Showing: 1 - 6 of 6 RESULTS
dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity

Promise To Be
Stupid Together

Promise To Be
Stupid Together

Timeline:

It isn’t the life-threatening moments
that makes us realize the value
of those we love..

 

Not always.

 

Sometimes it is the silly things..

..such as coloring pictures
in a children’s book..

..with crayons.

 

This story takes place several days after
The Oathbreaker (Part Four)
and after Aager Fogstep
and Inshala ‘la Fey’ Frostmane
defeat the tyrannic oathbreaker;
Lord Tarakadahan Karkashi
in a very bloody duel to the death.

 

 

Aager Fogstep held Inshala close and tightly to himself for she was in mourning and because her soft warmth was the only thing that kept him from screaming in pain. The little girl held a sad, broken piece of dry twig in her small, delicate hands —the only discernable part left of what was once a giant walking tree; Snare! True, Snare had never been a ‘nice’ tree, but rather a vicious, sour, and one old cuss of a monster. He had, however, kept the little girl safe and company during their stay at Arashkan, before the city’s fall, hiding in plain sight among other trees, deep in Heaven’s Park, and had helped both her and Aager in their numerous encounters.

This last fight, however, had just been once too many for him. The tyrannic lord, Tarakadahan Karkashi, had come down on the grumpy old bark like ten thousand axes and smashed him into the ground. And now, his tiny mistress held the only bit of what was once a grumpy, eighteen-foot tall monster..

“When we.. get out of this stupid.. arena..”, Aager grinded his teeth. “I want you to go with Lady Alisia and Moira..”

Inshala looked up at him through her tear blotched face.

“No. You are hurt. I need to—”, she started.

“Inshala. Don’t argue with me. Not now.”, he cut in harshly. “This is an excellent opportunity for someone to take advantage of and make an attempt on your mother’s life.. Or Moira’s.. Or yours.. You must watch over them as they watch over you.”

“But.. What about you?”, she asked with a pleading voice.

“I hold no power in this city, love. I am a nobody here. I am not of the nobility and I carry no titles. I am not even a squire, let alone a lord. Not that I would want to be one. Ever..”

“..The only person that would have benefited from my death is dead! Anybody else coming at me will gain nothing from my demise. You, on the other hand, hold the city in your hands and it will take but one fool to ruin everything we gained today should he attack you, your mother, or Moira.”, he said through his gritted teeth.

The pain of his dislocated shoulder was getting at him and trying to rationalize why he wanted her to go, rather than to stay and watch him suffer was taking every ounce of his remaining strength.

“Please. Do this for me.”

“I will—”

The great gates leading in and out of the arena parted with a booming echo, smoldering any objections the little girl might have said, and Lady Alisia, followed closely by Lady Moira, Captain Fardashi, and half a dozen guards came running at them.

“Okay. I am going to let go of you now. You mustn’t show them any tears because everyone is watching you. Be strong and go with your mother.”, he hissed quietly.

“Sir Aager..”, Lady Alisia called as she stared at him, and at the little girl holding a piece of twig, with unveiled awe.

“Lady Alisia..”, Aager greeted the First Lady of Durkahan with a barely contained voice behind his leather half-mask. “..Lady Moira. If you would be kind enough to escort Lady Inshala to your quarters whilst she could rest. She has had a trying day.”

Lady Alisia ogled at the bloodied, sinister-looking man in his dark leathers.

“Please..”, added Aager with emphasis and giving a quick glance at the watching crowd.

Lady Alisia’s face lit with comprehension.

“Of course, Sir Aager. Daughter, please come with me. We must get you out of those bloody clothes at once. I believe a nice hot bath, a meal, and sleep will do wonders to you.”, she said as she held the little girl close to her, nodded at Aager.

And with Moira on the girl’s other side, they started back towards the arena gates as the guards fell in formation around the women.

For a moment Aager was left behind and he gave some serious thought to whether he should just surrender to gravity and fall where he stood.

 

“Ahem..”

..said a gravelly voice from behind him.

 

The fact that he hadn’t even heard that someone was actually standing behind him without his notice was definitive proof that the man in dark leathers was about to lose it soon.

“I’d love to give you a hand and carry you out, but that would totally ruin your ‘cool’.. And I am not sure I’d even get the hand back!”, he recognized Fardashi’s amused voice.

“That was one hell of a fight, young man. Hard to be impressed when you get to a cussed old age like mine but, what can I say, I am impressed. Good thing I didn’t tell you to buzz off the night you two came at the city gates. Will you be able to make it until we get out of here? People with nothing better to do love watching the victor drop dead after a good show!”, the old captain said lightly. A bit like the way he spoke right before he had smashed in the castle guard commander’s face in, about a week ago.

“I think so.”, grinded Aager, and took a stubborn step forward.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Stand guard here.”, commanded Fardashi at the guards, pointing at the door. “I must see to the Ladies than make sure the rest of the city is all well and good.”

Just before he left, however, he paused, gave a thoughtful look at the door, frowned a little, and quietly added, “Whatever happens, don’t enter the room!”, he warned.

The guards looked at their captain, then at the door, and hastily nodded.

 

Aager stood in the darkness of his room. The one he had been given shortly after their arrival at the inner castle of Durkahan city. It was barely ten strides in either direction with two, separate, single-beds, a small chest at the feet of each bed, a decent-sized cupboard, a high, rectangular table complete with a large washing pan, two blocks of soap, and several neatly folded rough, gray towels and one, slit of a window that seemed to stare gloomily at the arse end of a rigid, stone tower rather than at the city, but it still seemed cavernous compared to his tiny, one-room house back at Serenity Home. That house at least had had a larger window —two, in fact, now that Aager had a moment to think about it. Not that he preferred large windows —or any window, and he certainly had never fancied homes with scenic views, but that house —his home— had had them anyway; an easy to climb in and out window with a view to one of the town’s mildly busy streets. The other, he’d boarded the day he had moved in, years ago, because it had provided too big a security flaw for his taste, and because it was a window, it also provided a natural security ‘gap’.

He grimaced in pain at the jarring irony there;

Security GapOpen Window!

Apparently, Aager thought, he had a bit too much free time in his hands, since he had the luxury for such delinquent ironies. But there was a point to that irony.. and the boarded window now. It used to open to a rather picturesque view of the back garden. Not so much picturesque since Aager had moved in, as it was full of dead plants and ugly, barbed, and thorny weeds. But should his Inshala come to Serenity Home, he could open that window while she did some things nice with that garden. And perhaps they could share responsibilities at that point as well; he could keep an eye on the street side window like he always had, and she could cover the garden side!

Alright, the man in dark leathers, hood, and mask thought. There was something genuinely wrong with that thought!

He doubted anyone in that town ever ‘covered’ their windows with the metaphorical fanaticism as he did.

Or rather, no one else..

 

He shrugged —his other shoulder.

 

At least with both windows open, his home would be ‘sunny’.. Unlike how this chamber would ever be..

This chamber was dark at noon, pitch at night, and was slightly on the musty side.

More like a lair.. or a den, really. Men like him did not have suits or chambers.. They had lairs!

 

Just how he preferred it..

 

Or rather..

..just how he should have been preferring it, as awkward as that phrasing sounded!

 

But for whatever reason, however, he did not.

Yes, he had come here every night, washed off the day’s dirt here, slept here, and ate here, quite laconically, too —many times. For the same, ‘whatever reason’, however, that just didn’t seem to ‘cut’ it anymore. He felt ‘blank’.. more than empty, here. A blank he had come to recognize very slowly and growing recently.

He stared at the dark walls of the chamber, all the while sweating profusely in pain.

Carefully he chose a specific stone.

Not that it mattered, but focusing on something in particular had always given him a sense of purpose. And that purpose, now, was not going to be fun..

At all..

Slowly, he walked up to the stone he had selected and stared at it with baleful eyes.

“I am sorry, love.”, he growled with pure, unadulterated self-loathing, swung his shoulder once, twice..

..and smashed it into the stone and wall!

 

A horrid, meaty crack was heard by the guards outside followed by a feral roar of pain..

..and something stumbled over and the room fell silent.

 

Somewhere two floors above, Fardashi ran back into Lady Alisia’s quarters, his sword drawn, when he heard the single, shrill scream of a girl in savage pain!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late one night, several days later. The proceedings, the meetings, the strategic plannings, and the secretive, impromptu ‘hallway’ chats on how they should mobilize the Durkahan Army, and which route they would take to reach Serenity Home in time were taking their toll on him. He felt like the sore merchant of some vast trading company, bargaining for rights of free passage through man-eating local’s lands.. without getting et!

 

..or possibly the CEO of some bank trying to stay afloat during an economic crisis!

 

“I am coloring this book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, Inshala replied from where she lay on the thick, pale beige carpet. Aager knew it was pale beige because the guard who had brought it had told him so like it held some significance and in all likeliness, it probably did. Just not for Aager..

..in any way that would be significant.

But then, this whole carpet thing was a new addition to his chamber/lair/den and seemed disturbingly out of place.

Feral beasts like him did not do carpets, nor cushions or loveseats..

Alright, there weren’t any loveseats in his chamber now either, and Aager did not really want to know what a loveseat was, but there were any number of colorful cushions, thrown on the said, pale beige carpet.

Aager scowled at the thick, soft, comfy thing and its fluffy little companions, and they scowled back at him..

..with compounded smug smirks because they knew they had won, and there was not a buggery bum he could do about it!

He certainly wouldn’t have asked for them, had it been up to him. But the young girl had taken a habit of bringing things her new brother, Cümeyt, or her new sisters Madine and Maira, and even Moira would give her, to here, and either play with them or draw pictures —on the cold, stone flour.. Hence, Aager had asked one of the guards if he would be kind enough to bring in a carpet, for Lady Inshala’s benefit.

And a cushion or three, while he was at it..

 

Or even if he weren’t kind enough!

 

Aager did not recall having put any such emphasis, but the thick, soft carpet had arrived within ten minutes followed by the half a dozen or so cushions..

And now, said Lady Inshala was here, lying flat on her little tummy, her skinny legs swinging up with lazy contentment and coloring what appeared to be some sort of flower in the book with little, colorful sticks scattered around.

 

“Crayons”, Inshala had told him with knowledgeable accomplishment.

They were called crayons.

 

The sinister-looking man in dark leathers thought that sounded suspiciously like a fancy name for some kind of deathly and dermal poison!

 

Then there was this coloring-book-thing!

 

Aager had never seen a book that could be, or even should be, colored before. Would have been a surprise if he had. He wasn’t sure if anyone back at Drashan had ever seen one, either.

Drashan aside, why would he?

And what was the point of buying a book, and books weren’t cheap, then doing all the work by coloring it yourself, anyway? Apparently, some smart artisan was making a lot of money by openly cheating his customers!

The nerve some people had in this world..

What kind of a demented idiot would even buy—

 

Aager opted to stop making combustive, mental commentary at that point.

Whatever he was about to say about said idiot, one of them was already here, and apparently, he was about to be the other by joining her! 

 

“Would you like to join me for some? Before I am called back to sleep in my room?”, she asked smiling up at him.

It was quite obvious this coloring thingy was something she had liked a lot, Aager noted, because not only did the young girl seem happy, but she also appeared content. And there was a distinct sense of serenity about her, which made her glow in an altogether new kind of beautiful.

“Maybe..”, smiled Aager as he pulled off his dark, leather hood, undid his mask, and tossed them both on his bed. Then unbuckled his leather armor, and his belt, ridding himself of his swords and daggers, and carefully set them aside.

“You want me to pout, don’t you?”, asked the girl honestly.

“Very much.”, replied Aager in kind. “You could win just about any argument with me using only the pout.”

“But.. I do not want to argue with you. Arguing is not nice. It tarnishes some things between people. And I think it becomes a habit in time and people start doing it without noticing anymore.. They argue about everything, and they do not recognize, both love and respect are now gone!”, she said..

..with a pout!

 

Aager was astounded, once again, at the depth of the young girl’s insight. Particularly when taking into account that this girl never had anyone to have argued anything in her past, save one, venerable old man, to have observed, and consequently, gained such insight. 

 

“We are not doing this on the table, why? Seems easier on the knees.”, he asked as he knelt down across the little girl and on his stomach, pulled off his heavy leather gloves, stared at the flower in the book, which he assumed was some kind of a rose, picked up one of the red sticks, and carefully started to fill one of the pedals.

“I am not sure.”, Inshala replied.

Aager cocked an eyebrow.

“How so?”

“When.. when we sit around a table, the table is standing between us. That makes me feel like I am alone.”, she said, frowning slightly.

“We could sit next to one another, perhaps?”, he offered.

 

“We could. I suppose. But.. that feels like we are only friends.. Like Ranger Corporal Laila, or even Master Gnine are my friends.. I like friends and I like that they are my friends. And I like that Alor’Nadien ne and Udoorin are my friends. And how Lady is my friend. And Merisoul and even Anglenna are my friends. I want you to be my friend too, but not like them. I do not know the words. You should not be my friend like they are my friends. When we lie down on the floor like this while doing things or talking, however, it feels like we are actually sharing something.. and more than just these pictures and more than just words..”, she said, struggling to correctly phrase her mind.

Then she went a bit pink. 

“And.. and our faces are much closer when we are lying down and coloring these pictures.. And I can watch you from this close, as well!”, she said with a blush.

And now Aager had both his eyebrows cocked up, for this insight did not belong to a little girl.

At all!

 

They colored the flowers and some other things that Aager was not always sure as to what some of them were. But they did it anyway and in content silence..

..for two hours straight.

 

He asked what color he should use when he wasn’t sure and the girl would look around for the appropriate stick, pick it up, hand it over to him, and say, “This!”, every time, with a happy, accomplished smile.

It was during those two hours Aager had the opportunity to think, or perhaps, contemplate on certain things.

He threw careful glances at the girl as she savagely colored the flowers, the stems, and the leaves, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses in the coloring book with child-like fervor.

He looked down at his own workmanship and noted his seemed more like he was dissecting the flowers, the sun, the clouds, the bees, and the bugs, and the dears, and the houses with jugular accuracy, waiting to be labeled and placed into their corresponding jars!

It was just about then, a number of things dawned on him.

 

One

The little girl was deliberately, or maybe the correct word would be, ‘inadvertently’, acting like a little girl because for the first time she had a genuine mother, a grandmother, three sisters, and a little, overtly smart, mischievous brother and hence she could afford to.. let go?

Or perhaps, drop her guard.

A something, Aager thought, was quite encouraging to see, yet altogether sad —in a way.

 

Two

Thanks to young Master Cümeyt and the emo girl Madina, though Aager still did not quite understand what the buggery bum an ’emo’ was, she, Inshala, was catching up to everything she had missed during her own childhood, both because such entertainments had never been available to her, and it wouldn’t have mattered even if they had been, seeing as how solitary and dangerous a life she had lived.

 

Three

He himself was pretty much in the same rickety boat as she was, dammit! When people looked at his Inshala, they saw a traumatized little girl, all the while thinking he, Aager, was the steady one and that at least he was ‘alright’.

Lying face down, coloring silly flowers and dears and bees and bugs, Aager Fogstep realized he was not alright. He realized he had never been alright, but always skirted at the edges of suppressed, angry insanity all his life. Coming to Serenity Home had been a blessing, certainly, but in a way, and unwittingly to be sure, that had merely diluted his very unhealthy mental status. Or camouflaged it, to put in a more astute perspective.

 

Four

This little girl, Inshala, had come to his room, much like every other night, and shared everything she had seen, learned, felt, and experienced that day with him until late hours, in effect, making sure he healed as much as she did. Bit by bit, she was freeing herself from her fears, her desperations and her losses, all the while seeding her desolations with her mom, her grandma, her sisters and brother, while making new friends, and learning and experiencing the things left missing all her life. And by coming here, she was sharing her joys with him, in affect, bringing whole new norms into his life as well, even if only by proxy.

The beauty of it was, there was never been any deliberation in her actions at all. Only instinctual need to make him feel as good as she was feeling, and the irony in all of that was not lost on Aager.

Inshala was giving him surcease, just by being here and being herself!

 

And Five

Aager loved it!

 

Unequivocally.

Irreversibly.

Without any doubt.

All of it.

 

And knew, at that very moment, why he had felt thus ‘blank’ of late.

For he had just recognized, with quiet fervor, that he could no longer tolerate her being just a ‘part’ of his life..

He wanted to be all of hers!

 

“You seem.. odd tonight. Lost in thought and distracted and your hands are drawing without consulting you.”, whispered Inshala, staring into his eyes.

“I am odd every night.. And distracted much of late.”, replied the man in dark clothes, a tad gruffly.

“A gold coin for your thought?”, she smiled. “I have a gold coin. I think.. I could go and get it if you like.”

“I doubt my thoughts are worth a gold, love.”, Aager said quietly. “But I will share them with you. Just as soon as I understand them myself. I promise.”

“I could ‘pout’ them out of you, you know!”, giggled the girl.

“I think you have been with Master Cümeyt for far too long, love..”, mourned Aager.

“He has shown me so many interesting things. Did you know there is more gossip going on here, in this place, than among the fey at Gull’s Perch? You would think a city full of paladins would have a bit more honest people!”, she said a bit disturbed.

“Ow? Is there some theft going on? That kind of behavior should be discouraged.”, said Aager with a frown and felt no guilt or shame, whatsoever, at the fact that being a thief was what he had started his long line of an uncouth carrier in the first place. But thieving had never really been any more than a stepping stone for him. Sort of something he’d had to endure in a ‘just do it’ sense until better options had presented themselves. If anyone he’d known had been an outright thief, it had been that Darly Dor kid —which did also explain why he had disliked him so much..

“No, no.. Nothing like that. It’s just something I learned, that many people are sleeping in someone else’s room and few wake up where they are supposed to!”, mumbled the girl as she slapped her tiny feet together for emphasis as she totally drowned a sunflower in dark purple with vehemence.

“People are strange sometimes. I wouldn’t worry too much about it. And I am not sure that’s the color for that picture, love.”, said Aager, pointing at her page. 

“It isn’t. I am just angry. That is why it is purple. My sunflower is angry too!”, she said unhappily.

“Ow? Why are you angry? Did something happen?”

“I do not know.”, came her frowning voice in his mind. “I am sorry. You are tired and have been keeping me company when you should be sleeping and now I am afflicting you with my silly!”

“True. I am tired. But doesn’t ‘keeping company’ work the other way around as well? And let’s not go to ‘silly’, please. I haven’t even begun my daily ranting yet!”, he replied in an amused tone. “Now tell me, what has gotten you riled up?”

“I do not know.”, she repeated. “I am put out that people don’t wake up where they should, yet I am doing the same thing. I go to sleep in my room, but wake up here all the time.. Is something wrong with me?”

“Uhhmm..”, said Aager, not sure as to what he should say or how he should respond, really, so he tried for a casual sort of tone. “I.. do not think what you and they are doing is quite the same, love.”

“How so?”, she asked glumly.

“Well..”, he began but faltered. “..Possibly because when you come here every night, I call your name, every time, but you don’t hear my voice. You truly are asleep. You come, your stand before my bed, hold out your arms, and just.. stay there. Took me by surprise the first time you did it, and even more, when I finally figured out what it was you demanded.”

“I.. I demanded something from you? I shouldn’t be making demands from you! That is not nice! And in my sleep, too? What did I demand?”, she asked in a depleted voice.

“A hug.”, replied Aager kindly.

 

Inshala’s face turned bright pink.

 

“I..”, she stammered. “I thought I came here and just slept in the other bed, to keep you company, though I honestly do not remember ever getting up, nor walking here..”

“That.. might have been partly my doing. Not the coming here. The waking up in the other bed.. After I’d give you your silent demand, you wouldn’t move but make this funny noise.. like when cats see a bird or a squirrel..”, said Aager honestly and Inshala dropped her coloring sticks and just buried her face in her skinny arms..

“I think, or felt, to be more precise.. you wanted to.. cuddle up and sleep next to me.. But something about your base, honest character wouldn’t let you.. Not without my express permission.. And because you weren’t really awake, I wouldn’t give you that permission because it would be wrong.. Which is why I would pick you up, and tuck you away in the other bed. You’d make a bit of a fuss in there but eventually, go still.”, he said kindly.

 

“This is so embarrassing. I do not remember the last time I was this—”, she mumbled in a muffled and horrified voice.

“There is nothing to be embarrassed about, Inshala. We both want, what we want. Apparently, you decided to actually do something about it, without ever knowing.”, he said thoughtfully.

“But.. what do you want?”, she asked, her face still buried in her arms.

 

And, there it was..

The simple question that was the core of what they had been, what they were, and what they would become for one another.

To simplify that even further; what they had, and what they could have..

So simple..

..a question.

 

What did he want?

What did he want?

And what did he want?

 

The small nuances in the same question made all the difference, to be sure, but the only thing he was certain of was the answer to the question that actually preceded this one;

 

Did he want?

 

To that, he said, yes.

Not because he was mentally sure of anything.

But because the blank in him was telling him exactly that.

Or rather, he had the blank, because he no longer could tolerate the lack of certain things..

..or a certain someone.

 

And something clicked in his mind.

 

Six

Aager decided, then and there, to shut up..

..and do something about the blank in his soul.

 

“Come, love.”, he said with a deliberate, casual tone. “It’s getting late. I’ll escort you to your room. I believe most of our plannings and meetings are done, but a few crucial details are left. They will need me wide awake for them in the morrow.”

 

The young girl accepted his offer to take her to her room gracefully.

Not that it would matter.

She’d be back in a few, anyway..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager dropped off the strangely beautiful, deeply sincere, shyly honest, and unconventionally his Inshala to Moira’s former room with a gentle kiss, then left..

But not back to his own room.

He decided to have one meeting before going there and for some oddly existential reason, this one would be much more important than all the meetings he had done for the last eight or ten days.

He dashed silently through the torch-lit corridors and long halls of Durkahan’s inner castle and skid to a halt before the one door he would have never expected to have knocked.

 

“Aager Fogstep to see Lady Granma on an important matter —if she is available.”, he said quietly when a young, feminine voice asked who it was, upon knocking on the door.

A moment of surprised silence ensued, but it didn’t last long.

“Come, boy..”, he heard the old, cackling voice of Granma.

Aager slowly opened the door and entered the dimly lit room of the very old woman —the mother of Lady Alisia.

The room was comfortably decorated with many chairs holstered with velvets in subdued colors, a long, comfortable-looking, dark maroon divan, and cushions, several deep, soft rugs, a large, old wardrobe, any number of shelves with books, delicate porcelain cups, vases, and many other delicate curios, and a small table covered with cream-colored laces, all of which gave the distinct impression of ‘been there, done that and I have the aged wisdom to prove it’ feel to them.

The old woman was sitting in a large, rocking armchair, delicately holding a cup with something steaming in it.

“Tea, boy?”, she asked in her wheezing voice but didn’t wait for him to reply. She motioned a hand and Moira’s younger sister, Lady Maira produced another cup from the shelves and poured him his tea, while the Granma watched the sinister-looking man settle down.

“Sugar? Honey? Milk, Sir?”, Lady Maira asked politely, though it was apparent she was not very comfortable with the idea of being just her and her grandmother in the same room with this man.

“None for me, Lady Maira.”, Aager growled with his gravelly voice, inadvertently making the girl flinch.

“Honey. Put honey in his tea, girl. Methinks he will need it.”, snickered the old woman.

“Ma’am..”, said Aager, sort of as an excuse to start from somewhere.

The old woman snickered again.

“You didn’t come here to Ma’am me this late, boy. ‘Granma’ will suffice. I have heard it enough many times to respond to it by now.”

“I came.. to..”, stammered Aager. “I was hoping for a private talk.. on a private matter, Lady Granma.”

 

“Well, now.. Lady and Granma.. You truly must be desperate, boy. But polite. Good qualities to start a conversation. Maira, dear, why don’t you take the night off. You don’t have to sit up late every night for my sake, you know. Do tell Alisia I said that, if you would, please. I am old. Not invalid, nor senile. She can attend to me personally when I am, rather than send her daughters..”, she huffed.

“Are.. are you sure, Granma?”, Maira asked tentatively, giving a sidelong glance in Aager’s direction. “Will you be alright?”

“I am alright, dear. And quite safe with Sir Aager here, seeing as he is the only trustable man left in Durkahan.”, she said steadily.

“I shall not keep Lady Granma up for long, Lady Maira.”, promised Aager quietly so as not to scare the girl any further.

“Then I leave my grandmother in your tender care, Sir Aager.”, she replied politely, bent down, kissed her granny, curtsied Aager, and regally left the room.

“I hope I didn’t scare her too much.”, mumbled Aager.

“My daughter and my grands don’t scare too easily, boy. Managed to give them that much at least. Though they did botch the job when Tarakadahan happened.”, said Granma, staring at him thoughtfully. “Now, what’s on your mind, young man? You truly must be desperate to have come to me for wisdom. People seldom do, anymore.”

“Their loss, I am sure..”, Aager said. “It is true that I am desperate, but I do not believe my choice of wisdom was faulty.”

“Very good, young man. Polite, and honest in his praise. No wonder that poor, skinny girl cares for you so deeply.”, she replied. “I suspect this has to do with her?”

“Uhhmm..”, stammered the sinister-looking man and.. squirmed.

 

Aager.. squirmed!

 

“Speak, boy. Wisdom must be given direction to make sense.”, said the old woman sternly, surprising Aager a bit.

 

The man in the dark clothes took a slow sip from his honeyed tea, sort of to wet his throat, then started talking..

 

“I.. am not sure where to begin.. I.. deeply care.. for Inshala..”, he whispered. “Before I met her, my life was only about work. And the safety of the people who I knew nothing about, and who knew nothing about me. But I did it anyway.. As payment for my past sins. Then I met her.. while tracking the miscreants in the vastness of Ritual Forest, who ran and hid inside the old Themalsar ruins. We spent weeks in the cursed halls and dungeons of that mad man’s temple, fighting and bleeding on a nearly daily basis.. Then we faced Themalsar himself.. I almost died when he cursed me, Inshala got banished and then he dropped his demons on Lady Moira and the others.. We were.. desperate.. Dying, really.. But somehow, possibly by sheer stubbornness and a good dose of dumb luck, we did it.. We slew the mad priest who had plagued those lands for over eight hundred years., though we still couldn’t do anything about his deathly ruins, which would always be a gathering place for evil, as it did on at least four occasions, causing the death of tens of thousands of people.”

Lady Granma did not say anything, nor did she interrupt the whispering narration of the man sitting merely a few feet away. Silently, she listed to his desolate recollection of the historical event that had, perhaps unwittingly, changed the world.

Aager had just remembered what had happened after that.. and the ten days he had spent watching over the girl he’d come to love and honor, constantly making sure she was still breathing and still alive, every moment of those ten days, day and night..

Inadvertently, he shuddered.

 

One day, it was likely he would get over the terrors of those ten days..

But not anytime soon.

 

Slowly, he took another sip and continued.

 

“When we got out, she, Inshala, just stared at us and smiled, and just like that, she took the responsibility of kings and queens, great generals and armies, and buried the sins of men and the ruins of Themalsar, deep into the earth, and brought forth life —a whole forest of it, upon the dead and desolate land that was Themalsar, sacrificing everything that was precious for her. Everything that defined her.. She gave away what she was.. for the sins of men..”, whispered Aager in a desperate voice. “And now, I feel lost.. She comes to my room and together we color these silly pictures with colored sticks —with crayons, and I have never felt anything thus fulfilling in the entirety of my life, Lady Granma. What’s worse, we are going to a desperate war and she will follow me there, right into the bloody field.. I.. I do not know what to do, yet I feel so empty.. so blank.. without her.. I want her to be with me, for the rest of my life, and I want to be there, with her, for the rest of her life.. And yet, she is so young.. Do.. do I even have the right to ask such a selfish wont from her?”

 

The room seemed to hold its breath as Aager fell silent again.

Then Granma took things into her hands and dismantled everything!

 

“You are aware, that you are speaking to a woman who married at the age of fourteen, right, boy?”, she said with a toothy smile.

Aager ogled at her.

“And the same woman whose mother married when she was twelve! My father was barely sixteen himself and could barely hold up a shield.”, she continued with a cackle. “My mother was playing hopscotch with her friends when my grandfather called her inside and they wed her with my father who was nursing a bloody nose because he had just been fighting with some other boys at the time. Then the wedding was done, in under ten minutes, my mother returned to her game and my father went back to return the compliment done to his nose and had his lip split for his efforts!”

Aager snorted!

“Life is not how we define it, boy. That is base arrogance. Yes, they fought and so did I and my beautiful man, who had the soul of a shark, and was a brigand in bed! We did all sorts of silly things and fought over even sillier things and it took us years to understand what being married truly meant. But when we did, we were thick as thieves after that. Children marry at an early age in Durkahan, and for many reasons varying from the need for soldiers to farmers and artisans because we constantly feed our troops who safeguard the vast lands around the Demon Plains just north of here and Heavens Hand to stave off the evil that is constantly trying to overrun the Demon Wall, with logistics, soldiers, masons, and both armor smiths and weapon smiths, knowing should we fail, Heavens Hand will fail, and then the kingdom will fall. Other cities might have the luxury to live otherwise, but we do not. Boys and girls tend to marry quite after their twenties at Koruxan, while it varies greatly in other cities, and our dear little Inshala is not a human girl. Judging her by our standards is a poor way to repay her due respect. Not to mention the fact that she is a bloomer. I could see what she sees when she looks at you. You might see a little girl when you look at her and try to be honorable for all you like, but she sees a ‘mate’, when she looks at you! True, she has not grown in a society, hence, she lacks the things she should know and do, which refrains her from fully blooming. But you should also note; none of that is her fault.

Think of this when you are deciding whether she is too young or not; she sleeps in her room, wakes up in yours!

I am guessing, she does not do this because she needs a father figure. It is possible you filled such a gap, before, and at the beginning. But that is not the case anymore and has not been so for quite some time now, and I believe the delay was only due to her lack of social mingling; she just couldn’t correctly define what you were to her because she never had the appropriate social references. When it came to boys and men, that only meant being chased, caged, and whipped!

It is commendable and quite remarkable that you have managed to be as honorable as you have and never taken advantage of her, seeing as how honest, sincere, earnest, and pretty she is. Just for that, you have my respect. Methinks, however, playing with fire every walking moment of your day, and ‘not walking’ moments of your nights, and not expecting to eventually burn, or burn out, is foolishness, and you don’t look like a fool to me, boy.”

 

Aager stared at the old woman with astonishment. He had expected her to be mildly straightforward, certainly, but what he had gotten was a whole herd of Moxes trampling over him!

 

“You think.. I should ask for her hand?”, he asked carefully.

“And here I thought you were a smart man.”, muttered Lady Granma with exasperation. “We are past hands, boy. Ask her whole, already!”

 

Aager dropped the cup!

 

“Tell me, boy..”, the old woman asked. “When is the correct time to kill? You should know. It’s quite your area of expertise. Right up your alley, as they say..”

 

Aager paused for a moment.

This was something quite off-topic, and not exactly a ‘table conversation’ kind of thing to ask, nor answer, for that matter..

 

“I.. do not understand what you mean, Lady Granma.”, he replied carefully.

“Let me dummy that down for you then, young man.”, she said with a slightly disappointed tone.

“What happens when you stab too late?”

“You have missed your opportunity and are likely bleeding to death now.”, he replied.

“And what makes you think love is any different when it’s too late?”, she asked, staring deep into his eyes.

 

Aager Fogstep picked up the porcelain cup off the thick carpet, slowly rose, and spoke in his gravelly voice.

 

“Thank you, Grandmother. Your wisdom, it would seem, is quite sharp and well earned.”, he said a bit flustered.

“Sit, boy. We are not done yet!”, Granma ordered.

 

Aager sat.

Promptly.

For a moment he wasn’t quite sure what to say. Finally, a low, harsh, and bitter whisper escaped him.

 

“I can not think of a life without my Inshala. I shall ask for her hand from Lady Alisia. I dearly hope she gives her to me, and with her blessing..”

“I wouldn’t worry too much about Alisia, young man. She yearns for a wedding.”, replied Granma with a snicker.

“Thank you for the tea.. and your insight..”, he said honestly.

“Do not wait for a day or three. Ask her hand in the morning, and have the wedding afternoon. The moment you forget to mention that, Alisia will turn the whole thing into a parade. Thrust me, boy, you don’t want that.”, Lady Granma warned with a smile. “Nothing short of an ambush will save you!”

“You have a very interesting way of laying things out, Lady Grana Maarva!”, Aager said, quite intrigued.

“I do, don’t I?”, she replied with another snicker. Then her face turned serious all of a sudden. “You will take care of my granddaughter, yes?”

“As tenderly as I can.”, replied Aager.

 

Granma stared at him and something deep inside her squinting eyes lit up..

 

“Tender is good.. But do not overdo it. Inshala is a flower, but not a wilting one. She will cry easily because she has never had the benefits of social moderations in her life. She also knows pain intimately and does not fear it. She has, methinks, figured early in life that, much like being tired after a long, happy run, being hurt and suffering pain is merely one of the natural outcomes of any venture —as sad as it is that she has come to that conclusion, and at such an early age, really is.

