Showing: 1 - 10 of 12 RESULTS
book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity

a witness or two..

a witness or two..

Timeline:

A long stream of refugees disembark from the damaged Arashkan ships to the shores of Serenity Home town, adding to the already unmercifully overcrowded town and the lands surrounding it. From the last ship, a pair; one handsome but tired-looking blond half-elf, the other, a boldly beautiful young woman walk down the ship’s plank and follow the last remains of what was once The Great and Glorious Arashkan, towards the town that’s offering more than it has.

 

This story takes place about a month or so after
The Stab In The Back
and a bit before
Grulganesti Grimtooth Bolgrig;
“A Debt Father to Daughter Passed..”

 

 

Agent Largo: This is a bad idea. My guestimation is one of three outcomes..

Lilly Venom: That so?

Agent Largo: Yes. (a) He will suffer a traumatic shock and runoff, shouting how much he hates me. (b) He will undergo some form of angst, followed by an episode of a not so unexpected breakdown, accuse me of letting his mother get killed, and very likely result in him punching me. (c) He will outright defy me, saying I wasn’t there when he was growing up and when he needed me, and that he’s all grown up now, doesn’t need me at all, and will refuse to see or talk to me..

Lilly Venom: Angst, huh? Never thought you a man for high drama, Agent Largo. But here you are, proving me wrong.

Agent Largo: You pun me.

Lilly Venom: (shrug) I pun a lot of people, Agent Largo, and you still owe me a dinner. I hope this town has a decent inn.

Agent Largo: You came here before, Lady Lilly. You should know.

Lilly Venom: The key to being a good assassin, Agent Largo, isn’t the kill, no matter how effective or efficient you are at it.. It is knowing your target.. and their habits.. And of course, never being noticed. The Temple Guardian, Demos, never visited the inn, hence neither did I. Thinking back, good thing I never did visit the inn.

Agent Largo: Ow?

Lilly Venom: Inns are a good source for local gossip, news, and information.. and finding out who is who. Had I visited the inn, I definitely would have left this town with at least one corpse.

Agent Largo: You know someone in this town, then? On a personal level?

Lilly Venom: (slight frown) That’s none of your business, Agent Largo.

Agent Largo: You really enjoy calling me ‘Agent’, all the time, don’t you, Lady Lilly?

Lilly Venom: More than you like ‘Lady’ing me.

Agent Largo: (side glance) You are in a mood, today.

Lilly Venom: I am in a mood, every day, Agent Largo. Have you decided on what to do? About your Dexter, and about your job? At the moment, you have neither.

Agent Largo: That was a tad harsh, Lady Lilly..

Lilly Venom: I have never fallen head-over-heels for any man, Agent Largo. But I am willing to give you a shot—

Agent Largo: Coming from you, that sounds ominous. I am not sure if I should feel elated, or I should start wearing full body armor.

Lilly Venom: —And I don’t like distractions.

Agent Largo: You are quite the target-oriented girl aren’t you, Lady Lilly?

Lilly Venom: I am a Drashan girl, Agent Largo. Everyone is someone’s target there. And if you are a girl, that number rises exponentially. But I have always believed in celibacy. It removes the option of undesired attractions, and hence, unwanted distractions and complications.

Agent Largo: That’s a bit.. lonesome..

Lilly Venom: Any self-respecting Drashan marries only once, Agent Largo. That being said, there is no such thing as a ‘self-respecting Drashan’, and the only thing we truly marry is ‘death!’

Agent Largo: You make it sound like it’s a proverb.

Lilly Venom: (shrug) It is.. Have you decided what to do?

Agent Largo: I was hoping to get killed in the upcoming battle and save everyone the hassle.

Lilly Venom: No.

Agent Largo: No?

Lilly Venom: No, Agent Largo. You owe me dinner and I refuse to dine with a coward.

Agent Largo: Now, that really was harsh, Lady Lilly. And totally uncalled for.

Lilly Venom: Then go to the boy, knock on his door, or knock it down and say ‘Hi..’, sit down, and explain all your reasons for having done what you did. He might get angry, he might pout, or he might be happy. I would be happy if my mother rose from her grave and came to visit me.. though I doubt she has a grave.. Unclaimed bodies are usually just dumped into the sea with the rest of the derelict, in Drashan..

Agent Largo: That’s.. sad..

Lilly Venom: You don’t really have to act the ‘understanding type’, Agent Largo.

Agent Largo: I am not the ‘acting’ type of spy, Lady Lilly. I am the ‘orchestrating’ kind of agent. Though I see nothing to orchestrate, here. Well, actually there is.. with a lot of potential.. but I just don’t want to..

Lilly Venom: By all means, Agent Largo, do!

Agent Largo: No.

Lilly Venom: Why?

Agent Largo: You are a girl with a very special and specific set of skills, Lady Lilly. But you have honor and, diverse as it may seem, you also have integrity. I am afraid, I just don’t feel like playing with and consequently destroying either. Whatever sins I may have done, I have done for my Arashkan. I never wanted you to be part of that even before we met for the same reasons I mentioned above. The only reason I called upon you was because High Lady Angrellen left me little to no choice and I needed help.. desperately..

Lilly Venom: Do I sense ‘tender care’ in all of that?

Agent Largo: (replies with silence)

Lilly Venom: (after an extended, counter-silence, and a sigh) Neither my honor nor my integrity will save me should I ever be subjected to the law, Agent Largo.

Agent Largo: Arashkan is destroyed, Lady Lilly, therefore I am no longer the law.. And hence, I feel no obligation whatsoever to turn you in. Funny how that turned out.

Lilly Venom: (more silence) You will likely end up an outlaw too..

Agent Largo: I have been in and out of said law for longer than I can remember but never for personal gain. If for once, I end up doing that, I don’t mind doing it for you.. At all! I will do whatever job I can find, once this war is over and provided I am still alive. As for my son.. He will accept me, perhaps in time, or he will not. I did what I did, to preserve his life. He will either understand this too or not. But if you are willing to be with a fool like me, I am willing to do what it takes, Lady Lilly..

Lilly Venom: My contract with you was—

Agent Largo: —Your contract with me got voided at least twice.. back in Arashkan.. when you saved my life in the tunnel and then again after High Lady Angrellen trampled over us.. And possibly any number of other times I am not even aware of, when you watched my back on our deadly plight to get the civilians and the remaining guards out to the docks, and aboard the ships, Lady Lilly.. So when I say, you have my gratitude, I mean it at its maximum capacity. Many people who are alive now owe their lives to me. Funny how they fail to see, they actually owe it to you..

Lilly Venom: (stares ahead and does not say anything)

Agent Largo: ..We will have to take Prince Korodin in with us, though. Quite unavoidable, really. I did, after all, give my word of honor to Lady Ferrara, and the boy needs training from the best..

Lilly Venom: (snort) A wanted assassin and a former ARIS Agent..

Agent Largo: Like I said; The best..

Lilly Venom: (back to serious) Someone’s bound to notice me eventually, you know.

Agent Largo: I thought all you assassins were good with disguises.

Lilly Venom: We usually are. It’s part of our basic training program.

Agent Largo: There you have it then.. A good handlebar mustache or a chevron, along with a brett, and no one will ever recognize you.

Lilly Venom: (snort) Yes. I am sure no one will recognize me, but everyone will notice you, constantly arm in arm with a guy!

Agent Largo: So you want it to be ‘arm in arm’ and constantly, then?

Lilly Venom: (slight frown) Depends on the dinner, Agent Largo.

Agent Largo: You really have your mindset on that dinner, Lady Lilly.

Lilly Venom: Yes. I do.

Agent Largo: Why? I don’t mind a dinner.. many dinners with you, Lady Lilly, but why indeed?

Lilly Venom: Because it will be a first, for me.

Agent Largo: (blink) You mean to tell me, you have never had dinner with anyone in your life?

Lilly Venom: Agent Largo.. Just who would dine with a wanted fugitive such as myself, let alone an unaffiliated, freelancing assassin?

Agent Largo: Apparently, me..

Lilly Venom: That is yet to be seen.. and I think we are here..

Agent Largo: I suppose we are.

Lilly Venom: There are guards at the town gates and they seem to be questioning everyone before they let them in.

Agent Largo: Let me handle the guards, if you will, Lady Lilly.

Lilly Venom: Handle away, Agent Largo. I have no issues with a capable man. I have nothing to prove, and neither do you.

Agent Largo: I must disagree. Every man has something to prove, where a pretty girl is involved. If you can accept that, we can move forward.

Lilly Venom: I suppose I must. Since you think me ‘pretty’.. So, yes, I am willing to take that risk.

Agent Largo: (smile) Forward it is, then..

✱ ✱ ✱

Serenity Home Gate Guard: Good afternoon, sir.

Agent Largo: Good afternoon.

Serenity Home Gate Guard: What can I do for you, sir?

Agent Largo: We are Arashkan refugees, to see Dexter Summersong.

Serenity Home Gate Guard: And what business do you have with the town bard? He has a full schedule, training the platoon assigned to him.

Agent Largo: He.. he has?

Serenity Home Gate Guard: Yes, sir. Anyone with any skill sets is expected to train others for the upcoming battle. Any kind of training is of use. You can fill in this form over here, take a number and you will be assigned somewhere, or be assigned to someone..

Agent Largo: I see. I will fill in the forms, but after I see Sir Dexter..

Serenity Home Gate Guard: Very well, sir?

Agent Largo: Largo.. Largo Summersong.. And this is Lady Ferra and the young boy is my distant relative, Rodin.

Serenity Home Gate Guard: Alright, sir Largo. I shall send a runner and see if our bard, Dexter, is available. I apologize for the inconvenience, but I can not let you in until there is some sort of vouch —security protocols, you understand..

Agent Largo: Of course..

Serenity Home Gate Guard: Perhaps you can take the time to fill in your forms in the meantime, sir? It may take a while for Sir Dexter to get here..

Agent Largo: (sigh) Very well..

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: ARIS Agent? Really? You are actually going to write that?!

Agent Largo: Well, why not? For once in my life, I actually don’t have to lie about my job!

Lilly Venom: Then I guess I will just have to write ‘Assassin For Hire’, in my form, then.

Agent Largo: You.. might not want to do that, Lady Lilly.. For my sake, if not yours..

Lilly Venom: I don’t do lies, Agent Largo. Perhaps you might have noticed that.

Agent Largo: I have.. And it’s made me wonder..

Lilly Venom: A good assassin does not do lies, Agent Largo. Lies constantly require attention to keep track and that clusters the mind. And because I study my contracts very well and plan my exit strategies accordingly so I never have to lie. O.P.G.G.. Observe. Plan. Get in. Get out..

Agent Largo: You really never cease to amaze me, Lady Lilly.

Lilly Venom: Also, it is immoral to lie!

Agent Largo: (stares at Lilly)

Lilly Venom: What? Just because I am an assassin, doesn’t mean I lack moral codes, Agent Largo. I kill because it’s my job, not because I enjoy doing it. That is what was available for me to learn to stay afloat at Drashan, so I learned it well. Had I enjoyed it, we wouldn’t be having this conversation because you would have been dead and I would have been elsewhere busy cutting throats.

Agent Largo: Touché.

Lilly Venom: (shrug) It’s the truth.

Agent Largo: Write, ‘Security Advisor’, then. I am guessing you can do that very well.

Lilly Venom: I suppose..

Agent Largo: It won’t be a lie..

Lilly Venom: (sigh) It had better be a very good dinner, Agent Largo..

✱ ✱ ✱

Agent Largo: Here you go, sir. Two forms.. One for me, and one for the lady..

Serenity Home Gate Guard: Thank you, sir Largo. Sir Dexter should be here soon.. Ow.. and here he is.. Sir Dexter. These are the two who wished to see you; Sir Largo and his lady, Ferra..

D.D. Dexter: (stunned) Dad?

Agent Largo: (flustered) Uhhmm.. Hello, son..

D.D. Dexter: (still stunned) You.. You are not dead!

Agent Largo: (still flustered) I.. can explain..

Lilly Venom: (snort)

D.D. Dexter: Who are you?

Lilly Venom: I am the girl your father owes a dinner to!

D.D. Dexter: (stunned and shocked) You have a girlfriend? She is younger than I am, dad!

Agent Largo: (flustered and blushing now) I.. can explain that too..

Lilly Venom: (snort) Your father is alive and well, and you are worried about my age?

D.D. Dexter: (splutter) What the heck, dad?!

Agent Largo: (going down in flames) I…

Lilly Venom: (briskly) Your priorities are mind staggering, boy.

Agent Largo: (dead because of fighting in two fronts now) Uhmm.. Lilly..

Lilly Venom: (mildly agitated) What? After some twenty-odd years, he sees his father, ALIVE, and he is making an issue of my age? Really, now.. I thought bards were a polite bunch, if not smart!

 

(many footsteps approach)

 

Sheriff Standorin: (Udoorin’s father) (stern officious voice) Lilly Venom. You are under arrest and wanted for the murder of Lord Trimdel Kandara of Endless Watch. Please do not resist. Master Aager, please arrest this felon, if you will..

D.D. Dexter: What the..

Agent Largo: Ow crap!

Aager Fogstep: (approaches Lilly with cuffs and hisses at her with an extremely angry, tight voice ) You idiot!

Lilly Venom: (sigh) Well, bugger..

Agent Largo: (more than flustered) Sheriff Standorin—

Sheriff Standorin: (with a heavy club in one hand) And you, former Agent Largo.. You are also under arrest for aiding and abetting a known fugitive. Anything you say can and will be used against you in a court of law. I suggest you keep to your silence!

Agent Largo: Sheriff Standorin. You know who I am. You know what I do—

*wham*

Sheriff Standorin: —There.. I appreciate it when criminals heed a good advice when it’s given to them and do stay silent. How about you, Venom, how would you like your reception? The same, perhaps? Or would you rather exercise your right to silence?

Lilly Venom: (shrug) No, I’m good..

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: How are you?

Agent Largo: I hurt. The good sheriff has a heavy hand with that club of his..

Lilly Venom: (heartlessly) I wouldn’t know, Agent Largo. I did not resist.

Agent Largo: (sigh) Well.. That certainly went well!

Lilly Venom: This is sort of embarrassing for me, to be honest. The first time I come to a town with no contracts nor clients, and I am detained and put to jail. Remind me again why we are here?

Agent Largo: The boy.. Where’s he?

Lilly Venom: Which one?

Agent Largo: Both, I guess?

Lilly Venom: Your Dexter was with the Sheriff the time I saw him, though he did come in to check in on you once. You were still out so he just stared at you.. and me as well, I guess, since your head was on my lap.. He was furious and was looking somewhere to lash out. I told him if he tried that in my direction, he would lose everything he thought was dear to him. I might have threatened him with evisceration and death by choking on poisonous darts as well.. We had a small chat after that, though only I spoke. Told him everything you did for him and why.. He didn’t say anything, but he listened, then he left..

Agent Largo: I should have been the one to tell him those.. Not the evisceration and death by poison darts part, obviously.. The other things..

Lilly Venom: Probably. But you were making such a lousy job out of it.. And the boy needed to know.. Hearing it from a third person is sometimes better. Gave him something to think about besides pouting, at least.. He might come around, or he might not. It’s on him now.

Agent Largo: (sighs) Thank you.. Lilly.. What about the prince?

Lilly Venom: They took him elsewhere. I suppose they will question him first for some kind of leverage.

Agent Largo: Korodin won’t tell them anything except that his name is ‘Rodin’ and that I am his distant uncle. And he will keep repeating that.. unless they hurt the boy.. And if they do that, I will get out of here and really murder someone!

Lilly Venom: (a bit surprised) You care for the boy!

Agent Largo: Well, sure.. He is my prince.

Lilly Venom: True. But you personally care for him..

Agent Largo: (sigh) Yes, Lilly.. I personally care for him. He’s young but I suspect he understands what’s going on around him a lot more than he lets on, making him quite brave. He didn’t cry once during our plight from Arashkan, nor on our way to here on the ships.. And we read The Amazing Adventures of Blom Bundlebim Hobim. Anyone who reads that book together, are bro’s for life!

Lilly Venom: (snort) Boys!

Agent Largo: Don’t pun the ‘bros bond’, Lilly. It’s a real thing!

Lilly Venom: (slight frown) I am no longer a Lady, then, Agent Largo? Why am I suddenly not a lady anymore?

Agent Largo: (sigh) We share a cell and that’s as close to any woman I have been since my wife was murdered, and that was more than two decades ago. I believe that calls for a bit of honest sincerity. I don’t think this was the dinner you had in mind but here we are, in a quiet and dim setting.. just like you wanted. We even have candlelight. I am in your hands.. and your lap, quite literally, I might add.

Lilly Venom: (stares down at the face in her lap, studying it, perhaps to finalize a decision)

We have no dinner, Agent Largo..

Agent Largo: Jail food is never really all that good, but it’s always on time. Should arrive soon enough..

Lilly Venom: Very well, Agent Largo.. Will you propose now?

Agent Largo: I was really hoping for better conditions, Lilly.. You deserve better conditions..

Lilly Venom: I think I will be receiving ‘what I deserve’ on the morrow, Agent Largo. I wouldn’t fret about it too much if I were you.

Agent Largo: You could get away, you know.. I am sure these bars can’t keep you..

Lilly Venom: Could say the same thing for you, Agent Largo, but you won’t.. Because of your son and because of the damage it might do to his reputation.. For similar reasons, I won’t either. Just.. not for a son or daughter.. (pauses for a moment, then sighs) And I gave the good sheriff my word that I wouldn’t try to escape, provided he let me stay in the same cell with you.

Agent Largo: Huh! A wasted bargain, if you ask me, though I can’t complain about my current disposition; your lap is surprisingly.. intriguing. Enough to want to know what’s on either end.

Lilly Venom: (amused) A foot on one end, and a hip on the other, Agent Largo, among other things, and you don’t have rights to any of them —at the moment. Not unless you want to embarrass yourself anymore than you already have.

Agent Largo: (snort) Fair enough. I am guessing the other reason you stayed has to do with the person you know in this town?

Lilly Venom: (silence)

Agent Largo: Very well, then.. If I will have more of your breath.. and perhaps get clubbed every once in a while knowing I shall wake up to your lap, then I would very much like to propose. Would you like to spend the rest of your life with me, Ferra Ferrea? To be my wife, my companion, my partner, possibly in crime, and my friend?

Lilly Venom: Yes. I would, Largo Summersong. The rest of my life, short as that maybe, I would like to spend it with you.. Same conditions!

Agent Largo: The name is Lauca, actually.

Lilly Venom: Lauca?

Agent Largo: Means, ‘warm’, in Elvish, though I have no idea what my mother was thinking when she gave me that name. It is supposed to relate to ‘A Warm Summer Song’.. But I have been using Largo since a bit before I joined ARIS because they sound similar and Largo was easier to pronounce. This, however, is a definitive occasion, so I thought at least you should know.

Lilly Venom: Lauca.. Sounds intriguing.. Means, warm?

Agent Largo: Please don’t make too much pun of it. Half-elves tend to get touchy when it comes to certain things.

Lilly Venom: La-yu-ka.. Law-ka.. Am I pronouncing it right?

Agent Largo: Do you want to pronounce it right?

Lilly Venom: I would, yes.

Agent Largo: Why bother?

Lilly Venom: Why bother with Ferra Ferrea?

Agent Largo: Touché.. and point taken, I suppose.

Lilly Venom: I shall call you by this name, from time to time, so we remember a warm summer song!

Agent Largo: That.. actually sounded poetic. Much better than I ever thought it would.

Lilly Venom: I think, I like it..

Agent Largo: Alright. Now we’ll need a witness or two..

Lilly Venom: I believe we have.. a witness or two..

Agent Largo: We do?

Lilly Venom: Yes, we do.. Don’t we, Aager?

Aager Fogstep: (sighs and comes out of the shadows) You really are an idiot, Lilly.. What possessed you to come here? This place is going to burn, and very soon.. and you came here?

Lilly Venom: Hello, Fogstep. Good to see you too.. Less than I wanted to, but here I am..

Aager Fogstep: This isn’t a game, Lilly. I have no authority over the sheriff, and certainly not over the mayor. I thought you were a survivor.

Lilly Venom: I am tired of just surviving, Aager. I have done it all my life. Took a page from your book and I have decided I want to ‘live’ now..

Aager Fogstep: And you came here.. For that.. Just how stupid are you?

Inshala Frostmane: (comes out from behind Aager) That is not nice, my Aager. I do not think Lilly is stupid. I think her to be extremely smart. Certainly smart enough to make all the correct choices, when we were back at Arashkan.

Lilly Venom: And, here is our inseparable second witness..

Inshala Frostmane: Hello, Ferra.

Lilly Venom: Hello, girl.. You have grown some. And you glow more..

Inshala Frostmane: (blush) I.. I do?

Lilly Venom: Yes. You were scared all the time, the last time I saw you. Now you look.. free!

Agent Largo: Don’t mind me. I’ll just lie down here and nurse the bump on my head.

Lilly Venom: (to Aager) Do you want to introduce yourself, or should I?

Aager Fogstep: (shrug)

Agent Largo: I know who he is. He is SIS —Serenity Intelligence Service; pseudo-named, Aager Fogstep. Single. Real name; unknown. Mother; unknown. Father; unknown. Siblings; rumored to have one, though his or her gender is unknown and presumed dead. He is also a former Drashan convict.. His ‘apparent’ job is being the right hand of Sheriff Standorin Shieldheart. He was one among others to have brought down Themalsar. There are any number of murders attributed to him, though none of them have been proven, nor verified.. The girl, I do not know. None of the spies I sent could get any information about her, back when she, sir Aager here, and their diverse other companions first came to Arashkan and started asking questions about Gar Thalot.. We found out who all her friends were.. Just not her and the one other girl who slept on the roof of the inn they were staying. It’s like neither of them ever existed before. We couldn’t even put a name to them. Heck, we couldn’t even scry them! It was like.. they both were off limits!

Lilly Venom: I am inclined to be impressed, Agent Largo, though I don’t think Aager here qualifies as single and his sibling’s name is ‘me’.

Agent Largo: (confused) Me?

Lilly Venom: (silent smile)

Agent Largo: (somewhat horrified expression) YOU?

Lilly Venom: (sumgly) Yup!

Agent Largo: (stunned silence)

Lilly Venom: Yes, Agent Largo, he is my elder brother.. I am not at liberty to divulge who or what the other one is, but this cute little girl, here, is Inshala Frostmane. Aager’s girl, woman, mate.. I have thus failed to put a name to what they are, to one another. Nothing seems to sufficiently cover their relation.. In all candor, though, it is likely she is the best thing that’s happened to me in my life and I am happy to call her my sister.. Other than that, I am not aware if she has any other title.

Inshala Frostmane: (beam) I am here in my ‘Ritual Guardian’ capacity, dear Ferra..

Lilly Venom: I do not know what that means.

Agent Largo: I do, and it is an immense ‘capacity’.. I thought the good Master Cathber was killed in his sleep. I wasn’t aware he had any students in training.

Inshala Frostmane: (quietly) He had me. And I had him. He was my Father and my Master since I was a month old.

