooman..”

Yaşını almış bekçi küçük, sıskası çıkmış kıza yıldırım çarpmış gibi bakar.

“Lady Moira’nın, sizin adınızda bir kız kardeşi olduğunu bilmiyordum.”, der sesini alçaltarak.

Inshala yavaşça bohçasına elini sokar ve içinden biraz kırışmış, rulo halinde sarılı bir papirüs çıkartır ve ‘bekçi amcaya’ uzatır.

Bekçi papirüsü açar ve yanan yüksek meşalelere rağmen zorlukla okur..

..okudukça da ağzı açık kalır.

Bitirdiğinde papirüsü seri bir şekilde tekrar yuvarlayıp küçük kıza uzatır ve kısık ama kararlı bir sesle konuşur.

“Sizi içeri sokacağım, küçük hanımefendi ve birer diplomat olarak adınızı kayda geçeceğim. Ablanızı kafesinden kurtarmak için fazla zamanınız yok. Bu gece dinlenin, sonra gelip beni bulun. ‘Bekçi Fardashi’, diye kime sorarsanız size yerimi tarif ederler. Benden başka da kimseye kendinizi tanıtmayın ve bunu da bir başkasına göstermeyin. Ortam yaklaşan ‘düğün’ sebebiyle yeterince gergin. Şehirde bir isyan çıkması an meselesi!”

“Peki bekçi amca. Dipkopat nedir bilmiyorum ama teşekkür ederim ki!”, diye fısıltıyla söz verir Inshala.

Bekçi bir an sorgulayan gözlerle Aager’i tekrar süzer.

“Siz küçük hanımefendinin nesi oluyorsunuz? Sormam da bir sakınca yoksa.”, diye sorar.

“Onunum.”, der Aager basitçe ve başıyla koluna yapışmış kıza işaret eder.

Yaşlı bekçinin tekrar kaşları kalkar ve küçük kıza bakar.

“Onunum..”, der küçük kız ve karalar içindeki adama biraz daha sokulur.

✱ ✱ ✱

Durkahan şehri, Arashkan kadar büyük bir şehir değildir. Arashkan’da olduğu gibi Durkahan’ın geniş bulvarları, süslü havuzları, bir kaç mahalle büyüklüğünde parkları, sarayları, kibirli heykelleri, tiyatroları yada geceleri şehri aydınlatan büyülü sokak lambaları yoktur. Durkahan şehrine sadece nazaketen ‘şehir’ denebilirdi zira —ve gerçekte— Durkahan bir kale idi..

Kalın, yüksek duvarları, milimetrik aralıklarla yükselen gözlem, okçu ve mancınık kuleleri, askeri bir intizamla ve blok halinde inşaa edilmiş evleri, sanki teker teker, ordu protokol dosyasına uygunluğu günlük olarak ölçülüyormuş izlenimi veren çiçek bahçeleri ve çocukların bile ayaklarını rap rap rap diye vurarak koşuşturduğu bir kale idi.

Durkahan’a ‘kale’ değil de şehir denilmesinin, nezaket dışındaki tek sebebi, büyüklüğü ve dört yüz bine yakın bir nüfusu barındıran sivil halkının oluşuydu!

O ve evlerin çoğunda dam yada çatı yerine, şehrin genel katı havasını hayret verici bir şekilde yumuşatan ‘kubbelerin’ oluşudur..

Buna rağmen Durkahan’da her şey; genel yaşam, ‘zorunlu’ eğlenceler, evlilikler, gösteriler, ticaret ve tarım —kısaca her şey, ‘askeri bir intizam’a göre hazırlanmış gibiydi.

Muhtemelen bu sebepten ötürü Aager Fogstep bu şehre bayılmıştı.. ilginç bir şekilde.

Evet, Aager bir hırsız, katil, infazcı, göreceli anlam ve içeriği yeterince zorlandığında da bir kanun adamıydı ama bütün bunların görünen ve görünmeyen kümülatif ortak paydası ise ‘düzen’ idi..

Şaşılacak bir durum, öyle değil mi?

Aager düzeni seven biriydi!

Obsesif denebilecek derecede.

Bu güne kadar Aager için bir çok şey söyleyebilecek az sayıda hayatta olan insan vardı belki ama kimse karalar içindeki adamı ‘kirli’ yada ‘pasaklı’ olmakla suçlayamazdı.

Aager’in Serenity Home’daki kendisine tahsis edilmiş küçük tek göz evi oldukça sade bir dekora sahipti. Bu ‘sadeliği’ biraz açmak gerekirse..

Aager’in evi boşlu!

Yere serilmiş tiril bir hasır, sade çalışma masası, bir adet sandalye, eşyalarını imtina ile yerleştirdiği küçük bir sandık ve stratejik olarak evin tek penceresinin hemen altına yatırılmış sert, yün battaniye örtülü yer yatağı.

Ve hepsi de, her zaman simetrik bir şekilde de düzenli.

O kadar.

Karalar içindeki adamın evini merak eden Serenity halkı adamın evini görseler, şüphesiz hayal kırıklığına uğrar yada evin bir ‘düzmece’ olduğunu düşünür ve komplo teorileri babında, “Eeee? Cesetler nerde?”, diye homurdanırlardı —sessizce, tabii..

Benzer bir yaklaşımla, sevdiği kızın zaman zaman kötürüm, çoğu zaman ise katatonik denebilecek evhamlı halinin onu rahatsız etmeyişi de muhtemelen bundan kaynaklanmaktaydı.

Aager ve Inshala söz konusu olduğunda hangisi tencere, hangisi kapak, tartışılabilir di belki ama, ortada kesin olarak bir tencere-kapak durumusu vardı işte!

Öbür yanda, Inshala şehri gördükçe hayal kırıklığı geometrik olarak artar zira sıskası çıkmış kız hayatını ormanda ve doğa ile iç içe geçirmiştir ve doğada düz çizgiler, doksan derecelik köşeler, muntazam daireler asla yoktur. İşin aslı da, bu şekiller insanların kendilerini rahat hissetmeleri için doğaya ‘düzen konforu’ altında empoze etmeye çalıştığı bir şeydir ve bir başka gerçeği de farkındasız bir korkuyla görmezlikten gelme çabasından ibarettir;

Doğa sınır tanımaz ve insanların kurallarını da, kanunlarını da umursamaz.

Ve gün gelir, doğa vahşi fiskesini insanlara hissettirir ve onların küplerini, düz çizgilerini, doksan derecelik açılarını, muntazam dairelerini ve muhteşem arklarını ezer ve ‘düzenli konforlarını’ deprem ve yanar dağ, sel, heyelan, çığ, hortum, kasırga ve fırtınalarıyla yıkar, yakar, kaldırır ve götürür, olmadı gömer!

Nokta.

İnsanoğlunun anlamadığı, doğaya şekil vermeye çalışmanın ne denli bir kibir, doğanın üzerinde yürüdüğümüz dünyanın kendisi ve insanların da sadece geçici birer misafir oluduğu gerçeğidir.

Birisi genç Inshala’ya ‘ironi’ nedir diye sorsa, ve kızcağız da ironinin ne olduğunu biliyor olsa, muhtemelen kendi anladığı dilden;

“İnsanın doğaya şekil vermeye çalışmasıdır.”

..diye tanımlardı zira insanın doğaya şekil verme çabası, doğanın doğasına aykırıydı!

Evet, Inshala yüksek, kalın duvarların, köşeli kulelerin ve blok evlerin, muallak bir şekilde de olsa, stratejik değerinin farkındadır ama yinede baktığı her yerde gördüğü ‘taş manzara’, kızcağızı çileden çıkarmaya yetecek kadar da depresiftir.

“Çok iyi yaaa.”, diye mutlu bir şekilde mırıldanır Aager. “Bir mahalleyi öğrendin mi, bütün şehri öğrenmiş oluyorsun. Mahallelerin isimleri bile yok. Sadece konumlarına göre sıra ve sütun numaraları var. Excel tablosu gibi!”

“Aager Fogstep. Lütfen beni uzanabileceğim bir yere götür. Sanıyorum kusacağım!”, diye inler histerik bir sesle Inshala.

“İyi misin, bebeğim? Hasta mı oldun yoksa?”, diye sorar Aager.

“Evet. O kadar taş var ki burada, her şey üstüme üstüme geliyor sanki. Evimi.. Ritüel Ormanlarımı özleyi verdim bir anda!”, diye inler kız.

Aager ‘nedenler’le yada ‘nasıl’larla uğraşmaz, gün batmış olmasına rağmen hala uyumamış şehirde bulduğu ilk bekçiye, yakındaki en temiz hanın yerini sorar ve kızı aldığı tarife götürür. Hana varır varmaz, hiç vakit kaybetmeden kız için de, kendisi için de birer sıcak banyo söyler, büyük porsiyonlu sıcak yemek siparişi verir ve ayrı yataklı temiz bir de oda tutar.

Aager, kor kömürlerle ısıtılan taş küvette fazla oyalanmaz ve temizlenmiş olarak Inshala’nın yıkanıp çıkmasını bekler.

Bir saat kadar!

Aager’in gıkını çıkarmadan beklemesinin bir çok sebebi vardır ancak bunların başında, içeriden gelen Inshala’nın mırıldandığı mutlu şarkısıdır.

Kız çıktığında saçları da, teni de parlıyor gibidir.

“Haklıymışsın, Aager Fogstep.”, der Inshala huzurlu bir ifadeyle.

“Ummm.. Hangi konuda?”, diye sorar Aager.

“Bende gerçekten bit yokmuş ki!”

Aager, Inshala’ya odasına kadar eşlik eder, sonra aşağı inip iki tabak dolusu büyük porsiyon sıcak yemeği alır ve odasına döner.

Kapıyı açtığında Inshala’yı yatağına yüz üstü kapaklanmış uyur halde bulur.

Aager farkındasız bir süre elindeki tabakla durur ve yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça sırtüstü döndürür, sonra da doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek getirdim, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Deja vu!

Aager ister istemez gülümser.

Hancının verdiği ağır, ahşap tabağa uzanır, sulu yemekten dolu bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki ‘bol kepçe’ yemeğin tamamını yedirir, bitince kalkar ve odadaki gardıroptan ikişer tane battaniye ve yorgan indirir ve kızı içinde kaybolacak şekilde bir güzel sarar.

Sonra kendi tabağını alır, yemeğini ‘ivedilikle’ ve ‘bekleme yapmadan’ temizler ve kendisi de uyumak için diğer yatağa yönelir ancak arkasından..

“..Aafer Fogshtep?”, diye uykulu bir şekilde Inshala’nın mırıldandığını duyar.

“Buradayım, bebeğim.”, der Aager fısıldayarak.

“Haayır ama ki..”, der Inshala muallak bir sesle.

“Burada deil, oradasın..”, diye derin, esef dolu bir nefesle uykulu bir şekilde söylenir.. sonra tekrar kendinden geçer..

✱ ✱ ✱

Bekçi Fardashi? Kendisini evinde bulabilirsiniz ama bu saatte onu rahatsız etmenizi hiç tavsiye etmem. Geçen ay kısa çubuğu çekti ve gece bekçiliği görevinde. Bu da onu huysuz bir ihtiyar yapıyor. En son uyandıranın kafasında odun kırmıştı.”, der karşılaştıkları ilk devriye bekçisine sorduklarında.

“Haklı olabilirsiniz, bekçi efendi. Ancak bu bir aile meselesi ve kendisine bazı haberler getirdik.”, diye pürüzsüz bir şekilde, oracıkta uydurduğu yalanı söyler Aager Fogstep.

Bekçi karalar içindeki adama, taşıdığı silahlara.. ve adamın omzuna oturmuş, saplantılı bir evhamla kendisini temizlemekle meşgul küçük sincaba, “Eh.. Bugün de yeni bi şey görmüş oldum!”, der gibi bakar.

Sonra bir omzunu silker.

“Kıdemli Bekçi Fardashi’nin evini C.12/E ‘de bulabilirsiniz. Siz yenisiniz sanırım şehirde?”, diye sorar karalar içindeki adama.

“Evet.”, der Aager sakince. “Şehre yeni geldik.”

“Kıdemli Bekçi Fardashi’yi nereden tanıyorsunuz?”, diye nazikçe sorar bekçi.

“Tanımıyorum. Yolda gelirken torunu olduğunu düşündüğüm küçük bir kızın elinden tutmuş yaşlı bir teyzeyle karşılaştım. Kendisi bana nereye gittiğimi sordu, ben de buraya, Durkahan şehrine iş bulmak için gitmekte olduğumu söyleyince benden Bekçi Fardashi adında birisini bulup ailesiyle ilgili bir haberi iletip iletemeyeceğimi sordu. Bunu yapmam karşılığında Fardashi’nin bana iş bulmam hususunda yardım da edebileceğini söyleyince, ben de kabul ettim.”, diye hikayesini genişletir Aager.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap kendisini temizlemeyi bırakır ve alık alık Aager’e bakar!

“Ama..!”, diye Inshala’nın hayret dolu sesini duyar Aager zihninde. “Ne zaman böyle bir teyze ve küçük torunuyla karşılaştık ki? Ben neden hatırlamıyorum?”

“Ummm.. Sonra, bebeğim.”, der Aager biraz utanarak ve kıza bugüne kadar asla yalan söylememiş olmasına rağmen, yalanın gerçekte mesleğinin bir parçası olduğunu nasıl anlatacağını düşünür bir an.

Sincap, Aager’in başının üstüne tırmanır ve bekçiye haşin bir şeyler çırtlatır!

Bekçi hayretle karalar içindeki adama ve tepesinde durmuş, kendisini ‘azarlayan’ küçük kemirgene bakar.

“Uhhh.. Hayvanınızın nesi var?”, diye sorar.

“Kendisine Bekçi Fardashi ile işimiz bittiğinde fındık alacağım sözünü vermiştim. Sabırsızlanıyor.”, diye aynı sükûnetle bir yalan daha söyle Aager.

Sincap biraz daha çırtlar!

“Onunla konuşabiliyor musunuz?”, diye hayretle sorar bekçi.

“Öyle olduğunu düşünmek isterim.”, der Aager, utanmaz bir sırıtışla. “Sincabım kafamı kemirmeye başlamadan önce işimi halletsem iyi olacak, sanırım. Size iyi günler dilerim, bekçi efendi.”

“Ummm.. Size de iyi günler, yabancı. Hayvanınızı ivedilikle besleseniz iyi olacak. Çok kızmışa benziyor!”, der bekçi ve yüzünde hayret ifadesiyle devriyesine devam eder.

“Çok.. çok.. AMA ÇOK AYIP, AAGER FOGSTEP! O abiyi kandırdın!”, diye inler Inshala.

Aager güler.

“Aaaa.. Hayır sevgilim Inshala. O adamı kandırmadım. Ona yalandan bir hikaye söyledim.”, der ‘dürüstçe’.

“Ama.. ama sen yalan söylemezsin. Söylediğini hiç görmedim ama ki!”, diye söylenir kız hayal kırıklığı gizleyemeden.

“Sana veya arkadaşlarıma neden yalan söyleyeyim ki? Bu doğru olmaz.”, der Aager aynı dürüst ifadesiyle.

“Ama.. ama yalan kötü bir şey ki!”, diye inler kız.

“Evet. Ama gerekli bir şey aynı zamanda.. Bazen..

“Niye ki ama?”

“Tanımadığımız kişilere bütün sırlarımızı veremeyiz de ondan. Dahası, Lady Moira hapiste. Bu da onun düşmanları olduğu anlamına geliyor. Moira’nın düşmanları, bizim de düşmanlarımız ve kimin dost, kimin düşman olduğunu daha bilmiyoruz, öyle değil mi?”, diye açıklar Aager.

Inshala uzun bir süre bunu kafasında evirip çevirir ve anladığı olmasa da, bildiği bir şeylerle bağdaştırmaya çalışır. Neden sonra bir anda ayılı verir.

“Pusu! Bu bir çeşit pusu!”, diye ünler.

“Efendim?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager zira yalan ile pusu arasında herhangi bir alaka kuramaz.

“Ben avlanırken.. Eskiden.. Kedim varken.. Avıma sessizce yaklaşır ve ona pusu kurardım —ki geldiğimi göremesin diye. Çünkü görürse o gece aç yatmak zorunda kalıyordum. Senin yaptığın da sözlerle pusu! Düşman geldiğimizi göremesin diye onlara kelimelerle pusu kuruyorsun! Bayıldım buna Aager Fogstep. Sen bir kedi olmalıydın! Hiç şüphem yok, harika bir avcı olurdun!”, diye mutlu bir şekilde açıklar küçük kız.

“..!”

✱ ✱ ✱

Kayık bir surat ve elinde kalın bir odunla kapıda belirir yaşını almış Bekçi Fardashi. Uzun bir süre önünde duran karalar içindeki adama, ve omzuna oturmuş yanaklarını, başını, kulaklarını, elleri ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemekle meşgul sincaba bakar ve kış uykusundan zamansız uyanmış bir ayı gibi homurdanır.

“Beni bulun dediğimde bu saati kastetmemiştim! Görev teslimini daha bir saat önce yapmıştım ve eve dönmüş güzel güzel uyuyordum!”, diye söylenir yaşlı bekçi.

“Özrümü kabul edin, Bekçi Fardashi. Saat konusunda kesin ayrıntı vermemiştiniz.”, der Aager.

Yaşlı bekçi ‘hıh’lar, sonra Aager’in arkasına ve etrafına bakınır.

“Küçük kız nerede?”, diye sorar.

“İsterseniz içeride konuşalım. Duyduğum kadarıyla zamansız uyandırılma konusunda belirgin bir şöhretiniz varmış.”, der Aager düz bir suratla.

Bekçi Fardashi kaşlarını çatar.

“Ukala bekçilere ne olur bilir misin, delikanlı?”, diye homurdanır.

“Hayatımda hiç bekçilik yapmadım, efendim. Ama bir çok ukala bekçinin kafasını odunla kırmışlığım oldu.”, der Aager aynı nötr ifadesiyle.

Fardahsi’nin çatılı kaşlarından bir tanesi kalkar.

“Ben Serenity Home kasabasının şerif yardımcısıyım, efendim. Kasaba bekçilerini disipline edip hizaya getirmek görevlerim arasındaydı.”, diye özlü bir şekilde açıklar karalar içindeki adam.

“Pek de şerif yardımcısına benzemiyorsun.”

“Zorla üstüme yıkılan bir meslekti, o kadar. Alternatifim giyotindi!”, der Aager ve sırıtır!

Bekçi Fardahsi ‘fırk’lar.

“Gel içeri. Ayaklarını paspasa silersen sevinirim. Temizlikçi kadın, işi olmasına rağmen temizlemekten hiç hoşlanmıyor ve dırdırı ölümcül.. Cadaloz kadın!”, diye homurdanarak söylenir.

Aager, omzunda ‘küçük’ Inshala olduğu halde Bekçi Fardhas’i’nin peşinden içeri girer.

Fardashi’nin evi, Aager’in tek göz evi gibidir. Boş ve düzenli. Ancak Aager’in aradaki nüansa ayılması biraz daha uzun sürer;

Kendi evi boş denebilecek kadar sadedir ve olan az eşyalar ise oldukça spesifik bazı amaçlara hitap edecek şekilde ‘düzenlenmiştir’. Bu düzenlemelerden bazıları estetik anlamda sadedir, çünkü Aager eşya kalabalığından hoşlanan biri değildir, bazıları pratik açıdan oldukları yerlere konmuşlardır, yatağının camın hemen altına yerleştirilmesi gibi bazıları da mesleki ‘temkin’den kaynaklanmadır. Ancak ve en nihayetinde bunların hepsi de Aager’in kişisel tercihlerinden kaynaklanmaktadır.

Bekçi Fardashi’nin ‘düzeni’ ise, tamamen belirli bir protokol icabı sade ve boştur ve Aager işin bu kısmından pek de haz etmez.

Evet, Aager’in kişisel egotistik alışkanlıkları yada lüksleri olduğu söylemez, ancak bunların eksikliği de genç adamın kendi tercihidir ve Aager bu tercihini hiç değerlendirmemiş dahi olsa, yine de onların ‘askeri’ protokollerce idame edilmesini de kabul edilebilir bir hayat tarzı olarak kendisine uygun göremez.

Aager aynı zamanda küçük Inshala’sının kendi evini gördüğünde ne düşüneceğini merak eder. Acaba kız o küçük, tek göz evi gördüğünde ona ‘boş’ mu diyecek, yoksa ‘sade’ mi?

Yada kızı azıcık tanımışsa —ki Aager, Inshala’sını biraz olsun tanıdığını düşünür— kız evi gördüğünde muhtemelen ‘İçinde ne olduğu değil, olan ile neler hayal edebildiğimizdir önemli olan ama ki!..’, gibi bir şey diyeceğini düşünür..

Bununla beraber Aager kızcağızın kendi küçük, tek göz evinde de tıkılıp kalmasını istemez ve kendi kendisine bir karar verir; Serenity Home’a döner dönmez biraz para biriktirip yan arsayı da alıp, orada kız için güzel bir bahçelik yapacaktır. İçinde çiçekleri, ve ortasında da büyük, kocaman dalları ve iri yaprakları olan bir de ağacın olduğu bir bahçelik..

“Evime hoş geldiniz, Efendi..?”, diye sorar Fardashi.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim.”, der genç, karalar içindeki adam.

“Fogstep.. Farstep’le bir akrabalığın var mı? Kendisi pek tanınmış mümtaz bir zattı.. Oldukça da dindar..”, der Fardashi düşünceli bir şekilde.

“Çok uzaktan, efendim.”, diye yanıtlar Aager, hiç bozuntuya vermeden. Buna rağmen zihninin derinliklerinde bir kadının dolgun, imalı, ve şuh kahkahasını duyar gibi olur.

“Genç hanımefendi neredeler? Kendisi güvenli bir yerdedir umuyorum.”, diye sorar yaşını almış bekçi temkinli bir şekilde. “Soruyorum, çünkü kimliği ortaya çıkarsa bu.. bazı zatların pek de hoşuna gitmeyebilir ve kendisini.. konuşma fırsatı vermeden susturmak isteyebilirler.”

“Bunun şimdilik sorun olacağını sanmıyorum, Bekçi Fardashi.”, diye sırıtır Aager ve sessizce, “Bebeğim, sıra sende..”, der.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap odanın ortasındaki masanın üstüne sıçrar, oradan da sandalyeye..

..ve Bekçi Fardashi, “Ne..?”, diyemeden, küçük Inshala’yı sandalyenin üzerinde oturur halde bulur!

“Merhaba bekçi amca.. Size amca diyebilirim di mi? Biliyorum gerçekte amcam değilsiniz ama size adınızla hitap etmek bana biraz ayıp olur gibi geliyor.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle.

“Ummm.. Sanırım diyebilirsin, küçük hanım.”, diye afallar yaşlı bekçi.

“Görünüşüm sizi yanıltmasın.”, der Inshala. “Ben on yedi yaşındayım!”

“Özür dilerim. Bu kadar büyümüş olduğunuzu düşünmemiştim. Benim hatam..”, der Fardashi.

Inshala mutlu bir şekilde gülümser.

“Evinize bayıldım bekçi amca. Derli toplu, temiz ve çok ferah..”

“Öyle mi düşünüyorsun? Bana sanki bir iki parça bi şey daha alsam gibime geliyor.”, der Bekçi Fardahsi ve etrafına bakınarak başını kaşır.

“Daha çok eşya, daha az hava demek değil mi ama ki?”, diye sorar Inshala.

Aager gülümser.

Kızın bakış açısı.. gerçekten farklıdır.

“Sanırım öyledir.”, der Fardashi, aklı biraz karışmış bir şekilde.

“Neden siz oturmuyorsunuz? Aager’imle konuşurken bende size bi güzel çay yaparım.”, diye önerir ve cevabını beklemeden köşedeki küçük sobaya doğru yönelir.

“Bu çok.. hayret verici bir hanımefendi..”, der Fardashi, biraz utanmış, biraz da hayanlıkla kızın ardından bakakalır.

“Tahmin edemeyeceğiniz kadar.”, diye tasdik eder Aager.

“Cehaletimin kusuruna bakmayın ama nedir kendisi?”, diye sorar merakla.

“Hanımefendi bir fey melezidir, Efendi Fardashi.. Yarı fey, yarı insan.. Zorlu ve oldukça da sıkıntılı bir geçmişi var. Bu yüzden görünüşünü fazla mevzu etmezseniz, kendisine iyilik etmiş olursunuz.”, der Aager sakin bir şekilde.

“Tabii.. Tabii.. Özür dilerim.. Sadece fevkalade güzel olması bir yana, aynı zamanda da nazik ve düşünceli. Benim gibi huysuz bir adamın bomboş evini överek büyük nezaket gösterdi. Tam insanlar bile bunu yapamadılar.”, der adamcağız, tekrar başını kaşıyarak.

“Tam insanların o kıza neler yaptıklarını bilmek istemezsiniz, Bekçi Fardashi.”, diye cevap verir Aager istemsiz bir soğuklukla.

“Tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Yazık. ‘İnsanlığı’ eksik gördüklerimizden görmek.. bizler adına acınası bir durum.”, diye sesli bir şekilde düşünür yaşlı bekçi. “Rahmetli Delia Karakash’ın kızı Lady Moira, küçük hanımefendiyi resmi bir şekilde sahiplendiyse, gerçekten kendisini çok değerli görmüş olmalı.. Merakımın da kusuruna bakmayın ama Lady Moira ile nerde—?”, diye sorar Fardahsi.

“Themalsar Harabeleri..”, der Aager kısaca. Sonra belki de bunun yeterli olmayabileceğini düşünerek, konuyu biraz açar. “Kendisiyle Serenity Home kasabasında tanıştık ve bir grup gençle beraber, kasabamıza saldıran bazı suçluları bulmak için yola çıkmıştık. İzcilerimiz sayesinde kaçakları Themalsar’a kadar takip ettik ve o pis yere girmek zorunda kaldık. Uzun ve kanlı çatışmalar sonunda da Themalsar’ın kendisiyle yüzleştik. Lady Moira o savaşta büyük cesaret örneği sergiledi ve kaçık papazın çağırdığı bir iblis ile neredeyse teketek dövüştü. Harabelerde işimiz bittiğinde kendisi, Inshala’nın ailesiz ve tek başına ormanda büyüyüp yaşadığını öğrenince, olduğu onurlu hanımefendi gibi, onu sahiplendi. Kasabaya geri döndüğümüzde de bunu resmileştirdi.”

“Tam Lady Moira’lık bir davranış; onurlu ve alicenap. Tıpkı babası gibi..”, der Fardahsi, başıyla onaylayarak. “Peki kendisini nasıl kurtarmayı düşünüyorsunuz? Fazla vaktiniz yok. Rivayetler doğru ise, amcası düğünden sonra o kızı yaşatmayacağı yönünde ki bu da oldukça adî ve onursuz bir davranış, özellik de bir Paladin Lordu için.”

“Sizin bir öneriniz var mı?”, diye sorar Aager.

“Ben basit bir bekçiyim, Efendi Aager. Kıdemli olmam sadece bu işi çok uzun yıllar boyunca yapıyor oluşumdan kaynaklanıyor. Bununla beraber, sanıyorum sizi iç kaleye, Lady Moira’nın annesi, Lady Alisia Sivara’nın yanına sızdırabilirim. Ancak bunu yaptığımız anda, kendimizi kanunen kabul edilebilir bir pozisyonda bulundurmamız gerekir.”, diye düşünceli bir şekilde konuşur Fardashi.

“Buyur bekçi amca.”, der Inshala ve hazırladığı çaydan bir fincan yaşlı bekçinin önüne, ikinci bir finanı Aager’in önüne, sonuncusunu da kendisine alır ve tekrar sandalyesine oturur.

“Teşekkür ederim güzel hanımefendi. Kendi evimde bana hizmet ettirerek beni utandırdınız.”, der Bekçi Fardashi, yüzü biraz kızarmış bir şekilde.

“Küçük bir kıza hizmet etmeniz size ayıp olmaz mıydı, bekçi amca?”, der Inshala gülümseyerek. “Şimdi. Kabul edilebilir pozisyon nedir?”

“Teknik olarak, evet, siz Lady Alisia’nın kızı, Lady Moira’nın da kız kardeşisiniz. Ama şehirde kimse sizi tanımıyor. Bu yüzden ortaya çıktığınız anda sizi susturmaya çalışacaklardır. Bunun gerçekleşmemesi için, hem sizin, hem Lady Alisia’nın hem de Lady Moira’nın etrafında güvenebileceği muhafızların olması gerekiyor. Dahası, Lady Moira’nın geri döndüğünde amcasına isnad ettiği suçlamalar ve sonrasında kaybettiği düellodan dolayı, kanunen Lady Moira’nın herhangi bir söz hakkı kalmadı.. Korkarım Lady Moira onurunu tekrar kazanması gerekecek; önce amcasına karşı yaptığı suçlamaların geçerli olduğunu ispatlayarak, sonra da tekrar dövüşerek. İlkini yapamaz çünkü hapiste. İkincisini hiç yapamaz çünkü ilkinde olduğu gibi hem hapiste, hem de zaten kaybettiği ilk düelloyu, bir aydır bulunduğu hapisten bitkin bir şekilde çıktığında hiç yapamaz. Şu anda eline bir kılıç tutuşturulsa, kendi hayatı için bile dövüşebileceğini sanmıyorum, bırakın amcasına karşı tekrar dövüşmeyi ki, Lord Tarakadahan Karkashi, yabana atılabilecek biri değil. Hem çok güçlü, hem de yeğeninden çok daha tecrübeli bir savaşçı.”

Inshala anlatılan bütün karamsar tabloya rağmen mutlu bir şekilde çayını hüpletir.

“Ama ben, bu kağıda göre..”, der ve Moira’nın kendisin kız kardeşi olarak ilam ettiği papirüsü çıkarıp “Moira ablamdan sonra komuta zinciri aydalı olarak—”

“—Ardalı..”

“—Ardalı olarak bana geçmiş olmuyor mu?”, diye sorar.

“Komuta zinciri, ne?”

“Sonra anlatırım, bebeğim..”

“Bu o sosyal şeysilerden biri di mi?”

“Gibi, gibi..”

“Ummm.. Evet. Teknik olarak..”, der Fardahsi.

“Tenkit olarak, ne peki?”

“Teknik olarak.. Nasıl anlatsam.. Sen sincaba dönüştüğünde mesela, sadece teknik olarak o anda bir sincapsın ama aynı zaman da değilsin çünkü gerçekte Inshala’sın..”

“Kafam karıştı, Aager Fogstep.”

“Benim de, bebeğim!”

“Yani bana inansalar da inanmasalar da, Moira ablamı bu kağıtta söylenen şeyleri doğrulaması için çağırttırabilirim, öyle değil mi?”, diye sorar Inshala, ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Evet. Bunu yapmak zorunda kalırlar. Dahası, yapmaktan başka çareleri olmaz.. Ama daha önce onu öldürürlerse iş yine yatar.”, der yaşlı bekçi ciddi bir şekilde.

“Bunun sorun olacağını pek sanmıyorum bekçi amca. Ablamın sağ salim yanıma getirilmesi sorumluluğunu, Tatatatadan.. Tadadadarakan.. Takakaraman..”, diye uğraşır Inshala ve yüzü kıpkırmızı kesilir.

Yaşlı bekçi ister istemez güler.

“—Tarakadahan.. Sen, Karkashi diye çağır, güzelim.”

“Karkashi.. amcaya vereceğim. Onuru söz konusu olduğu için de, ablamın kılına bile dokunamayacaklar. Ablam geldiğinde bu kağıdı onaylayacak, bende artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak ablama yapılan muameleden dolayı çok kızdığımı ve bundan dolayı da Karkashi amcayı sorumlu tuttuğumu söyleyeceğim.”, der Inshala.

“Lord Karkashi bu suçlamaları kabul etmeyecektir.”, der yaşlı bekçi kati bir şekilde.

“Ben de onu sorumsuzluk ve korkaklıkla suçlarım ki.. Bu şekilde ona kelimelerle pusu kurmuş olurum ve hiçbirimiz de aç yatmak zorunda kalmayız!”

Oda bir anda sessizleşir.

“Bebeğim.. Onu korkaklıkla suçladığında ne olacağını biliyorsun, değil mi? Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”

“Moira ablama ne olduysa bana da aynısı olacak, sevgilimi Aager Fogstep. Aradaki fark, ben yalnız değilim çünkü benim Aager Fogstep’im var. Ve sen de sadece Aager Fogstep değil, aynı zamanda da Kış Askerisin ki!”, der kız ve Aager’in zihninde kıkırdar. “Eminim Mab’in de bu konuda söyleyecek bir çift lafı olacaktır çünkü şu anda biz kış aylarındayız; Mab’in gücünün zirvede olduğu mevsimde, dolayısıyla onun da onuru söz konusu.. Mab, Kış Askerini, kendi yeğenini bile kafese koyan bir ölümlüye yedirtmeyecektir. Mab, kış fey’lerinin hükümdarıdır ve efendisi olduğu bütün feyler gibi o da demir kafeslerden nefret eder. Dahası, Mab’in söyleyecek sözü varsa, Titania ablanın da ekleyecek bir şeyleri olacaktır.”

Aager’in beyni duruverir..

..zira kız, Themalsar harabelerinin yerin dibine geçirilmesi için Mab ile yaptığı anlaşma, ardından Titania’nın da Mab’e misilleme olarak harabelerin üzerinde yepyeni bir koruluk bitirmesinin aynını yapmak niyetindedir. Aradaki tek fark, daha öncekinin aksine bu seferkini anlaşmasız bir şekilde, Mab’in onurunu mevzu ederek yapacaktır!

Aager, kızın bunu gerçekleşmesi halinde bunun Mab’i ne kadar kızdırabileceğini düşünemez bile..

Aslında düşünür ve aklına bunu tanımlayabilecek sadece bir kelime gelir; MONÜMENTAL!

Aager zihninde elini yüzüne vurup esefle başını salladığını hayal eder zira bu yetmiyormuş gibi, kız bir de Titania’yı işin içine, ve kendisine hiç sormadan, İKİNCİ defa dahil ettirecektir!

Ve Aager Fogstep, kızın neden kendisine ‘la Fey’ diye hitap ettiğini bir anda anlayıverir..

Kız ‘la Fey’ adını kendi kendisine vermemiştir.

Bu ismi, bir anlamda ‘doğa’ ona vermiştir çünkü kızın aklı bir insanınki gibi değil, bir fey gibi çalışmaktadır; anlaşmalar, almalar, vermeler ve takaslar —denge!

Aager bir başka şeye daha ayılır ve belki de bunun sebebinin Kış Askeri oluşundan kaynalanabiliyor olabileceğini düşünür;

Kızın böyle düşünmesi gerçekte çok ‘doğal’dır ve ortada suçlanacak bir durum da yoktur. Bu, bir kediyi kedi gibi düşünmekle suçlamak kadar anlamlıdır ancak..

Evet, Inshala’sı bir insandır ve bunu vurgulamak için deliler gibi çırpınmaktadır ve olmak için gösterdiği çaba ise, tam anlamıyla ‘insanüstü’dür.. Ama her ne yaparsa yapsın, kız aynı zamanda da bir feydir. Ve bu, basit anlamda yüzde elli – yüzde elli meselesi de değildir;

Kız, ikisinin iç içe geçmiş ve her iki yarısının da bir şekilde yüzde ellinin üzerinde olduğu, muhteşem bir denge örneğidir aynı zamanda.

Aager bunu anlayıverir..

..ve anladığında da kıza olan bütün bakış açısının değiştiğini hisseder..

Kız hakkında, daha önce boş yada muallakta kalan noktalar, yavaş yavaş yerlerine oturmaya başlar.

Aager asla “Neye bulaştım?”, diye düşünmez.

Ama belki, “Neden daha önce bulaşmadım ki?”, diye düşünmüş olabilir zira bu yeni ‘sahne’ çok, ama çok daha tehlikeli..

..ve eğlenceli olacaktır!

Ve Aager Fogstep hayatında ilk defa insanlara, ‘ölümlüler’ gözüyle bakar..

. . .

Aager ve Inshala, Bekçi Fardashi’nin evinden ayrıldıklarında öğleni çoktan geçmiş, ikindi olmuştur. Aager, kaldıkları hana geri dönmek için yönelir. Fardashi ile yaptıkları, Moira ve ailesine ulaşmak için Durkahan’ın iç kalesine girme planı, ertesi sabah erkenden, daha kimsenin tam olarak uyanmadığı saatleri gerektirir ve karalar içindeki adam, kendisinin de, sevdiği kızında sıkı bir yemek ve deliksiz bir de bir uyku çekmelerini ister. Ancak yaşlı bekçinin kapısından çıktıkları an kız kollarını göğüslerinin altında bağlar ve Aager’e çatılı kaşlarla bakar.

“Bekçi amcayla işimiz bitti, Aager Fogstep.”, der imalı bir ses tonuyla.

“Ummm.. Evet, bitti..”, diye tedirgin bir şekilde cevap verir Aager.

Kız biraz daha çatar kaşlarını ve tehditkar bir sesle tıslar..

“Fındıklarım, Aager Fogstep.. Fardashi amca ile işimiz bittiğinde sokaktaki bekçiye bana vereceğini söylediğin fındıklarımı rica edeyim!”


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa: Yaban Domuzu, swine, sow.

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Three)
“Three Dog Curse..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

 

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

 

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part Two)
“Ülkem Arashkan”
dan
sonra yer alır..

 

 

Prenses Alor’Nadien ne.. Sizi sağ salim görmek o kadar güzel ki.”, diye içi rahatlamış bir ifadeyle karşılar Lorna’yı, High Spires’ın efendisi Philius. Sonra Udoorin’e döner ve “Sir Udoorin, Prensesimizin selameti için göstermiş olduğunuz çabayı ne kadar takdir ettiğimizi bilemezsiniz.”, diye genç adama gülümser.

İçeri en son giren Anglenna’yı ise uzun bir süre sessizce süzer.

“Efendi Philius. Duyduğum kadarıyla Arashkan askerlerine ve halkına kapılarınızı açmışsınız. Ve onları kurtarmak için askerlerinizi göndermişsiniz. Bunu duyduğumda ne kadar mutlu olduğumu bilemezsiniz.”, diye olası bir sürtüşmeye engel olmak için araya girer Lorna.