What she fears is not pain, but one of two things that very much matter to her. This, I have seen in her. She listens to everyone around her, and carefully asks the things she does not understand, even things that are trivial or just silly. I am guessing my mischievous grandson Cümeyt and my hair-brained granddaughter Madina are giving your Inshala a crash-course in many things she has missed, and possibly on things it would have been perfectly alright for her to have totally missed.”

“Yes. Buggery bum!”, said Aager with a short snort.

“Heard that, did you? Madina’s favorite for this month. Drives her mother crazy every time she uses it. And now she has learned it to young Inshala, who, willy-nilly, also uses it when her mother is there and is totally innocent of her deed. You can imagine the snickers all around, and there’s nothing much Alisia can do about it. I haven’t had this much fun in the last three decades..”, cackled the old lady.

Aager grinned.

“Her responses are oddly early or late, though. It is like she is miscounting her turn to speak, but eager to blend in..”

“Huh.”, grunted Aager. That had never happened when she was with him.

 

It dawned on him that it hadn’t because she trusted him to see her flaws and correct them appropriately, and for some reason, that made him feel happy.

Funny how it was always the little things!

 

“..For whatever reason, your little Inshala absolutely fears not being comprehended!

This she dreads mindlessly and can not shrug off nor ignore. My guess is, it is because she has been judged, and consequently punished for being something she is not —her whole life, precisely for that reason.

Somehow, she sees the absence of respect not so dissimilar to being misunderstood, hence, she fears this also. It is possible she strongly believes; ‘the misunderstood’ can not have respect.. Ignoring her wonts and desires —and likely her strengths as well— for the sake of your own conformity and providence and for something she can, and is willing to bear and endure will do her injustice on both accounts and give her the impression, quite clearly, I might add, just how little you really understand her, thus, how little respect you have for her! My man had faults. Too many to name here and now. But one thing he was never at fault nor lacking was, he showed me his love the way I wanted it, and I laughed every time he did a funny, even though he was a lump when it came to humor! Give her what she wants, boy. And let her give you the love you need to fill in your blanks.. Life is too short for stupid, and we are all going to war and some of us are not going to come back! Live with the regrets of loss. Not with the regrets of never having had the balls!”

 

Aager stared at his feet.

Wow!

The sinister-looking man in his dark clothes felt singed.

That had been one, classy thrashing he’d just received from Lady Grana Maarva, and she hadn’t even been trying!

Also, she wasn’t done yet..

 

“Being polite and honorable is good and well. I am guessing, is how you have been treating her all along. Polite and honorable are indeed, good qualities, boy, but not at the expense of the people around us. Delia did the honorable thing, and good thing he did too —got himself killed by his own. Don’t get me wrong. I adored and respected that boy. He made my Alisia deliriously happy and I am sure that was a mean trick for him.. My Alisia was quite the petulant girl when she was young. Then my Moira did the honorable thing; landed herself in the dungeons. And then my Alisia decided to be honorable and good, and almost married the animal who killed his own brother and her husband. No one sought the wisdom of this old woman, which would have been; hire cutters, put a bounty on his head, poison his well, hex him, drop a loose flagstone on him, push him down the stairs, or whatever.. just kill him, already!

 

Aager blinked!

 

“My Alisia did disappoint me, back then. Of all the things she could, and should have done, she chose defeat because that animal had threatened her with her children.. You see, boy, when someone threatens you and yours, you do not bargain to bed them. You simply have them killed! “, she finished pleasantly.

 

Damn.

Though, Aager.

Good thing this old lady had been on their side.

 

“What you and your pretty little girl did was more than save our collective sorry hides. You, Sir Aager, and Inshala, in particular, remembered Alisia what it was to be a noblewoman, and the First Lady of Durkahan again. And when I say ‘Inshala in particular’, I do not emphasize it because you were less than her, but because she came here as not as a savior like you, but as the scared little sister, the lost daughter, and the awesome granddaughter!”

 

The old lady fell silent after that as if telling him she was done learning him her wisdom.

Aager stood up, respectfully nodded at the old woman then ghosted to the door.. and paused..

 ..as a moment of unexpected, and quite a retrospect insight dawned upon him.

 

“Would you..”, he asked, looking at Granma over his shoulder. “..know a Lady Daniella, perchance?”

 

Grana Maarva stared at him for a piercing moment.

 

“Now why would you ask me about Daniella?”, she asked sharply.

“No particular reason. Overheard a conversation between a young man, Udoorin Shieldheart, and Lady Moira once, right after we had come out of the Ruins of Themalsar and before my Inshala permanently sank it into the depths of the earth.”, he said.

“Why would Daniella’s name be mentioned at all?”, Granma asked intently.

“From what I gathered, she is the great-great-something-grandmother of the young man..”

“That so? And never did they figure, he and my Moira were cousins, then?”

 

Aager turned and stared at Lady Grana Maarva.

Granma chuckled.

 

“You see, Daniella was my mother’s younger sister and a fiery, rebellious girl she was. She detested the nobility and married a promising young captain named Samdorin Shieldheart and together they left Durkahan and settled somewhere far off to the east..”

“Serenity Home!”, Aager blurted..

“No one will blame the beautiful Princess of Bari Na-ammen to have taken a simple country oaf for a king!”, said Lady Grana Maarva with a check-mate snicker.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager Fogstep lay in his bed, staring blankly at the stone ceiling, back in his ‘lair’..

..and quietly waiting.

It was past midnight and he was exactly twenty-five years and one month old now. Normally, that wouldn’t have been remarkable for him. People who lived on a daily, ‘today, I have survived again’ basis, cared little about their age.

This particular night seemed special, however.

Or rather, this particular day.

There seemed a sense of freshness, and perhaps that of ‘expectation’, in the air. Much like how children felt when they learned their father was alive and coming home..

..from a long, depleting war.

 

“Huh.”, mumbled Aager. “That was a bit dramatic. Couldn’t have related to something brighter, something happier, could you?”

 

The door to his den opened and in a particularly pretty, pale lavender nightgown with white, frilly fringes that barely covered her slender hips and nothing else, Inshala walked in.

She didn’t wait at the door to look inside, nor pause for her eyes to adjust to the dark chamber.

She entered as she’d opened the door.

And with silent, naked feet, she ghosted around Aager’s bed until she bumped her, somewhat knobby knees, to his bed and just stood there with little to no expression on her face. What was there, however, seemed on the bare edges of distress.

 

Slowly she rose her skinny arms and held them outstretched and with her palms facing one another.

She had been like this ever since Moira had given her room to her, and gladly, but Aager suspected the whole idea had been Lady Alisia’s.

True, she had done it to preserve her new daughter’s dignity and avoid possible, slandering gossip. But she had, perhaps unwittingly turned ‘the girl who hangs around that sinister-looking man all day’, into ‘the girl who sneaks off into that sinister-looking man’s chamber at nights!’

Aager sighed and put the esteemed Lady Alisia aside, sat up, and stared at the girl.

He stared at Inshala ‘la Fey’ Frostmane and quietly called her name.

The girl’s brows crested slightly, then she made a small, distressed noise.

She looked so very pretty, but sad..

..or perhaps ‘unhappy’, was closer to defining her distress.

She seemed like someone yearning to be somewhere, was allowed to come thus near, just not permitted to touch her wont.

It was a cruel way to punish someone, and unwittingly as it may have been, that was exactly what was being done to her.

Silently, he got out of his bed, came around behind her, pulled her to himself, and enfolded her, and her outstretched arms in his.

She seemed so small in his arms like that and Aager wasn’t a large man, to begin with. A stab above average in height, and an edge broader at the shoulders, certainly, but altogether, a lean man, really.. A man, made of tightly woven, cord-like spring-muscles. More so since he had accepted Mab’s offer and taken the Winter Mantle.

Everything seemed more vivid, detailed, and alive since the Mantle, including his deadly attire, and his not-so-dissimilar desires..

In fact, everything was more since the Mantle!

His moments of happiness, and consequently, his moments of wrath. Which was exactly what he had dished out on Karkashi, in the arena..

And Inshala had found her solace in a man like him, of all people.

A good-for-murder, only Mab would have deemed worthy of her Mantle..

Inshala, on the other hand, had found her peace with him and in her beautiful gray eyes, he saw her storms, and her demons back off and scatter.. and he only needed to be near.

Was it, then, too much for him to ask just as much of her?

To stave off and scatter his demons?

And perhaps find solace too?

No.

Not perhaps.

And certainly not for his demons.

For he had already found his solace in her and that had happened before the Mantle.

The scattering of his demons was merely ‘collateral damage’, per se.

Because Aager Fogstep was always honest with himself.

With her, he had been nothing less.

 

Slowly, and with great care so as not to wake her, he picked the little girl, as he always did, and tenderly lay her in the other bed. And with nothing less than honest desire, he looked at her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, quite visible under her revealing nightgown, and her diminutive, somewhat angular face, her long eyelashes, her slightly frowning brows, her cute, perky nose, her plush, cherry-red lips, her beautiful, curving horns, and her scattered, long, and silky hair..

And he wondered.

For an inevitable moment.

Whether this little girl knew.

Just what kind of a stirring effect she had on him..

But that was it, wasn’t it?

Other than some vague insight at an instinctual level, the little girl truly had no idea.

Only suppressed hope that the man, Aager, somehow found her appealing.

And that was also his fault.

Both that she didn’t know, and that she would think so little of herself..

Perhaps it was time, he thought, he really ought to tell her.

Then.

With a destitute sigh.

He reached down.

And covered her tiny feet, her smooth, bare legs, her slender, naked hips, her small, palm-sized butt, her slim waist, her little tummy, and her appealing, nubile, baby-pink breasts, still visible, still calling from under her revealing nightgown, all the way up to her skinny, bare arms, slender neck and her diminutive, somewhat angular face, with his own blanket.

He watched as the girl did a sad little whimper and struggled to free herself from under her covers.

Inshala, it would seem, displaced her blankets quite frequently. A something he would look forward to tending in the near future..

..and mayhap, in the far future as well.

He bent down and kissed her forehead, then her beautiful, curving horns, and soothed her long, silky hair until she calmed, and with a depressed sigh, went still.

For a long time, Aager listened to her sated breaths, then gave a similar, depressed sigh of his own, silently ghosted to the large wardrobe, pulled out a spare blanket, and went back to his own bed.

 

Lying in the dark, and staring at the ceiling of his den, he asked.

“Do you want me thus much, Inshala?”

 

No reply came.

Only soft, steady breathing..

..and a barely discernable, sleepy little sigh.

 

It was possible he had a barely discernable smile of his own on his face when he finally drifted off to sleep. He was twenty-five years and one month old now, the girl he loved was barely an arm’s length away, and today seemed to promise a whole new beginning.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

And what do we have here?”, asked Aager, entering his chamber/lair/den, late that night and stared down at the little girl lying on her tummy and on the pale beige carpet with her legs swinging lazily as she furiously colored what he thought was a woodsman’s lodge with a garden full of flowers, bushes, trees, a raccoon, a dear, a bear, and an eagle, or maybe it was a hawk, or likely a crow. A picture, he thought, was a bit on the pretentious side and would likely end with the bear killing the dear and raccoon destroying everything in the lodge and possibly knocking down a candle and setting the whole thing on fire!

“I am coloring this new book that Master Cümeyt was kind enough to give me.”, she said, looking up and smiling at him from where she lay. “He insists I am getting better so he gave me this one and swore on his ancestors that this one was for pros!”

“I could see how this one is indeed for pro’s.”, said Aager with a straight face, as he pulled off his dark, leather hood and mask off and tossed them on the bed.

“I told him he did not have to swear at his ancestors and that I would have believed him anyway because brothers and sisters never lie to one another.”, she said happily. “But he just stared at me with this funny face and he was like, ‘Ow, like never ever?’, and I said, ‘Of course, never ever, because brothers and sisters must trust one another, and he was like, ‘Well, that’s a buggery bum. Where’s the fun in that?'”

“That boy..”, growled Aager, while he undid the buckles to his dark leathers, pulled them off, and put them neatly on the bed as well. “..will either go far or go to jail, someday..”

Inshala giggled.

“Then he tried to explain what pros meant and I asked him why he cut the other half of a perfectly nice word, and he said, ‘Cuz that’s what pros do, sis!'”

Then she sighed.

“The rules of cities and families are confusing and many.”

“That they are.”, he agreed and loosed his heavy belt and removed his swords, daggers, and knives, and carefully set them aside.

“And of course, I am confused now. I wanted to ask you, then and there but decided against it. You were in a meeting with the pigwigs.. or maybe it was the bigwigs, I am not sure which because both Cümeyt and Madina started laughing and giggling when I said pigwigs and neither of them made any sense after that and I was like, ‘This is a buggery bum of a situation only my Aager could untangle’, but you were at the meeting with the pigwigs.. So then I was like, ‘Girl, you must stop, like, now! You are like this clumsy bear cub that just stepped on a wasp’s nest and is now running around in silly circles with all the angry wasps on your tail!’

I did tell him, I would rather he never cut the other end of my name, though. Or anybody else’s. Can you imagine Inshes, Cüms, Mois, Mais, and Mads and Fards running around all day? I mean, we wouldn’t even have to be running, and we would still look funny and silly!”

Aager snorted.

“I would rather you all didn’t run around all day as Moi’s, Mai’s, Mad’s, Fard’s, and Insh’es, either. That would be awkward, indeed. And funny. And silly.”, he said with a smile, settled on the thick, pale beige carpet and on this stomach, pulled off his heavy leather gloves, grabbed a brown coloring stick, and started on all the tree trunks, and the lodge.

Inshala giggled again.

“Master Cümeyt thought it was funny, and silly too. So he laughed. In fact, he laughed so hard, we had to stop playing for a while. But his laugh was also very squeaky and funny, so I laughed too. Then Madina laughed because she thought we were funny and because I make this snorty noise from my nose when I laugh. Then mother came and grounded us because there was an important meeting going on with the pigwigs and we were making so much noise and being irresponsible! That sort of annoyed Granma so she and mom started arguing. Granma told mom the pigwigs wouldn’t even be having their buggery bum meetings if it hadn’t been for us and we could hear them all the way from our room and Cümeyt, Madina, and I thought that was a bit unfair of mom to have grounded us when they were making so much noise themselves.. I did also wonder why we had been grounded. I mean, we were already sitting on the ground. But I decided to let that pass too, as things were confusing, and funny, and silly enough as they were and I thought maybe not asking would make me look more like this ‘pros’, rather than the clumsy bear cub! After all, I thought, I could always ask you.. when you are not in a meeting, and not busy, and not resting..”, she finished with a pout, as she picked three shades of blues and started on the sky!

“You could ask me now.”, he offered.

“No..”, Inshala said with a happy, yet slightly distracted voice. “..You are busy in a ‘resting-meeting’ now, with me.”

 

Aager laughed.

He just couldn’t help himself.

 

Yes, the story Inshala had just told was mildly entertaining, but it was the artlessly innocent, earnest, and seamless ‘commentary’ way she told it, followed by the unexpected conclusions that made it cute, adorable, and funny. What was more, was that Inshala was not telling her stories with the intention to entertain.

She was just telling them.

The way she saw them and comprehended them. It wasn’t all about her stories and how entertaining, or even fascinating they were.

It was how she delivered them..

 

When Aager told a story, he said it like he was giving an intelligence report; short, succinct, to the point, and with professional deliberation. It would start at point A, and end at point B, using the shortest, straightest, two-dimensionally linear path, and A would always keep B in his LoS —Line of Sight because that’s how much his A’s would trust his B’s!

 

Inshala’s recollection of events never went from point A to point B. They certainly never followed a straight nor a linear path because there were C’s, D’s, E’s, F’s, G’s, and a whole flock of other letters both related and sometimes, not so related, to consider, hence, were all brought into her telling, because outright discarding them was obviously not nice, and probably rude as well, as she told the events of her day in her soft, seamless, and ‘slightly confused’ narrative voice where she took point A into her small, delicate hands and bloomed it!

From there, things could only branch or ripple out, seeming to go every which way without any purpose or destination. She would reach point B, but never in an ‘eventually’, sense.

Her point B’s were neither here, nor there, but stressed in her telling and you just had to be deliberately dense or outright lacking any form of sentient perception or insight to have missed it thus thoroughly, or it came from an angle that had little to do with what she was talking about in the first place but ended up being oddly relevant.

The curious part of it all was the fact that things THUS FAR FROM THE POINT and LINEARLY NON-TWO-DIMENSIONAL were the very same things Aager Fogstep had truly, and unequivocally hated..

..until he’d bumped into one, Inshala ‘la Fey’ Frostmane.

The counter-amazement to this was in the dilemma of how Inshala would rather be straightforward, to the point, and succinct like Aager had been all along, only if she could.

 

Aager certainly wished to never see that!

 

“I didn’t want to tell Master Cümeyt, but the real reason why I thought he shouldn’t cut names in half like that was because names have protective power of their own, and cutting them in half removes that protection..”, Inshala said after a while.

“I didn’t know that.”, admitted Aager.

“Not many do. This is why it is unwise to name certain evil beings. It might irk their interest and bring them upon us. Not something anyone would want, and it will give them power over us. This is also the reason why we shy from calling those we love by their name, I think. We already feel helpless against them and we fear we might succumb to them all the way, should we call them by their name, “, she explained quietly.

“Huh.”, said Aager. “Is that why you didn’t use to call me by my name before?”

“Yes.”, she replied honestly.

“But you are saying it now.”, Aager stared.

“Yes.”, she said again, her voice a bit smaller.

“What changed?”, he asked.

“Nothing changed.”, she answered in a tiny, abashed voice. “I have decided to succumb all the way..”

 

In silent contemplation, the two turned the picture around as per need and colored the lodge, the garden, the bushes, and the trees, the raccoon (who, against all expectations, behaved itself), the dear, the bear (which indignantly refused to kill and eat the dear), and the hawk, in unified trans, passing the crayons back and forth for the next two hours.

 

“Inshala?”

“Hmmm?”

“You once asked me when I would see you as a girl and not a baby —like a woman..”

“Yes?”

 

“Would you like to be my woman? My wife?..”

“..And be stupid together for life?”

 

Just like that.

Aager Fogstep proposed.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager Fogstep, the silent, sinister-looking man in his dark leathers, hood, and mask, the Winter Knight of Mab, the Queen of Air and Darkness, and Inshala ‘la Fey’ Frostmane Bolgrig Hooman, the Lady of Durkahan, the Ritual Guardian, the Mistress of The Grove of Titania, the Queen of Mother Earth and Summer, married the very next day, just a bit after ambushing Lady Alisia and asking her blessing, and for the hand of her new daughter.

The wedding took place in Lord Delia Karakarsh’s own small, private chapel in the inner castle of Durkahan City where Ladies Moira, Maira, and Madina happily attended, while the young Master Cümeyt held the tail end of the pretty bride’s long skirt, merrily skipping and hopping behind her and punching the air with a victorious fist and shouting;

“Yeesh! You go, girl!”

 

Seated at the rear, one Lady Grana Maava smirked while her daughter, Lady Alisia, dabbed her eyes as she watched her Inshala join, in health and in sickness, up in the sky and down in the ground.. and for life, with the silence, spooky man, Aager Fogstep..

 

The ring Aager gave Inshala was handcrafted by the best gold and glass smiths Durkahan had to offer and was made specifically for her; a slim, extraordinarily elegant circular glass, quite indestructible, with a forest of very tiny life-like flowers and vines, and tiny motes of what appeared to be fireflies captured in it and smoothly framed with gold —all intricately molded and flecked with emerald, ruby, and diamond dust, and with both red and green copper.

Inshala’s ring to him was a simple, very dark, quite thick, blue-black thing with two fiery orange bands running around it’s surface. And between the seemingly burning bands, was a poorly scrabbled etchings that must have taken the skinny little girl hours to have carved.

 

To • My • AAGRR • I • Belong

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Far, far away to the east and in the dark, silent depths of the vast Ritual Forest was a rundown and abandoned derelict. Standing right outside that small, sad, and desolate hovel was an ancient oak with less than half her leaves and weighted down with snow.

A warm, happy breeze soothed unseasonably from the west and caressed the brittle branches of the old, nearly-petrified tree and the ancient oak shuddered, felling more of her remaining leaves. A sharp, precipitous crack echoed in the forest and the ancient tree split in two. With a great sigh of relief, Tamara whispered.

“She is safe, she is loved, and she belongs. You may rest in peace now, my love..”

And after some three fulfilling millennia of breathing life into her forest, the ancient oak toppled over and crashed with a resounding boom, adding to the derelict..

Tamara gave another sigh.

“You be good, now, Ritual Guardian..”

She said.

And died.

 

 


Tamara was the beloved wife of Master Cathber Gwet’chen Bolgrig who was Inshala’s surrogate father and master. Tamara was killed some eight hundred years ago, during the first Themalsar War. At least on one occasion, Master Cathber was known to have called or referred to the great old oak tree standing mighty in front of his tiny hut as Tamara.. Whether he was calling the oak, Tamara in reference to the day they met and right in front of the old tree, or he is being literal is unknown, as the only two people involved, Master Cathber and Lady Tamara, are both dead.

 

What Inshala etches on the dark, blue-black carbon-alloy iron ring may, or may not be a misspelling of Aager. She does know the secret runes and glyphs of druidic, and perhaps a spatter of elvish, but does not know how to read nor write common. Cümeyt and Madina are tutoring her some (possibly on Lady Alisia’s orders) and she has come far. Interestingly, the first word she asked to be taught how to write was not her own name.

Whether she does a typo mistake on the ring, or she has etched it so with deliberation is unclear. She does confess, much later (in the story: A ‘Warm’ Warning) how Aager reminds her of her saber-tooth tiger, Katana.

Hence, the possibility of the typo; AAGRR!

 

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Four)

The Oathbreaker
(Part Three)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Awesome Heist ‘dan
sonra yer alır..

 

İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir.

 

Burada not edilmesi gereken bir nokta varsa, o da Lady Alisia’nın, kendi kıyafetleri arasından küçük Inshala için özellikle seçtiği elbiseye kızcağızın eriyen gözlerle ‘enfes’ ifadesini kullandığıdır.

Not edilmesi gereken bir başka husus ise, “Hazır olun. Karkashi geliyor.”, diye içeri giren Aager Fogstep’in, Inshala’yı yeni elbisesiyle gördüğünde çarpılmış bir şekilde yerinde çakılıp kaldığıdır.

Karalar içindeki adam, “Ben.. Ummm..”, demiş ve susup kalmıştı.

Aager, hafif sarhoş olmuş bir şekilde kendisine geldiğinde, Lady Alisia’nın gülümsediğini, anneannenin kıkırdadığını, Moira’nın Inshala’ya ‘bu iş tamamdır’ işareti yaptığını, Maira’nın sırıttığını, Madine’nin ise ona ‘acayip acayip’ baktığını görür.

Aager boğazını temizler.

“Hazır mısınız.. uhh.. Lady Inshala?”, diye afallar biraz.

“Hazırım, Aager Fogstep.”, diye sakin, ağırbaşlı ve ölçülü bir şekilde cevap verir kız.

En azından dışarıdan görünen budur.

Aager zihninde kızın eriyen sesini duyar;

“Çok şirin bi elbise öyle değil miii? Hareket ettiğimde her yerimi okşuyo ama ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

İri, çelik adımlar, askeri bir intizamla sahibini, uzun, taş koridor boyunca taşır. Koridorun her iki yanında sıralanmış muhafızlar, duyularıyla algılayamadıkları bir gücün kendilerini itiyormuş hissiyle sırtlarını duvarlara yaslarken, ellerindeki mızrakları ve bellerindeki kılıçların kabzalarını da farkındasız bir tedirginlikle daha sıkı kavrarlar. İri adımları, daha genç bir çift çelik adımlar takip etmektedir ve efendisinin donuk, ölü bakışlarının aksine, gencin suratında acımasız, kin dolu bir ifade vardır..

Çelik adımlar, koridorun sonundaki kapıya vardıklarında bir an dururlar. Adamların ilki aklına bir şey gelmiş gibi önce kapıya, sonra da düşünceli bir ifadeyle boğuk, kör testere gibi bir sesle homurdanır..

“Yabancılar..”

Sesin sahibi uzun bir teyakkuzla olduğu yerde durur. Neden sonra bir omzunu silker ve düşüncelerini ‘an’a geri getirir.

İri, çelik bir yumrukla kapıyı, bu kale, bu şehir ve içinde yaşayan herkes ve her şey; Durkahan benim, der gibi döver..

..ancak kapıyı açan olmaz.

Kapıya cevap veren de olmaz!

Adam ikici defa çalmaz zira ilki ‘nezaketen’ yapılmış bir jestten ibarettir.

Evin efendisi izin almaz, izin de istemez..

İri, çelik yumruğu ile kapının kulpunu kavrar ve sessiz bir hışımda açar kapıyı..

“Lord Tarakadahan Karkashi. Bu odaya izinsiz giriyorsunuz.”, der Lady Alisia oturduğu sandalyeden kalkmadan ve sakin bir sesle.

“Kapını çaldım. Nezaketime karşılık verme zahmetinde bulunmadın.”, diye cevap verir Tarakadahan Karkashi, kör testere gibi hırıltılı sesiyle.

“Cevap vermedim çünkü size cevap verme zorunluğum yok, Karkashi.”, diye soğuk bir sesle karşılık verir Lady Alisia.

Lord Tarakadahan sessiz bir ânı, üstünün gelmiş olmasına rağmen oturduğu yerden kalkmayan kadını süzerek geçirir. Kadının giymiş olduğu kalın deri kayışlar, çelik omuzluk ve göğüslüklerden oluşan örme zincirli zırhını ve oturmuş olduğu açıdan sadece kabzasını görebildiği kılıcı da not eder. Sonra ağır hareketlerle başını ve yüzünün tamamını kaplayan miğferini çıkartır.

Lord Tarakadahan Karkashi, sadece alın ve çene yapısı ile kardeşi Delia Karakash’a benzerlik gösterir. Delia’nın aksine Karkashi’nin saçları omuzlarına kadar uzanmıştır ve yüzünde, alnının saç hizasından alt dudağına kadar çatallanarak inen eski bir yaranın izi görünmektedir. Ancak Karkashi’nin kardeşinden farkı bunlarla sınırlı değildir. Rahmetliyi, gözlerindeki merhametli, sevgi dolu, cömert ve kanaatkar bakışlarından tanıyan Lady Alisia, Karkashi’de o vasıfların hiç birisini göremez.

Lord Tarakadahan Karkashi’nin gözlerinde acımasız, nefret dolu, aç ve uğursuz bir hıyanetin kötürüm parıltısını görür sadece..

“Lady Alisia. Kızınızın ahmaklığına eşlik etmeye mi karar verdiniz? Akılsızca yaptıklarına karşılık yine de onun yaşamasına izin verdim. Bütün çocuklarının yaşamasına izin verdim. Karşılığında sizin bana eşlik etmeniz dışında da herhangi bir şey istemedim. Hürmetimi ve merhametimi bu şekilde mi geri ödeyeceksin?”

“Bir kadını, çocuklarının hayatlarıyla gemlemek ne zamandan beri merhamet oldu? Siz bu teklifle bana geldiğinizde, hürmetin de anlamını bilmediğinizi öğrenmiş oldum.”, diye cevap verir Lady Alisia.

“Belli ki dışarıdan yardım gelmiş size. Kibrinizi buna borçlusunuz. Size teklifimi ilk yaptığımda bu tavrınızı ortaya koyabilmiş olsaydınız, sizi olmasa da saygımı kazanmış olurdunuz. Anlaşılan her ikisini de infaz etmem gerekecek.”, diye sanki kendi kendisiyle konuşuyormuş gibi mırıldanır Karkashi.

“İnfaz, yapmasını en iyi bildiğiniz şey. Evet, Tarakadahan, yardım geldi. Ama bu sandığınız gibi dışarıdan olmadı. Kafese tıktığınız kızım, sizden çok daha akıllı ve öngörülü çıktı.. Lütfen, sizi rahmetli eşim ve lordum olan Delia Karakash’ın varisiyle tanıştırayım..”, der Lady Alisia gizleyemediği bir mutlulukla ve sandalyesinden kalkar, omuzlarından eteklerine kadar dökülen ağır, zincirli örme zırha rağmen süzülür, ve bulundukları misafir odasını, oturma odasına bağlayan kapıyı aralar.

“Lady’im. Lütfen, buyurmaz mısınız?”

Alisia kapıyı iter ve üzerinde biraz büyük duran, yere kadar uzanmış ince altın sim işlemeli, yeşil ile koyu çivit mavisi bir elbise içerisinde Inshala belirir..

Aager sevdiği kızı arkasından takip etmez. Bunun stratejik gerekliliğini bilse de kız ondan plapmatik.. frapnatik.. pragnanik.. off yaa.. “Pragmatik?”.. evet, ondan işte.. olmasını rica eder..

Bu yüzden Aager Fogstep odada değildir.

Aager, koridorda..

..an itibariyle de Lord Tarakadahan Karkashi ve onunla gelen genç şövalyenin hemen arkasındadır!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, Inshala’sından hiç bir korku hissi algılayamaz. Küçük kız, neredeyse katetonik denebilecek bir sükunetle Lord Tarakadahan Karkashi’ye bakar. Kızın kalabalıklardan ve sosyal şeysilerden bu denli korkmasına karşın, tekil anlamda, Durkahan’daki en tehlikeli, acımasız ve ölümcül adamın karşısında ise gözünü bile kırpmayışını Aager ister istemez biraz olsun hayret verici bulur.

“Kuduz hayvanlardan korkmana gerek yok, sevgilimi Aager Fogstep, zira onlar kestirilemezler. Ancak korktuğunu sezerlerse hemen saldırırlar. Bu adamda bir şeyler yanlış. Ama bize burada saldırmayacak çünkü bunun ona hiç bir faydası yok. Bize burada saldırırsa halkını karşısına almış olur. O, halkının kendisinden korkmasını istiyor. Ama onlara ihtiyacı olduğunu da biliyor.”

Aager kızın açıklamasını ‘makul’ bulsa da, yine de kılıç ve hançerini kınlarına sokmaz ve saklandığı karanlıkta sessizce beklemeyi tercih eder. Gerçekte ise ortada bir kan dökülecek ise, Aager bunun burada, dar ve kuytu ortamda gerçekleşmesini tercih eder çünkü kendi silahları kısa kılıç ve hançerlerden oluşuyor olması tam da böyle, hareket ekonomisi vermeyen ortamlar için uygundur. Ve görebildiği kadarıyla genç şövalyede uzun bir kılıç, Karkashi’nin ise belinde ağır, küt döküm bir gürz ve elinde taşıdığı, geniş ortamlarda yıkım getirecek koca bir teber mevcuttur.

Aager içeriden, Inshala’nın “Merhaba, Tata Amca.”, dediğini duyar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager yüzünü buruşturur ve gülmemek için yılların verdiği bütün zihinsel gücünü değerlendirmek zorunda kalır. Lady Alisia’dan kontrolüz bir ‘fırk’lama kaçar ve Aager oturma odasında bekleyen anneanne, Moira ve diğer kızların kıkırtılarını duyar.

“Evin efendisiyle doğru konuş, sürtük!”, diye nefret dolu bir hışımla tıslar Lord Tarakadahan Karkashi’nin arkasında duran genç şövalye.

“Sus Scrofa!..”

..diye Inshala’nın sesi çınlar içeride.

“Hatırladın!”, der Aager mutlu bir şekilde.

“Söylediğin her şeyi diniyorum ama ki..”, diye kızın sevindirik cevabı gelir zihninde.

Lord Tarakadahan’nın tepkisi ise beklenmedik olur. Sağ tokadı bir anda fare kapanı gibi geriye şaklar ve elinin tersiyle genç şövalyenin burnunu kırar!

Bu beklenmedik ‘tokat’ karşısında genç adam geriye tökezler ve yere eğildiğinde ağzından ve burnundan bir anda kan boşalır.

“Hanımlara karşı nasıl konuşman gerektiğini asla öğrenemedin, Klaus —her ne kadar çocukça ve kendini bilmez olsalar da..”, der testere gibi hırıltısıyla.

Gözlerini Lady Alisia ve Inshala’dan ayırmadan ekler.

“Temizle suratını. Halıyı pisletiyorsun.. Şimdi.. Dikkatimi çekmeyi başardınız, Lady’im. Kimdir bu genç bayan?”

“Bu, Karkashi, Lady Inshala Frostmane Hooman ve kendisi Lady Moira’nın resmi kız kardeşi, ve benim de kızım olur.”, diye cevap verir Alisia.

Karkashi’nin tek kaşı kalkar ancak hayrete dair bunun dışında başka herhangi bir ifade belirmez yüzünde.

“Lütfen. Beni aydınlatmanızı bekliyorum, Lady’im.”, diye sabırlı bir tonla bekler.

“Kocam öldükten çok kısa bir süre sonra, kızım Moira bu genç hanımefendiyi kız kardeşi ve ardalı olarak sahiplendi. Tıpkı Delia’nın kızımı ardalı olarak ilam ettiği gibi.. Ve bunu da bir tapınak baş muhafızı, bir şerif ve High Woods Ri’si, Grandaleren’ın kızı, Prenses Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi şahitliğinde notarize ettirdi. Belge burada, çoğaltıldı, ilgili tüm mercilere kaydı geçti ve şehir genelinde de ilam edildi.”, der Alisia ve bunu söylerken yüzünde haşin bir ifade belirir ve eli de kılıcının kabzasına iner.