Agent Largo: I am sorry, young lady. I knew Master Cathber personally and deeply revered him. Now.. Master Aager, and Ritual Guardian, if you would be kind enough to put in a good word for Lady Lilly here, I would be grateful. I shall suffer my punishment, whatever it may be.

Lilly Venom: How very noble of you, Sir Agent Largo! I wasn’t aware I was getting a knight in shining armor when I asked for that dinner.

Agent Largo: I apologize, Lilly. But it comes as part of the package!

Inshala Frostmane: (beaming) I have no idea what you just said, but it sounded so sweet. And I didn’t know you were a knight, Sir Largo. I will ask them to release both you and my elder sister Ferra and also to kindly return your shiny armor.

Agent Largo: !

Lilly Venom: (snort)

Aager Fogstep: (snort)

✱ ✱ ✱

Sheriff Standorin: You seem to have left out quite a bit of your personal life, Master Aager. I thought you said your sister was dead.

Aager Fogstep: I thought she was dead, too. Her unexpected appearance in Arashkan did take me off guard.

Sheriff Standorin: I see no mention of this in your reports. Are we making private exemptions, then?

Aager Fogstep: (cooly) Yes and no, Sheriff. Some of the things that happened at Arashkan never got mentioned for obvious and not-so-obvious reasons. Suffice to say, putting them in writing would have been too damning for the people involved, which includes our esteemed Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and by proxy, Ranger Master Davien Hart. Master Nimbletyne Tinkerdome’s niece, Master Gnine, and by his proxy, back to his uncle. Princess Alor’Nadien ne Feymist and High Lady Anglenna Sunsear of High Woods and Bari Na-ammen, damning Ri Grandaleren Feymist and Rise Nadine Graciousward, again, by proxy.. Our Senior Temple Guardian Lady Magella, and by her proxy, Master Argail Smitefast and pretty much all her extended family at Scowling Hills, and the deceased Demos Lightshand. Then we have Udoorin Shieldheart, your son, who also happens to be the betrothal of Princess Alor’Nadien ne Feymist, hence damning her again. And since he’s your son, that would be damning you, Sheriff Standorin Shieldheart of Serenity Home town, by a similar proxy. Last but not least, myself, and by my proxy, damning you again! The Ritual Guardian, Inshala ‘la Fey’ Frostmane, here, and ‘The Celestial’ girl, Merisoul Xyrotwu, never got mentioned as neither of them are within our kingdoms’ jurisdictions.. The title of ‘Ritual Guardian’ is not bestowed by the king nor his vassals, but by the Ritual Forest itself and I shudder to even contemplate just who has any jurisdiction over Merisoul Xyrotwu, other than ‘The Great Heavens’.. What was put into writing, however, was done so from a distinctly ‘relevance’ point of view.

Sheriff Standorin: (amused) Nicely done, Master Aager. You have threatened damning everyone of note in this town and people of the highest status among our neighbors. Not to mention damning my own son, my future daughter in law and myself —twice, I might add..

Aager Fogstep: (coldly) You didn’t bring me here from Drashan to play ball, Sheriff. You brought me here to be the solution!

Agent Largo: (snicker) I did offer to take him off your hands years ago, Sheriff..

Sheriff Standorin: (ignores Agent Largo and glares at Aager) Just how damning are we talking about, here?

Aager Fogstep: (total silence)

Sheriff Standorin: (sigh and turns to Lilly Venom) Says here, in your form, you are a ‘Security Advisor’, Miss Ferra?

Lilly Venom: Ferra is my given name, Sheriff Standorin. And that would be ‘Mrs.’ Not, ‘Miss’..

Sheriff Standorin: (cocked eyebrow) I wasn’t aware the infamous Lilly Venom was married.

Lilly Venom: I would have been surprised if you were. It happened just last night!

Agent Largo: (cough)

Sheriff Standorin: You can’t be serious!

Agent Largo: I have been. For quite some time, now.

Lilly Venom: (smile)

Sheriff Standorin: What the hell do they put into the prison food?!

Agent Largo: I resent that.

Sheriff Standorin: (irritated) What am I expected to do now?

Agent Largo: (shrug) That’s up to you, Sheriff Standorin. This is my home, but it’s your town.

Sheriff Standorin: I suppose you will spill everything should I try to send you to the gallows, Mrs. Lilly?

Lilly Venom: (shrug) I am an Assassin —or a ‘Security Advisor’, if you will, Sheriff. I kill people for a living and I am very good at it. Whether I shall keep doing that is up to consideration at the moment, but I don’t do two things; lies and blackmail.

Agent Largo: I do.. And yes, the irony in that is sort of disturbing, but in this case, I shall uphold Lady Ferra’s wishes.. and honor..

Sheriff Standorin: (scowl) This is a mess, Master Aager. Please tell me the ‘solution’ in all this.

Aager Fogstep: (shrug) Hire Agent Largo as part of the Covert Ops team and let him do what he’s good at doing. Hire Lady Ferra, here, as a Security Advisor, as written in her form, and let her do what she’s good at doing. This town can’t stay a town any longer, Sheriff, even should we win the war. You know this to be true. We have tens of thousands of refugees of all races and The Ritual Guardian is doing everything she can to keep the weather ‘mild’ and the ground warm so they don’t freeze to death and so there’s is still some crops growing and hence, food available for the all those hungry mouths. It is also because of her and the druidic elves that survived High Woods we assigned to her that there haven’t been any breakouts.. All those refugees will, however, and eventually, require a roof over their heads, and said homes will require a much, much larger security team.. I am guessing Yuleman already knows this also. Everyone is working hard now and for a common cause because there are a hundred and fifty thousand Orken coming this way. But that’s all going to change, should we win the day and the threat of imminent death is gone. Especially should we win the day and the threat of imminent death is gone..

 

(silence for a long, smoldering moment)

 

Sheriff Standorin: (sigh) Very well, Master Aager. I shall take this up to Mayor Yuleman. In the meantime, Master Largo and Lady Lilly will stay in your residence, Master Aager. They may get out into your garden, but they shall not leave the premises. Agreed?

Agent Largo: Agreed.

Lilly Venom: I suppose so..

Agent Largo: I need some rest, anyway. Been running back and forth for weeks now.

Lilly Venom: (cooly) Not tonight, you aren’t!

Agent Largo: (stammer)

Sheriff Standorin: (sigh) Go get the Temple Guardian Thomas here to officialize and formalize their wedding, if you will Master Aager.

Aager Fogstep: (quietly) Yes, sir.. And.. Thank you, sir..

 

(after Agent Largo and Lilly Venom are escorted out)

 

Sheriff Standorin: Is she as good as they say she is?

Aager Fogstep: (slight frown) She killed me, once!

Sheriff Standorin:

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: That was one hell of a speech you gave back there. I am impressed. This place has done you good.

Aager Fogstep: The good sheriff might be a harsh man, but he isn’t unreasonable.

Lilly Venom: (after a moment of pause) Will you give me away, Brother? When your Temple Guardian comes to officiate our marriage?

Aager Fogstep: Bit late to be asking me that question, don’t you think?

Lilly Venom: (quietly) I am.. I am trying, Aager.. This is me, taking those steps..

Aager Fogstep: (silent stare)

Lilly Venom: (returning the silent stare)

Aager Fogstep: Where’s your.. Largo?

Lilly Venom: Outside. Behind the house, talking to his son.

Aager Fogstep: You are okay with him having a son? Not that it should matter and Dexter is a decent man. But the fact remains; both are quite older than you. Agent Largo in particular.

Lilly Venom: It isn’t like the age disparity is all that much, you know. Well, it is, but he’s a half-elf. By the time I am old and crooked, should I see those days, he will still be of mild age.. And to be honest, his age never bothered me, considering how much I dislike fools and loath men in general. I think, being forced to work in Madam’s brothel when I came to age, back in Drashan did that to me.. Do you even know, or have any idea what it feels like to be groped or fondled by a total, filthy stranger who is leering at you with unwanted desire when you are barely twelve?

Aager Fogstep: (in pure, silent wrath) No.

Lilly Venom: You are naked. In all kinds of ways. You are shivering. Not because it’s cold, but because you are so scared. You have no idea what you are expected to do and everyone and everything is looming over you and they are all so much bigger than you.. All you know is you are about to be used and it’s going to hurt and you are going to cry because you are just a small, skinny, powerless girl.. You are going to cry and it will not matter because it won’t change the fact that it’s still going to keep on hurting in places that you shouldn’t be hurting.. Not at that age.. All you have is a tiny knife that you are allowed to use if the man likes beating his girls.. I was so scared that I couldn’t even move.. He became angry.. I don’t know at which point I sliced him open! But when I woke up, I had a cracked head and a bloody face, and he was dead. That was my first kill.. Then I decided to do the same for the next half dozen or so men as well. I just stood there, unmoving, and I was scared all the time.. Eventually, though, it would anger the men and they would slam me around and I would slice them open! That is when they sold me off to the Cutters Guild.. (sigh) I don’t think I could have found someone my age that fit my tastes since I really, truly, and quite mindlessly loathed men.. All men.. Still do, really. Largo.. He has.. seen things.. Bad things.. And over the course of years longer than either of us seen put together.. It has made him mature.. And serious.. Yet he still clings to that lame sense of humor of his. It is pathetic, really.. But I find it.. endearing.. if you could believe that. Yes, I freely admit I like those qualities in him. I.. I don’t think he will grope me like those animals. I think he will treat me.. right.. and alright..

Aager Fogstep: So you love—

Lilly Venom: Aaaaaaa! La, La, La, La, La, La, La !!!

Aager Fogstep: (confused) What?

Lilly Venom: I don’t want to talk THAT with you! I don’t like you that much, yet! Or rather, I don’t know you that much yet.. Brother..

Aager Fogstep: Fair enough.

Lilly Venom: (sigh) I don’t think we will ever be like the way you and Inshala are.

Aager Fogstep: What way would that be?

Lilly Venom: Wierd?

Aager Fogstep: (snort) Huh!

Lilly Venom: To be honest, I wouldn’t want to, either.. Too much effort, too much work, too much pain.. and too many emotions for my taste. I just want honesty, care, and reliance —both ways.. But I also want a certain amount of privacy reserved for ourselves too..

Aager Fogstep: Also, fair enough. I am happy for you.

Lilly Venom: You.. you are?

Aager Fogstep: (shrug) Yes.

Lilly Venom: This conversation went.. better than I expected!

Aager Fogstep: Just what kind of a beast do you think I am, Lilly, to mess up your happiest day?

Lilly Venom: (carefully suspicious) I am sorry. Hard to change everything, all at once.

Aager Fogstep: (straight face) Besides. You are TOTALLY his problem now!

Lilly Venom: (scowl) I knew it!

Aager Fosgstep: But I would rather you took your man and left. Gone.. Far away..

Lilly Venom: Why don’t you?

Aager Fogstep: (quietly, and after a pause) I can’t.

Lilly Venom: Why?

Aager Fogstep: (silent moment) This.. is my home now. And my Inshala’s forest.. I won’t give up my home, she won’t give up her forest..

Lilly Venom: Largo will not go. They destroyed his home. He does not show it, probably for my sake, but it’s tearing him apart. I strongly suspect he wants to die in as bloody a way as possible in the coming war.

Aager Fogstep: Why marry him then?

Lilly Venom: Because I.. want him.. per se.. And to give him another reason not to do what he foolishly wants to do.. Besides, we will likely go into the battle together. I’ll just have to watch his back..

Aager Fogstep: You are going into a battle.. because of an idiot?

Lilly Venom: No, brother. I am going to war because I want to preserve what’s mine.. And to earn my own ‘home’..

Aager Fogstep: You are an idiot too, then!

Lilly Venom: Perhaps.. Wonder what that makes you?

Aager Fogstep: The elder brother of an idiot!

Lilly Venom: (scowl)

Aager Fogstep: (snort)

Lilly Venom: Where’s your pretty girl? Where’s Inshala?

Aager Fogstep: She’s up the tree in the garden, trying to convince it to bloom.

Lilly Venom: Do I even want to know why?

Aager Fogstep: The tree is supposed to have very pretty pink flowers. She wants you to share them with your Largo.

Lilly Venom: (stunned) What? I am..

Aager Fogstep: Speechless?

Lilly Venom: Well, yes!

Aager Fogstep: She loves you.

Lilly Venom: I am flattered but how can she love me? Considering how little she knows me, and how horribly I treated her back in Arashkan.

Aager Fogstep: She has a great heart. And it seems she has a distinct affinity to seeing the depths of the souls in people. I can’t imagine what, but it appears she has found something she finds lovable in you.

Lilly Venom: You are not as funny as you think you are.

Aager Fogstep: I am funny?

Lilly Venom: What will you do? We.. seem to have barged into your home.

Aager Fogstep: (shrug) Sisters’ prerogative, I suppose.

Lilly Venom: (scowl)

Aager Fogstep: It’s alright, really. We will take our rest in the temple dormitories, or more likely next to some campfire —it’s a bit too crowned in the temple for my taste. We still have a lot of work until the day’s end, though. Inshala has to coordinate and make sure the ground stays warm and the weather mild for the refugees and I have two teams I need to continue training. One in the afternoon, which I should be heading soon, and the other at night and will take all night. ‘Infiltration, Blind Fighting, and Ambush!’

Lilly Venom: Oww.. Ambush! I could help you with that.

Aager Fogstep: No.

Lilly Venom: Why not?

Aager Fogstep: This one is an advanced group of former Bari Na-ammen vets and rangers, hence we will be using live weapons and I don’t want you bleeding back to your.. husband.. Besides, you should make good use of your time.. Nights in particular—

Lilly Venom: La, La, La, La, La, La, La —I am not listening to you..

Aager Fogstep: (snort) See you tomorrow morning, then.

Lilly Venom: (quietly) Aager?

Aager Fogstep: Hmm?

Lilly Venom: Thank you.

Aager Fogstep: Thank me when this is over and the ones we love are still alive.

Lilly Venom: (hug)

Aager Fogstep: (strained voice) You.. aren’t going to try and stab me are you?

Lilly Venom: I just might..

Aager Fogstep: Care for a slice of advice?

Lilly Venom: From you? No.. But say it anyway. I might listen.

Aager Fogstep: Lose some, to win some.

Lilly Venom: What the hell kind of an advice is that?

Aager Fogstep: The kind I gave to myself, though mine was, lose all, to win all! You are a smart girl. I know because my Inshala said so! I am sure it’ll come to you in time. Now, go on to your hubby, baby sister!

Lilly Venom:

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: Are you done?

Agent Largo: Almost.

D.D. Dexter: I still can’t believe this.

Agent Largo: I am sorry Dex. After what happened to your mother, I wasn’t going to trust anyone from ARIS where you were concerned. This town was the safest place I could think of and still give you a happy life. You know what is coming. You know the score.. I was ARIS and I had to do something for Arashkan without a constant threat on your life.. I can’t even tell you how many of my friends, my co-workers, and their families were assassinated in the past thirty years.

D.D. Dexter: I know the reasons, father. It’s just..

Lilly Venom: (briskly) Give it time. You’ll get used to it.

D.D. Dexter: You are.. intense.. If you don’t mind me saying so, Lady Lilly.

Lilly Venom: Just ‘Lilly’ will do.. Considering all the effort I gave to make your father quit calling me that. As for intense.. Guess Agent Largo here will find out soon enough.

Agent Largo: (fluster, flush and blush) Lilly.. Please.. This is my son, for Heaven’s sake!

Lilly Venom: (heartless laugh) And he isn’t nine, Agent Largo. He’s older than I am!

D.D. Dexter: (cough)

Agent Largo: (blush some more)

Lilly Venom: Are you ashamed of me, Largo, that you keep blushing?

Agent Largo: No. Never that. It’s just.. a bit of an uncomfortable topic, that’s all..

Lilly Venom: There you have it, Dexter. He loves you enough to be embarrassed in front of you. Which is the only time I have seen him actually blush like this. You, Dexter, must understand; he did what he did to you, knowingly and deliberately because he had to. And now he has decided to share a life with me, knowingly and deliberately. Your father is a smart man, Dexter. I don’t think he would have been fooled by my approaches, because I am not really a ‘girly’ girl.. He accepted me because he wanted me. Considering just how loyal he has been to your mother’s memory for the past twenty years, I would say he deserves a break, wouldn’t you? Take that into account before you dish out judgments. We just came from Hell itself. There is no name for the blood and carnage we saw in Arashkan. We didn’t watch it from a distance, Dexter.. We were there.. On the ground, fighting, bleeding, and saving lives.. At least your father was.. All I did was to try and stay alive, and watched his back.. Your father needs respite and I hope he finds it with me. Will you not allow him to have that much before we go back into that Hell? Because whether we want it or not, Hell is coming our way as we speak!

D.D. Dexter: (stare with open mouth)

Lilly Venom: Now. If you would please, I would like to have a few, private moments with Agent Largo..

D.D. Dexter: Of course. I will see you later today, or perhaps in the evening when my duties are over.. (pause) On the other hand, tomorrow will be a better time.

Lilly Venom: Tomorrow will be fine. Thank you for being considerate.

D.D. Dexter: (mumble) Not like I was given much of a choice.

Lilly Venom: Best kind of choice offered. Which makes sense, since this really isn’t anything you should be making a choice over, should you think about it with an open mind. The only thing that concerns you is whether you will honor the choices your father had to make to keep you safe and alive and wish him some happiness and that he finds it with me.. or sulk about it.

✱ ✱ ✱

Lilly Venom: I am sorry if I was a bit abrupt with your boy.

Agent Largo: I won’t complain. Had you not said the things you said, when I was still out, I don’t think we would have made any headway today.

Lilly Venom: I just didn’t give him the time to do or say things you both would have regretted, by making myself the target of his possible ire.

Agent Largo: You didn’t have to do that, Lilly.

Lilly Venom: But I did it anyway. I saw enough sad and stupid in my life, Largo. And I am tired of it. We can either carry that particular baggage into our lives or keep it out. This.. this is something I learned.. or rather, ‘was shown’, really, by my bother, Aager, and his skinny little woman.. But he.. they proved to me it could be done and I want to give it a shot. I will sweat for it, bleed for it, war for it, but want you to be there for it..

Agent Largo: (smile) We are back to ‘shots’? Where is the boy, Prince Korodin, by the way?

Lilly Venom: He is with Inshala.

Agent Largo: I don’t really know Lady Inshala. Can she be trusted?

Lilly Venom: More than either of us. She will ‘care’ for him like no other.. Now, quit dodging. Will you go for it?

Agent Largo: I am here, aren’t I?

 

(pale pink flowers start to fall all around them..)

 

Agent Largo: (surprised) What’s this? Cherry blooms in the middle of winter?

Lilly Venom: (looks up at the thousands of pink, cherry blooms flaking down with a glowing face and shimmering eyes, and whispers)

Inshala, baby girl.. Thank you..

✱ ✱ ✱

It is the first few days of December and evening has settled over a white Serenity Home. It is quiet and kind tonight and a barely discernable warm wind seems to blow from Gull’s Perch as if Mab and Titania have come to a rare understanding. There is a great, awe-inspiring, beautiful cherry tree in bloom in a garden in this town and there is a small ‘home’ next to this tree.

A home where people ‘belong’..

In this home, there is a young woman with a boldly handsome face and she shivers even though there is a cheery fire crackling in the small grate. Carefully, she takes off her long, brown leather trench coat, revealing an exquisitely made dress; a pale green loose blouse, a very dark royal green tight bodice with many laces complimenting her narrow hips, her slim waist, her slightly gaunt belly, and her pleasant-looking breasts, hiding in her blouse. A long skirt of the same color embroidered with delicate, silver threads and slits on either side flow down her hips to her bare feet, carefully displaying parts of her slender, naked legs..

The young woman shivers again, her hands in tight fists by her hips, and has trouble looking up at the maturely handsome blonde man standing a bare foot in front of her. The man has a slight frown on his face as if trying to discern a last-minute vex, for the small, single-room home is thread-bare to be sure, but it is warm.

The young, boldly handsome woman, however, is as if knot, and her lovely dark eyes seem to be staring only at his hands.

 

Lilly Venom: Will you have me now?

Agent Largo: Lilly? What’s wrong—

Lilly Venom: If you are, I would like you to take my daggers, all my knives, my darts, and my shark teeth away from me.

Agent Largo: Why? If you won’t mind me asking—

Lilly Venom: (looks up at her husband’s face, then at his hands again and whispers in trepidation)

I am scared.

And I do not want to kill you..


 
Epilogue

 

The boldly handsome young woman is as if staring down at her own bare feet as she speaks in a low, hoarse, throaty, and barely audible voice, her face burning with defiant rage and with a kind of a lost shame. She fidgets as she speaks but her eyes are in fact affixed on the blond man’s hands as if expecting them to move for an assault at any time.

 

Lilly Venom: You are the first man I have liked. And been this close to. And that almost includes my brother. I have loathed men all my life and killed many because they couldn’t keep their hands to themselves. If this is an issue for you, I will try to understand, even should you want to leave.

Agent Largo: (stares at the girl, silently)

Lilly Venom: It isn’t like I am the only girl around.

Agent Largo: (continues to stares at the girl silently)

Lilly Venom: I can’t claim I am much of a catch, either.

Agent Largo: (still silent)

Lilly Venom: You are a handsome man, after all. I have seen any number of girls looking in your direction on the ship while we were sailing here..

Agent Largo: (persistently silent)

Lilly Venom: And yes, I am aware I should have said something about this before. But in my defense, it isn’t something I wanted myself to remember, let alone admit to someone else. It is not exactly table conversation; hey, I loath men, and I tend to slice them open when they come too near!

Agent Largo: (absolute silence)

Lilly Venom: I would rather you said something.. or left..

Agent Largo: (finally speaks, in a dry, gravelly voice) I don’t really know what I should say and still stay safely unbleeding..

Lilly Venom: (scowls while still looking down)

Agent Largo: That you think so little of yourself, and by doing so, you think so little of me, since choosing one another was consensual and you are basically accusing me of having bad taste! That you would notice the girls staring at me, but not notice the constant scowl I had for all the young men ogling at you on that same ship, and why I never returned the wonts of any of those girls but stayed as close to you as I could, while trying very hard not to crowd you. That you think I would leave because you have some issues, serious as they may be. And last but not least, that you would want me to strip you of your weapons, yet never asked me to remove mine..

Lilly Venom: (stares at the man)

Agent Largo: No one is ‘just right’, Lilly. We all have our issues. I will not belittle yours. But at least it is a relatively tangible problem that has its own solutions. I carry the guilt of Arashkan, dear Lilly. The blood of thousands are on my hands because of my failures and there is neither a cure and nor any redeeming salvation for that.

Lilly Venom: You can’t blame yourself because of what happened there. Everyone was at fault for that failure. Everyone ‘failed’.

Agent Largo: True. But I am the only one left alive to have to live with it. The dead feel no guilt!.. But that’s another, and certainly not a ‘tonight’ matter, for you have worked hard to give me some respite and I shall not let that go to waste.

Lilly Venom: Very well. I shall do more, if I must, to carry that guilt with you, only if I can’t wash it off you. What.. solution do you offer?