“Tabii.. tabii.. Aynı şehri.. ve aynı düşmanı paylaşıyoruz. Ancak fazla vaktimiz kaldığını sanmıyorum. Orken’ler şehrin kuzeyini temizledikten sonra sanıyorum, güneyimizdeki okçular birliğine daha ağır bir şekilde çullanacak ve rıhtımı ele geçirecekler.. Ancak ikisini de bitirdikten sonra bizi dört bir yandan kuşatmış olacaklar. Koruma büyülerimiz, an itibariyle mangonel taşlarına engel olabiliyor, nevarki büyülerimiz devamlı bir bombardımana uzun bir süre dayanamazlar. Bunu şu anda yapmamalarının tek sebebi, o dev mancınıkları yıkık binaların oluşturduğu moloz dolayısıyla daha şehre sokamamaları.”, diye durum tespiti yapar Philius. Sonra da Anglenna’ya döner. “Lady Anglenna. Burada bulunmanıza, koşulların oluşturduğu müstesna durum itibariyle göz yummuş durumdayım. Lütfen misafirperverliğimi sınamayın, ve istismar etmeyin.”

Efendi Philius’un acı uyarısı Anglenna’yı etkilediyde yada kızdırdıysa, elf kadın bunu yüzüne yansıtmaz.

“Misafirperverliğinizi sınamak niyetinde değilim, Efendi Philius. Bununla beraber, High Spries girişinde olduğu gibi Prensese veya Sir Udoorin’e herhangi bir saldırı daha gerçekleşecek olursa, buna en yakıcı karşılığı vererek müdahale edeceğimi de bilmenizi isterim.”

Anglenna’nın bu sözleri üzerine Philius’un yüzü kararır.

“Prensesimize yapılan suikast girişiminde emrin kimden geldiği konusunda bir tahminde bulunalım isterseniz, Lady Anglenna..”, diye burnundan soluyarak harlar Philius.

“Ben tahminlerle uğraşmam, Philius. Siz bana burada bulunma koşullarımı dile getirdiniz, bende bu koşulları hangi durumlarda sınayacağımı açıkça ifade ettim. Burası sizin eviniz. Evinizdeki annemin gönderdiği sıçanları temizlemekten acizseniz, bunu ben sizin için seve seve yaparım!”, diye önerir Anglenna buz gibi bir gülümsemeyle.

Udoorin avucunun içine sesli bir şekilde öksürür.

Lorna ise kendi gülümsemesini gizlemeyi başarır.

“Abla.. ve Efendi Philius.. Sanırım dışarıda yeterince düşmanımız var, öyle değil mi?”, diye nazikçe konuşur.

“Evet.. Tabii hanımım..”, der Philius terlemiş bir şekilde.

“Babamdan, Ri Grandaleren’den herhangi bir haber var mı?”, diye çok hafif bir tereddütle sorar Lorna.

“Hanımım..”, diye başlar Philius, yüzünde esef dolu bir ifadeyle. “..Korkarım babanızdan herhangi bir haber alabilmiş değiliz. High Woods’a Orken’lerin nasıl gizlice ve görülmeden sızabildiklerini bilmiyoruz. Ancak bir anda Bari Na-ammen’in kapılarında peyda oluverdiler ve şehri tamamen gafil avladılar. Orada neler olup bittiğine dair an itibariyle sadece muallak rivayetler var. Kesin olan, Bari Na-ammen’in neredeyse tamamının yerle bir edildiği, High Woods’da orman yangınlarının kontrolsüz bir şekilde yandığı, binlerce asker ve halkımızın öldüğü ve çatışmaların yer yer devam ettiği. Ancak rivayetleri de göz önünde tutarsak, söz konusu çatışmaların düzenli ordu değil, pek de etkili olmayan küçük gruplar halinde olduğu yönünde.. Bari Na-ammen’i, ve muhtemelen de babanız Ri Grandaleren’i kaybettik.”

Lorna’nın gözleri dolar, yanaklarından süzülen iri yaşları gizlemek için başını eğer ve olduğu yerde kıpırdamadan durur.

Udoorin sadece bir anlığına kıza meyleder ancak o da olduğu yerde durmayı tercih eder. Ancak Anglenna ile gözleri kesişir ve genç adam başıyla ona işaret eder.

Anglenna yavaşça Prenses Alor’Nadien ne’ye yanaşır, ve sessizce genç kuzenine sarılır..

..ve Anglenna ona sarıldığı anda kızın boğazından küçük bir hıçkırık kaçar.

Udoorin yerinde taş gibi bir ifadeyle kıpırdamadan dururken, Efendi Philius hayretle Anglenna’ya bakar..

..ve elini, belindeki kılıcın kabzasından çeker.

Neden sonra, arkası dönük olduğu Philius’a sessiz ve gizleyemediği bir korkuyla sorar Anglenna;

“Annem. High Lady Angrellen?”

Philius bir süre sessizliğini korumayı tercih eder. Sanki Anglenna ile daha fazla muhatap olmak istemiyormuşun iç muhasebesini yapıyor gibidir. Yüzü biraz yumuşar ama sesi vurgusuzdur.

“Kendisinden herhangi bir haber alınamadı. Bununla beraber, sizi o eğitti. Dolayısıyla onu en iyi tanıyan sizsiniz. Sizce Angrellen kendisine ön hazırlıklı bir kaçış planı yapmayacak biri midir?”

Anglenna buna cevap vermez.

Zira soru kendi kendisini cevaplar mahiyettedir. İşin Anglenna’yı acıtan yanı, annesi kendisine böyle bir plandan hiç bahsetmemiştir.

High Lady Angrellen öz kızını söz konusu bir kaçış planına dahil etmeyi asla düşünmemiştir.

Anglenna sevgili kuzenine sarılmış onu teskin etmeye çalışırken, gerçekte kuzeni de ona sarılmış ablasını teskin etmektedir..

 

Bulundukları oda uzun bir süre sessiz bir ağıt içerinde boğulur.

Neden sonra sessizliği kapının açılması bozar ve Anglenna arkasında Udoorin’in keskin iç çekişini duyar..

 

“Sen..”, diye ünler Udoorin. “Senin ne işin var burada?”

“Burası benim evim.”, der Darly Dor sırıtan bir sesle!

 

✱ ✱ ✱

 

Udoorin hayretle Darly’e bakar.

“Ummm.. Seni en son burada gördüğümde..” diye afallar ve ne diyeceğini şaşırır.

“Açıkçası iş bana kalmış olsaydı, babamla aramdaki.. sorunları mezarıma kadar taşımaya razıydım. Nevarki kaldığınız hanın damında geçirdiğim geceler boyunca o garip kız, sessiz ve.. ne bileyim.. ‘uhrevi bir inatla’, beni babamla konuşmaya ikna etmeyi başardı.. Annem bile yıllarca uğraşmasına rağmen bunu başaramamıştı.”, diye acı bir hayretle mırıldanır genç hırsız.

“Merisoul.”, deyi verir Udoorin, ‘bu her şeyi açıklıyor’ anlamında.

“Hanımefendi nasıllar?”, diye sorar Darly, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya sarılmış prensese bakarak.

“Üzgün. Babasının.. muhtemel acı kaybını az önce öğrenmiş durumda..”, der Udoorin ve Darly’nin arkasında, odaya girmemeyi tercih eden ikinci kişiye bakar.

“Lady Lilly..”

Lilly Venom ‘fırk’lar.

“Hangi ara beni leydi yaptınız? Sizin grupta normal bir kişi yok mu? Biriniz ‘ablam’ diye tutturdu, biriniz uyurken kafamı topuzla ezmeye çalıştı, şimdi de sen gelmişsin beni leydi’lemeye kalkıyorsun.”, diye söylenir Lilly Venom.

Udoorin iri omuzlarını silker.

“Aager’in kız kardeşisin. Sana leydi diye hitap etmezsem kafama odunla vurabilir. Ben çocukken bunu yeterince yaptı. Tekrar böyle bir alışkanlığa başlamasını gereksiz bir risk olarak görüyorum. Darly’nin burada olmasını anlarım da.. Senin..?”, diye Philius’a çaktırmamaya çalıştığı bir bakış atar.

“Efendi Philius benim kim olduğumu biliyor zira Arashkan’a en başta gelme sebebim kendisinin şahsi davetlisi olmamdı.”, der kız umarsız bir şekilde.

Udoorin’in hayretle kesici kıza, sonra da Efendi Philius’a bakar, ancak Philius kızın söylediklerini ne kabul eder, ne de inkar. Sessizce olduğu yerde, yüzünde tamamen nötr bir ifadeyle öylece durur.

“Kim için çağırdı?”, diye sorar Udoorin.

“Sen bir kanun adamının oğlusun, Efendi Udoorin. Kim için çağırıldığımı sana söylememi beklemiyorsun herhalde!”, diye keyifli bir hışımla tıslar Lilly Venom ve kısa.. çok kısa bir an gözü arkası kendilerine dönük olan Anglenna’ya kayar.

Udoorin’in gözleri kısılır.

Lilly’nin uyarısını görmüştür.

“Gnine’a, Gar Thalot için geldiğini söylemiştin..”, der Udoorin.

“Evet.”, der kesici kız utanmaz bir ifadeyle. “Ama hazır gelmişken 35,000 altın daha alabileceğimi düşünmüştüm. Sonra abimi gördüm. Tabii o zaman sadece azılı düşmanım Aager’di benim için. İçimden, Arashkan’ın ne denli ballı geldiğini düşünmüştüm. İki kodaman hedef ve bir de bonus..”

“Eminim abin, kendisini ‘bonus’ olarak görmene bayılacaktır.”, diye sırıtır Udoorin.

Kız umarsızca omzunu silker.

“Ona saydığım onca şeyi düşünürsek, bunu umursayacağını pek sanmıyorum. Ve tabii senin de bunu ona söyleyecek cesaretinin olduğunu düşünmüyorum!”, diye yapıştırır.

Darly ‘fırk’lar.

Udoorin gözlerini kısar.

“Bu yine de burada ne işin olduğunu tam olarak açıklamıyor.”, der genç adam.

“Darly..”, diye burnundan solur Lilly. “Şehir saldırıya uğradığında bir şekilde gelip buldu beni ve buraya gelmem konusunda beni ikna etmeyi başardı… Yılışık şey!”

“Buna alındım. Sana hiç yılışmadım.”, der Darly sırıtarak.

“Ne yapacaksın şimdi peki? Şehri terk etsen aslında bu senin için en iyisi.”, diye önerir Udoorin.

“En iyisi, ama aynı zamanda da en kazançsız seçenek bu benim için. Arashkan’a geldim ve başıma bela dışında bir şey gelmedi bu lanet şehirde. Elim boş gidemem. Ve ben, bana verilen işleri her zaman yaparım. Mesleki ahlak.. Ve elimde daha bitmemiş üç iş var; Arashkan’a çağrıldığım, geldikten sonra aldığım ve en son bana verilen iş..”, der Lilly Venom huzursuz edici bir gülümsemeyle..

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Darlius.”, der Anglenna sakin bir resmiyetle.

“Darly.. Sadece Darly.. Ben ‘efendi’ birisi değilim ve senin tarafından ‘efendilenmek’ de istediğimi hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Darly soğuk bir üslupla.

“Darlius Philius Silveroak..”, diye Prenses Alor’Nadien ne’nin boğuk sesi duyulur Anglenna’nın arkasından ve Lorna, kendisine biraz çeki düzen vermiş bir şekilde yaklaşır.

“Lütfen. Ablama karşı biraz anlayış göstermenizi istiyorum sizden —şahsi bir rica olarak.”

“Hanımım.. Ricanız, benim için emrinizdir.”, der Darly ve tek dizinin üstüne çöker.

“Lütfen. Böyle de yapmayın ve ayağa kalkın. Ben ülkesiz biriyim artık. Ben ülkemi de, halkımı da yüzüstü bırakmış biriyim ve prenses olmayı hak etmiyorum. Ben artık bir prenses değilim.”, der Lorna yüzü çekilmiş bir şekilde.

“Hanımım.”, der Darly tekrar ve olduğu yerden kalkmaz. “Ülkeniz ve halkınız, sizden çok önce yüz üstü bırakılmışlardı. Sorumluluğunuzu şimdi terk ederseniz, o zaman kim hakkıyla üstlenecek onu? Ülkeniz hala orada. Halkınız da sadece dağılmış durumda. Söyledikleriniz arasında doğru olan tek şey artık bir prenses olmadığınız, çünkü siz artık bir Rise’siniz. Ve zamanı gelince ülkenize geri döneceksiniz ve halkınız da size geri dönecek. Ancak bu şekilde High Woods tekrar yeşerecek ve yeni bir Bari Na’ammen yükselecek.”

Lorna hayretle önünde eğilmiş ‘hırsız’a bakar.

“Çocuk haklı.”, der Anglenna. “Sen Rise olmazsan, ben olmak zorunda kalırım ve emin ol kimse de bunu istemez.”

Elf kadın başıyla Darly’ye işaret eder.

“O beni öldürmek istiyor çünkü benden nefret ediyor.”, der ve Darly’nin babasına, Efendi Philius’a döner.

“Aynısını babasıda istiyor, ama o önce benim olabildiğince rezil olduğumu görmek istiyor.”, diye acı bir şekilde gülümser.

Philius’dan sonra Lilly Venom’u süzer.

“Kız ise cesedimden kâr etmek niyetinde.”, der ve onu da geçer.

Ve son olarak Udoorin’e bakar.

“Ben herhangi bir şekilde sizi zarar vermek niyetinde değilim, Haş Teyze!”, diye hızlı bir şekilde söyleyiverir Udoorin.

Anglenna gülümser.

“Bu doğru. Ancak bana gösterdiğin anlayışın, sadece nişanlına olan sevginden ve sadakatinden mütevellit olduğunu ikimiz de biliyoruz, genç adam.”, der ve tekrar Lorna’ya döner.

“Gördüğün gibi, benim bir Rise olmam mümkün olmakla beraber, bunun çok kötü bir fikir olacağı aşikar.”

“Beni unutmayın. Seni ben de öldürmek istiyorum!”, diye bulundukları odanın kapısı açılır ve kolu sargılı halde Largo içeri girer.

Efendi Largo keskin ve tecrübeli gözlerle içerdekileri süzer ve kıkırdar.

“Sadece bu odadaki üç kişiyi bile yakalayıp hapse atsam zengin olurdum.”, der mutlu bir ifadeyle.

Lilly Venom ‘fırk’lar.

Darly ise sırıtır.

Anglenna ise sesini çıkarmamayı tercih eder zira kapıda duran adamı eğlendirmek gibi bir niyeti yoktur.

“Şimdi. Hazır herkes buradayken..”, diye satır başı yapar Largo ciddi bir şekilde. “Öncelikle, Efendi Philius.. Şehrin kuzeyindeki muhafız birliği ile ilgili en son haberler nedir?”

“Orken’ler çok kalabalık.”, der Philius. “Askerlerimin, muhafız birliğine ulaşması en iyi ihtimalle yarın akşama gerçekleşmiş olur. Bunu başarmaları halinde, onların ve oraya sığınmış halkın buraya getirilmesi ise iyimser bir tahminle en az bir gün sürecektir. Buna rağmen kayıplar astronomik olacaktır. Askerlerimin, oradaki muhafız ve sivillerin buraya getirilmesi ve rıhtıma yönlendirilmesi, şehrin güneyindeki okçu birliklerinin de aynı zamanda gemilere yüklenmesi oldukça zor olacak. Çıkacak kargaşada ve peşimizden koşturan Orken’lerle kıyım ve can kaybı, korkarım çok büyük olacak.”

Largo bir an düşünceli bir şekilde sessizliğe bürünür. Sonra karalı bir şekilde konuşur.

“Kayıplar kaçınılmaz, Efendi Philius. Rıhtımda bekleyen bütün gemi kaptanları plandan haberdar. Saldırı başladıktan kısa bir süre sonra şehrin kaderi belli olmuştu. Princeps Kaladin’in bize, ARİS’e verdiği son emir, olabildiğince muhafız ve sivilleri kurtarmamız yönünde olmuştu. Şehir, Arashkan Gölü dışında üç yandan kuşatıldığı için, gemilere adamlarımızı erkenden göndermiş ve kaptanları da hazır olmaları hususunda uyarmıştık.”

“İleri görüşlü bir plan.”, diye takdir eder Philius.

“Hayır, Efendi Philius. Bu sadece bir kaçış planı ve ileri görüşlü olan hiç bir yanı yok.”, der Largo acı bir şekilde.

“Şehir. Düşmanın eline geçmesi halinde, burayı hem kış için, hemde doğal bir üs olarak kullanmayacaklar mı?”, diye sessizce sorar Prenses Lorna.

Largo sessiz bir hışımla yumruklarını sıkar.

“Evet, Hanımefendi. Tamamen öyle olacak. Dahası, bizim aksimize onların surları tutacak sayıları da var. Krallığın bütün orduları bile gelse, onları bu şehirden kazımak onlarca yıl, on binlerce de hayata mal olacak.”, diye feci bir hakarete uğramış gibi konuşur Largo. “Üstüne üstlük bir de saraya girip, hala hayatta ise küçük Korodin’i bulmamız ve onu da sağ salim oradan çıkarmamız lazım.”

“Saray için bir çözümümüz yok, Efendi Largo.”, der Lorna sessizce. “Ancak şehrin asla Orken’lerin elinde kalmaması için bir çözümümüz olabilir.”

“Benim de küçük Korodin için bir çözümüm olabilir.”, der Lilly Venom ölümcül bir sırıtışla.

Largo’nun iki kaşı da kalkar ve hayretle iki kıza da bakar.

“Önce siz anlatın, Lilly hanım.”, der Lorna. “Benim söyleyeceklerimden sonra Efendi Largo’yu kaybetmiş olabiliriz.”

Udoorin buna gür sesiyle güler.

Anglenna’nın yüzünde ise nahoş bir gülümseme belirir.

“Durun tahmin edeyim. Bu sizin ‘yapacak işimiz var’, derken kast ettiğiz şeydi..”, der Largo acı bir şekilde hicvederek.

Lorna susmayı tercih eder.

Largo esefle derin bir nefes çeker ve Lilly Venom’a döner.

“Sizi dinliyorum, Lilly Venom..”

 

✱ ✱ ✱

 

Bundan benim de haberim yoktu.”, der Darly Dor.

Lilly Venom yakışıklı hırsıza bin yardalık, horlayan bir bakış atar. “Neden bilesin ki? Sen sadece basit, yılışık bir hırsızsın!”

“Alındım.”, der Darly sırıtarak.

Lilly Venom, zihninde Darly’nin üstünü karalar ve Largo’ya döner.

“Geçit, yıllar önce kesiciler tarafından açılmıştı ve sizin acınası istihbaratınızın haberi olmamasına da hiç şaşırmadım. Bir gün işe yarar diye kazılmıştı ancak geri zekalı hırsızlar Arashkan’daki buldukları tüm kesicileri öldürdükleri için bundan haberdar olan pek de kimse kalmadı. Tıpkı hırsızlarda olduğu gibi, kesicilerinde kendilerine özel gizli bilgi kaynakları var. Geçit bir çok yüz yarda uzunluğunda ve Arashkan kütüphanesinin, Heaven Parkı yanından başlıyor. Girmesi de, çıkması da oldukça zor bir geçit zira o mesafeyi tek sıra halinde, fevkalade sıkışık bir tünelden sürünerek gitmemizi gerektirecek. İri cüsseli birisi sıkışıp kalır ve tüneli tıkar. Ama bir çocuk için göreceli bir şekilde kolay olur. Kapalı, dar alanlarla sorunu olanlar varsa, onlar da hiç gelmesinler. Zırhsız, ve muhtemelen sadece birer hançerle girmeniz gerekecek.”, der kesici kız kati bir üslupla.

“Shit!”, diye küfreder Largo.

“Çok ayıp, Efendi Largo, ama isabetli!”, der Anglenna gülümseyerek.

Largo, uzun bir sessizlik içerisinde Lilly Venom’a bakar. Sonra bir karara varmış gibi konuşur.

“Öyle olsun, Lilly Venom. Kesiciler geçidini kullanacağız. Bunun için Efendi Philius’tan ve kendi muhafızlarımızdan gönüllü isteyeceğim.”, der.

“Akıllıca.”, diye cevap verir Lilly. “Çünkü çoğu —muhtemelen hiçbiri geri dönmeyecekler.”

“Bunu başarmamız halinde size ne borçlanacağım?”, diye sorar Largo kısılmış gözlerle.

“An itibariyle hiçbir şey, zira elinizde verecek bir şeyiniz yok.”, der Venom acımasızca. “Ama ileriki bir tarihte verebileceğiniz uygun bir şeyler düşünebiliriz, sanırım.”

Largo acınaklı bir ifadeyle, “Neden bunun bir gün gelipte beni bi tarafımdan ısıracağı hissine kapılıyorum?”, der.

Sonra Prenses Lorna’ya döner.

“Hanımefendi, sanıyorum sıra sizde.”, diye sorar Lorna’ya.

Lorna sesini çıkarmaz. Sadece yanında duran Anglenna’ya başıyla küçük bir onay verir.

Anglenna önce Efendi Largo’ya bakar. Sonra Darly’e döner.

“Tekrar; Efendi Darlius..”, der sakin bir resmiyetle genç, yakışıklı hırsıza.

Darly’nin kaşları çok hafif çatılır ama sesini çıkarmaz.

“Bize eski Hırsızlar Loncası’nın konumu ve ilgili yere en yakın girişi lazım..”, der Anglenna ve bunu herhangi bir ima yada vurgu yapmaksızın söyler.

Darly uzun bir süre aklı karışmış bir şekilde Anglenna’ya bakar, ancak kadının gerçekte neden bahsettiğine en sonunda ayılır.

SEN! SEN AKLINI KAÇIRMIŞ OLMALISIN! HAYIR! SEN AÇIKÇA MANYAKSIN, KADIN?!“, diye hayret.. ve nefretle ünler.

“Efendi Darlius. Lütfen ama.”, diye çok hafif bir tonla azarlar genç hırısızı, Lorna.

“Ben üzgünüm hanımım ama bu sefer sözlerimi geri alamayacağım! Bu şirret şeyin ne istediğini biliyor musunuz?”, diye yarı histeriyle neredeyse haykırır Darly.

“Evet.”, diye cevap verir Prenses Alor’Nadien ne sakin bir sesle. “Bu kararı ablam tek başına vermedi.”

“Neler oluyor? Eski Hırsızlar Loncası’nda ne var?”, diye sorar Efendi Largo.

Darly çenesini kapatır ve Largo’nun sorusuna cevap vermez.

“Bu şehri Orken’lerin eline bırakmayacak bir şey.”, der Anglenna.

 

✱ ✱ ✱

 

Kafam karıştı.. Siz.. Üçünüz.. Eski Hırsızlar Loncası’na gireceksiniz ve oradaki bir laneti şehre salacaksınız. Doğru anlamış mıyım?” , diye yüzünde hayret ifadesiyle sorar Efendi Largo.

“Üç aşağı, beş yukarı, evet..”, diye cevap verir Udoorin sakince.

“Kusuruma kalmayın ama gerçekten aklım karışmış durumda.”, der Largo. “Bir lanet ne yapabilir ki? Bildiğim kadarıyla lanetler bölgesel, kişisel yada belirli davranış veya eylemleri gerçekleştiren kişilere musallat olurlar.”

“Tanımlamanız oldukça isabetli, ancak kümülatif olarak kapsayıcı değil.”, der Anglenna.

“Açıkla.”, der Largo kısaca.

“Bu lanet.. zamanla büyüyen, büyüdükçe de genişleyip güçlenen bir lanet. Özellikle de etrafında gasp edecek canlar olduğu sürece. Dağ, göl, ırmak gibi doğal engeller, lanetin daha da yayılmasına engel olabilir ancak lanet, ‘gasp ettiği’ canlara oranla ‘yaşayacaktır’.”

“Yani Arashkan’da yaşayan ne varsa onları yutacak, sonra da dünyanın gerisine yayılacak!”, diye hafif tırsmış bir ifadeyle ünler Largo.

“Hayır, Efendi Largo. Lanet şehir surlarına dayandığında duracaktır zira surlar hem fiziksel olarak yüksek ve kalınlar, hem de metafiziksel olarak ‘doğal sınır’ işlevi görürler. Bir şehrin surları, söz konusu şehrin kati olarak nerede başladığını ve bittiğini bize söyler. Yaşayan bütün canlıların bilinç altında oluşturduğu bir sınırdır bu; surların bir yanında iseniz şehrin ‘dışındasınız’, diğer yanında iseniz, ‘içindesiniz’..”, diye, verdiği dersin sonunda öğrencilerini sınava tabi tutacakmış izlenimi veren bir üslupla anlatır Anglenna. “Dahası, bu lanetin oldukça ‘basiretli’ bir farkındalığı var. Ve o farkındalıkla belirli bir bölgeyi —Arashkan’ı— sürü mantığı ile sahiplenecek ve kimsenin bu bölgeye girmesine de izin vermeyecek, ama kendisi de dışarı çıkmayacaktır.”

Odadaki herkes hayretle Anglenna’ya bakar.

Largo birkaç defa bir şeyler söylemek için meyleder ama ağzından herhangi bir şey çıkmaz.

“Bu lanet, kuru bir nazar değil, Efendi Largo. Bu lanet, ‘Üç Köpeğin Laneti’ ve bilinen tarihte hiç kullanılmamış bir lanet. ‘Ölü’ rivayetlere göre, bir başka zaman döngüsünde ve sadece bir defa kullanılmış.. ve sanırım o döngünün de sonunu getirmiş.”, diye bitirir high elf kadın.

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Largo sessiz bir hışımla Darly’ye döner. “Şehirde böyle bir lanet vardı ve siz bunu otoritelere bildirmektense onu kendinize saklamayı mı tercih ettiniz? Tam olarak ne kadar salak olduğunuzu hayat etmeye çalışıyorum ancak kıyaslayabileceğim bir başka şey gelmiyor aklıma!”

Darly ölü gözlerle Largo’ya bakar.

Sonra aynı gözler Anglenna’ya seyreder.

“Laneti şehre biz getirmedik, Efendi Largo. Ve isteyerek de onu kendimize saklamadık. Lanet elimize yanlışlıkla geldi. Bizim yaptığımız —yapabildiğimiz tek şey, onu bulabildiğimiz her türlü muhafaza büyüsü, kum torbası, taş, tahta ve çiviyle saçıldığı mahzene kapatıp zaptetmekti. Yıllardır olduğu yerde muhafaza edildiğini düşünürsek, bunu da başardığımızı söyleyebilirim.”, diye cevap verir Darly soğuk bir ifadeyle.

Largo burnundan solur ve daha sert bir şekilde bastırır.

“Peki sizin elinize ‘yanlışlıkla’ nasıl geçti bu lanet?”

Darly az evvelki ölü gözlerini Anglenna’dan ayırmadan cevap verir.

“Felishia Fremeir..”

..ve Largo bir anda her şeye ayılır.

“Yıllar önce.. Ri Grandaleren’in gönderdiği hediyeler! Saraydaki Antikalar ve Hediyelerden sorumlu kişiye teslim edilmişti. Princeps Kaladin’in yeğeni Lady Felishia Fremeir’e. O gece hediyeler evinden çalınmış ve kendisi de ertesi gün öldürülmüş olarak bulunmuştu!”, diye ünler ve büyük bir hışımla Lorna’ya döner.

“O hediyeleri Princeps Kaladin’e babam göndermedi, Efendi Largo. Söz konusu hediyelerden haberdar bile değildi.”, diye sakin bir şekilde cevap verir Prenses Lorna.

“Peki kim—?”, diye sorar Largo ancak bir başka ses araya girer.

“O hediyeleri, gerçekte High Lady Angrellen göndermişti, Efendi Largo..”, der soluk bir sesle Anglenna.

Ve ortalık bir anda sessizleşir.

“Efendi Philius. Siz biliyor muydunuz? Bundan haberiniz var mıydı?”, diye hırlar Largo, Philius’a.

“Hediyelerin lanetli olduğundan? Hayır. Sevgili Angrellen hanımefendi yaptığı şeyleri ‘küçük’ gördüklerine asla açıklamazdı. Ve Angrellen kendisi dışında herkese küçük, değersiz ve harcanabilir gözüyle bakardı.. Öz kızının bile o zamanlarda lanetten haberdar olmadığını düşünürsek, sanırım kendileri de annesi hakkında daha isabetli sonuçlara varacaktır..”, diye nötr bir ifayle cevap verir Philius.


“Bunu size ima etmeye çalışmıştım, Efendi Darlius. Benim herhangi bir yaptırım gücüm yok.”, der Anglenna, genç hırsıza.

“Peki sizin, elinize nasıl geçti o hediyeler?”, diye sorar Largo, tekrar Darly’e dönerek.

“İlgili hanımefendinin evini soyduk.”, diye anca duyulur bir sesle cevap verir Darly ve odadaki herkes genç adamın kahrını da, utancını da görür. “Bir şekilde ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Lonca’sı da haberdar idiler hediyelerden. Biz hediyeleri, sadece pahalı hediyeler olarak kaldırdık. Sanıyorum kesicilerin bu konuda daha fazla bilgisi vardı ve Felishia hanımefendiyi öldürerek ondan almaya çalıştılar ancak birkaç saatle kaçırdılar zira biz çoktan hediyeleri yürütmüştük. Daha sonra hediyelerin mahiyeti ortaya çıktı ve eski lonca merkezimizi terk etmek zorunda kaldık. Yıllar önce sokaklara taşan kesicilerle hırsızlar arasındaki savaş da bu yüzden patlak verdi. Kesiciler yaptıkları işte çok iyiler, ama biz çok daha fazlayız. Yüzlerce ceset karşılığında Arashkan’ı kesicilerden temizledik ve onların gizli merkezine yerleştik.”

 

Largo elinde tuttuğu keskin, iri bir hançerle ayağa kalkar. Yüzünce fevkalade çirkin bir ifadeyle Darly’e ve Anglenna’ya bakar ve haşin bir sesle tıslar.

 

“İkinizi de şuracıkta öldürmemem için bana bir tane sebep gösterebilir misiniz?”

 

✱ ✱ ✱

 

Efendi Largo, Anglenna’ya, ondan sonra da Darly’ye hayretle karışık bir hışımla bakar. Efendi Philius, kendisinden beklenmedik bir şekilde ve sessizce oğlunun yanına geçer ve bunu yaparak Largo’ya gerekli mesajı da vermiş olur. Benzer bir şekilde Prenses Lorna ve Udoorin’de Anglenna’nın, biri bir yanında, diğeri de öbür yanında gardlarını alırlar. İki sevgilinin de Largo’ya verdiği mesaj aynıdır;

ALAMAZSIN, BİZ DE VERMEYİZ!

“Demek böyle. High Spires’ın efendisi ve Bari Na-ammen’in prensesi suçluları, kaçakları ve hainleri koruyacaklar. Bunu dün biri bana söylemiş olsaydı önce yüzlerine güler, sonra da söyleyeni yere yapıştırırdım. Tarih bu yaptığınızı unutmayacak!”, diye dişleri arasından hırlar Largo.

“Efendi Largo.”, der sakin bir şekilde Prenses Alor’Nadien ne. “Ablamın, ne lanetin hazırlanmasında, ne de şehre getirilmesinde herhangi bir payı, emeği, niyeti veya azmi vardı. Kendisine de hediyelerin babam tarafından gönderildiği söylendi, söyleyen kişi de annesi olduğu için buna inandı. ARİS ne zamandan beri kişileri atalarının günahlarından dolayı cezalandırıyor? Efendi Darlius ise yaptığı cürüm dolayısıyla farkında olmadan, hediyelerin Princeps Kaladin’e ulaşması halinde kati olarak gerçekleşecek cinayetleri engellemiş, bu şekilde de High Woods ile Arashkan arasında başlayacak kaçınılmaz bir savaşı da önlemiş oldu. Ve kontrolsüz bir şekilde serbest kalacak olan bir lanetin de şehrinizi yutmasına mani olmuş oldu. Sanıyorum hiddetiniz anlaşılır olmakla beraber, aynı zamanda yersiz ve hedefi itibariyle de isabetsiz.”

Largo derin bir nefes alır.

Sonra da hançerini kınına geri yerleştirir ve prensese kırık bir şekilde gülümser.

“Hakkınızda söylenenler gerçekten eksik kalıyor, Hanımefendi.”, der.

“İnanın hakkımda neler söylendiğini bilmiyorum, Efendi Largo. Ancak bana baktığınızda gördüğünüz her ne ise, ben tam olarak o’yum. Daha fazlası değil”, der Lorna nazikçe gülümseyerek. “Şimdi. Efendi Darlius. Bizim gece hareket etmemiz daha avantajlı olacaktır. Ama sanıyorum sizin hareket etme vaktimiz geldi. Gitmeden önce bize eski loncanız, lanetin kıstırıldığı yer ve oraya ulaşabileceğimiz en kestirme girişin konumlarını atabilireseniz, biz de hazırlıklarımıza başlayabiliriz.”

 

Lilly Venom ve Darly Dor, Efendi Largo’nun küçük Korodin’i kurtarma operasyonuna, sekiz şehir muhafızı ve on iki elfle gönüllü olurlar. Efendi Philius, vedalaşma zamanı geldiğinde, yıllar sonra ilk defa oğluna sarılır, sonra da bozuntuya vermemeye çalışarak arkasını döner ve odadan çıkar.

Darly, babasının arkasından öylece bakakalır.

 

Onların ayrılmasından sonra Anglenna, Lorna ve Udoorin, gece olduğunda yola koyulacakları saate kadar kendilerine tahsis edilen odalara çekilirler. Güneş batmaya yakın üçü de yıkanmış ve dinlenmiş olarak tekrar ana salonda buluştuklarında Efendi Philius onları karşılar.

“Hanımın.. Bunu bir gün, Rise olduğunuzda, size takdim etmek amacıyla özel olarak yaptırmıştım. Öyle görünüyor ki çoktan Rise olmuşsunuz ve hediyemi geciktirmekte bir fayda görmüyorum.”, der Philius ve zarif, işlemeli bir sandığı prensesin önüne koyar ve imtina ile kapağını açar.

Sandığın içinde altın, gümüş ve mithral işlemeli muhteşem bir zırh vardır.

 

 

“Bu..”, diye afallar nadir anlarda olduğu gibi prenses. “Bu fevkalade bir hediye Efendi Philius.”

“Beni ilk ziyaret ettiğiniz zaman bunun siparişini vermiştim. Sanıyorum bu geceki girişiminizde işinize fazlasıyla yarayacaktır.”, der ve Udoorin’e döner.

“Sir Udoorin. Elflerin, High Woods’un ve rahmetli Bari Na-ammen’in sevigilisi ile hayatınızı paylaşmaya karar verdiğinizi yeni öğrendim. Dolayısıyla size özel bir hediye hazırlama vaktim olmadı.”

“Gerek de yoktu, Efendi Philius. Prenses Alor’Nadien ne’ye gösterdiğiniz sadakat benim için fazlasıyla kafi.”, diye biraz kızararak cevap verir Udoorin.

“Alicenapsınız, Sir Udoorin..”, der Philius gülümseyerek. “Bununla beraber, sevigili Rise’mizi kör halinizle koruyamaz ve ona göz kulak olamazsınız. Lütfen bu küçük hediyemi kabul ediniz. Eminim işinize yarayacaktır.”

 

 

Philius, küçük bir kutu çıkartır ve onunda kapağını açar. Kutunun içide şekli garip, üstünde bazı yazıtların kazındığı avuç büyüklüğünde açık yeşil bir taş vardır sadece.

“Ummm..”, der Udoorin.

“Bu bir Dönüştürme Taşıdır ve karanlıkta görmenize yardımcı olacaktır.”

“Aaaa.. Teşekkür ederim, Efendi Philius.”, der Udoorin ve yüzünde mutlu bir ifadeyle taşı alır.

“Üstünüzde barındırmanız yeterli olacaktır. Kaybetmediğiniz ve taşı imal eden büyücü hatatta olduğu sürece işinizi görecektir.”

Philius son olarak Anglenna’ya bakar.

“Hayır, Anglenna. Sana verecek hiçbir ‘hediyem’ yok. Asla da böyle bir niyetim olmadı..”, der haşin bir kinle.

Prenses Lorna bir şey diyecek gibi olur ancak Philius, pek de hoşnut olmadığı açıkça görülür bir gülümsemeyle bir elini kaldırır.

“..bununla beraber, ne yazık ki eşim Rimel Auburn benimle aynı fikide değil.. Yıllarca ve ısrarla senin için iyi şeyler söylemeyi tercih etti ve sanıyorum bazı noktalarda da haklı çıktı.”, der Efendi Philius ve uzun, ince bir kutu çıkartır. Kutunun kapağını kaldırır ve içinden büyülü rünlerle işlenmiş, on iki inçlik, ince, çarpık uçlu bir asa çıkartır.

 

 

“Bu, güzel eşim Rimel’in sana şahsi hediyesidir. Bunu iyi günlerde kullanın demek isterdim ama korkarım iyi günlerimiz sona erdi..”, der Philius, sonra tekrar Prenses Lorna’ya döner.

“Hanımım. En az bir geminin rıhtımda sizi beklemesi için elimden ne gelirse yapacağım, nevarki onların kumandası bize ait değil. Sanıyorum iki günden az vaktimiz kaldı. Sizlere hayırlı yolculuklar diliyorum.”

“Teşekkür ederim, Efendi Philius. Sizinle tanıştığımız günden beri yardımlarınızı esirgemediniz. Kaldığımız handa okumam için görderdiğiniz romanlar için de müteşekkirim.”, der samimi bir şekilde Lorna ve Philius’a gülümser.

Efendi Philius mahcup olur ve yüzü biraz kızarır.

“Başımız üzerinde yeriniz var, Hanımım.”, der utanmış bir şekilde.

“Efendi Philius.”, der Lorna son olarak. “Gitmeden önce Efendi Largo’ya kendim söylemek isterdim ancak yanlış anlaşılmaların oluşturduğu duyguların düzelmesi için yeterli zamanımız olmadı. Saraydan kendisi geri gelebilirse, onu gemilerin bir kısmını Arashkan ordusunu Orken kuşatmasından göl tarafından kurtarması gerektiği konusunda ikna etmelisiniz. Efendi Largo’nun geri gelmemesi durumunda, ilgili kişileri ikna etmek size düşecek. Arashkan’nın yaklaşık otuz bin askeri var o karargahta ve orda kalmak konusunda ısrar ederlerse, anlamsız yere telef olacaklar.”