“Öyle görünüyor ki yokluğumda boş durmamışsın, Alisia. Bu saçmalığı nereden ve nasıl hortladığını bilmiyorum ama adamlarımı zindana tıkmış olman, senin için bile fakir bir davranış.”

“Hayır, Karkashi. Sen artık evin sahibi değilsin ve suçlarının hesabını vereceksin..”, diye tıslar Lady Alisia ve yavaşça kılıcını kınından sıyırır.

“Lady Alisia.. Lütfen.. Bana kılıç çekerseniz, yetim çocuklarınız aynı zamanda öksüz kalırlar. Onları daha fazla üzmek istemediğinizden eminim.”

“Çocuklarım önce babalarını, sonra da annelerini örnek alacak, ve bizim adımlarımızdan yürüyecekler.. Ve o adımlar, asla senin peşinden olmayacak.”

“Alisia.. Bahsettiğiniz belge her ne ise, evin sahibi tarafından onaylanmadığı sürece geçersizdir. Ne kadar şahit getirseniz de bu gerçek değişmeyecek.. Lady Moira söz konusu ilamı yaptığında daha babasının sorumluluklarını resmi olarak üstlenmemişti. Kardeşimin kalkanı ve kılıcı, uğradığı baskında kaybolmuş olduğu gibi, mühür yüzüğü de çalınmıştı. Dolayısıyla üstündeki isimlere rağmen, belgelerinizin hiç birisinin geçerliliği yok! Size kılıcınızı indirmenizi sağlık veririm. Adamlarıma yaptığınız onursuz muameleyi daha sonra gözden geçireceğiz..”, der Tarakadahan, taş gibi bir ifadeyle.

“Bu mühür yüzüğü mü?”, diye araya girer Inshala gülümseyerek. “Çok güzel bi yüzük. Benim parmaklarım için biraz fazla büyük ama bu da biraz normal, sanırım; benim parmaklarım ince ki!”

Geldiğinden beri Lord Tarakadahan Karkashi’nin yüzünde ilk defa bir ifade belirir;

ŞOK!

Olduğu yerde çakılmış, önce küçük, boynuzlu kıza, sonra da elinde tuttuğu iri yüzüğe bakar.

Karkashi’nin çenesi, sert bir şey çiğniyormuş gibi gerilir ve sağ gözünde farkındasız bir tik atmaya başlar..

..ve sessizce, “Onu nerede buldun, küçük kız?”, diye kör testere sesi hırıldar.

“Senin evinde! Bodrumundaki büyük yuvarlak şeysilerin birisinin içinde gizli bir kutun varmış. Kutunun içinde de bi çok ilginç başka şeyler de vardı Tata amca ama söz, size ait hiç bi şeye dokunulmadı.. Sadece Delia babamıza ait olan bu yüzüğünü, kalkanını ve kılıcını aldık..

..ve bi kucak dolusu da kağıt. Fardashi amca kağıtlara baktı ve içlerinde bi sürü isimlerin olduğunu söyledi, sonra da isimleri toplamak için gitti.”

“Benim evime izinsiz mi girdiniz?”, diye yanan gözlerle kıza bakar.

“Tenkik olarak—”

“—Teknik olarak..”

“Evet, tenkit olarak buradaki kimse senin kasana girmedi ama ki. Siz bunları saklamış olmasaydın naapardık inanın bilmiyorum. Sayende bütün kağıtlara yüzükteki resmi işaretleyebildik.”

Aager ister istemez Inshala’sının anladığı şekliyle lafı çevirmesine biraz hayret eder. Özellikle de kızın bu güne kadar yalanlara gösterdiği tepkileri göz önünde bulundurduğunda. Kardashi’nin az gerisinde sinmiş olan Aager, kızın açıkça bir şekilde yaptıklarını kabul edeceğini düşünürken, kızın ilginç bir şekilde lafı kıvırmasını biraz rahatsız edici bulur. Evet, gerçekte kız yalan söylememiştir. Kızın yaptığı daha ziyade laf cambazlığı ile sınırlıdır ama yine de bu Aager’i rahatsız eder işte!

“Ummm.. Bebeğim?”, diye tereddüt ederek sorar Aager.

“Efendim, sevgilimi.”

“Adama söylediğin şey, çok da doğru değil aslında.”

“Evet. Tata amcaya kelimelerle pusu kurdum ki! Tıpkı senin yaptığın gibi.”

Aager ister istemez bir eliyle yüzünü kapatır ve küçük, saf kızı nasıl bozduğunu düşünür.

“Lord Tarakadahan Karkashi. Sizi eşim ve lordum olan Delia Karakash’ı öldürmek amacıyla pusu kurmak, Delia’nın haklı ardalı olan Lady Moira’ya komplo kurarak hapse attırmak, çocuklarımın hayatlarını tehdit ederek beni hiç istemediğim bir evliliğe zorlamak ve sevgili eşim ve lordum olan Delia’nın öldürülmesinden önce ve sonra gerçekleştirdiğiniz bütün suç ve zulümlerden sorumlu ve suçlu buluyorum. İki gün içerisinde açık mahkemede yargılanacaksın. Gökler yardımcın olsun.. Yüzbaşı Fardashi..”

“Hanımım.”, der yüzbaşı ve yanında, ölü gözlerle amcasını süzen Moira olduğu halde Lady Alisia’nın arkasında belirir.

“Bu adamın üstünden silahlarını ve zırhını alın zira kendisi artık bir şövalye değil, öz kardeşini öldürmüş bir hain ve bundan sonra da böyle anılacak. Sonra da onu, kızımı tıktığı kafese koyun.”, diye kati bir şekilde emreder.

“Beni adi bir suçlu gibi zindana attıramazsın, Alisia.”, diye hırlar Kardashi.

“Sen kızımı o zindana atarken hiç tereddüt göstermemiştin, Karkashi. Dahası, seni adi bir suçlu olarak o zindana koymayacağız.. Seni adi bir hain olarak o zindana tıkacağız.”, diye acımasızca cevap verir Lady Alisia.

“Ben bir paladin’im. İtham ettiğiniz suçlardan yargılanamam.”, der adam taşlaşmış bir ifadeyle.

Buna cevap Inshala’dan gelir.

“Hayır, Tata amca. Senin ne olduğunu bilmiyorum ama sen bir paladin değilsin.”, der kız sakince.

“Sen nereden bilebilirsin? Bir paladin olmanın koşul ve kurallarını bildiğini bile sanmıyorum.”, diye testere sesile hırlar Tarakadahan.

“Bilmiyorum zaten ki..”, diye aynı sükûnetle cevap verir Inshala. “..ama bildiğim bir şey varsa, o da denge!..”

“Denge?”, diye şaşırmış bir ifadeyle iki kaşı da kalkar Karkashi’nin.

“Evet, denge. Lady Moira ablam bir paladin. Onunla ilk karşılaştığımda bunu o kadar açıkça görmüştüm ki, beni ışığıyla yakacağını sanmıştım. Moira ablam o kadar paladin ki, bütün dengemi alt üst ediyor.”, diye açıklar kız.

“Bunun benimle ne ilgisi var?”

“Lütfen bana söyler misiniz, Tata amca, neden şu anda bu oda da tam bir denge var o zaman? Siz içeri girdiğinizden beri Moira ablamı hissedemiyorum!”

“Muhteşem!”, diye ünler Aager, zira Inshala’sının bir druid olarak ‘denge’ sezisini hiç aklına gelmemiştir.

“Ama biraz da üzücü.. İnsanların başka insanlara kötülük yapmak için gösterdikleri çaba, gerçekten üzücü..”, diye cevap verir Inshala.

Tarakadahan Karkashi uzun bir süre yerinde kıpırdaman durur.

Sonra, büyük bir gürültüyle elindeki teberi bırakır.

HAYIR!“, diye kindar bir hışımla çığlar genç şövalye ve belindeki kılıca davranır..

..ve bu hayatında yaptığı son şey olur;

Klaus’un boğazı boydan boya açılır.

Açık kırmızı kan, iç bunaltıcı bir hırıltı eşliğinde saçılır, ve genç şövalye ne olduğunu anlayamadan gözleri kayar..

Aager Fogstep, Karkashi’nin, Klaus diye hitap ettiği adamı yavaşça yere bırakırken,

“Sadece bir defa..”, diye acımasızca mırıldanır..

Karalar içindeki adam, kestiği gencin yerde titreyip, son tepinişlerini ifadesizce seyreder ve odadaki herkese, Drashan ile Durkahan arasındaki farkı da göstermiş olur; Drashan’da sadece ölüm ve kalım vardır, ve ‘onur’ opsiyonel bile değildir..

Aager dipsiz, kara gözlerle yerde titreyen leşi seyreder, sonra başını kaldırır ve ‘Sıra sende. Tercihini yap. Burada, yada başka bir yerde. Benim için fark etmez!’, der gibi Karkashi’ye bakar.

“Lord Tarakadahan. Gürzünüz, kalkanınız, zırhınız ve şövalyelik armanız..”, diye rica eder Yüzbaşı Fardashi ve elinde kalın zincir ve prangalarla Karkashi’ye yaklaşır. Fardashi’nin bu ‘ricası’ üzerine koridorda ne kadar muhafız varsa, mızrak ve kılıçları doğrultulmuş bir şekilde Karkashi’ye dönerler.

Delia’nın ağabeyi bir süre sessizce karalar içindeki adamı süzer ve an itibariyle koşulların kendisi için verimli olmadığına kanaat getirmiş gibi, yavaşça çelik elini kemerine indirir, basit bir sıkma hareketiyle kemerin tokası mandallarından kurtulur ve kemer, taşıdığı gürz ve kemere kopçalanmış şövalyelik arması, ağır bir gürültü eşliğinde yere düşer.

Kardashi başını yerdeki ölü adama çevirir ve dudakları tiksintiyle gerilmiş bir halde onu seyreder.

“Hiç düşünmeden davranmaların hususunda seni defalarca uyarmıştım, oğlum. Bir piç olarak doğdun, bir köpek gibi de öldün..”, diye sessizce mırıldanır.

 

Karkashi acı bir şekilde gülümser.

 

Sonra Lady Alisia’ya bakar, ardından da yanında duran küçük kıza.

“Mahkemede beni suçlayanlarımla yüzleşme talebinde bulunacağım, Lady’im. O güne kadar sevdiklerinize sarılıp onlarla koklaşın ve tanıdıklarınızla helalleşip vedalaşın. Çünkü kızına gösterdiğim merhameti, size göstermeyeceğim.”

 

 


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa; Yaban Domuzu, swine, sow.

Aager, Klaus’u öldürdükten sonra söylediği, “Sadede bir defa..”, ifadesi, bir kaç gün önce, gecenin bir yarısı Durkahan’a yaklaşırken Inshala’nın, “İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”, diye dile getirdiği korkusuna verdiği, ‘söz’ kabilindeki cevabıydı. Aager, Klaus’un Inshala’ya ettiği hakareti ‘bir’ olarak kabul eder ve ona ‘ikinci’ bir şans tanımaz. Klaus kılıcına dokunduğu anda onu öldürür.

 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

The Oathbreaker
(Part Three)
“The Awesome Heist”

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

 

Bunu yapmak istediğinden gerçekten emin misin, bebeğim?”, diye sorar Aager.

“Bilmem. Daha önce hiç yapmadığım için bi fikrim yok ki!”, der biraz tedirgin bir şekilde Inshala. “Gelmemi istemiyor musun? İstemiyorsan bu beni biraz üzer ama anlarım da. Beraber aptal olma sözü vermiştik ve ben sözümde durmak istiyorum.”

“Bu yapacağımız şey sadece tehlikeli değil, aynı zaman da yakalanırsak bizi demir kafeslere koyarlar.. önce öldürmezlerse tabii.”

“Ama biz, zaten bize ait olmayan bir şey almayacağız ki. Biz sadece bize ait olup, başkalarının bizden aldığı şeyleri geri alıyor olacağız. En azından Delia babama ait olan şeyleri.. Neden bundan dolayı bizi demir kafeslere koysunlar ama ki?”

“Çünkü Delia babandan o şeyleri izinsiz aldılar ve ona pusu kurup öldürdüler. Bunlar iyi insanlar değiller, Inshala.”

“İnsanları gerçekten anlamıyorum, Aager Fogstep. Kötülük yapmak için verdikleri bunca emeği kafam almıyor.”

“Hepsi kötü değil, bebeğim. Sadece bazıları. Annen iyi bir insana benziyor. Anneannen de. Moira da iyi bir insan. Diğer kız kardeşlerin de. Cümeyt’de iyi bir çocuk. Fey’ler de olduğu gibi. Bazılarımız iyi, bazılarımız kötü..”

“Fey’lerin bu konuda tercih hakları çok daha kısıtlı ama ki. Hangi türden fey olduğumuz, bizim iyi olup olmayacağımızı belirleyebiliyor.”

“Ummm.. Bundan emin misin, bebeğim?”, diye nazikçe sorar Aager ve susar.

Inshala, Aager’in neden bahsettiğini anlaması biraz vakit alır ve anladığında kendisi de susar ve uzun bir süre düşüncelere dalar. Neden sonra mutsuz bir ifadeyle cevap verir.

“Ben.. Ben bilmiyorum, Aager Fogstep. Belki yaşım küçük olduğu için daha kötü değilimdir. Bundan on sene sonra, yüz sene sonra, üç yüz sene sonra ne olacağımı kim bile bilir ki? Belki sana bir şey olur ve ben de çok kızarım ve artık yokluğundan dolayı canım çok yanar da gözlerim döner, sonra da çok kötü şeyler yaparım.. Yada sadece yarım fey olduğum için bozukumdur ki.. Babamı hiç görmedim ve kim olduğunu da bilmiyorum. Bir gün karşılaşırsak neden bana bunu yaptığını sormak isterim. Mab’e sordum bir sefer.. babamın kim olduğunu.. Yüzünde daha önce hiç görmediğim bir ifade oluştu ve sadece ‘Sonra..’, dedi —bana iş teklifi için yine rüyama geldiğinde. Arada bir uğruyor Mab. Herhalde bulunduğu yerde konuşup muhabbet edecek fazla kimsesi yok ve benimleyken kendisini rahat hissediyor çünkü ondan bir şey istemeyen az kişiden birisiyim. İstediğim zaman da karşılığını fazlasıyla veriyorum.. Geldiğinde çayları ben yapıyorum, abur cuburları da o getiriyor. Sonra Sessiz Ormanımda açık hava sineması izliyoruz.”

Aager, kızın Sessiz Ormanını bilir ancak açık hava sineması nedir bilmez. Kızın korkularını da bildiğini sanır ama bu tahmininde ise ne denli isabetsiz olduğunu anlar..

Aager, şu anda olduğu gibi, kızın konudan konuya atlayarak konuşurken ki haline asla müdahale etmez, onun sözünü kesmez ve araya girmez çünkü böyle anlarda kızın anlatısı her zamankinden bile daha saf, kasıtsız ve katışıksızdır ve onun gerçek iç dünyasını, Gemini ile bağlandığında gördüklerinden çok daha yakıcı bir ayılışla sergiler.

“Bir defasında Titania abla da geldi ziyaretime. Bana Mab’e misilleme olarak geldiğini söyledi ama bence merak ettiği için gelmişti. Ona da çay yaptım.”, der ve kıkırdar. “Sonra yine geldi ama tam o esnada Mab’de oradaydı. İkisinin öylece durmuş birbirlerine attıkları bakışlar fena kızgındı. Sonra ben ikisine de misafirim olduklarını, kurbağalarımı ve ateş böceklerimi korkuttuklarını ve ormanımda ikisine de yetecek kadar yer olduğunu söyledim. İkisi de fena utandılar. Sonra ikisine de çay yaptım ki bu beni biraz uğraştırdı çünkü Titania abla sıcak papatya çayını seviyor, Mab ise fena demli ve acı buzlu çayı tercih ediyor. Titania abla geçen gelişinde eli boş geldiği için bu sefer fırından yeni çıkmış, sıcak mutlu kurabiyeler ve çilek getirmişti. Mab’de vanilyalı dondurma ve kremalı pasta almıştı. Çilekleri kremalı pastanın üstüne yerleştirdim ve servis yaptım, ikisi de pastaya yılana bakar gibi baktılar ama servisi ev sahibi olarak ben yapıtığım için yediler. Sonra da ben ortalarında, üçlü koltuğa oturduk ve Termikatör İki’i seyrettik. Bittiğinde sanıyorum ikisi de filmden fena-çok etkilenmiş olsalar, dünyanın o hale gelmemesi için ortak bir konsül oluşturabileceklerini söylediler ve bu sefer de konsüle başkanlık yapmam için, ikisi de bana iş teklifinde bulundu! Onlara düşünmem ve Aager’ime sormam gerektiğini söyledim. Titania abla bundan pek hoşlanmadı ama nedense Mab çok mutlu oldu.”

Aager ister istemez ‘fırk’lar.

Kızın korkuları gibi, anlatısı da farkındasız bir içtenlikle olduğu kadar, aynı zamanda da komik ve eğlencelidir. Kızın garip, çapraz bir espri anlayışı vardır.. Özellikle içeriğinin monumental anlamda yer sarsıcı ve yaz ile kış kadar da zıt tarafları ‘misafir’ ettiğini düşününce.

Kız, konu komşu ziyaretinden bahseder gibi, krallardan, kraliçelerden, hatta imparatorlardan bile daha güçlü, ‘ilkler’ anlamda, Yaz ve Kış gibi ‘temel’ güçleri hayal dünyasında konuk etmiş ve işin belki de en ilginç yanı, söz konusu ‘hayal aleminin’, gerçeklikten belki de çok daha gerçek olmasıydı!

“Asıl konumuza geri dönersek, yani amcamdan babamıza ait şeyleri geri almanın doğru olup olmadığı sorusuna nasıl çözebileceğimize dair aklıma bir çözüm geldi ama bunun için önce annemden bir şeyler rica etmem gerekecek ki bunun için onu nasıl ikna edebileceğimi düşünmem lazım.

İçeri girme meselesine gelirsek, bu senin bildiğin bir şey zaten ki! Bana da gösterebilirsin. Ve nereye basmam, nerede durmamam, nelerden sakınmam gerektiğini bana söylersin, bende aynını yaparım.”

Aager kızın ‘aynını’ yapacağından hiçbir kuşku duymaz. Sorun, bunun yeterli olup olmadığıdır.

“Güneş’in batmasına bir saatten az var. Bizim güneş doğmadan üç saat önce, gece muhafızlarının en yorgun ve dikkatsiz oldukları zaman girmemiz lazım. Gece yarısı gibi çıkarız yola. İstersen Moira’nın sana verdiği odasında uyu biraz.”, diye önerir Aager kıza.

“Moira ablamın odası çok güzel ama ki! Dışarıdan bakıldığında güçlü, kuvvetli, tuttuğunu koparan, demir dışında elbise giymeyen biri gibi görünüyor ama dolabında bi sürü dantel şeysili, fırfırlı eflatun, açık mavi, lacivet, yeşil ve pembe elbiseleri var. Birkaçını denemem için bana verdi. Çok bayıldım ki. Bazıları içinde yürürken, sanki peşimden küçük pembe bulutlar takip ediyormuş gibi hissettiriyor.”, diye erimiş bir sesle Moira ablasının elbiselerini tarif eder Inshala.

“Duvarlarında da garip, yüzleri ve kollarında resimler boyalı, Moira ablamın ‘Demir Hatun’, dediği poster şeysilerinden asılı. Bana biraz ürkütücü geldi, açıkçası. Ablam istemezsem onları indirebileceğimi söylediği için bende indirdim ama atmadım. Hepsini güzelce rulo yapıp dolabın arkasına sıkıştırdım.”, diye, yüzünde ciddi bir ifadeyle Moira ablasının odasını tarif eder Inshala.

“Sonra bana şifonyer diye çekmeceli daha küçük bir dolap gösterdi. Ama şifon’un ne yediğini söylemedi! İçinde Moira ablama ait iç çamaşırlar vardı! İnsanların içlerine çamaşır giydiklerini bilmiyordum! Bana çok ilginç geldi ve deneyip deneyemeyeceğimi sordum. Önce biraz yadırgadı ama sonra ‘İstersen dene. Benim, senindir.’, dedi. Kenarlarında minik dantel çiçekleri olan—”, diye, yüzü biraz pembeleşmiş bir şekilde Moira ablasının iç çamaşırlarını anlatmaya başlar Inshala.

“—Ummm.. bebeğim..”, der Aager boğazını temizleyerek.

“Efendim, Aager Fogstep.”

“Bana.. Moira ablanın.. uhhm.. iç çamaşırlarını anlatmamanı tercih ederim.”, diye aksi istikamete bakarak cevap verir karalar içindeki adam.

Inshala bir anda yaptığı şeye ayılır ve yüzü pembeden kırmızıya geçer.

“Ben.. ben çok özür dilerim. Moira ablamın odasını bana vermiş olmasından dolayı o kadar heyecanlanmıştım ki, ne dediğime dikkat etmeden konuştum.”, diye inler kız.

“Sorun değil. Hadi git ve biraz uyu. Gece zorlu bir gece olacak.. Ben de yiyecek bir şeyler bulayım.”

“Peki.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle. “Ama önce anneme gidip ondan rica etmem gereken şeyi istemem lazım.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Kesinlikle olmaz!”, diye kaşlarını çatmış, yumruklarını kalçalarına dayamış bir şekilde hışmeder Lady Alisia.

“Ama.. anne.. bu çok önemli..”, diye rezil olmuş bir ifadeyle inler Inshala.

“Yanlış yapıyosun, Fey abla..”, der Cümeyt, kendinden emin bir şekilde. “Gözlerini kocaman açacaksın, kaşlarını bükeceksin, alt dudağını öne çıkaracaksın —bak, işte böyle— ve yapabiliyorsan da ağlayacaksın ama sessizce. Bağırarak ağlarsan yada kendini yerden yere atarsan asla kabul etmezler!”

“Ama.. ama böyle yapınca annemizi kandırmış olmuyor muyuz?”, diye hayretle çocuğa bakar Inshala.

“Hayır olmuyorsunuz!”, diye sesiyle orman yangınları başlatacak bir hararetle kızar Alisia.

“Bak. İşe yaramaya başladı bile.”, der Cümeyt cin gibi parlayan gözlerle.

“Ama.. Sadece kızmasını sağladık ki..”, der Inshala.

“Bu işler böyle olur, Fey abla. Önce kızarlar, sonra sana kızdıkları için üzülürler, sonra da ne istersen yaparlar!”, diye pişkin pişkin sırıtır Cümeyt.

Lady Alisia, hemen önünde gerçekleştirilen utanmaz ‘komployu’ hayretle izler.

“Benden ne istediğinin farkında mısın, Inshala?”, diye tıslar en sonunda.

“E.. evet anne. Bu yüzden sana geldim ama ki. Senin yapman lazım.. Kendi ellerinde.. Yoksa olmaz.”, diye kaşlarını büker, gözlerini kocaman açar ve alt dudağını pörtletir Inshala.

“Bu.. inanılır gibi değil!”, diye ellerini havada sallar kadın.

“Biliyorum, anne. Ama gerekli. Yoksa bütün plan suya düşer. Aager’im bu ifadeyi kullanıyor bazen ama bir planın suya nasıl düşeceğini bilmiyorum. Belki de kağıda yazılı olduğu içindir ve bu yüzden suya düşüyordur. Ama kağıda yazılıysa, neden onu suyun üstünde tuttuğumuz kısmını anlamış değilim. Tutmazsak hiç düşmez ki!”, der Inshala biraz aklı karışmış bir şekilde.

Lady Alisia uzun bir süre sessizce Inshala’ya, sonra Cümeyt’e, sonra da tekrar kıza bakar.

“Tencere-Kapak!”, der en sonunda burnundan soluyarak.. “Öğretmenini doğru seçmişsin, genç bayan.. Öyle olsun bakalım. Seni kırmayacağım ve bu isteğini yapacağım.”

“Bu akşama lazım, anne.”

Kadın tekrar burnundan solur.

“Tamam. Yapacağım, dedim.. Gidin başımdan artık!”, diye yanan gözlerle ikisini de def eder başından.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sana demedim mi? Çantada keklik!”, diye kıkırdar küçük Cümeyt, Fey Ablasının elini tutmuş peşinden sürüklerken.

Inshala, neden kekliklerin bir çantaya tıkıştırıldığını anlamaz. Dahası, ortada ne bir keklik, ne de bir çanta vardır ama bu konuda küçük Cümeyt’e de bir şey sormaz çünkü bunun da muhtemelen şu sosyal şeysilerden biri olduğu kanaatine varır. Planların suya düşmesi gibi..

“Bence harika bir iş çıkardın, Efendi Cümeyt. Tek başıma asla kabul ettirtemezdim ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

 

“Sen bana takıl, Fey Abla. Sana anneleri, anneanneleri ve ablaları nasıl parmaklarında oynatacağının bütün gizli tekniklerini gösterebilirim.”

Inshala ‘fırk’lar.

“Çak, abla!”, der Cümeyt ve elini kaldırır.

Inshala durur bir an..

 

“Nereye?”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ne istediler?”, diye sorar anneanne.

Lady Alisia ona söyler.

Anneanne kıkırdar.

“Neden uğraştırdın ki kızı o kadar? Kabul edeceğin belliydi.”

“Hemen kabul etseydim bir kıymeti olmazdı, anne. İkisi de nasıl bir heyecanla geldiler, görmeliydin.”, der yüzünde mutlu bir ifadeyle Alisia.

“Bu yanını benden almadığını biliyorum, Alisia. Bu tam rahmetli babanın yapacağı bir şeydi.”, diye esefle söylenir anneanne.

“Öyle deme, anne. Buraya ciddi bir hazırlıkla geldiler ve mücadelesini de verdiler.. Anlaşmalı tiyatro gibiydi. Bu şekilde hem her istediklerini alamayacaklarını öğrenmiş, hem ön hazırlığın kıymetini anlamış, hem de zaferin keyfini tatmış oldular.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Yemedin, yani..”

“Lütfen, anne. Sadece Moira’da yedim. Ondan sonra üç tane daha büyüttüm.”, der Alisia gülerek.

“Çok acımasızsın, kızım. Çoook!”, der anneanne..

..ve tekrar kıkırdar.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardashi fena halde bozulmuş bir ifadeyle Aager’e, sonra da Inshala’ya bakar. “Lanet olsun be adam, ben bir kanun adamıyım. Senin böyle bir şey yapmana göz yumamam. Dahası, bir de beni planının parçası haline getirerek suç ortağı yapıyor olacaksın. Yetmiyormuş gibi, bu küçük kızı da tehlikeye atacaksın!”

“Sizden her hangi bir suça ortaklık etmenizi istemiyorum, Yüzbaşı Fardashi, çünkü teknik olarak ortada bir suç yok. Bizim yapacağımız şey, bazı eşyaları sahiplerine iade etmek, o kadar.”, der Aager sakince. “O ‘küçük’ kıza gelince; Inshala ömrünü uçsuz bucaksız bir ormanda ve yaşlı bir adam dışında, on altı yaşına kadar tek başına yediğini ya topraktan yolarak yada avlayarak geçirdi. İnan bana iş hayatta kalmaya ve beceriye geldiğinde izcileriniz dahil, bu şehirde o küçük kızın bilgi ve becerilerine sahip ikinci bir kişiyi daha bulabileceğinizi sanmıyorum.”

“Küçük kız konusunda sana inanıyorum, Efendi Aager. Ancak bu yine de bana yanlış geliyor. Bir kişinin evine ondan izinsiz girmek kanunlara aykırı. Aranması gerekiyorsa da, önce arama izni almamız gerekiyor!”, diye burnundan solur Fardashi.

“Yüzbaşı Fardashi.. Lütfen size engel olmayayım.. Siz gidin ve ilgili mercilerden, şehirdeki en güçlü paladin lordunun evine girip arama yapmak istediğinizi, sebeplerinizle açıklayıp ikna etmeye çalışın. Bir şekilde bunu, iyimser bir tahminle önümüzdeki dört sene içerisinde başardığınızı düşünsek bile, niyetinizi şehirde bilmeyen kalmamış olacağını da, sanırım hatırlatmama gerek yok.”

Fardashi’nin suratı kararır.

“Ama illaki kıymetli kanunlarınıza sadık kalmak istiyorsanız, sizin yardımlarınız olmaksızın da bu işi ikimiz yapabiliriz. Ancak böyle yapmamız halinde küçük Inshala’ya bir şey olursa, bu yersiz inadınızı hatırlarsınız diye umuyorum..”, der Aager sessizce.. ve acımasızca..

Fardashi’nin suratı daha da kararır.

“Serenity Home kasabasının sizin gibi bir adamı şerif yardımcısı yaptığına inanamıyorum!”, diye hırlar.

“Size, ‘zorla üstüme yıkılan bir meslekti ve alternatifim giyotindi!’, derken bunu espri olsun diye söylememiştim, Yüzbaşı.. Şimdi. Yardım edecek misiniz, yoksa biz kendi başımıza mı halledeceğiz bu işi ve siz de Lady Alisia’ya, kızını nasıl gecenin bir yarısı, azılı düşmanının evini soymaya müsaade ettiğinizi açıklayacaksınız?”, der Aager sakince..

“Lady Alisia’ya böyle bir şeyi açıklamaya hiç niyetim yok, Efendi Aager. Ancak geri döndüğümüzde, ki dönersek, bu yaptığınızı da, evin hanımefendisini şantaj malzemesi olarak kullanmanızı da konuşacağız.”, der fırtına bulutlarını andıran bir ifadeyle.

Aager uzun bir an yaşı geçmiş yüzbaşıyı, ölü gözlerle süzer.

Konuştuğunda sesi hala yanıltıcı bir şekilde sakin gibidir..

“Hayır, Yüzbaşı.. Böyle bir konuşma olmayacak. Orken’ler Arashkan’ı yerle bir ederken oradaydım.. Orken’ler High Woods’u yakıp Bari Na-ammen’i de yerle bir ederken oradaydım ve kış bittiğinde doğuya, Serenity Home’a gidecekler. Şayet o kasabayı ve ardından da o bölgeyi ele geçirirlerse oyun biter çünkü onları oradan kimse bir daha söküp atamaz. Oraya yerleşip çoğalacaklar ve önümüzdeki yirmi yıl içerisinde ortada bir Vodgar, Koruxan, Palantine, Endless Watch, Durkahan, Solace ve Korduba’s Watch kalmayacak ve Heaven’s Hand, Tranquil ve Dwarwick’de onları birkaç yıl farkla takip edecek. Burada harcadığımız her gün bu sonu hazırlamış oluyoruz ve siz bana izin belgelerinden bahsediyorsunuz.. Dünya yanmak üzere, Yüzbaşı, dolayısıyla sizin ‘konfor anlayışınıza’ uyum sağlayamazsam kusuruma bakmayın, zira sadece krallık değil, insanlığın sonundan bahsediyoruz burada..”, diye sessiz bir ateşle harlar.

Yaşlı adam, yaşına uymayacak bir şekilde haşlanmış olmanın getirdiği bütün ağırlığını hisseder ama daha bir şey diyemeden Inshala ona yanaşır, ayak parmaklarının üstünde durur ve adamcağızın boynuna sarılır!

“Aager’imin kusuruna bakmayın Fardashi Amca. Çok büyük bir sorumluluk altında. Serenity ve çevresindeki insanların onun getireceği yardıma çok ihtiyaçları var. Lütfen.. İhtiyacımız olmasaydı böyle bir şeyi asla sizden istemezdik çünkü siz iyi bir insansınız.”, diye fısıldar yumuşak sesiyle.

Fardashi biraz utanır.

“Sen.. harika bir kızsın.. Nasıl oldu da böyle karanlık bir adamla..”, diye hayretle sorar.

“..Ben onunum, Fardashi Amca. Bunu size ilk söylediğimde, ben de doğruyu söylüyordum. Bizim aramızdaki bağı ölümlülerin ölçüleriyle değerlendirirseniz, bu size de yazık olur, bize de..”, der Inshala sarıldığı adama. “Bu gece bize yardım edecek misiniz? Lütfen edin çünkü Aager’ime bir şey olmasını istemiyorum!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Gecenin karanlığında sinmiş bir grup, sessizce işareti beklemektedir. Birden bir baykuş sesi duyulur. Baykuş sanki aynı şeyi tekrarlıyor gibidir; ŞİMDİ! ŞİMDİ! ŞİMDİ!..

“Vakit geldi. Her ne yaparsanız yapın, yakalanmayın. Ve yüzlerinizden o salak kese kağıtlarını da çıkarmayın.”, diye kendi kese kağıdı maskesi altında rezil olmuş bir Yüzbaşı Fardashi, teyit almak için adamlarına döner ve, “Kormack? Sen misin?”, diye sorar.

“Kormak benim, Yüzbaşı, o Tarwick.. İş salaklığa gelince kimse Tarwick’i geçemez, efendim.”, diye boğuk bir ses gelir başında kese kağıtlı bir başka adamdan.

“Hey!”, diye ünler Tarwick kendi kese kağıt maskesinin altından, ama bu maskenin üzerinde karikatürize edilmiş bir surat çizilidir. “Alındım. Ben maskemi sevdim. Siz de bi surat çizmelisin, efendim..”