 

Agent Largo slowly takes off his coat, folds it neatly, and puts it aside. Then, even more slowly, he reaches for the girl and smoothly strips one of her daggers from her.. and cooly tosses it aside and out of reach.

 

Agent Largo: There. Your turn!

 

The boldly handsome girl ogles at the man for a frightened, breath-held moment, then, and inadvertently, she smiles, for suddenly she knows this is a game. A game she is certain to win.. She does a quick, mental inventory: the other pair of the long, close-quarter combat dagger, sixteen short-range throwing knives, half a dozen shark teeth, any number of garrotes, and two dozen poison darts!

 

Lilly Venom: (smirks) You will run out of ‘steel’ before I do!

Agent Largo: (smirks back) And what are you willing to bet on that?

A red glare appears over the Gull’s Perch to the east, and very slowly, the sun starts to rise and Serenity Home stirs with a lazy and reluctant yawn.

The night, however, hasn’t all gone to waste;

Lilly Venom loses some and wins some..

arashkan şehri book 07 books dungeons and dragons duygusal groups komedi modül serenity Whispers; A Cabal

Unintentional Adaptation.

Unintentional Adaptation.

Timeline:

 

Place; Serenity Home

Time; Mid-January

Aager Fogstep and Inshala ‘la Fey’ Frostmane have left Durkahan city and returned to Serenity Home where each has their own harsh responsibilities waiting for them.

 

 

The events in this story take place after
Promise To Be Stupid Together,
and
The End of Sunsears

 

 

46 Days After The Fall Of Arashkan.

 

The lithe figure in long, brown, leather trenchcoat skulked near the wall, taking advantage of the shadows and the bush, happily growing in the garden of the house. She had her target insight, perched and hidden amongst the branches of a brittle, snow-covered tree, and she had no intentions of letting it get away this time. She dearly hoped the other two were in place. Then her thin lips pressed together and she growled in her low, throaty voice. “They had better be. Or there is going to be murder!”

Carefully, and with exaggerated motions, she took another step forward.

Her target didn’t seem to notice and was looking, not quite in the other direction, but she knew she wasn’t in her target’s peripheral vision either. A drop of sweat trickled down her brow and itched its way down the side of her boldly drawn nose, around the curve of her tightly pressed lips, and disappeared around and under her somewhat angular chin. The lithe girl did not flinch, nor moved to wipe it off. She’d done that once, before, and that was why her query had gotten away.

“Not this time. Not this time.”, she hissed. “This time, you are going down!”

 

Not far, another figure was ghosting. This one in dark, sinister-looking leathers. He wore a low hood and a mask, made from the same material, covering the bottom half of his otherwise slightly pale face. A short, dirty-black, and tattered cloak hung from his back, all the way down to his hips and just a bit more, hiding the daggers attached to his leather belt, and his short, but deadly swords strapped across his back. He was a stab above average in height and had shoulders an edge under broad. He was neither skinny nor gaunt, but lean, though he gave the slight impression that perhaps he’d suffered from malnutrition in his youth, and now, his form refused to take any access body fat. There was a cold, wintery air about him as he moved even closer to the lithe girl in her long, brown, leather trenchcoat.

“What are you doing, girl?”, he growled quietly.

And yes.

His voice actually did sound like a growl.

“You are not supposed to be here. I distinctly remember warning you not to bring your murder into my town. Was I not clear? Must I kill you to remind you of that?”

 

The lithe figure took another oozing step.

And her target prickled and looked directly in her direction!

The girl in the long, brown trenchcoat froze..

Her target’s eyes scanned and raked the area in her direction without mercy, but the lithe figure was good and her target couldn’t see her.

“Yes. Turn around and look the other way now. Come on. You know you must.”, she murmured to herself.

As if her words were some kind of prophecy or perhaps some mental geas, her target slowly turned around and started scouring in the other way —the opposite direction.

“Right.”, whispered the lithe figure triumphantly. “Now or never.”

 

The man in the dark, sinister-looking leathers also froze, for he saw someone else who had just come into play. Another lithe figure. This one had a long-sleeved, white, silk shirt, of all colors, open at her slender throat, a dark, gold-trimmed, tight bodice that fit her like a glove and complimented her hips, her waist, and her cup-sized breasts, a pair of black, belly dancers low-cut, loose trousers, and soft healed boots reaching up to her knees. Unlike the first, this girl did not skulk, but moved like.. water! The lean man in dark leathers had never seen anyone move with such natural grace, and that was a word he used to describe the lithe figure’s flowing motion which was exactly what she had done. She hadn’t moved silently, she had flowed from one spot to another! Her whole body language bespoke of elasticity, suppleness, and fluidity.. and precision! The man in the dark, sinister-looking leathers didn’t know who she was but guessed at what she might be, for she also had antler-like horns, and she was upon the girl in the long, brown trenchcoat before she knew it!

Aager Fogstep heard a very soft, bold voice.

“You are dead, love.”

“What the hell?”, he exclaimed as Lilly Venom slumped down and on her knees, screeching as she pummeled the dirt..

..and Inshala ‘la Fey’ Frostman Bolgrig Hooman Fogstep jumped down from her perch on the tree as she punched the air with a small fist, a happy grin on her face, as she gloried a victorious, “YESSHHH! I THINK WE WON AGAIN!”

“NO DAMIT! NO. BLOODY EF’ING NO! I ALMOST HAD IT! I ALMOST HAD HER! EF! EF! EF! EF! EF! EF! EF! EF!”, screamed Lilly Venom!

“Now now, dear girl.”, said the one with the antlers, also grinning. “There are children around that might overhear you. I believe that word is considered bad among mortals, though the reason escapes me. After all, there are children around because of deed that word implies and entails!”

“HOW, DAMIT! HOW DID YOU EVEN..!”, Lilly screamed at her. “I ALMOST HAD HER THIS TIME!”

“I am sorry, dear girl, but you never had her. This round, she played the possum, per se. Or bait, if you will.”

“WHERE ARE MY TEAMMATES, DAMIT? THEY WERE SUPPOSED TO HAVE COVERED ME!”

“Totally owned ’em!”, came a soft, merry voice.

“Uhhmm.. I am sorry Lilly..”, said a very embarrassed Agent Largo, followed closely by his son, D.D. Dexter Summersong who also bore a similarly embarrassed and flushed expression, guarded by a very pleased-looking Bremorel Songsteel, miming holding a sword in her hand. “The two ladies here jumped us before we could even get into place..”

“Totally what dad said. I mean, I even went as far as warding our location, but the Ranger Leuitenant Bremorel had downed my father already, and Lady Mirima Temez, here, came at me from above! I was like, ‘Isn’t that against the rules?’, but she just smiled at me and said, ‘Darling, there are no rules in love, and certainly not in war..’, so I.. gracefully gave in.”, Dexter mumbled in a dejected tone.

“Darling, you gave in because you lost. But I will not otherwise gainsay you. You were quite graceful about it.”, smiled Perigren Ostlanna Temez.

Inshala came running at them with an elated expression etched all over her face and she was jumping and skipping all the while.

“Whoop! We won! So you three are cooking tonight?”, she said happily, all the while beaming at Temez and Bremorel.

 

Lilly Venom scowled furiously at her.

Lilly Venom scowled even more furiously at Agent Largo.

Lilly Venom scowled and almost incinerated D.D. Dexter!

 

Then Inshala spotted Aager and beamed at him as well, and started waving in his direction!

Lilly Venom noticed her brother too..

“Well, crap! Now he saw it as well!”, she spat, her face darkened and her scowl deepened.

Then with a poisonous glare, she turned to her husband and her son-in-law.

“YOU.. BOTH OF YOU..”, she snarled pointing at the two who squirmed like two schoolboys caught in the act. “..TOTALLY SUCK!”

Then with a destitute flare, she turned around and stormed off towards Serenity Home Temple..

..to do that evening’s cooking.

Perigren Ostlanna Temez and Bremorel Songsteel ran after her, while the extraordinarily beautiful Temez tried her best to comfort the very much irritated Lilly Venom, the ranger lieutenant only laughed harder as Inshala almost threw herself at Aager.

The two hugged and drifted off towards their own home.

 

“Well..”, Agent Largo said when he was alone with his son.

“Yup!”, D.D. Dexter said.

“..that went well.”, his father finished.

“Yea..”, agreed, Dexter. “..we suck!”

Largo grunted.

“Yes. Yes, we do.. Six times in a row, though? I mean, from three young and pretty girls, you’d think they’d show us some mercy and let us win once! You know, just so we’d save face..”

“Yea..”, said Dexter. “..could have been worse, I suppose. Your young wife does seem to have admirable temper.”

“That she has. But she curbs it most of the time, which in itself is the truly admirable part. It’s just, she doesn’t like losing.”

“Who does? But I wouldn’t really call losing to a Ranger Lieutenant, the Ritual Guardian, and the head of Escape, a loss, father.”

“There’s that. But like I said. Lilly doesn’t like losing, and she doesn’t really like cooking either. Lucky for us, I don’t mind cooking at all. I have been doing my own cooking since I lost your mother. Lilly.. she really is trying to learn, you know, if only for my sake, and cooking for the refugees is good for her, but after seeing her slice a loaf of bread, I got scared and told her I totally wouldn’t mind doing the cooking at home.. at all!“, Largo said.

“Why?”, asked Dexter.

“She cut the bread like she was slicing open a man’s throat. It was the creepiest thing I have ever seen! I mean, you should have seen her face, then. She had this strange, dreamy expression no woman should have while slicing bread!”

Dexter laughed.

Then, as if remembering something else, he laughed again.

“What?”, asked his father.

“Just remembered something; I can actually go home and sleep merrily after we are done cooking at the temple.”

“Yes, so?”, asked his father.

“A night with a very pissed-off Lilly should be interesting for you, though!”, Dexter laughed again.

“That was not nice, Dex.”, mumbled Agent Largo.

✱ ✱ ✱

I see you are having fun.”, smiled Aager Fogstep, though only the little girl in his arm knew it.

“YEZZ!”, smirked Inshala viciously, reminding the man next to her, a bit like her old self. From the time they had first met. There was, however, a gaping difference between the two;

This Inshala was not hiding her horns under layers of hair, conically braided around them, she wasn’t the hissing surly girl anymore, but had a distinct skip to her pace, and she was..

..smiling.

 

He laughed..

..and woke up to another difference;

He, Aager Fogstep, was not the same man the girl had first met, either. Because he had a lighter step to his gait that had appeared the moment the little girl had ran up to him and threw herself at him for a hug, and..

..he too was smiling.

 

“Well, now..”, he said.

“Well now.”, she agreed happily.

 

He laughed again and held her closer and tighter, and the girl literally purred.

“I take it you were playing some game?”, he asked.

“I think so. I had fun. Lilly was telling us just how boring it was teaching noobs how to sneak and ambush, and that her trainees were a bunch of klutzes, though I have no idea what a ‘noob’ is.. nor a ‘klutz’.. She said there was no challenge here at all, so I asked her what would be a challenge for her, and she said she hadn’t gone up against any pros since Endless Watch. I totally agreed with her, since I now know what ‘pros’ is! It’s so nice to know social things.”, she said with another skip. “Then I offered her perhaps we could play a game and she could try and catch me. But she suddenly went cold and her face did this red thing and said to me, I am never going to hurt you again. And I was very sorry for reminding her about the arena thing and hugged her and apologized to her, and she was like, ‘Why are you apologizing me, girl? If anyone is to apologize, it’s me.’ But I told her that, she didn’t know me then and she didn’t know you were her brother and so there wasn’t anything for her to apologize. I think that broke her mind a little because she just stared at me and seemed like she was about to cry. Well, I wasn’t going to have any of that, so I quickly said, ‘It’s only catching.’ And that if she could, she won, if I caught her first, though, I would win. That got her attention, I think. Lilly loves winning. Then she said, ‘How about we bring in others. That way, we can also improve our teamwork skills.’ I had no idea there was a skill called Tea Murk but learning new things is nice so I agreed and she called her new hubby, Sir Agent Largo, though I don’t think that’s his real name because every time I say it, he does this funny face like he wants to cry, but it makes Lilly happy, so I keep saying it. Then she also called Sir Agent Largo’s son, De De Dexter, and told them about what we wanted to do. But De De Dexter said it wasn’t fair that the three of them should go up against one little girl and that I should also go and bring two others. So I went to the town temple and found Laila’s cousin, Bremorel, there, because, you know, she’s my friend, and asked if she would like to play with us. She asked me who was on the other team. When I told her, she said, ‘Your Aager’s sister? Nice. I am in..’. Then she called for Perigren Ostlanna Temez, one of Merisoul’s sisters, and told her about what we wanted to play, and asked her if she would like to join. She said, ‘Sure, sounds fun. But we must return before midnight because she and all her other brothers and sisters had to go down and pray for their Demos Lightshand. She was very pretty and always smiling so I didn’t get too scared of her and she has antlers which I thought were awesome, so I told her I didn’t think it would take that long and that I had to go home to my Aager before midnight anyway. So we started playing. Lilly plays very well. Hides very well too. And she is very patient. I don’t think I can be as patient as her and I am a patient girl. Sir Agent Largo is very smart. He almost caught me once because he had changed coats with Lilly and De De Dexter was I think using magic to hide them. But I don’t think any of them use their noses. They use their minds, their eyes, their hands, their ears, but never their noses. I smelled Sir Agent Largo and got away before I fell into their trap. So we started making traps too. In this last one, Perigren Ostlanna Temez told me to be bait, which I think is just another for ‘wait’, while she and Bremorel hunted them down because she thought Lilly had some sad feelings about coming after me and that distracted her, and that De De Dexter was an unmarried boy who would want to be polite against three, very pretty girls so he would lack courage. Only Sir Agent Largo would be the real problem, so they would first get him, then De De Dexter, while Lilly would end up waiting for them and wouldn’t be able to do anything, and they would get her last.”, Inshala said with a ‘phew, I talked too much!’, blush.

 

Aager was laughed, once more, but was astounded by the level of sophistication in the way her mind worked when it came to ‘hunting’. The Temez girl displayed a similar trait, but hers was based on gender psychology. She had used each and every single one of their opponent’s most innate and base weaknesses against them. That was.. a dangerous area to exploit.

Then it occurred to him. Of course! She was a succubi half-born. Using such tactics was their ‘thing’. That’s how they ‘got’ to their enemies and that’s how they brought them down on their knees. While a mortal would think such methods quite unorthodox, vile, even, it was their natural element. Much like you just didn’t blame a snake or a scorpion for using their poison, you just couldn’t blame Temez and her kind for using their flavor of skills.

 

“You liked it here, then? This town?”, Aager asked tentatively. It was something he’d been meaning to ask her, but had thought perhaps she hadn’t seen or known the town long enough. And it had been quite hectic since their arrival. He had been forced to his sheriff’s-right-hand duty, raised exponentially since the arrival of the thousands of refugees, not to mention the three groups of specialized trainees; morning, afternoon, and midnight.. Inshala had taken over her duties quite immediately as the Ritual Guardian and worked day and night to warm the earth, and the weather, so as to avoid further deaths among the miserable refugees. Both Aager and Inshala would end up, for the few moments to walk, arm-in-arm to his single-room house and just slump down onto the hard mattress, cuddle, and pass out —quite literally.

The only consolidation he felt he had in all this was the fact that the little girl was extraordinarily warm to hold in his arms. Deep down, he didn’t think it was merely her body heat, but something else.. It was like she radiated a kind of warmth totally unrelated, and had nothing to do with her skinny figure, but everything to do with her heart.

And he’d always wake up when he felt a soft, deliberate breathing into his face..

Inshala, it appeared, had her own way of waking him up. She never poked him. Never called his name. And never squirmed in his arms. Very carefully, and patiently, she’d turn around to face him.. and quietly watch him sleep —interestingly, not very unlike cats sometimes did to their owners!

And when Aager came around and opened his eyes, she would smile. A flushed, accomplished smile. It was like;

‘This weary and tired man has slept soundly and peacefully.. I did that!’

Aager recalled, how she had been so very shy and had very nearly panicked, that first night of their wedding, back at Durkahan. She’s just yelped, and hid in a corner, behind the wardrobe when they had finally entered Aager’s cave/den/lair of a room after the festivities were finally done.

Against all Aager’s thoughts, Inshala hadn’t turned herself into a little ball because she feared him, but she was just so over-excited and didn’t know what to do or what was going to happen next, she’s just shut herself down!

Aager had sat before her, in the darkroom, and silently waited for her to raise her head. He hadn’t tried to soothe her, nor comfort her, for Inshala didn’t need comforting, then. What she needed was to brave up to the ‘unknown’, and Aager had refused to take that away from her..

..until he noticed she’d fallen asleep, curled in the corner between the wardrobe and wall.

Aager had just picked her up, carried her over to the single bed next to his, and lay her there, pulled off the blanket from his own bed, and covered her with it. Then, as he’d done so many other times, he’d grabbed the spare from the wardrobe and, just before he’d slumped into his own bed, he had whispered in her direction;

“I am yours now. We may sleep together whenever you wish, my Inshala.”

 

He’d woken up the next morning with Inshala cuddled in his arms, silently breathing into his face with the best smile he had ever seen on anything alive..

..wearing one of her pretty little nightgowns, much like the ones she’d worn before.

It had been a wonderful experience for Aager. More so, when he’d found out something he never knew about himself; he’d liked to cuddle!

And now, they could do it as often as they wanted.

It was rare for Aager to be eager for anything. As a matter of fact, he’d never been eager to do anything in his life. True, whatever he did, he did them with surgical accuracy and pragmatic efficiency, always seeing things through.

Just not eagerly..

 

“It’s nice, here, yes. I.. I was very scared when you said we would come here and asked me what I would think about settling here. I am sorry I am scared of humans all the time. They.. weren’t very nice to me when I was a little girl. I feel shame when I admit to my fears because it makes me seem like a crybaby. I don’t always cry. I just don’t know when I am allowed to and when I shouldn’t because no one ever told me. My Father let me laugh and cry whenever I wanted. And now I am here, in this town, and there are so many humans here.. Some of them seem to be nice. Your sheriff, Udoorin’s father, is nice, though I feel a bit shy when he is around even though he is always very polite to me. Your mayor, Artanboss—”

“—Arthandos, love..”, Aager said with a smile.

“Yes, him.. He is nice. I met his daughters, and they really wanted to make me more dresses. I told them I’d loved the one they made for me, the one I wore on our way to Arashkan. But only if they would let me give something in return. They said they would not accept gold from the Ritual Guardian, so I showed them the soap blocks and the rose oil I’d made and they loved them but told me the rose oil was too pure and that they would have to make at least seven dresses for it. We argued and finally settled on four. Then I heard our Bremorel was here and that she and this Thomas boy had married. I was so happy, so I went to visit her. She was very surprised to see me and hugged me. She wanted to sit and talk but said the temple was a bit too crowded so we didn’t go in there then. Instead, she took me to this place called bakery where they make these awesome breads and cookies and things called doughnuts, cakes, pies, and many other things that I forgot their names, and they let you have things to drink called melonades and berry juice and honeydew. I think she knows everyone in this town. Or perhaps everyone knows her, I am not sure, but she waved at this young boy working in the bakery whose name is Dervel. Did you know he is the childhood friend of our Udoorin and is married to this very small and young wood elf girl? Bremorel said he, Udoorin and this other boy once made fun of our Laila for having pointy elf ears and the two of them had a fight with the three of them over it and now Udoorin is going to marry our Lorna who also has elf ears and this Dervel married a wood elf girl who has even pointier elf ears! Well. I didn’t think any of that was funny, since I also have elf-like ears, just much smaller but Bremorel was laughing about it all, though they all seem to be friends now, accept the third boy who went missing some months ago and was never heard of again. Bremorel ordered some of everything and a big jar of melonade, and we walked over to someone’s garden and she just barged into the house and came back with a blanket and some plates and some cups. She lay the blanket in the garden and told me to sit and eat. I was a bit frightened because I didn’t know whose garden we were in and humans were always angry with me when I came near their gardens when I was little. Then this man poked his head out of the window of the house and I was almost about to run away when he waved at us and said, ‘Hey, Morel. Having an outing, are you? And right in front of my open window where I can smell all those wonderful pastries. You are a cruel girl, you are.” I just sat there, frighted like a rabbit, but Bremorel just laughed and told him to come over and that there was more than enough, and the man did come over and sat with us. He.. he smiled at me and said, “Who is your pretty friend?..” I was so scared and he was just smiling at me and calling me ‘pretty!’.. “Uncle Darien, this is one of my dearest friends, Inshala ‘la Fey’ Frostmane, the new Ritual Guardian who is also the daughter of the late Master Cathber. She was with us when we fought and brought down Themalsar. She is as awesome and wise as she is pretty.”, and I was now blushing so much, I had to drink half of my melonade to cool down. Then we ate all the wonderful cakes and cookies and doughnuts and the other things I can’t remember the names of. While we ate, we also talked. Uncle Darien is a nice man, and I learned he is Laila’s father! Bremorel seems to have changed. She was always angry before. And arguing. Now.. she is.. shining? She is smiling a lot. And laughing a lot. Then we said goodbye to Uncle Darien and he told me I could come and visit him any time I wanted to. Bremorel showed me the town and she met me many other people before she left to train her new rangers. Did you know there is an orc here who works at your iron shop? When he saw me, he slowly came and dropped on his knees and said, “Ritual Guardian. Many years ago, I was wild and with my marauding band, we attacked villages for their food and their gold. When the rangers came after us, they hit us hard and they killed my band. Your father, Master Cathber found me, days later, wounded and dying. He chose to save me instead of ending me. He tended to my wounds and brought me here to work hard to atone for my sins. Thus I have. I was bound to your father. And now, I am bound to you.” Later, I met more people, and today I met the half-born and we played a game of catch.. Of all the people I met, from this village and amongst the refugees, elf, human, or half-born, I learned that ‘nice’ is a choice. Some chose to be and some do not, and that my fear was misplaced. What I feared were people. What I should have feared was, ‘bad choices’..”

 

Inshala fell silent after that, a bit breathless.

 

Arm in arm, the two walked in silent harmony for a while. Aager sensed his young wife wanted to say more but whatever it was, she was clearing feeling very shy about it and was trying to brave herself up.

He opted to give her the chance.

 

“I..”, said Inshala a bit hesitantly. “..want to show you something tonight.”

“Ow?”, said Aager.

“I saw some little girls do it and I thought it looked awesome. So I was brave and went and asked them what they were doing. They were a bit scared of me too, I think. But after we talked a bit, none of us was afraid anymore. I let them touch my horns and they all laugh with delight and asked me if I had any more and begged if they could borrow them to show off to their other friends. I told them I was sorry and that I only had these. Then we talked some more and they told me what they were doing. I tried it too and asked them if I was doing it right? They corrected me and I tried some more until I think I learned it correctly now. I asked them if they would mind I showed it to my hubby, and they were like, ‘You have a hubby?’, and I was like, ‘Yes, I have a hubby because he decided to be my hubby and asked me if I would want him to be my hubby, so I told them I didn’t know what hubby was but that it sounded awesome, and if it made him near me and made me near him, then I wanted him to be my hubby!'”