“Hanımım, ordunun karargahı bir kaledir. Kaleden ayrılırlarsa nereye gidebilirler ki?”, diye sorar Philius.

“Serenity Home, Efendi Philius.. Onları Serenity Home’a yönlendirmelisiniz zira bizim de burada işimiz bittiğinde, biz de oraya gideceğiz. Orken’lerin kendilerini garanti altına alabilmeleri için sırtlarını güvence altına almaları şart. Bunun için de Serenity Home kasabası ve civarını almaları gerekli. O bölge kati olarak Orken’lerin eline düşmemeli. Ancak bu şekilde onları doğudan, batıdan, kuzeyden ve umuyorum ki güneyden sıkıştırabiliriz.”, der Lorna kati bir sesle. “Bu konuda da ilgilileri ikna etme işini size bırakıyorum.”

“Emriniz üzere, Hanımım. Elimden geleni ve daha fazlasını yapacağım.”, diye söz verir Philius.

Lorna derin bir nefes alır.

“O zaman size elveda, Efendi Philius. Sizi ve güzel eşinizi tekrar göreceğim günü iple çekiyor olacağım. Şayet iki gün içerisinde geri gelmezsek, daha fazla beklemeyin. Sizinle Serenity’de buluşuruz.”

 

Udoorin, prensesin yanına gelir, başıyla Philius’u selamlar ve beraber odadan çıkarlar.

Anglenna prensesinin peşinden gitmeden önce durur ve Philius bir an nefret ettiği aristokrat kızla yalnız kaldığına ayılırlar.

“Annemin uzantısı olarak seninle tanıştım, Philius. Onun.. annemin.. ağından kurtulabilmem için çok sevdiğim birisinin, kucağımda ölüşünü seyretmek zorunda kaldım.. Geçmişte sana yaptıklarım için özür dilerim. Affını beklemiyorum ama diliyorum. Elveda..”, der Anglenna ve sessizce dönüp kapıya yönelir.

“Prenses sana emanet, Anglenna..”, diye Philius’un yorgun sesini duyar arkasından. “Genç Udoorin iyi bir çocuk ve prensesimizi mutlu ettiğini görmek çok da zor değil.. Ama en nihayetinde ikiside genç ve daha bir çok şeyi göremeyebilirler. Zamanla öğreneceklerinden eminim, nevarki zaman, an itibariyle kıtlığını çektiğimiz bir şey..”

 

Anglenna tekrar Philius’a dönmez, sesini de çıkarmaz.

Sadece elindeki ince, çarpık uçlu asaya bakar ve başıyla onaylar..

..ve prensesinin ardından, Üç Köpek Lanetini Arashkan şehrine salmak için yola çıkar.

 


 

arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part Two)
“Ülkem Arashkan..”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

Bu hikaye,
The Malediction of ‘Rellen.. (Part One)
“All Out!”
dan
sonra yer alır..

 

High Lady Agnlenna Sunsear! Sizi burada görmek gerçekten pek şaşırtıcı. Bir grup ‘insanın’ hayatını kurtarmak için kendinizi tehlikeye atıyor oluşunuz bir yana, burada, bu yanan şehirde hala bulunduğunuzu görmek ayrıca hayret verici. Sizi Bari Na-ammen’de, kendi şehrinizi müdafaa ederken bile düşünemiyorum..”, der on-on iki kişi kalmış küçük muhafız birliğinden biri.

Anglenna sesi tanır ve yüzü buz gibi bir ifadeye bürünür..

..buz gibi ve bıkkın.

“Bir bu eksikti..”, diye sessiz bir hışımla burnundan solur.

Muhafızlar tedirgin bir şekilde bir birlerine, aralarında kendisine ‘bir bu eksikti’ diye hitap edilen adama, ve az evvel —ve muhtemelen sonları olacak iki Orken mangasından birisini vahşi bir kıyımla doğrayan iri adam ve ince, ‘zarif’ kıza, diğerini ise harlayan bir ateş halkasında kül eden, uzun boylu, platin-sarısı saçlı high elf kadına bakarlar.. ve ivedilikle kenara çekilirler.

“Abla?”, diye meraklı bir ifadeyle sorar Lorna.

“Abla.. Size ‘abla’ diye hitap edip samimi saygı ve gerçek sevgi gösterebilecek sadece bir kişi düşünebiliyorum, ‘saygıdeğer’ High Lady Anglenna.. O da Prenses Alor’Nadien ne’dir.”, der sesin sahibi ve muhafızların açtığı aralıktan, hafif dalgalı altın saçlı, derin mavi gözleri, biçimli geometrik hatları ve kalın kaşları ile muhtemelen pek çok kadının kalbini kırmış bir adam öne çıkar.

Anglenna ise öne çıkan bu yakışıklı, yakıcı ve çarpıcı adamı şuracıkta kül etsem da uzun, anlamsız, vakit kaybı ve bıktırıcı bir konuşmayı, hiç başlamadan bitirsem mi acaba, der gibi süzer.

Ancak, “Efendi Largo..”, diye tekrar burnundan solumayı tercih eder.

“Haş Teyze?”, diye bu sefer de Udoorin sorar. “Kimdir bu adam?”

Anglenna’nın kendisine ‘Efendi Largo’ diye hitap ettiği adam, ‘Haş Teyze’ ifadesini duyunca yüzü mutlu bir şekil alır ve ‘fırk’lar.

“‘Haş Teyze’.. Bunun sizi ne denli çileden çıkardığını ancak tahmin edebiliyorum, Anglenna.. Görmek için para bile verirdim ve eminim her kuruşuna da değerdi.”, der Largo sırıtarak.

Udoorin ellerindeki baltaları daha sıkı kavrar ve çok hafif bir şekilde Anglenna ve Lorna’ya doğru meyleder ve onun bu hareketi, Largo denen adamın gözünden kaçmaz.

“Buna gerek olduğunu sanmıyorum, Efendi Udoorin. Yada size ‘Prens’ Udoorin diye mi hitap etmeliyim?”, diye bu sefer de genç adama sırıtır.

Udoorin’in bir kaşı kalkar.

“Prens olduğumun farkında değildim..”, der sessiz bir tehditle.

“Prenses Alor’Nadien ne’nin müstakbel nişanlısının, nihai olarak bir prens olacağı sonucuna varmak çok da zor bir çıkarım değil, genç Udoorin Shieldheart.. Baban nasıl? Sağlığı yerindedir, umarım..”, diye sakin bir üslupla konuşur Largo.

“Kimsin sen?”, diye sessizce gürler Udoorin.

“Bu adam..”, der Anglenna, “..Ajan Largo. Kendisi ARİS’ten.”

“Aaa.. Bu ayrıntıyı sizinle paylaştığımı hiç hatırlamıyorum saygıdeğer hanımefendi.”, der Largo alınmış bir sesle.

Anglenna adama uzun bir an bakar.

“Silah kaçakçısı?.. SİLAH KAÇAKÇISI?! Kendini bana bir silah kaçakçısı olarak tanıttığında buna gerçekten inanacağımı düşünecek kadar aptal olamazsın, Ajan Largo.”, diye gözlerini kısmış bir şekilde adamı süzer.

“Kişi umut edebilir, öyle değil mi?”, diye sırıtır Largo.

“Umut, sadece senin gibi ahmaklar içindir.”, diye tiksintisini hiç saklamadan ifade eder high elf kadın.

“Buna alındım.”, der Largo. “Nevarki, Arashkan’ın bu halini göz önünde bulundurursak, bir ahmak olduğum, sanıyorum isabetli bir tespit. Şimdi.. İsterseniz Orken manga ve timlerinin cirit attığı burada değil, daha makul ve tercihen kapalı bir yerde konuşalım isterseniz..”

“Ya istemezsek?”, diye kaşları çatılı bir şekilde hırlar Udoorin ve Anglenna’nın önüne geçer. “Bizim yapacak işlerimiz var ve gereksiz konuşmalarla harcayacak vaktimiz yok.”

Anglenna’nın iki kaşı da kalkar ve arkasında durduğu genç adamın kendisini sahiplenişi hayretle seyreder.

“Yapacak ‘işiniz’.. her ne ise bunu yardım olmaksızın yapma ihtimaliniz nedir, genç Udoorin. Siz bu adamları kurtardınız. Bundan dolayı müteşekkirim. Vakitli gelişiniz olmasaydı, muhtemelen hepsi şu anda ölmüş olurdu. Bizden size bir zarar gelmez. Ancak şehirden ivedilikle ayrılmanızdan sonra, sayınız azalmış olarak tekrar geri dönmüş olmanız, merak uyandırmıyor değil.”, der Largo. Sonra da, “Hele buradaki saygıdeğer Anglenna hanımefendiyle geri dönmüş olmanız.. bazı soruları da beraberinde getiriyor..”

Anglenna sesini çıkarmaz..

..ve Lorna’ya küçük bir bakış atar.

Largo’nun gözünden bu da kaçmaz ve ‘enteresan’ bulduğu bir cihaza, yada ‘zamazingo’ya bakar gibi, tek kaşı kalkmış bir şekilde Anglenna’ya bakar.

“İlginiz ve koşullar altındaki misafirperverliğinizden ötürü müteşekkiriz, Efendi Largo. Sizden tek dileğim, işimizin çok uzun sürmemesi, zira vakit hususunda kaçınılmaz bazı kısıtlamamız var.”, der Lorna samimi bir üslupla.

“Leydim. Anlayışınız ve zarafetiniz, hakkınızdaki söylentileri fakir bırakıyor. Eşsiz güzelliğiniz ise kelimelere sığmaz. Lütfen, bu taraftan..”, der Largo ve nazikçe onları ve muhafızlarla birlikte seri adımlarla yanan şehrin doğu yakasına doğru yönlendirir.

Giderlerken toz ve dumandan zorlukla seçilen, Arashkan şehrinin merkezindeki koca sarayı görürler.

Görebildikleri kısmı itibariyle sarayın duvarlarında ciddi hasar ve yarıklar mevcuttur ve kulelerinden bazıları da kapkara duman eşliğinde harlanarak yanmaktadır.

“Birinci Lord, Princeps Kaladin?”, diye sorar Lorna yüzünde samimi merak ve korkuyla.

“Kendisinden haber alamadık ancak öldürüldüğüne dair dedikodular var. Sizinle karşılaşmadan önce bizler saraya sızmaya çalışıyorduk ancak Orken’ler bölgeyi fena halde sarmış durumdalar ve içeriden gelen çatışma sesleri ve patlamalara bakılırsa, mücadele hala devam ediyor. Princeps Kaladin’in kendisi olmasa da, en azından ve hayatta kalan küçük yeğenini kurtarmayı umut ediyorduk.”, diye ciddi bir ifadeyle cevap verir Largo.

“Princeps Kaladin’in oğlu ve kızlarına ne oldu?”, diye solgun bir ifadeyle sorar prenses.

“Oğlu, babası Kaladin’den önce, saldırının başladığı gece öldürüldü. Kızları ise zehirlenerek öldürüldüler.. Gar Thalot’un kendisi tarafından. Bu da Arashkan tahtına varis olabilecek sadece iki isim bıraktı bize..”, der Largo ve gizleyemediği bir hiddetle Anglenna’ya bakar. “Biri pek hürmetkar, sevgi dolu bir hanımefendi olan Felisia Fremeir adındaki yeğeni ve Korodin adındaki diğer yeğeni.. Ne yazık ki Leydi Felishia Fremeir, bir kaç yıl önce evinde öldürülmüş olarak bulundu. Dolayısıyla Korodin tek varis ve kendisi daha sekiz yaşında..”

“Çok üzgünüm Efendi Largo. Princeps Kaladin’i şahsen tanımasamda, babam kendisi hakkında her zaman iyi şeyler söylerdi. Oğlu Haradith ile bir sefer karşılaşmışlığım oldu. Saygımı cezbeden, zeki ve umut vadeden bir gençti. Kendisi, kız kardeşleri Ariles ve Ylara ile beni, High Spires’a geçen gelişimde ziyaret etmişlerdi. Genç ve toy bir prensese, bu alicenap davranışlarıyla büyük nezaket göstermişlerdi.”, der Lorna esefle.

Largo sesini çıkarmaz.

Uzun ve sessiz bir yürüyüşten sonra Largo, yanındaki şehir muhafızlarıyla durur.

“High Spires?”, diye hayretle sorar Anglenna.

“Evet. An itibariyle şehirde en güvenli yer burası. High Spires’ın efendisi Philius’un burada bildiğimiz, üç bine yakın askeri var. İki bin dokuz yüz doksan sekiz, kesin konuşmak gerekirse. Kanunen kendisine izin verilen asker sayısı bu. Ancak içeride bunun en az iki katı askeri olduğunu biliyorum. Princeps Kaladin bu konuda sesini çıkarmamayı tercih etmişti, çünkü Ri Grandaleren’e, dolayısıyla da Philius’a güvendi. Dahası, High Spires büyülü korumalarla çevrili.”, diye cevap verir Largo mekanik bir şekilde.

“Efendi Largo..”, der Anglenna, çekimser bir sesle. “Ben..”

“Sizin High Spires’dan, Philius’un kararı üzerine men edildiğinizi biliyoruz, saygıdeğer Anglenna.. Nevarki koşullar değişmiş durumda ve Philius’un, eşi ve halkıyla Arashkan’dan sağ salim çıkarabilmesi için bizimle iş birliği yapması gerekliydi ve kendisi bu konuda onurlu bir şekilde de sözünü tuttu. Buraya kaçak olarak sızdırdığı asker ve okçuların büyük bir kısmı şu anda şehrin kuzeyindeki muhafız birliği kampına yardım için gönderdi. Oradaki sekiz bine yakın muhafızı ve o bölgede hayatta kalmış halkın rıhtıma kaçabilmeleri için bir güvenlik koridoru oluşturmayı umut ediyor.”, diye açıklar Largo, sonra dişlerini gıcırdatarak ekler, “İçiniz rahat etsin, hanımefendi. Hayatta sizin için en önemli şeye herhangi bir zarar gelmemesi için elimizden geleni yapacağız..”

“Hayatta benim için neyin en önemli olduğunu bildiğinizi pek sanmıyorum, Efendi Largo.”, diye serin bir şekilde cevap verir Anglenna.

“Aaaa.. sizi tanıyan herkes, hayatta sizin için en önemli şeyin ne olduğunu bilir, hanımefendi.”, der Largo ve high elf kadına nahoş bir şekilde sırıtır.

“Neymiş, bildiğinizi sandığınız şey?”, diye tek kaşı kalkmış bir şekilde sorar Anglenna.

Largo bir omzunu silker.

“Kendiniz, hanımefendi. Kendiniz..”, diye cevap verir.

“Bu da beni gerçekte ne kadar az tanıdığınızı gösteriyor, Efendi Largo..”, diye soğuk bir sesle hışmeder Anglenna.

Largo tekrar omzunu silker.

“Sizi ne kadar tanımış olmamın artık bir önemi yok, hanımefendi, ve açıkçası umrumda da değil. Arashkan varken bu önemliydi ve eğlenceliydi.. Ama Arashkan artık yok ve oyun da bitti.!”

 

✱ ✱ ✱

 

Udoorin hiçbir tereddüt göstermez.

Dev balatasını kaptığı gibi fırlatır ve balta ölümcül bir ark çizer..

..ve elf muhafızın göğsünü, omurgasına  kadar açar..

Anglenna ise ondan sadece iki saniye kadar gecikir ve bir şeye uyanmış gibi aksi istikamete döner..

..ve silik yeşil gözlerinde vahşi bir kıvılcım çakar.

Kendi tarafından saldıran diğer elf hedefine iki adım kala birden çıra gibi alev alır, elindeki uzun, eğimli kılıcı düşürür ve kulak çınlatan bir çığlıkla yere yıkılır. Elf, bir dakika boyunca ağzından, gözlerinden, burnundan ve kulaklarından ateş kusar ve söndüğünde yerde sadece sıcaktan kuruyup çatırdamış kara kemikler ve bir yığın halinde kül kalmıştır!

Largo eşliğinde Prenses Lorna, Udoorin ve Anglenna, High Spires’ın girişine vardıklarında onları üç bine yakın tam teşkilatlı high elf asker karşılamış ve anında prenseslerini tanımışlardı.

Üç bine yakın elf asker, bir anda dizlerinin üstüne çökmüş ve sessiz bir saygı ile selama geçmişlerdi.

İlk ayağa kalkan, neredeyse bir ay önce karşılaştıkları manga komutanı Hariadin’den başkası değildi.

Hariadin, Prensesini saygıyla selamlamış ve kısa, keskin bir emirle askerleri, High Spires’a açılan bir ‘koridor’ oluşturmuşlardı.

Prenses, Udoorin, Anglenna, Largo ve şehir muhafızları High Spires’a girerken saldırı gerçekleşmişti..

Birliğinin içinden üç elf bir anda Prenses Lorna’ya saldırmıştı!

Sonuncusunu ise Largo, geçmiş yaşından beklenmedik bir çeviklik örneği göstererek elfin kılıcını, kolunu boydan boya yarması pahasına saptırır ve muhatabının adem elmasına yumruğunu indirir..

Elf yerinde bir and tökezler, sonra nefesi kesilmiş bir şekilde yere devrilir.

HAYIR!“, diye kati bir sesle emreder Largo ve suikastçıya inmekte olan kılıçlar bir anda dururlar.

“Canlı.. Onu canlı istiyorum!”, der ajan, sıkılmış dişleri arasından.

“Manga komutanı Hariadin! Elflerinizin neden kutsal prensinizi hedef aldığını bana açıklamak ister misiniz?”, diye kapkara bir suratla hırlar Udoorin.

Kaşla göz arasında gerçekleşen saldırı ve karşıt saldırı karşısında bir an dona kalan Hariadin, olayın gerçek tekabülüne uyanıverir.

“Hanımım..”, diye zorlukla hiddetine hakim olur bir sesle konuşur. “Olanlardan dolayı sizden şahsen özür dilerim. Bu.. bu kabul edilemez bir durum.. Bu askerleri yıllardır tanıyorum. Üçü de fevkalade çalışkan, aklı başında, bu güne kadar hiçbir taşkınlıkları olmayan, emir komuta zincirine sadık adamlardı!”

“—Ve annemin de köstebekleriydiler..”, diye sessiz bir nefretle ekler Anglenna. “Prenses Alor’Nadien ne.. Sizin ivedilikle ana binaya girmeniz gerekiyor. Annemin verdiği son emri hatırlıyorsunuz, değil mi?”

Bütün olup bitenleri hayret ve sonrasını da kahrolmuş bir ifadeyle seyreden Lorna sesini çıkarmadan, bir elini Udoorin’in koluna yaslar ve High Spires’a girerler.

Onları şehir muhafızları, acı ve kan kaybından zorlukla ayakta duran Largo’nun diğer koluna girip destek olan Anglenna takip eder.

“Bu benim için biraz utanç verici bir durum.”, diye inler Efendi Largo.

“Neden? Eminim sarhoş halini taşıyan ilk kadın ben değilim.”, diye soğuk bir ifadeyle tıslar Anglenna.

“Sorun da orda. Ben hayatta asla sarhoş olmadım.”, der Largo sıkılmış dişleri arasından.

“Sorun nedir o zaman?”, diye sorar Anglenna, ama bir yandan da soluk gözleriyle etrafı süzer.

“Utanç verici olan, sizin beni taşıyor olmanız..”, der adam mutsuz bir ifadeyle.

“Kes sesini Largo. Bilmelisin ki senden hiç hoşlanmıyorum. Ve her Arashkan’a geldiğimde peşime köpeklerini takmandan da hiç hoşlanmamıştım.”, diye hışmeder elf kadın.

“O ‘köpekler’ sadece sadakatlerinin gereğini yapıyorlardı. Tıpkı senin gibi. Aradaki farkı açıklamama gerek var mı?”, der Largo sessizce ama sesinde pek az kin vardır artık.

Anglenna susar.

Belli ki bilinçli bir şekilde yaptığı seçim, dolayısıyla da seçtiği ‘taraf’, o kadar kolay kabul görmeyecektir.

Açıkçası high elf asilzade bunu beklemiyor değildi, zira Anglenna Sunsear pratik, zeki ve hayata dair pek az hayalperest düşleri olan bir kızdır. Babası Selvius Brightleaf’in ani ve beklenmedik ölümü, ona bütün ‘mutlu’, ‘güzel’ ve ‘umut’ içeren düşünceleride yok etmişti ve annesi Angrellen’de bunun böyle kalması için elinden geleni ardına koymamıştı.

Yinede.. etrafındakilerin kendisine gösterdikleri kuşku, itibarsızlık ve neredeyse açık nefret, kızın canını yakıyordu.

Ve işin en ironik yanı ise, halen annesinin kuklası olduğu zamanlar da dahil, her zaman kendisine güvenen.. hayır, güvenmeyi seçen.. ve seven tek kişi, annesinin bütün husumetinin odağı olan kişinin kendisiydi;

 

Prenses Alor’Nadien ne..

 

..ve onun yanından ayrılmayan, daha bir ay öncesine kadar ‘aptal’ ve ‘hödük’ olarak gördüğü genç Udoorin.. Dorin.. Rin.. denen çocuktu!

‘Tencere-Kapak!’, diye mırıldanır Anglenna. ‘İkisi de ya kaçık, ya aptal, ya saf yada enayi..’

Sonra platin sarısı kaşları çatılır.

Hayır..

Kaçık? Belki.. Biraz.. Muhtemelen..

Özellikle de ikisinin mütemadiyen, ‘kol kola’ ve ürkütücü bir cesaretle en önden düşmanlarının arasına dalmaları göz önünde bulundurulduğunda..

Ama aptal, saf yada enayi değil.

Dürüst ve.. samimi..

..ve Anglenna birden High Woods’un neden bir yarı elfi ‘kalbi’ olarak seçtiğine ‘gerçekten’ anlayıverir..

..ve zincirleme kaza gibi Anglenna bir şeye daha ayılır..

High Woods’un, Prenses Alor’Nadien ne’yi ‘kalbi’ olarak seçmesiyle prensesin de Udoorin denen çocuğu ‘kalbi’ olarak seçmesinin altında yatan sebepler gerçekte aynıdır!

“İnanılır gibi değil!”, diye ünler Anglenna acı bir hayretle. “Bunca zamandır hep gözümün önündeydi ve ben göremedim bile..”

“Efendim?”, diye sorar Largo.

“Hiç hayatınızda, gözünüzün önünde olup da fark edemediğiniz muhteşem bir şey oldu mu, Efendi Largo?”, diye sorar Anglenna.

“Evet..”, der Largo kayıp bir ifadeyle.

“Ülkem Arashkan!”

 


 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi modül role play savaş serenity serenity home Whispers; A Cabal

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

The Malediction of ‘Rellen..
(Part One)
“All Out!”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne ve Orken orduları karşısında krallığın birçok yerine dağılıp yardım ve müttefik bulmaya çalışacaklardır.

 

Bu küçük gruplardan bir diğeri de
Anglenna Sunsear, Alor’Nadien ne Feymist
ve Udoorin Shieldheart’dır..

 

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

 

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve bir grup kadın ve çocuğun peşine takılmış Orken mangasının üstüne yükünü almış çığ gibi çöker.

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in göğsünü omzundan böbreğine kadar çaprazlamasına yarar, hiç sektirmeden ikincisinin kolunu biçer, üçüncüsünün ise suratını çenesinin altından alnının tepesine kadar açar.

Dördüncüsünü ise herhangi bir zarafet göstermeksizin gırtlağından kavradığı gibi havalandırır, ve arkasından gelen diğer Orken’lerin üzerine yıkar..

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir..

Genç adamın yardığı ilk Orken’i başından apış arasına kadar, bir de genç kız yarar, ve Orken, ancak şişlenmiş bir yaban domuzundan çıkabilecek bir böğürtüyle çığlar ve kara, katranımsı bir kan gölü içerisinde yere yığılır.

Lorna sevdiği adamın kötürüm bir rüzgar gibi yanlarından geçtiği bütün Orken’lerin arasından, kendisi de bir ölüm dansörü gibi raks ederek süzülür.. Elindeki üç yardalık, kara dumanlar içerindeki glavyenin yirmi inçlik çeliği, kolu kesik ikinci Orken’in boğazından geçer, üçüncüsünün üstünden sıçrar ve Dorin’in yanında belirirken geniş, ıslak bir ark çizer, ve birinin bacağı kopmuş, diğerinin ise içi boşalmış iki Orken daha devrilir.

“Tencere-Kapak. Bunların ikisi de aklını kaçırmış.”, diye esefle başını sallayarak söylenir Anglenna Sunsear. Ardından, “Dört, üç, iki.. ve bir..”, diye sessizce geri sayar ve bir anlığına high elf kızın silik yeşil gözlerinde bir kıvılcım çakar..

..ve genç adamı bir sonraki hamlede akıllarınca sarmayı düşünen gerideki yarım düzine Orken’in arasına harlayan, eti kemiğinden ayıracak bir ateş topu bırakır!

 

Udoorin, Lorna ve kuzeni Anglenna, küçük Inshala’nın açtığı bir geçit büyüsü ile tekrar Arashkan’a dönmüşlerdi. Ancak vardıkları Heaven Parkının güzelliğinden pek azı kalmıştır zira koruluğun neredeyse tamamı ya çoktan yanmış yada acı bir şekilde yanmaktadır. Üçlü, parktan çıktıklarında büyük bir hüzünle ölen Arashkan şehrini seyretmişlerdi.. Toz ve dumandan görebildikleri binalar ya yıkılmış yada cayır cayır yanmaktaydı. Şehrin her yerinden çatışma sesleri, çığlıklar, inlemeler ve koşuşan Orken’lerin kart sesleri duyulmaktaydı. Ancak hepsinden kötüsü ise cesetlerdi..

Anglenna, Lorna ve Udoorin nereye bakarlarsa baksınlar, her yere saçılmış cesetleri görürler; kıyılmış, ezilmiş, parçalanmış ve yanmış cesetler..

Erkek, kadın ve.. çocuk cesetleri.

 

“Buna.. Buna biz sebep olduk..”, diye inler Lorna boğuk bir hıçkırıkla.

“Hayır, kuzenim. Biz muhteşem bir oyuna alet edildik, ama ne bu kıyımın sebebi idik, ne de ona sebep olduk. Şehre saldıran neredeyse yüz bin, belki de daha fazla.. çok daha fazla Orken var.”, der Anglenna soluk bir ifadeyle. “Bizim imha ettiğimiz mangoneller sabah-akşam çalışmış dahi olsalar bu sürüyü durduramazlardı çünkü şehrin duvarlarını koruyacak bir ordu yoktu. Olan ise sadece muhafız birliklerinden ibaretti ve onlar da surların tamamını tutabilmek için yeterli değillerdi. Arashkan, istihbaratına güvendi ancak birileri bizi işlettiği gibi belli ki onları da kör bırakmayı başarmış.

Arashkan ve Bari Na-ammen; farklı içerikler, aynı sonuçlar..”

“Leydi Lorna, Haş Teyze, böyle açıkta durmayalım.”, diye kendi yüzü de kerpiç gibi olmuş bir ifadeyle konuşur Udoorin..

..ve tam o anda kadın ve çocukların çığlıklarını, ve böğüren Orken kahkahalarını duymuşlardı.

 

✱ ✱ ✱

 

Teşekkür ederim, beyim. Size hayatlarımızı borçluyuz.”, diye ağlayarak sarılır oldukça genç yaşlardaki sıska, sarışın kız Udoorin’e. “Bizler Arashkan ‘Kayıplar Yetimhanesi’nin öğretmen ve bakıcılarıyız ve bunlarda sorumlu olduğumuz yetimler.”

Udoorin yüzü kızarmış bir şekilde öylece durur ve sıska kadının üzerinden Lorna’ya yalvarır gibi bir ifadeyle bakar. Lorna serin bir ifadeyle sessizce yaklaşır ve nazikçe kadını genç adamdan ayırır. “Hanımefendi. Burası siz ve yetimleriniz için güvenli bir yer değil. Gidebileceğiniz veya saklanabileceğiniz bir yer var mı?”

“Rıhtım.. Duyduğumuz kadarıyla oradaki okçu birlikleri hala mukavemet gösteriyorlarmış, hanımım. Bizlerde çocukları oraya götürüyorduk.”, diye titreyerek konuşur genç kadın.

“Kendiniz gidebilecek misiniz? Bizim şehrin öbür ucuna gitmemiz lazım.”, diye sorar Lorna.

“Gi.. Gidebiliriz sanırım, hanımım. Ancak duyduğumuz kadarıyla şehrin kuzey-batı kısmı, Richarc District, tamamen istila edilmiş ve yıkılış durumdaymış ve ayakta kalan bütün evler de yanıyormuş. Kuzeydeki askeri üstte ise direniş devam ediyormuş ama mücadele fevkalade kanlı geçiyormuş. Her yerde ölüler varmış, hanımım..”, diye çökmüş bir ifadeyle ağlayarak anlatır sıska kız.

“Alor’Na..”, diye seslenir Anglenna. “..Gitmemiz lazım.”

“Hanımefendi. Parkın içinden koşarak gidin okçular birliğine ve oradan da rıhtıma yönelin. Park çoktan yandığı için pek az düşmanla karşılaşacaksınızdır orada ve saklanma şansınız daha büyük olacaktır.”, diye acil talimatlar verir prenses ve Udoorin ve kuzeni Anglenna ile birlikte kuzeye, çarpışmaların en şiddetli —ve kanlı— geçtiği yerlerden birine doğru yollanırlar..

 

✱ ✱ ✱

 

Tüm şehir saldırı altında, ayakta kalan herkes eline ne geçirirse bir şekilde savaşıyor ve bu şerefsiz çapulcu hayvanlar ise yağmalama yapmaya kalkıyorlar. Hiç olmazsa yerden bir taş alıp düşmana atsalar bile faydası olurdu!”, diye fena halde kızmış bir şekilde burnundan soluyarak harlar Udoorin, ellerine, kollarına ve yüzüne sıçramış kanları, artık kızıl-kahveye dönmüş bir paçavra beziyle silerken.

“Haklı olmakla beraber, buna vaktimiz yok, genç delikanlı.”, diye konuşur Anglenna. “Bu soytarıları tamamen es geçip yolumuza devam edebilirdik.”

“Haş Teyze..”, diye sakin olmak için ciddi bir çaba sarf ederek konuşur genç Udoorin, sol bacağından sızan kanı durdurmaya çalışırken. “Burada savaş halinde göz ardı edilebilecek anlık zarafetlerden bahsetmiyoruz. Yağmacılık krallığın tüm şehirlerinde kati olarak yasak ve cezası da idam olan bir suç.”

“Tekrar; haklı olmakla beraber..”, diye aynı serin tavrıyla cevap verir high elf kadın. “..onlarla uğraşmamız, vakit ve kaynak kaybından başka bir işe yaramadı, ve en nihayetinde de hiçbir kimseye de faydası olmadı, zira biz onları umursamamış olsaydık, Orken’ler onlara mutlaka yetişir ve keserdi.”

“Arada fark var..”, diye bacağından dolayı dişlerini sıkarak konuşur Udoorin.

“Arada fark varsa, bunu ben göremiyorum, genç Udoorin.”

“Orken’ler onları, herkesi kestikleri gibi kesmiş olurlardı.”, der Udoorin ve Haş Teyze’ye döner.

“BİZ İSE ONLARI CEZALANDIRDIK VE ONLAR ÖLÜRKEN, NEDEN ÖLDÜRÜLDÜKLERİNİ BİLEREK ÖLDÜLER!

 

Anglenna’nın tek kaşı kalkar ve hafif hayretle genç adama bakar, zira ‘aradaki fark’ oldukça ince, ve gerçekte de sadece teknik bir farktır. High elf kadını şaşırtan bu fark değil, bu gencin bu farktan haberdar olmasıdır!

Lorna yorgun olmasına rağmen, eliyle gülümsemesini gizler ve Udoorin’in yanına, bacağındaki yarayla ilgilenmek için yönelir, ancak kuzeninin yanından geçerken, “Seni uyarmıştım, abla. Udoorin bir vitrin. Dorin ise gerçek ve o söz konusu olduğunda beklentilerini düşük tutarsan, daim şaşkınlığa alışmalısın.”, diye gülümseyerek fısıldar.

 

Anglenna’nın keskin dudakları çok hafif yukarı doğru bükülür.

Bu bir şah oyunu olmuş olsa, vezirini kaybetmiş olurdu.

 

Lorna, Udoorin’in yanında dizlerinin üzerine çöker ve temkinli bir şekilde genç adamın bacağındaki yarayı inceler.

“Önemli bir şey değil, Lorna. Anlık dikkatsizlik sadece. Ve gökler aşkına, önümde öyle eğilmezsen pek sevineceğim.”, diye fena halde utanmış bir şekilde fısıldar Udoorin, prensese.

Lorna ise kaşlarını çok hafif çatar ve genç adamı süzer.

“Sevgili Dorin. Yaralı olan ben olmuş olsaydım sen aynını yapıyor olmaz mıydın?”, diye nazik bir hicivle sorar.

“Umm.. Bu o yüklü sorulardan biri değil mi? Hani, nasıl cevap verirsem vereyim, başımın belaya gireceği cins sorulardan..”, diye kızarmış bir şekilde söylenir genç adam.

“Eveeet.”, der kız ona muhteşem bir gülümseyişle. “Bununla birlikte, senin bana göstereceğin ilginin neden dengini benim de sana gösteremeyeceğimi hala söylemiş değilsin.”

“Umm.. sen bir prensessin ve hiç kimsenin önünde eğilmemelisin..”, diye anca duyulur bir sesle mırıldanır Udoorin.

“Ve sen de benim müstakbel eşim.. ‘kocam’ değil misin?”, diye sorar daha da kızarmış adama.

“Ben.. Umm.. Sen benim eşim olduğunda da olduğundan daha azı olmanı istemiyorum, sevigili Lorna. Sen asla kimsenin önünde eğilmemelisin.. Bari Na-ammen’e olanlardan sonra bu çok daha önemli oldu artık.”, diye anlatmaya çalışır Udoorin.

“Babamın bana yaptığının aynısını sen de mi bana yapacaksın, sevgili Dorin? Tercih hakkımı elimden alarak..”

“Lorna. Lütfen. İkisi hiçbir şekilde aynı değil. Ne içerik, ne de.. aynı değil işte. Aradaki farkı bana üzerinde biraz düşünecek vakit tanırsan söyleyebilirim. Şu anda aklıma gelmiyor. Sadece.. Sen seçilmiş birisin, Lorna.. Halkının ve High Woods’un seçtiği, kalplerin zenginliğisin.”

“Haklı olmadığını söylemeyeceğim sevgili Dorin. Ancak bana bakarken, lütfen sen de, senin benim zenginliğim olduğunu hatırlamanı diliyorum.”, diye ciddi, samimi ve çelik gibi bir inatla cevap verir prenses. Sonra bohçalarından birinden çıkardı sargı bezlerinden birini açar ve genç adamın bacağına sıkıca sarar, seri bir alışkanlıkla sargının ucunu yırtar, ve yırtık uçları birbirine bağlar.

“Seni seviyorum.”, deyiverir genç adam bir anda.

Kız olduğu yerde bir an nefesi kesilir.

Ve yüzünde pembenin muhteşem bir tonu peyda olur.

“Teşekkür ederim, sevgilim Dorin. Beni sevdiğini biliyorum. Ama yine de duyması, bilmesi kadar güzel. Teşekkür ederim.. Şimdi. Benden gizlemeye çalıştığın, kolunun iç tarafındaki yaraya da bir bakalım mı?”

 

“Genç muhabbet kuşlarının arasına girmek istemem. Nevarki bu yöne doğru yaklaşan bir bölük Orken var sanırım. İsterseniz devamını sonraya bırakalım.. mı?”, diye acımasızca gülümser Anglenna ikisine de.

 

✱ ✱ ✱

 

Lorna devrilmiş duvara kulak çınlatan bir şiddetle çarpar ve gözleri kararır. Alnından sızan kan bir kaşında toplanır, sonra da sızarak uzun, ince bir çizgi halinde aşağı doğru akar ve gözünü yakar..

..ve kızın farkındalıkla ilişkisi kopar..

HAŞ TEYZE!“, diye paniğin gıdım mesafesindeki bir korkuyla kükrer Udoorin, ancak pozisyonunu korur ve önündeki Orken’i, bir, iki, üç darbeyle kolunu, dalağını ve suratı açar!

Genç adam kendi cüssesinden beklenmedik bir ivme ile kalan son üç Orken’in arasına dalar..

 

“Alor’Na?”, diye fısıldar Anglenna, duvarın dibine yığılmış kızın yanına çömelerek.

Lorna’dan anlaşılması güç bir şeyler duyulur.

 

Anglenna yavaşça, nazikçe kızın başını kaldırır ve küçük, sevgili kuzeninin kan içindeki yüzüne bakar ve içinde bir şeylerin sızladığını hisseder.

Bari Na-ammen’in son prensesinin yanan, pis bir şehirde, halkı bile olmayan bu insanlar için çarpışmıyor olmalıydı. O, ordusunun güvenliğinde ve çadırından olayları kumanda ediyor olmalıydı.

Çadırında ve güvende..

Tıpkı babası Grandaleren’in yüz yıllar önce Themaslar’da yaptığı gibi..

Ama hayır!

Lorna’sı önde ve ordusuz, güvenli olması bir yana, an itibariyle krallıktaki muhtemelen en tehlikeli yerde, canını dişine takmış ölümüne savaşmaktaydı..

 

“Alor’Na..? Bebeğim kalkmalısın. Burası uyumak için tekin bir yer değil.”, diye içinde korku ve aciliyet hissi barındıran bir sesle tıslar, ancak kızdan yine muallak bir mırıltı gelir.

Anglenna’nın gözleri kısılır.

AYAĞA KALK ALOR’NADİEN NE! PRENSİNİN SANA İHTİYACI VAR!..“, diye keskin bir sesle hışmeder.

 

Lorna yavaşça başını kaldırır.

Kanlı gözleri aralanır.

Ağır, sersem hareketlerle doğrulmaya çalışır..