“Tarwick. Sence neden bu aptal şeyleri kafamıza geçirdik?”, diye kese kağıdının altından boğuk bir seslerle burnundan solur Fardashi.

“Ummm.. Yüzümüz görünmesin diye?”

“Evet, Tarwick. Ama bütün bekçiler arasında bir senin maskende ‘surat’ var. Sence birileri bunu fark etmez mi?”, diye sabırla sorar yüzbaşı.

“Fark etsin. Sonuçta kesekağıdına çizilmiş bi surat. Onlar bizim kim olduğumuzu bilmeyecekler ama hepiniz benim Tarwick olduğumu bileceksiniz.. Önemli olanda bu, öyle değil mi efendim?”, diye sorar Tarwick.

“Yüzbaşı.. Sanırım Bekçi Tarwick ilk defa mantıklı bi şey söyledi.”, der bir başka kese kağıdı!

Yüzbaşının yüzü yine kararır ancak başındaki kese kağıdından dolayı kimse bunu görmez.

En sonunda esefle derin bir nefes verir ve Tarwick’e döner.

“Neyle çizdin onu?”, diye sorar.

“Bununla efendim. Su geçirmez ve suda erimez marker!”

“Ver şunu bana.”, diye hırlar Fardashi ve Tarwick’in elinden kapar markeri ve Kormack’e uzatır.

“Umm.. Ne yapacağım bununla efendim?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Kormack, ama onunda ifadesi kese kağıdının altında kaybolur.

“Benim maskeme bir surat çiz.. Çabuk ol! Sonra herkes elden ele dolaştırsın markeri ve yanındaki adama bir surat çizsin!”, diye homurdanır.

Kormack seri hareketlerle yüzbaşının ‘suratını’ çizer ve arkadan boğuk kıkırtılar duyulur..

Aradan beş dakika geçer ve Yüzbaşı Fardashi patlamamak için dişlerini gıcırdatır zira bekçiler aralarında hangi suratı istediklerini tartışmaktadırlar.

Aradan bir beş dakika daha geçtiğinde baykuş,

HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA! HADİ AMA YAAA!

..diye ağlamaklı bir şekilde ötmeye başlamıştır.

“Tamam. Yeter! Sizi ‘suratsız’ reziller!”, diye küfreder yüzbaşı ve elindeki iğreti sopayla Lord Tarakadahan Karkashi’nin evine doğru hücum eder!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

En sonunda!”, diye hırıldar Aager ve gecenin bu abuk saatinde Lord Tarakadahan Karkashi’nin evinin önünde toplanmış, başlarında kese kağıtları, ellerinde iğreti sopalara tutturulmuş pankartlarla “Kahrolsun Karkashi!”, “Zalim Karkashi dışarı, adalet içeri!”, “Çık dışarı Karga Karkashi!”.. diye beceriksiz sloganlar atmaya çalışan ‘isyancıları’ seyreder.

“Karga Karkashi?”, diye ‘fırk’lar Aager.

“Sanırım onu söyleyen Fardashi Amca.”, diye sessizce kıkırdar Inshala. “Aramızda konuşurken ağzımdan kaçtıydı.”

“Kafiyeli olmuş..”, der Aager. “..ve sanırım gösteri başlıyor!”

Lord Tarakadahan Karkashi’nin evi, gerçekte devasa bir malikanedir ve Aager bu kadar gösterişi biraz artılı bulur zira Tarakadahan bir paladindir ve normal şövalyelerden farklı olarak, paladinlerin ‘mazbut’ yeminleri vardır.

Malikanenin örme demir kapıları açılır ve oldukça kalabalık bir muhafız bölüğü dışarı çıkar ve slogan atan ‘isyancıların’ üstüne çullanır..

İsyancılar kaçar!

İsyancılar kaçmaya başlayınca muhafız bölüğü onların peşine takılır ve kısa bir zaman içerisinde iki grup da gözden kaybolur.

Ancak aradan iki dakika bile geçmeden, yolun öbür tarafından bir grup daha isyancı peyda olur ve onlarda başlarında kese kağıtları, ellerinde de iğreti pankartlarla saçma sapan sloganlar atmaya başlarlar.

Kısa bir süre sonra, malikanenin örme kapısında bir grup muhafız birliği daha belirir ve onlar da isyancıların üstüne yüklenirler..

Ancak bu isyancılar da kaçarlar.

Aradan çok kısa bir zaman geçer ve üçüncü bir grup isyancı daha peyda olur ve bir önceki grubun bıraktığı yerden devam ederler!

“Yuh!”, diye ünler Aager. “Fardashi kaç tane bekçi getirdi?”

“Güzellikle rica etmenin faydaları, Aager Fogstep.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala.

“Bu kabul edilebilir bir açıklama. Senin kadar güzel bir kız benden de böyle bir şey rica etse, ben de Karkashi’ye isyan ederdim!”, diye sırıtır Aager.

“Bu hiç komik değil, Aager Fogstep.”, diye fena alınmış bir şekilde kızar Inshala. “Başka kaç tane güzel kız var peşinde ve senden neler rica ediyor bakalım?!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Geri döndüğümüzde Yüzbaşı Fardashi’den özür dilesem iyi olacak.”, diye sessizce mırıldanır Aager. “Bütün itirazlarına rağmen koca malikaneyi boşaltmayı başardı küçük gösterisiyle.”

“Bütün evi arayamayız ama ki.”, der Inshala. “Çok büyük.”

Aager karanlıkta, Lord Tarakadahan’ın çalışma odasında sessizliğe bürünür ve düşünmeye başlar.

“Ne düşünüyorsun, Aager’im?”, diye fısıldar kız adamın zihninde.

“Fısıldamana gerek yok, bebeğim. Böyle konuştuğumuzda kimse bizi duyamaz ki.”

“Başkaları duyar diye fısıldamıyorum ama ki. Senin dikkatini dağıtmamak için fısıldıyorum.”, diye tekrar fısıldayarak cevap verir.

“Aradığımız şeyler bu odada değiller, sanırım. Ben olsam nereye saklardım, onu düşünüyordum.”

“Ama sen kız kardeşine ne kadar kızmış olsan da bence onu gerçekten öldürmezdin ki eşyalarını alıp saklayasın.”, der kız biraz şaşırmış gibi.

“Hiç yardımcı olmuyorsun, bebeğim.”, diye gülümseyerek söylenir Aager.

“Hayvanlar saklamak istedikleri şeyleri genelde toprağa gömerler. Belki de Karkashi amca da toprağa gömmüştür eşyaları.”

“Bu mümkün, ama olası değil.”, der Aager. “Toprağa gömerse birileri gelip onu bulabilir ve bu olursa Karkashi’nin ruhu bile duymaz. Bence onun gibi kontrol hastası bir adam, o kadar önemli şeylerin saklı olduğu yeri de kontrolü altında tutmak ister. Ama bence sen de haklısın, bebeğim.”

“Toprak evin içinde mi yani?”, diye hayretle sorar Inshala.

“Hayır..”, der Aager ve sırıtır. “Ama toprağın altında gömülü oda da; evin kilerinde!”

“Küçük karanlık odalardan hiç hoşlanmıyorum ama ki.”, diye mızmızlanır kız. “Benim tam zıttım gibi.. Büyük, ferah ormanlar —Ritüel Ormanımı özledim. Burada annem, anneannem, Moira ablam, Cüneyt, Maira, Madine ve Fardashi Amca var ama.. yine de özledim işte..”

“İşimiz bittiğinde geri döneceğiz, bebeğim, söz.”

“Ama Moira ablamın bana verdiği ‘ardal’ şeysi hala bende.. Ya gitmeme izin vermezlerse?.. Ya kalıp bütün işleri benim yapmam gerektiğini söylerlerse? O zaman ne olacak ama ki?”

“Tarakadahan’la olan işimizi bitirince her şey biraz rahatlayacaktır. Sen de istersen bir başkasını ardalın yaparsın yada Moira’ya geri verirsin.. Merak etme, güzelim.”

“Bana ‘güzelim’, dedin!”, diye hayretle ünler kız.

“Çünkü öylesin,”, der Aager ciddi bir şekilde.

“Bebeğin değil miyim artık?”, diye sorar kız biraz üzgün, biraz da mutlu bir şekilde.

“Sen her zaman bebeğim olacaksın, güzelim.”, diye gülümser Aager.

“Benim.. kafam karıştı, Aager Fogstep. Kaç tane şeyin olacağım?”

“Olabildiğince çok!”, der Aager. “Ama şimdi gidip kileri bulalım.”

“Bir gün oturup, bana ‘olabildiğince çok’larını anlatman gerekecek, Aager Fogstep. Yoksa bana bunlardan biriyle seslenir ve ben de bilmezsen, dönüp bakmaya bilirim ve bu da seni üzer, sanırım ki!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager, dur!”, diye tıslar Inshala.

Aager bir ayağı havada olduğu halde kıpırdamadan durur. “Ne oldu? Bir şey mi duydun?”, diye sessizce fısıldar.

“Hayır. Ama bir şey hissediyorum. Karanlık bir şey.. Odanın içinde ve sanırım birçok yerinde..”, diye acil hissi veren bir sesle cevap verir kız. “İki adım geriye gel, lütfen.”

Aager tereddüt etmeden iki adım geri atar.

“Görebiliyor musun?”, diye sorar kıza.

“Hayır. Sadece hissediyorum. Kötü bi şey bu. Can yakmak ve kurutup öldürmek için yapılmış bir çeşit muhafaza büyüsü, sanırım. Kim evinin kilerinde böyle fena bi büyü koyar ki yaa? Bu büyü çok acımasız!”

“Çalınmasını istemediği şeyleri saklamak isteyen biri —belli ki.. Paladinlerin böyle büyüler yapabildiğini bilmiyordum.”

“Yapamazlar zaten ki. En azından benim bildiğim kadarıyla. Onların inançlarına aykırı. Hele böylesi fena olan bir büyü.. Belki bir büyücüye yaptırmıştır.”, der Inshala ama sesindeki ton, kendisinin de buna pek inanmadığı izlenimini vermektedir.

“Başkasına yaptırmış olsa bile, potansiyel bir soygunu önlemek yada hırsızı etkisiz hale getirmek için yapılmış olması gerekirdi. Yakmak yada kurutup öldürmek için değil.”, diye tiksintiyle hırıldar Aager.

“Aralarda çok küçük boşluklar sezinliyorum. Sanıyorum geçebilirim.”, der kız.

“Hayır!”, diye kati bir sesle fısıldar Aager. “Kesinlikle olmaz. Bu çok tehlikeli.”

“Ahh, Aager Fogstep. Bunun çok tehlikeli olduğunu bilmediğimi mi düşünüyorsun?”, der kız ve Aager’e döner.

“Inshala..”, diye itiraz etmeye çalışır karalar içindeki adam.

“Beni sevdiğin için tehlikeye atlamamı istemiyorsun. Bu.. çok güzel bir duygu. İnan bana.. Ama sevgin kadar saygına.. ve güvenine de ihtiyacım var ama ki!”

Aager sessiz bir dakika boyunca kendi yüzünü seyreden kıza bakar.

Sonra derin, esef dolu bir nefes verir.

“Öyle olsun bakalım, genç, güzel, sevgilimi bebeğim..”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur. “Ama sana bir şey olursa döndüğümüzde seni fena haşlayacağımı bilmeni isterim.”

Inshala kıkırdar..

..ve bir anda kızın durduğu yerde küçük, pofuduk kuyruklu bir sincap belirir..

Sincap.. bir kaç dakika boyunca hummalı bir evhamla ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, tüleri kuyruğunu temizler!

“Umm.. bebeğim?”, der Aager imalı bir tonla.

“Efendim, Aager’im.”, diye cevap gelir kızdan.

“Büyülü tuzaklı oda?”, diye nazikçe hatırlatır Aager kıza.

Sincap olduğu yerde donakalır ve kızıl-kahve tüylerine rağmen utancından kıpkırmızı olmuş izlenimini verir.

“Ben.. özür dilerim.. Tüy bakımı çok önemli.. Yapmayınca pireler musallat oluyor ama ki!”, diye küçük bir sesle cevap verir, sonra karanlık, büyülü tuzaklı kilere girer..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Sanırım bi şey buldum..”, diye Inshala’nın kendisini göremese de sesini duyar zihninde Aager.

“Nasıl bir şey?”, diye sorar karalar içindeki adam.

“Umm.. Burada çok kocaman yuvarlak, fıçı gibi bi şey var. İçine girdim.. Diğerlerinin içlerinde insanların içtiği, kötü kokulu şeysiden var ama bunun içi tamamen boş ve kuru.. Sanırım kandırmaca bir fıçı bu çünkü bunun içi sadece biraz küf kokuyor o kadar. Ve sanırım birisi arada bir girmiş bunun içine. Fıçının zemini tozlu ama tozun içindeki ayak izlerini görebiliyorum.”, diye bulunduğu yeri tarif eder Inshala.

“Oralarda bir yerde, muhtemelen en arkada gizli kapı gibi bir şey olmalı. Kapıyı açmak için de bir yerlerde kol, düğme yada benzer bir mekanizma olmalı. Onu bulmalısın, bebeğim..”

“Buldum ki!”, der Inshala mutlu bir şekilde.

“Nasıl yani?”

“Büyülü tuzaklar ve muhafazalardan sonra, gizli kapıyı açmak için menakizmayı saklama ihtiyacı duymamışlar sanırım.”, der kız.

“—Mekanizmayı..”

“Evet. Ondan işte..”

“Nasıl bir şey? Neye benziyor?”

“Umm.. yan yana ve alt alta duran küçük, kutu gibi taşlar var fıçının en arkasındaki iç duvarında.. Taşların üzerlerinde de şekilli bir şeyler var.”

“Hmm.. tarif edebilir misin, peki?”

“Birinci taşın üstünde düz, ayakta duran bi çizgi var. İkincisindeki çizgi soldan sağa doğru gidiyor, sonra aşağı dönüyor, sonra sola gidiyor, oradan tekrar aşağı gidiyor ve sonra da tekrar soldan sağa gidiyor!”, diye ilginç bir şekilde oldukça temiz bir tarif yapar kız.

“Üçüncü taş ise.. umm. üçüncü taşı tarif etmek istemiyorum!”, diye rahatsız olmuş izlenimi veren, kısık bir tonla geçiştirmeye çalışır Inshala.

“Niye? Neye benziyor?”

“Ummm.. üstüne oturduğumuz şeye!”, der cılız bir sesle.

“Pek anlayamadım. Tabureye mi benziyor?”

“Hayır. Üstüne oturduğumuz şeye!”, diye tekrarlar Inshala.

“Sandalye?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager.

“Hayır ama yaaa..ÜSTÜNE OTURDUĞUMUZ ŞEYE, diyorum ama ki!”, diye inler kız.

Aager kaşlarını çatar ve düşünmeye başlar. Üstüne oturduğumuz şey..

“Özür dilerim, güzelim ama çıkaramadım.”, diye itiraf eder en sonunda.

Kızdan bir an hiçbir cevap gelmez.

Geldiğinde ise bu fevkalade küçük ve utanmış bir sesle olur.

“Nopoya benziyo!”

“Nopo?”

“Evet, nopo..”

Aager kendisini, sınıfın geri zekalısı gibi hisseder..

..ve en sonunda ayılır!

Kızın ‘öpmek’ kelimesini utandığı için ‘nöpmek’, diye kullandığını hatırlar.

“Aaaa.. Sanırım anladım..”, der en sonunda ve gülmemek için var gücünü kullanır.

“Sana çok kızdım, Aager Fogstep. Bana güldüğünü ta buradan hissedebiliyorum ki!”, diye hışmeder kız.

“Ben.. ben özür dilerim, Inshala.. Bu sadece.. beni biraz şaşırttın, o kadar..”, diye eli ağzında, gözlerini sımsıkı kapamış bir şekilde cevap verir Aager.

Inshala, karalar içindeki adama doğru ‘hıf’lar.

Sonra da diğer taşları tarif eder.

Kız tarifleri bitirdiğinde Aager bunun bir çeşit rakam kombinasyonlu kasa olduğunu düşünür. Genç hırsız, böyle şeylerden hayal meyal bahsedildiğini duymuş gibidir ama daha önce hiç karşılaşmamıştır ve karşılaşan biriyle de tanışmamıştır. Bu tür güvenlik kasaları hakkında sahip olduğu fakir bilgiler, bu tür kasaların fevkalade dayanıklı oldukları, ilgili kombinasyonu bilmeyenin, kasanın içindekilere ulaşma ihtimalinin sıfır kadar düşük olduğunu, ve kasanın yerleştirildiği duvarla beraber götürülmediği sürece de çalınamayacağıdır —ki kasanın bu şekilde götürülmesi, içindekilere hala ulaşılamayacağı gerçeğini ortadan kaldırmayacağıdır..

“Taşlardan dört tanesi yeni gibi sanki!”, diye birden ünler Inshala. “Şimdi fark ettim.”

“Nasıl, yeni gibi?”

“Diğerleri tozlu. Dört tanesinde çok daha az toz var!”

“Bu iyi işte. Dört kombinasyonlu bir şifre!”, diye ünler Aager.

“Dört konbinam soslu şifre nedir?”, diye sorar kız.

“Bu, ancak doğru sıralamaya göre o ‘yeni’ taşlara basıldığında gizli kapının açılacağı, demek..”

“Ama bu 5,040 farklı sıralama eder ki!”, diye bir anda söyleyi verir Inshala.

“Ne?”, der Aager hayretle.

“5,040 sıralama.. Bunların hepsini denememiz günlerce sürer.. ki bu da tekrar olmazsa. Olursa 10,000 sıralama eder ama ki!”

“Nasıl hesapladın o kadar kobinasyonu bir anda?”, diye şok olmuş bir ifadeyle sorar Aager zira kendisi için bu, bir düzine kağıt, bir okka mürekkep, bir sürü tüylü kalem ve bir-iki saat gerektirecek bir işlemdir.

“Bilmem ki. Bir anda aklımda oluverdi işte.”, der kız muallak bir sesle.

“Sekiz rakamlı sıralamalı kombinasyon nedir peki? —Tekrarsız..”, diye sorar birden Aager.

“40,320.. Niye ki?”

“On iki.. On iki rakamlısı nedir?”

“479,001,600!”

Aager bastırılmış bir kahkaha atar!

“Muhteşemsin, Inshala!”

“Ummm.. Bilmem.. Sanırım.. Belki..”, diye hala bir şey anlamamış gibi cevap verir.

“Evet. Kesinlikle muhteşemsin. Ama şimdi bize 5,040 sıralamadan sadece bir tanesi lazım..”, der ve bunun ne olabileceğini düşünmeye başlar. “Bana düşünmem için biraz zaman lazım.”

Inshala ise düşünmez zira Aager’in neden bahsettiği hakkında ancak muallak bir fikri vardır. Dolayısıyla yapacak bir şeyi olmayan her sincabın yaptığını yapar; ellerini, tüylü yanaklarını, kulaklarını, burnunu ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemeye başlar!

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Ummm.. Aager Fogstep..”, diye inler Inshala ve sesi bir şeylerden fena halde rahatsız olduğu izlenimi verir.

“Ne oldu?”, diye sorar Aager.

“Burada, yanımda pis bi lağım faresi var!”, der kız tiksinmiş bir sesle.

“Hepi topu bir fare, Inshala. Sana ne zararı dokunabilir ki?”

“Hepi topu bi fare değil bu, Aager Fogstep!”, diye hışmeder kız. “Bu bir LAĞIM FARESİ! Bu şeyin nerelerde gezdiği hakkında her hangi bir fikrin var mı?”

“Evet.. Uhhm.. Lağımda?”

“Bu şey, tam bir mikrop yuvası! Yapıştı bana ve benden haraç istiyor!”

“Haraç?”, der Aager ve yine dudakları gülmemek için gerilir.

“Bu hiç komik değil ama ki!”, diye fena halde bozulmuş bir şekilde tıslar Inshala. “Yanımda sadece biraz yiyecek var ve onları da bu pis şeye veremem.”

“Inshala.. Sen şimdi bana küçük bir lağım faresi tarafından itilip kakıldığını mı söylüyorsun? Mab bunu duysa ne der acaba?!”, diye sırıtarak cevap verir Aager.

Ortam bir anda sessizleşir.

Sonra Inshala’nın olduğu yerden bir sincabın çırtlamaları gelir!

“Sen.. sen bana baksana sen!”, diye haşin bir sesle harlar Inshala. “Sen bana zorbalık mı yapmaya kalktın sen? Aager’imin önünde rezil ettin beni ki!”

Koca fıçının içinde sivri sinek vızıltısını andıran, kürdan büyüklüğünde ‘yıldırımlar’ inmeye başlar ve bir farenin kulak zırlatan çığlıkları duyulur.

Inshala sıçanla amansız bir mücadeleye girer ve Aager, karanlıkta zorlukla seçebildiği kibrit başı harlamasını andıran bazı kıvılcım ve ışık parıltıları görür.

SNARE, diye kükrer Inshala.. YIK EVİ ŞU REZİL VE UTANMAZ ŞEYİN ÜSTÜNE!

HAYIR! SNARE YOK! LÜTFEN SNARE OLMASIN.. BU HİÇ ADALETLİ BİR KAVGA OLMAZ SNARE GELİRSE!“, diye telaşla tıslar Aager..

Kavga bir iki dakika daha devam eder ve en sonunda kiler tekrar sessizliğe bürünür.

“Inshala?”, diye karanlığa seslenir Aager.

Fıçının içinden boğuk, nefes nefese kamış bir sincabın çırtlamaları duyulur.

“Pis adi, şerefsiz, mendebur, mel’un ve hergele şey!”, diye burnundan solur Inshala..

“Umm.. Inshala?.. O lafları nereden duydun? Benden duymadığını biliyorum.”

“Sonuncusunu Moira ablamdan duydum. Diğerlerini Madine’den öğrendim.. Çok zengin bir kelime haznesi var o kızın.”

“…”

“Ama aldım en sonunda!”

“Aldın? Neyi aldın?”

“Bu mel’un şey, bir lağım faresi olmasının yanısıra aynı zamanda da bu evin kalıcı müdaimlerinden ve hem adi bir zorba ve hem de pis bir hırsız ve evin sahibinin buraya geldiğini defalarca görmüş. Dahası, hangi taşlara basılması gerektiğini de bildiğini söylüyor!”

“Hangileriymiş?”

“7-5-3-9!”

“Hmm.. Bu mantıklı.. Sanırım..”, diye mırıldanır Aager düşünceli bir şekilde.

“Nedir bu sayı?”

“Benim tahminim, bu Lord Tarakadahan Karkashi’nin doğum yılı..”

“Mantıklı olan tarafı nedir, ama ki?”

“İnsanlar şifreleri genelde çok iyi bildikleri kelimelerden yada sayılardan seçerler. Alışkanlıklarımız, bir anlamda bizi buna zorlar. Taşlara o sırasıyla basabilir misin peki?”

“Hayır basamam, Aager Fogstep!”, der Inshala, hala soluk soluğa kalmış bir şekilde.

“Uhhm.. Neden ki? Yetişemiyor musun?”

“Hayır. İçinde o.. şeysiden var!”

“Anlamadım?”

“O şeysiden var, diyorum işte. Nopodan var. Bir nopoya dokunamam, çok ayıp!”

Aager bükülmüş dudaklarını birbirine yapıştırır ve yine gülmemek için gözlerini sıkar.

“Belki.. lağım faresinden isteyebilirsin..?”, diye önerir neden sonra.

Inshala’dan derin, esef dolu bir nefes gelir.

“Bunu ondan isteyeceğim, Aager Fogstep, ama sırf sen istediğin için. Ama bilmeni isterim ki ben başkalarının nopolarına dokunan sürpük kızlardan değilim.

“Değilsin, bebeğim.. Teşekkür ederim..”

Inshala, gıcırdayarak açılan kasanın içine bakar ve mutlu bir ifadeyle, bulduğu bir çok değerli taş, mücevher ve başka şeyler arasından sadece üç şeyi alır ve rahmetli efendisinden kendisine kalma büyülü kesesinin içine bırakır. Bunların dışında, bir kenarda duran kalın bir dosya gözüne takılır..

Kız imtana ile dosyayı açar ama dosyanın içinde sadece birçok papirüs kağıtlarından oluşan bir deste vardır. Küçük yüzünde muallak bir ifadeyle kağıtlara bakar ama yazılardan hiçbir şey anlamaz. Sonra umarsızca omuzlarını silker..

..ve onları da alır.

Kasanın kapısını tekrar kapatmadan önce aynı keseden, temiz mendillerle sarılı bir şeyler çıkartır ve kasanın içine bırakır.

Tam kapısını kapatacakken durur, “Annem yaptı!”, der ve mendillerin içindeki şeylerden bir tanesini alır.. Sonra “Aager’siz olmaz!”, der ve bir tane daha alır.. Sonra da “Off yaa!”, der ve üçüncü bir tane daha aşırır ve kasanın kapısını kapatır.

Kız, aldığı şeylerden sonuncusunu pis lağım faresine uzatır.

“Bir daha ki sefere nazik olmasını öğren, tamam mı? Ve kızlara karşı da bir daha zorbalık yapma.. bazılarımız biraz deliyizdir!”, der ve tekrar bir sincap olarak kilerden ayrılır.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Aager ve Inshala kol kola girmiş, gün doğumuna yarım saat kala Durkahan iç kalesine geri dönerler. Daha doğrusu, Aager omzunda küçük, pofuduk kuyruklu bir sincapla tek başına geri döner. Kol kola kısmı sonra gelir..

Karalar içinde sessizce kalenin koridorlarından geçen, sonra da surlara çıkan dik merdivenlere yönelen adamı görüp de yadırgayan herhangi bir gece muhafızı olmuşsa da, Lady Alisia’nın ‘yeni’ kızının ‘sözlüsüne’ gıklarını çıkarmazlar ve bulaşmazlar.

Aager surların en tepesine tırmandığında güneş doğmak üzeredir.

İç kalenin surları burada bir bahçeyi de barındırmaktadır ancak bahçe bariz bir şekilde bakımsız kalmış gibidir.

Karalar içindeki adam sessizce bahçeyi geçer, surların kenarına kadar gelir ve doğuya bakar..

..çünkü oralarda bir yerlerde, bir-bir buçuk aylık atla gidiş mesafesinde Serenity Home durmaktadır ve günleri de sayılıdır..

..ve bu gerçek, genç adamı nedense yiyip bitirmektedir.

Aager, omzunda oturan sincabın kolundan aşağı, dolanarak indiğini hisseder.

Sonra..

..sıskası çıkmış, çöp gibi ince bir el, koluna girer ve Inshala’da doğan güneşi seyreder.

“Serenity Home.. Onu evin olarak seçmişsin, Aager’im. Ve orayı sağ salim tekrar görmeye can atıyorsun. Bu güzel bir şey.”, diye fısıldar Inshala.

“Drashan dışında bildiğim tek yer.”, der Aager özlü bir şekilde.

 

“Drashan doğduğun yer, sevgilimi Aager Fogstep. Ama orasını asla ‘evin’ olarak görmedin. Serenity’ye özlem hissediyorsun. Bu duygunu ben de içimde hissediyorum. Artık ait olduğunu ‘hissettiğin’ bir toprağın var. Serenity Home senin ülken.. Güzel olan bu.”, diye cevap verir yumuşak sesiyle Inshala.

 

“Huh.. Beni benden iyi tanıyabilen.. ve anlayabilen.. ve hissedebilen birisinin olabileceğini asla düşünemezdim. Teşekkür ederim, Inshala.”, der Aager sade ve içten bir sesle.

“Ülkenin bir parçası olmama izin verdiğin için ben teşekkür ederim, Aager.”, diye tamamlar kız.

“Adım.. Bana, acil bir durum olmadığı halde bu ilk defa sadece adımla hitap edişin. Daha önce hep Aager Fogstep, diyordun.”

 

“Adını söylemeyi seviyorum. Hepsini ve tamamını. Ama sadece adını söylemek, seni daha çok ‘benim’, hissettiriyor ve ben.. bunu yaparken utanıyorum.. Bu yüzden hep Aager Fogstep, diye sesleniyorum sana.”, der kız pembeleşmiş bir ifadeyle.

 

“Seninim. İstediğin zaman Aager diyebilirsin.”, diye cevap verir Aager.

 

“Bunu biliyorum çünkü daha önce de söylemiştin. Ama bilmek, hissetmek ve bunu söyleyebilmek farklı şeyler. Ayıp gibi, ama tam olarak değil.”, der kız zorlanarak.

 

“Bu gece harika iş çıkardın.”, der Aager, kızı zorlandığı konudan kurtarmak için.

“Pis fare..”, diye homurdanır kız. “Aslında fareleri severim. Ormanda her zaman vardır. Ama buradakiler çok kabalar ve bir druid’in ne olduğunu bile bilmiyorlar.”

Aager gülümser.

“Karnım acıktı.”, der Inshala.

“Gidip bir şeyler getirebilirim istersen.”, diye önerir Aager.

“Gerek yok ama ki. Yanımda yiyecek bi şey var.”, der kız ve bohçasından kocaman, karış büyüklüğünde bir kurabiye çıkartır, onu ağzıyla tutarken bir tane daha çıkartır.

“Bu da seninkisi.”, der ve çıkarttığı ikinci kurabiyeyi Aager’e uzatır.

Aager koca kurabiyeyi alır ve bir parça ısırır.

Kurabiye tatlıdır ama boğazı kesecek kadar değil, hafif kararmıştır ama kesinlikle yanık değildir. Ve serttir ama taş gibi de değil..

Tam Aager’in hoşuna giden haliyle.

Yanında duran kız, kendi kurabiyesinden bir kıtırık daha alır ve “Mmmmmm..”, diye mutlu bir ses çıkartır.

“Güzel kurabiye. Hoşuma gitti.”, der Aager ve kendisi de ‘kıtırt’, diye bir ısırık alır.

“Annem yaptı.”, der Inshala aynı mutlu ifadesiyle.

“Bir dakika.. Dün gece annenden isteyeceğini söylediğin şey bunlar mıydı?”, diye sorar Aager.

“Evet. Bu sabah yaptığımız hırsızlık değil de bir çeşit takas olsun diye yaptırdım anneme bunları.”, diye açıklar Inshala.

“Umm.. Lord Tarakadahan Karkashi’nin gizli kasasından aldıklarımızın yerine kurabiye mi bıraktın?”, diye ‘fırk’lamamak için çırpınır Aager.

“Tabii.. Ona ait olmamış olsa da, saklayacak kadar değer verdiği bir şeye karşılık, annemin yaptığı kurabiyeleri takas ettim. Bundan daha kıymetli bir takası düşünemiyorum.”, der Inshala gülümseyerek.

“Eminim, Tarakadahan boşalmış kasasına bakarken kurabiyeleri keyifle yiyecektir.”, der Aager ve içinde tutamadığı kahkahayı serbest bırakır.

 

“Neden yemesin ki? Annemi istiyordu. Onu alamayacak ama en azından annemin kendi elleriyle yaptığı kurabiyeleri yiyecek;

 

Annem bu kurabiyeleri kime vereceğimi biliyordu çünkü ona söyledim, ama sırf ben rica ettiğim için yine de yaptı. Ona kurabiyelerin ‘büyük bir takas’a değecek kadar güzel ve duygulu olması gerektiğini söyledim. Annem kale mutfağına indiğinde bütün aşçıları kovaladı ve bu kurabiyeleri yapmaya başladı. Sanıyorum yaparken de babamız aklına geldi çünkü hem ağladı, hem de gülümsedi..

 

Üzülmesin diye yanına girmedim. Ama yalnız kalmasın diye de mutfağın kapısının hemen dışarısında bekledim. Annelerin büyülü güçleri var sanırım çünkü benim orada olduğumu hisseti ve pişince onları bana getirdi. Verdiğinde ise omuzlarından büyük bir yük kalkmış gibi bir hali vardı ve bana, “Oldu mu, güzelim?”, diye sordu. Bende ona olduğunu, amcamın bu takasın önemini kavrayamayacak kadar aptal olması halinde, takası da, kurabiyeleri de hak etmediğini, çünkü bunların paha biçilmez kurabiyeler olduğunu düşündüğümü söyledim ona. Galiba bu onun hoşuna gitti çünkü yüzü bi garip oldu. Önce güldü, sonra bana sarılıp tekrar ağlamaya başladı..

 

Amcam bu kurabiyelerin anlamını yada kıymetini bilmeyebilir, ama takas gerçek ve biz hala alacaklıyız çünkü annem bunlara babamız için hissettiklerini koydu..

 

..ve bu, hiçbir para ile satın alınmaz.”

 

“Doğru.”, diye hayretle başını sallar Aager.

 

Aager ve Inshala, uzun bir süre kıtlatarak yedikleri kocaman kurabiyeler dışında huzurlu bir sessizlik içerisinde enfes bir şafağı, Durkahan kalesinin yüksek surlarından seyrederken, farkında olmadan, yaşadıkları dünyada sadece ikisinin paylaştığı muhteşem bir ‘an’ı ve anıyı da oluşturmuş olurlar.

 

“Girelim mi içeri?”, diye sorar Inshala esneyerek. “Gece soygunlucuğu yorucu bir işmiş..”, diye de utanarak itiraf eder.