 

Aager chuckled.

 

“What did they learn you?”, he asked.

“Not here.”, Inshala said blushing brightly. “I.. liked it.. very much.. and want to do it while you watch..”

“Alright.”, he said.. and without noticing, he had picked up his pace.

Stop this, video and start the next one to see
what Inshala has unintentionally learned, and
wanted to show Aager..

 

 

arashkan şehri book 07 books dungeons and dragons duygusal groups komedi modül serenity Whispers; A Cabal

The End of Sunsears

The End of Sunsears

Timeline:

 

Place; Serenity Home

Time; Mid-December

 

The events in this story take place after
“I believe this belongs to you..”,

 

 

28 Days After The Fall Of Arashkan.

 

Something crashed right through the Guest House of Serenity Home with incredible force causing everyone nearby to go for their weapons!

The wooden inner walls of the modest Guest House splintered and the windows shattered sending shards everywhere. The clanking of alarm bells rang through the town as everyone apart from a burly group comprised of harsh-looking men and women led by Sheriff Standorin Shieldheart ran to their designated posts. Apparently, the town took its defense quite seriously and all the training of the past months had paid off; in under ten minutes, the great wall built just west of the town was maned with thousands of elves, dwarves, and humans, their swords, axes, shields, and long pikes at the ready. Down below, hundreds of bows were drawn, waiting for the command to ‘LOOSE!’ while two dozen catapults were already being loaded with various destructive projectiles..

 

..but the expected Orken attack never came.

 

Sheriff Standorin ran up the flight of stairs, followed closely by the hardened town guards holding heavy clubs in their hands. Town security did not draw swords on a whim. Their job was to secure, not kill. Standorin pointed at one of the doors and two men stood before it, each facing the door. He then pointed at the remaining five doors and the men and women ran for each door in pairs. Then he pointed at the door he was facing, nodded at the large, burly man, some thirty years younger than him. The young, burly town guard nodded back than shouldered the door, smashing it down. Standorin and the rest of the guards barged in.

“MEDIC!”, shouted the sheriff the moment he took a quick stock of what lay before him. “GO GET SENIOR TEMPLE GUARDIAN THOMAS DIMWOOD HERE AT ONCE!”

Then he paused for a tad moment.

“No.”, he said. “Tell him to prepare to receive. We will bring the wounded to him.”

“Yes, sir!”, barked one of the younger women and dashed out of the room and down the stairs, and with the opening and slamming of the Guest House door, she was gone.

Standorin walked over to the remains of the broken single bed, with his powerful arms, pushed it aside, walked through the gaping hole in the wall, and stepped into the adjacent room and very carefully, he picked up the very tall, rather willowy figure, her robes shredded, her long, once elegant dress-skirts torn and ripped, her platinum-blonde braids loose and disheveled, her somewhat angular face bloodied and one of her arms hung at an odd angle.

The sheriff motioned at one of the guards who had followed him through the hole. The guard ran ahead and opened the room’s door for him.

Standorin carried the broken form of High Lady Anglenna Sunsear out of the room, and down the stairs.

“Bring a bedsheet. No one needs to see her like this.”, he rumbled quietly, then paused again and added. “No one needs to see her.”

He looked at the town guards and his face hardened.

“We do not know how the elves of Bari Na-ammen will react to her. She will get her opportunity to explain herself. I will not have a riot, nor a witch-hunt in my town. Do I make myself clear?”, he asked, looking at the men and women staring at the high lady.

The guards all nodded silently. The sheriff gently put the high lady on the wooden floor while the dust and splinter-riddled bedsheet was pulled off the broken bed and brought down.

“Couldn’t have brought a clean one?”, asked Standorin to the guard, a high elf and a recent addition to the town security.

“Sorry, sir. But we already broke one door down. And I don’t think this.. woman.. is worth a clean sheet to begin with.”, he very nearly spat.

Standorin stared at the young elf with his, calm-before-the-storm, gaze.

“Young man. I can not imagine your losses. However, you are a guard of Serenity Home now and represent the honor of this town. People from all over the kingdom come and settle here. Much like you, everyone is welcome, provided they do not drag their prejudices and their personal issues along with them. This is not Arashkan. This is not Endless Watch. This is not High Woods or Scowling Hills or Koruxan. This is Serenity Home, and the lady is the cousin of Princess Alor’Nadien ne and to the best of my knowledge, the princess adores her cousin. I am not privy to the reasons, but I am guessing she must have them, wouldn’t you say? You may not care, nor have any respect for this woman, but you will care and respect the Princess of Bari Na-ammen.”

The young high elf gulped.

“I apologize, sir. I acted and spoke out of turn and before I thought things through. I hate this woman with all my heart and wish nothing but ill will for her. I will, however, show her all the courtesy required of a high elf and a town guardsman.”

Standorin gave him a nod of approval and the young elf ran back up, and returned with another sheet —a clean and neatly folded one.

With the help of two female guards, Standorin carefully wrapped the high lady, covered her face, then gently picked her up again and nodded at the Guest House door.

The young elf ran ahead and opened the door for him.

The sheriff of Serenity Home rumbled.

“Form a quiet line. We do not need spectators. And inform the watch, they can turn the alarm bells off. Everyone is to remain at their posts for another hour then return to their daily routine.”

✱ ✱ ✱

High Lady Anglenna Sunsear woke up, quite dizzy and groggy, to a dimly lit, single-bed dormitory. The room was plainly furnished. Spars, even, consisting of the bed itself, a small table, a chair, a box, possibly to hold personnel possessions, two shelves nailed to the walls, and.. that’s it! No carpets, no ornaments, no framed pictures, no doilies, no curios, no vase with flowers, no tapestries and no curtains, though that was understandable since there were no windows, giving the overall impression that this was a cell, rather than a dormitory..

Anglenna looked down.

At least the room was clean and so was the blankets and the sheets, and she was wearing a long, ankle-length, burlap-colored linen nightgown of some sort. Apparently, someone had gotten her out of her shredded, sewer-smelling, soot-smudged clothes, cleaned her up, washed her hair, even, applied ointments and bandaged the dozen or so cuts and bruises, and cast her arm.

Hmm, she thought, why was her arm cast? She didn’t remember fracturing her arm. True, it’d just looked.. odd.. and had quit working properly, back when she’d been in the sewers, but the pain had died down, eventually, in the days, or perhaps it was weeks, or likely four or five days, maybe, ten at most, where she’d barely been able to find an hour or two, time enough for a breather, but never quite enough for full meditation. Anglenna had depressingly admitted she had no sense of direction whatsoever underground and that she was unequivocally lost. Exhausted, constantly on the run, hungry, thirsty, and hunted, by the Orken, and by the horror-inducing, pitch-black, sentient smoke; The Three Dog Curse she had unleashed, constantly growing and always spreading, and where she had dashed back and forth in those tunnels, very nearly losing her mind. It was during her desperate running in the sewers of Arashkan that she’d carelessly slipped and fallen into a crack in a wall caused by an Orken mangonel rock that had landed on the house above ground and caved it in all the way down to the sewers and then some.

Anglenna had very nearly screamed in abandoned panic when she had found out that she couldn’t even climb out of the narrow crack. The irony of having found the calm of being a Sunsear under the very harsh tutorage of her mother that had saved her from ultimate madness had not been lost on her. She had used her, quite secluded, predicament to her advantage; she had meditated for the duration of a full rest and was able to finally teleport out of the dark, stinking sewers, out of the burning, ruined, dead and dying Arashkan, and all the way to Serenity Home Guests House, where she had stayed once, when she’d first gone there, looking for the princess.

There had been three major problems to be able to cast the teleportation spell for Anglenna, however. The first was, she’d already used it on her cousin, Princess Alor’Nadien ne, and the young man, Udoorin. The second was, she wasn’t yet powerful enough to cast a second before making a full, meditative rest, which she hadn’t had the opportunity until now. And the third was, the person casting said teleportation had to know the destination.. thoroughly. That had always been a major drawback and problem with teleportation spells. The caster had to have familiarized the landing point, otherwise, the outcome(s) —plural, could be unpredictable or unprecedented at best, deadly at worst, obviously. The better he or she knew it, the more accurate their landing would be.. which in itself had produced its own issues. Before the events in the Arashkan Arena, Anglenna had been everything she seemed like; cold, distant, uncaring, looking down on everyone, and.. somewhat intentionally unobservant.. because everything was pretty much beneath her —just the kind of daughter her mother had always wanted! True, she had stayed at the Serenity Home Guest House for a few days while waiting for the possible arrival of her cousin so she could drag her, by the hair if need be, back to her father. But she hadn’t given a second glance to the Guest House, the town itself, and certainly not the little room she had been offered, which she had taken offense, but hadn’t been able to take umbrage due to the fact that (a) the alternative was to stay in the town’s common inn, which was just too beneath her, (b) all the rooms in the Guest House were the same!

In all candor, the only thing of note had been the spectacular view of Gull’s Perch, visible through the Guest House windows, for even though it was a few days travel east of the town, it was still, quite the magnificent sight; a single ‘rock’, some half a mile wide at its base, reaching up and up until its cap was lost in the clouds..

Hence, when she focused on her destination as she cast her spell, she had only a vague picture of the room she had stayed, which in turn had presented its own, distinctly ironic problem; all the rooms in the Guest House were indeed, identical!

Anglenna wasn’t sure if she was even at Serenity Home, at this very moment and this.. little howel.. or perhaps it was a cell.. certainly didn’t look like one of the rooms in the Guest House.

 

There was a polite knock and the door of her cell opened presenting a young, sturdy-looking man in a long, white robe that had contouring, embroidered colars and sleeves in dark red, and the only thing he wore that seemed unassuming was a holy symbol of some sort hanging from his neck.

The man nodded politely at her as he came in, carrying a tray in one hand covered with a clean cloth, a tankard in the other, and a genuine smile on his face.

 

Anglenna ogled at him.

 

And no.

She wasn’t ogling at him because he was a young, good-looking man, nor that he was smiling at her. She was ogling at him because the smile was genuine!

Alright, she thought, he must not know who I am and he is smiling because he is looking at an elf girl.

“Human males and their ‘elf maiden’ fetishes.”, she fumed to herself in disgust. “Guess I’ll just have to disillusion your elf fetishes by showing you, bitchery is not a registered trademark of human females.”

“High Lady Anglenna Sunsear. It is a distinct honor to have finally met you in person.”, the young man beamed.

“What the—”, thought Anglenna. “The boy knows who I am and is still smiling at me. No, he is beaming at me!”

“Are you sure you are talking to the right High Lady Anglenna?”, she asked, her voice patched and dry, and sounded more like a croak. “Perhaps you are confusing me with someone else.”

“I doubt, my Lady. There is but one of you.”, he replied, still beaming at her.

“Do I know you, young man?”, she asked a bit irritably. People did NOT smile at her. And if they did, it was more of a sneer, than a smile, really. Perhaps this boy was merely an idiot!

“I doubt, my Lady.”, repeated the young man. “Though we did meet once, albeit briefly. Several months ago, at the celebrations on the evening of the return of our people from the Ruins of Themalsar. You were staying here, waiting for your cousin to arrive, I believe. Then I saw you again, the day after. You were in the meeting where the same group members met with the mayor, the sheriff, and the town council members, deciding on the course of action in relation to what they had learned.”

“I am at Serenity Town, then?”, she asked somewhat relieved.

“But of course, my Lady. You are at Serenity Town Temple, to be more precise.”, the man answered politely.

“You know who I am, then?”, asked Anglenna.

“Indeed.”, replied the young man.

“You know who my mother is too?”, she asked.

“As much, yes.”, said the man.

“And what she did?”

“Not definitively, but I dare say, the rumors are likely true, considering the wide variety of different, independent, and quite reliable sources.”, smiled the man.

“Is something wrong with your head, boy?”, asked the high elf woman, unable to refrain herself.

“Yes. He’s an idiot!”, came a soft, irritable, feminine voice from outside the room.

The young man looked at the owner of the soft, irritable voice, grinned at her, and made room for a young, tall, beautiful girl with a lithe, striking figure, deep green eyes, fair skin, and long, free-flowing black hair. Anglenna thought she’d seen her before, but couldn’t quite remember when and where.

 

Unlike the young man, however, the girl was glaring at her.

The girl was glaring at her balefully and Anglenna got the distinct impression that this girl had glared at people all her life, and had dismantled any number of them to prove just exactly what her glare entailed!

 

“Why are you down here, talking to this psychopath, Thomas?”, she almost snarled.

“There.”, thought Anglenna. “Someone who does know me!”

“Perhaps introductions are in order?”, asked the high lady.

“SHUT UP, BITCH!”, snarled the young woman. “YOU DON’T GET TO MAKE ANY DEMANDS, HERE! IF I WANT YOUR BLOODY OPINION, I’LL BE SURE TO BEAT IT OUT OF YOU!”

 

Anglenna froze.

That.. had been the first time someone —anyone— had ever talked to her in that tone, let alone tell her to shut up so viciously. She felt her cheeks blaze with embarrassment.

 

“Morel..”, said the young man reprovingly. “Please, love. She’s my guest, in my temple. We agreed, I would follow your lead in the woods, and you’d follow mine in my temple.”

“It’s alright. I’ll just drag her off to the woods, by the hair, or ankle, or throat, or nose, doesn’t matter which, and finish her off there!”, she spat, as she stared at the high lady with impressive hate.

“How do you even drag someone by the nose?”, the young man, Thomas, asked.

“You stick two fingers into the holes and drag. Either they come or they loose the nose! Quite painfully, I might add.”, the young woman replied with an indifferent shrug.

The young man stared at her.

“You will do no such thing, love, nor will you harm her. You are not a cutter.”, he said with a decisive tone.

“She is, though. Her mother’s precious little cutter!”

“I don’t think that is true, love. And I don’t believe you think so, either.”

 

The young woman, Morel, turned to Thomas and hissed at him.

 

“Do you know what this elf skank and her bitch of a mother did?”

“Yes, love. I do. A bit more so than you, actually. I have been caring for the refugees of Arashkan and Bari Na-ammen for the past few weeks now, remember?”, Thomas said quietly. “Had to burry quite as many, pray over their souls, and comfort their loved ones, too.”

“If she wants to drag me off and cut me, perhaps she should.”, Anglenna said in a subdued voice of her own. “I certainly deserve it. But only after I see my cousin and young Udoorin.”

The young man and the girl turned to her, staring with baffled expressions.

“Neither the princess nor young Udoorin is here, Lady Anglenna. Which is why Ranger Lieutenant Morel, here, is a bit edgy. Of those who went for Arashkan, only Lady Magella has returned thus far, and she had to leave again to speak with the dwarves about the upcoming war and smooth over some family issues at Scowling Hills. No one else has come back yet. Other than her, you are the first to arrive.”

 

Anglenna blinked.

 

“Before leaving for Scowling Hills, however, the esteemed Senior Temple Guardian, Lady Magella, informed us that the deputy sheriff, Master Aager, and the young lady, Inshala, had gone off to Durkahan to inform them of the events culminating with the fall of Arashkan and Bari Na-ammen and look into the possibilities of arranging some form of military relief, while Ranger Lieutenant Laila, Master Gnine, and Lady Merisoul had gone to.. Silent Hills for.. well.. we are not quite sure why they went there, and you, Lady Anglenna, along with Princess Lorna, and young Udoorin had set out for a secret mission at Arashkan. The princess and Udoorin aren’t here, but you are, which does raise some questions. More so, considering your distinct affiliations with.. your mother.”

“How is this possible? I sent my cousin and young Udoorin here days ago.. Weeks, maybe. I lost track of time when we were at Arashkan. The young man was severely wounded, so I sent him and the princess here to make sure he received proper medical attention. But we hadn’t completed our mission yet, hence I had to stay behind.”

“So you say! For all I know, you are in it with the Orken, just like your mother. But I am warning you, girl, if something happens to Udoorin or Lorna, you are a dead meat!”, sneered Morel.

“Morel, please.. Why don’t you go and— Wait. What are you doing?”, Thomas asked when he saw the high lady throw off her blankets and try to rise.

“I need to go find my cousin.. and that foolish boy!”, she hissed.

“Lady, please. You need rest. You have been unconscious for weeks.. Your wounds were quite extensive, you have a fever, and.. we still need to break your arm!”

“You need to— What?!”, exclaimed Anglenna staring at the young man.

“I am sorry, Lady. But your arm was fractured, mangled, really, and I am afraid you didn’t set it right before you let it bind on its own —incorrectly.”, Thomas said with a strained voice.

 

Anglenna stared at the young man with a distinctly horrified expression.

The young woman, Morel, however, grinned.. quite viciously!

 

“I can do it.”, she offered, still grinning. “Please let me do it, Thomas! I could make you very happy if you let me do this one thing!”

 

To give the young man credit, he only blushed a little.

He coughed once, then turned to the grinning young woman.

 

“Why don’t you go and find the sheriff, love. He will want to ask questions before I do.. what I have to do. I doubt Lady Anglenna, here, will be in any condition to speak coherently after that. Not for a day or two.”

“Spoilsport!”, scowled Morel and turned around to leave.

“Here.”, the young man said and gave the tray and the tankard to her.

Morel stared at him.

“Perhaps the high lady should eat after what has to be done. Less of a mess that way. And.. I thought you were over breaking arms, Morel.”, he said to her.

“Ow, Thomas.”, said Morel, smiling fondly at him. “If I don’t break an arm or two every once in a while, I’ll have to break yours. And if I did that, you would be so useless at nights, and mornings, and in the woods, and in the afternoons, and—”

 

Young Thomas blushed furiously.

Hell, so did Anglenna!

The young woman’s heartless laughter trailed off as she left..

 

“I.. am sorry about that. Morel and I are—”, Thomas coughed.

“—Just weird?”, finished the high lady.

“..newlywed. I mean, it’s only been a month or so.”, Thomas stammered.

“Why are you apologizing me for?”, asked Anglenna.

“You.. didn’t have to hear some of the things she said, that’s all. Morel is kinder than she lets on, really.”, mumbled the young man., paused, then added. “And quite the robust girl..”

“Apparently, so are you, young man.”, said Anglenna with a straight face.

 

Young Thomas deflated as his own face went even brighter red.

 

“Ah, I remember the two of you, now. Back from that celebration night. Didn’t that girl punch you in, then slam you on the ground and dislocate your shoulder?”

“Well.. yes.. I suppose she did..”, admitted, Thomas blushing some more.

“And you married her!”

“Well.. yes..”, mumbled the young man. “I.. love her.. always have.. since I was six and she was four..”

“I am tempted to ask, just how stupid are you, young man? But I shall politely settle for, just creepy and weird.”, said the high lady with an amused tone.

 

Thomas ogled at the high lady.

 

“Go get your hammer, and your anvil.”, she gave Thomas a brittle smile. “Might as well get it over with.. Before your woman decides to come back and do it herself. Something tells me she doesn’t like me very much and might feel obligated to break more than just my arm.”

“It will hurt.. a lot, Lady Anglenna.”

“You are the Senior Temple Guardian now, then? A bit young for that kind of responsibility, aren’t you?”, Anglenna asked.

 

Thomas shrugged.

 

“Lady Magella is the senior, really. But she has other responsibilities, making me the fill-in for her. Not a position I wanted at my current age, as I lack the temperament, the wisdom, and the experience, but the other guardians are even younger than I am.”

“You over underestimate yourself, young man. I am not as good a read of character as my cousin, Alor’Nadien ne, is, but you seem to have the temperament and the wisdom. The experience will come in time. It always does. And since you are a temple guardian, just Anglenna will do. Or Lenna. Bari Na-ammen is no more and I am no longer a high lady.”

“You don’t need a piece of land to be a lady, nor to have a noble soul, you know. Much like I don’t need this temple to be a guardian, nor do I need it to be my Morel’s husband.”

“But you do have your temple, and your woman.”, informed the high lady.

“There are over a hundred and fifty thousand Orken that we know of, are marching this way, Lady. The fact that I have a temple or my wonderful Morel is a moot point.”, Thomas replied with solemn realism.

“Young man.”, Anglenna replied with a resigned voice. “It is obvious you are as polite as you seem. And honest as well. You don’t have to try so hard, though. Considering the things I did in my past, and my many sins..”

“I am not trying anything Lady Anglenna. This is the only me, my Morel gets, and the only me you will get.”, Thomas smiled.

“I see. Well, do politely break my arm then, if you will, please?”, Anglenna smiled back at him.

“Shouldn’t we wait for the sheriff?”, he asked.

Anglenna shrugged.

“I’ll be alright. My mother never had a tender hand when it came to teaching pain. Which is probably why I wasn’t even aware it was broken in the first place. The sooner we get it done, the sooner I can start looking for my cousin and young Udoorin, who needs medical care much more than I do now.”

✱ ✱ ✱

Young Thomas removed the cast from Lady Anglenna’s arm with practiced efficiency.

“Been cracking arms a lot?”, grinned Anglenna with frightened anticipation.

“Many times, my Lady. People tend to shrug off their injuries and end up here. It isn’t like I charge for my services or anything. In the end, they suffer more than they should, had they come to me in the first place.”, Thomas explained as he took the high lady’s slender arm and tightly bound it to the small table.

For a moment, he looked at the elf girl, then her arm then took out a piece of arm’s-length, wooden board and placed it on her arm.

“I don’t suppose it’ll help if I said you should eat more. I probably lack the years to advise a high elf.”

 

Anglenna snorted.

Which was when the young temple guardian drew out a heavy hammer with a broad head and smashed it, just right, on the high lady’s slender arm.

 

Anglenna gave a sharp, savage scream, and dropped limply on the floor!

 

“For that, I very much, and sincerely apologize, my Lady.”, he said quietly.

“You sure have a way with people, young Thomas. I hope you are not treating your young ranger lieutenant the same way.”, came a burly, rumbling voice.

“Sheriff Standorin..”, Thomas said, without looking back, as he unbound the ropes, pulled out several long, flat sticks and a thick roll of bandages from his robes. “..no one treats Morel Songsteel the same way..”

“Good answer.”, grinned Standorin.

“Dammit, Thomas!”, hissed Morel also from the door. “I told you I wanted to do it!”

“Language, love. We also agreed about confining it outside our home and the temple, in particular. And Yes. You did. But this needed tender accuracy.”

“I could do tender.. and be accurate.. You of all people should know that by now..”, she scowled.

“That I do, love. But your ‘tender’ is rather selective and probably doesn’t include the esteemed high lady. And you are horrible with hammers and maces!”, Thomas replied seriously.

“True, I suppose.. on both accounts.. I would have just hit her on the head with the hammer and be done with..”, she admitted freely.

 

Standorin coughed.

 

“It is amazing, the things people admit to what might constitute as a crime.. right in front of the town sheriff..”, he grinned.

“I am sorry, sir.”, replied Morel that clearly said she wasn’t sorry in the least. “But the things spoken between a man and his wife in the privacy of their home, or a temple, can not be used against them in a court of law, and this temple is our home! We even eat and sleep here and Thomas makes me pray sometimes, too!”

 

Standorin cocked an eyebrow.

 

“I wasn’t aware you were into the finer details of the law, Ranger Lieutenant Morel. I am.. pleasantly surprised.”