..ve bir anda koybolur!—

 

Udoorin göğsüne isabet eden bir balta darbesinden kıl payı sakınır, ancak omzunu yaran tırtıklı kılıçtan kurtulamaz.

Yüzü acıyla ekşir ancak kararlı bir ifadeyle kendi dev baltalarını savurmaya devam eder; Udoorin, bu üç mel’un yaratığın kendisini aşıp Lorna’sına yada Haş Teyze’ye ulaşmalarına izin vermeye hiç niyeti yoktur.

 

—Ve yirmi adım ileride, Orken’lerin arkasında peyda olur..

 

Üç yardalık sapın ucundaki yirmi inçlik çeliği, bir tırpan gibi savurduğunda, Orken’ler ne olduğunu anlayamadan çoktan ölmüşlerdir;

Üç çirkin kafa, patır kütür yere yuvarlanır.

Bedenleri ise bir kaç saniye öylece oldukları yerde kıpırdamadan dururlar..

..sonra anlaşmışlar gibi üçü de öne doğru seyreder ve boğuk birer gürültüyle devrilirler.

 

“Geberesice köpekler!”, diye sesiz bir hışımla söylenir prenses!

“Alor’Naaa..”, diye hiç tasvip etmeyen bir tonla nazikçe azarlar Anglenna kuzenini.

Udoorin ise hayret içerisinde kıza bakakalır.

“Ne? İzci Onbaşıları Laila ve Bremorel’in böyle bağırdıklarını duydum. Bana yerinde kullanılmış bir ifade gibi geldi.”, diye asice Udoorin’e bakar prenses, hafif kayık gözlerle.

“Ummm..”, diye afallar Udoorin bir an, sonra sevdiği kıza yaklaşır ve kızın yüzünü çenesinden kavrayıp, içsel bir ateşle yanan yeşil gözlerinin içine bakar ve, “Evet. Dinlenecek bir yer bulsak iyi olur. Leydi Lorna başını fena çarpmış.”, diye klinik bir ifadeyle konuşur.

“Ben iyiyim ki!”, der Lorna genç adama ve şirin bir şekilde sırıtır.

“Haş Teyze.. Siz leydinin kolunun altına girin isterseniz. Sanırım sekiz muharebe bir gün için yeterli. Ben saklanabileceğimiz, güvenli bir kiler bulacağım.”

Prenses Lorna, genç adamın elini tutar ve başını avcuna yaslayıp gözlerini kapatır.

“Sadece biraz yorgunum.”, der ve yavaşça yana doğru meyleder.

 

Udoorin, kız devrilmeden onu yakalar ve kucağına alır.

“Sanırım o kileri ivedilikle bulsak iyi olacak.”, diye sessizce, ama kaşları hafif çatılı bir şekilde, kucağında kendinden geçmiş kızı seyrederek mırıldanır.

 

✱ ✱ ✱

 

Nasıl oldu?”, diye yüzünde endişeli bir ifadeyle sorar Udoorin.

“Emin değilim. Korkarım sağlık, annemin ilgisini cezbeden bir alan değildi.. Dolayısıyla bu konuda herhangi bir eğitim vermedi.”, der Anglenna hafif kayıp bir sesle.

“Ben iyiyim.”, diye mırıldanır Lorna ve göz kapakları kıpraşır.

Ve bir anda gözleri açılır.

Kızın alnındaki ince yarık kötü bir şekilde temizlenmiş ve kabuk bağlamıştır. Solgun ve çarpılmış bir ifadeyle gözleri, yakmaya cesaret edebildikleri küçük bir mum ışığında gizlendikleri kekremsi duman kokan kilerde gezinir.

Sonra Udoorin’de kitlenir.

“Yanıma gelip otursana sevgili Dorin.”, der kız neşeli bir sesle.

“Umm..” diye kızarmış bir ifadeyle Anglenna’ya bir bakış atar Udoorin.

“Hadi ama Rin!”, diye alt dudağını pörtletip mızmızlanır prenses.

“Rin?”, diye iki kaşı kalmış, dudakları bükülmüş bir şekilde sorar Anglenna.

“Umm.. Bunun sadece aramızda kalması gerekiyordu, Lorna..”, diye daha da utanmış bir şekilde mırıldanır Udoorin.

“Lenna ablam sır tutar ki. Öyle değil mi, abla?”, diye kelimeleri ağzında biraz yuvarlayarak söyler prenses.

“Evet. Artık eminin. Başını fazla şiddetli vurmuş. Prensesin bu güne kadar bana ‘Lenna’ diye hitap ettiğini hiç duymadım. Açıkçası böylesi samimi bir üslupla bana hitap etmesi pek şirin olmakla beraber, başını çarpmış olmanın verdiği sarsıntıyı düşünürsek, bunu biraz tedirgin edici buluyorum.”, diye söylenir düşünceli bir tonla Anglenna.

“Hadisene ama Rin!”, diye biraz kızmış, biraz da küskün bir ifadeyle söylenir prenses.

Udoorin sessiz bir tedirginlikle kızın yanına oturunca kız mutlu.. ve kayık bir şekilde genç adamın koluna girer, başını omzuna yaslar ve, “Bunu daha sık yapmalıyız. Yalnızlık çok hoşuma giden bir şey değil. Babamın sarayında hiç arkadaşım yoktu. Sadece Lenna ablam benimle oynardı. Sanırım bu yüzden içime kapanık oldum. İçime kapanmayı sevmiyorum, Rin.. Sarılmak ve sevilmek istiyorum.. Bu kadarını dahi hak etmiyor muyum?”, diye ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Udoorin yutkunur.

Ve bir anda koluna tutunmuş kız hakkında tekil, ve ilginç bir şekilde de ‘sakil’ bir şeye ayılır.

Kızın bu hali, onun olduğunu düşündüğü halinin gerçekteki tekabülüdür.

Kız bugüne kadar, yetiştirilme tarzı, bir prenses oluşu, politik duruşu ve sayısız kısıtlamalar dolayısıyla her zaman kendisine hakim ve mukallit oluşu, ve öyle de görünmesi gerektiği için asla gerçek duygu ve düşüncelerini açıkça dile getirememiştir. Kız hayatı boyunca sadece elflere özel bir toplulukta yarı elf, diğer yarısı ise bir insan olarak, farkındasız bir tabuyla itelenmiş, ve bastırılmış duygularla yaşamıştır.

Udoorin fena halde bozulur..

..ama daha çok üzülür.

Omzundaki yaraya rağmen, kızın yapıştığı kolunu kurtarır ve onu sarar.

“Benimle içine kapanık olmana gerek yok, Lorna. İstediğin zaman sarılabilirsin, çünkü her zaman sevileceksin. Ve ben de hakkettiğini vermek için elimden geleni yapacağım.”, diye gür sesiyle fısıldar.

“Başımı göğsüne yasladığımda kalbini duyabiliyorum. Kalbin o kadar güçlü atıyor ki.. Ve sen konuşunca sesinin titreşimlerini ta içimde hissedebiliyorum..”, der kız muallak bir fısıltıyla.

“..ve o titreşim kulağımı gıdıklıyor!”, diye ekleyip ardından kıkırdar!

 

Anglenna dudaklarını büzüştürür —biraz da haklı olarak.

Sessiz, esef dolu bir nefes verir ve kendisi de dinlenmek için kilerin diğer ucuna yönelir ve ırkına özel olan trans haline geçer.

 

✱ ✱ ✱

 

Alor’Nadien ne gözlerini karanlığa açar. Sebebini tam olarak hatırlayamaz ama başında fena bir ağrı vardır ve yavaşça elini alnına, saç hizasına götürdüğünde kötürüm bir şekilde kabuk bağlamış yaraya dokunur ve gözlerini sıkarak sessizce inler. Elini tekrar indirir ve uyurkenki olduğu yere yaslar..

..Udoorin’in göğsüne.

 

Alor’Nadien ne buna ayıldığında karanlığa rağmen yüzü kızarır ve ‘Umarım sevgili Dorin’i utandıracak bir şey yapmamışımdır.’, diye geçirir içinden —ama ne elini çeker, ne de yasladığı başını genç adamın göğsünden kaldırır.

“Nasılsın?”, diye bir ses gürler kulağını gıdıklayarak ve prenses istemsizce kıkırdar.

“Ö.. özür dilerim sevgili Dorin.”, diye utanmış bir şekilde fısıldar kız.

“Özür dileyecek bir şey göremiyorum, sevgili Lorna. Başına ağır bir darbe yedin ve biraz da kan kaybettin. Dinlenebilmen için buraya geldik. Bir şeyler yedikten sonra tekrar dışarı çıkmamız gerekecek. Yanlışlıkla düşman saflarının fazla gerisinde kalmak istemeyiz, öyle değil mi?”, diye kızı daha fazla utandırmamak için konuyu dağıtmaya çalışır Udoorin..

..ama kendisi de yerinden hareket etmez.

 

Lorna’nın, başını göğsüne yaslamış olması, genç adamın uyumasını imkansız hale getirmiş ve karanlık, kekremsi duman kokan kilerde kaldıkları saatler boyunca kızın başını, ve saçlarını koklamıştı.

Lorna’sının başı..

Udoorin, kızın kokusunu tarif edecek doğru kelimeleri bulmakta zorlanır.

‘Sıcak’.. Evet kızın başı, bir şekilde ‘sıcak’ kokmaktadır.. Yada ‘sıcaklığı’ çağrıştırmaktadır. ‘Sıcaklığı’, ‘içtenliği’ ve ‘samimiyeti’..

Ve doğaya özgülüğü, yağmur sonrası taze çim, temiz toprak ve.. başka bi şeysileri daha..

O başka ‘bi şeysiler’ her ne ise, Udoorin’in dilinin ucundadır ancak çıkmamak için inat etmektedir.

 

“Kendimden geçtiğimde.. yanlış bir şeyler söylemedim diye umuyorum.”, diye anca duyulur bir fısıltıyla mırıldanır kız.

“Güzel şeyler söyledin, sevgili Lorna.”, diye itiraf eder genç adam.

“Ne kadar rezil ettim kendi mi—?”, diye başlar Lorna..

“—Başka zaman, güzelim.”, diye bitirir Udoorin. “Daha geniş, baştan sonra kadar içini dökebileceğin bir zaman.”

“O kadar kötü, demek?”, diye, yerin dibine girmiş bir sesle yüzünü genç adamın göğsünde saklar prenses.

“Hayır, sevgili Lornam.. O kadar muhteşem.”, diye düzeltir Udoorin.

 

✱ ✱ ✱

 

HİÇ SANMIYORUM!“, diye vahşi bir gazapla kükrer Udoorin Shieldheart ve kilerden çıktıklarında karşılaştıkları bir grup şehir muhafızını fena halde sıkıştırmış Orken mangasının üstüne, kötürüm bir heyelan gibi çöker..

Elindeki iki devasa baltayla önüne çıkan ilk Orken’in başını ensesinin kökünden ayırır, ikincisinin omurgasını açar, varlığına ayılamamış üçüncüsünün ise kafasını kelek patlatır gibi ikiye yarar.

Dördüncüsü ne olduğunu anladığında iş işten geçmiştir çoktan. Manyamış bir şekilde çığlayan genç, iri Orken’i gırtlağından yakalar, baltasıyla yaratığın midesini yere boşaltır ve olduğu gibi hala hayatta olan Orken’lerin üzerine fırlatır!

..ve çıldırmış gencin ardında bir hayalet sessizliği ile Lorna Feymist belirir.

Hex Prensesi, Orken’lerin arasında ölümcül raksını yaparken, şehir muhafızlarının da gerisinden kart seslerle böğürerek yaklaşan bir başka Orken mangasının etrafında, neredeyse üç katlı bir bina yüksekliğinde alevden bir çember peyda olur bir anda..

..ve Anglenna, silik yeşil gözlerinin gerisinde beliren kızıl kıvılcımlar eşliğinde, sanki bir lir çalıyormuş gibi parmaklarını büyük bir zarafetle gezdirir havada;

Alev çemberi, ateşli bir neşeyle high elf büyücünün emrine gelir ve Orken’lerin üstüne kapaklanır..

 

Yok olan Arashkan şehrinde geçirecekleri zorunlu ikinci gün daha yeni başlamıştır ve Udoorin, Lorna ve Anglenna, daha şimdiden manyamıştır.

İşin ilginç yanı, Udoorin ve sevgili Lorna’sının ‘koordine’ çılgınlığı pek de yeni bir durum değildir.

Yeni ve gerçekte hayret verici olan, babası Selvius Brightleaf’i kaybetmesinden itibaren tüm eğitimini neredeyse 170 yıl annesi Angrellen’den alan Anglenna’nın soğuk, hatta mekanik denebilecek ‘mantık’ ve ‘hesabı’ terkedip bu duruma eşsiz bir mutlulukla ayak uydurmasıdır!

 


Rin: Lorna’nın, Udoorin için çok nadiren kullandığı, aralarındaki gizli takma isim; konfor, rahatlık, teselli, avutucu ve ‘mücevher’ anlamlarını taşır.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part Two)

Shared Dreams
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Inshala ‘la fey’ Frostmane, “Sanırım, uçurma sırası bende..”, derken, Aager kızın gerçekte ne kastettiğini hiç düşünmemişti. İşin aslına biraz olsun anlayışlı bir gözle bakıldığında, genç Aager’in o anda pek az şey düşünebilecek durumda olduğunu anlamak çok da zor olmasa gerek.. kollarındaki sıskası çıkmış kız dışında..

Serenity Home kasabası şerifi Standorin Shieldheart gibi kendisini tanımış nadir kişilerden değil de daha genel anlamda ve sadece ‘tanışmış’ yada ‘karşılaşmış’ —ve hala nefes alanlar— onun hakkında, ‘cani’ veya ‘katil’, biraz daha temkinli olanlar, ‘tehlikeli’, aklı başında olanlar ise muhtemelen çenelerini kapatıp susmayı tercih ederlerdi.

Halbuki kimsenin, tam olarak mantıklı olmasa da, kabul edilebilir bir şekilde ‘düşünemediği’, bütün karanlık geçmişine, çok küçük yaştan itibaren gördüğü en kötü ve traumatik muamelelerin bileylediği biri olmasına rağmen Aager Fogstep’in, en nihayetinde, yirmi dört yaşında genç bir adam olduğudur..

..ve hayatta yaşayacak daha bir çok ‘ilk’lerin de kendisini beklediğidir.

Birisi gelip kendisine sorma cesaretini gösterse Aager muhtemelen bir cevap vermez, ancak içinden, ve fevkalade samimi bir itirafla hayatını en çok etkileyen ve ‘monumental’ bir anlamda değiştiren şeye açık bir isim de koyabilirdi;

Inshala ‘la fey’ Frostmane Hooman..

..ve çok da uzak olmamasını dilediği bir gün, + Fogstep!

Aager, bu sıskası çıkmış, evhamlı, kötürüm, içine kapanık, vahşi, saf, farkındasız bir sevgiyle dolu, çocuksu, temiz kalpli, içli, literal anlamda ölümüne sadık, garip, anlaşılmaz bir bilgeliğe sahip, olağanüstü bir hayal gücü ve daha da imkansız bir ‘iç’ dünyası olan, hem şirin, hem de tamamen kendisine özgü güzelliğini ılık bir meltem gibi etrafına yayan bu kızla tanışması, onu tanıması, bir anda ayağı takılmışçasına ona ‘düşmesi’, ve en nihayetinde de ona olan duygularına boyun eğmesi, genç adamın hayatında başına gelen belki de en muhteşem şeydi.

Ve bu küçük kız onu mütemadiyen yeni ilklerle tanıştırmaktadır..

—Sanırım, uçurma sırası bende, dediğinde olduğu gibi..

Aager hangi ara bir ‘bulut’a dönüştüğünü anlamaz. Sadece kollarındaki kızın yavaş yavaş kaybolmaya başladığını, daha doğrusu dağılıp uçuşmaya başladığını gördüğünde başından aşağı kaynar suların boşaldığını hisseder.

Panik içerisinde haykırmasına engel olan tek şey, kızdan ‘uçup giden’ gördüğü son şeyi, kendisine gülümseyen gözleri ve çilek kırmızısı küçük dudaklarıdır.

Kız ona, “Gel, Aager Fogstep. Beraber aptal olalım.. ve uçalım!”, diye fısıldamış ve esen rüzgara kapılıp gözden kaybolmuştu.

Aager neler olduğunu, kendisi de dağılıp aynı rüzgarda sürüklendiğinde anlamıştı.

Ve evet, Aager burada ‘anlamıştı’ ifadesini fevkalade gevşek anlamda kullandığının da farkındadır.

Inshala’nın ‘bulutu’, Aager’inkiyle beraber Durkahan istikametinde, yerden yüzlerce yarda yukarıda, ‘gerçek’ bulutların arasından hayret verici bir hızla uçmuştu. Öyle ki, ilk defa gördüğü Vodgar şehrinin neredeyse hiçbir ayrıntısını algılama fırsatı bile olmamıştı.

Koca ‘mistikler şehrinin’ üzerinden, öylesine uçup geçmişlerdi..

Bu yep yeni tecrübe Aager’i korkutmuş mudur bilinmez. Ama gün batımına bir saat kadar kala tekrar yere konduklarında genç adamın saçları hala diken diken olmuş bir şekilde durmaktadır.

Aager, sevdiği kızın kendisine böyle şeyler yapmadan önce en azından uyarması gerektiğinin ‘nazikçesini’ düşünürken kız ona sırıtır, sonra olduğu yerde hafifçe salınır, ardından gözleri kayar ve olduğu yere yığılır..

✱ ✱ ✱

Aager yaktığı kamp ateşinin yanına çömmüş, Lady’nin zorla eline tutuşturduğu küçük, kararmış tencede sıcak bir şeyler pişirmektedir.. “Al şunu ve kıza doğru dürüst bir şeyler pişir. Sıskası çıkmış zaten. Sıcak, sulu yemekler!”, diye çatılı kaşlarla emretmişti Lady. “Geri geldiğinizde o kızın en az beş kilo aldığını görmezsem, külahları değişiriz!”

Lady’nin yüzündeki ifade ve sesindeki tehditkar vurgular yetmiyormuş gibi, genç adama bakarken bir elinde tuttuğu koca gürzü diğer avucunun içine indirip durmuştu.

Ve Lady, ortada hiçbir kuşku kalmaması için, “Bilmem anlatabiliyor muyum?”, diye de eklemişti..

Aager, Lady’ye sırıtmamış, sadece yüzünde ciddi bir ifadeyle “Tabii, efendim. Ezici bir farkla!”, demişti.

Ve daha ‘en az’ beş kilo aldırması gereken kız, battaniyelere sarılı ve kendinden geçmiş bir şekilde ateşin yanında uyumaktadır.

Aager küçük tenceredeki yemeğin kaynayıp fokurdamasını seyrederken bir yandan da uyuyan kızın nefesini dinler.

Yemeğin ‘yeterince olduğunu’ düşündüğünde, sırt çantasından sabahki ezik teneke bardaklarla benzer bir kaderi paylaşmış bir çift teneke çukur tabak çıkartır, yemekten birazını tabaklardan birine döker, sonra yavaşça uyuyan kızın yanına gelir.

Aager bir süre, elindeki tabakla durmuş bir şekilde yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek hazırladım, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Aager ister istemez gülümser.

Teneke tabağa doğru uzanır, sulu yemekten bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki yemeğin tamamını yedirir. Sonra tekrar onu battaniyelere sarar, kendi bacağını kıza yastık yapar, kız uyurken kendi yemeğini yer ve battaniyelerin altında küçük bir topak olmuş kızla yalnız geçirdikleri ilk yolculuğun ilk gecesinde, ilk nöbetini tutar.

Aager nöbeti devretmeye karar verdiğinde güneş çoktan doğmuş ve ateşi de tekrar canlandırmıştır..

✱ ✱ ✱

Hafif kayık gözlerle Inshala önce eline tutuşturulan yanık patatese ve yanında duran tarçınlı kırmızı çalı çayına, sonra da acı kahvesini yudumlarken kendi ‘yanık’ patatesini çiğneyen adama bakar. Seyredildiğini fark eden adam, kıza döner.

“Günaydın, genç bayan.”, der çok hafif yorgun bir sesle.

Kız sessizce adama bakmaya devam edince adamın hafif kaşları çatılır.

“Ne oldu? Bi sorun mu var?”, diye sorar kıza.

“Patates?”, diye esefle inler Inshala.

“Umm.. Evet.. Ne oldu ki? Patatesi sevdiğini sanıyordum.”

“Patates severim, Aager Fogstep. Ama iki gün üst üste sadece patates yiyecek kadar değil.”, diye söylenir kız alt dudağını pörtleterek. “Ve sanırım dün gece bana yedirdiğin şey de patatesti..”

“Umm.. Evet.. Niye ki? Patates iyidir. Besler ve tok tutar. Milyonlarca fakir hatalı olamaz ya!”, diye biraz alınmış bir sesle cevap verir Aager.

“Patates tok tutar, evet. Ancak tek başına sanıldığı kadar besleyici değildir ama ki!”, der ve Aager’e kederli bir bakış atar.

“Lady bütün yemeklere patates koyar..”, diye kendisini savunmaya çalışır karalar içindeki adam.

“Lady abla aynı zamanda yemeklere ince kıyılmış soğan, küt kesim havuç, Laila ablanın getirdiği tavşan ve bıldırcınlardan yaptığı kuş başı et, tuz ve baharat da koyar. Ayrıca patlıcan, kabak, fasulye, lahana, yeşil biber, semiz otu, pazı, ıspanak, pırasa, karnabahar, sarımsak ve maydanoz da atar.”, diye sıralar Inshala ciddi bir şekilde.

“Umm.. Bu mümkün.. Sanırım.. Hazırlanırken devamlı üç bayanın başında toplandığı bir yemeğin içine neler tıkıştırıldığına bakacak kadar canımdan bezmedim daha.”, diye cılız bir şekilde itirazını yapar Aager.

Inshala yorgun bir ıkınmayla ayağa kalkar, derin, esef dolu bir nefes verir, sonra kendi küçük bohçasına uzanır, içinden, sırasıyla iki ahşap oyma bardak, aynı elden çıkma iki oyuk tabak, iki de düz tabak, iki kaşık, iki de çatal çıkartır. Ardından daha da ufak bir kese çıkartıp, kullanmayı düşünmediği çukur tabak ve kaşıkları tekrar bohçasına yerleştirir.

Aager hayretle oyma kap kacaklara bakar.

Kız ise küçük, mutlu bir mırıltıyla ufak keseden çıkardığı elma, şeftali, yeşil biber, domates ve salataları önce ürkütücü bir evhamla yıkar, sonra biberler hariç hepsini, saplantılı denebilecek bir imtina ile doğrayıp ince bir zarafetle dizer düz tabaklara. Biberleri ise ateşin üstünde, onları yakmadan gezdirir sonra da tabakların kenarına yatırır.

Aager, biraz alınmış, biraz da utanmış bir ifadeyle kızı seyrederken, kız her iki tabağın üzerinde küçük birer çimçik tuz ve nane serpiştirir ve karalar içindeki adamın aksine yüzünde fevkalade mutlu bir ifadeyle, hazır tabaklardan birisini ona uzatır, diğerini ise kendi önüne koyar.

“Umm.. Teşekkür ederim. Ama ben böyle bir servisi yapabileceğimi pek sanmıyorum —taze beyaz peyniri nerden bulduğunu sormaya bile korkuyorum.”, der Aager elindeki ahşap, el oyması tabağa bakarken.

“Bu güne kadar benim için yaptıklarından dolayı müteşekkirim, Aager Fogstep. Ama beraberliğimizi tek yönlü, ve yanık patatesler üzerine kuramayız.”, der genç kız mutlu bir ciddiyetle.

“Sorun değil di.. Yoldayken yemek benim için hep ‘ivedilikle ye’ ve ‘bekleme yapma’ ile sınırlı olan bir zorunluluktan ibaretti sadece.”

“Yemek bir zorunluluk. Beraberliğimiz ise, ikimizin de ‘her ne’ ve ‘her şey’ pahasına yapmayı seçtiğimiz bir tercih. Zorunluluklarda tercih yoktur, zira açlığa ‘yapmıyorum’ diyemeyiz. Ben seni ilk gördüğümde dikkatimi çekmiştin zira varlığımı fark eden ilk kişi sen olmuştun. Bütün kötü huylarım —ve boynuzlarıma rağmen beni seçen sendin. Bunu yapmamış olsaydın, bu beni çok, ama çok üzerdi, ama yine de bu konuda hiçbir şey yapamazdım çünkü seni istediğim kadar, senden korkuyordum da.. Sen beni istememiş olsaydın bu canımı çok yakardı ve muhtemelen de beni kırardı ama yine de sen, beraberliğimize ‘yapmıyorum’ diyebilirdin..

Sen.. benimle ‘beraberliği’ seçtin, sevgilimi Aager Fogstep. Ve benim de buna göstermem gereken çabada ‘ivedilik’ olmamalı. Ama öyle görünüyor ki ‘bekleme’ olmalı..

Her ne kadar ben beraberliğimizin ivedilikle olmasını, ve bekleme yapmayı da hiç istemesem de..

Benim için, senin elinden geleni yaptığını görüyorum, Aager Fogstep.

Benim için elinden gelmeyeni de yaptığını biliyorum.

Emek ve çaba göstermemde bana daha azını layık görme lütfen ama ki..”, der Inshala sessiz bir hışım.. ve azimle..

Uzun bir süre ikisi de kendi düşüncelerine dalmış bir şekilde yemeklerini yerken, Aager acı kahvesini yudumlar, Inshala’da tarçınlı kırmızı çalı çayını hüpletir.

“Sanıyorum ki bu, kötü yemek yaptığımı söylemenin en muhteşem şekliydi!”, diye mırıldanır Aager.

Inshala’nın yüzü kızarır, küçük, çilek kırmızısı dudakları bükülür, sıskası çıkmış omuzları hoplar.. ve kız kontrolsüz bir şekilde ‘fırk’lar.

✱ ✱ ✱

Ne kadar geldik?”, diye sorar Aager kahvaltıdan sonra.

Inshala’nın kaşları çatılır ve düşünmeye başlar. Uzun bir sessizlikten sonra, “Sanırım iki yüz elli ile üç yüz mil kadar uçtuk. Biraz zorlarsak, yarın akşama doğru Durkahan’a ve Moira ablaya ulaşmış oluruz.”, diye cevap verir.

Aager kıza hayretle bakar, zira bildiği hiçbir at yada gemi, en iyi koşullar altında bile bu kadar mesafeyi yedi-sekiz saatte gidebileceğini düşünemez.

“Bu.. hayret verici bir mesafe!”, diye, kıza duyduğu hayranlığı gizlemeden ünler.

Inshala’nın yüzü kıpkırmızı oluverir.

“Bununla beraber, ‘biraz zorlamamıza’ da gerek olduğunu düşünmüyorum. Durkahan’a iki gün sonra ulaşsak da olur gibime geliyor.”, diye sesli bir şekilde düşünür Aager. “Senin bugün dinlenmeni istiyorum. Dün indiğimizde ayakta duramıyordun.”

“Biraz yoruldum o kadar!”, diye solgun bir şekilde sırıtır Inshala.

Aager kıza çatılı kaşlarla bakar.

“Yaaa.. Her itiraz edişimde bana öyle mi bakacaksın ama ki?”, diye inler kız.

“Sadece haklı olduğumda, sevgili Inshala. Uçarken kendinden geçip bayılırsan ne olacağını düşünüyorsun?”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur karalar içindeki adam.

“O zaman, ağır ağır yere doğru süzülürüm ki!”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Inshala.

Aager biraz daha sessiz bir hışımla kıza bakar.

Taki kızın omuzları çöküp pes edinceye kadar..

“Bu yaptığın çantaj ötesi bir şey, Aager Fogstep.”, diye somurtur kız.

“Sen söz konusu olduğunda risk almaya niyetim yok, bebeğim. Yapacağın planları, bunu da hesaba katarak yaparsan beni pek mutlu edersin.”, der Aager çok az sert bir tonla.

Kız alt dudağını pörtletir, sonra yenik bir edayla tekrar battaniyelerinin altına girer.

Aradan bir kaç dakika geçer.

“Uyuyamıyorum, Aager Fogstep!”, diye mızmızlanır kız.

“Neden? Gözlerini kapatırsan bunu yapabileceğini düşünüyorum.”, der Aager, kaşları çatılı bir şekilde.

“Bacağına ihtiyacım var. Alıştırdın, artık başımı ona yaslamayınca uyuyamıyorum ama ki!”

✱ ✱ ✱

In.. Inshala? Bebeğim? Sen misin?”, diye yankılanır rutubetli bir karanlıkta ve soğuk, taş zeminde oturmuş sesin sahibi..

“Evet, abla.”, diye cevap verir Inshala fısıltıyla.

“Neden fısıldıyorsun ki? Burada bizi kimse duymaz. İlk bir kaç gün beni çıkarmaları için çok bağırdım. Sonra da yaralarım acıdığı için bağırdım. Ziyaretime sadece annem geldi.. Bir defa.. Ona kızının hala hayatta olduğuna inandırmak için sadece bir defa beni görmesine izin verdiler..”, diye acı bir şekilde konuşur sesin sahibi.

Inshala biraz tedirgin olur zira konuşan kişinin, tanıdığı kişi olup olmadığına tam olarak emin olamaz. Tanıdığı kişi kendinden emin, dolgun ve dobra bir kızın sesine sahipken, bu kızın sesi ise bitkindir. Bitkin, yılgın ve onurunu kaybetmiş bir kızın sesidir..

“Etrafında gözetim büyüleri var. Beni fark etmesinler diye fısıldıyorum.”

Karanlığın içinden zincir şakırtısı, ardından acı bir ‘fırk’lama duyulur.

“Gözetim büyüleri mi var? Amcam gerçekten beni bir şey sanıyor olmalı..”, diye hafif histerik bir kahkaha atar kız.

“Sana ne oldu böyle? Ne yaptılar sana, Moira ablam?”, diye telaşla sorar Inshala.

✱ ✱ ✱

Burası fazla karanlık. Kendini bana bırak ablam..”

“Ben zincirlerle kelepçelenmiş durumdayım, sevgili küçük Inshala. Zincirler, kelepçeler ve demir parmaklıklar.. Adî bir hırsız muamelesi görüyorum.. Kaçacakmışım gibi ayaklarıma pranga bile vurdular, şerefsiz köpekler..”, diye bitkin bir sesle hışmeder Moira.

“Ben yanında değilim abla. Bu da gerçek değil.. Sesime doğru gel. Gözetim büyülerinden dolayı ben daha fazla yaklaşamıyorum.”

“O zaman olduğun yerde kal, güzelim. Benim kaderim belli oldu. Bu zindanda yaşlanacağım, ve bu zindanda da öleceğim.”, der Moira yılmış bir şekilde.

“Abla..”, der Inshala ve sesi biraz sertleşir. “Ben ormanda kör bir nefretle herkesi yakmaya çalışırken göğe ellerini açıp benim aklımı başıma getiren bir Moira hatırlıyorum. Ben çadırda ölmüşken bana inanıp, beni geri getirmek için bütün gücünü, inancını ve sevgisini bağışlayan bir Moira hatırlıyorum. Ben Serenity kasabasında bana sarılıp, bana bir aile veren Moira ablamı hatırlıyorum. O Moira ablam asla yılmaz, asla vazgeçmezdi. Yoksa bana yenilgiyi kabul ettiğini mi söylüyorsun? Çok ayıp abla.. Senden bunu hiç beklemezdim.”

Uzun bir sessizlik olur Inshala’nın bu konuşmasından sonra.

“Bu.. bu biraz ağır olmadı mı, Inshala?”, diye burnundan solur Moira.

“Alındıysan, sesime gel ve bunu yüzüme söyle abla..”, diye hararetli bir şekilde Inshala’da burnunu çeker.

“Öyle olsun bakalım, kız kardeşim. Ama yanına geldiğimde sırf küçük olduğun için seni azarlamayacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Buna inanmıyorsan, Maira, Madine ve Cümeyt’e sorabilirsin..”

..ve Moira bir anda kendisini, hiç beklemediği, olağan üstü bir mekanda buluverir.

Moira uzun bir süre olduğu yerde kala kalır ve etrafındaki imkansızlığa alık alık bakar.

Neden sonra, hemen ilerisinde kendisine el sallayan küçük kızı fark eder ve kaşları çatılı bir şekilde ona doğru iri adımlarla yürümeye başlar.

Ancak küçük kızın yanına vardığında, çatık kaşları çözülür ve nedense üstüne garip bir sükunet çöker; küçük Inshala değişmiştir..

Ve bu değişim kızın görünüşünde değildir tamamen.

Bu değişim, kızın duruşundadır.

Evet, kız hala sıskası çıkmış, çöp gibidir ama yüzünde hafif pembe, mutlu bir ifade vardır. Ve bir ilk olarak, kızın boynuzlarını gizleme ihtiyacı duymaksızın onları sergilemiş olması, Moira’nın, kız kardeşi olarak ilam ettiği bu kızda ciddi bazı değişimler yaşadığına ikna eder.

Kızın yanakları gibi gözleri de parlamaktadır.

“Huh..”, diye ünler Moira. “Büyümüşsün..”

“Daha fazla küçülürsem bu biraz garip olmaz mıydı, abla?.”, diye gülümser Inshala.

“Ve güzelleşmişsin.”, diye keyifle itiraf eder Moira ablası.

“Senin kadar değil, abla.”, diye cevap verir Inshala.

Moira gülümser.

“Maira kim abla? Ve Madine.. Bir de Cümeyt vardı sanırım..”, diye sorar Inshala.

“Maira senin öbür ablan. Benim bir küçüğüm.. On dokuz yaşında kendisi ve bugüne kadar eli kılıca değmemiş, prensini bekleyen aklı bir karış havada bir kızdır. Madine ise senden iki yaş küçük ve daha ‘hayır’ evresini aşamamış tam bir baş belası emo’dur. Sabahtan akşama kadar kulağında kulaklık mart ayı kedilerini andıran müzikler dinler, siyah mürekkeple saçlarını ve dudaklarını boyar, ve her şeye omuz silkip, ‘hayır’ der.. Dediğim gibi, tam bir baş belası. Cümeyt ise daha dokuz yaşındaki en küçük erkek kardeşin ve bu dünyaya yanlışlıkla gelmiş bir melektir aynı zamanda. Bir gün onunla tanışmanı çok isterim. Onu çok seveceğinden eminim. O da seni çok sevecektir.

“Benden kolay kolay kimse hoşlanmaz ki abla.”, der sessizce Inshala.

“Senden sadece anneme bahsettim, güzelim. Anneme ve Cümeyt’e.. Ben zindana atılıncaya kadar seninle tanışmak için sabahtan akşama kadar zıp zıp yerinde duramadı. Ve pencerelerin başında oturup, belki gelirsin diye her gün saatlerce ‘Fey’ ablasını bekledi.”, der Moira acı bir şekilde gülümseyerek. “Şimdi. Burası neresi ve senin bu güzelliğini kime borçluyuz? Kime teşekkür etmem gerekiyor?”

“Burası benim rüyam. Sana söylemiştim ama ki! Biz şu anda bir rüyadayız ve aslında ikimiz de uyuyoruz, abla.”, diye açıklar Inshala.

“Rüya, ha?”

“Ben.. Themalsar’dan sonra bazı şeylerimi kaybettim.. Kedimi ve.. başka bir şeylerimi daha.. Dolayısıyla artık bağlı olduğum druid halkasını da terk etmek zorunda kaldım. Uzun bir süre efendim gibi Orman Halkasına bağlanmak istedim ama ona bağlanırsam devamlı efendimi hatırlayacağım için buna cesaret edemedim. Bu yüzden ben de Rüya Halkasını seçtim kendime.. Yada halka beni seçti.. Bizde seçim ve tercih olayı biraz karmaşık bir ilişki, abla. Ve buradayken, rüyamdayken, görmeyi çok istediğim kişilerle bazen konuşabiliyorum.”

“Hmmm.. herkesin marifeti ve becerisi farklıdır. Ama seni azıcık tanımışsam, bu tercihinde başarılı olacağına kati olarak inanıyorum. Sana yakışmış ve öyle görünüyor ki yaramış da..”

“Aslında bana yarayan başka bir şeydi, abla.”, diye yüzü kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

“Kim?”, diye gülümser Moira.

“AAGER FOGSTEP.”, diye cılız bir fısıltıyla itiraf eder kız.

“Hah!”, diye ünler Moira. “Biliyordum. Themalsar sonrası o on gün yanından ayrılmayışına müşahade etmemiş olsam bile biliyordum!”

“Ne?.. Nasıl?”, diye utanç içerisinde sorar Inshala.

“Çünkü ablalardan hiçbir şey kaçmaz!”, diye sırıtır Moira.

“Yaaaa..”, diye itiraz eder kız.

“Bize katıldığın günden beri senin ona nasıl baktığını, gözlerinle onu devamlı izleyişini ve devamlı ona sessizce sokulup hışmetmelerini büyük bir ilgiyle seyrettim. İnsanlar bir paladin gördüğünde, genelde bizlere çelik zırhlar içindeki kanun aptalı gözüyle bakarlar. Ama o zırhların ardında, en nihayetinde ‘biri’ olduğunu göz ardı ederler. Ve o ‘birinin’ de kör olması gerekmiyor. Her şey bir yana, sendeki bir şeylerin, o adamı rahatsız ettiğini de görme fırsatım oldu. Öyle görünüyor ki Efendi Aager, sen söz konusu olduğunda neyin kendisini rahatsız ettiğini anlamış durumda. Sanıyorum bundan dolayı kendisine teşekkür etmem gerekecek.”

“Ben.. ben pek anlamadım, abla.”, diye itiraf eder Inshala.

“Sevgi, benim küçük Inshala’m, beraberinde bir çok duyguyu da getirir. Utanma, korkma, tedirgin olma, rahatsızlık duyma.. bit yeniği gibi. O bit bizi bir kere ısırdığında, birden o kişinin her hareketini fark etmeye başlarız. Bazen o kişiden korkarız, bazen kaçarız, bazen de uzun bir süre o kişiye uyuz oluruz.. Ve o kişi her ne yaparsa yapsın, yaptıkları devamlı gözümüze batmaya başlar.”