“Birazdan. Moira ablanın senden bir ricası olacak. Güneş doğarken kendisiyle burada buluşmamızı istemişti.”, der Aager ve karalar içindeki adamın sözleri kehanetmiş gibi merdivenlerin başında Moira belirir. Kız bir süre etrafına bakınır ve ikisini gördüğünde elini sallar ve arkasını tekrar dönüp elini birisine doğru uzatır.

 

Moira yanlız değildir.

 

Kızın hemen arkasında anneannesi durmaktadır. Moira yaşlı kadının bir koluna girer ve kadıncağıza yardım eder. Kadının diğer kolunda ise Lady Alisia vardır. Üç kadın sessiz adımlarla Aager ve Inshala’ya yaklaşırlar.

Lady Alisia, mutfaktaki fincanı kıranın kim olduğunu bilen gözlerle ikisini de süzer.

“Gece gece neler yaptığınızı bilmek istediğimden bile emin değilim.”, diye mırıldanır kadın.

“Uzun bir süre sır olarak kalacak bir şey değil, Hanımefendi.”, der Aager kırık bir gülümsemeyle ancak sergilemek istediği mutlu ifadeyi tam olarak veremez.

Belli ki ‘gülümseme’, Aager’in bilmediği, ancak ivedilikle öğrenmesi gereken şeyler arasındadır.

“Geldiğiniz için teşekkür ederim.”, der Moira ve beraberinde getirdiği bohçadan, küçük, süslü bir kutu çıkartır. Kız yavaşça kutuyu açar ve açık yüzünü Inshala’ya çevirir.

Inshala, kutunun içindeki şeyi görür görmez mutlu bir çığlık atar.

“Bu.. Bu Grove’daki Titania’nın Ağacına ait bir kestane! Aylar önce, Serenity’den ayrılırken sana vermiştim..”

“Evet, kız kardeşim. Niyetim gelir gelmez bunu buraya, Sur Bahçesine gömmekti. Ama onun yerine bir sürü aptalca şeyler yapmayı tercih ettim ve faturasını da bütün sevdiklerime ödettim. Sonra, bu kestaneyi en başta bana veren sen geldin ve bizi kurtardın, sevgili Inshala.

Ve sen, Efendi Aager, kız kardeşime baktın, ona sevgini ve saygını verdin, ve onu tekrar hayata ve sağlığına kavuşturdun.. Ama en önemlisi, onun kendisine güvenmesini ve etrafındakilere verdiği sevgiyi kendisine de vermeyi öğrettin.. Müteşekkirim.”

Aager bir şey dememeyi tercih eder. Sadece başıyla onaylar.

Inshala’sı ise “Ablaaammm!”, diye Moira’ya sarılır.

Moira, gözleri dolmuş bir şekilde kıza bakar.

Lady Alisia elini kızın bir omzuna koyar, anneanne de küçük kızın başını okşar.

“Bu ağaç babamızı.. ve hayatı pahasına koruduğu Durkahan’ı temsil edecek. Ama bu ağacı, bu bahçeye dikmeyi hak eden birisi varsa o da sensin Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

. . .

 

Inshala, küçük, süslü kutunun içindeki kestaneyi alır ve eliyle eşelediği çukura yerleştirir, sonra da nazikçe üstünü toprakla örter.

Ardından, yüzünde mutlu bir ifadeyle Moira ablasına bakar.

“Hazır mısın abla?”, diye sorar ona.

“Hazırım, kız kardeşim..”, der Moira.

Inshala doğuya ve doğan güneşe bakar.

Sonra da karanlığın git gide aydınlandığı göğe..

Kızın küçük, çilek kırmızısı dudaklarından, daha çok bir şarkıyı andıran büyülü kelimeler dökülmeye başlar. Kız şarkısını bitirdiğinde Sur Bahçesi yemyeşil çimenler ve kırmızı, lila ve naif, silik pembe karanfil çiçekleriyle kaplıdır.

Olanları hayret ve hayranlıkla seyreden herkes Inshala’nın, “Delia Babamız için..”, dediğini duyar ve bahçeye huzurlu bir sükunet çöker..

Inshala tekrar doğuya bakar..

…ve fısıldar.

“Titania abla.. Sıra sende..”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part Two)

The Oathbreaker
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

 

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

 

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

 

Bu hikaye,
The Oathbreaker (Part One) ‘dan
sonra yer alır..

 

 

Bekçi Fardashi. Senin bu saatte ne işin var burada? Aslına bakılırsa, herhangi bir saatte ne işin var burada? Rütben, yersiz itirazlarından dolayı yüzbaşılıktan gece bekçiliğine alçaltılmamış mıydı senin?”, diye horlayan bir üslupla konuşur, Durkahan Kalesinin kapısındaki muhafız komutanı.

Yaşını almış Bekçi Fardahsi, takdir edilecek bir sabır örneği gösterir ve pırıl pırıl parlayan zırhlar içindeki genç sarışın ‘komutanı’ fiskesiyle yere sermez. Ona yaşlı bir kurdun, haddini aşmış bir eniğe baktığı gibi bakar.

“Hayır, Komutan Gartalius, bir omurgam olduğu için yüzbaşılıktan gece bekçiliğine indirgenmiştim. Bunu senin anlamanı beklemiyorum çünkü sende bir omurga yok!”, der Fardashi ve komutana nahoş bir şekilde sırıtır.

“Bakıyorum, düşük standartlarında da herhangi bir değişiklik olmamış, Fardashi.”, diye bozulduğunu örtbas etmeye çalışır Komutan Gartalius. “Arkadaşların da senin gibi; paçavralar içinde bir çapulcu ve küçük sürtüğü!”

Aager Fogstep kendisine ‘çapulcu’ denmesinden pek haz almaz, ancak bu iptidai hakaret teşebbüsünü de pek umursamaz zira kendisi kendisini tanımlaması gerekirse, ‘çapulcu’ gibi isabetsiz bir ifadeyi kullanmazdı zira hayatında bir çok suç, daha da çok günah işlemiş olmasına karşın, çapulculuk bunların arasında asla yer almamıştır.

 

Aager standartları olan biridir!

 

Aager’i kızdıran, koluna sımsıkı tutunmuş saf ve temiz kıza atfedilen ağır hakaret bir yana, bunu ona açıklamak zorunda kalabileceğidir..

“Ummm.. Aager Fogstep.. ‘Sürpük’, nedir?”, diye kızın utanmış sesini duyar zihninde..

..ve kendi kendisine ‘Hay Shit!’, diye hışmeder!

“Bunu.. sonra açıklasam?”, diye lafı geveler ağzında.

“Bana söylemeyeceksin.”, der kız.

“Söylemek istemiyorum. Ahmağın söylediği, hoş bi şey değildi.”, diye cevap verir.

“Her bana söylenen şeyi böyle mi geçiştireceksin, Aager Fogstep?”

“Kötü kız, demek.. Bir nevi..”, der ve kendince olayı kapatır.

 

“Üç..”, der Bekçi Fardhasi, Komutan Gartalius’un gözlerinin içine bakarak.

“Üç ne?”, diye afallayarak sorar Gartalius.

“İki..”, der yaşını almış bekçi.

“İki?”

“Bir..”, der Fardahsi ve yaşlı bekçinin kolu, omzundan itibaren geniş bir ark çizer, ve iri yumruğu Komutan Gartalius’un alnının ortasına iner!

Gartalius, kafasına balyoz yemiş öküz gibi olduğu yere yığılır..

 

Kale kapısında duran muhafızlardan zapt edemedikleri kıkırdılar duyulur.

“Şahitsiniz, öyle değil mi?”, der Fardashi ciddi bir şekilde. “Onu uyardım.. Hem de üç kere!”

“Kesinlikle, efendim. Tam bir centilmen gibi.”, diye sırıtır muhafızlardan biri.

“Bu da bi yöntem.”, der Aager arkadan, takdir eden bir sesle. “Ama neden bu kadar beklediğinizi anlamış değilim.”

“Bana hakaret ettiği sürece güvendeydi, çünkü üstümdü —teknik olarak. Size hakaret ettiğinde, Ritüel Ormanlarından gelen iki diplomata ve Lady Alisia Sivara’nın kişisel bir dostu ve konuğuna hakaret etmiş oldu. Eminim uyandığında, kim olduklarını öğrenmeden bir ‘beyefendi’ olarak tanımadığı yabancılara hakaret etmemesi gerektiğini birileri kulağına çıtlatacaktır.”, diye cevap verir Bekçi Fardashi mutlu bir şekilde.

Aager ciddi bir ifadeyle, “Doğru.. doğru..”, diye tasdik eder.

 

“Hiç bi şey anlamadım, Aager Fogstep. Madem sarı kafalı adamı dövecektiniz, neden baştan yapmadınız? İnsanların bu sosyal şeysiyle her şeyi karma karışık hale getirmelerini anlayamıyorum bir türlü.”, diye söylenir Inshala.

“Anlaşılmayacak bir şey yok aslında, bebeğim. Bu biraz benimle senin yemek yapmamıza benziyor. Ben bir patatesi çubuğa geçirip yakmayı yeterli görebiliyorum ama sen aynı patatesten, içinde soğan, tavşan eti, tuz, baharat ve bir sürü başka şeysiler katarak sıcak bir yemek yapabiliyorsun. Sonuçta ikisi de yemek. Ama hangisi daha lezzetli?”, der Aager makul bir şekilde.

“İnsanları neden anlamadağımı artık anladım, Aager Fogstep. İnsalar, insanları ‘lezzetli’ olsun diye dövüp öldürüyorlar!”, der kız esefle.

 

“Beyler, bu görmediğiniz bey ve hanımefendi, Ritüel Ormanlarından gelmeyen özel diplomatlar değiller.. Saygıdeğer Komutan Gartalius’un başına bu güzel kış sabahında güneş geçmiş olması da biraz üzücü bir durum. Kendisi gibi naif bir beyefendinin başını daha iyi koruması gerekir.”, der Fardashi, kapıdaki muhafızlara.

“Kesinlikle öyle, görmediğimiz Bekçi Fardashi!”, der muhafızlardan biri.

“Komutanımızın şapkasız dışarı çıkmaması konusunda kendisini uyaracağız —uyandığında..”, der bir diğeri.

“Naif kişiler, şükela gösterilerde şarkı söylemeliler..”, diye sıkıştırır birisi araya.

“Sanırım örgü ve dikiş, komutanımızın nazik mizacına daha uygun..”, diye itiraz eder bir başkası. “Şarkı söyleyerek komutanımızın kendisini rezil etmesini istemeyiz.”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Anne.. Anne..! ANNEEE..!!”, diye büyük bir heyecanla annesinin, son iki ay ve birkaç gündür nadiren terk ettiği odasının kapısını döver bir çift küçük yumruk!

Ancak içeriden herhangi bir ses gelmeyince kızıl-kumral kıvırcık bukle saçlı çocuk tekrar annesinin kapısını yumruklar.

“Anne yaaa!.. Aç şu kapıyı. Bu çok önemli..!”, diye mızmızlanır çocuk.

“Cümeyt..”, diye bir kadının yorgun sesi duyulur kapının ardından. “..kapılara vurmakla ilgili ne demiştik?”

“Ama anne, bu gerçekten çok accayip önemli!”, diye yalvararak cevap verir çocuk buna.

 

İçeriden esefle verilen bir nefes ve ardından yumuşak halının üzerinde gezinen boğuk ayak seslerinin yaklaştığı duyulur. Kapının kilidi birkaç defa döner ve açıldığında beliren kadın sesi kadar yorgundur, ama daha çok ruhu bitmiş gibi bir hali vardır. Kadın, belki bir zamanlar fevkalade güzelken, çok kısa bir zaman içerisinde bunu kaybetmiş birisinin izlerini taşımaktadır. Buna rağmen mesafeli duruşu ve zarif, neredeyse siyah denebilecek koyu mor kadife kesim uzun elbisesi ve sade inci kolyesi dışında herhangi başka bir takı, mücevher yada makyajsız hali ile yine de oldukça çarpıcı bir dokunulmazlığı var gibidir. Kadında görünür tek ‘kusur’, kapının önünde duran küçük çocuğunki gibi kızıl-kumral saçları sadece çok hafif dağınıktır, o kadar.

 

“Bu kadar önemli olan nedir, küçük meleğim? Annen üzgün ve yalnız kalmaya ihtiyacı var.”, der çocuğa çok hafif gülümseyerek.

“Babam dönünce seni mutlu eder ki! Bütün üzgünlüğünü alır götürür.. O olduğu zaman hepimiz hep gülüyorduk!”, diye cevap verir çocuk kendinden emin bir şekilde..

..ve kadının gözleri dolar.

Yavaşça ve zarif bir şekilde dizlerinin üzerine çöker ve çocuğa sarılır.

“Baban çok uzaklara gitmek zorunda kaldı, meleğim. Ve çok uzun bir zaman da geri gelmeyecek.”, diye ağıt dolu bir sesle fısıldar sarıldığı çocuğa.

“Ben anlamıyorum, anne. Amcamla evleneceğini söylüyorlar ve Moira ablamı da götürdükleri günden beri görmedim. Kime sorarsam sorayım, nerede olduğunu söylemiyorlar bana.. ‘Git, çocuk.’, ‘Sen anlamazsın, çocuk’, deyip kovalıyorlar beni.”, diye alt dudağını pörtleterek isyan eder küçük çocuk.

“Bunları sonra konuşuruz, meleğim. Şimdi.. Nedir seni buraya getiren çok önemli şey?”, diye konuyu değiştirir kadın.

Çocuğun yüzü bir anda aydınlanır ve kendisini annesinin kollarından kurtarıp heyecanla yerinde zıplamaya başlar.

 

“Geldi.. O geldi anne.. Gözlerimle gördüm..”, diye neredeyse çığlar.

“Kim? Kim geldi, meleğim?”, diye sorar kadın.

“Artık kimse benimle oynamadığı için ben de yine odamdaki pencerenin başına oturup dışarıyı seyrediyordum ve onun geldiğini gördüm!”

“Cümeyt.. Kim geldi?”

“Fey ablam!”

“O kim, Cümeyt?”

“Off anne yaa.. Hani Moira ablamın aldığı yeni Fey ablam var ya, o geldi işte!”

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Bekçi Fardahsi, kapıyı nazikçe tıklatır ve yüzünde vakur bir ifadeyle belker ancak aradan neredeyse hiç vakit geçmez ve, “Gelin.”, der yorgun bir ses.

Fardashi seri bir şekilde üstünü başını düzeltir, boğazını temizler, omuzlarını geri atar, derin bir nefes alır ve yavaşça kapıyı açar.

“Lady Alisia. Bazı.. beklenmedik misafirleriniz var. Kendileri oldukça uzaktan gelmişler ve.. sanıyorum bazı sorunlarınıza çözüm, bazı acılarınıza da merhem olabilecek misafirler..”, der içten, ve umutlu bir sesle.

“Fardashi. Lütfen. Aramızda resmiyete gerek yok. Bunu siz de pek ala biliyorsunuz. Ancak misafirlerimizi de bekletmeyelim.”, der Lady Alisia yorgun, ama benzer bir içtenlikle.

Bekçi Fardashi yarım döner, ve arkasında duran iki kişiyi de eliyle içeri buyur eder.

Aager nazikçe Inshala’nın elini tutar ve fena halde tedirgin kızla odaya girer.

 

Oda, Aager’in beklediği gibi büyük ve gösterişli değildir. Aslına bakılırsa, Durkahan’nın First Lady’sinin misafir odası oldukça küçüktür. Odanın ortasında çok da büyük olmayan, üstünde yere kadar serpilen örtülü bir masa, içi muhtelif büyüklükte kitaplarla dolu bir kitaplık, şifonyer, bir kaç varok süslemeli vazo ve çenesinde kesik izi olan, yakışıklı bir adamın yağlı boya portresinden ibarettir. Buna rağmen oda temiz, sade, zevkle ve feminen renklerle dekore edilmiştir.

Belli ki Moira’nın babası, rahmetli Delia Karakash, gerçekten söylentiler kadar dürüst, israftan kaçınan, gözü tok bir adamdır ve dul eşi de buna açıkça saygı göstermiş, olgun bir kadındır.

Odanın yumuşak dekoruna aykırı duran tek şey, köşede ki şövalyede asılı duran eski ama bakımlı çelik zırhtır. Aager, zırhtaki iki eksiği de fark eder; kalkan ve kılıç.

Odada, Bekçi Fardashi’nin konuştuğu kadın dışında başkaları da vardır ve diğerlerinin varlığı odayı, olduğundan daha da küçültmüştür.

 

“Hanımefendi.”, der Aager ve kadını başıyla selamlar. Sonra onun hemen yanında dimdik oturan yaşlı kadını, Lady Alisia’nın diğer yanında oturan ve Moira’nın kız kardeşleri olduğunu düşündüğü iki genç kızı da selamlar ve elinden tuttuğu kızı takdim eder.

“Sizlere takdim etmek isterim; Birinci Themalsar Savaşı gazisi, rahmetli Efendi Cathber Gwet’chen Bolgrig’in vekili, öğrencisi ve evlatlığı, Ritüel Ormanlarının koruyucusu, Serenity Home’un sevgisi, Themalsar’ın sonu, Inshala’s Grove’un sahibesi, Kış’ın gözdesi, Yaz’ın neşesi, High Woods Ri’si Grandaleren’in kızı Alor’Nadien ne Feymist hanımefendi ve Silent Hills’in varisi Prens Gnine Tinkerdome beyefendinin yakın dostu ve Lady Moira Alisia Jean’nin kız kardeşi; Inshala ‘la Fey’ Frostmane Hooman..”

 

Oda içeri girdiklerinde sessiz idiyse, artık tam bir ölü sessizliğe bürünür ve herkes hayret ve merakla önce karalar içindeki adama, sonra da adamın koluna yapışmış, utancından yerin dibine girmek istiyormuş gibi duran küçük, sıskası çıkmış kıza bakarlar.

“A.. Aager.. Sadece ‘Inshala’ yeterliydi ama ki!”, der kız anca duyulur bir sesle.

“Hayır, bebeğim.”, diye itiraz eder Aager. “Senin kim olduğunu ve buraya bir dilenci gibi gelmediğini açıkça bilmeliler.”

“Öyleyse Moira ablamın kız kardeşini görsünler.”, diye fısıldar Inshala ve önce sağ, sonra da sol topuzunu salar..

..ve kızın upuzun, ipeğimsi saçları kendiliğinden çözülüverir.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane başını kaldırır ve ilk defa açıkça bir şekilde, hiç tanımadığı bir grup insanın önünde kendisini boynuzlarıyla teşhir eder.

“Ben.. Ben buyum teyze..”, der kız, Lady Alisia’ya bakarak. “Moira ablam benim bu halimi gördü ama yine de bana kötü sözler söylemedi, bana taş atmadı ve benden tiksinmedi.. Bana sarıldı, benim onun saçlarını yıkamama ve örmeme izin verdi ve bana, içinde onun kız kardeşim olduğunu söyleyen bir kağıt verdi.. Ben.. Ben bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum çünkü efendim dışında kimsem olmadı ve ormanımda tek başıma yaşadım.. Moira ablayla karşılaşıncaya kadar. Beni istemezseniz sorun değil. Bu benim sevmediğim, ama bildiğim bir duygu. Ama izninizle, ablamı koydukları kafesten çıkarmak istiyorum çünkü o benim ablam. Buraya ablam için geldim ve onsuz da gitmeyeceğim!”

Inshala, tanımadığı bu insanlarla biraz fazla uzun konuştuğunu düşünür ve yine utanarak başını eğer.

“Öncelikle..”, der Lady Alisia, gizleyemediği bir hayretle. “Bana teyze diye hitap etmezsen pek sevineceğim.”

“Ö.. Özür dilerim. Ben sosyal şeysilerini çok iyi bilmiyorum. Aa.. Aager Fogstep bana öğretmek için elinden geleni yapıyor ama sanırım ben iyi bir öğrenci değilim. Sadece ablayı, abiyi, amcayı ve teyzeyi biliyorum çünkü herkes benden büyük.”

“Moira seni kız kardeşi ilam ettiyse, bu seni gerekten sevdiği, saydığı ve takdir ettiği içindir. Moira’mın bu ilamını gönülden destekliyorum. Bana ister Alisia, istersen de ‘anne’ diye hitap edebilirsin.”, der kadın ciddi bir şekilde.

“Ben.. size adınızla hitap edemem.. Bu çok ayıp olur. Ama ‘anne’yi de bilmiyorum. Daha önce hiç kullanma fırsatım olmadı..”

“Ah yavruuum..”, deyiverir Ladi Alisia’nın yanında oturan yaşlı kadın.

“Öğrenmek ister misin, peki? ‘Anne’yi?”, diye yumuşak bir şekilde sorar Alisia.

Inshala olduğu yerde, yıldırım çarpmış gibi kala kalır..

..ve titremeye başlar. Kızın fal taşı gibi açılmış gözlerinden iri yaşlar süzülmeye başlar ve kızın eli ayağına karışır.

Lady Alisia yerinden kalkar ve süzülerek kızın önünde belirir ve onu kollarına alır.

 

Aager yutkunur.

Çünkü Aager annesizliği çok iyi bilir.

 

“Gel küçük hanım, seni anneannen, diğer kız kardeşlerin ve meleğimle tanıştırayım.”

“Pe.. Peki.. Anne..”, der Inshala yaşlı gözlerle..

..ve hayatında ilk defa.

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan..”, diye başlar Inshala ama bir türlü telaffuz edemediği isimden ötürü yüzü yine kıpkırmızı kesilir ve yerin dibine geçmek için uygun bir yer arıyormuş gibi utanç içerisinde başını yere eğer..

“Karkashi.. Sen Karkashi de, bebeğim.”

Odada bulunan, saçları, dudakları ve gözlerinin etrafı garip bir şekilde siyaha boyanmış genç kızdan acımasız bir kıkırtı gelir.

“Buna bayıldım. Bundan sonra amcama Kabataratan diyoruz!”, diye gülmeye devam eder kız.

“Madineee..”, diye hiç tasvip etmediğini belirten bir tonla küçük kızını azarlar Lady Alisia. “İnsanlara isim takmak konusunda ne demiştik?”

“Amcamın önce insan olması lazım, anne. O tam bi hayvan!”, diye tiksintiyle cevap verir Madine ve önünde duran Inshala’nın boynuzlarına alık alık bakmaya devam eder. “Boynuzlarına dokunabilir miyim?”

“Ben..”, der Inshala ve afallar.

“Madine. Bu çok ayıp.”, der annesi.

“Hoyrat kız! Nereden buldunuz bunu, Alisia? Hiç edep görmemiş yamyam gibi!”, der anneanne ve cık cık’lar.

Kız ise umarsızca omuzlarını siker.

“Bence süperler, anne. Ben de istiyorum!”

“İstemek ve onlarla doğmak, apayrı şeyler, güzel Madine.”, der fısıltılı sesle Inshala. “Ama müsait bir zamanda söz onlara dokunabilirsin.”

“Yesshh!”, der Madine yumruğunu havaya sallarayak. “Zafer!”

Lady Alisia esefle gözlerini yuvarlar, sonra Inshala’ya döner.

“Rahmetli eşimin ağabeyi, buna izin vermeyecektir.”, der kıza.

“Madine’nin boynuzlarıma dokunmasına mı? Neden ki?”, diye şaşırmış bir şekilde sorar Inshala.

“Aaa.. Hayır, güzel kızım.. Komutayı almana izin vermeyecektir.”, diye nazikçe düzeltir Alisia.

Inshala ise herhangi bir tereddüt göstermeksizin, “Rahmetli babamız, vefatıyla komuta denen şeysini Moira ablama bırakmadı mı?”, diye sorar.

“Evet, güzelim. Kendisi gibi Moira’da bir paladin olduğu için komutayı ona bırakacağına dair, vefatından çok önce kesin talimatlar bırakmıştı.”

“Moira ablam da bu kağıtta o komuta şeysini, artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak bana bıraktığını söylemiyor mu?”

“Evet, güzelim, ama..”

“O zaman, Kabataratan— Karkashi amcanın bu konuda söyleyecek bir şeyi yok çünkü komuta şeysi onda değil. Asla da olmadı çünkü onu ben bu kağıtta ve bohçamda taşıyordum.. bunca zamandır! Haberim olsaydı onu size daha önce getirirdim ki..”

 

Lady Alisia, önünde duran sıskası çıkmış kıza şaşkınlık içerisinde bakar zira kızın bazı kelimeleri gerçek mi, yoksa mecazi anlamda mı kullandığını çıkaramaz.

Gerçekte ise Inshala ‘komuta’, ‘komuta zinciri’ ve ‘ardalı’ gibi kelimeleri, ne gerçek, ne de mecazi anlamlarda değerlendirmektedir çünkü kızın bu kelimelerin ne olduklarına dair en ufak bir fikri yoktur. Onun için bu kelimeler; “Bende, ve cebimde!” —ile sınırlıdır..

..ve bu da, ilginç bir şekilde yeterlidir!

Bir başka açıdan bakıldığında, kızın bu kelimelerin ne olduklarını bilmeyişi, bu kelimelerin askeri, politik, ekonomik ve sosyal yaptırım gücünden de habersiz olduşu, insanların söz konusu güçleri elinde bulunduranlara karşı besleyebilecekleri korkuyu algılamasına da mani olmaktadır.

Kızın, Tatataratan.. Katarakatan.. Kabataratan.. Hay lanet.. —Karkashi’den de herhangi bir şekilde çekinip korkmaması biraz da bundan kaynaklanmaktaydı!

 

“Şimdi.. Ablamı buraya getirmelerini rica edin, lütfen. İtiraz eden olursa da, komuta şeysinin Tata amcada değil, bende olduğunu söylersiniz.”, der Inshala ve elindeki rulo edilmiş papirüsü bayrak gibi sallar. Sonra da, “Yine itiraz eden olursa, Aager’imle beraberber Ritüel Ormanlarından gelme iki ‘dipkopatın’ neler yapabileceğini onlara gösteririz.”, diye mutlu bir şekilde devam eder.

Sözünü bitirdiğinde kaşlarını çatar ve kararlı bir sesle, daha önceki sözlerini tekrarlar.

“Buraya Moire ablam için geldik. Onsuz da gitmeyeceğiz. Arashkan ve High Woods yok edildiler, anne. Büyük bir yıkım geliyor ve insanların bir araya gelmeleri gerekiyor. Tata amcanın oyunlarına ayıracak ne benim, ne de Aager’imin vakti var..”

Lady Alisia hayretle küçük kıza bakar ve kısa, çok kısa bir anlığına bu sıskası çıkmış ‘çocuğun’ geçmişini.. ve —ürkütücü bir şekilde de— geleceğini görür gibi olur ve hem korkar, hem de.. sevinir?

Alisia, Inshala’ya dair her ne gördüyse bu, kadının aylar önce kaybettiği bir şeylerin de kıpraşmasına sebep olur.

Kadın oturduğu sandalyede doğrulur, sonra da yavaşça ayağa kalkar ve dimdik durduğu yerden, Bekçi Fardashi’ye döner.

“Yüzbaşı Fardashi..”, diye kati bir güçle seslenir yaşlı bekçiye.

“Hanımım?”

“Sanıyorum, kızım bulunduğu kafeste yeterince tevkif edildi. Güvendiğiniz adamlarınızla gidin ve kızımı buraya getirin.”, diye emreder.

“Emredersiniz, Hanımım.”, der Yüzbaşı Fardashi mutlu bir sırıtışla.

“Hazır gitmişken, şehir ilamcısına da birini gönderin. Moira’mın kız kardeşinin ve benim de yeni kızımın kim olduğunu tüm sıfatlarıyla bütün Durkahan bilsin. Buna engel tanımayın! ‘Tata’nın oyunlarına son verme zamanı geldi.”

Yüzbaşı Fardashi yumruğunu göğsüne vurur ve yeniden doğmuş, genç bir delikanlı gibi enerjik adımlarla odadan sırıtarak ayrılır..

 

Fardashi’nin gitmesinden sonra, Lady Alisia tekrar Inshala’ya döner ve kıza uzun bir süre sessizce bakar. Sonra karalar içerisinde ki Aager’i inceler.

 

“Siz.. kızımın nesi oluyorsunuz?”, diye nazik bir şekilde sorar Aager’e.

“Onunum.”, der Aager sakince ve başka da herhangi bir açıklama yapmaz.

Alisia’nın bir kaşı kalkar ve kıza döner.

“Onunum.” der kız da, biraz pembe bir yüzle ama o da herhangi bir başka açıklama yapmaz.

Alisia’nın kendi yüzünde, ancak çileden çıkmış bir annenin yüzünde oluşabilecek bir ifade belirir.

“Siz.. arkadaş mısınız?, diye sorar imalı bir şekilde.

“Bırak çocukları, Alisia. Daha yeni geldiler ve sen kıza hesap mı soruyorsun?”, diye azarlar anneanne kendi kızını.

“Bilinmesi gereken bir husus bu, anne. Daha sonra yanlış dedikodularla uğraşmak zorunda kalırız ve Karkashi de bunu seve seve kızın aleyhinde kullanır.”, diye açıklar kadın.

“Yaşlı Efendim bana ‘küçük kestanem’, derdi. Aager ise bana ‘bebeğim’ ve ‘güzelim’, diyor. Ben de ona ‘sevgilimi’, diyorum ve içimde onun hayat ağacını taşıyorum! Evet biliyorum, biraz kafa karıştırıcı ama bunların hepsi hoşuma gittiği için sesimi çıkarmıyorum.”, diye çenesinden alnına kadar kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

Anneanne kıkırdar.

“Aa.. Aager bana ‘Fogstep’ sözü de vermişti bi sefer ama ki..”, diye ekler kız.

“Sözlüsünüz yani. Bu güzel. Düğün ne zaman? Bir tarih belirlediniz mi?”, diye sorar kadın.

“Alisia! Bırak şunları! Daha yeni geldiler ve sen çocuklara düğün merasimi düzenledin bile!”, diye kızar anneanne.

Alisia taktik değiştirir ve kızı klinik gözlerle süzer sonra da kaşları çatılı bir şekilde, “Kızıma bundan daha iyi bakacağını umuyorum, Efendi Aager.”, der.

Aager yutkunur.

“Elimden geleni yapıyorum. Kendisi de daha çok yemek yiyeceğine dair bana söz verdi.”, diye afallar.

Anneanne yine kıkırdar..

..ve odadaki, yere kadar uzanan masa örtüsünün altından küçük, kızıl-kahve kıvırcık bukleli bir kafa belirir.

“Seeeeen çoooook güzeeeelsiiiiiiiiin!”, diye fal taşı gibi açılmış gözlerle alık alık Inshala’ya bakar bukleli kafa!

“Cümeyt!”, diye söylenir Lady Alisia. “Senin odanda beklemen gerekmiyor muydu?”

“Odam çok sıkıcı, anne. Ve Fey ablamı görmem gerekiyordu. Çok, ama çoook şiriiiin! Bizde kalabilir miiii?!”, diye inler çocuk ve masanın altından fırladığı gibi Inshala’nın kucağına atlar!

Inshala hayretle karışık küçük bir çığlık atar ve çocuğu havada yakalar.

“Çok da nefis kokuyor anneeee!”, diye derin bir nefes çeker çocuk.

 

Lady Alisia fena halde utanmış bir şekilde öylece yerinde kalakalır, Madine ‘fırk’lar, anneanne kıkırdar, ve o ana kadar hiçbir şey söylememiş olan, Moira’nın bir küçüğü, Lady Maira ise gülümser.

 

“Ben.. çok özür dilerim, kızım.”, diye afallar Lady Alisia. “Moira ilk senden bahsettiği günden beri ‘Fey abla, Fey abla’, diye her gün senin gelmeni bekledi ve penceresinin başından da ayrılmadı.”

“Özür dileyecek bir şey yok ama ki, efendim.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir Inshala ve kucağındaki çocuğa sımsıkı sarılır. “Bence Efendi Cümeyt’te çok nefis kokuyor. Siz istemezseniz, bende kalabilir ki!”

Cümeyt kıkırdar ve annesine döner, “Kalabilir miyim, anne? Nooolur!”, diye inler.

“Cümeeeyt.”, der annesi esefle. “Birbirimizi görecek ve tanıyacak, umuyorum ki çok zamanımız olacak. Ama önce hepimizin yapması gereken önemli bazı işleri var.”

Çocuk annesini dinliyor gibi yapar, ama afacan gözleri bir anda parlar ve Inshala’ya dönüp, “Odamı görmek ister misin? Çok oyuncaklarım var. Beraber oynayalım mı?”, diye enik gözlerle Inshala’yı eritir.

“Benim hiç oyuncağım olmadı. Tabii görmek isterim. Ama önce annemizden izin alalım mı?”, diye sorar.

Belli ki Cümeyt kendi kapasitesini doğru tespit etmiş bir çocuktur zira Fey Ablasını erittiği bakışların aynını annesine yönelttiğinde kadıncağız sadece ellerini ‘Vaz geçtim!’, der gibi havada sallar.

Cümeyt, “Yesshh!”, diye mutlu bir zafer narası atar ve elinden kaptığı gibi Inshala’yı peşinden sürükler gibi odasına götürür.

 

“Ben.. ben de oynayabilirim biraz, değil mi?”, diye kızın içten sesini duyar Aager zihninde.