“Nothing to be surprised, there, sheriff. The first thing my Ranger Master Moorat taught me years ago, even before showing me how to track or forage, was, ‘If you are going to persist in being a delinquent, at least be smart enough to know the law so you don’t end up in jail like you did, should you be stupid enough to get caught again!’ —pretty much his exact words!”, Morel said with a shameless smirk.

 

Thomas snorted.

Standorin blew a fuming breath out of his nose.

 

“I knew it was a bad idea handing you over to that old, no-good bandit. Like master, like novice.”

“Come, love.”, Thomas said. “Straighten her to a sitting position, if you will. As much as you may dislike her, she is a noblewoman and the cousin of Princess Alor’Nadien ne, and shouldn’t be left lying on the floor. Then hold her shoulder up and straight while I pull from this end so we set the bones right before I recast the arm.”

“Nice.”, smiled Morel with an evil grin. “I get to watch her squirm in pain up close.”

 

High Lady Angrellen woke when they pulled her arm to set the bones.

She did not squirm, nor his she cry out again.

She just stared, somewhere off and at some unseen distance with blazing eyes.

And there was no satisfaction in Morel’s eyes, as she held and pulled, quite tenderly, at the high lady’s shoulder.

 

Huh!..

 

..though the sheriff, looking down at the two women.

Apparently, one had changed, quite a bit of late and the other had suffered, quite a lot, for quite some time..

 

“Ranger Lieutenant Morel.”, he said, after Thomas set and recast the high lady’s arm, and carefully put her back into bed. “If you would, please, go to the leader of the HWRM —the High Wood’s Resistance Movement and inform him, discreetly, if he would be kind enough to come here, preferably alone, on a matter of some urgency. We need to make sure this actually is the High Lady Anglenna, and not something else. We have had a few too many surprises sprung on us as it is, lately. Do not tell him anything. Just bring him here.”

“Why?”, asked Morel, looking down at the high lady. “This is the bitchy high lady from back then, she still is the bitchy high lady now. She has the same height and the same foot size, though she does not smell of her perfumes but that of sewer, even after we cleaned her up, and she weighs less, which is expected, considering she looks like she’s been through some rough, and has been comatose for three weeks or so.”

Sheriff Standorin frowned a bit.

“I do not question your assessment, Lieutenant. But she seems.. different.”

“Perhaps she is concussed?”, she offered. “I certainly want to concuss her. There are bound to be others!”

“No, love.”, inserted Thomas. “The esteemed sheriff is right. True that she has suffered quite a lot recently, both physically and emotionally, but I do not think she is concussed. She was coherent and fully awake. However, nothing she said nor her behavior as a whole, matches our first encounter with her. I saw genuine emotions in her; shame, regret, a sense of urgency, and the need to punish herself.”

 

Morel scowled at them both.

 

“You just want to run me off so you can talk in private!”

“The sheriff can say anything he wants to say right here and now.”, Thomas grinned at her.

“Very well.”, she fumed. “I am going to do this only because the esteemed sheriff asked nicely.”

 

Sheriff Standorin cocked both his eyebrows.

 

“I always ask nicely, Lieutenant. And not because this is your home.”

“I don’t recall you asking me nicely before you clubbed my lights out then dragged me off to jail when I was twelve, sir!”, she said hotly.

 

Apparently, aside from many other things, Morel was a good grudge bearer.

 

“I did ask you nicely. Several times. And warned you even, that should you continue, I would detain you. Your cousin, Ranger Lieutenant Laila was there, though she was a ranger novice at the time. You can ask her. She stopped after the second warning but you didn’t. I wasn’t aware my son tasted so good! He must have. Since you just wouldn’t stop chewing on his arm!”, Sheriff Standorin said with a straight face.

 

Thomas coughed.

Morel’s face, however, turned dark red, as she blushed furiously.. and in mortification. She turned and ran out of the room.

 

“Well..”, said the sheriff. “That went well..”

“Yup!”, said Thomas.

“I hope this little incident doesn’t come back at you.”, Standorin said.

“It is possible that it may but unlikely. However the people of Serenity Home want to remember her, she is dedicated not to return to that angry, bitter girl. And that is ‘wisdom’ in my book.”, the young temple guardian said proudly.

✱ ✱ ✱

So she won’t talk?”, asked Arthandos Yuleman, the Mayor of Serenity Home Town, and the person responsible for the wellbeing of nearly eighty thousand Arahkan and fifteen thousand Bari Na-ammen refugees and he was as tired as he seemed.

Tired, weary, and older.

“She talks.”, replied Sheriff Standorin with his low, rumbling voice.. “Just nothing of significance. She is excellent at dodging questions, excels at debating her point, and too refined for us to take offense at anything she says for us to openly force her to tell us the things she is hiding.”

“So she is a politician.”, grunted Arthandos.

“No, Arty. She is a very good politician. Besides being a powerful sorceress, which I suppose, is to be expected of her. She was trained by The Betrayer, after all, and on both accounts..”

“So we know nothing. Other than her claim about having ‘sent’ both the princess and your son here, by our calculation, at least four weeks ago.”, said Arthandos unhappily.

“Yes. About that.. I wanted to.. ask you a personnel favor..”, said the sheriff, looking down at his hands.

“You want us to send some of our very limited number of rangers and trackers out looking for them, without knowing where to look for.. in every direction!”, frowned the mayor.

“Something like that.”, replied Standorin quietly.

“Stan.. You are killing me!”, sighed Arthandos.

“Eh? Why?”, asked the sheriff, looking up at the mayor with a baffled expression.

“We are not talking about anyone here, man. We are talking about your son. Of course, you can send off some of the rangers and trackers. Any we can spare. You don’t have to ask my permission for that.” said Arthandos.

“It is a personal favor, Arty. Everyone out there has someone they care missing..”, mumbled the sheriff.

“You are missing the higher point here, man. He is your son, yes. But he is also the fiancee of the princess of Bari Na-ammen. He now represents more than you, me, this town, or the elves. He represents HOPE. The boy who came from a simple town, fought against all odds, and rose to become a king. And not just any king, mind you. He became the king of ELVES. His line will also be of KINGS and QUEENS!”, smiled the mayor expansively.

Standorin sighed.

“You just had to turn it into a political parade, didn’t you?”, he scowled.

“But of course, my dear Stan. That’s how I got away with all the irregular expenses you and Master Aager caused all these past years!”, he laughed.

“Whether he becomes a king or not is his prerogative. I just want my son back. Safe and sound. And I want his happiness. He.. when they were here, he was looking at young Lorna like I used to look at my Limnia. My boy found happiness and the will to do great deeds because of that girl. Just that is enough to make her special in my book.”, Standorin said seething silently as he fisted his hands. “He must come back. He is the only thing that is left to me from my Limnia, Arty. Do you understand that?”

“No, Stan. I don’t. I was never blessed by someone as special and luminous as Limnia. I was only cursed by having to put up with her brother Moorat!”, he replied sympathetically.

Then sighed.

“Is there anything we could do to make her talk? With her consensual cooperation, I mean. And what do you propose we do with her?”, he asked.

“We can’t let her go, not that she wants to leave, other than to get better as soon as possible so she could go and seek for her cousin and my son, which came as a surprise for me, from the way she phrases it. Or perhaps, the way she sees them. For some reason, she will not say her cousin’s name alone, but she speaks of them as one. Like they were a single entity. I can’t say I understand what that means, but that’s the impression I got. She did offer to help train anyone with a glimpse of innate affinity to magic, as a contribution to our war efforts. She will not talk about any of the group members we sent to Arashkan nor about anything that occurred there because, ironically, she does not trust anyone here, which is understandable, since she doesn’t know anyone here and considering what her mother did, she has no reason to. But I do believe her feelings for her mother are quite genuine. She does a good job not showing it, but I have been a sheriff for a good thirty, thirty-five years now. She burns with shame whenever the issue of her mother is brought up, down to her very core. Add her elfish heritage into that stew, you get a young, high elf noblewoman who will burn her enemies down to cinders. And not metaphorically in her case.”, Standorin said, trying to put as many words into as few sentences as he could.

“Yes. Elves can be like that. Good haters. When they hate, they won’t confine it with you, but they will take it up to generations to come, in human terms. Not surprising to hear an elf say, your great-great-great-great-something-great grandfather did this to us!”, snorted Arthandos.

“You are going to have to decide on what to do with her, I am afraid. She is way above my pay grade and to be honest, we don’t have the manpower to neither guard her against her own people, let alone her mother, nor anyone to spare to keep a track of her, considering she is a sorceress who has the skills to teleport!”, grimaced the sheriff.

“How about she stays where she is now. In the temple.”, Arthandos asked?

“No. The temple is crowded as it is, what with all the.. new guests.. young Thomas took under his protection. Yes, those succubi half-borns are all adults, but they are very much like children who just ran away from school! They keep to their rooms and play quietly during day hours and when Thomas is performing his sermons, but come evening, they board up all the temple windows and run around wildly, playing games, all the while screaming like sugar-loaded, over-hyped kids! We just can’t let them loose, either. Some of those girls are extraordinarily pretty. Hell, so are the boys! When Thomas first told me about them, I went to make sure they were as safe as he claimed they were. Thomas called them and they all fell in line happily, then he introduced them to me. But let me tell you, some of the girls were looking at me like I was food. I haven’t been that freaked in my life. It is interesting, though. They won’t harm nor try to seduce our young Thomas, and Bremorel hasn’t shown any form of jealously nor animosity against them. Those two must really trust and believe in one another. Then there is the fact that every night before they go to their dormitories, they all file down into than cavernous chamber where all the temple guardians are entombed and pray for Demos Lightshand!”

Arthandos stared at him.

“What? Why?”, he asked in astonishment.

“Because Thomas told them it was he, Demos, who trained and taught him to be kind, understanding, and to accept everyone who came to his temple. Hence they all go down and pray for his soul —every single night!”

Arthandos stared at him.. some more..

“Half-demons.. praying for the soul of a Temple Guardian of Light! The irony in that hurts my mind!”, he said, putting his face in his hands.

“I know, right?”, grinned Standorin. “Let me tell you this, though. Willy-nilly, the Orken changed everything. The Orken and that strange girl I fined the night of the celebration. The one with the raven wings, Miss Merisoul Xyrotwu.. Thomas refused to go into the details, ‘for otherworldly security reason’, he said, but all those half-borns were freed from Hell, and I mean actual, literal Hell, by that Merisoul girl, and are all willing to ‘sweat, bleed, and die for their Ascension’ —their exact words! Should we win the day when the Orken finally arrive, a great many things will have to keep on changing because we just can’t go back to what we were.”

Arthandos signed.

“I feel too old for this. Maybe I should start looking for some replacement as well. I hear you are.”

“There are many candidates who could replace me. I don’t have to dance around politics. If and when I see someone breaking the law, I tell them to come quietly. If they don’t, I club them quietly—”, Standorin said with a broad smile.

The mayor snorted.

“—then politely take them in. Being a mayor, however, requires too much political dancing for my taste where everything and everyone wants to complicate things like they were getting paid for it!”, the sheriff finished.

“Who do you have in mind, Stan? Not young Udoorin, that’s for sure, now.”, wondered Arthandos.

“Had it been before, I would have said Master Aager.”, admitted, Sheriff Standorin. “But things have changed. One sheriff was good and well for a town, even one as large and connected as ours. But that will not be enough. Most of the elves might return home to rebuild their lives. Though it will take centuries for High Woods to come anywhere near what it once was. And they will have all the support they can get from us. But Arashkan is beyond repair. Lady Anglenna didn’t say anything nor imply, but she had this, ‘smirking’ look in her eyes when I asked her what they were doing there, which gave me the impression that it will stay beyond repair for quite some time. All she said about it was, ‘We had to make sure the Orken could never use Arashkan as a base, nor fix the walls to stand a siege, so that is exactly what we did.'”

“That sounds.. ominous.”, said Arthandos.

“Yes, it does. And we still don’t know what we are going to do about the Orken that was camped west of Ritual Forest. The rangers, the dwarves, and the elves stationed there as lookouts all reported that one evening they were there, come morning they were.. gone! I am thinking they employed the same device they used to ‘ambush’ Arashkan.”, said the sheriff with a worried expression. “They could be anywhere by now..”

“Perhaps. But we are not without a wide variety of options, you know. We have the Arashkan military here, and Bari Na-ammen veterans, wizards, sorcerers, and rangers, and dwarves from Scowling Hills and Elder Hills, and gnomes from Tinker Hills. Not to mention the half-born. Why don’t we throw the problem at them, all separately, and see what they come up with?”, Arthandos offered.

Standorin mulled over that for some time. But not for long. His troubled face brightened and he grinned.

“You are a cunning man, Arty. And a man of the people. I shall draft separate papers with the problems we have in relation to the war and pass them out to each group’s representatives.”, he said.

“Only after you sent out people looking for your boy and the princess. And they don’t all have to be rangers or trackers. We have a lot of people here, most of them not doing anything. Pick from the lot that isn’t in training. Put one elven ranger per group. Try to mix them with dwarves and humans and impresses upon them the importance of cooperation. That should break the ice between the races.”, grinned the mayor.

“A man of the people, indeed.”, agreed, Standorin.

✱ ✱ ✱

High Lady Anglenna woke up to a hot, tingling sensation in her left arm. Something deep in her awareness told her that she should be under a long siege of grilling pain, but for whatever reason, said pain just wasn’t there. Only the hot, tingling sensation.

“You have been given certain medicinal drugs to ease your suffering, my Lady.”, said a quiet, handsome voice.

The high lady stared around dazedly, with groggy, blurred eyes, and barely noted that she was in a small, unadorned room and that she had seen, or perhaps been in before.

She tried to speak but whoever had drugged her, had apparently glued her lips as well because nothing came out except a wheezing breath. She gave up and closed her eyes again.

She did hear a soft pair of feet in armor come near, then heard the tingling of glass, and something was poured from one container to another.

“Water?”, the quiet, handsome voice offered.

The high lady tried for a nod, but she wants sure if she’d done it right.

She felt a strong but gentle hand under her head and neck and the hand carefully nudged her up to a slightly sitting position, and a glass touched her lips.

“Slowly, my Lady.”, said the voice.

Anglenna couldn’t quite place where, but she thought she knew that voice.

The voice helped her drink from the glass; cold, clear water, with forced small sips. Whoever this person was, Anglenna thought, knew exactly where his jurisdiction began and where it ended.

She opened her eyes again and looked up to see a familiar face.

 

Familiar and too close!

 

“Armathelius.. Riverblade..?”, she gasped.

The young-looking high elf had angular features much like the rest of his kind; a sharp nose, sharp eyes, sharp, arching brows, a sharp chin, and a distinct mouth. His hazel eyes were set somewhat deeper than usual and something in those eyes read; relief.

Armathelius didn’t say anything for some time. He just stared down at the high lady, carefully taking in all the details of her face. It was long enough that it made Anglenna uncomfortable.

“Sir Armathelius?”, she began..

..but the young elf carefully and gently lay her back down and removed his hand, got up, walked over to the door, opened it, and to someone outside he said, “Yes. This is High Lady Anglenna Sunsear of Bari Na-ammen. I can vouch for her identity and shall take any and all responsibility for her future actions within Serenity Home limits. I will personally see to her safety as well, should she deem it necessary.”

Anglenna heard some muffled voices from outside the door.

“Perhaps.”, said the young high elf. “But she is our people, and hence, within our defacto-jurisdiction, sir. I thank you for having informed me, even though you did not have to. We would never have known had you not. Please convey my personal gratitude to the esteemed and honorable mayor, Arthandos Yuleman, if you would, and tell him we shall address his concerns on this matter as soon as the high lady is back to her health and is able to present herself.”

The muffled voice said something short and curt and left.

Armathelius closed the door and turned to the high lady, and Anglenna noticed, through the hot, tingling sensation, and the groggy, blurry haze, there was something else in those deep hazel eyes; smoldering, boiling wrath.

“Are you well, my Lady?”, he asked, not coldly, but distantly.

 

Anglenna did not reply for a long moment.

When she did, her face was pale, drawn, and lost, and her voice was parched, wheezy, tired, and weary.

 

“You.. you misidentified me..”, she said.

The young Armathelius Riverblade stared at her.

“The line of Sunsear’s is dead.”, she continued, looking down into her hands..

“I am Anglenna Brightleaf.”


 

arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

Deep in Silence..

Deep in Silence..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

With the help of unexpected allies from Hell itself, the three have gained access into the long-forgotten, dusty and silent vaults under Silent Hills.

 

This story takes place a few days after
The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

 

 

And, here they come again!”, swore Gnine Tinkerdome as he took a step back and to the left, making room for Laila Wovesbane and her great bow.

“Persistent, aren’t they?”, replied Laila cooly as she huffed her bangs out of her eyes and drew a pair of long shafts from the quiver buckled to her back. “Don’t they know, these arrows cost money!”, she added mournfully.

“Perhaps these will pay..”, scowled the gnome as he started weaving his fingers into some strange, cross-over knot and started incanting.

“Persistence is the herald of victory. This they know. This they will use, always..”, came the soft, alluring, and vague voice of the unearthly beautiful girl with the raven black wings, and the dark, crowning horns, Merisoul Xyrotwu, from behind them. “..and they are likely bored!”

“I hate being the butt-end of relieving the boredom in demons!”, grimaced Gnine, and released his spell..

..and a faint, barely visible giant hand appeared in front of the half dozen fiends howling and charging in their direction. The fiends, barely humanoid in shape and size, otherwise black, spike riddled and bearing long, ugly-looking claws, smashed into the hand and stumbled back.

Laila ‘loosed’ her arrow, cocked the second, and sent that one as well, as she drew more arrows from her quiver and sent them one after the other —all in seamless, fluid motions.

Looking at the pretty ranger corporal, one would think she was knitting, rather than raining arrows into demons!

In all candor, it was quite rare for any talented bowyer to shoot half a dozen arrows in under a few seconds. What made the Ranger Corporal Laila Wolvesbane particularly unique, was the ‘cool’ in her deliberation, anticipation, and application.

“Want me to nuke them?”, asked the alluring voice from behind. “Or save it for later?”

“Save it for later..”, growled Gnine as he gritted his teeth. Holding back the demons with the very nearly invisible hand was a tasking chore and beads of sweat had started gathering on heated his face. “I believe Laila’s got these.. You got these, right?”

“I got these..”, confirmed Laila as she riddled more and more arrows into the dark, and angry fiends pushing the giant hand, step by step closer to them.

“Now, I am bored..”, said Merisoul with an unhappy voice and released a pair of erratic, brilliant purple shafts of force sending two of the fiends smashing into the ones coming from the rear.

“Three down. Three to go..”, reported Laila, and hung her bow, drew her two long blades, and dashed into the remaining fiends.

“What. Are. You. Doing?!”, half shrieked Gnine.

“Arrows are expensive.. Thought I told you that..”, replied Laila as she rammed into one of the fiends, slashed it open with one sword, and stabbed it with the other. The fiend let loose a horrific scream, then fell back dead.

 

The remaining two rushed the ranger corporal!

 

Another pair of sizzling, erratic shafts of bright purple lightning-like beams cracked in the dark tunnel and struck one of the fiends, pushing it some twenty feet away, and buying just enough time for Laila to get into a defensive stance as Gnine sent a flaming bolt of fire, hitting the third and causing it to yowl like something that could barely be called feline.

Laila didn’t give the third one time to recover.

She lept forward, slid under the creature’s claws, blew her bangs out of her face, sliced open its belly with one sword, and half gashed open the demon’s scaly leg with the other.

The demon shrieked in pain, stubbled, and fell facedown onto the ground.

Laila stabbed it in the back of its neck, severing its spine.

The ranger corporal did not like half-dead enemies.

She liked them dead.. all the way!

Another pair of jagged shafts of purple lightnings jazzed right past her and the last demon crumbled, its chest caved in.

“Well..”, said Merisoul, merrily. “That went well!”

“Damit.”, spat Laila when she bent down to inspect the corpses. “Two more arrows, broken beyond repair and are now totally unsalvageable. I really hope I get paid. Or I am never going to be able to replace these.”

“You will get all the arrows you need.”, said Gnine, looking down at the dead fiends. “I will personally pay for them. Or have them crafted for you.. If and when I get my throne..”

“Ow? That’s generous of you.”, smiled Laila —a something she rarely did.

“Of course, my dear girl. You are risking your all, coming here with me.”, replied Gnine.

“Actually, I am here just to make sure you come back and in one piece.. As for your promise, I would like the same deal for ‘Bree’ as well!”, she smirked.

“Why? She’s not here..”, scowled the gnome.

“She’s my cousin. She gets what I get.. Unless you want to explain why she’s not getting the same generosity from the prince of the gnomes.. To her face!”

Gnine Tinkerdome sighed.

“And something for Merisoul as well. If anyone is risking anything, it’s her.”, she added.

“It’s alright, love. I don’t really need gifts. What I need has long been forfeit from me and can not be procured. Only comprehended, earned and merited.. Something neither my old master can give, nor my new shall ever deign to bless upon me..”, said Merisoul, with her own sigh.

 

The hour was early.

And it had been four days since they had entered the silent vaults under Silent Hills.

Early or late, it didn’t matter. Fiends, demons, and.. other ‘things’ came at them constantly, relentlessly, and mindlessly..

Yes.

Mindlessly..

And always insane!

As if the Demon Fog had driven everything in it, fiend, beast, and even the occasional walking corpse, insane..

They would come at them and just charge them.

Like some endless stream of rotting debris being carried off in some nightmarish, swift-running river.

Other than what they had offered thus far, the vaults themselves were barren, silent, and bereft of cognatious life. Gnine hadn’t minded it at first. As a matter of fact, he’d marveled at the geometry of it all. In a very non-human, defiantly gnomish way, the structural design of the vaults under the hills was.. beautiful! After four days —and nights, however, he’d started having doubts, for they hadn’t seen or met a single other soul.. The unearthly beautiful half-born, Merisoul, had inspected everything she could with mild interest, pointing at this or that —things she thought were… well… interesting. Laila had found the lifeless halls depressing at best. ‘Spooky’, was the word she thought was more fitting. Perhaps, if and when ‘life’ came back to these halls, vaults, and vast chambers, it might make these hills ‘spectacular’, though, even then, she thought, she wouldn’t have stayed here even if she were being paid for it.. Laila loved nature. And trees, and the sun.. None of which, she would ever find here. She looked down at her little friend, Gnine, with sympathy as she huffed her bangs out of her eyes. From her point of view, he was genetically predestined to like such depressing and dreary places.

There was something about this place that Laila truly found.. intimidating?

She was not really sure.

These vaults, great as they were, were also silent. Too silent. Much like the tombs under Serenity Home temple. Laila had been down there, but only once. Sort of as a private ‘dare’. It was cool, dark, not musty or moldy, nor did the place stank of death or anything.. just.. ‘still’.. and unmoving. And this place, these halls, and the vast, empty chambers they had left behind, were just like how those tombs had been. But with much, much more dread and certainly at a larger magnitude.

Monumentally so. 

It made her feel diminished, sparse, scared..

..And alone.