“Ben.. Aager Fogstep’i, beni bir bit ısırdı diye mi sevdim yani?”, diye hiç inanmamış gibi kaşlarını çatar Inshala. “Ben bitli değilim ama ki. Devamlı yıkanıyorum ve saçlarımı temiz tutuyorum!”

Moira ister istemez kıkırdar.

“Bitlere kafanı fazla yorma, güzelim. Zamanı gelince anlar ve gülersin. Ama senin adına ne kadar sevindiğimi bilemezsin. Efendi Aager.. en az göründüğü kadar karanlık bir adam.. Ancak bu onun tamamını tanımlamıyor. Geçmişimiz her zaman bizimle beraberdir. Ancak o geçmişin bizi gütmesine izin verip vermememiz ise bizim elimizdedir. Ve belli ki Efendi Aager bu konuda doğru EN AZ BİR tercih yapmışa benziyor..”, diye gülümser Moira.

Inshala, ‘bit’ meselesine fena halde takılır, zira kendisini bildi bileli asla, AMA ASLA bitlenmemiştir. Dahası, ‘sevgilimi’ Aager Fogstep için hissettiği duyguların, pis bir böcük yüzünden olmuş olmasına aşırı derecede rahatsız edici bulur.

FEVKALADE AŞIRI DERECEDE!

Ancak Moira ablasıyla paylaştığı ‘rüya’dan uyanmadan önce, belli ki bazı şeyleri öğrenmesi gerekecektir. Bu yüzden, en azından şimdilik ‘bit’ meselesini, fena halde zorlansa da rafa kaldırır.

“Sana ne olduğunu anlat bana, abla. Seni en son gördüğümde Durkahan şehrine doğru yola koyulmuştun.”, diye sorar Inshala.

Moira derin, esef dolu bir nefes çeker.

“Ben tam bir aptalım, güzel Inshala’m. Babama olanlara o kadar kızmıştım ki, şehre varır varmaz, doğru düzgün, elle tutulur, kanunen kabul edilir, somut herhangi bir delil aramadan gidip amcamı her kesin ortasında babama suikast düzenlemekle suçladım ve olduğum ahmak gibi, bir de ona meydan okudum. Themalsar’da olanlar belli ki beni fazla havalara sokmuş zira amcam fena halde kızdı ve meydan okumamı geri çekmem konusunda beni uyardı.. Ama ben, bütün kibrimle kendisini korkaklıkla suçladım ve bunu yaparak ona benimle yüzleşmekten başka seçenek de bırakmamış oldum..”, der ve susar Moira.

Inshala devamını duymaya can atar ama büyük bir bilgelik örneği göstererek beklemeyi tercih eder.

Neden sonra Moira tekrar derin bir nefes daha çeker ve anlatmaya devam eder.

“Ve amcam beni muhteşem bir şekilde yerden yere vurdu. Zırhını bile doğru düzgün çizemedim.. Beni öldürebilirdi ama belli ki başka planları vardı.. annemi içeren planları. Annem Durkahan’da tanınmış, sevilen ve onurlu bir aileden gelen bir hanımefendidir ve amcam ona, kendisiyle evlenmesi halinde hayatımı bağışlayacağı sözünü verdi. Bu şekilde tıpkı benim amcama herhangi bir tercih hakkı bırakmadığım gibi, amcam da anneme herhangi bir seçenek bırakmamış oldu.. Sayemde!”

“Ama.. ama seni hapsetmiş ki!”, diye inler Inshala.

“Eh.. onu herkesin önünde babamı öldürmekle, sonra da korkaklıkla suçladıktan sonra ortalıkta elimi kolu sallaya sallaya dolaşır bir şekilde bırakamazdı ya. Beni hapsederek, annemin sadakatini de güvence altına almış oldu, adi hergele!”, diye hışmeder Moira.

“ABLAAA!”, diye şok olmuş bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Ne..? Pardon. Sanırım senin yanında o tür kelimeler kullanmamalıydım, özür dilerim.”

“Söylediğin şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama söyleme şeklinden, çok fena bir şey olduğuna eminim.”, diye kızarmış bir yüzle yere bakar Inshala.

“Ne diyebilirim ki.. Hapis hayatı beni çok değiştirdi.”, der Moira sırıtarak.

“Düğün ne zaman?”, diye sorar Inshala.

Moira boğazından nahoş bir ses çıkartır.

“Tam olarak emin değilim. Karanlıkta günleri takip etmek oldukça zor. Sanırım yedi yada sekiz gün sonra.. Veya beş.. Dediğim gibi, emin değilim. Haftalardır zincire vurulmuş bir şekilde zindanda tutuluyorum.”

“Biraz zamanımız var yani.”, der Inshala rahatlamış bir şekilde.

“Zaman? Neye zamanınız var?”

“Biz Vodgar denen şehrin batısında, Dark Forest civarında bir yerlerdeyiz ve geliyoruz.”, der küçük kız mutlu bir sesle.

“Dark Forest’da iseniz buraya gelmeniz en az sekiz-on gün sürer, güzelim. Ve sanıyorum amcam annemi garanti ettikten sonra, pek de şaşırtıcı olmayacak bir şekilde beni de ‘utancımdan’ intihar ettirtecektir.”

“Mucizelerden ümidini kesmemelisin, abla.”, diye sırıtır Inshala.

“Sen.. sen bayağı değişmişsin kız kardeşim. Ancak sorun mucizelerde değil, durumumun imkansızlığında..”, der Moira yılgın bir sesle.

“Öyle deme, abla. İmkanlı durumlarda gerçekleşen şeylere mucize denemez ama ki! Daha dün sabah High Woods’un hemen güneyindeydik ki!”

“Ne? Nasıl?”, diye hayretle bakar Moira, önünde sırıtarak duran küçük kıza.

“Sonra. Fazla zamanımız kalmadı. Uyurken vakit farklı işliyor. Uyanmadan sana olan biten bazı şeyleri anlatmam laz—”

“GÖZETİM BÜYÜLERİMİZİ BİR ŞEY İSTİLA ETTİ!”

“SALDIRI ALTINDAYIZ!”

“LORD KARKASHI’YE HABER VERİN!”

..diye bir ses gürler ve Inshala’nın ‘rüya’ alemi dağılmaya başlar.

Panik olmuş bir şekilde Inshala, Moira ablasına bakar ancak kızın yüzü donuklaşmış, bedeni de çoktan silikleşmeye başlamıştır.

“Abla.. Abla dayan.. Yoldayız ve geliyoruz!”, diye çığlar kaybolan Moira’ya..

..ve Inshala kan ter içerisinde uyanır!

✱ ✱ ✱

Inshala korkuyla yerinden fırlar.

Onun sıçramasıyla Aager de bir anda kızın arkasında, kısa ve keskin kılıçları çekilmiş bir şekilde peyda olur.

Karalar içindeki adam, yarı ayık, yarı uyku halinden, farkındasız bir refleks ve hayret verici bir hızla, göz açıp kapayıncaya kadar, tam savaş pozisyonuna geçmiştir.

“Ne oldu?”, diye sessizce sorar sırtını verdiği kıza.

“Moira.. Moira ablam.. Başı fena halde dertte. Hemen gitmemiz lazım.”, diye inler Inshala.

Aager’in buna gösterdiği, neredeyse katatonik denebilecek kadar soğuk kanlı tepkisine birazcık olsun hayran kalmamak pek de mümkün değildir.

Fogstep, nedenler yada niçinlerle vakit harcamaz.

Inshala’nın battaniyesini kapar, seri bir devinimle topak halinde yuvarlayıp kendi çantasına tıkıştırır, kızın küçük bohçasını da alır ve yarım dakikadan daha kısa bir süre içerisinde, orada birilerinin kamp yapmış olabileceğine dair pek az iz bırakacak kadar temizlenmiş bir alan bırakır ardında.

“Gidelim.”, der kıza sessizce.

Ve Inshala, neden ilk gördüğü andan itibaren bu adama takılıp kaldığını anlamış olur;

GÜVEN.

MUTLAK..

..VE KATIŞIKSIZ.

“Teşekkür ederim.”, diye fısıldar karalar içindeki adama, küçük kız..

..ve ikisi de dağılıp rüzgarda uçuşmaya başlar.

Dağılmaya ramak kala Inshala’nın yüzünde hafif utanmış, daha çok mutsuz bir ifade belirir. Gerçeği, sadece gerçeği öğrenmek isteyen birisinin azmini taşıyan gözlerle ellerini tutan karalar içindeki adamın gözlerinin içine bakar..

“Ne oldu, bebeğim?”, diye Aager’in dingin fısıltısını duyar zihninde.

“Sana bir şey soracağım, Aager Fogstep, ama bana doğruyu söyleymeni istiyorum.. Ne kadar acı olsa da..”, diye kızın umutsuz sesli yankılanır adamın içinde.

“Sana istediğim kadar iyilik yapamadım, Inshala. Ama her zaman doğruyu söyledim..”, diye aynı fısıltıyla cevap verir karalar içindeki adam.

“Ben.. Ben senin için bir zorunluluk muyum?”

“Evet.”, der Aager açık ve çıplak bir hışımla. “Seni gerçekten tanıdığım andan itibaren.. Ve bunun asla değişmemesi için de elimden gelen, ve gelmeyen, ne varsa da yapmaya kararlıyım.”

“Ama neden?”, diye sorar kız ağlamaklı bir sesle.

“Çünkü sen daha azına layık değilsin, bebeğim.”

“Ama.. ama ben bitli kızın tekiymişim ki!”

“Bitler korkulacak şeyler değil, Inshala. Ve sen de olduğunu da hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Aager çatılı kaşlarla.

“Nerden biliyorsun ama?”

“Uyurken bacağıma yasladığın başını, yüzünü.. ve saçlarını saatlerce.. günlerce seyretme fırsatım oldu.”

Birden kızın yüzünde güneş açmış gibi bir ifade belirir.

“Ah Moira abla.. Beni kandırdın.. Ben bitli değilmişim ki!”, diye ışıl ışıl bir ifadeyle gülümser..

..ve kendisini rüzgara bırakır.

Kaşla göz arasında Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane ufukta kaybolmuştur çoktan..


arashkan şehri dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

ARİS

ARİS

Timeline:

İzci Onbaşı Laila Wovesbane, High Lady Anglenna’nın kendisine verdiği ‘hamili yakınımdır’ kartını iştahsız bir şekilde alır, ve kartın asıl sahibi ve muhtemelen de bir silah kaçakçısı olan Largo adındaki tüccarın yanına gitmeye karar verir..

Ancak dünyada işler nadiren göründüğü kadar basittir.

Neden Laila için bir istisna yapsın ki şimdi?

 

Bu hikaye,
Dreadlock!
hikayesinin bittiği gün yer alır..

 

 

08:12

Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

Ve çömeldiği yerden kalkar..

..en azından bu niyetle davranır, acıyla tıslar, dengesine kaybeder ve devrilir!

 

High Lady’nin düşmesi esnasındaki o çeyrek saniyelik anda Laila, zihninden oldukça fundamental bazı düşünceleri geçirme fırsatını bulur;

 

“Aha düşüyor!”

“Eteği dantelli ayakkabısına takıldı ve düşüyor!”

“Ne gülerim düşerse.”

“Düş! Lütfen düş..”

“Ama sonrasında dram yapma!”

“Düşerse, ıslık çalar ve görmemiş gibi yaparım!”

“Kızım, o boy ile devrildiğinde nesini görmezden geleceksin? Uzandığında ayakları kapıdan dışarı çıkıyor!”

“Onun yüzünden ikinci bir oda kirası almak istedi hancı bizden!”

“Yüzündeki o ifade..”

“Hay Shit! Yaralı kalçasından dolayı düşüyor..!”

“Buna yardım etmem lazım şimdi! Acısını fark ettim çünkü!”

“Doğru dürüst düşmeyi bile beceremedin!”

“Ördek dudaklı sakar elf!”

“Kalkamayacaksan, neden oturursun?!”

 

Laila yerinden fırlar ve yapmak istemediği şeyler arasında, kendi emeği ile top on listesine girmeyi başarmış kadına dokunur..

Nevarki kadın sırım gibi görünmekle beraber, 1,92’lik boyu dolayısıyla sanıldığı kadar da hafif değildir ve ‘dokunmak’ yetersiz kalır. Laila kadını yere çarpmadan, iki eliyle, bütün bel ve bacak gücünü kullanarak yakalar..

..ve bir anda Laila ve Anglenna göz göze gelirler ve ikisi için de garip, sessiz bir durum oluşur.

 

“Bundan her kimseye bahsedersen—”, diye hırlar Laila.

“—Aklımın ucundan bile geçmemişti İzci Onbaşı!”, diye seri bir şekilde bitirir High Lady..

 

Laila bu kadından potansiyel bir teşekkürünü daha kaldıramayacağını düşünerek, onu kendi yatağına oturtur, sevgili yayını, boş sadaklarını, şırfıntının ona verdiği, üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı alır ve odadan kaçarcasına çıkar..

..zira bütün bunların sorumlusu olduğunu düşündüğü Udoorin’e söyleyecek bi çift lafı vardır!

✱ ✱ ✱

08:34

Laila merdivenlerden inerken zırhlığını geçirir üstüne ve defalarca tekrarlanmış olmanın verdiği alışkanlıkla, bakma ihtiyacı duymadan zırhın bağcıklarını çeker, omuz tokalarını ve yan kayışlarını bağlar ve merdivenlerin son adımlarını atlayarak iner.. Aradığı kişi de tam olarak oradadır. Hanın giriş katında, kapıdan en uzak yerde.. ve yalnız değildir..

‘Bu gün hiçbir şeyin doğru gitmediği ‘o’ günlerden olacaksa, hiç uğraşmayım!’, diye burnundan solur..

Udoorin onu fark eder ve elini ona sallayarak heyecanlı bir şekilde yanlarına çağırır.

Laila yüzünü buruşturur.

Son üç gündür yaşadıklarından dolayı biraz keyifsizdir ve Udoorin’in, Prenses ile paylaştıkları masada kafalarına odunla vurulmuş iki tavuk gibi birbirlerini seyredişlerini izlemek gibi bir niyeti yoktur.

‘Bu sefer paçayı yırttın, Dorin!”, diye hicveder içinden ve hanın kapısına yönelir, ancak o esnada Aager, gözleri şişmiş olmasına rağmen yüzünde çocuksu bir mutluluk taşıyan bir Inshala ile hana gelirler.

‘Sen ne yaptın? Önce ağlatıp sonrada kızcağıza afrodit mi içirdin!’, diye ona da çatar içinden Laila.

Prenses gelen ikiliyi görünce yerinden fırlar ve koşarak Inshala’ya sarılır ve kulağına bir şeyler söyler.

 

Laila, Prensesin Inshala’ya ne söylediğini bilmez, ancak sonuçlarını hayretle seyreder.

 

Inshala olduğu yerde kendisine söylenen şeyi anlamamış biri gibi kalakalır. Sonra yüzü kıpkırmızı kesilir, Aager anında kendi kulaklarını kapatır, ve küçük kız kulak çınlatan bir çığlık atıp Prenses Lorna’nın kucağına atlar.. ve hüngür hüngür ağlamaya başlar!

‘Nooluyo yaa?!’, diye hayretle bunları seyreder Laila.

Kıpkırmızı yüzü olan tek kişi Inshala değildir.

Udoorin’in de yüzü kızarmış bir şekilde sırıtarak Aager’e yaklaşır.

Aager bir an önündeki genci süzer, sonra ona “Olm, sen tam bi avanaksın!”, der.

Bunu duyan Udoorin ise daha da sırıtır ve “Tahmin edemeyeceğin kadar!”, diye cevap verir.

 

Laila bir anda fena bir şekilde içkillenir ve Udoorin’e yaklaşır.

“Hayırdır, Udoorin? Neler oluyor?”, diye sormasıyla Prensesin ona da sarılması bir olur.

“Biz.. uhh.. umm.. biraz nişanlandık.!, diye daha da kızarmış bir şekilde itiraf eder Udoorin.

 

Laila..

Laila çarpılmış gibi olur!

“Hangi ara..? Nasıl..? Ne zaman..?”, diye afallar.

 

“Dün akşam, sevgili Laila.”, diye pembe bir yüzle, fısıldar gibi konuşur Lorna.

“Aslında daha çok, bu sabah.. biraz erken saatlerde.. idi..”, diye kekeler Udoorin.

“Biz aslında biraz hava almak için çıkmıştık.. Heaven Parkına doğru yürüyelim dedik.. ve yürüdük.. Sonra..”, diye gevelemeye başlar Prenses.

Laila bu sakin, ağırbaşlı kızın bu güne kadar tökezlediğine asla müşahade etmemiştir. Tıpkı gevelediğine müşahade etmediği gibi..

“..Sonra aylardır birbirimiz için neler hissettiğimizi bildiğimiz halde bu konuda neden bir şeyler yapmadığımızı düşündük..”, diye hızlı bir şekilde anlatır Udoorin.

“Ve bir şeyler yapmaya karar verdik!”, diye tamamen pembeleşmiş yüzünde mutlu bir ifadeyle bitirir Lorna.

Inshala dayanamaz.

Tekrar Lorna’ya sarılır ve tekrar ağlamaya başlar.

 

‘Demek şirretin koruduğu sizlerdiniz..’, diye uyanır Laila ve kadının “Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, derken ne kast ettiğini anlayıverir.

 

Laila bir anda Udoorin’i de, Prensesi de kıskanır.. ve onlar için mutlu olur..

..zira bütün çektikleri sıkıntıların arasından, yeni bir beraberlik, yeni bir sevinç, yeni bir gün doğmuş gibidir.

Sevgili kuzeni ile gerçek anlamda tanışmasına sebep olan, yıllar önce Udoorin’le yaptığı o kavgayı, o kavgadan sonra Udoorin’in husumet gütmesi yerine arkadaşlığı tercih ederek gösterdiği büyüklüğü, Themalsar’da beraber geçirdikleri sayısız tehlikeleri, Serenity Home’a geri dönüşlerini, oradan Arashkan’a yola çıkışlarını, yolda karşılaştıkları tehlikeleri ve en sonuncusu olarak da arenada yaşadıkları ölüm kalım mücadelesini hatırlar, kısa bir anlığına hepsini, ama hepsini tekrar yaşamış gibi hisseder ve Laila’nın içi içine sığmaz..

Kendisinden önce ayakları hareket eder.

Söylemeden önce de kolları kalkar ve en eski arkadaşlarından biri olan Udoorin’e sarılır.

“Senin için ne kadar sevindiğimi bilemezsin, sevgili arkadaşım.. Prensesimize iyi bak ve onun onurunu her zaman koru.”, diye fısıldar ona.

Sonra döner ve Lorna ablasına yapışmış olan Inshala’nın ayrılmasını beklemeden, her ikisine de sarılır.

 

Udoorin’in gözleri biraz dolar.

Mutludur.. Çok mutludur aslında çünkü Laila’yı kendisi kadar iyi çok azı tanır.

Laila sergilediği dış görünüşüne ve davranışlarına rağmen, gerçekte çekingen, içine kapanık, kırılgan, sevgisini yansıtma konusunda kötürüm, ve kolay kolay hiç kimseye dokunmayan bir kızdır ve bu güne kadar babası dışında onun gönüllü olarak sarıldığını gördüğü tek kişi de kuzeni olmuştur..

..ve Laila, kardeşi gibi bildiği Udoorin için bir istisna yaparak ona da, sevdiği kıza da sevgisini açıkça, ve hiç sakınmadan göstermiştir.

✱ ✱ ✱

13:48

Laila en sonunda kendisini handan dışarı atmayı başarır. Inshala’nın çığlıklarına uyanan Gnine ve bir anda kendisine gelen Lady Magella, birinin elinde hedef arayan bir ateş topu, diğerinin elinde ise koca gürzü ile gözü dönmüş bir şekilde aşağı koşmuşlar, neden sonra olanları anlayınca ortam bir anda mutlu bir kutlamaya dönüşmüştü.

Aager’in hancı ile konuşması, ve biraz da altının el değiştirmesiyle, hanın tamamı o günlüğüne ‘özel etkinlik dolayısıyla’ kapatılmıştı. Inshala’nın yalvarmasıyla Aager tekrar hancıyla konuşmuş, tekrar altınlar el değiştirmiş, komşu evlerden gönüllü ne kadar kadın varsa çağırılmış ve salon katı köşe-bucak bir güzel temizlenmiş, bu esnada da Aager, Gnine ve Laila yemeklik için doğru düzgün bir şeyler almaya Alls Bazaar’ına gitmişler Inshala, Lady ve damdan çağrılan Merisoul da hanın mutfağına girip alınan yemekliklerden bir sürü yemek hazırlamışlardı.

Gerçekte Inshala ve Lady yemekleri yapmış, Merisoul ise üst raflardan birine çıkmış, bir yandan mutlu bir ifadeyle olup bitenleri seyretmiş, bir yandan da her yemeklere bir şey koymaya çalıştığında Lady’ye, “Emin misin ondan konması gerektiğine?”, diye sorarak, onu çileden çıkarmıştı!

Bütün bunlar olurken Udoorin ile Lorna’nın herhangi bir şeye dokunmalarına izin verilmemiş, Laila Udoorin’e eşlik ederken, Anglenna da sessizce Lorna’nın yanında durmuştu.

Öğlen olduğunda masalar birleştirilmiş ve hazırlanan yemekler konulmuş, çok uzun bir zamandır düzgün birşey yememiş grup, büyük bir iştah ve keyifle oturmuşlardı masalara.

Yemekler sunulmadan önce ise, Yetkin Tapınak Muhafızı olan Lady Magella tarafından ve resmi statüleri kati olan bir İzci Onbaşısı ile bir High Lady şahitliğinde nişanları ‘resmileştirilmişti’.

İlginç bir şekilde, nişanın bir çok şahit eşliğinde tekrarlanması ve açık rütbe ve makamlı kişilerce resmileştirilmesi fikri High Lady Anglenna’dan gelmişti..

 

Yemek esnasında Udoorin ve Lorna, kızarmış yüzlerle Lady Magella’nın yanına gelmişler ve kendilerinden özel bir ricade bulunmuşlardı;

Udoorin, Lady’den babasına nişanla ilgili bir mesaj göndermesini istemiş, Lorna’da, mesajın kaynağını gizli tutması kaydı ile annesi, Bari Na-ammen Rise’si Nadine Graciousward’a aynı konuyla ilgili bir mesaj göndermesini rica etmişti. Lorna’nın ek olarak istediği tek şey, nişanlısının ismi, geldiği ve şu anda bulundukları yer ve genel olarak yer ve kimlik tespiti yapılmasına sebep olabilecek her türlü bilgiden sakınmasını rica etmişti.

Lady bunu makul bulmuş olsa da, üzülerek prensese bakmıştı. Bu kız bir hanımefendiydi, iyi niyetli, samimi, dış güzelliği, sadece iç güzelliğinin bir uzantısı olan, High Elflerin gelecekteki kraliçesiydi ve annesinden de, babasından da bu şekilde sakınması gerekiyordu ve Lady, bu Nadine denen kadına bir gün bunun hesabını soracaktı!

 

Kutlamaya direk katılmayan sadece iki kişi olmuştu. Biri, hangi ara tedarik ettiği bilinmeyen, koca nişan pastasından sorumlu, buna rağmen utançla merdivenlerin üstünden prensesini izleyen Darly Dor, diğeri ise onun yanında, bıçak mesafesinde, yüzünde okunması zor bir ifadeyle çömelmiş Lilly Venom’du.

Neden sonra Aager yukarı çıkmış, Darly’nin kıçına bir tekme atıp onu aşağı göndermiş, uzun dakikalar Lilly ile bir şeyleri tartışmış, ancak belli ki onu ikna edememişti.

Sinirlenmiş bir şekilde aşağı geri inen Aager’in yüzünü gören Inshala, hanın salonunda yüzlerce çiçek açtırma işini bırakıp, koşarak merdivenleri tırmanmış, “Hadi ama Lilly abla, lütfen! Mutluluklar uzaktan seyredilmemeli, paylaşılmalı!”, diye kızın koluna yapışıp onu yalvara çekiştire aşağı, kutlamanın içine çekmişti.

 

İnsanlar garip varlıklardı gerçekten!

✱ ✱ ✱

16:11

Laila oldum olası klişeleri seven biri olmamıştır ve klişe gördüğünde nedense hedef parmaklarının kaşındığını hissetmiştir. Bu yüzden ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’da ikamet eden bu Largo kaçakçısının dükkanına ulaşmak için handan ayrıldığından beri koşmuş ve ancak klişeyi duyduğunda yavaşlamıştı.

“Ya paranı, ya canını!”

 

Laila, muhtemelen kırık bir burundan gelen sesle söylenmiş olan bu ifadeyi duyduğunda..

..’mutlu’ oluvermişti birden!

 

Sanki önüne birisi en sevdiği, içinde kırık çikolata ve fındık parçaları olan pasta getirmişler ama pastanın üstünde olmazsa olmaz olan kremasını koymayı unutmuşlarken, birden bir başkası gelmiş ve “Ya paranı, ya canını!” ile pastanın üstünde eksik olan o kremayı sürmeye başlamıştı..!

 

Laila yavaşlamış, ancak durmamıştı.

Temposunu arttırarak, bir sağ, bir sağ daha, bir sol, düz git..

..ve işte klişe: orada küçük, yaşlı bir adamı yakasından tutup duvara sıkıştırmış, kel, iri kıyım adamı görür Laila ve hızını hiç azaltmadan, dirseğini çıkarmış ve hafif uçarak geçer yanından, iki adım geçtiğinde de tekrar konar yere ve arkasına bakmadan, ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’a doğru devam eder.

Laila hayal meyal yaşlı adamın teşekkür edişini duyar.

 

Yol boyunca Laila altı farklı olaya daha karışmıştı ve bunlardan bir tanesine, bir sokak satıcısından zorla açmalarını aşırmaya çalışan iki şehir muhafızı da dahildi. Laila sonuncusu hariç bu olayların hiçbirisinde silah kullanmamış, silahlarını da çekmemişti.

Şehir ve bar kavgalarında asla silah çekilmezdi çünkü her ne olursa olsun, silah çeken her zaman haksızdı!

 

Son olayda muhafızlara aldıkları açmaların parasını ödemelerini rica bile etmişti..

..ama bu dangalakların da annelerini utandırma eğilimleri vardı, belli ki.

Üstüne üstük, üçer bakırlık açmalar için mızrak doğrultmuşlardı!

 

KİM ÜÇ BAKIRLIK AÇMANIN PARASINI ÖDEMEYECEK KADAR ADİ OLABİLİRDİ Kİ?

 

Belli ki bu iki avanak!

Laila birinin mızrağını kapmış, dizinde kırıp ikiye bölmüş, ve artık kıymıklı iki sopası olduğu için iki muhafızı da ‘amca’ deyinceye kadar dövmüştü! Ancak Laila amcası konusunda hassas biriydi, dolayısıyla bu salakların amcalarını böylesi bir yenilgiye alet etmeleri, sakin bir şekilde vurduğu sopaları, artık kızmış bir şekilde vurmasına sebep olmuştu!

 

Anlaşılan Laila Arashkan’dan ayrıldığında, “Arkamda şu kadar ‘leş’im var!”, diyen tiplere dönüşecekti!

 

İzci Onbaşı ağlayan muhafızları döverken, ta Arashkan Adalet Sarayının önündeki saat kulesinden yankılanan çanları duyunca kendisine gelmişti.

 

Saat 18:00 olmuştu!

 

Laila içinden sağlam bir küfür savurmuş, hayretle önünde gerçekleşen ‘uygulamalı ahlak dersini’ seyreden satıcıya ‘verdiği zahmetlerden’ dolayı bir altın uzatmış ve High Bazaar’a son hızla yola koyulmuştu!

✱ ✱ ✱

18:21

Laila, Largo adındaki silah kaçakçısının yerini bulduğunda, bir çok dükkan ya çoktan kapatmış, yada kapatmak üzereydi..

“Kusura kalmayın, genç bayan.”, diye ‘gazlı’ bir ses duymuştu karanlık dükkanın derinliklerinden. “Saat 18:00’i geçeli çok oldu. Şansınızı yarın denersiniz..”

 

Laila fena halde kızgındır.

Laila burnundan soluyacak kadar kızgındır.

Laila bu Largo denen adamı da ‘leş’ler listesine eklemek istemektedir.

Ama derin bir nefes alıp sakinleşmeyi tercih eder zira adamı tehdit ederse, Anglenna’nın kendisi dahi gelse, adamdan bir hayır gelmezdi.

 

“Efendi Largo’yu arıyordum.”, der olabildiğince serin bir sesle.

“Efendi Largo’yu buldunuz genç bayan, ancak biraz geç buldunuz. Şehir kanunları, bütün pazar yerlerinin saat 18:00’de kapatılmasını söyler ve benim ceza yemeye hiç niyetim yok.”, der aynı ‘gaz’lı ses dükkanın karanlığından.

“Sizi anlıyorum, Efendi Largo. Ancak beni.. umm.. ‘özel’ bir müşteriniz gönderdi ve her konuda bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”, diye profesyonel bir üslupla şansını neder Laila.

“‘Her konuda’ biraz abartı olmuş sanırım!”, diye ‘fırk’lar gazlı sesin sahibi. “Kimmiş bu özel müşterim?”

“Adını vermemi istemedi. Ancak bunu göstermemin yeterli olacağını söyledi.”, der İzci Onbaşı ve cebinden üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı çıkartır.

 

Kendisinin Largo olduğunu iddia eden gazlı sesin sahibi bir an durur.. Neden sonra hafif bir çakmak taşı sesi duyulur ve bir gaz lambası aydınlanır. Gaz lambasının aydınlanmasıyla Laila hayatında gördüğü en yakışıklı olmasada, sayılı güzellikteki bir yarı elfi bulur karşısında.

Adamın, altın sarısı hafif dalgalı saçları, kötü ışıkta ancak mavi olduğunu tahmin edebildiği gözleri, biçimli dudakları, geometrik bir çenesi ve oldum olası Laila’nın hoşuna giden kalın kaşları vardı!

 

“Karşılıklı kıvılcım dedikleri bu olsa gerek!”, diye sırıtır Largo, Laila’ya. “Güzelliğinizi aydınlıkta görmüş olsaydım, bu kadar zorluk çıkarmazdım..”

 

Laila biraz daha alık alık bakmayı tercih eder adama!

 

Laila adama bakarken, adam izci kızın etrafından dolanır, “Müsaadenizle genç ve güzel bayan..”, der ve elinde taşıdığı kancalı bir sopayla dükkanın kepenklerini içeriden indirir. “Ancak memurlar bizi açık görürlerse, bu güzelliğinizle sizin müşterim olduğunuza inandıramam!”

 

Laila’nın zihninin avının peşindeyken ki keskin kısmı donmuş gibidir. İzci kız, ‘Hadisene, bi şeyler yap, bi şeyler söyle!’, diye, ne kadar ittirip dürtse de, zihninden herhangi bir tepki alamaz.

‘Öyle olsun bakalım..’, der Laila kendi içinden. ‘..ben de bu işi akılsızca yaparım o zaman!’, diye tehdit eder kendisini ve bu tehditi, mevcut şartlar altında yapabileceği potansiyel ahmaklıkları düşünerek bir anda devreye girer!

 

“Siz.. umm.. Largo’musunuz?”, diye sorar. “Pek de beklediğim gibi birisi değilsiniz.”

“Umuyorum ki olabildiğince düşük beklentilerle gelmişsinizdir buraya o zaman.”, diye sırıtmaya devam eder Largo. “Bu şekilde her ne yaparsam, harika olma fırsatım olmuş olacak!”

Laila ‘fırk’lar.

Adamın rahat davranışları zorlama yada yapmacık değildir. Tamamen doğal ve kendisine özgü bir hali var gibidir. Largo denenen bu adam rol yapmıyordur.

Bu adam, rolün kendisidir!

 

Largo, Laila’ya elini uzatır.

Laila ister istemez uzatılan eli tutar.

 

Ve öylece bekler!

“Ummm.. ben kartı görmek için elimi uzatmıştım, ama bu da olur.”, diye nazikçe izci kızının eli öper.

Laila cevapsız bir şekilde kartı adama uzatır.

Ama el olduğu yerde kalmaya devam eder!

✱ ✱ ✱

18:45

High Lady Anglenna!”, diye ünler Largo, boş karta bakarak. “Hanımefendinin, High Lady Anglenna gibi birisiyle nasıl bir münasebeti olabilir?”

“Olabildiğince az.”, diye mırıldanır Laila.

Largo buna keskin bir kahkaha atar.

“Aaaa.. Lady Anglenna’nın muhteşem hallerini yakinen tecrübe etmiş gibisiniz.”, der Largo mutlu bir şekilde.

“Kaçınılmaz olarak!”, der Laila biraz kızarmış bir yüzle.

“Genç bayan.. Şayet Lady Anglenna söz konusu olduğunda sizi anlıyorum dersem, bunun sizi tamamen anlıyoruma tekabül ettiğini bilmenizi isterim. Kendileri düşmanları için yaşayan bir hanımefendidir!”

“Çok da kibirli!”, diye ekler Laila istemsiz bir şekilde.

“Evet..”, diye onlaylar Largo. “..Bununla beraber, sizin gibi bir izcinin, Lady Anglenna gibi.. Nasıl desem..Nevi şahsına münhasır bir bayanla nasıl bir ilişkiniz olduğunu merak etmiyor değilim. Bu kart ona verdiğim kart. Kendileri yere konması imkansız bir aristokrat ve siz de kati bir şekilde mesleğini hayat ve ölümü an be an yaşayan birisiniz.. ve bu ikisinin arasında olası bir köprü hayal edemiyorum bir türlü..”

“Bu kartı kendilerinden çaldığımı mı ima ediyorsunuz?”, diye ilk defa serin hali devreye girer Laila’nın.

“Bu dünyada her şey mümkün. Bununla beraber bu ihtimal aklıma bile gelmedi. İzciler, çapulcu değildirler ve çapulculuk da yapmazlar.. Sizi gücendirdiysem, lütfen beni bağışlayın zira niyetim bu değildi. Sadece anlamaya çalışıyorum, o kadar.”, der Largo samimi bir şekilde.

“Al benden de o kadar!”, diye cevabını yapıştırır Laila.

 

Largo denen adam bu cevaptan alındıysa bunu belli etmez. Ama takdirini de gizlemez.

 

“Anglenna ile an itibariyle aynı istikamette yol alıyoruz, dersem bu sizin için kabul edilebilir bir açıklama olur mu, peki?”, diye sorar Laila.

“Hmm..”,  diye düşünür Largo. “Kendisine sıfatsız, ve sadece adıyla hitab ettiniz. Bu saygısızlık göstergesi olabilir.. Kendilerine karşı hiçbir saygı duymadığınızı ve yüzüne de aynı şekilde hitab ettiğinizi de gösterebilir, ya da bir şekilde sizden bir çıkarı olduğu için bu saygısızlığınıza göz yumuyor olabilir, yada size ciddi bir şekilde borçlandığı anlamına geliyor olabilir!”

Laila adamın bu kadar derinlemesine yorum yapmasından nedense huylanır zira böylesi kişilik analizleri yapabilenler, silah kaçakçısı olmazlar, ya bir muharebe taktik generalidirler, yada oldukça mevkiili bir yerde idarecidirler, diye düşünür..

..yada bir teşkilatın kıdemli üyesi olurlar!

“Bir kaçakçı için ayrıntıları biraz fazla yakından inceliyorsunuz..”, diye temkinli bir şekilde sessizce konuşur izci kız ve ellerini yavaşça yana salar —kılıçlarının yanına.

 

Kısa bir anlığına Largo önünde altı yüz yardalık bakışlarla duran kıza bakar..

..ve tekrar sırıtır!

 

“Tüh! Kendimi ele verdim sanırım.”, der mutlu bir şekilde. “Lütfen rahat olunuz.. Bir izciye saldıracak kadar aptal değilim.”

“Ama asıl soru bu değil.”, der Laila aynı temkinle.

“Nedir asıl soru?, diye hayretle sorar Largo.

“Asıl soru, ne kadar aptal olduğunuz değil, bunu göstermek için ne yapacağınız..”, der Laila ve ellerini kılıçlarına yaslar.

 

“Hanımefendi.. Lütfen.. İnanın size herhangi bir şekilde zarar vermek niyetinde değilim.”, der Largo.

“Ben insanların niyetlerine göre hareket etmem zira bunu bilemem. Sözlerine ve sergiledikleri davranışlara göre hareket ederim.”, der Laila.

 

Largo, ‘teslim oldum’, kabilinde ellerini kaldırır.

“Hanımefendi. Size Lady Anglenna ile aranızdaki münasebeti sordum, çünkü kendileri ‘takip altında’ olan birisi.. ARİS tarafından.. Ve bir izcinin adının farkında olmadan çamura bulaşmasını istemediğim için sorduklarımı sordum size!”

Laila kaşlarını çatar.

“ARİS?”

 

 

“Arashkan İstihbarat Servisi!”

 

Laila’nın tek kaşı havaya fırlar zira ARİS.. Arashkan İstihbarat Şeysini daha önce ne duymuştur, ne de böyle bir servisten haberdarlığı olmuştur.

 

“ARİS..”, der Laila sessizce. “..Biraz dramatik olmuş sanki?”

“Aaaa.. evet kısaltma olarak aslında biz AİS’i istiyorduk ama başka bir şirket o kısaltmayı bizden önce kapmıştı çoktan.”, diye kabul eder Largo esefli bir sesle.

“Hangi şirket?”

“AİS — Arashkan İnternet Servisi!..”, der Largo sırıtarak. “.. ama bu konumuzun dışında.”

‘Biz AİS’i istiyorduk..’, derken?”, diye diğer kaşı da kalkmış bir şekilde sorar Laila.

 

Largo kelime kullanımlarında yaptığı hatayı anlar bir anda ve yüzünde kötürüm bir ifade belirir.

“Shit!”, diye küfreder sessizce.

“Çok ayıp, Ajan Largo, ama isabetli!”, der Laila, ellerini kılıçlarından ayırmaz ama muhteşem bir şekilde de sırıtır.

“Zekisiniz, hanımefendi.. Bu işleri kolaylaştıracaktır.”, der Largo. “Ancak burası konuşmak için pek de uygun değil. Aşağı kata inelim. Orası ses muhafazası açısından biraz daha güvenli..”