“Lütfen, bebeğim.”, diye gülmemek için çaba sarf eden bir sesle cevap verir karalar içindeki adam.

 

Aradan saatler geçer ve hava kararmaya başladığında dışarıdan şehir çığırtkanlarının Moira’nın, Inshala ile ilgili ilamı hala hayal meral duyulmaktadır. Bu esnada Aager’de Lady Alisia’ya, Serenity Home yangınından, suçluların peşine düşmelerinden, grubun diğerler üyelerinden, politik duruşu itibariyle özellikle de Prenses Alor’Nadien ne’den bahseder. Sonra Themalsar harabelerine varmalarından, oradaki savaşlardan ve en nihayetinde de Themalsar’ın kendisiyle yüzleşmelerinden ve Moira’nın fevkalade güçlü dişi bir iblisle mücadele edişini ve kırık bir kolla iblisi nasıl tutup yere çaldığını anlatır. Ardından küçük Inshala’nın harabeleri nasıl yerin dibine geçirdiğini ve bunun kızı nasıl ölümün eşiğine getirdiğini, tökezleyerek tekrarlar. Son olarak da Arashkan ve Bari Na-ammen’de olanları, iki şehrin de Orken orduları karşısında nasıl yakılıp yıkıldığını anlatır..

Anlatımını bitirdiğinde oda da tam bir sessizlik hakim olur.

“Vah vah vah.. O el kadar kıza insanların yaptığı kötü muameleye rağmen, onun gösterdiği büyüklük.. Ne kadar üzüldüm, anlatamam.”, diye dolu gözlerle inler anneanne.

“Demek bu hali sonradan oldu.”, der Lady Alisia ve o da gözlerini siler. “Rahmetli eşim bunu duymuş olsaydı, o sıskası çıkmış kızın önünde saygı ve hürmetle eğilirdi. Durkahan paladinleri utansın ve gerçek ‘fedakarlığı’ görsünler.”

“Anne. Bu..  Orken’ler Arashkan ve Bari Na-ammen’i yok ettilerse, sıra Vodgar’a gelecektir. Ondan sonra da Koruxan ve biz varız.”, diye korkmuş bir sesle araya girer Maira.

“Orken’lerin bu istikamete yönelmeden önce arkalarını denize vererek kendilerini güvence altına almak isteyeceklerini düşünüyoruz. Bunu yapmazlarsa iki taraftan da saldırıya uğrarlar ve bu da onların sonu olur. Serenity Home’un konumu bu yüzden çok önemli.”, der Aager. “Arkadaşlarımız, o bölgedeki potansiyelleri değerlendirmek için gittiler. Bir kısmı da, Orken’lerin Arashkan’ı bir üst olarak kullanamamaları için çaba gösterecekler. Ancak Orken’ler toplu bir şekilde Serenity’ye saldırırlarsa, o bölgenin tamamı düşer ve onları oradan kazımak imkansız hale gelir. Onlar Serenity’ye saldırırken, arkalarında Arashkan ve Bari Na-ammen olmadığı, Vodgar şehrinin de önünde, onları oyalamak için bir ordu bıraktıkları için kendilerini serbest ve güvende hissediyor olacaklar. Durkahan, Koruxan ve Palantine şehirleri bu açıklığı değerlendirebilirler. Prenses Alor’Nadien ne’nin annesi, Lady Nadine Graciousward, Koruxan ve Palantine şehirlerine, oradaki yetkilileri uyarmak ve onlardan yardım almak için gitti çoktan.”

Aager devamını da getirmek ister ancak kapı açılır ve kapının önünde Yüzbaşı Fardashi belirir.

Yüzbaşının alnı yarılmış, bir kaşı da açılmıştır. Üstü başı kan ve pislik içerisindedir ama buna rağmen sırıtarak içeri girer.

“Hanımım. Halimin kusuruna kalmayın, ancak aşağıdaki soytarılar sözden anlamamakta ısrar ettiler.”, der mutlu bir şekilde.

“Fardashi.. İyi misiniz?”, diye ayağa kalkar Lady Alisia.

“Bunlar mı?”, diye alnını ve kaşını gösterir ve tekar sırıtır. “Bunlar hiç bi şey. Siz asıl aşağıdakilerin halini görmelisiniz.”

“Ne oldu böyle?”, diye sorar Alisia.

“Biz kızımızı istedik. Onlar hayır, dediler. Biz verin, dedik. Onlar vermemekte ısrar ettiler. Biz de zorla aldık. Arada küçük bazı arbedeler çıkmış olabilir.. Şu anda, kale zindanlarının önceki misafirleri ile muhafızları yer değiştirmiş durumda!”

“Yüzbaşı Fardashi.. Kaç kişiyi—?”

“Hanımım, inanın olabildiğince nezaket gösterdik. Fevkalade zorunlu bırakılmadığımız sürece de sadece ‘odunlarla’ yetindik. Nevarki bazıları aldıkları ‘paralara’ fazla sadık çıktılar. Durkahan’ın satılmışlara karnı tok, ve yer de yok!”, der Fardashi kati bir sesle.

Lady Alisia vaz geçmiş bir nefes verir.

“Kızım?”

“Getiriyorlar, Hanımım. Zindan da çok iyi beslememişler ve yaraları kötü kapanmış. Onlara müdahale ediliyor. Bir şeyler de yedikten sonra kendi ayakları üzerinde yürür halde görünmesinin daha doğru olacağını söyledi bize ve bizde bunun oldukça akıllıca olduğunu düşündük.”

“Amcam zindanda fareleri daha iyi besliyor..”, diye yorgun bir ses gelir yüzbaşının arkasından ve kapıda Moira belirir..

 

 

✱ ✱ ✱

 

 

Moira.. değişmiştir. Serenity Home’da tanıdıkları uzun boylu, geniş omuzlu ve sıktığı zaman kollarında, koştuğu zaman da bacaklarında beliren bariz kasları gitmiş, yanakları çökmüş, gözlerindeki parıltı sönmüş, etrafında da kara halkalar oluşmuştur. Kızın saçları darmadağınık ve tutam tutam birbirine yapışmış halde öylece durur kapıda.

“Aşağıdaki gösteriniz seyre değerdi, Yüzbaşı Fardashi. Tekrar izlemek için kalan mal varlığımdan vaz bile geçebilirim.. Merhaba anne. Yorgun görünüyorsun. Annanneciğim.. Seni üzmediler ya? Maira. İyi gördüm seni. Emo ve Cümeyt neredeler?”

 

Odadaki herkes kıpırdamadan hayret ve dehşetle Moira’dan geriye kalan yıkıma bakarlar. Sadece Aager hareket halindedir ve o da sadece bu aile içi buluşmaya dahil olmak istemediği ve kadınlara biraz mahremiyet vermek için bir duvara, ve köşeye doğru sessizce süzülür ve orada kıpırdamadan durur.

 

Lady Alisia dolu gözlerle kızına sarılır.

Yaşlı anneanne, torunu Maira’nın yardımıyla yerinden zorlukla kalkar ve ikisi de Moira’nın yanına gelir ve onlar da kıza sarılırlar.

“Üzgünüm, bebeğim.”, diye inler Alisia. “Amcan.. bazı tehditlerde bulundu.. Göz ardı edemeyeceğim tehditler..”

“Sorun değil, anne. Hata bendeydi. Aptal gibi davrandım, sonuçlarını da hepinize çektirdim. Amcamın vereceği çok hesap var ama bunu ben yapamam. Elimden tüm haklarımı aldı ve bunu yapmasına kendi akılsızlığımla ben izin verdim..”, der Moira bezgin sesiyle.

 

“Moira ablan geldi, bebeğim. Ama çok yorgun ve bitkin görünüyor. Sanıyorum onu yatmaya gönderecekler. Gitmeden görsen iyi olur.”, diye fısıldar Aager zihninden.

“Hemen geliyoruz, Aager’im.”

 

“Efendi Aager.. Sizi görmedim.. Lütfen nezaketsizliğimi bağışlayın.. Kız kardeşim.. Kendisi nerede?”

“Kız kardeşin burada, abla.”, diye küçük bir ses duyulur Moira’nın arkasından.

Moira sese döner ve karşısında Inshala’yı, ve kızın sıskası çıkmış omuzlarında oturmuş, kızı boynuzlarından kavramış Cümeyt’le bulur! İkisinin hemen yanında ise büyük ablasına alık alık bakan Madine durmaktadır.

“Bakıyorum Cümeyt, Fey ablasını bulmuş.”, der Moira, yüzünde kayık bir gülümsemeyle.

“Buldu, abla. İkimiz beraber, güzel Madine’yi da aldık yanımıza, Cümeyt’in oyuncaklarıyla oynadık. Madine’de bana albüm denen büyülü şeysilerini gösterdi. İçinden garip sesler geliyordu.. Biraz ürkütücüydü, açıkçası.”, diye sakince anlatır Inshala, ama kızın gözleri hiç de sakin değildir.

 

Kızın gözleri sislenmiştir. Ama o sislerin ardında hırlayan, hırçın, hatta vahşi bir fırtına kudurmaktadır;

Inshala fena halde kızmıştır.

Kız daha fazla sükûnetini koruyamaz, Cümeyt omzunda olduğu halde gelir ve Moira ablasına sarılır.

 

“Teşekkür ederim, kız kardeşim. Ben, yöntemimde hatalıydım. Ama bütün Durkahan yine de sustu, ve olanları sessizce kenardan seyretmeyi tercih etti. Bana sadece sen, ve Efendi Aager geldiniz..”

“Aslında diğerleri de geleceklerdi ama hepimizin hemen gitmesi gereken yerler vardı. Neler olduğunu sen biraz dinlendikten sonra anlatırız, abla ki.”

Moira başını kaldırır ve Aager’e bakar.

“Sonra.. Amcanızın burada olmayışı lehimize işledi ve onun kaledeki taraftarları gafil avlandılar ancak bu uzun sürmeyecektir. Geldiğinde senin de hazır, dinlenmiş ve gücünün en azından bir kısmını toplamış olman gerekiyor. Annen, anneannen ve kardeşlerinle onun arasındaki son kalkan sen olacaksın.. Bizi geçerlerse..”

Moira’nın kaşları çatılır. Bir iki defa buna itiraz edecek gibi olur ama sonra vaz geçer.

“Anne, Maira.. Siz ikiniz Moira’yı benim odama götürün. Orada güzelce yıkayın, sonra da benim yatağıma yatırın. Yiyecek bir şeyler de gönderteceğim.”, diye kati bir ifadeyle konuşur Lady Alisia.

“Gel kızım..”, der anneanne ve Moira’nın elinden tutar. “Bu yaşlı kadını çok yorma. Bir hanımefendiye yakışmayacak kadar pis kokuyorsun..”

Maira kıkırdar.

“Sen de gel ve bi işe yara..”, diye Madine’yi de azarlar anneanne.

Madine ise gözlerini yuvarlar ve peşlerinden gider.

“Şimdi. Cümeyt.. Sen de in istersen ablanın sırtından artık. Kızcağız uzun yoldan geldi ve yorgun. Bu gece ikiniz de benim odamda kalacaksın.”

Cümeyt yine küçük yumruklarından birini havaya çakar ve “Yesshh!”, diye ünler, Inshala’nın sırtından iner ve annesinin odasına doğru koşar. Ancak içeri girmeden önce durur ve Inshala’ya seslenir.

“Seninle tanıştığıma çok sevindim Fey abla. Oyuncaklarımla oynadığın için de çok teşekkür ederim. İstersen onları seninle paylaşabilirim. Benim için sorun olmaz.”, der ciddi bir şekilde.

“Teşekkür ederim Efendi Cümeyt. Çok nazik ve cömertsiniz.”, diye mutlu bir şekilde cevap verir kızıl-kahve bukleli çocuğa.

“Seni çok sevdi, sevgili Inshala. Bu güne kadar babası ve Moira dışında hiç kimseye bu kadar yakınlık göstermedi. Kimsenin de sırtına çıkıp oynamadı.”, der Alisia gülümseyerek.

“Çok sıcak bir ruhu var halbuki. İlgisini, heyecanını ve sevgisini hissetmesi çok keyifli bir ruh. O kadar açık, tarafsız ve yargısız ki..”

“Çocuklar öyle doğarlar, güzelim. Genelde yargıları biz onlara öğretiriz.”, diye cevap verir kadın, sonra hala kapıda bekleyen yüzbaşıya döner. “Yüzbaşı Fardashi. Bu kapıya ve kalenin bu kanadına tanıdığınız ve güvendiğiniz adamlarınızdan yerleştirirseniz çok sevinirim.”

“Çoktan yapıldı, Hanımım. Kalenin gerisinde de muhafızlar genel temizlik devriyelerine başladılar. Bütün kale baştan aşağı sabaha kadar, oda oda aranacak ve turlanacak. Kulelerde de askerler hazırda bekliyorlar. İlgili birileri.. gelmeye kalkarlarsa, bunu ya bir orduyla, kendi şehrine saldırarak yapacak, yada tek başına gelecek ve adaletin karşısına çıkacak.”, der yaşlı yüzbaşı.

“Teşekkür ederim, Yüzbaşı. Aileme hep iyiliğiniz dokundu. İnat etmemiş olsaydınız, sizi çoktan bir komutan yapmıştım.”

“Hanımefendi, lütfen.. Kendilerine komutan diyen o şımarık zibidilerin arasına koyarsanız beni, iki günde kafayı yerim. Hayatta tahammül edemediğim yegane şey, kendini bilmez ahmaklar.”

“Bir anda bütün asilzadeler de dahil, emir komuta zincirinin en üstündeki kremalı tabakanın tamamını tarif ediverdiniz, Yüzbaşı.”, der Lady Alisia gülümseyerek.

“Ben kremadan hoşlanmam, Hanımım..”, der Fardashi, bir an durur, sonra da ekler, “..ama kremanın üstündeki çileklerin her zaman taze olduğunu söylerler..”

Lady Alisia tekrar gülümser.

“Her şey hazır, Hanımım. Top, Karkashi’de.”, der yaşını geçmiş yüzbaşı.

“Bir şey dışında..”, diye cevap verir Lady Alisia.

Fardashi, tek kaşı kalkmış bir şekilde ona bakar.

“Eski zırhım, yüzbaşı.. Sizden onu babamın evinden getirtmenizi rica edeceğim. Evlendiğimde onu bir daha giymek zorunda kalmayacağımı umuyordum. Koşullar bana aksini gösterdi.”

“Lady Alisia.. Çok uzun zaman oldu elinize kılıç almayalı. Merak etmeyin. Sizi koruyacağız..”, diye güvence vermeye çalışır, Fardashi.

“Hayır, Yüzbaşı Fardashi.. Bir Durkahan hanımefendisi kendisini korur.. Yada elinde kılıcıyla ölür.”

 

 


 

 

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

The Oathbreaker
(Part One)

The Oathbreaker
(Part One)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Shared Dreams (Part Two) ‘dan
sonra yer alır..

Ya korkarsam? Ben korkak değilim—”

—Olduğunu hiç düşünmedim.

“Ama ya panik yaparsam? Ben panik de değilim ama ya bir şeyleri yakıp yıkarsam?”

—Panik yapacağını da sanmıyorum.

“Ya yıldırım indirirsem yanlışlıkla?”

—O zaman hak etmiş olurlar.

“Ya benden hiç hoşlanmazlarsa?”

—Senden önce benden hoşlanmazlar..

“İnsanlar beni görünce hep taş atıyorlar ki!..”

—Sadece bir defa!

“..Ve beni bi hayvan gibi kafese kapatırlarsa ya?”

—Seni kafese tıkmaya çalışacak ahmağın başına gelecekleri görmek için para bile veririm!

“Sus Scrofa!..”

— !..

“..Kendi öz yeğenini bile kafese kapatmış ama ki!”

—Sorunlu bir durum, evet.

“Ya boynuzlarımdan dolayı bana iblis der ve beni diri diri yakmaya kalkarlarsa?”

—Kalkarlarsa oturturuz!

“Belki buradaki insanların farklı alışkanlıkları vardır.”

—Bu mümkün ama olası dışı..

“Hem sen nereden biliyorsun ama ki? Buraya daha önce gelmediğini biliyorum. Yakmak yerine belki de diri diri gömüyorlardır!”

—Duyulmuş bir uygulama değil.

“Ayrıca sana da iyi davranacaklarını hiç sanmıyorum.”

—Sorun olmaz.

“Senin bi şefif yardımcısı—”

—Şerif..

“Ondan işte.. Ya senin bi şefif yardımcısı olduğuna inanmaz ve seni de kafese atarlarsa? Şimdiden söyliyim, seni kafese atarlarsa fici—”

—Feci..

“Feci yaparım! Sarmaşıklarla onları boğar, toprakları kaydırıp evlerini kırıştırıp büzüştürrüm, sularla da boğarım ki! Sana yam bakan—”

—Yan bakan..

“Yan bakan.. olsun, ne kadar fey arkadaşım varsa hepsini çağırırım ki! Bakalım kulaksız naapacaklar! Ama bana küflü şeyler derlerse—”

—Küfrederlerse..

“Küflü şeysilerden işte.. onlardan ederlerse ya ne olacak o zaman ama ki? Ben bana küflü söylenmesinden hiç hoşlanmıyorum. Çok kırıcı oluyor ve çok da ayıp ki!”

—O zaman bunu yapana ‘Sus Scrofa’, dersin. Çıksın işin içinden o zaman.

Inshala ‘la Fey’ Frostmane, Aager Fogstep ile Durkahan şehrinin iki saat kadar doğusunda ‘inmişler’ ve ikisi de yorucu uçuşa ve batan güneşe rağmen şehre doğru yürümektedir..

..Ve şehir, kendi gece ışığında git gide yaklaşırken, Inshala’nın da, paniğin kıyısında seyreden, pek hoşnutsuz homurdanmaları da aralıksız bir şekilde artmaktadır.

Aager ise sıskası çıkmış kızın bütün sayıp sıraladıklarına sessiz bir gülümsemeyle eşlik eder.

“Ben bitli miyim?”, diye sorar en sonunda kız, yüzünde fevkalade saf ve içten bir ifadeyle.

Aager gülmemek için çok zorlanır.

“Gel bi bakalım.”, der ciddi bir şekilde.

Kız ayak sürüyerek, çekingen ve başını eğmiş yere bakarak karalar içindeki adama yanaşır.

Aager kızın eğilmiş başını inceliyormuş gibi bir süre sessizce kıpırdamadan durur.

Sonra, “Hayır. Hiç yok.”, der ve nazikçe kızın saçlarını öper.

Kıpkırmızı bir suratla Inshala başını kaldırıp karalar içindeki adama alık alık bakar.

“Bence beni iyi hissettirmek için öyle diyorsun, Aager Fogstep.”, der kaşlarını çatarak.

“Bunu nereden bilebilirsin ki?”, diye sorar Aager sırıtarak.

“Bence beni nöpmek için bahane arıyordun! Karanlıkta bitleri nasıl göreceksin ama ki?”, diye hışmeder Inshala.

“Nöpmek?”

“Nöpmek.. Öbürünü diyemiyom çünkü utanıyom!”, diye itiraf eder kız cılız bir sesle.

Aager ‘fırk’lar.

“Bence beni kandırdınız, Aager Fogstep. Çok ayıp ki!”

“Bir daha olmaz, o zaman. Söz!”, der Aager ciddi bir şekilde.

İkisi de tekrar yürümeye başlar ve aradan sessiz bir yarım saat kadar geçer ve Durkahan şehrinin yüksek meşalelerle aydınlatılmış kapıları görünür.

“Geldik.”, der Aager, biraz rahatlamış bir sesle.

Gerçekte Aager ne karanlıktan, ne de vahşi doğadan korkar. Nevarki ve tıpkı Inshala için ‘doğanın’ bir norm olması gibi, şehirler de Aager için bir normdur.

Biri insan, diğeri fey melezi Durkahan’ın devasa kapılarına yaklaşırken Inshala birden durur.

Aager dönüp kıza baktığında kızın başını eğmiş öylece durduğunu görür.

“Bir şey olmayacak. Sorun çıkarsa şehre başka yollardan gireriz.”, der Aager kıza.

“Hayır.”, diye cevap verir kız Aager’e.

“Hayır?”

“Hayır.. Sözünü kabul etmiyorum, Aager Fogstep”, der Inshala kısık ama kararlı bir sesle.

“Ummm..”, diye kararsız bir şekilde bakar kıza, karalar içindeki adam.

“Az önce bana verdiğin sözü.. Kabul etmiyorum!”, der ve sıska kollarını kararlı bi şekilde göğüslerinin altında bağlar.

“Ben.. pek anlayamadım—”, diye afallayarak bakar Aager kıza.

Kız ise bu sefer kaşlarını çatmış, küçük, çilek kırmızısı dudaklarını mutsuz bir şekilde büzüştürmüş, minik yumruklarını sıkmış, şirin bir hışımla karalar içindeki adama tıslar..

“BENİ BİR DAHA NÖPMEMENİ İSTEMİYORUM, AAGER FOGSTEP.. VE BUNUN BİR DAHA OLMAMASIYLA ALAKALI VERDİĞİN SÖZÜ DE KABUL ETMİYORUM!”

✱ ✱ ✱

Güneş battı ve şehir kapıları da kapandı, delikanlı. Güneş doğduğunda kapılar tekrar açılacak.”, der iri cüsseli, yaşını biraz almış muhafız.

“Peki kapılara yetişemeyenlerin kalabileceği bir yer var mı?”, diye sorar Aager sakince.

Muhafız, karalar içindeki adama uzun bir süre sesini çıkarmadan bakar. Yaşını geçmiş bekçi bu yaşına, yaptığı işe rağmen gelebilmiş olmasını ahmaklığa değil, belli ki aklını kullanarak gelmiştir ve önünde duran adamın yüzünü yüksek meşaleler sayesinde görebilse de, gördüğü surattaki ‘ifadesizlik’, adamın ‘öldürmeye hazır’ duruşu, üzerinde taşıdığı ‘pratik ve yakın mesafe’ silahları ve kapkara ölü gözleri başka bir hikaye anlatmaktadır. Yaşını almış muhafızın kafasını karıştıran şey ise, karalar içindeki adamın yanında durmuş, utanç ve korku içerisinde yere bakan sıskası çıkmış, ‘komik saçlı’ küçük kızdır.

Bekçi, karalar içindeki adamı hesaba katarak küçük kıza, varsa yardıma ihtiyacı olup olmadığını sormak ister, ama işin kafa karıştıran kısmı da buradadır; kız adamın koluna, ‘Öldürseniz ayıramazsınız!’, der gibi yapışmıştır.

Bekçi en sonunda omuzlarını silker.

Hayatta bir çok şey görmüşlüğü olmuştur ama herkesin farklı sorunları vardır. Karalar içindeki adam sıkıntı biri olsa da belli ki kıza düşkündür zira kızın tutunduğu kola rağmen, adam kızın çok hafif önünde, kıza karşı yapılabilecek olası bir müdahaleden koruyacak şekilde durmaktadır..

..ve kız da adama.. eh.. ‘yapışmıştır’ işte!

“Elli yarda ileride kamp kurabilirsin, delikanlı.”, diye önerir en sonunda.

Aager, şehir kapısının dibinde olmadığı sürece herhangi bir yerde kamp kurabileceğini bilir, ancak Inshala’nın düzgün bir yatakta uyumasını ister. Temiz bir handa ve temiz bir yatakta. Kendisi yerde yatmaya zaten alışıktır..

“Bekçi efendi. Küçük hanım uzun bir yolculuktan geldi ve bitkin durumda. Sıcak bir tabak yemeğe ve sağlığına kavuşabilecek bir ortama ihtiyacı var. Kendisinin girmesine izin verirseniz, ben dışarda kalmaya razıyım.”, der Aager.

‘Küçük hanım’, yapıştığı kolu daha da sıkar.

“Olmaz. Beraber yada hiç.”, diye fısıldadığı duyulur.

Bekçinin iki kaşı da kalkar ve hayretle komik saçlı küçük kıza bakar.

“Buraya ne için geldiniz, küçük hanım?”, diye sorar, yumuşak bir sesle.

Inshala gıkını çıkarmaz ve öylece kıpırdamadan durur.

“Hanımefendi biraz çekingendir, bekçi efendi.”, diye açıklamaya çalışır Aager. Sonra Inshala’ya doğru eğilir ve kulağına fısıldar. “Bekçiyle konuşabilirsin, bebeğim.”

Kız bir süre daha sessizliğini korur, sonra az evvelki kısık sesiyle cevap verir.

“Ablam. Onu görmeye geldik. Birileri onu kafese koymuş. Biz onu o kafesten çıkaracağız.”

Yaşlı bekçi duydukları karşısında daha şaşırmış bir şekilde küçük kıza bakar.

“Adı nedir ablanın, küçük kız?”, diye sorar.

“Moira. Ablamın adı Moira Alicia Jean Hooman, bekçi amca. Benim adım da Inshala Frostmane Hooman..”

Yaşını almış bekçi küçük, sıskası çıkmış kıza yıldırım çarpmış gibi bakar.

“Lady Moira’nın, sizin adınızda bir kız kardeşi olduğunu bilmiyordum.”, der sesini alçaltarak.

Inshala yavaşça bohçasına elini sokar ve içinden biraz kırışmış, rulo halinde sarılı bir papirüs çıkartır ve ‘bekçi amcaya’ uzatır.

Bekçi papirüsü açar ve yanan yüksek meşalelere rağmen zorlukla okur..

..okudukça da ağzı açık kalır.

Bitirdiğinde papirüsü seri bir şekilde tekrar yuvarlayıp küçük kıza uzatır ve kısık ama kararlı bir sesle konuşur.

“Sizi içeri sokacağım, küçük hanımefendi ve birer diplomat olarak adınızı kayda geçeceğim. Ablanızı kafesinden kurtarmak için fazla zamanınız yok. Bu gece dinlenin, sonra gelip beni bulun. ‘Bekçi Fardashi’, diye kime sorarsanız size yerimi tarif ederler. Benden başka da kimseye kendinizi tanıtmayın ve bunu da bir başkasına göstermeyin. Ortam yaklaşan ‘düğün’ sebebiyle yeterince gergin. Şehirde bir isyan çıkması an meselesi!”

“Peki bekçi amca. Dipkopat nedir bilmiyorum ama teşekkür ederim ki!”, diye fısıltıyla söz verir Inshala.

Bekçi bir an sorgulayan gözlerle Aager’i tekrar süzer.

“Siz küçük hanımefendinin nesi oluyorsunuz? Sormam da bir sakınca yoksa.”, diye sorar.

“Onunum.”, der Aager basitçe ve başıyla koluna yapışmış kıza işaret eder.

Yaşlı bekçinin tekrar kaşları kalkar ve küçük kıza bakar.

“Onunum..”, der küçük kız ve karalar içindeki adama biraz daha sokulur.

✱ ✱ ✱

Durkahan şehri, Arashkan kadar büyük bir şehir değildir. Arashkan’da olduğu gibi Durkahan’ın geniş bulvarları, süslü havuzları, bir kaç mahalle büyüklüğünde parkları, sarayları, kibirli heykelleri, tiyatroları yada geceleri şehri aydınlatan büyülü sokak lambaları yoktur. Durkahan şehrine sadece nazaketen ‘şehir’ denebilirdi zira —ve gerçekte— Durkahan bir kale idi..

Kalın, yüksek duvarları, milimetrik aralıklarla yükselen gözlem, okçu ve mancınık kuleleri, askeri bir intizamla ve blok halinde inşaa edilmiş evleri, sanki teker teker, ordu protokol dosyasına uygunluğu günlük olarak ölçülüyormuş izlenimi veren çiçek bahçeleri ve çocukların bile ayaklarını rap rap rap diye vurarak koşuşturduğu bir kale idi.

Durkahan’a ‘kale’ değil de şehir denilmesinin, nezaket dışındaki tek sebebi, büyüklüğü ve dört yüz bine yakın bir nüfusu barındıran sivil halkının oluşuydu!

O ve evlerin çoğunda dam yada çatı yerine, şehrin genel katı havasını hayret verici bir şekilde yumuşatan ‘kubbelerin’ oluşudur..

Buna rağmen Durkahan’da her şey; genel yaşam, ‘zorunlu’ eğlenceler, evlilikler, gösteriler, ticaret ve tarım —kısaca her şey, ‘askeri bir intizam’a göre hazırlanmış gibiydi.

Muhtemelen bu sebepten ötürü Aager Fogstep bu şehre bayılmıştı.. ilginç bir şekilde.

Evet, Aager bir hırsız, katil, infazcı, göreceli anlam ve içeriği yeterince zorlandığında da bir kanun adamıydı ama bütün bunların görünen ve görünmeyen kümülatif ortak paydası ise ‘düzen’ idi..

Şaşılacak bir durum, öyle değil mi?

Aager düzeni seven biriydi!

Obsesif denebilecek derecede.

Bu güne kadar Aager için bir çok şey söyleyebilecek az sayıda hayatta olan insan vardı belki ama kimse karalar içindeki adamı ‘kirli’ yada ‘pasaklı’ olmakla suçlayamazdı.

Aager’in Serenity Home’daki kendisine tahsis edilmiş küçük tek göz evi oldukça sade bir dekora sahipti. Bu ‘sadeliği’ biraz açmak gerekirse..

Aager’in evi boşlu!

Yere serilmiş tiril bir hasır, sade çalışma masası, bir adet sandalye, eşyalarını imtina ile yerleştirdiği küçük bir sandık ve stratejik olarak evin tek penceresinin hemen altına yatırılmış sert, yün battaniye örtülü yer yatağı.

Ve hepsi de, her zaman simetrik bir şekilde de düzenli.

O kadar.

Karalar içindeki adamın evini merak eden Serenity halkı adamın evini görseler, şüphesiz hayal kırıklığına uğrar yada evin bir ‘düzmece’ olduğunu düşünür ve komplo teorileri babında, “Eeee? Cesetler nerde?”, diye homurdanırlardı —sessizce, tabii..

Benzer bir yaklaşımla, sevdiği kızın zaman zaman kötürüm, çoğu zaman ise katatonik denebilecek evhamlı halinin onu rahatsız etmeyişi de muhtemelen bundan kaynaklanmaktaydı.

Aager ve Inshala söz konusu olduğunda hangisi tencere, hangisi kapak, tartışılabilir di belki ama, ortada kesin olarak bir tencere-kapak durumusu vardı işte!

Öbür yanda, Inshala şehri gördükçe hayal kırıklığı geometrik olarak artar zira sıskası çıkmış kız hayatını ormanda ve doğa ile iç içe geçirmiştir ve doğada düz çizgiler, doksan derecelik köşeler, muntazam daireler asla yoktur. İşin aslı da, bu şekiller insanların kendilerini rahat hissetmeleri için doğaya ‘düzen konforu’ altında empoze etmeye çalıştığı bir şeydir ve bir başka gerçeği de farkındasız bir korkuyla görmezlikten gelme çabasından ibarettir;

Doğa sınır tanımaz ve insanların kurallarını da, kanunlarını da umursamaz.

Ve gün gelir, doğa vahşi fiskesini insanlara hissettirir ve onların küplerini, düz çizgilerini, doksan derecelik açılarını, muntazam dairelerini ve muhteşem arklarını ezer ve ‘düzenli konforlarını’ deprem ve yanar dağ, sel, heyelan, çığ, hortum, kasırga ve fırtınalarıyla yıkar, yakar, kaldırır ve götürür, olmadı gömer!

Nokta.

İnsanoğlunun anlamadığı, doğaya şekil vermeye çalışmanın ne denli bir kibir, doğanın üzerinde yürüdüğümüz dünyanın kendisi ve insanların da sadece geçici birer misafir oluduğu gerçeğidir.

Birisi genç Inshala’ya ‘ironi’ nedir diye sorsa, ve kızcağız da ironinin ne olduğunu biliyor olsa, muhtemelen kendi anladığı dilden;

“İnsanın doğaya şekil vermeye çalışmasıdır.”

..diye tanımlardı zira insanın doğaya şekil verme çabası, doğanın doğasına aykırıydı!

Evet, Inshala yüksek, kalın duvarların, köşeli kulelerin ve blok evlerin, muallak bir şekilde de olsa, stratejik değerinin farkındadır ama yinede baktığı her yerde gördüğü ‘taş manzara’, kızcağızı çileden çıkarmaya yetecek kadar da depresiftir.

“Çok iyi yaaa.”, diye mutlu bir şekilde mırıldanır Aager. “Bir mahalleyi öğrendin mi, bütün şehri öğrenmiş oluyorsun. Mahallelerin isimleri bile yok. Sadece konumlarına göre sıra ve sütun numaraları var. Excel tablosu gibi!”

“Aager Fogstep. Lütfen beni uzanabileceğim bir yere götür. Sanıyorum kusacağım!”, diye inler histerik bir sesle Inshala.

“İyi misin, bebeğim? Hasta mı oldun yoksa?”, diye sorar Aager.

“Evet. O kadar taş var ki burada, her şey üstüme üstüme geliyor sanki. Evimi.. Ritüel Ormanlarımı özleyi verdim bir anda!”, diye inler kız.