 

Laila inadvertently shivered.

 

Yep, her forest, her trees, and her sun, out there, was much, much more preferable than here and now.

What truly hit her was the thing she secretly feared most. That she was likely going to lose one of her oldest friends; Gnine Tinkerdome, to these halls, even should they survive and succeed in their endeavor, for here would be his home and his kingdom, and not Serenity Home anymore, and just the thought of that, brought a knotted lump up to her throat she found trouble sending back down..

She sighed and tried to remember their happier times. It was something she often did, for she knew it was important to keep one’s spirits up. If they fell to despair, likely the next encounter would be their last.

“Now there’s a gloomy thought!”, murmured Laila.

“Happy thoughts, girl, happy thoughts.”

Then she thought of ‘Bree’ Bremorel, her cousin and wondered what she was doing right now. She remembered the voice call they had received from her some months ago and inadvertently smiled.

So.. Thomas, that skinny boy, had finally garnered enough courage to be able to speak with her cousin, let alone go on some mission with her. Who would send that kid on any mission? The boy was a bookworm! And suddenly he was sent all the way to Dim Woods on some dangerous mission? With her ravishing and equally raving cousin, Bremorel Songsteel?

Laila liked Thomas.

Yes, they had never really had much in the way of interaction, other than the rare times she’d visit the town temple and he would greet her with his serious but generous smile.. And when they’d see him scurrying behind them like someone’s lost puppy whenever they returned to town in hopes of finding some desperate opportunity to speak, or at least get a glimpse of Bree.

Laila thought he was a good boy even if she found his quite mindless and very nearly melancholic obsession with her cousin a bit creepy..

Then, perhaps because they hadn’t seen each other for some time, Laila felt she should amend her perspective.

Thomas was not just a good boy, he was a good young man. Good, decent, calm, well-mannered, and well educated, but never condescending the way most ‘well educated’ tended to become. And both the orphans and the other children of the town loved him, as he’d somehow find the time, among his overcrowded temple duties and his studies to engage in all sorts of games with them, particularly the one called hog-ball even though he would end up losing in most.

Laila smiled.

Hog-ball; a game that involved a rough, ragged ball wrapped and knotted with strips of leather thongs, and lots of pulling, pushing, kicking, and tripping. Laila had played it a few times before, but only after she’d become a ranger novice. It was too rough a game and seemed to have one basic rule; if you ended up with lots of scratches, scrapes, a black eye, preferably two, and likely a bloody nose, you won —in a personal achievement sense.

Gnine had played it too. Gnine played everything that would get him hurt, for some reason. And when he played hog-ball, he chose to be the goalkeeper; the sole person where EVERYONE pulled, pushed, kicked, and tripped! Kids on their teams wanted larger boys to stand in front of their goal. Someone who could take the heat, AND block the big barrel; the goal. And Gnine would defiantly be their team’s goalkeeper and take all the heat.. just not block the goal. Once, the opposing team had simply picked him up and stuffed him, head first, into the barrel, along with the leather ball!

Her cousin, Bree, had participated in them since she was six and always came back with black eyes, a bloody nose, split lips, skinned knees, ankles, and knuckles. But she would also return triumphant and likely laid waste the whole playground!

The children of Serenity Home had heaved in collective and popular relief when she’d been drafted off to be trained as a ranger!

Another time, some years back, when they had come to town after a particularly long patrol, they had chanced upon one such game. Bree had elbowed her and both had entered the fray where they had ended up in opposing teams. Thinking back, Laila conceded that her cousin had deliberately joined the side where Thomas had been.

Poor boy.

He had run in front of her cousin the whole time, screaming like a lunatic and literally throwing himself on anyone who would try to tackle her! It had been a mindless, selfless, totally unnecessary, and endearing brevity on the boy’s part, leaving him massively scraped, thoroughly grilled, heart-breakingly bleeding, and outright concussed, but had given Bree the opportunity to score an epic goal!

Her cousin, however, had NOT found his ‘protective’ approach amusing..

At all.

She’d raged down upon him, hissing and screaming at his witless attitude all the while, until she’d found him lying knocked unconscious—

—with a stupid smile on his face!

Bremorel hadn’t talked for two days after that. She’d just steamed with confused furry and equally puzzled and somewhat scared expression on her face. Laila had kept her company with badly concealed amusement, triggering further frustration from Bree.

 

Funny how the stupid things people did in life had such devastating effects on others.. More so than the smarter choices they made.

Thinking back, she could still remember what Thomas had said, when she’d asked him why he’d acted so.. ‘rashly’.. rather than be the smart person that he was..

The boy had said, in his calm, serious voice;

“The smart choice was the stupid choice; no one is going to hurt Morel so long as I am around.”

 

Laila chuckled.

The stupid things people did, indeed!

But then, Laila wasn’t one to complain either.

She entertained bangs!

The girls back in Serenity called them ‘fringes’ but Laila liked to call them ‘bangs’. Sounded more.. well.. ‘rangery!’

Rangery? Was that even a word?

Rangerish, then..

Laila snorted. Like that made a better word!

She deliberately dismissed both words and returned her attention to the issue at hand;

Bangs!

Bangs were bad in fights..

Bang kept getting in her eyes..

Bangs made seeing near impossible when swinging swords while dancing among fiends, demons, and crazed corpses..

Bangs made aiming a problem too..

But there she was.. persistent with her bangs perpetually biting into her eyes..

 

The things people did to impress others.. Even when they weren’t there to be impressed!

 

Laila huffed her bangs out of her eyes and plucked another arrow out of one of the dead fiends.

The arrow splintered.

“Damit!”, she murmured in frustration.

That was the third arrow now, totally destroyed!

✱ ✱ ✱

It’s a big room.”, whispered Whimsi Lola.

“Big? How big?”, asked Gnine, to his sprite familiar in hushed voices.

“Big..”, replied the tiny, ‘less-than-six-inch’ girl as she hovered next to Gnine’s head.

“Big like.. a farmhouse?”, asked Gnine.

“Big..”, repeated Whimsi Lola.

“The farmhouse and the barn?”

“Big..”

“Ok.. the farm itself, then?”

“Big..”

“Two farms?”

“Big..”

“Hmm.. Three?”

 

Laila just stared at the two as they ‘haggled’ about the size of the room with the eerie light, at the end of the hall, some two hundred yards away.

Merisoul though seemed much amused and caressed and stroked her own familiar, Jay the little pseudodragon. Jay purred and made happy croaking noises as he sent his pretty mistress mental images of the room ahead and indeed, it was..

 

“Big..”

 

“Four farms? Geez, how big is that room?, Gnine asked in an exasperated voice.

Whimsi Lola shrugged.

“Big..”

“Great Heavens, girl. Don’t you have a word to describe just how big it is?”, fumed Laila finally.

“No.”, replied Whimsi simply.

“Well, is it ten farms big?”, she asked.

“Dunno..”, said the sprite vaguely. “How big is ‘ten farms big?'”

“And this is why I never have pets!”, she glared at the minute girl.

“I am not a pet.”, replied Whimsi Lola with pure indignation and added with a disparaged huff, “I am an indentured cooperative auxiliary! I would have thought a big girl like you would know the difference. Apparently, I was mistaken!”

Laila glared at the minute creature buzzing in the air.

“I don’t think you even know what you just said, means.”, she growled back.

“Of course I do. All fey know about debts and what they entail, and we very much stick to them, once owed, Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane!”, replied Whimsi Lola, buzzing higher and staring down at the ranger corporal with a distinctly superior tone.

“Don’t you look down on me, young lady! And it’s ‘Ranger Corporal’. Not lieutenant.”, scowled Laila.

“Not from what I heard, you aren’t!”, sniffed the ‘not-even-six-inch’ fey girl with admirable disdain.

“What?”, stared Laila up at the tiny, buzzing girl.

“We fey always correctly define things so we are not called upon our mistakes that would lead us to more debt. Don’t you know anything? You had Mistress Inshala ‘la Fey’ Frostmane, the Ritual Guardian, for months with you to learn you all this!”, piped down Whimsi Lola in disgust. Then she turned to Gnine and gave him a look of pure exasperation. “How do you mortals even manage to live as long as you do, not knowing anything that goes around you?”

Gnine coughed.

Laila just ogled at her.

The little creature turned to Merisoul and scolded her as well.

“You are not fey, ‘Soul Keeper’, but you are aware of the things I speak. Why have you not learned them these things?”

“It is a mortal thing, dear Whimsi Lola.”, replied Merisoul. “It takes time for them to be adequately equipped with the necessary wisdom to start to notice such things. And by the time they do.. well.. they run out of time!”

The tiny Whimsi Lola glared down balefully at Gnine.

“You had better not run out of time soon, Master Gnine Tinkerdome! We just started having some decent fun!”

“I.. will make a point not to..”, replied Gnine a bit deflated.

“So.. I am a Ranger Lieutenant now? When did this happen?”, asked Laila a bit shaken.

“One month, twenty-four days, and the time since we entered this horrible Demon Fog! The Fey do not come here so I do not know exactly. It happened after your mothers’ oath-sisters’ daughter, a Bremorel Songsteel and the Temple Guardian Thomas Dimwood returned back to the mortal town you know as Serenity Home. They had both you and your cousin change ranks!”

Laila ogled at the tiny creature, some more..

“Wow.”, said Gnine. “That must have been some mission those two went to. I wonder what happened?”

“They fought many very big creatures there, with the elves and some dwarves. Creatures that have no respect, called Greater Orken. The elves warned us not to come near, so the details of what happened are a bit sketchy.”, shrugged Whimsi Lola.

“The Orken attacked the elves, again?”, Laila asked feeling a bit sick.

“Yes. But the elves were ready this time. And were backed up by your cousin and the Temple Guardian. Many elves still died, but then the dwarves from Elder Hills came, and together, they defeated these Greater Orken.”

“But.. why would the Orken attack the elves again?”, frowned Laila. “..unless they wanted the north of Ritual Forest cleared to move in their main forces without hindrance when the time came.. And I think the time finally did come! Dammit. We had better get moving and fast.”

“So we are back to the room ahead, then.”, said Gnine, staring down the two hundred-yard, tunnel-like hall.

“Big!”, prompted Whimsi!

Laila sighed.

“She is right, you know.”, said Merisoul from behind them. “The room is rather big. Possibly bigger than your Serenity Home itself, though its purpose escapes me. Why do the little races want to always build things so much bigger than they are? And certainly bigger than they need?”

“Well.. we like to..”, stammered Gnine.

“..compensate for something, perhaps?”, smiled Merisoul.

“We just like to emphasize things, that’s all.”, replied the gnome sternly then shut up.

The unearthly girl smiled at him again then started down the long tunnel.

“I think you just got served.”, snickered Laila.

“Yes. Yes, I did..”, agreed, Gnine, then he smirked at the ranger lieutenant. “But at least I got served by something otherworldly..”

Laila scowled at him, then up at the little, buzzing ‘indentured cooperative auxiliary’..

✱ ✱ ✱

Gnine Tinkerdome gazed down the eerily lit room. But to call this place a ‘room’, was like calling the gigantic monstrosity of a T-Rex they had fought months ago in the Arashkan Arena, a rock lizard! It seemed to go on and on and on forever and it was not empty. Rows and rows of tall, stone boxes were laid out and aligned both vertically and horizontally in military precision so much so that it was downright creepy.

“Wow..”, said the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “What is this place?”

Gnine looked up to see the succubi half-born, Merisoul Xyrotwu flap her wings overhead, with unveiled envy as she glided past them again, doing a wide circle in the great hall. It seemed like she was having a lot of fun while doing it. Fun, Gnine thought, that he would never hope to achieve. The gnome had many weak spots in his life. His unquenchable desire to be the things he saw, pretty faces, and to be able to fly, at will, and free of constraints. He secretly gave a side-long glance at his closest friend, Laila, and saw similar envy in her eyes. But there was a distinct nuance in how they viewed the half-born’s flight. Laila viewed it as something unique and perhaps wanted to try it out of thrill, and because it would make travel much easier on her feet.. Quite a practical wont, really. Gnine, on the other hand, much preferred the immense pleasure he could only imagine it would give him. The kind of pleasure only ‘total freedom’ would give. He watched Merisoul, a magnificent creature; her raven black wings stretched, her arms wide open, her honey-brown hair whipping among her dark, crowning horns, her very nearly black-purple strapless dress fluttering, and her tiny, baby pink feet tickling and who had a distinct dreamy expression on her face, disappear in the distance.

“Wow..”, repeated the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane from behind in hushed awe. “I feel jealous, now. I mean, you have got to admit, that’s just awesome!”

“Yes. Yes, it is.. It is almost a sin, watching her like this and know how hard she tries to be a mortal. She must truly want honest love and compassion.”

“She’s an idiot!”, fumed Laila.

“What? That’s a bit harsh, now, don’t you think?”, asked the gnome, taken aback with her sudden vehemence.

“That girl already feels love. And she certainly feels both passion and compassion..”, replied the ranger girl, frowning after the succubi half-born.

“How do you know?”, asked Gnine, a bit surprised because Laila wasn’t one to open up easily, nor give her opinion about ‘feelings’ and ’emotions’. On this score, he thought she was more catatonic than her cousin, Bremorel had ever been. As a matter of fact, he knew Bree displayed her emotions, like, all the time. Yes, it was mostly limited to anger, but Gnine knew it was to hide her real feelings. Laila, on the other hand, was always.. well.. ‘cool’.. Which is how she hid her emotions..

“Gnine.”, she said sternly, looking down at the gnome. “You do not sacrifice your own blood the way she keeps doing to ‘heal’ others, without some sort of genuine feelings. No one can be that ‘chore-oriented’. I mean, look at Lady Magella. She healed us so many times, I can’t even come up with a number, and she still snapped at the end and she doesn’t even have to bleed to heal us.”

“Huh..”, grunted Gnine.

“That girl..”, Laila said, pointing at the general direction of the succubi half-born, “..does that every time she thinks any of us are in danger. I have yet to see her flinch when she is being attacked. I mean, she’s all like, ‘meh’, when a demon trice her size incoming at her, yet she very nearly panics when we are. That just can’t be ‘chore’!”

“Hmmm..”, mused the gnome, also looking in the direction where Merisoul had disappeared.

“Yes, she has issues. Issues I could only define using words like, monumental and otherworldly.. But she feels love, passion, and compassion. I can not imagine a girl who does not have those and do the things she does.. Have you seen her face? Actually seen it, when Princess Lorna said, ‘I thought you were my friend..’, back when we had just ran away from High Woods and were hiding in that cave? And the time when the two of us declared her as our friend when we were stumbling in that bloody Demon Fog? She very nearly broke down and cried. Had we been just a bit less nonchalant, or a bit more formal in our impromptu declaration of friendship, I fully believe she would have fallen apart.. Like, really fallen apart.. I was half afraid we had, inadvertently dismantled her! That girl lives for things we have and take for granted.. The things every ‘mortal’ has. Her problem isn’t the total lack of the things she wants. It’s connecting what she has, to her heart.. and mind.. She can’t relate.”, she said, and not without a certain amount of rage.

“Damn..”, Gnine whispered. “That’s.. that’s just sad..”

“When she says, she is broken, she actually means it. And until WE, her FRIENDS, find a way to make her relate to things she already has, she will STAY broken.”

“That’s going to be one, hard task, that is.. And I must admit, I am impressed AND pleased you opened up, the way you just did. Thank you.”, said Gnine happily.

Laila just stared down at the gnome.

“Just which part of anything I said, gave you the impression I was talking about me, let alone opening up, little man?!”

“Ahhaa..”, smirked Gnine. “..Anger! You always get angry when I am right.”

“No, I don’t.”, scoffed Laila.

“Yes, you do.”

“No. I. Don’t!”

“Then what’s with the name-calling?”, snickered the gnome.

“It’s the pre-warning you get before I knock you out of your socks!”, Laila fumed.

Gnine snickered, some more.

“You know, you really should go and have a long sit-down with that pretty boy, D.D. Dexter!”

Laila’s eyes blazed!

“That. Is. Non. Of. Your. Business. Dead. Man!”, she hissed at him.

“The well-being of my oldest and closest friend is non of my business? Just what world are you living in, girl?”, asked Gnine, still smirking. “If you are going to smack me, by all means, do, but my stance in this matter isn’t going to change.”

Laila glared down at him even more. Lucky for her though, or perhaps for the still smirking gnome, Merisoul appeared and did a stunning dive in their direction, swung up at the last moment, then gently settled down next to them!

“Wow, girl. That was truly spectacular, amazing, mind-boggling, and simply awesome.”, admitted Gnine.

 

Merisoul blushed!

And both Laila and Gnine noticed it.

 

That.. had never happened before.. Merisoul never showed any emotion other than perpetual sadness in her otherworldly beautiful face. Yet, here she was blushing..

Gnine ogled at her.

Because a blushing Merisoul was a whole new definition of ‘otherworldly beauty’!

Laila cleared her throat as a certain heat washed over her.

Damn!..

The half-born was unprecedentedly beautiful and Laila just now understood what would have happened had the girl actually used her succubi heritage over them the whole time she had been with them.

She also got a glimpse of what the girl truly meant, when she’d said, she was ‘hungry’ and hadn’t ‘eaten’ since she’d been forced to switch masters!

‘She must be starving!”, she thought, more than unnerved. ‘How does she even stay sane?’

 

“Tha.. thank you, Master Gnine.”, stammered Merisoul, still blushing in a baby pink-red color.

Gnine tried to clear his mind but failed.

Laila stepped on his foot and asked with a somewhat hoarse voice, “Uhh.. What have you seen?”

“Tombs..”, Merisoul replied. “These stone boxes are tombs.. All of them.. Thousands upon thousands of them.. It goes on for as far as I dared to fly..”

Gnine reeled back in desolate horror.

“Tombs? What the..? Why?..”, he spluttered.

“Relevant questions.”, Merisoul replied, all business again. “I suspect they all contain someone in them.”

“How do you..?”, the Gnine shuddered.

“They all have similar-dissimilar names, carved on brass plaques at one end of each box.”, she said.

“How do you mean, ‘similar-dissimilar’?”

“The names are all unique, but have a similar phonetic function, meaning they are likely all kin or of the same race and familial clan, Master Gnine. I believe we found your Silent Gnomes. I am, however, afraid it might be a bit too late for them.”

 

Laila suddenly felt sympathy for her little friend when she saw the sick expression on his face..

✱ ✱ ✱

Gnine, Laila, and Merisoul examined the ‘tombs’ for hours only to find very little more than they had expected to find. And now, Gnine was sitting on the cold, smooth floor of the immense hall of tombs with his back on one of the stone boxes and seemed very much on the verge of breaking down when the succubi half-born silently came and sat next to him.

Quietly, she put one arm over his other shoulder and hugged him closer to herself, and spoke in whispers. “I am sorry Master Gnine. I did the best I could to bring you here.”

“Tis alright, dear Soul. None of this was your fault, nor your doing. We were a couple of centuries too late.”, sniffed the little gnome.

“I know all seems lost, but I am not certain, nor do I know if they are actually dead or in some kind of suspended animation or cryo-sleep. If so, then there must be some way to deactivate it. Otherwise, It doesn’t make sense, preparing all these stone boxes, just to lie down in them and die.. Besides, the logistics behind it all doesn’t add up, either.”

“How do you mean?”, asked Gnine with a hoarse voice, stifling another sniff.

“There must have been a considerable number of gnomes left behind who were not put to ‘sleep’. Gnomes that had to ‘activate’ these ‘sleep-stones’, to care for them, and to make sure they were left unscathed.. Basic logistics and maintenance.”, she explained.

“She’s right.”, Laila said as she appeared between the stone boxes, further down the hall. “Other than the wear and tear of ‘time’, I noticed pretty much all the containers, or coffins, are still in pristine condition. So I checked for tracks. The floor is not marble, but very smooth and tightly fit stone, much like the walls. There is, however, quite a bit of dust. I found many tracks. Most of them belong to the demons we have slain on the way here. I found some small bootprints too. Seeing as you are one of my oldest friends, I could easily say, these prints also belonged to gnomes, though they are old. Very old. I happened upon many dead demons as well. Having looked closer, they all seem to have been ambushed. I suspect that Temez girl and her friends came through here. She did say they cleared all they could on their way to the Door.. The ones we met thus far were likely wandering around, rather than stationary sentries. We should move on.”

“We could be just wasting our time, you know..”, Gnine said in a depressed tone.

Laila looked down at the little gnome.

She felt a fluttering pang in her heart, for him.

But she refused to show any sympathy.

Her brows crossed and her gaze turned hard.

“Get up.”, she said with an unmerciful hiss.

“Wha—?”, gapped the gnome at her.

“I said, get up. Or I will hurt you. This is no time for your sorry feelings. We didn’t come all the way here, and through Hell, just to go back empty-handed. My town.. Your town needs you.. And I have no desire to see it go to waste by the Hell-Spawn Orken. I have seen firsthand what they did to Arashkan. I have seen what they did to High Woods as well, and so have you. Will you give up now and let our town, our homes burn because you are feeling sorry?”

Merisoul tried a poor attempt of a cough.

“Well, now. That was a bit harsh, girl, don’t you think?”, Gnine said taken aback. “‘Get up’ was more than enough. You didn’t have to beat me into the ground.”

“I don’t do ‘half ways’, little man.”, said Laila sternly. “Nor do I like doing repeats, re-do’s, begs, or pleads.”

“Apparently you don’t!”, mumbled the gnome. “I think you have hung around Bree for a bit too long.. All her bad habits seem to have rubbed off on you.”

Laila scowled even harder.

“Okay, okay..”, said the gnome in defeat. “There.. I am up! Geez, girl, you can be harsh at times..”

“Quit whining, Gnine!”, scoffed the ranger lieutenant.

“I think she’s right.”, smiled Merisoul.

“By all means, chose her side..”, grumbled Gnine.

“Well, yes. You are cute. But she’s prettier, and she has bangs!”

“…”

✱ ✱ ✱

Finally.. That was one, big, room.. We must have walked for.. How many hours?”, wondered Gnine Tinkerdome.

“More than five, closer to six.”, came Laila Wolvesbane’s voice, off to his left.

“How do you know, girl? There’s no sun here to determine—”, wondered the gnome.

“She’s been counting her steps.”, said Merisoul Xyrotwu simply, from his other side.

“What?”

“Easier than counting steady heartbeats, I must admit. But I have wings and skip a step or three, now and then..”, the succubi half-born replied a bit abashed.

“You have been counting your heartbeats?”, asked Laila, with a surprised tone. “Won’t that be a bit.. inaccurate? Considering it changes when sleeping or in exertion such as running or even prolonged walking, as we have been doing.”

“Yours does. So does Master Gnine’s. Mine?.. Mine only changes under particular conditions? Otherwise, it’s much like a metronome swinging on even surface.”, replied Merisoul, with a reluctant voice.

“That is ..remarkable; a truly metronomic heart!”, admired Laila.

“Not as much as you make it sound.”, Merisoul answered with the same tone.

“How so? And how do you do it?”

“I don’t do it, dear Laila. It has to do with emotions. More like the lack of them in my case. Hard to have a hyped heartbeat when you can’t feel love, fear, anger —or any other form of excitement.”, she said in a monotonous voice.