Largo, Laila’yı beklemez.

Dönüp elindeki lambayla içi tıka basa mallarla dolu dükkanın derinliklerine ilerler. Sonra izci kızın kendisini takip etmediğini fark edince durup ona bakar.

“Bir sorun mu var, hanımefendi?”, diye sorar ona.

“Sizi karanlıkta takip etmemi istiyorsunuz..”, der Laila temkinli bir ifadeyle.

“Evet.. Bir izci olarak bu sizin için çok da zor olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Efendi Largo.. Şayet kılıçlarımı çekmek zorunda bırakılırsam, bu birilerinin mutlaka öleceği içindir!”, der sakin bir şekilde Laila.

“Sizden daha azını beklemezdim zaten..”, diye sırıtır Largo.

 

Laila kaşlarını çatar, derin bir nefes alır, ve Largo denen bu.. her ne ise, adamın peşinden aşağı kata iner.

✱ ✱ ✱

19:03

Nerden, nerden, diye düşünüyordum ve en sonunda hatırladım.”, der Largo oturduğu tabureden. Adam, Laila ile aşağı kata, çok da geniş olmayan, yeraltındaki bir odaya inmiştir. Oda muhtemelen göründüğünden daha büyüktür ancak barındırdığı eşyalar dolayısıyla daralmıştır.

“Siz İzci Onbaşı Laila ‘Bane’ Wolvesbane’siniz.. Serenity Bölüğünden!”, der adam ve hem hayret, hemde hafif bir.. hayranlık? la bakar izci kıza.

“Bu kadar meşhur olduğumu bilmiyordum?”, der Laila, bulundukları dar odadaki tek masanın diğer yanındaki tabureden.

“Aaaa.. Öyle demeyin İzci Onbaşı. Bane’s Song Operasyonunda kuzeniniz İzci Onbaşı Morel Songsteel ile gösterdiğiniz başarı tam bir efsane!”, der Largo mutlu bir şekilde.

Laila kaşlarını çatar.

“Bu bilgiyi nasıl elde ettiniz?”, der tehlikeli bir sesle.

Largo omuzlarını silker.

“Serenity Home, Arashkan şehrine bağlı bir kasaba, İzci Onbaşı. Şerif Standorin, gerekli ve önemli bulduğu her türlü istihbaratı bize gönderir çünkü bu zorunluluk, görevlerinden sadece bir tanesi. Yıllar önce kendisini buraya, bizimle çalışması için davet etmiştik, ancak Serenity’den ayrılmak istemediğini söyledi bize ve kendisini bekleyen oldukça kıdemli bir mevkii de reddetmiş oldu.

Bu bilgilerden, Belediye Başkanınız, Arthandos Yuleman da haberdar. Kendilerinden, özellikle son yıllardaki operasyonları planlayan ve uygulayan Aager Fogstep’i de istedik. Tıpkı sizi ve kuzeninizi istediğimiz gibi. Arashkan’ın yeni, uyanık, becerikli, tecrübeli, taze kanlara ihtiyacı var. Özellikle de son birkaç yıldır yaşadığımız kayıplardan sonra.. Kayıplarımız var, ancak cevaplarımız yok ve Princeps Kaladin sabırsızlanıyor.

Ancak ne şerif, ne de Yuleman sizlerden vazgeçmek istemediler ve bizleri geri çevirdiler.”

 

Laila hayretle adamın söylediklerini dinler.

 

“Şimdi size lafı daha fazla uzatmadan, neden Lady Anglenna ile ilgilendiğimizi anlatacağım, ancak bu bilgiyi Aager Fogstep ve Şerif Standorin dışında kimseyle paylaşmamanızı rica edeceğim.”, der Largo.

 

Laila yavaşça başıyla onaylar.

 

“Olaylar öyle çetrefilli ki, neresinden başlasam başka bir yanı elimde kalacak..”, diye kendi kendine mırıldanır Largo, ve bir yanağını kaşır.

“Sizi ilgilendiren kısmı itibariylesini anlatayım şimdilik, gerisini sonra düşünürüz..

Bundan birkaç yıl önce Lady Anglenna, High Spires Efendisi Philius’a, High Woods Ri’sinin, Birinci Lord Princeps Kaladin’e gönderdiğini iddia ettiği bazı hediyelerle geldi. Philius’da hediyeleri, Princeps Kaladin’in Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memuruna teslim etti. Nevarki hediyeler saraya ulaştırılamadan o gece söz konusu memurun evinden çalındılar.

Söz konusu memuru da ertesi akşam evinde öldürülmüş olarak bulduk.

İşte işin çetrefilli kısmı da bu noktada başlıyor zira birileri aynı gün söz konusu memurun katilini, daha evi terk edemeden bulmuş ve onu öldürmüşlerdi.

Daha sonra edindiğimiz bilgiler bize hediyelerin ‘lanetli’ olduğunu söylüyor ve o hediyelerin Princeps’e ulaştırılması için gösterilen çabayı göz önünde tutarsak, buna inanma eğilimindeyiz.

Bu cinayetten, o zamanlar Arashkan’da varlık gösteren ve ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Loncasının sorumlu olduğunu düşündük. Nevarki bu olay bir şekilde onlarla Hırsızlar Loncası arasındaki husumetin tetiklenmesine de sebep oldu ve iki lonca üç gün süren, son derece kanlı ve arkalarında bizim bulabildiğimiz kadarıyla 416 ceset bırakacak şekilde sonlandı; Hırsızlar Loncası, bulabildikleri tüm Lanet Piçi öldürdüler ve onlar sayesinde yıllardır Arashkan’da bir kesiciler loncası yok.

Bu başlı başına mutlu bir kıyım olmakla beraber, bizim de takip edebileceğimiz herhangi bir ip ucu da bırakmamış oldular!

Şimdi, asıl konumuza, ortadan kaybolmuş High Woods hediyelerine dönersek, deliller ortadan kalkmış olmakla beraber, eylem ve teşebbüsün varlığının inkar edilemezliğidir..

Bunun anlamı da, High Woods Ri’si, Arashkan Princeps’ine suikast teşebbüsünde bulunduğu, bundan haberdar olmayıp, söz konusu suikast teşebbüsünün gerçekleşmiş olması halinde suçu Ri Grandaleren’e yıkmayı planlayan birisinin varlığıydı.

Her hâlükârda bunun anlamı da Arashkan’ın, en yakın komşusu olan High Woods’a savaş açması anlamına geleceği idi..

Tek sorun, olaya bir şekilde kaderin bir cilvesi karıştı diyelim, ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey oldu; hediyeler çalındı!

Özetle olay, hiç başlayamadan bitmiş oldu, zira hediyelerin ‘laneti’ Princeps’i öldürememiş bile olsa, bu savaş için yine yeterli bir sebep olurdu..”

 

“Olay başlamadan bitmiş o zaman. Gerisi istihbaratın işi.. Bir izcinin değil.”, der Laila nötr bir sesle.

 

“Kısmen doğru. Ancak evinde öldürülen ve Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memur, Felisia Fremier adında bir hanımefendi idi ve Princeps Kaladin’in de pek sevdiği yeğeniydi!”

 

Laila olduğu yerde çakılıp kalır zira bu ismin sessizce söylendiğini duymuştur. Söyleyen kişi bu ismi, hışımla, hüzünle, kahırla ve büyük bir hırsla söylemiştir her defasında ve Laila o kişiyi tanır zira bu kişi High Spires Efendisi Philius’un unutulmuş oğlu, Darly ‘Darlius’ Dor’un ta kendisidir!

 

“Ve bunların hepsini bir şekilde birbirine bağlayan kişi de High Lady Anglenna’dır. Size onunla aranızdaki münasebetinizi sormamın sebebi de buydu.”

Laila hiç sektirmeden cevap verir.

“Efendi Largo. Ben Serenity Home’dan, özel bir görev için gönderildim ve her ne kadar Arashkan şehrine yardımcı olmak istesem de, kendi görevimden sakınamam. Bununla beraber, size en başta söylediklerim de hala geçerlidir; Anglenna ile sadece aynı istikamete gidiyorum şu an, o kadar. Kendisine herhangi bir borcum yok. Ancak ve şayet onun bir ihanetin parçası olduğuna şahitlik edersem, emin olun ki kendisini gördüğüm yerde öldüreceğim.. Ben bir izciyim. Politikacı değil!”

 

Largo, Laila’ya biraz hayal kırıklığına uğramış gibi bakar ve izci kıza o bakış nedense tanıdık gelir.

Laila aynı hayal kırıklığını Themalsar’dan döndüklerindeki akşam, Serenity Home’da gerçekleşen şölende onunla dans eden birisine, “Çok kısa bir süreliğine geldim. Korkarım görevimiz bitmedi ve bu sefer çok daha uzağa, çok daha uzun bir süre gitmem gerekecek ve dönebilecek miyim bilmiyorum..”, dediğinde görmüştü..

 

“Summersong..?”

 

..diye istemsizce fısıldar Laila önündeki adama.

Largo bir anda irkilir ve izci kıza hayalet görmüş gibi bakar!

“Bu ismi nereden biliyorsun?”, diye tıslar ve bir eli masanın altında kaybolur.

“Efendi Largo.. Eliniz.. Lütfen!”, diye rica eder Laila.

Largo yüzünü buruşturur ve tuttuğu hançerle beraber elini tekrar masanın üstüne koyar.

“Zeki olduğunuzu zaten söylemiştim size genç bayan. Ancak bununla kafama vurmanıza gerek de yoktu!”, diye alınmış bir sesle konuşur Largo. “Evet. Adım Largo Summersong, ve siz bunu nereden biliyorsunuz?”

“Benzerliğinizden..”

Largo bu cevaptan herhangi bir şey anladıysa, bu hiçbir şekilde yüzüne yansımamıştır.

“D.D. Dexter Summersong.. Oğlunuz..!”

 

Largo öylece Laila’ya bakar..

..sonra başını önüne eğer.

 

“Neden onu terk ettiniz? Dahası neden ona öldüğünüzü ikna ettiniz?”

 

Largo uzun bir süre cevap vermez, başını da kaldırmaz.

Neden sonra, anca duyulur bir sesle cevap verir.

“Bu meslek.. Bizlerden hayatlarımızdan çok daha fazlasını alıyor. Dışarıda..”, diye muallak bir el hareketiyle Arashkan Şehrine işaret eder. “Bir milyonu aşkın insan, her gün nasıl tehlikelerle karşı karşıya olduklarının farkında olmadan yaşıyorlar.. Ama biz biliyoruz.. Sen, ben ve bir kaç iyi adam! Ve birileri de bizleri avlıyor. Eşimi yıllar önce öldürdüler. Ben gizli bir görevdeyken. Ben de Dexter’ı aklıma gelen olabilecek en güvenli ve en uzak yere, Serenity Home’a gönderttim, babasının bir görevde öldüğünü sanarak. Onu oraya gönderdim çünkü orada Şerif Standorin vardı.”

“O sizi asla unutmadı ama..”, der Laila gözleri dolu bir şekilde çünkü kendisi çok iyi bilirdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

Laila, kuzeni Morel, en yakın arkadaşları Gnine ve Udoorin, küçük, sevgili Inshala, hafif kaçık Merisoul ve hatta ve asla ısınamadığı Aager.. Hepsi çok iyi bilirlerdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

 

Laila, yıllar önce birkaç defa kendisine sorup, ancak çok daha sonra ne anlama geldiğini utanarak öğrendiği ismin anlamına tüm çıplaklığı ile ayılı verir..

D.D. Dexter; Daddy Dead Dexter!

 

Ve anladığı bir başka şey ise, bu ismi çocuğa, bilinçli olarak kendisinin vermiş olduğudur!

 

“Gökler aşkına.. Hiç kimse böyle bir yükü, böyle bir acıyı taşımamalı!”, diye inler Laila bir eli ağzında ve dolu gözlerle.

“Hiç kimse taşımazsa bu yükü, peki kim koruyacak insanlığı?”, diye sorar Largo Summersong sessizce..

✱ ✱ ✱

02:12

Laila yorgun ve bitmiş bir şekilde hana geri döner. Bu gün, onun için her bir açıdan yorucu bir gün olmuştur. Yetmiyormuş gibi bir de yolda iki sarhoş genç kendisine ‘iyi vakit’ geçirtmek istemişlerdi! Laila gençler adına bir şey söylemek istemez ancak kendisi kesinlikle iyi vakit geçirmişti.. Ertesi gün uyandıklarında gençlerin hayatlarını tekrardan değerlendirmeleri için İzci Onbaşı onlara bayağı bi kırık malzeme bırakmıştı!

İçeri girdiğinde beklediği dağınık, kutlama yapılmış izlenim ve izlerini göremez ve bunun sebebi de, yorgunluktan bir bankın üzerine yığılıp kalmış, başı, kendisini derin, karanlık gözlerle süzen adamın bacağına yaslamış küçük, sevgili Inshala’dır.

“Annem bana hiçbir zaman, ‘Bu saate kadar neredeydin?’, diye sormadı.”, der Aager sessizce, uyuyan kız uyanmasın diye.

“Çünkü sen uslu bir çocuktun?”, diye cevap verir Laila yorgun bir sesle.

“Hayır. O öldürülüp ben ve kız kardeşim götürülünceye kadar evden hiç çıkmadık çünkü Drashan’da başıboş çocukları mızrakla şişlemek ayrıcalıklı bir eğlence tarzıdır..”, der Aager.

“Neden bunu bana söyledin ki şimdi?”, diye harlar Laila tiksintiyle!

“Söyledim çünkü gerçekte Dranshan’dan çok da uzak değiliz İzci Onbaşı. Daha iki hafta önünce salak bi çocuğu, gün ortasında kaçırmışlardı ve onu kurtarıncaya kadar çoğumuz neredeyse ölüyorduk, unuttun mu? Özgürce ve başına buyrukça yaptığımız şeylerin faturasını hiçbir zaman sadece kendimiz ödemeyiz.”, der ve başıyla, kart elini saçları arasında gezdirdiği kızı işaret eder.

“Neden bunu bana söylüyorsun ki?”, diye neredeyse aynı soruyu, farklı vurgularla tekrarlar Laila.

“Sana söylüyorum çünkü bütün bunların arasında olgun ve aklı başında olduğunu düşündüğüm bi sen varsın. Lütfen beni hayal kırıklığına uğratma..”, der ve yavaşça, sessizce ve imtina ile yerinden kalkıp mutfağa gider. Laila içeriden hafif bir cam sesi duyar gibi olur. Aager, içinde süt olan uzun, cam bir bardakla geri gelir.

“Geç gelirsen kaçırdığın için üzülmeyesin diye Inshala sana nişan pastasından ayırdı ve kimse yemesin diye de saatlerce burada, başında bekledi..”, diye ekler Aager ama sesinde Laila’nın ondan beklediği acımasız ifadesi yoktur. Varsa da bu fazlasıyla siliktir.

Adam elindeki bardağı sessizce masaya, pasta dilimlerinin yanına bırakır, sonra sessizce küçük kızı toparlar, kucaklar ve merdivenlere yönelir.

 

Laila birden, hiçbir zaman sevemediği ve ısınamadığı bu adamın da değişmiş olabileceğine ayılı verir..

Evet, adamın değişimi dışarıdan, adı Inshala olan mucizevi bir etkiyle gelmişti. Ancak Aager’in gelen zorlu değişimi kabul etmesi, yapmış olduğu bilinçli bir tercih idi.

Ve Laila için alması gereken bir ders vardı burada sanki.

 

İzci kız hanın boş salonunda, az evvel Aager’in terk ettiği banka oturur ve sevgili küçük Inshala’nın kendisi için ayırdığı, üstü kremalı, içi kırık çikolata ve fındıklı pasta dilimlerini yerken bir yandan da Aager’in getirdiği buz gibi sütü yudumlar..

..ve son birkaç gündür yaşadıklarını değerlendirir.

 

Pastayı ve sütü bitirdiğinde, değerlendirmesi daha bitmemiştir ama muhtemelen bu da zaten üç dilim pasta ve bir bardak soğuk sütten çok daha uzun sürecektir.

Laila yerinden kalkar, tabağını, bardağını ve çatalını alır ve onları mutfağa bırakır. Uyumaya gitmeden önce canı bir bardak daha soğuk süt çeker, nevarki içi süt dolu sürahiyi aldığında ne sürahinin, ne de sütün soğuk olmadığını fark eder.

 

İkisi de oda sıcaklığındadır!

 

Laila ‘Huh!’, diye geçirir içinden ve yüzünü ekşiterek sütten vaz geçer.

Laila ılık sütten hiç hoşlanmaz!

İçleri tıka basa dolu sadaklarını omuzlar ve kendisi de odasına çekilir.

 

Kızlarla paylaştığı odanın kapısını açtığında High Lady Anglenna dışında herkes uyumaktadır. High Lady ise elflere özel trans halindedir ancak kapı açıldığında kadın bir eli pençe şeklinde, büyü yapmaya hazır kapıya yöneltmiş, diğer eli ise korumak istiyormuşçasına hemen yanında uyuyan prensesinin üzerindedir.

 

Laila sessizce üstünü çıkartır ama zihni Largo Summersong’un anlattıklarıyla uğuldar.

İzci Onbaşı yatmadan önce High Lady’ye döner ve ona gizleyemediği bir hışımla tıslar.

“Sen ne yaptın?”

Anglenna, kendisinden beklenmeyecek ve daha önce Laila’nın ondan asla duymadığı, cılız, titrek bir sesle cevap verir.

“Tahmin bile edemeyeceğin şeyler..”


Serenity Home, teknik olarak Arashkan şehrine başlı olması dolayısıyla bu şehre vergi ödemektedir. Talep edilmesi halinde de Arashkan’a askeri ve lojistik desteği de sağlama zorunluluğu vardır. Bununla beraber, Serenity Home, kendi iç işlerinde ve başka yerlerle yaptığı antlaşmalarda özgürdür; söz gelimi Dim Woods elfleri, Elder Hills ve Scowling Hills dwarfları, Tinker Hills ve (zamanında yapılan ve teknik olarak hala geçerliliğini koruyan) Silent Hills antlaşmaları ve bunlara en son eklenen Drashan ile ortak saldırmazlık antlaşması. Bu antlaşmaya göre Serenity Home, Drashan’a yıllık haraç ödemektedir. Buna karşılık Drashan korsanları da Serenity Home ve civarındaki yerleşim merkezlerine dokunmayacak ve (pek az kişinin farkında olduğu gibi) Serenity Home’a saldırılması halinde onu müdafaa etmekle yükümlü olacaktır.

dungeons and dragons duygusal groups komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Evim yok..

Evim yok..

Timeline:

Dimwoods’daki wood elf köyü
(Tel’Shee dim’Ora) tekrar inşa edilirken,
Serenity Home’dan öncü destek gönderilir;
Bremorel Songsteel ve Thomas Dimwoods.

Ortak geçmişin doğurduğu bu iki insan, farklı kişilikler olarak kendilerini ortaya koymuşlardır. Kendilerini hedef alan baskınları farkındasız bir şekilde ortadan kaldıran çift, hedeflerine varmışlar ve elflerin köylerini müdafaası için gerekli eğitim ve önlemler konusunda talimatları verirken, iki farklı haberci, iki farklı yere gelir.

Bunlardan biri Bremorel ve Thomas’ın bulundukları wood elf köyüdür. Diğeri ise Serenity Home kasabasında bulunan karakol binasıdır.

Bu hikaye
Düş Kapanı“ından hemen sonra başlar ve
Birthright (18+)“ın ikinci yarısının geçtiği tarihlerde biter..

 

 

Sence tekrar gelecekler mi?”, diye sorar genç adam.

“Sence yarın güneş doğacak mı?”, diye acı bir şekilde cevap verir yanında duran genç kız.

Aradan sessiz ve gergin bir dakika geçer. Kız genç adama bakmaz. Ama anca duyulur bir sesle, “Özür dilerim..”, diye hafif bozulmuş bir ifadeyle ekler.

“Ben özür dilerim..”, der genç adam, temkinli bir şekilde.

 

Ormanda geçirdikleri en son baskının akşamında aralarında geçen konuşmadan sonra, iki gencin iletişimi gitgide kasılmış ve gergin bir şekilde kalmıştı. Thomas Dimwood konuşmasını büyük bir beklentiyle bitirmiş, ancak iş tam olarak da o noktada sona ermişti zira İzci Onbaşı Bremorel, genç adamın niyetini reddetmemiş, ancak herhangi bir şekilde de onaylamamıştı.

İş öylece doruk noktasına varmış ve.. o kadar!

 

Kötü yazılmış bir aşk hikayesi gibiydi..

 

Ondan sonraki iki gün boyunca da izci kız baskınlara karşı ‘önlem’ bahanesiyle devamlı ve Thomas’dan olabildiğince uzakta iz sürmüş, akşam olunca da önden kamp kurmuş, sessizce kuru bir şeyler atıştırmış ve genç tapınak muhafızı kampa geldiğinde kızı çoktan uyumuş olarak bulmuştu.

Thomas, genç yaşından beklenmeyecek, sabırlı bir mizaca sahipti. Sırtındaki yaraya rağmen, bilinçli bir şekilde gün boyunca bir oraya, bir buraya koşup, parmağını kıpırdatamayacak kadar kendisini yorup, sonra da sızıp kalan kıza bakar. Biraz hüzün, biraz umut, biraz da, bastıramadığı, tedirgin bir heyecanla kızın, sarındığı battaniyenin altından kurtulmuş simsiyah saçlarını seyreder.. İçinden ona karşı bir hiddet hissetmek için herhangi bir çaba sarf etmez. En nihayetinde, olduğu ahmak gibi yıllarca, kız her kasabaya döndüğünde onu sessizce, edepli bir mesafeden, ama görünür bir şekilde takip etmemiş miydi? Kendisi kararını on beş yıl önce, daha altı yaşındayken vermişti. Kızın da ‘cevabını’ vermesine müsaade edecekti.

‘Evet..’, diye düşünür Thomas, ‘..cevabını!’

Çünkü Morel kararını çoktan vermiştir. Morel kararını asla geciktiren biri olmamıştır.. Sadece cevabını hemen vermemeyi tercih eden biridir, o kadar.

“Bana ‘hayır’ demek için onun da aynı on beş yılı olmasa da, en az on yılı vardı.. Birkaç gün daha bekleyebilirim.”, diye sesli bir şekilde düşünür genç adam.

 

Ya da bir on beş yıl daha..

 

Kalın, çelik kenarlıklı kalkanını çıkartır, kızın yakınındaki bir ağaca yaslar. Sonra sırt çantasının kayışlarını çözer ve onu da kalkanının yanına bırakır. Ardından hiç vakit kaybetmeksizin boynundaki kutsal simgesini avuçlar, bulundukları soğuk kamp yerinin çevresindeki muhtelif yerleri parmağı ile gösterir ve her işaret ettiği yerlere bir büyü yapar; bu, bir çok yaratığın yaklaşması halinde onu uyaracak bir büyüdür.

Sonra yavaşça eğilir, sırt çantasına topak halinde bağladığı kendi battaniyesini çözer, bundan dolayı yiyeceği potansiyel azarı, omuzlarından birini silkerek bir kenara atar, ve onu da kızın üstüne örter.

Thomas kalın yük kemerinin halkasından, ağır, zincirli gürzünü çıkartır ve olabildiğince sessizce yere oturur, sırtını kalkanına verir, altı yaşından beri her gece yaptığı gibi dua eder.

Ve her gece yaptığı gibi, bu huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar içli olan kızı da duasına dahil eder.

 

Ertesi sabah uyandığında kızın çoktan gitmiş olduğunu görecek, kendi battaniyesinin de katlanmış, yuvarlanmış ve sırt çantasına bağlanmış olarak bulacaktır..

✱ ✱ ✱

Tel’Shee dim’Ora’ya varmalarından sonra Morel kendisini tamamen işine vererek bir şekilde ulaşılmaz hale getirmiş, gün boyunca, aylar öncesi baskında yok olan köyden geride kalanlara pratik iz sürme, ok atma ve kılıç kullanmanın yanı sıra, köyün etrafında, içi sivri kazıklarla dolu, kalıcı bir hendek, yüksek, kalın odunlardan oluşan rampalı, setli ve katlı duvar yapımı konusunda talimatlar vermişti. Bunun dışında olabilecek her türlü izci tuzakları, kazıklı çukur ve özellikle büyük ‘hayvanlara’ uygun kamufle edilmiş kapan yapımını, uygulamalı bir şekilde göstermişti.

Bu esnada Thomas’da boş durmamış, uygun gördüğü elflere temel büyü tekniklerini göstermiş, onlar çalışırken, Morel’in yaptırdığı yüksek duvarları, büyülerle desteklemekle vaktini geçirmişti.

Her gün, sabahtan akşama kadar köy halkı, durmaksızın çalışmış iki hafta gibi kısa bir sürede ortaya tam anlamıyla etrafı tuzaklarla çevrili, büyülü, dev bir kirpiyi andıran köy ortaya çıkmıştı!

Evet, hiç şüphesiz bu köy, eski elf köyü kadar güzel değildi. Ama Orkenlerin tekrar gelmesi halinde, burayı tekrar savunmasız bulamayacakları da kesindi..

Yapılan tüm hazırlıkların sınanması ise çok sürmemişti.

On altıncı gün, genç bir haberci koşarak gelmiş ve köy alarmı verilmişti.

Orkenler tekrar geliyorlardı.

Ancak bu sefer küçük bir grup değil, sekiz müfreze olarak gelmekteydiler.

Elflerden hiçbiri, neden Orkenlerin hedefi olduklarını sorgulamamış, homurdanmamış, söylenmemiş, hepsi kendilerine tayin edilen noktalara gitmiş ve köylerini korumaya kararlı bir şekilde bekleyişe geçmişlerdi.

Orkenler de onları fazla bekletmemişti. Hiç şüphesiz daha erken ve yine köyü hazırlıksız yakalamayı ummuşlardı, ancak azımsanmayacak kadarı hazırlanan tuzaklarda ya ölmüş, ya da yürüyemeyecek hale gelmişti.. Bunu takip eden günlerde ise ilerlemeleri temkinli bir sürünüşe dönüşmüştü.

Köyden ayrılmasına izin verilen tek kişi ise Morel olmuştu. İzci kız, Orkenler yaklaştıkça, her an bir yerlerden çıkmış, bir tanesini öldürüp ya ormanda kendisini kaybettirmiş, ya da kendisini kovalayanları tuzaklara yakalatmıştı.

Bazen de, ormanın içinden sadece bir ok fırlatmış, bir can almış ve ortadan bir hayalet gibi kaybolmuştu.

Ve o her gittiğinde, bir kişi onun gidişini seyretmiş, aynı kişi onu dönüşünde de sessizce karşılamıştı.

Aradan geçen tek taraflı ve ızdıraplı dört günlük bekleyişten sonra Orkenler köyün etrafında belirmişlerdi.

✱ ✱ ✱

Sen neden özür diliyorsun ki?”, diye acı ifadesinden ödün vermeksizin sorar Bremorel.

“Özür diledim çünkü seni istemediğin bir duruma soktum ve her sana bir şey sorduğumda, senin asabiyetini tetikliyorum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.

İzci kız, elindeki pis paçavrayla her bir yanına sıçramış Orken kanını silerken, “Asabiyetim için sana ihtiyacım yok..”, der, olduğunu sandığı kadar yorgun bir sesle.

Elflerle beraber günlerdir bu duvarları aşmaya çalışan Orkenlere karşı canlarını dişlerine takarak savaşmışlar, Orkenlerden çok can almış olmalarına rağmen, hayvanlar bir türlü geri çekilmemişlerdi. Belli ki son adama kadar saldıracaklardı.

Bu gün ise özellikle yoğun çatışmalar zinciriyle geçmiş, her yer kan ve daha beteriyle kaplıydı ve Orkenler şu an bulundukları nokta hariç, saldırabilecekleri diğer bütün duvarlara tırmanmaya çalışmışlardı. Kayıpları çok olmuştu, ama sebep oldukları kayıplar ise çok daha fazlaydı; elflerin üçte biri şu anda kutlu sahillerine, son yolculuklarına çıkmışlardı..

“Bu doğru..”, diye mutsuz bir şekilde tasdik eder genç tapınak muhafızı. “Öyle görünüyor ki bana hiç ihtiyacın yok.”, diye de daha sessiz bir şekilde ekler.

“Israrlısın..”, der Bremorel, Thomas’la durduğu kalın duvarların arkasındaki rampada.

“..bir o kadar da aptalsın!”, diye bitirir izci kız.

Thomas, Bremorel’e öylece bakar.

“Bu.. bu biraz ağır oldu sanki.”, diye bozulmuş bir sesle mırıldanır.

“Bu, yumuşatılmış hali. Ve benim asgari standartım..”

“Peki.. sanırım bundan dolayı.. sevinmeliyim?”

“Ortada sevinilecek pek bir şey yok, Tapınak Muhafızı. Etrafımız sarılmış durumda ve ne kadarını kesersek keselim, geri çekilmeyecekler. Elfler tahminimden bile daha mukavemetli çıktılar. Burası bir insan köyü olsaydı, birinci gün yenilmiş olurduk.. ve bunların neredeyse hiç birinin en temel silah eğilimleri dışında herhangi özel eğitim görmüşlüğü bile yok çünkü asıl savaşçılarını önceki baskında kaybettiler..”, der Bremorel, duvarın öbür tarafındaki karanlığa bakarak.

“Evet. Yaklaşık üç ay önce. Ama biz bundan bahsetmiyoruz, öyle değil mi?”, der Thomas. “Her nasılsa konu benim aptallığıma geliverdi..”

“Sana herhangi bir konuda ihtiyacım olabileceğimden dolayı mı, duymayı beklediğin cevabı istiyorsun?”

“Sen bir izcisin, Morel.”, der Thomas basitçe. “Teknik olarak hiç kimseye ihtiyacın yok!”

Bremorel kaşlarını çatar. Tapınak muhafızı sadece lafı ağzından almakla kalmamış, onu kendisinin ifade edebileceğinden çok daha isabetli söylemiştir.

Belki de tapınak muha— Thomas!.. Thomas sandığı ya da çocukça bir şekilde olmasını istediği kadar aptal değildir!

“Günlerdir kararımı bekliyorsun.. Halbuki, bir cevabımın olmayışı bile senin için başlı başına bir cevap olmalıydı.”, der Bremorel sıkılmış dişleri arasından. Kız bunu söylerken neden dişlerini sıktığını tam olarak kestiremez. Sadece sıkar.

“Hayır.” der Thomas.

“Hayır?”

“Hayır..”

“Ne demek, hayır?”, diye harlar Bremorel bir anda.

“Bayaa, hayır işte. Sessizliğin kararın değil. Sadece boyun eğmek istemeyişinin inadı. Kararını çok önceden vermiştin zaten. O yüzden yıllardır senin peşinden gelmeme izin verdin. Biliyorum çünkü peşinden gelen tek kişi ben değildim. Sadece ‘kalan’ tek kişi benim. En başından beri olduğu gibi.. Ve bu ‘müsamahanın’ sebebi de sadece durumumun sana eğlenceli ya da komik gelişinden kaynaklandığını sanmıyorum. Hiçbir şey o kadar uzun bir süre komik gelemez ve sen de hiçbir zaman o kadar acımasız olmadın.. Ya da sadece ben senin kişiliğini tamamen yanlış anladım..”, der Thomas omuzlarını silkerek.

İzci kız, kıpkırmızı bir suratla genç adama döner ve “Boyun eğmek mi? Sana mı?”, diye şiddetle tıslar.

Thomas buna uzun bir süre cevap vermez. Sadece gözleri alev almış kıza bakar.

“Benimle her konuda dalga geçtin ve ben bunlara fazla sesimi çıkarmadım çünkü gerçekte söylediklerinde ciddi olmadığına inandım. Ama beni şu anda itham ettiğin kadar seviyesiz olabileceğimi gerçekten düşünüyor olamazsın, Morel. Öyle görünüyor ki asabiyetin seni gerçekten kör etmiş. O kadar ki, kendi hislerine, kendi duygularına boyun eğmek bile seni rahatsız eder hale gelmiş. Kendine zulüm etmen senden çok beni yakıyor ve sen bunun farkında bile değilsin. Ama olsun. Sen olduğun sürece göz yummaya razıydım. Sana seni sevdiğimi söyledim çünkü bunu söylemeye korktuğum kadar can da atıyordum. Ama sen bana dürüstçe bir ‘hayır’ bile diyemedin. Bari yakarken dürüst ol..”, der hiddetli bir sükunetle Thomas, sonra arkasını döner, rampadan iner ve gecenin karanlığında kaybolur.

Bremorel olduğu yerde, feci bir tokat yemiş gibi öylece, kıpırdamadan kalakalır.

Thomas..

Yıllar önce yanlış bir anlaşılmadan dolayı saldırdığı, bunun sonucunda da kafasını kırıp hastanelik ettiği Thomas.

Yıllarca, evinin yolunu kaybetmiş bir kedi yavrusu gibi onu peşinden takip etmiş olan Thomas.

Yol boyunca dalga geçmesine rağmen insanüstü bir sabır göstermiş olan Thomas.

Ve yol boyunca defalarca onu iyileştirmiş, defalarca hayatta tutmuş olan Thomas..

En sonunda kırmayı başarmış mıydı çocuğu?

Bremorel beklediği hiçbir tatmini hissetmez zira böyle bir niyeti de, amacı da olmamıştı.

“Öyle görünüyor ki, yıllar benim salaklığımdan hiçbir şey azaltmamış. O zaman hiddetimle davranmış ve çocuğun kafasını kırmıştım. Yine hiddetimle davrandım ama bu sefer çocuğun tamamını kırdım!”

Birden aklına daha birkaç hafta önce gerçekleşen bir başka olay gelir..

 

Bremorel, elinde çeliği buzla kaplanmış kocaman kılıcıyla Merisoul’a acımasızca bakmaktadır. “Farkındasın değil mi? Seni şuracıkta öldürsem kimsenin haberi bile olmaz, seni küçük şırfıntı!”

Bremorel’in gözleri manyak bir ateşle yanmaktadır.

“Sana iyi niyetle gelmiş genç, bakir bir erkeği herkesin içinde kaba gücünle yerden yere vurarak rezil ettin. Sonra da onu başından savdın. Sen onu bitirmekle kalmadın. Sen onu kırdın! O artık adil bir av..”, diye mırıldanır Merisoul, yüzükoyun tüttüğü yerden.

“Ben onu kırdım çünkü sırf beni dansa kaldırdığı için havalara girdi. Ben kolay lokma değilim ve aradan geçen yıllar ona bu dersi öğretmemiş belli ki.”, diye burnundan solur Bremorel.

“Belli ki..”, diye onaylar Merisoul, kıvrandığı yerden. “Senin kolay lokma olmadığını herkesin bilmesi çok önemli olmalı. Kaç yaşındasın sen, sekiz mi?.. Ama dert etme. Ona dokunduğumda olay benim için bitmişti zaten..”, diyerek avucunu açıp Bremorel’e gösterir.

Bremorel önce kuşkuyla, sonrada şaşkınlık içerisinde Merisoul’un avucuna bakar. İblisin yanmamış neredeyse tek yeri avucunun içidir ama orada da stilize edilmiş gülü andıran bir mühür vardır. Mühür hala turuncu, kor ateşle tütmektedir!

Bremorel kaşlarını çatar. “Nedir bu?”, diye sorar.

“Bu.. bu aşkın mührüdür. Bizden biri, gerçek aşkın koruması altındaki birine musallat olduğumuzda şanslıysak sadece yanarız ve bunu aylarca taşırız. Şanssızsak zehirleniriz ve günlerce, bazen de haftalarca yatalak kalırız.. Çocuk aşık, sen salaksın ve ben de faturasını ödeyen aptalım!”, diye inler Merisoul.

 

(hikayenin aslı için bkz. A Bard’s Tale II, “Bremorel”)

 

 

..ve Bremorel fena halde utanır zira o iblis bozuntusu şırfıntı haklıdır!

Hayatında belki de ilk defa kendi kendine sorar Bremorel.

Kime neyi ispatlamaya çalışıyorsun ki? Sana değer veren tek kişiyi defalarca kırmış olmanın ötesinde ne elde etmiş oldun?

Mutlu mu oldun?

Seni salak şey.

Mutluluk, kaybetmenin ödülü..

Kazanmanın değil!

 

Evet, iblis bozuntusu haklıdır ama tam olarak değil;

Çocuk gerçekten aşıktır, kendisi de tam bir salaktır, ama faturasını sadece Mersoul ödememiştir..

Bremorel, o gece yarı iblis kızla arasında geçen konuşmadan sonra yaptığı gibi yine gencin peşinden gidip onun gönlünü almak için yönelir.

“Bu sefer benimle dans etmesi gerekmeyecek. Ya da gerekecek. Bu ona kalmış. Ama benim olacak..”, diye kaşlarını çatmış, dişlerini sıkmış, haşin ve kararlı bir sesle hırlar.

Tam dönüp çocuğun peşinden gidecekken, karanlığın içinden, ormanın derinliklerinden bir çıtırtı duyar..

✱ ✱ ✱

Ve gece muazzam bir ateş inmesiyle aydınlanır..

Neredeyse yetişkin bir meşe ağacı boyundaki alev, dikine bir şekilde, karanlığı delerek gökten iner ve içinde sakladığı iki yüze yakın Orkeni ifşa eder..

Orkenlerden hayret, şok ve toplu acı sesleri yükselirken Bremorel bir elini kaldırır, sonra ani hareketle indirir..

“ŞİMDİ!”

..ve rampanın arkasında sessizce bekleyen yüze yakın elf, tek bir vücut şeklinde oklarını salar.

Oklar kalın ağaç duvarların üstünden, alevlerle aydınlanan gecenin karanlığında, daha çok inleyen bir hayaleti andıran, ürkütücü, ölümcül bir köprü oluşturur ve Orkenlerin ortasına dökülmeye başlar.

Elfler üç vole daha gönderir ve Bremorel’in ikinci bir işaretiyle dururlar.

İzci onbaşı, elini ağzına götürür ve keskin bir ıslık çalar.

Köyün ortalarından bir yerden, yaşlı bir elf kadın, kavisli bir boynuzu kaldırır ve üfler.

Boynuzdan derin, uzun, hüzünlü bir nota yükselir, yanmakta olan ve oklardan dolayı delik deşik olmuş Orkenlerin çığlıklarını aşar ve ormanda yankılanır..