Aager ‘nedenler’le yada ‘nasıl’larla uğraşmaz, gün batmış olmasına rağmen hala uyumamış şehirde bulduğu ilk bekçiye, yakındaki en temiz hanın yerini sorar ve kızı aldığı tarife götürür. Hana varır varmaz, hiç vakit kaybetmeden kız için de, kendisi için de birer sıcak banyo söyler, büyük porsiyonlu sıcak yemek siparişi verir ve ayrı yataklı temiz bir de oda tutar.

Aager, kor kömürlerle ısıtılan taş küvette fazla oyalanmaz ve temizlenmiş olarak Inshala’nın yıkanıp çıkmasını bekler.

Bir saat kadar!

Aager’in gıkını çıkarmadan beklemesinin bir çok sebebi vardır ancak bunların başında, içeriden gelen Inshala’nın mırıldandığı mutlu şarkısıdır.

Kız çıktığında saçları da, teni de parlıyor gibidir.

“Haklıymışsın, Aager Fogstep.”, der Inshala huzurlu bir ifadeyle.

“Ummm.. Hangi konuda?”, diye sorar Aager.

“Bende gerçekten bit yokmuş ki!”

Aager, Inshala’ya odasına kadar eşlik eder, sonra aşağı inip iki tabak dolusu büyük porsiyon sıcak yemeği alır ve odasına döner.

Kapıyı açtığında Inshala’yı yatağına yüz üstü kapaklanmış uyur halde bulur.

Aager farkındasız bir süre elindeki tabakla durur ve yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça sırtüstü döndürür, sonra da doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek getirdim, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Deja vu!

Aager ister istemez gülümser.

Hancının verdiği ağır, ahşap tabağa uzanır, sulu yemekten dolu bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki ‘bol kepçe’ yemeğin tamamını yedirir, bitince kalkar ve odadaki gardıroptan ikişer tane battaniye ve yorgan indirir ve kızı içinde kaybolacak şekilde bir güzel sarar.

Sonra kendi tabağını alır, yemeğini ‘ivedilikle’ ve ‘bekleme yapmadan’ temizler ve kendisi de uyumak için diğer yatağa yönelir ancak arkasından..

“..Aafer Fogshtep?”, diye uykulu bir şekilde Inshala’nın mırıldandığını duyar.

“Buradayım, bebeğim.”, der Aager fısıldayarak.

“Haayır ama ki..”, der Inshala muallak bir sesle.

“Burada deil, oradasın..”, diye derin, esef dolu bir nefesle uykulu bir şekilde söylenir.. sonra tekrar kendinden geçer..

✱ ✱ ✱

Bekçi Fardashi? Kendisini evinde bulabilirsiniz ama bu saatte onu rahatsız etmenizi hiç tavsiye etmem. Geçen ay kısa çubuğu çekti ve gece bekçiliği görevinde. Bu da onu huysuz bir ihtiyar yapıyor. En son uyandıranın kafasında odun kırmıştı.”, der karşılaştıkları ilk devriye bekçisine sorduklarında.

“Haklı olabilirsiniz, bekçi efendi. Ancak bu bir aile meselesi ve kendisine bazı haberler getirdik.”, diye pürüzsüz bir şekilde, oracıkta uydurduğu yalanı söyler Aager Fogstep.

Bekçi karalar içindeki adama, taşıdığı silahlara.. ve adamın omzuna oturmuş, saplantılı bir evhamla kendisini temizlemekle meşgul küçük sincaba, “Eh.. Bugün de yeni bi şey görmüş oldum!”, der gibi bakar.

Sonra bir omzunu silker.

“Kıdemli Bekçi Fardashi’nin evini C.12/E ‘de bulabilirsiniz. Siz yenisiniz sanırım şehirde?”, diye sorar karalar içindeki adama.

“Evet.”, der Aager sakince. “Şehre yeni geldik.”

“Kıdemli Bekçi Fardashi’yi nereden tanıyorsunuz?”, diye nazikçe sorar bekçi.

“Tanımıyorum. Yolda gelirken torunu olduğunu düşündüğüm küçük bir kızın elinden tutmuş yaşlı bir teyzeyle karşılaştım. Kendisi bana nereye gittiğimi sordu, ben de buraya, Durkahan şehrine iş bulmak için gitmekte olduğumu söyleyince benden Bekçi Fardashi adında birisini bulup ailesiyle ilgili bir haberi iletip iletemeyeceğimi sordu. Bunu yapmam karşılığında Fardashi’nin bana iş bulmam hususunda yardım da edebileceğini söyleyince, ben de kabul ettim.”, diye hikayesini genişletir Aager.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap kendisini temizlemeyi bırakır ve alık alık Aager’e bakar!

“Ama..!”, diye Inshala’nın hayret dolu sesini duyar Aager zihninde. “Ne zaman böyle bir teyze ve küçük torunuyla karşılaştık ki? Ben neden hatırlamıyorum?”

“Ummm.. Sonra, bebeğim.”, der Aager biraz utanarak ve kıza bugüne kadar asla yalan söylememiş olmasına rağmen, yalanın gerçekte mesleğinin bir parçası olduğunu nasıl anlatacağını düşünür bir an.

Sincap, Aager’in başının üstüne tırmanır ve bekçiye haşin bir şeyler çırtlatır!

Bekçi hayretle karalar içindeki adama ve tepesinde durmuş, kendisini ‘azarlayan’ küçük kemirgene bakar.

“Uhhh.. Hayvanınızın nesi var?”, diye sorar.

“Kendisine Bekçi Fardashi ile işimiz bittiğinde fındık alacağım sözünü vermiştim. Sabırsızlanıyor.”, diye aynı sükûnetle bir yalan daha söyle Aager.

Sincap biraz daha çırtlar!

“Onunla konuşabiliyor musunuz?”, diye hayretle sorar bekçi.

“Öyle olduğunu düşünmek isterim.”, der Aager, utanmaz bir sırıtışla. “Sincabım kafamı kemirmeye başlamadan önce işimi halletsem iyi olacak, sanırım. Size iyi günler dilerim, bekçi efendi.”

“Ummm.. Size de iyi günler, yabancı. Hayvanınızı ivedilikle besleseniz iyi olacak. Çok kızmışa benziyor!”, der bekçi ve yüzünde hayret ifadesiyle devriyesine devam eder.

“Çok.. çok.. AMA ÇOK AYIP, AAGER FOGSTEP! O abiyi kandırdın!”, diye inler Inshala.

Aager güler.

“Aaaa.. Hayır sevgilim Inshala. O adamı kandırmadım. Ona yalandan bir hikaye söyledim.”, der ‘dürüstçe’.

“Ama.. ama sen yalan söylemezsin. Söylediğini hiç görmedim ama ki!”, diye söylenir kız hayal kırıklığı gizleyemeden.

“Sana veya arkadaşlarıma neden yalan söyleyeyim ki? Bu doğru olmaz.”, der Aager aynı dürüst ifadesiyle.

“Ama.. ama yalan kötü bir şey ki!”, diye inler kız.

“Evet. Ama gerekli bir şey aynı zamanda.. Bazen..

“Niye ki ama?”

“Tanımadığımız kişilere bütün sırlarımızı veremeyiz de ondan. Dahası, Lady Moira hapiste. Bu da onun düşmanları olduğu anlamına geliyor. Moira’nın düşmanları, bizim de düşmanlarımız ve kimin dost, kimin düşman olduğunu daha bilmiyoruz, öyle değil mi?”, diye açıklar Aager.

Inshala uzun bir süre bunu kafasında evirip çevirir ve anladığı olmasa da, bildiği bir şeylerle bağdaştırmaya çalışır. Neden sonra bir anda ayılı verir.

“Pusu! Bu bir çeşit pusu!”, diye ünler.

“Efendim?”, diye aklı karışmış bir şekilde sorar Aager zira yalan ile pusu arasında herhangi bir alaka kuramaz.

“Ben avlanırken.. Eskiden.. Kedim varken.. Avıma sessizce yaklaşır ve ona pusu kurardım —ki geldiğimi göremesin diye. Çünkü görürse o gece aç yatmak zorunda kalıyordum. Senin yaptığın da sözlerle pusu! Düşman geldiğimizi göremesin diye onlara kelimelerle pusu kuruyorsun! Bayıldım buna Aager Fogstep. Sen bir kedi olmalıydın! Hiç şüphem yok, harika bir avcı olurdun!”, diye mutlu bir şekilde açıklar küçük kız.

“..!”

✱ ✱ ✱

Kayık bir surat ve elinde kalın bir odunla kapıda belirir yaşını almış Bekçi Fardashi. Uzun bir süre önünde duran karalar içindeki adama, ve omzuna oturmuş yanaklarını, başını, kulaklarını, elleri ve uzun, pofuduk kuyruğunu temizlemekle meşgul sincaba bakar ve kış uykusundan zamansız uyanmış bir ayı gibi homurdanır.

“Beni bulun dediğimde bu saati kastetmemiştim! Görev teslimini daha bir saat önce yapmıştım ve eve dönmüş güzel güzel uyuyordum!”, diye söylenir yaşlı bekçi.

“Özrümü kabul edin, Bekçi Fardashi. Saat konusunda kesin ayrıntı vermemiştiniz.”, der Aager.

Yaşlı bekçi ‘hıh’lar, sonra Aager’in arkasına ve etrafına bakınır.

“Küçük kız nerede?”, diye sorar.

“İsterseniz içeride konuşalım. Duyduğum kadarıyla zamansız uyandırılma konusunda belirgin bir şöhretiniz varmış.”, der Aager düz bir suratla.

Bekçi Fardashi kaşlarını çatar.

“Ukala bekçilere ne olur bilir misin, delikanlı?”, diye homurdanır.

“Hayatımda hiç bekçilik yapmadım, efendim. Ama bir çok ukala bekçinin kafasını odunla kırmışlığım oldu.”, der Aager aynı nötr ifadesiyle.

Fardahsi’nin çatılı kaşlarından bir tanesi kalkar.

“Ben Serenity Home kasabasının şerif yardımcısıyım, efendim. Kasaba bekçilerini disipline edip hizaya getirmek görevlerim arasındaydı.”, diye özlü bir şekilde açıklar karalar içindeki adam.

“Pek de şerif yardımcısına benzemiyorsun.”

“Zorla üstüme yıkılan bir meslekti, o kadar. Alternatifim giyotindi!”, der Aager ve sırıtır!

Bekçi Fardahsi ‘fırk’lar.

“Gel içeri. Ayaklarını paspasa silersen sevinirim. Temizlikçi kadın, işi olmasına rağmen temizlemekten hiç hoşlanmıyor ve dırdırı ölümcül.. Cadaloz kadın!”, diye homurdanarak söylenir.

Aager, omzunda ‘küçük’ Inshala olduğu halde Bekçi Fardhas’i’nin peşinden içeri girer.

Fardashi’nin evi, Aager’in tek göz evi gibidir. Boş ve düzenli. Ancak Aager’in aradaki nüansa ayılması biraz daha uzun sürer;

Kendi evi boş denebilecek kadar sadedir ve olan az eşyalar ise oldukça spesifik bazı amaçlara hitap edecek şekilde ‘düzenlenmiştir’. Bu düzenlemelerden bazıları estetik anlamda sadedir, çünkü Aager eşya kalabalığından hoşlanan biri değildir, bazıları pratik açıdan oldukları yerlere konmuşlardır, yatağının camın hemen altına yerleştirilmesi gibi bazıları da mesleki ‘temkin’den kaynaklanmadır. Ancak ve en nihayetinde bunların hepsi de Aager’in kişisel tercihlerinden kaynaklanmaktadır.

Bekçi Fardashi’nin ‘düzeni’ ise, tamamen belirli bir protokol icabı sade ve boştur ve Aager işin bu kısmından pek de haz etmez.

Evet, Aager’in kişisel egotistik alışkanlıkları yada lüksleri olduğu söylemez, ancak bunların eksikliği de genç adamın kendi tercihidir ve Aager bu tercihini hiç değerlendirmemiş dahi olsa, yine de onların ‘askeri’ protokollerce idame edilmesini de kabul edilebilir bir hayat tarzı olarak kendisine uygun göremez.

Aager aynı zamanda küçük Inshala’sının kendi evini gördüğünde ne düşüneceğini merak eder. Acaba kız o küçük, tek göz evi gördüğünde ona ‘boş’ mu diyecek, yoksa ‘sade’ mi?

Yada kızı azıcık tanımışsa —ki Aager, Inshala’sını biraz olsun tanıdığını düşünür— kız evi gördüğünde muhtemelen ‘İçinde ne olduğu değil, olan ile neler hayal edebildiğimizdir önemli olan ama ki!..’, gibi bir şey diyeceğini düşünür..

Bununla beraber Aager kızcağızın kendi küçük, tek göz evinde de tıkılıp kalmasını istemez ve kendi kendisine bir karar verir; Serenity Home’a döner dönmez biraz para biriktirip yan arsayı da alıp, orada kız için güzel bir bahçelik yapacaktır. İçinde çiçekleri, ve ortasında da büyük, kocaman dalları ve iri yaprakları olan bir de ağacın olduğu bir bahçelik..

“Evime hoş geldiniz, Efendi..?”, diye sorar Fardashi.

“Aager.. Aager Fogstep, efendim.”, der genç, karalar içindeki adam.

“Fogstep.. Farstep’le bir akrabalığın var mı? Kendisi pek tanınmış mümtaz bir zattı.. Oldukça da dindar..”, der Fardashi düşünceli bir şekilde.

“Çok uzaktan, efendim.”, diye yanıtlar Aager, hiç bozuntuya vermeden. Buna rağmen zihninin derinliklerinde bir kadının dolgun, imalı, ve şuh kahkahasını duyar gibi olur.

“Genç hanımefendi neredeler? Kendisi güvenli bir yerdedir umuyorum.”, diye sorar yaşını almış bekçi temkinli bir şekilde. “Soruyorum, çünkü kimliği ortaya çıkarsa bu.. bazı zatların pek de hoşuna gitmeyebilir ve kendisini.. konuşma fırsatı vermeden susturmak isteyebilirler.”

“Bunun şimdilik sorun olacağını sanmıyorum, Bekçi Fardashi.”, diye sırıtır Aager ve sessizce, “Bebeğim, sıra sende..”, der.

Karalar içindeki adamın omzundaki sincap odanın ortasındaki masanın üstüne sıçrar, oradan da sandalyeye..

..ve Bekçi Fardashi, “Ne..?”, diyemeden, küçük Inshala’yı sandalyenin üzerinde oturur halde bulur!

“Merhaba bekçi amca.. Size amca diyebilirim di mi? Biliyorum gerçekte amcam değilsiniz ama size adınızla hitap etmek bana biraz ayıp olur gibi geliyor.”, der Inshala küçük, utanmış bir sesle.

“Ummm.. Sanırım diyebilirsin, küçük hanım.”, diye afallar yaşlı bekçi.

“Görünüşüm sizi yanıltmasın.”, der Inshala. “Ben on yedi yaşındayım!”

“Özür dilerim. Bu kadar büyümüş olduğunuzu düşünmemiştim. Benim hatam..”, der Fardashi.

Inshala mutlu bir şekilde gülümser.

“Evinize bayıldım bekçi amca. Derli toplu, temiz ve çok ferah..”

“Öyle mi düşünüyorsun? Bana sanki bir iki parça bi şey daha alsam gibime geliyor.”, der Bekçi Fardahsi ve etrafına bakınarak başını kaşır.

“Daha çok eşya, daha az hava demek değil mi ama ki?”, diye sorar Inshala.

Aager gülümser.

Kızın bakış açısı.. gerçekten farklıdır.

“Sanırım öyledir.”, der Fardashi, aklı biraz karışmış bir şekilde.

“Neden siz oturmuyorsunuz? Aager’imle konuşurken bende size bi güzel çay yaparım.”, diye önerir ve cevabını beklemeden köşedeki küçük sobaya doğru yönelir.

“Bu çok.. hayret verici bir hanımefendi..”, der Fardashi, biraz utanmış, biraz da hayanlıkla kızın ardından bakakalır.

“Tahmin edemeyeceğiniz kadar.”, diye tasdik eder Aager.

“Cehaletimin kusuruna bakmayın ama nedir kendisi?”, diye sorar merakla.

“Hanımefendi bir fey melezidir, Efendi Fardashi.. Yarı fey, yarı insan.. Zorlu ve oldukça da sıkıntılı bir geçmişi var. Bu yüzden görünüşünü fazla mevzu etmezseniz, kendisine iyilik etmiş olursunuz.”, der Aager sakin bir şekilde.

“Tabii.. Tabii.. Özür dilerim.. Sadece fevkalade güzel olması bir yana, aynı zamanda da nazik ve düşünceli. Benim gibi huysuz bir adamın bomboş evini överek büyük nezaket gösterdi. Tam insanlar bile bunu yapamadılar.”, der adamcağız, tekrar başını kaşıyarak.

“Tam insanların o kıza neler yaptıklarını bilmek istemezsiniz, Bekçi Fardashi.”, diye cevap verir Aager istemsiz bir soğuklukla.

“Tahmin etmek çok da zor olmasa gerek. Yazık. ‘İnsanlığı’ eksik gördüklerimizden görmek.. bizler adına acınası bir durum.”, diye sesli bir şekilde düşünür yaşlı bekçi. “Rahmetli Delia Karakash’ın kızı Lady Moira, küçük hanımefendiyi resmi bir şekilde sahiplendiyse, gerçekten kendisini çok değerli görmüş olmalı.. Merakımın da kusuruna bakmayın ama Lady Moira ile nerde—?”, diye sorar Fardahsi.

“Themalsar Harabeleri..”, der Aager kısaca. Sonra belki de bunun yeterli olmayabileceğini düşünerek, konuyu biraz açar. “Kendisiyle Serenity Home kasabasında tanıştık ve bir grup gençle beraber, kasabamıza saldıran bazı suçluları bulmak için yola çıkmıştık. İzcilerimiz sayesinde kaçakları Themalsar’a kadar takip ettik ve o pis yere girmek zorunda kaldık. Uzun ve kanlı çatışmalar sonunda da Themalsar’ın kendisiyle yüzleştik. Lady Moira o savaşta büyük cesaret örneği sergiledi ve kaçık papazın çağırdığı bir iblis ile neredeyse teketek dövüştü. Harabelerde işimiz bittiğinde kendisi, Inshala’nın ailesiz ve tek başına ormanda büyüyüp yaşadığını öğrenince, olduğu onurlu hanımefendi gibi, onu sahiplendi. Kasabaya geri döndüğümüzde de bunu resmileştirdi.”

“Tam Lady Moira’lık bir davranış; onurlu ve alicenap. Tıpkı babası gibi..”, der Fardahsi, başıyla onaylayarak. “Peki kendisini nasıl kurtarmayı düşünüyorsunuz? Fazla vaktiniz yok. Rivayetler doğru ise, amcası düğünden sonra o kızı yaşatmayacağı yönünde ki bu da oldukça adî ve onursuz bir davranış, özellik de bir Paladin Lordu için.”

“Sizin bir öneriniz var mı?”, diye sorar Aager.

“Ben basit bir bekçiyim, Efendi Aager. Kıdemli olmam sadece bu işi çok uzun yıllar boyunca yapıyor oluşumdan kaynaklanıyor. Bununla beraber, sanıyorum sizi iç kaleye, Lady Moira’nın annesi, Lady Alisia Sivara’nın yanına sızdırabilirim. Ancak bunu yaptığımız anda, kendimizi kanunen kabul edilebilir bir pozisyonda bulundurmamız gerekir.”, diye düşünceli bir şekilde konuşur Fardashi.

“Buyur bekçi amca.”, der Inshala ve hazırladığı çaydan bir fincan yaşlı bekçinin önüne, ikinci bir finanı Aager’in önüne, sonuncusunu da kendisine alır ve tekrar sandalyesine oturur.

“Teşekkür ederim güzel hanımefendi. Kendi evimde bana hizmet ettirerek beni utandırdınız.”, der Bekçi Fardashi, yüzü biraz kızarmış bir şekilde.

“Küçük bir kıza hizmet etmeniz size ayıp olmaz mıydı, bekçi amca?”, der Inshala gülümseyerek. “Şimdi. Kabul edilebilir pozisyon nedir?”

“Teknik olarak, evet, siz Lady Alisia’nın kızı, Lady Moira’nın da kız kardeşisiniz. Ama şehirde kimse sizi tanımıyor. Bu yüzden ortaya çıktığınız anda sizi susturmaya çalışacaklardır. Bunun gerçekleşmemesi için, hem sizin, hem Lady Alisia’nın hem de Lady Moira’nın etrafında güvenebileceği muhafızların olması gerekiyor. Dahası, Lady Moira’nın geri döndüğünde amcasına isnad ettiği suçlamalar ve sonrasında kaybettiği düellodan dolayı, kanunen Lady Moira’nın herhangi bir söz hakkı kalmadı.. Korkarım Lady Moira onurunu tekrar kazanması gerekecek; önce amcasına karşı yaptığı suçlamaların geçerli olduğunu ispatlayarak, sonra da tekrar dövüşerek. İlkini yapamaz çünkü hapiste. İkincisini hiç yapamaz çünkü ilkinde olduğu gibi hem hapiste, hem de zaten kaybettiği ilk düelloyu, bir aydır bulunduğu hapisten bitkin bir şekilde çıktığında hiç yapamaz. Şu anda eline bir kılıç tutuşturulsa, kendi hayatı için bile dövüşebileceğini sanmıyorum, bırakın amcasına karşı tekrar dövüşmeyi ki, Lord Tarakadahan Karkashi, yabana atılabilecek biri değil. Hem çok güçlü, hem de yeğeninden çok daha tecrübeli bir savaşçı.”

Inshala anlatılan bütün karamsar tabloya rağmen mutlu bir şekilde çayını hüpletir.

“Ama ben, bu kağıda göre..”, der ve Moira’nın kendisin kız kardeşi olarak ilam ettiği papirüsü çıkarıp “Moira ablamdan sonra komuta zinciri aydalı olarak—”

“—Ardalı..”

“—Ardalı olarak bana geçmiş olmuyor mu?”, diye sorar.

“Komuta zinciri, ne?”

“Sonra anlatırım, bebeğim..”

“Bu o sosyal şeysilerden biri di mi?”

“Gibi, gibi..”

“Ummm.. Evet. Teknik olarak..”, der Fardahsi.

“Tenkit olarak, ne peki?”

“Teknik olarak.. Nasıl anlatsam.. Sen sincaba dönüştüğünde mesela, sadece teknik olarak o anda bir sincapsın ama aynı zaman da değilsin çünkü gerçekte Inshala’sın..”

“Kafam karıştı, Aager Fogstep.”

“Benim de, bebeğim!”

“Yani bana inansalar da inanmasalar da, Moira ablamı bu kağıtta söylenen şeyleri doğrulaması için çağırttırabilirim, öyle değil mi?”, diye sorar Inshala, ve çayından bir yudum daha hüpletir.

“Evet. Bunu yapmak zorunda kalırlar. Dahası, yapmaktan başka çareleri olmaz.. Ama daha önce onu öldürürlerse iş yine yatar.”, der yaşlı bekçi ciddi bir şekilde.

“Bunun sorun olacağını pek sanmıyorum bekçi amca. Ablamın sağ salim yanıma getirilmesi sorumluluğunu, Tatatatadan.. Tadadadarakan.. Takakaraman..”, diye uğraşır Inshala ve yüzü kıpkırmızı kesilir.

Yaşlı bekçi ister istemez güler.

“—Tarakadahan.. Sen, Karkashi diye çağır, güzelim.”

“Karkashi.. amcaya vereceğim. Onuru söz konusu olduğu için de, ablamın kılına bile dokunamayacaklar. Ablam geldiğinde bu kağıdı onaylayacak, bende artısı olarak—”

“—Ardalı..”

“Ardalı olarak ablama yapılan muameleden dolayı çok kızdığımı ve bundan dolayı da Karkashi amcayı sorumlu tuttuğumu söyleyeceğim.”, der Inshala.

“Lord Karkashi bu suçlamaları kabul etmeyecektir.”, der yaşlı bekçi kati bir şekilde.

“Ben de onu sorumsuzluk ve korkaklıkla suçlarım ki.. Bu şekilde ona kelimelerle pusu kurmuş olurum ve hiçbirimiz de aç yatmak zorunda kalmayız!”

Oda bir anda sessizleşir.

“Bebeğim.. Onu korkaklıkla suçladığında ne olacağını biliyorsun, değil mi? Bunun iyi bir fikir olduğundan emin misin?”

“Moira ablama ne olduysa bana da aynısı olacak, sevgilimi Aager Fogstep. Aradaki fark, ben yalnız değilim çünkü benim Aager Fogstep’im var. Ve sen de sadece Aager Fogstep değil, aynı zamanda da Kış Askerisin ki!”, der kız ve Aager’in zihninde kıkırdar. “Eminim Mab’in de bu konuda söyleyecek bir çift lafı olacaktır çünkü şu anda biz kış aylarındayız; Mab’in gücünün zirvede olduğu mevsimde, dolayısıyla onun da onuru söz konusu.. Mab, Kış Askerini, kendi yeğenini bile kafese koyan bir ölümlüye yedirtmeyecektir. Mab, kış fey’lerinin hükümdarıdır ve efendisi olduğu bütün feyler gibi o da demir kafeslerden nefret eder. Dahası, Mab’in söyleyecek sözü varsa, Titania ablanın da ekleyecek bir şeyleri olacaktır.”

Aager’in beyni duruverir..

..zira kız, Themalsar harabelerinin yerin dibine geçirilmesi için Mab ile yaptığı anlaşma, ardından Titania’nın da Mab’e misilleme olarak harabelerin üzerinde yepyeni bir koruluk bitirmesinin aynını yapmak niyetindedir. Aradaki tek fark, daha öncekinin aksine bu seferkini anlaşmasız bir şekilde, Mab’in onurunu mevzu ederek yapacaktır!

Aager, kızın bunu gerçekleşmesi halinde bunun Mab’i ne kadar kızdırabileceğini düşünemez bile..

Aslında düşünür ve aklına bunu tanımlayabilecek sadece bir kelime gelir; MONÜMENTAL!

Aager zihninde elini yüzüne vurup esefle başını salladığını hayal eder zira bu yetmiyormuş gibi, kız bir de Titania’yı işin içine, ve kendisine hiç sormadan, İKİNCİ defa dahil ettirecektir!

Ve Aager Fogstep, kızın neden kendisine ‘la Fey’ diye hitap ettiğini bir anda anlayıverir..

Kız ‘la Fey’ adını kendi kendisine vermemiştir.

Bu ismi, bir anlamda ‘doğa’ ona vermiştir çünkü kızın aklı bir insanınki gibi değil, bir fey gibi çalışmaktadır; anlaşmalar, almalar, vermeler ve takaslar —denge!

Aager bir başka şeye daha ayılır ve belki de bunun sebebinin Kış Askeri oluşundan kaynalanabiliyor olabileceğini düşünür;

Kızın böyle düşünmesi gerçekte çok ‘doğal’dır ve ortada suçlanacak bir durum da yoktur. Bu, bir kediyi kedi gibi düşünmekle suçlamak kadar anlamlıdır ancak..

Evet, Inshala’sı bir insandır ve bunu vurgulamak için deliler gibi çırpınmaktadır ve olmak için gösterdiği çaba ise, tam anlamıyla ‘insanüstü’dür.. Ama her ne yaparsa yapsın, kız aynı zamanda da bir feydir. Ve bu, basit anlamda yüzde elli – yüzde elli meselesi de değildir;

Kız, ikisinin iç içe geçmiş ve her iki yarısının da bir şekilde yüzde ellinin üzerinde olduğu, muhteşem bir denge örneğidir aynı zamanda.

Aager bunu anlayıverir..

..ve anladığında da kıza olan bütün bakış açısının değiştiğini hisseder..

Kız hakkında, daha önce boş yada muallakta kalan noktalar, yavaş yavaş yerlerine oturmaya başlar.

Aager asla “Neye bulaştım?”, diye düşünmez.

Ama belki, “Neden daha önce bulaşmadım ki?”, diye düşünmüş olabilir zira bu yeni ‘sahne’ çok, ama çok daha tehlikeli..

..ve eğlenceli olacaktır!

Ve Aager Fogstep hayatında ilk defa insanlara, ‘ölümlüler’ gözüyle bakar..

. . .

Aager ve Inshala, Bekçi Fardashi’nin evinden ayrıldıklarında öğleni çoktan geçmiş, ikindi olmuştur. Aager, kaldıkları hana geri dönmek için yönelir. Fardashi ile yaptıkları, Moira ve ailesine ulaşmak için Durkahan’ın iç kalesine girme planı, ertesi sabah erkenden, daha kimsenin tam olarak uyanmadığı saatleri gerektirir ve karalar içindeki adam, kendisinin de, sevdiği kızında sıkı bir yemek ve deliksiz bir de bir uyku çekmelerini ister. Ancak yaşlı bekçinin kapısından çıktıkları an kız kollarını göğüslerinin altında bağlar ve Aager’e çatılı kaşlarla bakar.

“Bekçi amcayla işimiz bitti, Aager Fogstep.”, der imalı bir ses tonuyla.

“Ummm.. Evet, bitti..”, diye tedirgin bir şekilde cevap verir Aager.

Kız biraz daha çatar kaşlarını ve tehditkar bir sesle tıslar..

“Fındıklarım, Aager Fogstep.. Fardashi amca ile işimiz bittiğinde sokaktaki bekçiye bana vereceğini söylediğin fındıklarımı rica edeyim!”


Sus Scrofa; (Latince) Sus: Domuz. Scrofa: Yaban. Sus Scrofa: Yaban Domuzu, swine, sow.

dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi role play serenity serenity home

Shared Dreams
(Part Two)

Shared Dreams
(Part Two)

Timeline:

Büyük Arashkan şehri alevler içerisinde yanmaktadır. Onun hemen dibindeki High Woods ve elflerin 7500 yıllık kadim Bari Na-ammen şehri de benzer bir kaderi paylaşmaktadır..

Serenity Home kahramanları bu vahim sahne karşısında krallığın birçok yerine dağılıp, Orken ordularına karşı yardım ve müttefik bulmak için küçük gruplar halinde dağılmıştır.

Bu küçük gruplardan biri de
Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane’dir.

Bu hikaye,
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..
‘dan
sonra yer alır..

Inshala ‘la fey’ Frostmane, “Sanırım, uçurma sırası bende..”, derken, Aager kızın gerçekte ne kastettiğini hiç düşünmemişti. İşin aslına biraz olsun anlayışlı bir gözle bakıldığında, genç Aager’in o anda pek az şey düşünebilecek durumda olduğunu anlamak çok da zor olmasa gerek.. kollarındaki sıskası çıkmış kız dışında..

Serenity Home kasabası şerifi Standorin Shieldheart gibi kendisini tanımış nadir kişilerden değil de daha genel anlamda ve sadece ‘tanışmış’ yada ‘karşılaşmış’ —ve hala nefes alanlar— onun hakkında, ‘cani’ veya ‘katil’, biraz daha temkinli olanlar, ‘tehlikeli’, aklı başında olanlar ise muhtemelen çenelerini kapatıp susmayı tercih ederlerdi.

Halbuki kimsenin, tam olarak mantıklı olmasa da, kabul edilebilir bir şekilde ‘düşünemediği’, bütün karanlık geçmişine, çok küçük yaştan itibaren gördüğü en kötü ve traumatik muamelelerin bileylediği biri olmasına rağmen Aager Fogstep’in, en nihayetinde, yirmi dört yaşında genç bir adam olduğudur..

..ve hayatta yaşayacak daha bir çok ‘ilk’lerin de kendisini beklediğidir.

Birisi gelip kendisine sorma cesaretini gösterse Aager muhtemelen bir cevap vermez, ancak içinden, ve fevkalade samimi bir itirafla hayatını en çok etkileyen ve ‘monumental’ bir anlamda değiştiren şeye açık bir isim de koyabilirdi;

Inshala ‘la fey’ Frostmane Hooman..

..ve çok da uzak olmamasını dilediği bir gün, + Fogstep!

Aager, bu sıskası çıkmış, evhamlı, kötürüm, içine kapanık, vahşi, saf, farkındasız bir sevgiyle dolu, çocuksu, temiz kalpli, içli, literal anlamda ölümüne sadık, garip, anlaşılmaz bir bilgeliğe sahip, olağanüstü bir hayal gücü ve daha da imkansız bir ‘iç’ dünyası olan, hem şirin, hem de tamamen kendisine özgü güzelliğini ılık bir meltem gibi etrafına yayan bu kızla tanışması, onu tanıması, bir anda ayağı takılmışçasına ona ‘düşmesi’, ve en nihayetinde de ona olan duygularına boyun eğmesi, genç adamın hayatında başına gelen belki de en muhteşem şeydi.

Ve bu küçük kız onu mütemadiyen yeni ilklerle tanıştırmaktadır..

—Sanırım, uçurma sırası bende, dediğinde olduğu gibi..

Aager hangi ara bir ‘bulut’a dönüştüğünü anlamaz. Sadece kollarındaki kızın yavaş yavaş kaybolmaya başladığını, daha doğrusu dağılıp uçuşmaya başladığını gördüğünde başından aşağı kaynar suların boşaldığını hisseder.

Panik içerisinde haykırmasına engel olan tek şey, kızdan ‘uçup giden’ gördüğü son şeyi, kendisine gülümseyen gözleri ve çilek kırmızısı küçük dudaklarıdır.