“But you said, yours does, under particular—”

“—When I feed, dear Laila.. My heart rate changes only when I ‘feed’..”, came the half-born’s defeated voice.

“When you feed?”, asked the ranger lieutenant a bit confused. Then it dawned on her. “Ow.. when you ‘feed!'”

 

Gnine coughed.

Laila blushed furiously and shut up.

 

Gnine cleared his throat after several silent moments.

“Ahem.. Back to the issue at hand, then..”, he offered.

“The thing you are actually wondering..”, said Laila in a subdued and flushed voice. “We came just over 30,000 yards. Each stone box/coffin/crate/or whatever you want to call them is two yards long and one yard apart. There were twelve rows, each row has four lines of crates grouped together. You do the math. I did the steps!”

“Fair enough.”, Gnine said and did a quick calculation in his mind but voiced it for the benefit of the girls. “That’s 10,000 crates per row..”

“How did you come up with that number? I said 30,000 yards..”

“Well..”, said the gnome. “..Each box is two yards long so we can reduce 10,000 yards off right there and another for the length of each crate.. Then we have twelve rows, each row with four crates, making the lot 48 actual rows in total. Now we time that with the 10,000 crates and we’ll get 480,000 crates in total!”

Laila whistled..

“That.. is a lot of crates!”

“It is indeed..”

“You reduced 10,000 yards, twice, right at the start. Why?”, she asked.

“Because, my dear girl, 10,000 yards of it is just empty space between each sequential crate, and the second was because 20,000 is in ‘yards’. It is not the number of crates per column.. Each crate is two yards long, so that’s 20,000 divided by two..”

“Ow.. right..” *cough* “Well.. Let’s just get moving, shall we?”

Gnine did not laugh. He did not even snicker. A friend never laughed at his friend, and certainly not at a girls’ blindside or folly. But that wasn’t really the reason.

The Heir to all the gnomes of Silent Hills had just come to a stunning realization.

These.. were not crates..

These.. were tombs containing his gnomes, his people!

 

Damn..

 

The adventures of the Wizard Prince Gnine Tinkerdome, the Ranger Lieutenant Laila Wolvesbane, and the sad, otherworldly creature, Merisoul Xyrotwu will continue as they travel deeper into the demon-infested vaults of Silent Hills, desperately seeking answers and allies, and the original denizens of the hills..


 

arashkan şehri book 05 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens tundra walkers Whispers; A Cabal

The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

The Fog, The Path, And The Door.
Knock, More And Ascend..

Timeline:

The Orken Horde have arrived on the doorsteps of Serenity Home. Many have gathered to defend the ‘serenity’ of this once peaceful and quiet town but it is doubtful they will be enough.

The remains of the once glorious Arashkan, the beautiful Bari Na-ammen, and the mystical Vodgar cities are all that stand between the annihilation of humanity. The numbers, however, say otherwise.

It is clear, Serenity Home needs her allies;
known, unknown, and forgotten..

And fast!

 

The heroes scatter all around the kingdom to find those allies. Some go to other cities, some to their own people to get help.

And some go where they shouldn’t..

Gnine Tinkerdome, Laila Wolvesbane, and Merisoul Xyrotwu travel to Silent Hills and quietly enter the Demon Fog to find a way to pass the slithering fog and enter the Silent Halls. The only clue they have is the strange riddle that Nadine Graciousward gave them.

 

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

 

This story takes place a few short weeks after
Eski Efendim, Sahibim
ve Çok Daha Fazlası..

 

 

Are you sure this is the way?”, asked the gnome with a tight voice as the heavy fog settled around them once more, hiding the hills, the trees, the bushes, and finally, the earth itself.

“I have no idea, Master Gnine..”, replied the girl with the honey-brown hair, the crowning horns, and the raven-black wings, smartly.

 

There was a sullen silence..

..followed by a snort from the silent half-elf ranger girl, Laila.

 

The gnome, Gnine, turned around and scowled at Laila, then at the otherworldly beautiful girl, Merisoul, and scowled at her as well.

“This is no time for levity, Miss Mersoul.”, he said through clenched teeth.

“I don’t do levity, Master Gnine. This, you should know by now. Sweet Laila knows that I don’t, don’t you love?”, replied Merisoul brightly.

Laila coughed.

“I am not getting involved in this.”, she said and coughed again.

Merisoul shrugged and added, “And you really don’t have to ‘miss’ me all the time, you know. I will admit it is endearing, but methinks this is not quite the right time.”

 

Gnine ignored her wish and her remark. He scowled at her, some more..

..and at Laila as well, just so she wouldn’t feel left out.

 

“You said you knew the way!”, he nearly flared.

“No. I said I could find the way, given enough time..”, she corrected.

“We don’t have time.”, Gnine growled.

“Perhaps you should have decided to become a king a bit sooner, then, no?”, she smiled down at him.

“I didn’t know I had a kingdom, nor the fact that I could become her king!”, said Gnine in an exasperated tone.

“Well. There you have it then. Neither of us were sufficiently prepared and none of us knew we had to come here. This is where we admit we were caught with our pants down, I suppose, except I don’t’ have any pants and never owned one; always thought them to be a bit constricting and refraining for my taste, really..”, she said happily.

“Merisoul. PLEASE!”, said Gnine.

Laila snickered.

“‘Please’, always helps.”, Mersoul replied a bit seriously. “However, the fact remains; much like you, my dear Gnine Tinkerdome, I never came this way before either. I said I could find the way in, which is possibly true. All things considered, I am likely the only ‘friendly’ demon you are ever going to find, to get you in and through the Demon Fog.”

 

Gnine loved Merisoul.

She was pretty.

She was oddly fun.

She had an uncanny memory for events, conversations, and strange trivia.

She gave a ‘novel’ meaning to many unimportant or seemingly insignificant things.

And she was delicately accurate in whatever she did, be it blasting —or smoldering her enemies, or helping a friend..

..or even deceiving the said friend.

She would walk through fire to save what she thought was worth saving.. literally..

But she did have her exasperating moments, as well, and pushing her never helped..

Not in the long run, nor in the overall scheme of things.

 

Hence, Gnine Tinkerdome took a deep breath, slowly let go of his steam, and asked the raven winged half-succubi;

“How shall we proceed, then?”

“Smart move..”, complimented Laila.

Merisoul Xyrotwu smiled at her, then looked down at the gnome.

“I am sorry Master Gnine. I truly am. I really am not going out of my way to make things harder for you. Some things just are as hard as they are.. Period.

When the curse of the Demon Fog was laid upon these hills and your ancestors, Mortal counterparts had to be used so the curse would ‘stick’, per se. Otherwise, it would have dissipated a long, long time ago.

It is through those ‘willing’ Mortals the fog persists and said Mortals were not going to put something that could be thus easily cracked, now were they.”, Merisoul tried to explain.

“So, in other words.. what, exactly?”, asked Gnine.

“She means, we are screwed..”, inserted the ranger girl, in a low, noncommittal tone.

“Not quite.”, disagreed Merisoul.

“How so?”, asked Gnine.

“The Mortals who helped anchor the curse on this, ‘mortal’ end, used hard-to-decipher words to make it impossible for the anchor —the curse itself— to be broken. I suppose using a long array of random numbers, some sixteen or thirty digits would have sufficed and made it truly impossible to crack, but we are talking about Mortals who are, forever, subject to hubris, hence they put conditional rhymes and riddles. And you can always find the answer to a riddle.. provided you do it in the correct, sequential order.”

“Why?”, the gnome asked as a lump settled deep down his stomach for he felt a mind-numbing, and possibly a logic-murdering explanation coming his way.

“Because, my dear Master Gnine, it is the nature of hubris, which is the culmination of arrogance, pride, and vanity, to want to be noticed, much like serial killers leave calling cards behind. They want to be admired on how clever they are and how they have managed to elude capture for as long as they have.”, she replied happily.

 

Gnine stared at the girl with a sick expression, because that made ‘solving’ the riddle near impossible.

Laila chewed at a finger as she stared into the sticky fog and seemed like she wanted to be anywhere else but here.

 

“Do not despair, Master Gnine.”, Merisoul smiled at the gnome. “The riddle says;

into the hills
silent and hollow
chase the path
and through the fog
find the door
knock
more
and hallow

And here we are, in the hills, which are silent and empty. And we have thus followed the path into the fog.”

Laila rolled her eyes and silently ‘ho boy’ed at the half-succubi girl’s monumental misuse of logic.

“And the door?”, asked Gnine, looking around. “I see no door..”

“Well. If you had, that would have been too easy, and for just about anyone to find. I am thinking, the door is not a door, but a frame of mind. You of all people should know, Master Gnine, what appears, may not be. And what may not be, may be..” Merisoul said and looked at the gnome with expectation and anticipation..

 

..And it dawned in Gnine’s mind and he gave a sharp hiss..

 

“The bloody door is almost a metaphor. Very nearly an illusion.. It is the ‘unexpected’. It is right here; anywhere and everywhere!”

“Very astute, Master Gnine. I suspect you will make an excellent king someday.. What you have defined is, in fact, the very core of all power evil thrives upon; all its promise.. is an illusion!”

 

“Eh?”, baffled Laila.

Gnine, on the other hand, stared at the half-succubi girl with stunned admiration as true comprehension slowly dawned in his eyes.

 

“All those months ago..”, he gasped. “..back at that bloody demon pit, right after we killed Themalsar.. You tried to warn me.. Ow. My. Gosh! You tried to warn me and I never understood you were trying to tell me all along!”

“It’s alright, my dear Master Gnine. That self-same irony was lost upon myself, for I had descended into the same ruins for nothing other than to find power. And power I found. Just not the one I had considered, nor the kind I would have ever wanted, seeing as who and what I am.. Yet, here I am, working for one master, against a former master who will find me in the end, and suffer me pain like never felt, nor seen before.”

 

Gnine looked up at the otherworldly young woman, stepped up to her, and hugged her.

 

“Then we shall drill a hole into his Hell and come rescue you, my dear Merisoul.. Bet Udoorin would love that kind of carnage. Me, I prefer nuking from afar.. We shall bring his own walls down around him and make him suffer as he has made you suffer.”

Merisoul looked down at the gnome with surprise and astonishment.

 

“But.. Why?”, she asked.

 

“Because, my dear Soul, as inconvenient as we Mortals are, we are also headstrong, mule-headed, you might even say.. What’s more, WE LOVE and WE PROTECT OUR FRIENDS..“, he finished fiercely.

“What he said.”, added the ranger girl stoically and put a hand on the half-succubi’s shoulder.

 

Mersoul Xyrotwu rocked where she stood, as two ‘Mortals’, one little gnome, and one pretty ranger girl declared her, so blatantly, and honestly, a ‘friend’..

 

“Then I shall make it so, that you get your home, your people, your kingdom, and your destiny back, Master Gnine.”, she whispered, drew a step back, and knocked on the fog!

 

Knock.

Knock. Knock.

Knock.

Knock. Knock. Knock.

Knock.

 

KNOCK!..

 

..and the fog parted, revealing a dark, broken tunnel..

..and there were shadows in the tunnel..

..many shadows..

..and they moved..

..closer..

..and closer..

 

Gnine tensed.

Laila instantly cocked an arrow and drew her bow.

But the otherworldly beautiful half-succubi did not tense nor prepare.

“There’s no need, love.”, she said to the ranger corporal!

And then she smiled.

✱ ✱ ✱

Hello, mirima..”, she whispered.

“Hello, doll..”, replied a soft, husky voice..

 

..and the leading shadow formed into a ravishingly pretty girl with short, tanned hair, one amber-brown, the other pale green eye, and long, elegant antler-like horns.

 

“Took you long enough.”, said the ravishing girl with the antler horns.

“Took a while to convince my friends and get here..”, replied Merisoul.

 

The ravishing girl looked down at the ogling gnome and at the stunned ranger-girl and smirked.

 

“You seem short on friends, or is he just short?”, she said with an amused voice.

“Friends come by quality, mirima, not by quantity.. and he is the right height for his kind. The others are busy elsewhere.”, explained Merisoul.

“And this? Pretty isn’t she..”, she smiled.

Laila fidgeted uncomfortably while Merisoul looked past her, and into the dark tunnel.

“What are they doing here?”, she asked a bit surprised.

“The Mortal anchors set the conditions, doll.”, replied the girl with the antlers.

find the door
knock
more
and hallow
blood for blood
soul for soul
and
life for life
trade and be king
freely given
and
ascend

“You knocked and I opened The Door, but you needed more.. and these..”, she said, pointing at the many shadows in the tunnel, “..are the ‘more’. They all knew you. All I did was tell them about what you had done, and they all decided they wanted to trade their blood, their life, and what soul they had, and given freely, to ascend..”

 

Merisoul stared at her and perhaps for the first time, a thunderstruck expression cast on her face..

 

“Sweetheart..”, she began, but the antler-girl butt in.

“..Told them it wouldn’t be so much fun as it would be painful, and that they would actually have to get real jobs and work for their ascension, yet here they all are.

You always did say Auntie Irine wasn’t treating her trainees right.

Perhaps she should have indeed employed and nursed us better, rather than having us suffer the extremes of her ‘education program’.. nor indulged herself upon us, the way she did..

But then, if she could have, she wouldn’t have been the bloody demon bitch that she was and none of us would have had to endure this mess in the first place as we would never have been.

Now. Are you going to introduce us or what?”

 

Merisoul sighed.

“Thank you.”, she said softly.

 

“No, doll, thank you. For the first time, we are free, and for the first time, we will have our will to our own. We will have real lives and should we wish, real mates; true loves, and lovers.. We will burn, not in flesh, but in our hearts.. And worthy pains they will be; that of birth, of life, and of death.. And perchance, understand what was bereft of our birthright; COMPASSION..”

“Sweetheart.. He will never forgive me. He CAN’T. This, I know. And this, I have accepted. But he will never let you be, either. One by one, he will hunt you all down.”, said Merisoul with tears in her eyes.

“Then we shall look upon it as a down payment for our ascension!”, replied the antler-girl, and harshly.

 

Once more, Merisoul signed.

 

Then she looked down at the befuddled gnome and the creeped-out ranger-girl standing next to him and said, “Mirima, these are two of my friends, who have also claimed me as their friend; Master Gnine Tinkerdome and Ranger Corporal Laila Wolvesbane. Master Gnine, Corporal Laila, this my BFF, Lanna Temez.. “

“..Also known as Perigren Ostlanna Temez. Nice to meet you two, I think.”, Lanna said with her soft, husky voice.

“Umm.. You are welcome?”, replied Gnine. “Nice to meet you too, I hope.”

Laila could only nod.

 

Perigren Ostlanna Temez smiled at the abashed gnome and the somewhat dumbstruck ranger-girl for a moment, then, just like that, she was all business, once again.

 

“Alright, you lot!.. Form a line, give your oaths before The First among the Lost to Rise, the King of these halls, and the Witness; She-Who-Stands-Between and go.. Hence you shall be bound only by your own oath and be free to fight for your ascension.”, she said and looked down, once more at Gnine.

Then, without warning, she slashed open her right palm, using her bare fingers..

She squeezed, and upon her bloody fist, she solemnly oathed;

 

“This blood, I, who has been known as Perigren Ostlanna Temez for the whole of my life, do freely give. I, Perigren Ostlanna Temez, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

 

Gnine Tinkerdome just stared at the antler-girl.

Laila had thought she’d prepared herself for ‘weird’ when she’d decided to come here with Gnine and Merisoul but this had just gone off her charts.

 

“Where will you all go?”, asked Merisoul curiously?

Lanna Temez smiled at Merisoul.. smirked, really.

“To the one that burned you!. The young throw-away bantam, Thomas..” she said. “I arranged to ask him and he said he would keep us all hidden and safe, in his temple, of all places, until the fighting started. He thought we’d make excellent teams for surgical strikes against enemy HQs, though I am not quite sure what that really means!”

“You.. you spoke with Thomas? Thomas Dimwood?”, blurted Laila.

“Not in person, pretty girl.. Not yet, anyway. But I suspect I shall. I just must meet the boy who burned our Merisoul.”, she said happily.

Merisoul sighed.

 

And then a tall, young, pretty young man with pale hair and impressive, curving horns stepped up, gorged open his palm, squeezed it into a bloody fist, and spoke with a cool, rusty voice.

“This blood, I, who has been known as Hal Mali Volent Pierce for the whole of my life, do freely give. I, Hal Mali Volent Pierce, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hi Soul!”

“Hey, Hal.. Thank you.”, Merisoul said.

“No, girl, thank you.”, smiled Hal..

..and walked off, and disappeared in the fog.

Laila stared after the handsome creature with a thunderstruck expression.

“I thought all you succubi were girls.”, she mumbled.

 

“Ow, no, sweet Laila.”, smiled Merisoul with a glassy expression. “We were made to sow discord among Mortals..

 

All Mortals..

 

I think, deep down, you also know; of the two genders, which is the stronger and the truly dangerous one.

 

Should you ever want to destroy a people, you need not kill their men, devastate their lands, nor slaughter their animals, but merely degrade, deprave, degenerate, immoralize, and corrupt their women..

 

And we are not succubi, which is a word used to describe our heritage. The females of our real counterparts are called ‘Succubus’ and the males are called an ‘Incubus’..

 

My mother.. she was a beautiful mortal woman. She got caught in a cult led by an Incubus, who was my father.”

“I.. I am sorry. I didn’t mean to..”, faltered Laila.

“It’s alright, love. Not your fault. I loved my mother because I remember her whispering warm words to me when I was born. She died two days later. She is probably the only one that I have known to have loved me unconditionally and uncritically. Perhaps I shall find my father, one day, and discuss what he did to her.. at length.”

“I’d be happy to come along.”, Laila offered. “I myself love a good, long discussion with bow charts and pointy, directional arrows.”

 

“I apologize for the inconvenience, Master Gnine.. “, said Lanna Temez seriously. “But the oaths to ascension must be observed and properly.”

“It’s perfectly alright, my dear.”, replied Gnine with a spooked and amazed voice as he watched the long line of the prettiest, most beautiful and striking, very young women, and the very nearly as pretty, beautiful, and devilishly handsome young boys come filing out of the dark tunnel.

 

“This blood, I, who has been known as Mathilda Ravish Demure for the whole of my life, do freely give. I, Mathilda Ravish Demure, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend.. Hey, you!”

“Hey, Demure. I am sorry about Blenda. She was truly a loss.”

“I am sorry too. She never did learn to keep her trap shut though. A girl should always know when to shut up and when to mouth off, particularly where Demogorgon is concerned.”, replied Mathilda with a shrug and walked off into the fog..

 

“This blood, I, who has been known as Constance Alure Smithen for the whole of my life, do freely give. I, Constance Alure Smithen, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”, said another, rather alluring, soft-eyed creature with flowing, silky black hair, and long, beautiful horns, followed by a particularly bewitching girl with glowing red hair, mesmerizing eyes, pretty little horns and distinctly curving figure wearing expressly fashionable.. almost see-throughs..

“What she said..”, she blurted..

“Demelze..”, the antler-girl said with a reproving tone. “..you know that won’t work. A binding must have your full name, your intentions, and your dedication in it, put to words, and properly.”

“She’s right, dear.”, confirmed Merisoul. “You must start this with the correct perspective and reasons.. Doing what we have just done, then losing it all on a technicality would be a sorrowful way to go.”

“You can’t even give us a definitive outcome for this lasting and binding excursion but you want me to be definitive in my application?”, she whined.

“Mortals never get any ‘definitive’ in anything they do, sweet Demelze. Why should we?”, asked Lanna Temez. “Which is sort of the point..”

“I don’t understand..”, said Demelze with a deflated pout.

“Neither do I. But I do know exactly what’s waiting for us back there, and so do you.”, replied Temez as she pointed back at the dark tunnel.

Demelze sighed, nailed the skin of her palm open, and said;

“This blood, I, who has been known as Cee Lingerith Demelze for the whole of my life, do freely give. I, Cee Lingerith Demelze, who shall go forth with my brothers and sisters to fight, side by side with, and for Mortals, to pit my life, and against the odds, in hopes to redeem my soul, be free and ascend..”

..and she skimped into the fog as well.

“That one’s going to be trouble.”, said Temez, staring after the Cee ‘Lingerith’ Demelze.

“Yes..”, agreed, Merisoul. “..can you but imagine me in those skimpy things?”

“Did. Any number of times..”, smirked Lanna, and barked a silvery laugh.

Laila let out a blushed snort.

“Mirima..”, said Merisoul reproachfully.

“Yes, yes, I know. You’d look spectacular in them, though.”

“Perhaps. But then, so would you. So would any girl, Mortal and not. Which, sort of ruins the whole thing for me; to get appreciated for only my appearance in a particularly revealing bit of cloth that has nothing to do with my mind, my heart, my feelings, my wants, my ideals, nor my desires. It turns me from a living, breathing, thinking being, into a specific object with a specific use.. Which is what we were back there, to begin with..”, she said and nodded at the tunnel.

“Fun, though.”, Lanna smiled.

“Fun, and demeaning.. When I want to capture a man, it must be a permanent arrangement, and without the use of my heritage. It must be because he wants me as a person who has the free will to say ‘no’ at any given time.”, replied Merisoul.

“You never say, ‘no’, doll..”

“Yes, I do.. I just prefer not to.. I like to arrange things in a way that I do not have to say ‘no’ because I don’t like seeing sad faces around me and ‘no’ makes people unhappy. Hence, I balance my integrity with their conformity.”

“That’s a lot of work..”, said the antler-girl thoughtfully.

“Saying ‘no’ outright is easy. It requires little to no effort but a tint of courage. ‘No’, also is a heart and deal-breaker. Once it’s out, it is always out there. Why break something when it can be avoided by giving just a bit more effort on my part. We give so much more effort to the truly insignificant and the inconsequential to attain equally pointless ends. Why should it become an issue when I take the time and effort in trying not to break a heart? I find those who don’t or just can’t be bothered, corrosively sad, and destitute.

Don’t get me wrong, sweetheart. My rates aren’t really all that high. I only crave mutual wanting that isn’t limited to certain interactions.. That, I can take from any man.. The mutual wanting I desire is that of the heart.. And for that to happen, I must first understand the heart. I think that is a reasonable rate, don’t you think?”

“Then.. how will I know if I have that mutual wanting?”, Lanna Temez asked and the shadow of an unfathomable fear cast on her beautiful face.

“Do not fret, sweetheart. You already have it.”

“How? How do you know?”

“Because you still hurt, dear.. Years have gone and you still simmer and still burn!”

 

Gnine Tinkerdome watched the long line of Half-Borns coming out of the tunnel, a count of perhaps over two hundred of them, listened to their bloody oaths and stared after them as they walked into the fog and disappeared in it, with awed fascination.

But he was so much more enthralled by the point of view upon which his friend, Merisoul Xyrotwu, based her whole life and perspective upon.

It was eerie, uncanny, delicate, dedicated, extreme, and..

..by the Heavens, it had bloody worked!