Yaşlı elf kadın boynuzu defalarca üfler ve Orkenlere karşı asıl saldırı başlar..

Ormanın derinliklerinden, günlerdir saklandıkları, üstleri örtülü çukurlardan iki yüze yakın dwarf peyda olur ve Orkenlere arkadan saldırırlar.

 

Gün doğduğunda, ormanda ölü Orken dışında düşman kalmamıştır.

✱ ✱ ✱

Efendi Argail”, diye saygıyla selamlar Thomas, kendilerine doğru yaklaşan dwarfların başındaki yaşlı cüceyi.

Yüzünde geniş bir sırıtışla yanlarına yaklaşır yaşlı dwarf. Sağında ve solunda duran daha genç dwarflara bir dizi emirler yağdırır ve yaralı elflere yardım ve saldırı esnasında köyün zarar görmüş yerlerinin tamiri için dwarflar dağılırlar.

“Sen Tapınak Muhafızı Thomas olmalısın. Küçük Magellam senden hep iyi sözlerle bahsetmişti..”, der yaşlı Argail.

Thomas bir an afallar. Fevkalade yaşlı olmasına rağmen önünde bir dağ gibi duran dwarfın neden bahsettiğini anlamaz. Neden sonra ‘küçük Magella’nın, Yetkin Tapınak Muhafızı Lady Magella olduğuna ayılır ve boğazından ‘hırk’ diye bir ses kaçar zira hiç bir hayatta, hiçbir koşul altında kendisinin Lady Magella için bu ifadeyi kullanabileceğini düşünemez.

“Umm.. Evet, efendim.”, diye biraz daha afallar Thomas.

Arkasından Bremorel ‘fırk’lar.

“Ve İzci Onbaşı Bremorel..”, der Efendi Argail, “Benim küçük meleğim senin hakkında da az şey anlatmadı; bir karanfil kadar güzel ve acı, bir keçi kadar da inatçı..!”, diye ekler mutlu bir şekilde.

Bremorel kıpkırmızı kesilir!

Thomas ‘fırk’lamaz çünkü kurallar bunu gerektirir; kızlar erkeklere ‘fırk’lar, ama erkekler bunu yaparsa kıyamet kopar ve bu durumun adalet ya da mantık eksikliği ile de hiçbir ilgisi yoktur. Bu da genç Thomas’ın gerçekte ne kadar bilge olduğunun en belirgin göstergesidir.

“Planınız muhteşemdi, Efendi Argail. Ve bir saat gibi işledi..”, der Thomas.

“Saat gibi işledi, çünkü saati kuran siz ikinizdiniz. Ve harika iş çıkardınız. İzci Onbaşımız en başta onların kendisinden nefret edecekleri kadar canlarını yakmış olması, sizin tükenmekte olduğunuzu sandıklarında hiç düşünmeden saldırmalarına sebep oldu.”, der Efendi Argail daha da sırıtarak, sonra Bremorel’e dönüp, “Genç bayan, bir izci değilde bir müzisyen olsaydınız, sergilediğiniz performansı seyretmeleri için bütün Scowling Hills’i toplardım.”, diye açık takdirini gizlemeden söyler.

Bremorel çok çabalar.. ama başaramaz..

..ve yüzü daha da kızarır!

“Plan sizindi.”, diye mırıldanır, utanmış bir şekilde.

“Aslına bakılırsa planın siparişini veren Şerif Standorin’di. Yapan da ben değil, küçük torunum Dridges Motherswolfie idi. Ben sadece önden gidip, sağa sola emirler yağdırmanın dışında avazım çıktığı kadar bağırırken birkaç kafa kırıp önemli görünmeye çalıştım, o kadar!”, diye kıs kıs güler yaşlı dwarf.

“Ama Orkenlerin son saldırısında ‘açık kapı’ bırakılması, en başından beri düşünülmüş bir şeydi ve onun mimarı ise Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman idi.. Zeki ve kurnaz adam şu Yuleman..”, diye itiraf eder Efendi Argail.

“Ama neden?”, diye biraz afallar Bremorel.

Buna cevap, Efendi Argail’den gelmez.

Thomas sessizce konuşur.

“Çünkü Serenity Home’da bir hain var. Ve o her kimse, edindiği bilgiler sadece belediye konsül üyeleriyle paylaşılan bilgilerdi. Buraya gelirken bize yapılan baskınlar da birer tesadüf değildi. İkimizde o baskınlarda özellikle hedef alınmıştık..”

Bremorel istemsizce sırtının sızladığını hisseder ve yüzünde nahoş bir ifade belirir.

“Açık bırakılan nokta.. Neyi ispatlamış oldu ki?”, diye hırlar.

YULEMAN HER KONSÜL ÜYESİNE FARKLI BİR ‘ZAYIF NOKTA’ BİLGİSİ VERMİŞTİ..“, der Thomas aynı sessiz ama hüküm verir bir ses tonuyla..

Bremorel her şeyi anlar zira bu küçük ‘OYUN‘, gerçekte bir konsül üyesinin de ölüm fermanı olmuştur!

“Bu nokta kimindi?”, diye ister istemez sorar Bremorel.

Thomas ona söyler.

Bremorel hayretle ona bakar. “O salak mı?”

 

Şerif Standorin’in, kasabasının güvenliği söz konusu olduğunda şaka yaptığı asla görülmemiştir. Bremorel bunu, onunla katıldığı sayısız operasyonda, defalarca görmüştür ve şerifin haberi alması halinde, hiçbir tereddüt göstermeksizin, makam ve mevkilere bakmaksızın harekete geçecek ve işi kökünden halledecektir.

Bremorel bundan adı gibi emindir.

 

“Sizin için özel bir mesajım var, Tapınak Muhafızı Thomas.”, der Efendi Argail, birden ciddileşerek.

“Bunu size daha önce iletebilirdim, ama yapmamayı tercih ettim. Bundan dolayı beni anlayacağınızı umuyorum ve sizden özür diliyorum. Korkarım, bundan bir hafta önce, Serenity Home Tapınağı Baş Bekçisi ve benim çok eski dostum Efendi Demos Lightshand vefat etti. Yatağında ve mutlu bir şekilde. Bana gönderdiği en son mektupta bunu açıkça belirtti ve ardında küçük Magellam ve senin gibi iki tane yetkin muhafız bırakabildiğinden dolayı da ne kadar büyük bir coşku hissettiğini, uzun satırlarında defalarca ifade etti.”, der Efendi Argail, yüzünde kederli bir ifadeyle.

“Demos çok iyi bir insandı. Onun sayesinde birçok yetim ev sahibi oldu. Birçok genç eğitim gördü. Serenity Home onun sayesinde her zaman huzurla nefes aldı. Kaybı Scowling ve Elder Hills için bile büyük bir eksiklik olacak.”, diye devam eder Efendi Argail, gözleri dolmuş bir şekilde.

Thomas beti benzi atmış bir şekilde olduğu yerde kalakalır.

Bir kaç defa bir şeyler söylenmeye yeltenir, ancak ağzından herhangi bir ses çıkmaz.

Uzun, zarif ama güçlü parmakları olan bir el ona doğru uzanır ve gencin parmakları arasına dolanır.

“Bize biraz müsaade edin lütfen, Efendi Argail. Bugün Tapınak Muhafızı için oldukça yorucu bir gündü”, der Bremorel, olağan dışı yumuşak bir sesle. “Ve.. kendileri Efendi Demos’u pek severdi..”

“Tabii.. Tabii.. Sizi anlıyorum.. İşin gerisini bizim çocuklar halleder..”, der kısık bir sesle Efendi Argail.

 

Bremorel, dona kalmış Thomas’ı nazikçe alır, ve kendilerine tahsil edilmiş olan küçük köy kulübesine kadar götürürken, arkasından Efendi Argail’in çıldırmışcasına gürlediğini duyar.

“Lillias! Senin ne işin var burada? Jeina! Bu kızın Scowling Hills’den ayrılması yasaklanmıştı! En son bir yere gittiğinizde sizi Kuzey Tundra’lardan toplamıştık ve sen bunun çıkmasına izin mi verdin?!”

“O bir mahkum değil ki, dede. Ve kendisi küçük kız kardeşim. Arada bi şımartılmayı hak ediyor bence.. Ayrıca yaptığı havai fişeklere bayalıyorum ve onları madenlerde onu kitlediğiniz zindan da yapamıyor!”, diye genç, yeşil gözlü sarışın bir dişi dwarfın muallak bir tonla cevap verdiğini duyar.

“O bir zindan değil!”, diye gürler Argail. “Ona tahsis edilmiş olan ofis!”

“Dede.. Yer altında, güneş görmeyen, penceresi bile olmayan, kapısında devamlı bir bekçi olan yere ‘zindan’ deniyor..”

“Biz dwarf’uz.. hepimiz zaten yer altında yaşıyoruz ve hiç bir yer güneş görmüyor ve hiç bir evin penceresi yok! Taşa bakan pencereler mi yapalım?”, diye cevap verir Efendi Argail delirmiş bir şekilde..

“Taşların üstüne balık resimleri çizebiliriz! Bu şekilde deniz manzaralı evlerimiz olur!”

“…”

✱ ✱ ✱

Ben.. ben özür dilerim. Benim bu halimi görmemeni tercih ederdim.”, diye mırıldanır Thomas, donuk bir şekilde.

Genç Thomas, küçük, sade köy kulübesine geldikten sonra bir köşeye sinmiş, başını kolları ve dizleri arasına gömmüş, dakikalarca kontrolsüz bir şekilde ağlamıştı. Yanı başından ayrılmayan izci kız ise onun elini bırakmamış, dolu gözlerle ve sessizce o da gencin yanında oturmuştu. Efendi Demos’u Bremorel’de yakinen tanırdı. Serenity Home’daki bütün yetim ve öksüzler Demos’u yakinen tanırdı.. Yıllarca yetimhaneye keyfi bir şekilde gelip giden deli, mütemadiyen kızgın, kötürüm bir kıza her zaman şefkat ve anlayışla yaklaşmıştı.

“Neden? Erkekliğinden bir şeyler eksilir diye mi korkuyorsun?”, diye bilinçli bir şekilde ‘fırk’lar Bremorel.

“Ben.. ben hiçbir zaman kendimi o kategoride görmedim.”, der Thomas, sessizce.

“Hiçbir zaman olmadın zaten..”, diye yapıştırır izci kız ve uyuşmuş bacaklarını germek ister gibi ayağa kalkar.

Thomas da elini tutan kızı ayağa kalkarken takip eder ama hafif alınmış ve kırılmış bir ifadeyle bakar ona.

“Neden her zaman beni—”, diye başlar ama izci kız araya girer..

“—Sen o kategoriden biri olsaydın, yıllarca peşimden gelmezdin. Gelseydin, ben de senin bir kaçık olduğunu düşünür, bulduğum ilk kuytu yerde de seni harcardım. Neden diğerlerinin birden beni takip etmeyi bıraktıklarını sanıyorsun? Beni takip eden diğerlerine ne olduğunu hiç düşünmedin mi? Bu konuda arkamda çok ‘leş’im var, Thomas..”, der Bremorel, hafif gülümseyerek.

Sonra sesi hayret verici bir şekilde yumuşar, “..ve neden sadece senin, kalan ilk ve son çocuk olduğunu.. Hiç mi merak etmedin?

Bugün burada yaptıkların.. Etkileyiciydi.. Ateş İnmesi büyün.. Lady’nin bile öyle bir şey yaptığını görmedim.”.

Thomas uzun bir süre ağzı açık bir şekilde Bremorel’in yüzüne, ve onun muhteşem yeşil gözlerine bakar zira bu, bu güne kadar ondan duyduğu ilk ve tek iltifat içeren cümledir.

“Umm.. Lady de yapabilir, sanırım. Ama onun ilgi ve ihtisas alanı daha farklı..”, diye biraz afallar.

Uzun bir süre sessizce seyretme sırası Bremorel’e geçmiş gibi, o da önünde duran gencin yüzünü süzer.

“Eee.. bundan sorra nereye?”, diye sorar izci kız.

“Umm.. bilmem. Nereye gitmemizi isterlerse, ya da nerede bize ihtiyaç duyulursa oraya, sanırım.”, diye, beklenmedik bir şekilde kurumuş bir boğazdan gıcırdayarak çıkar Thomas’ın sesi.

Ama Bremorel ona sadece bir salağa bakar gibi bakmaya başlar bir anda.

“Aaaa..”, diye ayılır Thomas. “Cevabını vermeye niyetlisin, galiba..”

“Ne olmasını istersin?”, diye son şanslarını kullanmaya başlar Bremorel.

Thomas omuzlarını silker.

“Altı yaşımdayken, seninle arkadaş olmaya can atıyordum. Şimdiyse.. se.. senin sevgim olmanı arzuluyorum.. çok!”, diye eline yüzüne bulaştırır genç tapınak muhafızı.

“Bu kadar mı?”, diye dürter Bremorel.

“Cesaretim buraya kadar, Morel. Bana yardım et. Lütfen. Benimle ortalarda bir yerlerde buluş. Her neresi olursa olsun, seçeceğin noktayı orta nokta olarak kabul etmeye razıyım.. Ama sen de bir adım at.. bana doğru..”, diye ezilmiş bir şekilde yere bakar Thomas.

Bremorel, önünde iki büklüm olmuş gencin haline ‘fırk’lamaz. Gülmez. Alay etmez..

Dahası, onun bu halini komik bile bulmaz.

“Ben yarım işlerden hoşlanan biri değilim Thomas Dimwood. Bunca yıl beni takip etmiş biri olarak, bu kadarını fark etmiş olmalısın..”, der ve genç adama doğru, tehlikeli bir adım atar.

“Ya hep, ya hiç, öyle mi?”, diye sorar Thomas ama gerçekte bu bir soru değildir. “Seni çok uzun bir zamandır sevdim. Çok.. Şu anda, elimi tutmuş olman bile benim için bir hayat dolusu hayalin gerçekleşmesi anlamına geliyor. Ama senin için bu yarım ise..”, der ve uzanıp kızın diğer elini de kendisi alır. “..diğer yarısını da istiyorum.. Tamamını! Sanırım burada işimiz bitti ve bizim de evimize dönme zamanımız geldi. Konuşacak ve.. paylaşacak çok şeyimiz var.”

“Benim evim yok.. Tapınak Muhafızı. Aslına bakılırsa, bana geri verdiğin düş kapanım dışında da bir şeyim yok!”, der hafif titrek bir sesle Bremorel.

“Senin her zaman bir evin vardı.. Sadece gelmeni bekliyordu, Morel Songsteel. Ve sahip oldukların, sadece bir düş kapanıyla sınırlı da değil.. Artık düşlerimizin kendileri ve birlikte kurabileceğimiz bir geleceğimiz var..”, der Thomas kararlı bir sesle ve önünde duran, yeşil gözleri alev almış, huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar da içli olan kıza doğru uzanır..

✱ ✱ ✱

Demek öyle..”, der Yuleman, omuzları çökmüş bir şekilde. “Yaptığımız planın bu kısmının gerçekte başarısız olmasını umuyordum.”

Yüzü çekilmiş, haşin bir ifadeyle Şerif Standorin, Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ile özelde buluşmuş, ve habercinin getirdiği bilgileri onunla paylaşmıştı.

“Bizim çocuklar nasıllarmış, peki? Onlardan bir haber var mı?”, diye sorar Yuleman.

“Haberleri getiren koşucu, izci onbaşının bir kaç defa yaralandığını, ancak kılıcıyla ‘şarkı söyler gibi’ savaştığını anlattı —kendi sözleri, benim değil. Korkarım Efendi Moorat gururundan çatlayacak ve aylarca çekilmez olacak! Tapınak muhafızımız ise alanında beklenmedik bir başarı ve taktik zeka göstermiş. Bırak zincirli bir gürz kullanmasını, o çocuğun kütüphaneden çıktığını bile görmedim. Bir de gitmiş kendisini savaş taktikleri konusunda eğitmiş!”, der şerif.

“İnanılır gibi değil..”, diye onaylar Yuleman.

“İçimden bir ses, sanki yetimlerimizi daha yakından takip edip eğitmemiz gerektiğini söylüyor. Arashkan’a gidenlerin de neredeyse hepsi öyle. Ya bir yetim, ya da öksüz..

Senin anlayacağın ikisi de iyiymiş ve pek yakında geri döneceklermiş. Sanırım ayrıntıları geldiklerinde kendilerinden dinlemek zorunda kalacağız.”, diye anlatır şerif.

Yuleman, şerifin anlattıklarını başıyla onaylar, sonra asıl meseleye tekrar dönmek istemiyormuş gibi bir an susar. En sonunda bıkkın bir sesle konuşur.

“Ne yapacaksın?”, diye sorar Yuleman şerife.

Şerif kıpırdamaz.

İstifini, duruşunu, bakışlarını değiştirmez..

Ve sesini de çıkarmaz.

Sessizce Yuleman’a bakar.

“Bunu senden isteyemem Stan..”, diye samimi bir şekilde söylenir Yuleman.

Yuleman’ın özel çalışma odasında yanan tek mum, durumun vehametini vurgulamak istiyormuşcasına titreyerek yanmaktadır. Odanın kendisi, bulundukları belediye binası ve Serenity Home çoktan uyumuştur. Arada bir, uzaklardan bir yerlerden gelen baykuş ‘huu’ları ve çekirge cırlamaları dışında her yer sessizdir.

Şerif, uzun bir süre belediye başkanına cevap vermez.

Neden sonra başını hafif sallar ve, “Bu görevi alırken, karşılaşabileceğim her türlü olası şeyler konusunda uyarılmıştım..”, der sessizce. “Ama bu, içine düşmek istediğim bir durum değildi. Udoorin’in bunu öğrenmesi halinde, beni affedebilecek mi bilemiyorum. Ben.. ben bir daha onun yüzüne nasıl bakacağım, onu düşünüyorum. Hayatı boyunca ona şerefli, haysiyetli ve onurlu olmasını telkin ettim. Ama yapmam gereken bu şey.. hepsini yıkacak bir şey..”

“Udoorin artık bir çocuk değil. Bunu iki yıl önce, bütün yetkilerimi elimden alıp da köyü ayağa kaldırdığında göstermiş oldu.”, der Yuleman ciddi bir şekilde.

“O olayı hala dile getirebildiğine inanamıyorum, Arthi! Aradan iki yıldan fazla geçti ve sen inatla eskitemedin şunu bir türlü. Her fırsatta tozunu alıp önüme sürüyorsun. Udoorin daha bir çocuktu ve sorumluluk alsın diye onu arkamda vekil olarak bırakmıştım. Kimse olabilecekleri bilemezdi..”, der hafif alınmış bir sesle şerif.

Yuleman acı bir şekilde güler.

“Takılıyorum sadece, şerif. Ve takılmaya da daha uzun yıllar devam edeceğim. Ama işin aslı, o gün Udoorin ikimizin de yapamadığı bir şeyi başarmış oldu. Evet, bunu bilerek yapmadı belki ama, hepimizi, içinde bulunduğumuz tehlikelere uyandırmış oldu. Senden sonra harika bir şerif olacak o.”, der Yuleman.

“Hayır..”, diye cevap verir şerif sessizce. “..korkarım o bir şerif olmayacak. Onun kaderi.. çok daha uzaklarda.. ve yükseklerde..”

“Prenses?”, diye sorar Yuleman.

“Prenses..”, diye yanıtlar şerif, “..Udoorin açısından sadece olayları tetikleyen kişi oldu o kadar. Tıpkı Aager’in ısrarlı eğitimi o gün Udoorin’e yapması gerekenler konusunda tetiklediği gibi..”

Oda uzun bir süre daha sessizliğe bürünür.

“Fogstep..”, der Yuleman. “Onun bugün burada olmasını çok isterdim. O bu pis işi seve seve yapardı.”

Şerif başını sallar.

“Evet, yapardı. Ama asla seve seve yapmazdı bunu.”

“Hayret. Ben ondan böyle bir.. şefkat anlayışı beklemezdim.”, der Yuleman.

“Arthandos.. Sence Drashan’dan, öldürmekten zevk alan birini getirebilecek kadar mı ahmak biriyim senin gözünde?”, diye alınmış gibi gelen bir sesle konuşur şerif.

Yuleman sırıtır.

“O rolü en son yediğimde daha genç bir belediye başkanıydım, Stan. Ve beni çok iyi keklemiştin o gün.. Herkesin ortasında!”

“Güzel bir gündü.”, diye Standorin’de sırıtır.

Ama ikisininde sırıtışı uzun sürmez.

Şerif Standorin ayağa kalkar.

“Bu gece?”, diye sorar Yuleman.

“Bu gece..”, diye tasdik eder şerif.

“Ne yapaca— boşver. Bilmek istediğimi hiç sanmıyorum açıkçası..”, der kendinden bile tiksinmiş bir sesle Yuleman.

“Evet. Bilmesen çok daha iyi olur. Sen bu işten tamamen muaf olmalısın..”, diye onaylar şerif bıkkın bir şekilde. Sonra bulundukları loş odanın kapısına yönelir, sessizce kapıyı açar ve belediye binasından ayrılır.

✱ ✱ ✱

Ne.. ne oluyor?.. Şe.. şerif..? Ne demek oluyor bu?”, diye zorlukla konuşur genç adam, zira iri cüssesiyle şerif onu boğazından yakalamış, ağzını tıkamış, başına bir bohça geçirip gecenin karanlığında onu ormana getirmiştir.

Başından bohça, ağzından da pis paçavra çıkarılmış genç adam korkuyla şerife bakarken titremesine engel olamaz.

“Neden kendi halkını sattığını sormayacağım bile.”, der şerif sakince. “Çünkü sen, ihanetinle kaç kişinin hayatına mal olmuş olabileceğini hiç düşünmeyen, kaç bin kişinin ise hayatıyla oynadığının farkına bile varamayacak kadar düşüncesiz ve şımarık bir ahmaksın.”

“Bu.. bunu babam duyduğunda hepinizi mahvedecek!”, diye çığlar genç adam korkuyla.

“Baban asla sana ne olduğunu öğrenmeyecek. Kendisi de yarın şafakla birlikte artık bir konsül üyesi olmayacak. Kendi isteği ile istifa edecek, ya da onun başına gelecek olan, senin başına gelecek olandan pek de farklı olmayacak. Sanırım ikimiz de onun hangi tercihi yapacağını biliyoruz..”, der şerif.

“Be.. benim güçlü dostlarım var!”, diye daha da tiz bir sesle ağlamaklı bir şekilde kekeler genç adam.

Şerif gence soğuk bir şekilde sırıtır.

Sonra hafif kenara çekilir ve yerde yatan, boğazı boydan boya yarılmış, kukuletalı cübbesi kan içindeki bir cesedi gösterir.

“Bunun gibi mi?”, diye sorar gence, ürpertici bir sükunetle.

Genç, yerdeki ölü adama bakar ve fal taşı gibi açılmış gözlerinden onu tanıdığını anlaşılır.

“Gitmeden önce bu dünyada söylemek istediğin son bir şey var mı, genç Lucious Franderson? Pişman olduğuna dair.. Af ya da özür?”, diye sorar şerif.

“BUNU YAPAMAZSI—”

 

Genç Lucious dizlerinin üstüne çöker.

İki eliyle de, fışkıran kandan sırılsıklam olmuş boğazını tutar ama bu hiçbir işe yaramaz ve zaten bu hali de uzun sürmez..

Genç adamın açılmış boğazından birkaç hırıltılı, ıslak ses kurtulur, gözleri kayar ve olduğu yere yüzükoyun kapaklanır.

Etrafa hayatı saçıkırken bir-iki defa tepinir, sonra o da durur.

 

“Ben de öyle sanmıştım..”, der şerif, yüzünde acı, utanç ve tiksinti dolu bir ifadeyle.

“Ölürken bile şımarık ve ahmak!”

✱ ✱ ✱

Tel’Shee dim’Ora’dan ayrılma zamanı gelmiştir.

Elf halkının tamamı, Bremorel ve Thomas’ı uğurlamak için köyün barikatlı girişinde toplanmış, uzun vedalaşmalardan sonra elfler barikatı aralarken halkın arasından yaşlı bir elf kadın, topallayarak iki gence yaklaşır.

“Al bunları güzel kızım.”, der yaşlı elf kadın ve Bremorel’e küçük, ince elf işlemeli, silik pembe renkli ipek bir bohça uzatır.

Thomas durur, Bremorel ise hayretle yaşlı kadına bakar.

“Siz.. siz saldırı için savaş borusunu çalan cesur teyzesiniz!”, diye ünler izci kız.

Yaşlı elf mutlu bir şekilde gülümser.

“Evet, o bendim, kızım. Duyduğum kadarıyla sen de bir başka izci onbaşının yakın arkadaşıymışsın. Adı Laila. Kendisi ‘Wolvesbane’ adını hak etmiş.”, der kadın.

“Laila..? Evet kendisi kuzenimdir. Çok önemli bir görev için, oldukça uzaklarda şimdi.”, der Bremorel gülümseyerek.

“Sen.. sen onun kuzeni misin? Yoksa sen Seleina Sunstrider’ın kızı mısın..?”, diye hayretle bakar yaşlı elf, izci kıza.

Bremorel bir an çarpılmış gibi olur zira bu ismi.. annesinin ismini çok, ama çok uzun bir zamandır bir başkasının ağzından duymamıştır..

“Demek söylentiler doğruymuş.”, diye sessizce mırıldanır kadın içli bir şekilde.

“Söylentiler?”, diye tamamen şaşırmış bir ifadeyle sorar Bremorel.

“Bir ‘Silverdenú’un bize geri döndüğü..”, der yaşlı kadın ve istemsiz bir şekilde sarılır izci kıza.

Bremorel tamamen afallar.

Ve birden ayılıverir.

“Silverdenú.. Siz.. siz Laila’nın anneannesisiniz!”

“Evet, güzel kızım. Senin de.. Seleina Sunstrider, senin annen, elflere yakındı ama bir insan olduğu için Laila’nın annesiyle arkadaşlık etmesini istemedik ama yine de kızım annenden vazgeçmedi ve ikisi birbirinin can ve sır arkadaşı oldular. Halkımızın kör anlayışları yüzünden ikisini de iteledik. Ama ben onu kendi kızım gibi severdim. O çok iyi, samimi, sevgi ve hayat dolu bir kızdı..

Bizler senin annenden etkilendiği için kızımın bir insanla evlendiğini düşündük. Ve onu, Liala’nın annesini, Seraphim Silverdenú’yu, bir insanla evlendiği için dışladık ve o öldü..

Aradan yıllar geçti ama bu günahımızı Gökler unutmadı. Bizi ve köyümüzü yakarak cezalandırdılar. Elimizden yetişkin bütün gençlerimizi aldılar. Sonra da seni bize gönderdiler, ki hatamızı anlayalım diye. Ve sen, bir insan, dışladığım öz kızımın küçük yeğeni, buraya geldin, köyümüzü inşa ettin ve bizi, kendi kanın pahasına korudun.. Senin o duvarda çarpışırken defalarca yaralandığını gördüm. Buna rağmen düşmedin ve bizi terk etmedin..”, der yaşlı elf kadın ve hıçkırıklarla ağlamaya başlar.

Bremorel şaşkına dönmüştür ve ne diyeceğini bilemez.

Yandan Thomas yaklaşır.

“Evet. Siz onları dışlayarak büyük bir günah işlediniz, zira bunu yaparak en kıymetli şeyinizden de men edilmiş oldunuz; çocuklarınız.. Geleceğiniz! Bu ders size çok pahalıya mal oldu, ama hatanızı anladınız ve bundan dolayı da ödüllendirildiniz. Size geri verilen bir geleceğiniz var artık. Onların kıymetini bilin ve aynı hatalardan sakının. Bugün, burada, elfler, insanlar ve dwarflar bir oldu ve düşmanı yendi. Alınması gereken ders de buydu. Bu dersi gelecek nesillere anlatma sorumluluğu da size ait.”, der genç tapınak muhafızı, sert bir şekilde.

Yaşlı kadın daha da inleyerek ağlar ve Bremorel’e sımsıkı sarılır.

“Burası.. burası senin evin güzel kızım. Senin ve Laila’nın evi.”, der ve izci kızın eline ipek bohçayı tutuşturur.

“Bunlar benim kızımın, Seraphim’in çeyizliği idi. Onlar artık senin. Sevgili Laila’mız da bize geri döndüğünde, bir tane de ona hazırlamış olacağım..”


Dwarflar Scowling Hills’e geri döndüklerinde, yaşlı Argail Smitefast eline aldığı koca bir tokmakla ilk denemeyi kendi evinde yapar. Çarpık çurpuk açtığı deliklere kaba pencereler geçirir, sonra Jeina’yı çağırtıp, yeni açmış olduğu ‘pencerelerin’ taşa bakan yüzeylerine balık resimleri çizdirtir. Jeina büyük bir mutlulukla taşların üstüne her türlü balık, deniz kestanesi, koca deniz kabukları ve bir tanede, her nasılsa, yıllar önce karşılaştığı bir Tundra Elf’e çok benzeyen, beyaz, örme saçlı bir de deniz kızı çizer..

Sonuç beklenmedik bir şekilde tutar ve bir anda orman yangını gibi yayılır. Scowling Hills’den Elder Hills’e kadar bütün dwarf kadınlarından talep ve siparişler yağmaya başlar ve Jeina yıllarca en popüler dwarf olur. Küçük kız kardeşi Lillias ile beraber, neredeyse bütün dwarf evlerine pencere ve deniz, orman, dağ, bulut, göl ve çiçek bahçeli manzara resimleri yaparlar!.. Lillias’ın küçük bir önerisi üzerine tüm dwarf moda camiası tekrar çalkalanır ve iki kız kardeş, pencere ve manzara yaptıkları bütün evlere, ‘perde’ uygulaması için tekrar çağrılırlar! Bu çılgın moda yangının bir uzantısı da, hiç beklenmedik bir şekilde, Lady Magella’nın en küçük (ve en belalı) kız kardeşi olan Grugreth Twonutz’dan gelir. 

Kendisine bir kalkan siparişi geldiği bir gün, bitirdiği kalkanın üstüne, ablası Jeina’nın kendi ‘pencerelerine’ yaptığı deniz kızını çizer. Uygulama çok da başarılı olmaz ve daha çok abstre bir.. ‘şey’e benzer. Kalkanı almaya gelen dwarf, Grugreth’e “Bu ne?”, diye sorma hatasında bulunur.

Kaçık kız kaçık gözlerle dwarf’a bakar, sonra dalar..

Dwarf, Grugreth’ten yediği dayaktan hayatta kalan nadir kişilerden biri olarak popüler olur. Ama asıl dikkat çeken şey ise, kalkanındaki şekillerdir.

Bir anda Grugreth’in genelde boş olan demirci dükkanına, üstlerinde çizimler olması istenen yüzlerce yeni kalkan siparişi gelir. Bunu takip eden bir kaç yıl içerisinde, Scowling Hills ve Elder Hills’de penceresiz, perdesiz, manzarasız ve desenli kalkansız ev kalmaz..

dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi tarihçe

A Bard’s Tale XI
“Power Word: NO!”

A Bard’s Tale XI
“Power Word: NO!”

Timeline:

“Bu bir hikaye değildir. Bunu baştan söyleyeceğim. Bu bir anlatıdır ve kayıt altına alınmasına da en baştan karşıydım. Ne var ki, bunları anlatmak istediğim kişi burada değil ve elimde bunları kendisine ulaştırabileceğim başka bir imkanım yok.

Burada yazılı olan anlatıya veya yorumlara itiraz eden ya da aleyhimde kullanmak isteyen olursa, hepsini reddedeceğimi de en baştan şuracıkta dile getireyim – bu yaşıma gelmeyi başardım, mutlu bir şekilde gideceğimden ve ardımdaki zor ve çetrefilli işi de, en aklı selim kişilere bırakacağımdan dolayı.. eh.. mutluyum!”

“Bu anlatıda geçen yer ve isimleri değiştirmedim zira bunu yapmam halinde, korkarım ki anlatacaklarımdan daha çok sahiplerinin isimlerinin değişmiş olması onları daha çok kızdıracaktır..”

“Sevgili Magella. Bilmelisin ki bunları anlatmamın, yegane olmasa da, temel sebebi; gideceğimiz yere, geldiğimiz yeri unutarak varamayız. Bu sana son nasihatım zira sen ve arkadaşların çıktığınız ölümcül maceradan döndüğünüzde, sanırım ben de kendi ölümcül macerama çoktan başlamış olacağım.”

“Sen gelinceye kadar yerime vekil olarak genç Thomas Dimwoods’u bırakıyorum.. Eminim bundan dolayı benden pek hoşnut olmayacaktır zira izci kızla gittiği misyondan döndüğünde eskisi gibi artık kitaplarının arkasında saklanamayacağını ve kendisini büyük kararların ve daha da büyük sorumlulukların beklediğini öğrenecek..”

“Gideceğim yerde sizleri özleyeceğim..”

“SERRAPHYN EDET VIELLA XILLESSE DEMI”

 

“Bu nedir bilemiyorum.”

“Beni yanlış anlamamaya çalış sevgili Magella. O tür düşüncelerim olmayalı belki kırk yıl olmuştur ama dün gece rüyamda bir kız gördüm.

“Hayatımda hiç böylesi saf, güzel ve.. hüzünlü bir varlık görmemiştim. Bir melekti sanki ve bunu bana tekrarlayıp durdu..”

“..ve unutmamamı telkin etti.”

“Uyanınca ağladım..”

“Neden bana söyledi ki?”

“Ben burada olmayacağım!”

 

. . .

Serenity Home Tapınak Baş Muhafızı
Demos Lightshand

 

 

Efendi Argail Smitefast.

Sevgili Magella’nın anne tarafından dedesi.. Bu gördüğünüz zat, geçmiş kahramanlıklarıyla tanınan biri değildir zira kahramanlığa pez az ihtiyaç duymuştur. Kendisiyle tanışma fırsatım olduğu için kendimi her zaman şanslı hissetmişimdir.. Bunu söylerken, şansa asla inanmadığımı da hesaba katın lütfen. Onun sayesinde Scowling Hills ve Elder Hills’deki bir çok dwarf ile tanışma fırsatım oldu – ister istemez..

Evet, ‘ister istemez’ diyorum zira sizlerde benim kadar çok dwarf’la tanışmış ve beraber olduysanız, bunu oldukça ılımlı bir değerlendirme olarak kabul edeceksinizdir. Ne kastettiğimi anlamıyorsanız, bir dwarf’a danışın ama yanınızda saklanacak bir dağ getirmeyi ihmal etmeyin!

Kendisiyle ilk tanıştığımda ben yirmi yaşlarımda, genç bir tapınak koruyucusuydum. Efendi Argail ise çoktan yaşını almış, bilge, her zaman ciddi ve geçit vermeyen bir dağ gibiydi.. en azından ilk karşılaşmamızda benim üzerimde bıraktığı etki buydu.

Kendisiyle en son görüşmemizde ise ben seksen iki yaşındaydım ve beni çağırdığında yanına gidebilmem için ulaklarla beraber tahtırevan da göndermemiş olsaydı, gıcırdayan eklemlerimle o yolculuğu yapmam pek de mümkün olmazdı. Yanına vardığımda hala yaşını almış, bilge, her zaman ciddi ve geçit vermeyen bir dağ gibiydi.. Ben yaşlanmış ve erimiştim, o ise neredeyse hiç değişmemişti. Aradaki tek fark gözlerindeydi.

Efendi Argail yorulmuştu..

..ve sanırım kalmak için artık bir sebep bile aramak istemiyordu.

 

Ben her sabah, ‘Aaa.. hala hayattayım.. ne güzel.. Bugün ne yapsam acaba..’, diye düşünürken, o ise bıkmıştı.

Açıkçası bu beni fazlasıyla üzdü ama sebebini sormadım. Bir dwarf’a bazı şeyleri sormazsınız..

Bu basit bir nezaket meselesi değil sadece.. ve gerçekte soramayacağınızdan dolayı da değil.

Sormanız halinde alabileceğiniz cevaptan dolayı!..

..ve aldığınız cevabın sizin üzerinize yıkabileceği potansiyel sorumluluklardan dolayı.

 

Beraber uzun bir süre yürüdük. Ya da o yürüdü, ben ise tahtırevan ile onun peşinden koşturuldum.

Ancak Scowling Hills’in en sapa yamaçlarından birine geldiğimizde durduk. Uzun süre sessizce oturduk ve neden sonra “Sana birini vereceğim. Onu alıp bir tapınak muhafızı olarak yetiştir.”, dedi.

Açıkçası bu beklediğim bir şey değildi. Bir dwarf’a bazı şeyleri neden sormamanız gerektiğini ve bunun sizin üzerinize yıkabileceği ‘potansiyel sorumluluklardan’ ne demek istediğimi sanırım daha iyi anlıyorsunuzdur şimdi..

Efendi Argail, tek bir ifadeyle dört yüz küsür yıl yaşama potansiyeline sahip bir varlığın sorumluluğunu bana vermişti..

Ve ben ona aklından geçenleri sormamıştım bile!

“Bunu seve seve yaparım Efendi Argail. Ne var ki Tapınak Muhafızlığı bir çağrıdır. Demirci yada fırıncı çıraklığına benzemez.”, diye açıklamaya çalıştım. Ben seksen iki yaşındaydım ve kendimi gezmiş, görmüş ve bilge sanıyordum. Önümde oturan dwarf ise neredeyse dört yüz otuz yaşındaydı.. O an anladım ki, yaş ile kibir arasında birinin diğerini götürdüğü gibi bir ilişki yokmuş.

Efendi Argail bana öyle bir bakış attı ki, kendimi on iki yaşımda gibi hissettim.

“Sana vereceğim çocuğu al ve yetiştir. Dostluğumuzun hatrına bunu benim için yap, Muhafız Demos Lightshand! Her evlilik sevgiyle başlamaz. Bazen sevgi ve saygı sonradan oluşur. Onun çağrısı da sonradan gelecektir. Ama o burada olduğu sürece bu mümkün değil. Bizler elimizden geleni yaparız, kader kendi elini gösterinceye kadar. Benim elimden gelen de onu sana teslim etmek.”

Böyle bir şeye ne denir ki?

Dayanamadım ve kaçınılmaz soruyu sordum.