Kız ona, “Gel, Aager Fogstep. Beraber aptal olalım.. ve uçalım!”, diye fısıldamış ve esen rüzgara kapılıp gözden kaybolmuştu.

Aager neler olduğunu, kendisi de dağılıp aynı rüzgarda sürüklendiğinde anlamıştı.

Ve evet, Aager burada ‘anlamıştı’ ifadesini fevkalade gevşek anlamda kullandığının da farkındadır.

Inshala’nın ‘bulutu’, Aager’inkiyle beraber Durkahan istikametinde, yerden yüzlerce yarda yukarıda, ‘gerçek’ bulutların arasından hayret verici bir hızla uçmuştu. Öyle ki, ilk defa gördüğü Vodgar şehrinin neredeyse hiçbir ayrıntısını algılama fırsatı bile olmamıştı.

Koca ‘mistikler şehrinin’ üzerinden, öylesine uçup geçmişlerdi..

Bu yep yeni tecrübe Aager’i korkutmuş mudur bilinmez. Ama gün batımına bir saat kadar kala tekrar yere konduklarında genç adamın saçları hala diken diken olmuş bir şekilde durmaktadır.

Aager, sevdiği kızın kendisine böyle şeyler yapmadan önce en azından uyarması gerektiğinin ‘nazikçesini’ düşünürken kız ona sırıtır, sonra olduğu yerde hafifçe salınır, ardından gözleri kayar ve olduğu yere yığılır..

✱ ✱ ✱

Aager yaktığı kamp ateşinin yanına çömmüş, Lady’nin zorla eline tutuşturduğu küçük, kararmış tencede sıcak bir şeyler pişirmektedir.. “Al şunu ve kıza doğru dürüst bir şeyler pişir. Sıskası çıkmış zaten. Sıcak, sulu yemekler!”, diye çatılı kaşlarla emretmişti Lady. “Geri geldiğinizde o kızın en az beş kilo aldığını görmezsem, külahları değişiriz!”

Lady’nin yüzündeki ifade ve sesindeki tehditkar vurgular yetmiyormuş gibi, genç adama bakarken bir elinde tuttuğu koca gürzü diğer avucunun içine indirip durmuştu.

Ve Lady, ortada hiçbir kuşku kalmaması için, “Bilmem anlatabiliyor muyum?”, diye de eklemişti..

Aager, Lady’ye sırıtmamış, sadece yüzünde ciddi bir ifadeyle “Tabii, efendim. Ezici bir farkla!”, demişti.

Ve daha ‘en az’ beş kilo aldırması gereken kız, battaniyelere sarılı ve kendinden geçmiş bir şekilde ateşin yanında uyumaktadır.

Aager küçük tenceredeki yemeğin kaynayıp fokurdamasını seyrederken bir yandan da uyuyan kızın nefesini dinler.

Yemeğin ‘yeterince olduğunu’ düşündüğünde, sırt çantasından sabahki ezik teneke bardaklarla benzer bir kaderi paylaşmış bir çift teneke çukur tabak çıkartır, yemekten birazını tabaklardan birine döker, sonra yavaşça uyuyan kızın yanına gelir.

Aager bir süre, elindeki tabakla durmuş bir şekilde yorgunluktan bitmiş kızı seyreder. Sonra derin bir nefes alır ve bir yandan kıza seslenirken, bir yandan da onu yavaşça doğrultur.

“Nefarki mama yaa. Çohuykum farr!”, diye mırıldanır kız.

“Yemek hazırladım, bebeğim. Şunu ye, sonra tekrar uyursun.”, der Aager sessizce.

“Çokaçı mama çok da uykum varr kii..”, diye mızmızlanır kız.

Aager ister istemez gülümser.

Teneke tabağa doğru uzanır, sulu yemekten bir kaşık alır, kızın ağzına yaklaştırır ve..

“Hadi aç ağzını.”, diye fısıldar..

..ama “Ham yap!”, demeyi reddeder.

Genç adam bir sonraki on dakika boyunca sessiz bir ısrarla kıza tabaktaki yemeğin tamamını yedirir. Sonra tekrar onu battaniyelere sarar, kendi bacağını kıza yastık yapar, kız uyurken kendi yemeğini yer ve battaniyelerin altında küçük bir topak olmuş kızla yalnız geçirdikleri ilk yolculuğun ilk gecesinde, ilk nöbetini tutar.

Aager nöbeti devretmeye karar verdiğinde güneş çoktan doğmuş ve ateşi de tekrar canlandırmıştır..

✱ ✱ ✱

Hafif kayık gözlerle Inshala önce eline tutuşturulan yanık patatese ve yanında duran tarçınlı kırmızı çalı çayına, sonra da acı kahvesini yudumlarken kendi ‘yanık’ patatesini çiğneyen adama bakar. Seyredildiğini fark eden adam, kıza döner.

“Günaydın, genç bayan.”, der çok hafif yorgun bir sesle.

Kız sessizce adama bakmaya devam edince adamın hafif kaşları çatılır.

“Ne oldu? Bi sorun mu var?”, diye sorar kıza.

“Patates?”, diye esefle inler Inshala.

“Umm.. Evet.. Ne oldu ki? Patatesi sevdiğini sanıyordum.”

“Patates severim, Aager Fogstep. Ama iki gün üst üste sadece patates yiyecek kadar değil.”, diye söylenir kız alt dudağını pörtleterek. “Ve sanırım dün gece bana yedirdiğin şey de patatesti..”

“Umm.. Evet.. Niye ki? Patates iyidir. Besler ve tok tutar. Milyonlarca fakir hatalı olamaz ya!”, diye biraz alınmış bir sesle cevap verir Aager.

“Patates tok tutar, evet. Ancak tek başına sanıldığı kadar besleyici değildir ama ki!”, der ve Aager’e kederli bir bakış atar.

“Lady bütün yemeklere patates koyar..”, diye kendisini savunmaya çalışır karalar içindeki adam.

“Lady abla aynı zamanda yemeklere ince kıyılmış soğan, küt kesim havuç, Laila ablanın getirdiği tavşan ve bıldırcınlardan yaptığı kuş başı et, tuz ve baharat da koyar. Ayrıca patlıcan, kabak, fasulye, lahana, yeşil biber, semiz otu, pazı, ıspanak, pırasa, karnabahar, sarımsak ve maydanoz da atar.”, diye sıralar Inshala ciddi bir şekilde.

“Umm.. Bu mümkün.. Sanırım.. Hazırlanırken devamlı üç bayanın başında toplandığı bir yemeğin içine neler tıkıştırıldığına bakacak kadar canımdan bezmedim daha.”, diye cılız bir şekilde itirazını yapar Aager.

Inshala yorgun bir ıkınmayla ayağa kalkar, derin, esef dolu bir nefes verir, sonra kendi küçük bohçasına uzanır, içinden, sırasıyla iki ahşap oyma bardak, aynı elden çıkma iki oyuk tabak, iki de düz tabak, iki kaşık, iki de çatal çıkartır. Ardından daha da ufak bir kese çıkartıp, kullanmayı düşünmediği çukur tabak ve kaşıkları tekrar bohçasına yerleştirir.

Aager hayretle oyma kap kacaklara bakar.

Kız ise küçük, mutlu bir mırıltıyla ufak keseden çıkardığı elma, şeftali, yeşil biber, domates ve salataları önce ürkütücü bir evhamla yıkar, sonra biberler hariç hepsini, saplantılı denebilecek bir imtina ile doğrayıp ince bir zarafetle dizer düz tabaklara. Biberleri ise ateşin üstünde, onları yakmadan gezdirir sonra da tabakların kenarına yatırır.

Aager, biraz alınmış, biraz da utanmış bir ifadeyle kızı seyrederken, kız her iki tabağın üzerinde küçük birer çimçik tuz ve nane serpiştirir ve karalar içindeki adamın aksine yüzünde fevkalade mutlu bir ifadeyle, hazır tabaklardan birisini ona uzatır, diğerini ise kendi önüne koyar.

“Umm.. Teşekkür ederim. Ama ben böyle bir servisi yapabileceğimi pek sanmıyorum —taze beyaz peyniri nerden bulduğunu sormaya bile korkuyorum.”, der Aager elindeki ahşap, el oyması tabağa bakarken.

“Bu güne kadar benim için yaptıklarından dolayı müteşekkirim, Aager Fogstep. Ama beraberliğimizi tek yönlü, ve yanık patatesler üzerine kuramayız.”, der genç kız mutlu bir ciddiyetle.

“Sorun değil di.. Yoldayken yemek benim için hep ‘ivedilikle ye’ ve ‘bekleme yapma’ ile sınırlı olan bir zorunluluktan ibaretti sadece.”

“Yemek bir zorunluluk. Beraberliğimiz ise, ikimizin de ‘her ne’ ve ‘her şey’ pahasına yapmayı seçtiğimiz bir tercih. Zorunluluklarda tercih yoktur, zira açlığa ‘yapmıyorum’ diyemeyiz. Ben seni ilk gördüğümde dikkatimi çekmiştin zira varlığımı fark eden ilk kişi sen olmuştun. Bütün kötü huylarım —ve boynuzlarıma rağmen beni seçen sendin. Bunu yapmamış olsaydın, bu beni çok, ama çok üzerdi, ama yine de bu konuda hiçbir şey yapamazdım çünkü seni istediğim kadar, senden korkuyordum da.. Sen beni istememiş olsaydın bu canımı çok yakardı ve muhtemelen de beni kırardı ama yine de sen, beraberliğimize ‘yapmıyorum’ diyebilirdin..

Sen.. benimle ‘beraberliği’ seçtin, sevgilimi Aager Fogstep. Ve benim de buna göstermem gereken çabada ‘ivedilik’ olmamalı. Ama öyle görünüyor ki ‘bekleme’ olmalı..

Her ne kadar ben beraberliğimizin ivedilikle olmasını, ve bekleme yapmayı da hiç istemesem de..

Benim için, senin elinden geleni yaptığını görüyorum, Aager Fogstep.

Benim için elinden gelmeyeni de yaptığını biliyorum.

Emek ve çaba göstermemde bana daha azını layık görme lütfen ama ki..”, der Inshala sessiz bir hışım.. ve azimle..

Uzun bir süre ikisi de kendi düşüncelerine dalmış bir şekilde yemeklerini yerken, Aager acı kahvesini yudumlar, Inshala’da tarçınlı kırmızı çalı çayını hüpletir.

“Sanıyorum ki bu, kötü yemek yaptığımı söylemenin en muhteşem şekliydi!”, diye mırıldanır Aager.

Inshala’nın yüzü kızarır, küçük, çilek kırmızısı dudakları bükülür, sıskası çıkmış omuzları hoplar.. ve kız kontrolsüz bir şekilde ‘fırk’lar.

✱ ✱ ✱

Ne kadar geldik?”, diye sorar Aager kahvaltıdan sonra.

Inshala’nın kaşları çatılır ve düşünmeye başlar. Uzun bir sessizlikten sonra, “Sanırım iki yüz elli ile üç yüz mil kadar uçtuk. Biraz zorlarsak, yarın akşama doğru Durkahan’a ve Moira ablaya ulaşmış oluruz.”, diye cevap verir.

Aager kıza hayretle bakar, zira bildiği hiçbir at yada gemi, en iyi koşullar altında bile bu kadar mesafeyi yedi-sekiz saatte gidebileceğini düşünemez.

“Bu.. hayret verici bir mesafe!”, diye, kıza duyduğu hayranlığı gizlemeden ünler.

Inshala’nın yüzü kıpkırmızı oluverir.

“Bununla beraber, ‘biraz zorlamamıza’ da gerek olduğunu düşünmüyorum. Durkahan’a iki gün sonra ulaşsak da olur gibime geliyor.”, diye sesli bir şekilde düşünür Aager. “Senin bugün dinlenmeni istiyorum. Dün indiğimizde ayakta duramıyordun.”

“Biraz yoruldum o kadar!”, diye solgun bir şekilde sırıtır Inshala.

Aager kıza çatılı kaşlarla bakar.

“Yaaa.. Her itiraz edişimde bana öyle mi bakacaksın ama ki?”, diye inler kız.

“Sadece haklı olduğumda, sevgili Inshala. Uçarken kendinden geçip bayılırsan ne olacağını düşünüyorsun?”, diye hafif burnundan soluyarak konuşur karalar içindeki adam.

“O zaman, ağır ağır yere doğru süzülürüm ki!”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Inshala.

Aager biraz daha sessiz bir hışımla kıza bakar.

Taki kızın omuzları çöküp pes edinceye kadar..

“Bu yaptığın çantaj ötesi bir şey, Aager Fogstep.”, diye somurtur kız.

“Sen söz konusu olduğunda risk almaya niyetim yok, bebeğim. Yapacağın planları, bunu da hesaba katarak yaparsan beni pek mutlu edersin.”, der Aager çok az sert bir tonla.

Kız alt dudağını pörtletir, sonra yenik bir edayla tekrar battaniyelerinin altına girer.

Aradan bir kaç dakika geçer.

“Uyuyamıyorum, Aager Fogstep!”, diye mızmızlanır kız.

“Neden? Gözlerini kapatırsan bunu yapabileceğini düşünüyorum.”, der Aager, kaşları çatılı bir şekilde.

“Bacağına ihtiyacım var. Alıştırdın, artık başımı ona yaslamayınca uyuyamıyorum ama ki!”

✱ ✱ ✱

In.. Inshala? Bebeğim? Sen misin?”, diye yankılanır rutubetli bir karanlıkta ve soğuk, taş zeminde oturmuş sesin sahibi..

“Evet, abla.”, diye cevap verir Inshala fısıltıyla.

“Neden fısıldıyorsun ki? Burada bizi kimse duymaz. İlk bir kaç gün beni çıkarmaları için çok bağırdım. Sonra da yaralarım acıdığı için bağırdım. Ziyaretime sadece annem geldi.. Bir defa.. Ona kızının hala hayatta olduğuna inandırmak için sadece bir defa beni görmesine izin verdiler..”, diye acı bir şekilde konuşur sesin sahibi.

Inshala biraz tedirgin olur zira konuşan kişinin, tanıdığı kişi olup olmadığına tam olarak emin olamaz. Tanıdığı kişi kendinden emin, dolgun ve dobra bir kızın sesine sahipken, bu kızın sesi ise bitkindir. Bitkin, yılgın ve onurunu kaybetmiş bir kızın sesidir..

“Etrafında gözetim büyüleri var. Beni fark etmesinler diye fısıldıyorum.”

Karanlığın içinden zincir şakırtısı, ardından acı bir ‘fırk’lama duyulur.

“Gözetim büyüleri mi var? Amcam gerçekten beni bir şey sanıyor olmalı..”, diye hafif histerik bir kahkaha atar kız.

“Sana ne oldu böyle? Ne yaptılar sana, Moira ablam?”, diye telaşla sorar Inshala.

✱ ✱ ✱

Burası fazla karanlık. Kendini bana bırak ablam..”

“Ben zincirlerle kelepçelenmiş durumdayım, sevgili küçük Inshala. Zincirler, kelepçeler ve demir parmaklıklar.. Adî bir hırsız muamelesi görüyorum.. Kaçacakmışım gibi ayaklarıma pranga bile vurdular, şerefsiz köpekler..”, diye bitkin bir sesle hışmeder Moira.

“Ben yanında değilim abla. Bu da gerçek değil.. Sesime doğru gel. Gözetim büyülerinden dolayı ben daha fazla yaklaşamıyorum.”

“O zaman olduğun yerde kal, güzelim. Benim kaderim belli oldu. Bu zindanda yaşlanacağım, ve bu zindanda da öleceğim.”, der Moira yılmış bir şekilde.

“Abla..”, der Inshala ve sesi biraz sertleşir. “Ben ormanda kör bir nefretle herkesi yakmaya çalışırken göğe ellerini açıp benim aklımı başıma getiren bir Moira hatırlıyorum. Ben çadırda ölmüşken bana inanıp, beni geri getirmek için bütün gücünü, inancını ve sevgisini bağışlayan bir Moira hatırlıyorum. Ben Serenity kasabasında bana sarılıp, bana bir aile veren Moira ablamı hatırlıyorum. O Moira ablam asla yılmaz, asla vazgeçmezdi. Yoksa bana yenilgiyi kabul ettiğini mi söylüyorsun? Çok ayıp abla.. Senden bunu hiç beklemezdim.”

Uzun bir sessizlik olur Inshala’nın bu konuşmasından sonra.

“Bu.. bu biraz ağır olmadı mı, Inshala?”, diye burnundan solur Moira.

“Alındıysan, sesime gel ve bunu yüzüme söyle abla..”, diye hararetli bir şekilde Inshala’da burnunu çeker.

“Öyle olsun bakalım, kız kardeşim. Ama yanına geldiğimde sırf küçük olduğun için seni azarlamayacağımı düşünüyorsan yanılıyorsun. Buna inanmıyorsan, Maira, Madine ve Cümeyt’e sorabilirsin..”

..ve Moira bir anda kendisini, hiç beklemediği, olağan üstü bir mekanda buluverir.

Moira uzun bir süre olduğu yerde kala kalır ve etrafındaki imkansızlığa alık alık bakar.

Neden sonra, hemen ilerisinde kendisine el sallayan küçük kızı fark eder ve kaşları çatılı bir şekilde ona doğru iri adımlarla yürümeye başlar.

Ancak küçük kızın yanına vardığında, çatık kaşları çözülür ve nedense üstüne garip bir sükunet çöker; küçük Inshala değişmiştir..

Ve bu değişim kızın görünüşünde değildir tamamen.

Bu değişim, kızın duruşundadır.

Evet, kız hala sıskası çıkmış, çöp gibidir ama yüzünde hafif pembe, mutlu bir ifade vardır. Ve bir ilk olarak, kızın boynuzlarını gizleme ihtiyacı duymaksızın onları sergilemiş olması, Moira’nın, kız kardeşi olarak ilam ettiği bu kızda ciddi bazı değişimler yaşadığına ikna eder.

Kızın yanakları gibi gözleri de parlamaktadır.

“Huh..”, diye ünler Moira. “Büyümüşsün..”

“Daha fazla küçülürsem bu biraz garip olmaz mıydı, abla?.”, diye gülümser Inshala.

“Ve güzelleşmişsin.”, diye keyifle itiraf eder Moira ablası.

“Senin kadar değil, abla.”, diye cevap verir Inshala.

Moira gülümser.

“Maira kim abla? Ve Madine.. Bir de Cümeyt vardı sanırım..”, diye sorar Inshala.

“Maira senin öbür ablan. Benim bir küçüğüm.. On dokuz yaşında kendisi ve bugüne kadar eli kılıca değmemiş, prensini bekleyen aklı bir karış havada bir kızdır. Madine ise senden iki yaş küçük ve daha ‘hayır’ evresini aşamamış tam bir baş belası emo’dur. Sabahtan akşama kadar kulağında kulaklık mart ayı kedilerini andıran müzikler dinler, siyah mürekkeple saçlarını ve dudaklarını boyar, ve her şeye omuz silkip, ‘hayır’ der.. Dediğim gibi, tam bir baş belası. Cümeyt ise daha dokuz yaşındaki en küçük erkek kardeşin ve bu dünyaya yanlışlıkla gelmiş bir melektir aynı zamanda. Bir gün onunla tanışmanı çok isterim. Onu çok seveceğinden eminim. O da seni çok sevecektir.

“Benden kolay kolay kimse hoşlanmaz ki abla.”, der sessizce Inshala.

“Senden sadece anneme bahsettim, güzelim. Anneme ve Cümeyt’e.. Ben zindana atılıncaya kadar seninle tanışmak için sabahtan akşama kadar zıp zıp yerinde duramadı. Ve pencerelerin başında oturup, belki gelirsin diye her gün saatlerce ‘Fey’ ablasını bekledi.”, der Moira acı bir şekilde gülümseyerek. “Şimdi. Burası neresi ve senin bu güzelliğini kime borçluyuz? Kime teşekkür etmem gerekiyor?”

“Burası benim rüyam. Sana söylemiştim ama ki! Biz şu anda bir rüyadayız ve aslında ikimiz de uyuyoruz, abla.”, diye açıklar Inshala.

“Rüya, ha?”

“Ben.. Themalsar’dan sonra bazı şeylerimi kaybettim.. Kedimi ve.. başka bir şeylerimi daha.. Dolayısıyla artık bağlı olduğum druid halkasını da terk etmek zorunda kaldım. Uzun bir süre efendim gibi Orman Halkasına bağlanmak istedim ama ona bağlanırsam devamlı efendimi hatırlayacağım için buna cesaret edemedim. Bu yüzden ben de Rüya Halkasını seçtim kendime.. Yada halka beni seçti.. Bizde seçim ve tercih olayı biraz karmaşık bir ilişki, abla. Ve buradayken, rüyamdayken, görmeyi çok istediğim kişilerle bazen konuşabiliyorum.”

“Hmmm.. herkesin marifeti ve becerisi farklıdır. Ama seni azıcık tanımışsam, bu tercihinde başarılı olacağına kati olarak inanıyorum. Sana yakışmış ve öyle görünüyor ki yaramış da..”

“Aslında bana yarayan başka bir şeydi, abla.”, diye yüzü kızarmış bir şekilde mırıldanır Inshala.

“Kim?”, diye gülümser Moira.

“AAGER FOGSTEP.”, diye cılız bir fısıltıyla itiraf eder kız.

“Hah!”, diye ünler Moira. “Biliyordum. Themalsar sonrası o on gün yanından ayrılmayışına müşahade etmemiş olsam bile biliyordum!”

“Ne?.. Nasıl?”, diye utanç içerisinde sorar Inshala.

“Çünkü ablalardan hiçbir şey kaçmaz!”, diye sırıtır Moira.

“Yaaaa..”, diye itiraz eder kız.

“Bize katıldığın günden beri senin ona nasıl baktığını, gözlerinle onu devamlı izleyişini ve devamlı ona sessizce sokulup hışmetmelerini büyük bir ilgiyle seyrettim. İnsanlar bir paladin gördüğünde, genelde bizlere çelik zırhlar içindeki kanun aptalı gözüyle bakarlar. Ama o zırhların ardında, en nihayetinde ‘biri’ olduğunu göz ardı ederler. Ve o ‘birinin’ de kör olması gerekmiyor. Her şey bir yana, sendeki bir şeylerin, o adamı rahatsız ettiğini de görme fırsatım oldu. Öyle görünüyor ki Efendi Aager, sen söz konusu olduğunda neyin kendisini rahatsız ettiğini anlamış durumda. Sanıyorum bundan dolayı kendisine teşekkür etmem gerekecek.”

“Ben.. ben pek anlamadım, abla.”, diye itiraf eder Inshala.

“Sevgi, benim küçük Inshala’m, beraberinde bir çok duyguyu da getirir. Utanma, korkma, tedirgin olma, rahatsızlık duyma.. bit yeniği gibi. O bit bizi bir kere ısırdığında, birden o kişinin her hareketini fark etmeye başlarız. Bazen o kişiden korkarız, bazen kaçarız, bazen de uzun bir süre o kişiye uyuz oluruz.. Ve o kişi her ne yaparsa yapsın, yaptıkları devamlı gözümüze batmaya başlar.”

“Ben.. Aager Fogstep’i, beni bir bit ısırdı diye mi sevdim yani?”, diye hiç inanmamış gibi kaşlarını çatar Inshala. “Ben bitli değilim ama ki. Devamlı yıkanıyorum ve saçlarımı temiz tutuyorum!”

Moira ister istemez kıkırdar.

“Bitlere kafanı fazla yorma, güzelim. Zamanı gelince anlar ve gülersin. Ama senin adına ne kadar sevindiğimi bilemezsin. Efendi Aager.. en az göründüğü kadar karanlık bir adam.. Ancak bu onun tamamını tanımlamıyor. Geçmişimiz her zaman bizimle beraberdir. Ancak o geçmişin bizi gütmesine izin verip vermememiz ise bizim elimizdedir. Ve belli ki Efendi Aager bu konuda doğru EN AZ BİR tercih yapmışa benziyor..”, diye gülümser Moira.

Inshala, ‘bit’ meselesine fena halde takılır, zira kendisini bildi bileli asla, AMA ASLA bitlenmemiştir. Dahası, ‘sevgilimi’ Aager Fogstep için hissettiği duyguların, pis bir böcük yüzünden olmuş olmasına aşırı derecede rahatsız edici bulur.

FEVKALADE AŞIRI DERECEDE!

Ancak Moira ablasıyla paylaştığı ‘rüya’dan uyanmadan önce, belli ki bazı şeyleri öğrenmesi gerekecektir. Bu yüzden, en azından şimdilik ‘bit’ meselesini, fena halde zorlansa da rafa kaldırır.

“Sana ne olduğunu anlat bana, abla. Seni en son gördüğümde Durkahan şehrine doğru yola koyulmuştun.”, diye sorar Inshala.

Moira derin, esef dolu bir nefes çeker.

“Ben tam bir aptalım, güzel Inshala’m. Babama olanlara o kadar kızmıştım ki, şehre varır varmaz, doğru düzgün, elle tutulur, kanunen kabul edilir, somut herhangi bir delil aramadan gidip amcamı her kesin ortasında babama suikast düzenlemekle suçladım ve olduğum ahmak gibi, bir de ona meydan okudum. Themalsar’da olanlar belli ki beni fazla havalara sokmuş zira amcam fena halde kızdı ve meydan okumamı geri çekmem konusunda beni uyardı.. Ama ben, bütün kibrimle kendisini korkaklıkla suçladım ve bunu yaparak ona benimle yüzleşmekten başka seçenek de bırakmamış oldum..”, der ve susar Moira.

Inshala devamını duymaya can atar ama büyük bir bilgelik örneği göstererek beklemeyi tercih eder.

Neden sonra Moira tekrar derin bir nefes daha çeker ve anlatmaya devam eder.

“Ve amcam beni muhteşem bir şekilde yerden yere vurdu. Zırhını bile doğru düzgün çizemedim.. Beni öldürebilirdi ama belli ki başka planları vardı.. annemi içeren planları. Annem Durkahan’da tanınmış, sevilen ve onurlu bir aileden gelen bir hanımefendidir ve amcam ona, kendisiyle evlenmesi halinde hayatımı bağışlayacağı sözünü verdi. Bu şekilde tıpkı benim amcama herhangi bir tercih hakkı bırakmadığım gibi, amcam da anneme herhangi bir seçenek bırakmamış oldu.. Sayemde!”

“Ama.. ama seni hapsetmiş ki!”, diye inler Inshala.

“Eh.. onu herkesin önünde babamı öldürmekle, sonra da korkaklıkla suçladıktan sonra ortalıkta elimi kolu sallaya sallaya dolaşır bir şekilde bırakamazdı ya. Beni hapsederek, annemin sadakatini de güvence altına almış oldu, adi hergele!”, diye hışmeder Moira.

“ABLAAA!”, diye şok olmuş bir ifadeyle söylenir Inshala.

“Ne..? Pardon. Sanırım senin yanında o tür kelimeler kullanmamalıydım, özür dilerim.”

“Söylediğin şeyin ne olduğunu bilmiyorum ama söyleme şeklinden, çok fena bir şey olduğuna eminim.”, diye kızarmış bir yüzle yere bakar Inshala.

“Ne diyebilirim ki.. Hapis hayatı beni çok değiştirdi.”, der Moira sırıtarak.

“Düğün ne zaman?”, diye sorar Inshala.

Moira boğazından nahoş bir ses çıkartır.

“Tam olarak emin değilim. Karanlıkta günleri takip etmek oldukça zor. Sanırım yedi yada sekiz gün sonra.. Veya beş.. Dediğim gibi, emin değilim. Haftalardır zincire vurulmuş bir şekilde zindanda tutuluyorum.”

“Biraz zamanımız var yani.”, der Inshala rahatlamış bir şekilde.

“Zaman? Neye zamanınız var?”

“Biz Vodgar denen şehrin batısında, Dark Forest civarında bir yerlerdeyiz ve geliyoruz.”, der küçük kız mutlu bir sesle.

“Dark Forest’da iseniz buraya gelmeniz en az sekiz-on gün sürer, güzelim. Ve sanıyorum amcam annemi garanti ettikten sonra, pek de şaşırtıcı olmayacak bir şekilde beni de ‘utancımdan’ intihar ettirtecektir.”

“Mucizelerden ümidini kesmemelisin, abla.”, diye sırıtır Inshala.

“Sen.. sen bayağı değişmişsin kız kardeşim. Ancak sorun mucizelerde değil, durumumun imkansızlığında..”, der Moira yılgın bir sesle.

“Öyle deme, abla. İmkanlı durumlarda gerçekleşen şeylere mucize denemez ama ki! Daha dün sabah High Woods’un hemen güneyindeydik ki!”

“Ne? Nasıl?”, diye hayretle bakar Moira, önünde sırıtarak duran küçük kıza.

“Sonra. Fazla zamanımız kalmadı. Uyurken vakit farklı işliyor. Uyanmadan sana olan biten bazı şeyleri anlatmam laz—”

“GÖZETİM BÜYÜLERİMİZİ BİR ŞEY İSTİLA ETTİ!”

“SALDIRI ALTINDAYIZ!”

“LORD KARKASHI’YE HABER VERİN!”

..diye bir ses gürler ve Inshala’nın ‘rüya’ alemi dağılmaya başlar.

Panik olmuş bir şekilde Inshala, Moira ablasına bakar ancak kızın yüzü donuklaşmış, bedeni de çoktan silikleşmeye başlamıştır.

“Abla.. Abla dayan.. Yoldayız ve geliyoruz!”, diye çığlar kaybolan Moira’ya..

..ve Inshala kan ter içerisinde uyanır!

✱ ✱ ✱

Inshala korkuyla yerinden fırlar.

Onun sıçramasıyla Aager de bir anda kızın arkasında, kısa ve keskin kılıçları çekilmiş bir şekilde peyda olur.

Karalar içindeki adam, yarı ayık, yarı uyku halinden, farkındasız bir refleks ve hayret verici bir hızla, göz açıp kapayıncaya kadar, tam savaş pozisyonuna geçmiştir.

“Ne oldu?”, diye sessizce sorar sırtını verdiği kıza.

“Moira.. Moira ablam.. Başı fena halde dertte. Hemen gitmemiz lazım.”, diye inler Inshala.

Aager’in buna gösterdiği, neredeyse katatonik denebilecek kadar soğuk kanlı tepkisine birazcık olsun hayran kalmamak pek de mümkün değildir.

Fogstep, nedenler yada niçinlerle vakit harcamaz.

Inshala’nın battaniyesini kapar, seri bir devinimle topak halinde yuvarlayıp kendi çantasına tıkıştırır, kızın küçük bohçasını da alır ve yarım dakikadan daha kısa bir süre içerisinde, orada birilerinin kamp yapmış olabileceğine dair pek az iz bırakacak kadar temizlenmiş bir alan bırakır ardında.

“Gidelim.”, der kıza sessizce.

Ve Inshala, neden ilk gördüğü andan itibaren bu adama takılıp kaldığını anlamış olur;

GÜVEN.

MUTLAK..

..VE KATIŞIKSIZ.

“Teşekkür ederim.”, diye fısıldar karalar içindeki adama, küçük kız..

..ve ikisi de dağılıp rüzgarda uçuşmaya başlar.

Dağılmaya ramak kala Inshala’nın yüzünde hafif utanmış, daha çok mutsuz bir ifade belirir. Gerçeği, sadece gerçeği öğrenmek isteyen birisinin azmini taşıyan gözlerle ellerini tutan karalar içindeki adamın gözlerinin içine bakar..

“Ne oldu, bebeğim?”, diye Aager’in dingin fısıltısını duyar zihninde.

“Sana bir şey soracağım, Aager Fogstep, ama bana doğruyu söyleymeni istiyorum.. Ne kadar acı olsa da..”, diye kızın umutsuz sesli yankılanır adamın içinde.

“Sana istediğim kadar iyilik yapamadım, Inshala. Ama her zaman doğruyu söyledim..”, diye aynı fısıltıyla cevap verir karalar içindeki adam.

“Ben.. Ben senin için bir zorunluluk muyum?”

“Evet.”, der Aager açık ve çıplak bir hışımla. “Seni gerçekten tanıdığım andan itibaren.. Ve bunun asla değişmemesi için de elimden gelen, ve gelmeyen, ne varsa da yapmaya kararlıyım.”

“Ama neden?”, diye sorar kız ağlamaklı bir sesle.

“Çünkü sen daha azına layık değilsin, bebeğim.”

“Ama.. ama ben bitli kızın tekiymişim ki!”

“Bitler korkulacak şeyler değil, Inshala. Ve sen de olduğunu da hiç sanmıyorum.”, diye cevap verir Aager çatılı kaşlarla.

“Nerden biliyorsun ama?”

“Uyurken bacağıma yasladığın başını, yüzünü.. ve saçlarını saatlerce.. günlerce seyretme fırsatım oldu.”

Birden kızın yüzünde güneş açmış gibi bir ifade belirir.

“Ah Moira abla.. Beni kandırdın.. Ben bitli değilmişim ki!”, diye ışıl ışıl bir ifadeyle gülümser..

..ve kendisini rüzgara bırakır.

Kaşla göz arasında Aager Fogstep ve Inshala ‘la fey’ Frostmane ufukta kaybolmuştur çoktan..