“Neden?”

Efendi Argail yine bana baktı ama bu sefer bakışlarında yine o yorulmuşluğu gördüm.

“Büyük bir şey geliyor.. Karanlık, mebus bir şey. Son iki yüz yıldır takip edip ipuçları arıyorum. Bulduklarım, ancak gözümün ucuyla görebildiğim şeyler, daha fazlası değil.  Ne var ki, her kış çıkışı daha da yaklaştığını kemiklerimde hissediyorum ve fazla zamanımız kalmadı. Karanlık, zorlu günler bizi bekliyor. Bunu benim klanime anlatmaya çalıştım ama dinleyen sadece bir kişi çıktı. Onu da sana veriyorum zira burada kalması halinde, diğerlerinin inadı ve ahmaklığı ona da bulaşacak ve burada harcanacak. Ve benim, bir sonraki jenerasyonu bekleyecek vaktim kalmadı.”

Bir dwarf’ın, inattan yılmış olduğunu ilk defa seksen iki yaşımda görmüş oldum..

Hayat sürprizlerle dolu, öyle değil mi?

“Peki”, dedim. “Kimdir bu ‘çağrılan’?”

Beni taşıyan ulaklardan biri öne çıktı.

Üstü başı yara bere içerisinde, koyu kızıl saçları darmadağınık ve yolunmuş, bir kaşı daha yeni yeni iyileşmeye başlamış, burnunda kurumuş kan pötürcükleri olan bir dişi dwarf’dı bu.. Üstündeki yırtıklara, çamur ve kana bakılırsa, sanırım beni almaya gelmenin daha o sabahında bir kavgadan çıkmış gibiydi.

Bana ve.. sanırım dedesi olan Efendi Argail’e yanan gözleriyle fena pis bakışlar atarak elindeki koca teberi hırsla sağa sola savurdu ama sanırım bu kızın içindeki hırsı gideremedi çünkü bir anda az ilerdeki iri bir kayaya daldı.

Kız, çığlıklar ve bilmek istemediğim dwarfça bir şeyler haykırarak, tüm varlığıyla kendisini o iri kayaya attı.

İşi bittiğinde kayanın pek azı kalmış, nabzeden kaşındaki yara ise tekrar patlamıştı..

Sonra kız teberinden geri kalanı yere sapladı, dedesinin elini öptü ve yanıma geçip nefes nefese kalmış olmasına rağmen sessizce durdu.

Ne yalan söyleyim. O teberle beni ikiye ayıracağını düşünmedim değil. Kaşları çatılı bir şekilde o kadar pis bakışlar atmıştı ki..

Bununla beraber, kızın içinde hissettiği hiddeti bütün varlığı ile dışına vurması, ama sonrasında ise büyüklerinin kararına boyun eğmesindeki kümülatif bilgeliğe hayran kalmadım değil;

Kızın hiddetini dökmesine müsaade edilmesi, Efendi Argail’in bilgeliğiydi. Ama en nihayetinde boyun eğen kızın kendisiydi ve o bilgelik de tamamen ona aitti!

O anda bu pasaklı kızı sevdim ve ona saygı duydum.

“Bu Lady Magella.”, diye tanıttı torununu Efendi Argail. “Adı bu! Kendisine vermeye çalıştığımız, hakettiği hiçbir başka adı kabul etmedi. Sanırım her aileden bir cins çıkıyor!”, dedi homurdanarak.

Sonra doğruldu, geniş omuzlarını gerip devam etti.. ama bana değil, kaşları çatılı duran torununa konuşuyor gibiydi.

“Teberini teslim etti. Kendisi artık senin çırağındır.. Dikkatli ol, çok inatçıdır. Aynı zamanda da dik kafalıdır. Ve bunu söylerken mecaz bile kullanmıyorum! Her şeye itiraz eder ve kızdığında gözü döner. İki teyzesi, dört kız kardeşi, bir amcası ve iki de erkek kardeşinin muhtelif yerlerini kırmışlığı var. Diğer klanlerle aramızdaki kavgalarda yaptıklarını, sizin gibi muhterem bir zatın yanında söylemesem daha iyi olur.. Bazılarının asla çocukları olmayacak dersem sanırım bu kafi olacaktır. Kendisine bağırılmasından ve hakaret edilmesinden hiç hoşlanmaz. Huysuzun tekidir ama zekidir. Bir şey aklına yatarsa onu sahiplenir. Sahiplendiği şeyleri de korur. Onlara zarar vermek isteyen olursa da.. kendisine verdiğim tavsiye, yapacağı şeyi senin yanında yapmaması oldu.. Sana tavsiyem ise yapacağı şeyi, yapacağı zaman yakınında olmamandır!”

Böylesi bir PR‘a ne denir ki?

✱ ✱ ✱

Efendi Durken Lostbeard.

Sevgili Magella’nın baba tarafından dedesi.. ve başımın… sanırım burada biraz PC olmam gerekirse, ‘belası’ şeklinde ifadelendirmemem gerekiyor ama dürüst olmanın dışında başka bir şey olamayacak kadar yaşlandım artık, dolayısıyla; ‘başımın belası’ bir zattı kendisi.

Daha ilk Scowling Hills’e gittiğimde Efendi Argail ve bununla tanıştım ve sanırım sakalına ne olduğunu sorma hatasında bulundum.

Dedim ya, bir dwarf’a bazı şeyleri sormazsınız.. Ancak kendi müdafaam adına söylemem gerekirse, o zamanlar toy bir çocuktum.

Kendisine bu soruyu sormamla birlikte az daha altmış kiloluk bir savaş çekicini yiyecektim!

Dikkat ederseniz, ‘başıma’ demedim zira o kadar büyük bir demir kütlesini yediğinizde, bunun kafanız ile sınırlı kalması hiçbir zaman bana mümkün gibi gelmemiştir.

Efendi Durken’in hemen yanında duran Efendi Argail müdahale etmemiş olsaydı, sanırım dwarf’lara yapacağım hutbem, biraz erken bitecekti..

Efendi Argail, Efendi Durken’in eline koca bir maşrapa tutuşturup, ona hırıltılı sesiyle “Bi salaklık yapmadan git, kendini bunun içinde boğ!”, deyip gönderdi.

Efendi Durken pis bir şekilde önce bana, sonra da maşrapaya baktı. Ciddi bir iç hesaplaşmadan sonra maşrapayı tercih etti ve ben ‘ederim’ konusunda biraz alınmadım değil!

Acemiliğim ile sorduğum bu soru, meğerse birçok dwarf arasında dile getirilmemiş bir esprinin final noktasını oluşturmuş ve Efendi Durken maşrapasıyla gittikten sonra, birden ortam onlarca dwarf’ın kahkahalarıyla sarsıldı ve herkes omzuma vurup elimi sıkmak istedi. Elimi sıkmaları sorun olmadı ama şu dwarf’ların sırta vurma olayı o gece bitirdi beni neredeyse. Serenity Home’a döndüğümde omuzlarımdan bel hizama kadar sırtım mosmor olmuştu.

Bu olaydan sonra öğrendiğim bir kaç önemli şey oldu;

Birincisi, dwarf’lara bazı şeylerin sorulamayacağını, ikincisi, benim ebedi olarak Efendi Durken’in kara listesine girdiğimi, üçüncüsü ise dwarf isimlerinin, gerçekte bir şeylerin kısaltması olduğunu.

Söz gelimi Efendi Argail Smitefast (hızlı ceza). Genelde sakin olmakla beraber, daha sonraları öğrendim ki, kızdırıldığında bu hatayı yapan kişiye hiç geciktirmeden cezasını verdiği. Dwarf’lardan bahsettiğimiz için de bunun anlamı elli ile yüz elli kilo ağırlığındaki bir savaş baltası, topuzu yada çekicin, muhatabının kafasına geçirilmesi şeklinde olduğu..

Bir diğer örnek olarak, Edendi Durken (drunken/sarhoş) Lostbeard (sakalı kayıp / kayıp sakal) anlamlarına geldiğini ve birgün içkiyi yine fazla kaçırdığında birisinin keskin bir bıçakla adamcağızın neredeyse dört yüz yıllık sakalını kesmesi üzerine ona bu adın verildiğini öğrenmiş oldum.. Sırtımdaki morluklarla beraber!

“Sarhoş ve sakalını kaybetmiş”

Lightshand (ışığın eli) ismini de neden sonra Efendi Argail vermişti bana.

Bunu yaptığında kendimi pek onure olmuş hissettim. Ancak geri dönüp baktığımda, belki de bana yaptığı bu jest, daha o zamanlar bana teslim etmeyi düşündüğü torunu için bir altyapı hazırlığı idi..

Yanlış anlaşılmasın. Efendi Argail iyi bir dwarf idi. Ama bu kurnaz ve ileri görüşlü olmadığı anlamına gelmiyor. Dahası, bugüne kadar kurnaz ya da ileri görüşlü olmak ile iyilik arasında birbirini yıpratıcı bir ilişki görmedim.

Aptallık ile kötülük arasında gördüm ama..

Ne kadar ironik, değil mi?

✱ ✱ ✱

Gellator Bluntaxe (kör balta).

Sevgili Magella’nın rahmetli babası.. Ne yazık ki hayattayken onun hakkında kendi ağzından duyup da size aktarabileceğim hiçbir şeyim yok. Ve rivayetlere göre karısının da yokmuş zira bugüne kadar “kocam şöyle dedi” ya da “kocam şunu sever”, babında bir ifade kullandığını duyan yokmuş. Bilinen bir şey varsa dilsiz olmadığı.

Bir kenara çömer ve saatlerce sizi dinler.. ya da öyleymiş izlenimi verir.

Daha da ürkütücü hali ise..

..bir kenara çömer ve saatlerce size.. bakar.

Aynen resimde ki haliyle gördüğünüz gibi!

Rivayetlere göre, madenlerde gerçekleşen bir göçükte geçirdiği ve birkaç gün sonra da ölümüne sebep olan kazadan sonra, ölüm döşeğinde konuşmuş sadece.

Ezilmiş kaburgalarından dolayı zorlukla nefes alabilmesine rağmen eşine, “Seni sevdim, kadın. Bugüne kadar konuşmadım çünkü hiçbir zaman senin kadar zeki olmadım ve ağzımdan seni üzecek aptalca bir şey çıkar diye korktum!”, demiş..

Böylesi bir bilgeliğe ne denir ki?

Eminim sevgili Magella hala babasının yasını tutuyordur. Ancak kendisinin ona çekmemiş olmasından dolayı hep şükretmişimdir. Bana katılmasından sonra sadece dört ay, on yedi gün geçti ilk cümlesini duyduğumda.

O da, “Eee..? Sana ne diycem?” idi..

✱ ✱ ✱

Margaret Madish (delimsi), sevgili Magella’nın annesi. Size onun hakkında sadece bir şey söylemem gerekirse, o da Margaret’in muhteşem bir kadın olduğudur.

Zeki, nazlı, dik kafalı, alımlı, çekici, çarpıcı, güçlü, deli, inatçı, gözüpek, bıyık altı bir espri anlayışı olan ve.. utangaç – inanabilirseniz şayet!

Buna inanmadıysanız eğer, sizlere inanmayacağınız bir başka şey daha anlatayım;

Margaret’in, kocasıyla ilk karşılaşmaları (ve birinin diğerine kafa tutması) sonucu tam elli iki saat balta ve çekiçle birbirlerine vurmaya çalıştığını biliyor muydunuz? – sırf inat olsun diye!

Margaret ile tanıştığımızda kendisi bana bu hikayeyi, fevkalade romantik ve puslu bakışlarla, mutlu, genç bir kız edasıyla anlatmıştı. Elli iki saat boyunca da Gellator’un ağzından tek bir laf alamamış. En sonunda babaları bunları birbirine uygun görmüş ve Gellator’dan da ses çıkmayınca, ikisini evlendirmişler.

Bundan Efendi Argail mi daha mutlu oldu, yoksa Efendi Druken mi pek emin değilim ama sanırım başarılı bir evliliğin sırrı, mutlu bir şekilde deli bir kadın ve sesi çıkmayan bir erkekte yatıyor.

İkisinin de birbirinden şikayet ettiğini duymadım bugüne kadar. Duyan birini de tanımıyorum.

Sevgili Magella bana katıldıktan sonra her ay ondan benim sağlığımı ve kızının gelişimini soran en az bir mektup aldım. Ben de kendisine kızının sağlığı, eğitimi, gelişimi, ruh hali, notları ve karnelerini içeren cevaplar gönderdim.

Böyle ilgili bir anneye ne denir ki?

Dediğim gibi; Margaret muhteşem bir kadındı..

✱ ✱ ✱

Yulanda Madsteam (çılgın buhar). Hayatımda bu kadın kadar duman ve buhar seven ve ağzı bozuk bir başkasıyla karşılaşmadım. Ağzından iki şeyin asla eksik olduğunu görmedim; birincisi el sarması tütünü, diğeri ise saydırdığı küfürleri. Eminim ikisininde asla farkında değildi. Kendisi fevkalade çalışkan, kafasını koyduğu işe verip yapmayı seven, ahmakların dedikodularıyla vakit harcamayan bir kadındı. Aklı başında kimsenin ona bulaştığını duymadım. Çoğunlukla da sosyalleşmezdi zaten. Kendisini burada zikretmemin sebebi, bunca yıl boyunca onu sadece iki defa görmüş olmamdı. İlki, Efendi Argail’in beni resmi olarak bütün klane tanıtmak istediğinde adıma verilen şölende, diğeri ise Efendi Argail’in sevgili Magella’yı bana teslim ettiğinde ona veda etmek için gelenler arasında yer aldığındaydı.

Ayrılırken muhteşem bir belagat ile ne saydırmıştı bana ama..

Neyse ki ben söylediği şeylerden hiçbirini anlamadığım için sadece gülümsemiştim. Sanırım bu yüzden yaşlı gözlerle bana sarıldı!

✱ ✱ ✱

Rashafel Rottenfate (çürük kader).

Sevgili Magella’nın sevdiği nadir akrabalarından biri de yengesi Rashafel’dir. Her ne kadar bunun sebebini asla anlayamamış olsam da. Kadın zır delinin tekiydi. Kem gözlüydü ve bir cadıydı!

Evet, öyleydi sevgili Magella, boşuna itiraz edeyim deme! Bana sadece bir defa baktığını gördüm ve ardından düşüp ayağımı burktum. Kadın olağan bir şekilde dolaşırken etrafındaki eşyaların kaçıştığını kendi gözlerimle müşahade ettim.

Sanırım elinde bir balta, çekiç, gürz, kılıç yada bıçakla dolaşmayan karşılaştığım tek dwarf oydu. Neden gerekli görsün ki?

✱ ✱ ✱

Quin Stabsez (hızlı bıçaklayan). Onun hakkında bildiğim bir şey varsa, fevkalade asabi bir kadın olduğu.. ve benden de pek hoşlanmadığı. Tabii, daha sonra öğrendim ki, Quin teyze kimseden hoşlanmazmış ve klande bıçaklamadığı kişi yokmuş!

Resimde gördüğünüz hali, benim şahsen yüzleştiğim haliydi ve yaptığım tek şey, mis gibi kokan, fırından yeni çıkmış sıcacık ekmeklerden birine elimi uzatmaktı.

Beni de bıçaklayacaktı ama üç dwarf üstüne atladı ve buna engel oldular, sağolsunlar. Sevgili Stabez teyze de benim yerime onları bıçakladı!

Sanıyorum ki benden hoşlanmamasının sebebi de bu. Elinden ‘kaçırdığı’ tek kişi bendim.

Eminim, sevgili Magella’yı götürmek üzereyken veda etmek için gelenler arasında onun da olmasının, gizliden gizliye eline beni bıçaklamak için bir fırsat çıkabileceği umuduydu.

Mel’un kadın!

Öldüğümde tabutumun içinde onun ekmek bıçağını bulmayı tam olarak bekliyorum!

✱ ✱ ✱

Uzun hayatımda anlamadığım, hafzalımın almadığı birçok olay ve birçok kişiyle karşılaşmışlığım oldu. Ama bunların en başında hiç kuşkusuz Patunia Longstare (uzun bakış) teyze vardı.

Kendisine bir şey sorulması halinde, şanlıysanız saatlerce, değilseniz günlerce olduğu yerde durup ufuk çizgisini seyrederdi. Dwarf’ların çoğunluğunun yer altında yaşadıklarını göz önünde bulundurursanız, ‘ufuk çizgisini’ saatlerce seyretmenin nasıl imkansız olduğuna hiç şüphesiz sizlerde benim gibi ayılacaksınız.

İlk defa Scowling Hills’e geldiğimde Efendi Argail herkesi teker teker tanıtırken, bu kadının önüne gelip durdu ve “Bu da kızlarımdan Patunia Longstare”, dedi ve beni kolumdan tuttuğu gibi bir sonrakine geçti. O an bunu biraz yadırgamıştım. Daha sonra, dört gün sonra, dwarf’ların yanından ayrılırken Patunia teyzeyi olduğu yerde durmuş, hala ufuk çizgisine bakar bulduk!

Rivayetlere göre kadın evlendiğinde, adama bakmış.. bakmış.. bakmış.. ve bakmış. Öyle ki yeni kocası utancından intihar etmiş!

Bu hikayeyi bana Efendi Argail anlattı. Dolayısıyla ciddi miydi, yoksa kendisine özel bir espri anlayışından mıydı asla işin aslını öğrenemedim.

✱ ✱ ✱

Marideth Brave (cesur). Tam olarak adı üstünde biri. Yada gözü kara. Dwarf’lar söz konusu olunca aradaki farkı anlamak gerçekten çok güç olabiliyor. Ancak ok kullanan gördüğüm nadir dwarf’lardan biriydi kendisi. Ve onu çok iyi kullandığını bir çok farklı kaynaktan duydum. Hatta bir sefer bir grup goblin, aşağı ahırlara musallat olmuş ve o esnada oradan geçen Merideth bir okla iki goblini, ikinci bir okla üç goblini, üçüncü okuyla da beş goblini öldürmüş.

İşin ilginci hepsini de başlarından vurmuş ve bu şekilde ‘Gobilardo’ diye bir oyunun da mucidi olmuş!

Yaşlı bir adama gülmeyin. Hiçbir şey olmazsa, ayıptır. Ben her zaman, bana söylenen şeylere açık gözlerle bakan biriydim. Bir dwarf’ı yalancılıkla suçlamak hem büyük bir kabalık, hemde sağlığınız açısından da iyi bir şey değil. Özellikle de çok iyi ok kullanıyorsa..

Gösterdiğim anlayış ve nezaketle ben yüz altıncı yaşımı bitirdim..

Siz kaç yaşındasınız?

✱ ✱ ✱

Jinshe Pinwheel (oklava) teyze. Mütemadiyen bana bakıp, kısık, ince sesiyle “Bana rahmetli kocamı hatırlatıyorsun.”, deyip duruyordu. Neden sonra öğrendim adını nasıl kazandığını. Meğer Elder Hills yolu üzerinde bir orc sürüsünün saldırısına uğramışlar ve Jinshe teyze elindeki oklava ile tam on bir tanesinin başını ezmiş.

Hazır başlamışken, işe yaramaz kocasını da aradan çıkarmış!

Bunu duyduktan sonra bir daha onun mutfağına uğramamaya karar verdim.

Doğru olanı mı yaptım acaba?

Yoksa yaptığımı bir saygısızlık olarak görüp de peşime takılır mı?

✱ ✱ ✱

Gertruth Heavyhands (eli ağır) teyze.

Bu kadını dwarfların mutfaktalarında pek görmedim. Kendisini sadece, madenlere inen dwarf’ların, çocuklarını bıraktıkları kreşlerde görevlendirildiğine müşahade ettim. Görev yaptığı kreşler, sessiz çocukları olan tek kreşti. Nedenini sadece tahmin edebiliyorum. Bundan bir tane de bizim yetimhaneye alsak mı diye düşünmedim değil.

✱ ✱ ✱

Drejeret Quik (hızlı) teyze ve Yor Whatoo (ne/kim) amca/teyze..

Drejeret teyzeyi ilk gördüğümde bana sanki fazladan yağlarım varmış da alınması gerekiyormuş gözüyle bakmıştı. Son gördüğümde ise artık sıskası çıkmış yaşlı bir adamdım ve bana hala alınması gereken fazlalığım varmış gözüyle bakıyordu!

Yor amca? teyze? abla?.. açıkçası Yor’un ne olduğunu asla kestiremedim. Diğer dwarf’ların da pek kestirebildiklerini sanmıyorum zira bazıları onu ‘Yor Amca’ diye çağırırken, bazıları ise ona ‘Yor Teyze’ diye hitap ediyordu. Şanslı bir adam/kadındı sanırım. Kavgalara davet edildiği gibi, kadın günlerinde dedikodulara da çağrılıyordu. Onu elinde iki buçuk yardalık bir kılıçla da gördüm, ‘biz kızlar arasında’ örgü örerken de..

Sevgili Magella’nın muhtelif teyzeleri, amcaları, kız ve erkek kardeşleri hakkında edindiğim bilgilerin çoğunu Yor ‘teyze’den öğrendiğimi tahmin edemediniz, değil mi? Sevgili Magella da tahmin edemedi ve bildiğim bazı şeyleri nasıl bildiğimi, büyük bir hayret ve hayranlıkla bilgeliğime verdi.

Sanırım bu konuda kendisine bir özür borçluyum. Yaşlı bir adamın bu küçük eğlencesini hoş görür diye umuyorum!

Ne var ki, her Scowling Hills’e gelişimde ‘Kız gel, sana yeni dedikodularım var!’, deyip beni bir kenara çekmeleri sayesinde öğrendiklerimi bu anlatıya dahil etmeyeceğim..

Yor teyzenin anlattıklarını herkes bilmese sanki daha hayırlı olur gibime geliyor.

✱ ✱ ✱

Goric Boarshoulders (domuz/iri omuzlu) amca.. Kendisiyle pek az karşılaşmışlığım oldu. Öyle ki, bir gün Efendi Argail ile (gizliliği dolayısıyla ayrıntılarını burada paylaşamayacağım) bir toplantı için buluşacaktım ve birden Goric amca karşıma dikili verdi. Homurtularla karışık “Ona iyi bak!”, dedi bana.

O zamanlar Efendi Argail’den bahsettiğini sanmıştım ve “Tabii, benden ona bir zarar gelmez.”, dedim.

Bana ormanı andıran kaşları altından, kısılmış derin gözleriyle öylece baktı.

Neden sonra ‘hıf’layıp gitti.

Bu Goric amcayla yaptığım tek iletişimdi.

Geriye bakıp da bu karşılaşmamız üzerine düşündüğümde, Goric amcanın gerçekte Efendi Argail’den değil, sevgili Magella’dan bahsettiğini anladım.

İşin ilginci, Efendi Argail’in, sevgili Magella’yı bana teslim edişine daha yirmi sekiz yıl vardı!

Belli ki Efendi Argail, sevgili Magella hakkındaki kararını çok uzun bir zaman önce vermişti.

O sadece doğru kişinin gelmesini bekliyordu.. ve sanırım onun güvenilir biri olduğunu kendi gözleriyle görmek istiyordu.

✱ ✱ ✱

Ferrainin Redbear (kızıl ayı) ve Bruden Burnthammer (yanık çekiç) amcalar. İsimlerinden de tahmin edeceğiniz gibi, ikisi de savaşçı ruhlu, cesur, az konuşan, ciddi.. ve bir o kadar da deli iki dwarf!

Yanlış anlamayın. Ben insan standartlarına göre ‘deli’ diyorum. Bunca yıl sonra bile bir dwarf’un, bir başka dwarf’a deli ya da kaçık dediğini, müstesna bir kişi dışında, duymuşluğum olmadı. Dwarf’lar daha ziyade, ‘biraz heyecanlı’ ifadesini kullanırlar.

Şimdi düşünüyorum da, insan standartlarında baktığımızda, sanırım bizim yetimhanemizde de bu iki dwarf amcanın ruhunda ve ‘biraz heyecanlı’, Morel adında yetim bir kızımız vardı. Bir seferinde giriştiği bir kavgayı ayırmak için müdahale etmeye çalıştığımda benim üzerime bile yürümüştü.. O zamanlar çok küçüktü tabii. Şimdi büyüdü ve kasabamızın yetkin izcilerinden biri oldu.

Korkarım, Thomas’ın o kızda gözü var.

Cesur çocuk, şu Thomas!

✱ ✱ ✱

Lamideth Doncross (kızdırma) ile Britney ve Dritmey Tosser (savurur) ikizleri..

Sevgili Magella’nın en büyük ablası ve ikiz ablaları.

Yıllar içerisinde sevgili Magella’nın genelde ablaları, kız kardeşleri ve biri hariç erkek kardeşleriyle iyi geçindiğini ve hepsini sevdiğini öğrendim. Ancak Lamideth’e düşkünlüğü her zaman kendisini göstermiştir.

Lamideth’de sevgili Magella’ya, lakap takmadan ve ona, onun istediği şekilde hitap eden belki de tek akrabasıydı. Scowling Hills’den ayrılıken, içten göz yaşı döken sanırım yine Lamideth idi.

İkizler ise vedalaşmaya ellerindeki baltalarıyla gelişleri yeterli mesajı vermiyormuş gibi, kaşları çatık, bana manalı bir şekilde bakmalarından, onlara söyleyeceğim hiçbir şeyin, alınan kararda benim bir payımın olmadığına ikna edemeyeceğimi anlamıştım. Daha sonra duydum ki, sevgili Magella’nın gidişine üçü de o kadar üzülmüşler ki, o bölgeye üç yıl bir tane bile orc ya da goblin yaklaşmaya cesaret edememiş.

Böylesi bir sevgiye ne denir ki?

✱ ✱ ✱

Nikelix Carver (oyucu) ve Dridges Motherswolfie (anasının kurdu). Sevgili Magella’nın küçük kız kardeşleri. Ayrılırken oturup hüngür hüngür ağlayarak ablalarının gidişini seyretmişlerdi.

Zavallı kızlar..

Sanıyorum ki, sevgili Magella ablası Lamideth’e nasıl yakın ve düşkün idiyse, Dridges de sevgili Magella’ya o kadar yakın ve düşkündü.

Nikelix, dwarf’ların tabiriyle ‘biraz heyecanlı’ bir kızdı.

Dridges ise bütün savaşçı ruhuna rağmen aklı başında, uslu, söz dinleyen hanım hanımcık genç bir bayandı. Bu güne kadar karşılaştığım en ‘olgun’ kişiliğe sahip dwarf’lardan biriydi dersem sanırım hiç de yanılmış olmam.

Uzun bir süre, Efendi Argail sevgili Magella ile beraber Dridges’i de eğitim için teslim etseydi ne muhteşem olurdu, diye düşünmeden edemedim. Tabii, o zamanlar bilmiyordum; Efendi Argail sevgili Magella’yı bir tapınak koruyucusu olarak eğitmem için bana teslim ettikten meğer bir ay sonra Dridges’i de,  Elder Hills’e bir ordu taktik komutanı eğitimi için göndermiş..

Efendi Argail’in deyişiyle; “Savaşçı bulmak kolay. Bizden çok var! Olmayan şey ise bilgelik ve taktik zeka.. Ve ikisini de parayla satın alamazsın. Bunlar bizim içimizden çıkmalı ve genç yaştan eğitilmeli..”

✱ ✱ ✱

Lillias Absentwhot (unutkan hıı?!) ve Jeina Blond (sarışın).. Sevgili Magella’nın diğer iki kız kardeşleri. Hayatımda hiç Lillias kadar zeki, şirin, düşünceli, aynı zamanda da unutkan, aklı karışık ve gittiği yere bakmayan biriyle karşılaşmadım.

Klanın tüm hesap ve muhasebe işlerinden, madenlerden çıkarılan her gram demir, bakır ve gümüşten, el değiştiren her parça altından o sorumluydu..

Bu zavallı kızın kaç defa farkında olmadan yanan şöminelerin içine yürüdüğünü, ok talim alanına girdiğini, tepelerden aşağı yuvarlandığını ve günlerce yemek yemeyi unuttuğunu bilemezsiniz. Sanırım bu sebepten dolayı kız kardeşi Jeina’yı onun peşine taktılar.

Jeina’yı nasıl anlatsam..

“Belirli tekil bir anda, belirli tekil bir şeye odaklanabilme kabiliyeti olağanüstü bir kızdı..!”

Evet. Sanırım bu fevkalade usturuplu oldu zira o kızı üzmek istemem.

Bütün sınırlı erdemlerine rağmen, hep mutlu bir kızdı.

Bundan daha büyük bir erdeme ne gerek olabilir ki?

Omuzunda koca baltasıyla sabahtan akşama kadar küçük kız kardeşi Lillias’ın peşinden giderek, hem klanın bütün hesap ve muhasebe işlerinin yanmadan veya bir yamaçtan aşağı yuvarlanmadan işlenmiş olmasını sağlıyor, hem de kimsenin bu denli tekil bir şekilde yapamayacağı bir işi becerebilmenin mutluluğunu yaşıyordu. Bu şekilde kimseye hesap vermek zorunda olmadığı gibi, mutfak ve maden işlerinden de tamamen muaf kalmış oluyor..

Bu her zaman bana akıllı bir pazarlık gibi gelmiştir. Ve açıkçası, sınırlılığını bu kadar iyi değerlendirebilen bir başkasıyla karşılaşmışlığım olmadı.

✱ ✱ ✱

Grugreth Twonutz (falza çatlak).. Kız kardeşlerden sonuncusu ve en belalısı.. Daha önce belirtmişimdir. Dwarf’lar kendi aralarıda, deli, manyak, kaçık gibi ifadeler kullanmazlar. Ilımlı bir şekilde ‘biraz heyecanlı’ ifadesini tercih ederler. Yine daha önce de buna bir istisna olduğunu da ifade etmiştim. İşte o istisna Grugreth Twonutz!

Scowling Hills’de, dwarflar kendi aralarında konuşurken ‘o manyak’, ‘o kaçık’ ya da ‘zır deli’, diye birisinden bahsediyorlarsa, bilin ki Grugreth Twonutz’dan konuşuyorlardır..

Duyduğum —ve kenara çekilip ciddi bir şekilde uyarıldığım— kadarıyla da, tam bir belalı..

..klinik anlamda.

Efendi Argail’in ondan bahsederken oturup ağladığını gördüm!

İşin ilginci, geçinebildiği tek kişi de ablası sevgili Magella’ymış ve o gittikten sonra durumu sadece daha da kötüleşmiş ve elli yaş altı, kendi demirci dükkanı olan bilinen tek dwarf’da Grugreth Twonutz! Kız demirci dükkanında sabahtan akşama kadar ya demir döver —ya da alakasız bir yerde sizi!

Bir seferinde Efendi Argail’e espri olsun diye onu goblin ve orc’ların üstüne salabileceğini önermiştim..

Yaşlı dwarf ise yüzünde fevkalade ciddi bir ifadeyle, “Hiçbir şey Grugreth Twonutz’ı haketmiyor.”, demişti..

Sonra da oturup ağlamıştı.

✱ ✱ ✱

Lamark Earthbound (toprağa bağlı), Harakoon Evilscowl (çatık kaş) ve Romilus “Mad” Ussa (deli Ussa.. ya da Medusa).. Sevgili Magella’nın iki ağabeyi ve küçük erkek kardeşi.

Lamark’la, Efendi Argail’ın tanıştırması esnasında bir defa görmüşlüğüm oldu. Kalabalıklardan ve gürültüden pek haz etmeyen, sessiz, kendi başında bir dwarf. Zamanının çoğunu yerin altındaki demir madenlerinin derinliklerinde geçirmeyi tercih eden biri olduğunu başkalarından öğrendim zira tanışmamızda bana sadece başını sallayıp bir şeyler homurdanmış, sonra da adıma verilen yemeğe bile katılmadan tekrar madenlere inmişti.

Harakoon’nun ise hayatımda gördüğüm en fena çatık kaşlara sahip kişiydi —ki diğer dwarf’lar için bile biraz fazlaymış bu. Sanırım sırf bu yüzden Efendi Argail kendisinden sonra yerine onun geçmesini istiyordu. Bu yüzden Harakoon pek az toplantıyı kaçırırdı ve bütün teyzeler, amcalar, kız kardeşler ve erkek kardeşler arasında en sık onu görmüşlüğüm oldu.

Tabii, bu benimle konuştuğu anlamına gelmiyor. Harakoon ağzı sıkı bir dwarf’du ama biraz fazla kuşkucu ve duygusaldı. Teorik olarak sevgili Magella’nın benim yanıma, Dridges’in de Elder Hills’e gönderilmesini onaylasa da, sanırım gerçekte bunu pek kabullenemedi.

Efendi Argail’in yerinde Harakoon olsaydı, olaylar muhtemelen çok daha farklı olur ve ben de sevgili Magella ile belki de hiç tanışmamış olurdum.

Romilus’a gelince..

Hatırlarsın, bir sefer Serenity Home konsül üyelerinden Haradin Franderson’dan laf açılmıştı ve sen onu ‘Romilus’un bir kopyası’, diye tarif etmiştin.

Sevgili Magella, bunca yıldır konsül üyeleriyle o veya bu sebeplerden dolayı muhatap olmuşluğum oldu ama hiç kimsenin bu kadar isabetli bir tespitte bulunduğunu görmedim.

‘İçten pazarlıkçı’, ‘kaypak’ ve ılımlı bir ifadeyle ‘güvenilmez’, sanırım ikisini de doğru bir şekilde tarif ediyor. Kendisi Scowling Hills Belediye Başkanı Shimeel Brassbeard’ın yakın arkadaşıydı ve sevgili Magella ve Dridges’in başına da az iç açmamıştır.

Kendince zengin olmanın hızlı bir yolunu bulduğunu sanıp, Brassbeard’e iki kız kardeşlerden birini yamamaya kalkınca işler bir anda savaş alanına dönmüştü.

Geriye dönüp baktığımda, iyi ki o zaman Scowling Hills’de değildim diye düşünmüşümdür zira bana Demos LIGHTSHAND boşuna demediler!

Kandırarak Brassbeard’in yanına getirdiği kız kardeşlerden, Romilus da, belediye başkanı da hiç beklemedikleri bir tepkiyle karşılaşmışlardı.

Sevgili Magella, derin bir nefes almış ve toprağın derinliklerindeki demir madenlerinde bulunan ağabeyi Lamark’ın bile duyacağı şekilde “HAYIR”, diye kükremiş, sonra da Romilus’a dalmıştı..

Sanırım klanden ve Scowling Hills’den ihraç edilen bugüne kadar duyduğum tek dwarf da Romilus oldu ve yaptığı bu ahlaksızlıktan dolayı kendisine “Mad” Ussa.. (manyak Ussa) yada Medusa adı verildi.

Ama bunların hepsini sen zaten biliyorsun, sevgili Magella.

Bilmediğin şey ise, Romilus’un geri dönmüş olduğu..

Klane geri katılabilmek için yapmadığı şey kalmadı. Reddedilince de Scowling Hills kıyılarında seyredip sorun çıkarmaya başladı. Korkarım yanlış kişilerle dostluk kuracak ve çok büyük sorunlara sebep olacak zira Scowling Hills’in içini de, dışını da Romilus çok iyi biliyor.

✱ ✱ ✱

“Yoruldum.. Sanırım artık dinlenebilirim.. Bu anlattıklarım, sevgili Magella’ya geçmişiyle ilgili söylemek istediğim mesajı verecektir.”, der yaşlı Demos, bitmiş bir sesle.

Loş ve küçük odasındaki iğreti yatağında sırt üstü yatmış yaşlı tapınak muhafızı, hırıltılı bir nefes alır.

Hemen yanı başındaki bir tabureye çömmüş, diz sehpasının köşesine tutturduğu cılız bir mum ile efendisinin anlatısını kaleme alan genç katip dışında gecenin bu saatinde tapınaktaki herkes, Serenity Home’un gerisi gibi uyumaktadır.

“İsterseniz yarın devam edelim efendim.”, diye önerir genç katip.

“Bitti zaten, çocuğum. Hepsini yazdın değil mi?”

“Evet Efendim. Harfi harfine..”

“Güzel.. güzeel.. Ne zaman temize çekip Arashkan’a gidecek ulağa verebilirsin?”

“İsterseniz yarın sabah erkene yetiştirebilirim.”

“Gerek yok. Seni uykundan daha fazla etmeyelim. Yarından sonraki günün sabahı da olur. Bakarsın ekleyecek bir şeyler gelir aklıma.”

“Tabii Efendim. Siz nasıl isterseniz.”

“Haydi git sen de dinlen artık. Ama önce mutfağa uğra ve bir şeyler atıştır. Bütün gün benim gibi yaşlı bir bunağın saçmalıklarını dinledin ve öğünlerini kaçırdın..”, der Demos ve yorulmuş bir şekilde gülümser.

“İnanın ben çok eğlendim, Efendim. Sizin ve saygıdeğer Lady Magella’nın böylesi bir geçmişi olduğunu bilmiyordum..”

“Bu, sevgili Magella’nın geçmişi değildi evlat. Onun geçmişini şekillendiren kişilerdi sadece. Ama en nihayetinde dedesi Efendi Argail’in kararına boyun eğen de, beni efendisi olarak kabul etme nezaketini gösteren de yine kendisiydi.. Bu bilgelik her zaman ona aitti.

Belki sen de bir gün bilge bir dwarf’la karşılaşırsın ve anlatacak böylesi bir hikayen olur. En nihayetinde bizim işimiz ‘iyilik’tir ve iyilik, kitaplarda değildir. Kitaplarda sadece tarifler ve reçeteler vardır.. İyilik, tapınağımızın korunaklı duvarlarında da değildir çünkü bizim tekelimizde olan bir şey değildir. İyilik, orada.. dışarıdadır..”, der Demos iyice kısılmış sesiyle.

“Evet Efendim. Kesinlikle haklısınız.”

“Şimdi bu yaşlı adama bir battaniye daha getir, sonra da mutfağa git ve bir şeyler ye..”, der Demos.

“Tabii Efendim. Hemen getiriyorum.”, der genç tapınak katibi ve diz sehpasını kenara koyup yerinden fırlar.

Genç katip elinde yedek battaniye ile geri döndüğünde, Demos Lightshand yüz altı yıllık adanmış hayatını sessizce geride bırakmış, kendi ölümcül macerasına çoktan başlamıştır..