 

Then the final half-succubi came; a boy that seemed no more than six or eight, dragging what appeared to be a stuffed imp, of all things. He was holding the hand of an older Half-Born girl with sharp features; sharp red lips, high cheekbones, a bold nose, a sharp, pointy chin, sharp amber-like eyes, and even sharper horns and a slim, curling tail.

She looked down at the boy then at Temez, Merisoul, and Gnine with a vicious scowl.

“I wasn’t going to leave him behind.. They beat him a few too many times and he’s not been right ever since. I suspect he is on their list for termination. No Mortal would want a disagreeable little slut with a creepy tail like me, anyway. I shall find me a home and look after him. Somewhere far and remote. He will never be right, but I will bloody make sure he always has ample food to eat, me to play tickle-tackle-toes and be stupidly happy!”

Merisoul stepped up and hugged the vicious girl.

“And that ‘kindness’ shall be your redemption, then, my beautiful Berete Hamna Vir.. I shall miss you..”

“No, you won’t!”, snorted Berete.

“I might..”, smiled Merisoul.

“Good ‘nuf for me..”, replied the vicious girl. Then she looked down at the little boy and softly spoke to him. “Say, ‘goodbye’ to your kin Merisoul and Temez, Dar Derune.”

“I don’t like the word, ‘kin’. It means ‘hate’ in one of the many Mortal tongues. I shall prefer ‘hug’. It means the same in every language, and everywhere..”, murmured the little boy vaguely, and hugged Merisoul.

“Goodbye, Merisoul.”, he whispered into her tummy..

“Goodbye, my little luv.”, said Merisoul softly. “I shall miss you.”

“I shall miss you too. You were always nice to me even though you had no reason to be. It.. it always felt like you had an angel in you.. I shall always remember, and cherish that..”, he mumbled.

Then he turned to Lanna and stared at her with big, solemn eyes.

“I want to hug you too, Temez. But I do not know if I should because you were always my favorite. I do not want you to misunderstand.”, he said with a barely audible voice.

Temez bent down to the boy, and enclosed him whole, in her arms.

“I shall bloody understand as I please, my beautiful little field..”

“Goodbye to you too, then, mirima Temez. Too bad I am broken and can’t be fixed.”

“Goodbye, Dar Derune. You were all of our favorite and we are all broken!”, sniffled Lanna. “We shall see each other again, one day. If not then, surely it will be beyond Oblivion.”

“Oblivion..”, mused the boy. “..isn’t as far as it sounds, really. I could wait!”

Then the vicious girl and the little boy gave their oaths as well and were soon gone into the fog.

 

“Well. That’s it, then.”, said Lanna Temez.

“That’s it, then..”, agreed Merisoul quietly.

 

Perigren Ostlanna Temez reached up hugged Merisoul.

 

“I shall miss you, Arezme Ara Serraphyn, my Best Fiend Friend, my sister, and my merry soul..”, she said..

 

..and she sobbed.

 

“And I shall dearly miss you as well, mirima Lanna Temez, my Best Fiend Friend, my sister, and my free soul..”, whispered Merisoul back, and for a long, long moment, she held her, and fiercely.

Then they parted..

 

Lanna Temez looked down at Gnine.

“We have cleared what we could, on our way here. Until you find yours, whatever else you face down there, is an enemy. This wasn’t the best we could do, it was merely the only thing we could do.. Through them, you must go to reach your people, and claim your hills, your halls, your throne, your heritage, your kingdom, and your destiny, Master Gnine Tinkerdome. I bid you and yours, a farewell..”

Gnine gave a solemn nod at her.

“Thank you, Lanna Temez. You shall be remembered.”

“No! My kind was a mistake that must never be remembered..”, she said harshly.

“If my friend Merisoul here is any indication of your kind, then you are but the best mistake ever to have happened.. Hence, you shall never be forgotten.”, replied Gnine.

Lanna gave Gnine a queasy stare.. Then she smiled.

“Mortals can indeed be inconvenient at times..”, she said with the same smile.

“Yes. Yes, they can, indeed..”, agreed Merisoul.

“Thank you for being my Merisoul’s friend, pretty Laila. Your kind —rangers, have always been a bane for my kind; always the first to face evil, and always the last thing we see.. You have no idea how important it is to have you as her friend. Now, I truly know she is not alone.”, Temez said seriously to Laila.

“She is welcome. And so are you.”, Laila replied. “For I know what it is to be alone.”

 

Perigren Ostlanna Temez, now only mirima Lanna Temez, gave Merisoul one last look, but no last words..

Slowly she turned..

..and walked into the Demon Fog, after her brothers and sisters.

It would seem, the great ‘Project Discord’, Aunt Irine had hatched many, many years ago had inadvertently backfired and quite horribly so, once she was, perhaps unwittingly, taken out of the equation.

The fruits of her centuries-old work to create a very special and uniquely dedicated Hell Legion to sow dissension among Mortals had just walked off.. to fight against her own master.

And Kardax’Trakxa “The Face” now had a genuine reason to hate her and her progeny..

into the hills
silent and hollow, we have ventured
chased the path
and through the fog
found the door
knocked
more
and hallowed the grounds
with our blood
freely gave our souls
and
our lives
and returned the king
and fight, we shall
to earn our ascension..

..whispered Merisoul, and with Gnine Tinkerdome leading the way and Laila Wolvesbane following closely, they entered the dark, musty tunnel starting down into the still and muted vaults of Silent Hills, to give back her voice.


 

arashkan şehri book 03 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

ARİS

ARİS

Timeline:

İzci Onbaşı Laila Wovesbane, High Lady Anglenna’nın kendisine verdiği ‘hamili yakınımdır’ kartını iştahsız bir şekilde alır, ve kartın asıl sahibi ve muhtemelen de bir silah kaçakçısı olan Largo adındaki tüccarın yanına gitmeye karar verir..

Ancak dünyada işler nadiren göründüğü kadar basittir.

Neden Laila için bir istisna yapsın ki şimdi?

 

Bu hikaye,
Dreadlock!
hikayesinin bittiği gün yer alır..

 

 

08:12

Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.

 

Ve çömeldiği yerden kalkar..

..en azından bu niyetle davranır, acıyla tıslar, dengesine kaybeder ve devrilir!

 

High Lady’nin düşmesi esnasındaki o çeyrek saniyelik anda Laila, zihninden oldukça fundamental bazı düşünceleri geçirme fırsatını bulur;

 

“Aha düşüyor!”

“Eteği dantelli ayakkabısına takıldı ve düşüyor!”

“Ne gülerim düşerse.”

“Düş! Lütfen düş..”

“Ama sonrasında dram yapma!”

“Düşerse, ıslık çalar ve görmemiş gibi yaparım!”

“Kızım, o boy ile devrildiğinde nesini görmezden geleceksin? Uzandığında ayakları kapıdan dışarı çıkıyor!”

“Onun yüzünden ikinci bir oda kirası almak istedi hancı bizden!”

“Yüzündeki o ifade..”

“Hay Shit! Yaralı kalçasından dolayı düşüyor..!”

“Buna yardım etmem lazım şimdi! Acısını fark ettim çünkü!”

“Doğru dürüst düşmeyi bile beceremedin!”

“Ördek dudaklı sakar elf!”

“Kalkamayacaksan, neden oturursun?!”

 

Laila yerinden fırlar ve yapmak istemediği şeyler arasında, kendi emeği ile top on listesine girmeyi başarmış kadına dokunur..

Nevarki kadın sırım gibi görünmekle beraber, 1,92’lik boyu dolayısıyla sanıldığı kadar da hafif değildir ve ‘dokunmak’ yetersiz kalır. Laila kadını yere çarpmadan, iki eliyle, bütün bel ve bacak gücünü kullanarak yakalar..

..ve bir anda Laila ve Anglenna göz göze gelirler ve ikisi için de garip, sessiz bir durum oluşur.

 

“Bundan her kimseye bahsedersen—”, diye hırlar Laila.

“—Aklımın ucundan bile geçmemişti İzci Onbaşı!”, diye seri bir şekilde bitirir High Lady..

 

Laila bu kadından potansiyel bir teşekkürünü daha kaldıramayacağını düşünerek, onu kendi yatağına oturtur, sevgili yayını, boş sadaklarını, şırfıntının ona verdiği, üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı alır ve odadan kaçarcasına çıkar..

..zira bütün bunların sorumlusu olduğunu düşündüğü Udoorin’e söyleyecek bi çift lafı vardır!

✱ ✱ ✱

08:34

Laila merdivenlerden inerken zırhlığını geçirir üstüne ve defalarca tekrarlanmış olmanın verdiği alışkanlıkla, bakma ihtiyacı duymadan zırhın bağcıklarını çeker, omuz tokalarını ve yan kayışlarını bağlar ve merdivenlerin son adımlarını atlayarak iner.. Aradığı kişi de tam olarak oradadır. Hanın giriş katında, kapıdan en uzak yerde.. ve yalnız değildir..

‘Bu gün hiçbir şeyin doğru gitmediği ‘o’ günlerden olacaksa, hiç uğraşmayım!’, diye burnundan solur..

Udoorin onu fark eder ve elini ona sallayarak heyecanlı bir şekilde yanlarına çağırır.

Laila yüzünü buruşturur.

Son üç gündür yaşadıklarından dolayı biraz keyifsizdir ve Udoorin’in, Prenses ile paylaştıkları masada kafalarına odunla vurulmuş iki tavuk gibi birbirlerini seyredişlerini izlemek gibi bir niyeti yoktur.

‘Bu sefer paçayı yırttın, Dorin!”, diye hicveder içinden ve hanın kapısına yönelir, ancak o esnada Aager, gözleri şişmiş olmasına rağmen yüzünde çocuksu bir mutluluk taşıyan bir Inshala ile hana gelirler.

‘Sen ne yaptın? Önce ağlatıp sonrada kızcağıza afrodit mi içirdin!’, diye ona da çatar içinden Laila.

Prenses gelen ikiliyi görünce yerinden fırlar ve koşarak Inshala’ya sarılır ve kulağına bir şeyler söyler.

 

Laila, Prensesin Inshala’ya ne söylediğini bilmez, ancak sonuçlarını hayretle seyreder.

 

Inshala olduğu yerde kendisine söylenen şeyi anlamamış biri gibi kalakalır. Sonra yüzü kıpkırmızı kesilir, Aager anında kendi kulaklarını kapatır, ve küçük kız kulak çınlatan bir çığlık atıp Prenses Lorna’nın kucağına atlar.. ve hüngür hüngür ağlamaya başlar!

‘Nooluyo yaa?!’, diye hayretle bunları seyreder Laila.

Kıpkırmızı yüzü olan tek kişi Inshala değildir.

Udoorin’in de yüzü kızarmış bir şekilde sırıtarak Aager’e yaklaşır.

Aager bir an önündeki genci süzer, sonra ona “Olm, sen tam bi avanaksın!”, der.

Bunu duyan Udoorin ise daha da sırıtır ve “Tahmin edemeyeceğin kadar!”, diye cevap verir.

 

Laila bir anda fena bir şekilde içkillenir ve Udoorin’e yaklaşır.

“Hayırdır, Udoorin? Neler oluyor?”, diye sormasıyla Prensesin ona da sarılması bir olur.

“Biz.. uhh.. umm.. biraz nişanlandık.!”, diye daha da kızarmış bir şekilde itiraf eder Udoorin.

 

Laila..

Laila çarpılmış gibi olur!

“Hangi ara..? Nasıl..? Ne zaman..?”, diye afallar.

 

“Dün akşam, sevgili Laila.”, diye pembe bir yüzle, fısıldar gibi konuşur Lorna.

“Aslında daha çok, bu sabah.. biraz erken saatlerde.. idi..”, diye kekeler Udoorin.

“Biz aslında biraz hava almak için çıkmıştık.. Heaven Parkına doğru yürüyelim dedik.. ve yürüdük.. Sonra..”, diye gevelemeye başlar Prenses.

Laila bu sakin, ağırbaşlı kızın bu güne kadar tökezlediğine asla müşahade etmemiştir. Tıpkı gevelediğine müşahade etmediği gibi..

“..Sonra aylardır birbirimiz için neler hissettiğimizi bildiğimiz halde bu konuda neden bir şeyler yapmadığımızı düşündük..”, diye hızlı bir şekilde anlatır Udoorin.

“Ve bir şeyler yapmaya karar verdik!”, diye tamamen pembeleşmiş yüzünde mutlu bir ifadeyle bitirir Lorna.

Inshala dayanamaz.

Tekrar Lorna’ya sarılır ve tekrar ağlamaya başlar.

 

‘Demek şirretin koruduğu sizlerdiniz..’, diye uyanır Laila ve kadının “Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, derken ne kast ettiğini anlayıverir.

 

Laila bir anda Udoorin’i de, Prensesi de kıskanır.. ve onlar için mutlu olur..

..zira bütün çektikleri sıkıntıların arasından, yeni bir beraberlik, yeni bir sevinç, yeni bir gün doğmuş gibidir.

Sevgili kuzeni ile gerçek anlamda tanışmasına sebep olan, yıllar önce Udoorin’le yaptığı o kavgayı, o kavgadan sonra Udoorin’in husumet gütmesi yerine arkadaşlığı tercih ederek gösterdiği büyüklüğü, Themalsar’da beraber geçirdikleri sayısız tehlikeleri, Serenity Home’a geri dönüşlerini, oradan Arashkan’a yola çıkışlarını, yolda karşılaştıkları tehlikeleri ve en sonuncusu olarak da arenada yaşadıkları ölüm kalım mücadelesini hatırlar, kısa bir anlığına hepsini, ama hepsini tekrar yaşamış gibi hisseder ve Laila’nın içi içine sığmaz..

Kendisinden önce ayakları hareket eder.

Söylemeden önce de kolları kalkar ve en eski arkadaşlarından biri olan Udoorin’e sarılır.

“Senin için ne kadar sevindiğimi bilemezsin, sevgili arkadaşım.. Prensesimize iyi bak ve onun onurunu her zaman koru.”, diye fısıldar ona.

Sonra döner ve Lorna ablasına yapışmış olan Inshala’nın ayrılmasını beklemeden, her ikisine de sarılır.

 

Udoorin’in gözleri biraz dolar.

Mutludur.. Çok mutludur aslında çünkü Laila’yı kendisi kadar iyi çok azı tanır.

Laila sergilediği dış görünüşüne ve davranışlarına rağmen, gerçekte çekingen, içine kapanık, kırılgan, sevgisini yansıtma konusunda kötürüm, ve kolay kolay hiç kimseye dokunmayan bir kızdır ve bu güne kadar babası dışında onun gönüllü olarak sarıldığını gördüğü tek kişi de kuzeni olmuştur..

..ve Laila, kardeşi gibi bildiği Udoorin için bir istisna yaparak ona da, sevdiği kıza da sevgisini açıkça, ve hiç sakınmadan göstermiştir.

✱ ✱ ✱

13:48

Laila en sonunda kendisini handan dışarı atmayı başarır. Inshala’nın çığlıklarına uyanan Gnine ve bir anda kendisine gelen Lady Magella, birinin elinde hedef arayan bir ateş topu, diğerinin elinde ise koca gürzü ile gözü dönmüş bir şekilde aşağı koşmuşlar, neden sonra olanları anlayınca ortam bir anda mutlu bir kutlamaya dönüşmüştü.

Aager’in hancı ile konuşması, ve biraz da altının el değiştirmesiyle, hanın tamamı o günlüğüne ‘özel etkinlik dolayısıyla’ kapatılmıştı. Inshala’nın yalvarmasıyla Aager tekrar hancıyla konuşmuş, tekrar altınlar el değiştirmiş, komşu evlerden gönüllü ne kadar kadın varsa çağırılmış ve salon katı köşe-bucak bir güzel temizlenmiş, bu esnada da Aager, Gnine ve Laila yemeklik için doğru düzgün bir şeyler almaya Alls Bazaar’ına gitmişler Inshala, Lady ve damdan çağrılan Merisoul da hanın mutfağına girip alınan yemekliklerden bir sürü yemek hazırlamışlardı.

Gerçekte Inshala ve Lady yemekleri yapmış, Merisoul ise üst raflardan birine çıkmış, bir yandan mutlu bir ifadeyle olup bitenleri seyretmiş, bir yandan da her yemeklere bir şey koymaya çalıştığında Lady’ye, “Emin misin ondan konması gerektiğine?”, diye sorarak, onu çileden çıkarmıştı!

Bütün bunlar olurken Udoorin ile Lorna’nın herhangi bir şeye dokunmalarına izin verilmemiş, Laila Udoorin’e eşlik ederken, Anglenna da sessizce Lorna’nın yanında durmuştu.

Öğlen olduğunda masalar birleştirilmiş ve hazırlanan yemekler konulmuş, çok uzun bir zamandır düzgün birşey yememiş grup, büyük bir iştah ve keyifle oturmuşlardı masalara.

Yemekler sunulmadan önce ise, Yetkin Tapınak Muhafızı olan Lady Magella tarafından ve resmi statüleri kati olan bir İzci Onbaşısı ile bir High Lady şahitliğinde nişanları ‘resmileştirilmişti’.

İlginç bir şekilde, nişanın bir çok şahit eşliğinde tekrarlanması ve açık rütbe ve makamlı kişilerce resmileştirilmesi fikri High Lady Anglenna’dan gelmişti..

 

Yemek esnasında Udoorin ve Lorna, kızarmış yüzlerle Lady Magella’nın yanına gelmişler ve kendilerinden özel bir ricade bulunmuşlardı;

Udoorin, Lady’den babasına nişanla ilgili bir mesaj göndermesini istemiş, Lorna’da, mesajın kaynağını gizli tutması kaydı ile annesi, Bari Na-ammen Rise’si Nadine Graciousward’a aynı konuyla ilgili bir mesaj göndermesini rica etmişti. Lorna’nın ek olarak istediği tek şey, nişanlısının ismi, geldiği ve şu anda bulundukları yer ve genel olarak yer ve kimlik tespiti yapılmasına sebep olabilecek her türlü bilgiden sakınmasını rica etmişti.

Lady bunu makul bulmuş olsa da, üzülerek prensese bakmıştı. Bu kız bir hanımefendiydi, iyi niyetli, samimi, dış güzelliği, sadece iç güzelliğinin bir uzantısı olan, High Elflerin gelecekteki kraliçesiydi ve annesinden de, babasından da bu şekilde sakınması gerekiyordu ve Lady, bu Nadine denen kadına bir gün bunun hesabını soracaktı!

 

Kutlamaya direk katılmayan sadece iki kişi olmuştu. Biri, hangi ara tedarik ettiği bilinmeyen, koca nişan pastasından sorumlu, buna rağmen utançla merdivenlerin üstünden prensesini izleyen Darly Dor, diğeri ise onun yanında, bıçak mesafesinde, yüzünde okunması zor bir ifadeyle çömelmiş Lilly Venom’du.

Neden sonra Aager yukarı çıkmış, Darly’nin kıçına bir tekme atıp onu aşağı göndermiş, uzun dakikalar Lilly ile bir şeyleri tartışmış, ancak belli ki onu ikna edememişti.

Sinirlenmiş bir şekilde aşağı geri inen Aager’in yüzünü gören Inshala, hanın salonunda yüzlerce çiçek açtırma işini bırakıp, koşarak merdivenleri tırmanmış, “Hadi ama Lilly abla, lütfen! Mutluluklar uzaktan seyredilmemeli, paylaşılmalı!”, diye kızın koluna yapışıp onu yalvara çekiştire aşağı, kutlamanın içine çekmişti.

 

İnsanlar garip varlıklardı gerçekten!

✱ ✱ ✱

16:11

Laila oldum olası klişeleri seven biri olmamıştır ve klişe gördüğünde nedense hedef parmaklarının kaşındığını hissetmiştir. Bu yüzden ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’da ikamet eden bu Largo kaçakçısının dükkanına ulaşmak için handan ayrıldığından beri koşmuş ve ancak klişeyi duyduğunda yavaşlamıştı.

“Ya paranı, ya canını!”

 

Laila, muhtemelen kırık bir burundan gelen sesle söylenmiş olan bu ifadeyi duyduğunda..

..’mutlu’ oluvermişti birden!

 

Sanki önüne birisi en sevdiği, içinde kırık çikolata ve fındık parçaları olan pasta getirmişler ama pastanın üstünde olmazsa olmaz olan kremasını koymayı unutmuşlarken, birden bir başkası gelmiş ve “Ya paranı, ya canını!” ile pastanın üstünde eksik olan o kremayı sürmeye başlamıştı..!

 

Laila yavaşlamış, ancak durmamıştı.

Temposunu arttırarak, bir sağ, bir sağ daha, bir sol, düz git..

..ve işte klişe: orada küçük, yaşlı bir adamı yakasından tutup duvara sıkıştırmış, kel, iri kıyım adamı görür Laila ve hızını hiç azaltmadan, dirseğini çıkarmış ve hafif uçarak geçer yanından, iki adım geçtiğinde de tekrar konar yere ve arkasına bakmadan, ‘kapanmadan önce’sine yetişmek için High Bazaar’a doğru devam eder.

Laila hayal meyal yaşlı adamın teşekkür edişini duyar.

 

Yol boyunca Laila altı farklı olaya daha karışmıştı ve bunlardan bir tanesine, bir sokak satıcısından zorla açmalarını aşırmaya çalışan iki şehir muhafızı da dahildi. Laila sonuncusu hariç bu olayların hiçbirisinde silah kullanmamış, silahlarını da çekmemişti.

Şehir ve bar kavgalarında asla silah çekilmezdi çünkü her ne olursa olsun, silah çeken her zaman haksızdı!

 

Son olayda muhafızlara aldıkları açmaların parasını ödemelerini rica bile etmişti..

..ama bu dangalakların da annelerini utandırma eğilimleri vardı, belli ki.

Üstüne üstük, üçer bakırlık açmalar için mızrak doğrultmuşlardı!

 

KİM ÜÇ BAKIRLIK AÇMANIN PARASINI ÖDEMEYECEK KADAR ADİ OLABİLİRDİ Kİ?

 

Belli ki bu iki avanak!

Laila birinin mızrağını kapmış, dizinde kırıp ikiye bölmüş, ve artık kıymıklı iki sopası olduğu için iki muhafızı da ‘amca’ deyinceye kadar dövmüştü! Ancak Laila amcası konusunda hassas biriydi, dolayısıyla bu salakların amcalarını böylesi bir yenilgiye alet etmeleri, sakin bir şekilde vurduğu sopaları, artık kızmış bir şekilde vurmasına sebep olmuştu!

 

Anlaşılan Laila Arashkan’dan ayrıldığında, “Arkamda şu kadar ‘leş’im var!”, diyen tiplere dönüşecekti!

 

İzci Onbaşı ağlayan muhafızları döverken, ta Arashkan Adalet Sarayının önündeki saat kulesinden yankılanan çanları duyunca kendisine gelmişti.

 

Saat 18:00 olmuştu!

 

Laila içinden sağlam bir küfür savurmuş, hayretle önünde gerçekleşen ‘uygulamalı ahlak dersini’ seyreden satıcıya ‘verdiği zahmetlerden’ dolayı bir altın uzatmış ve High Bazaar’a son hızla yola koyulmuştu!

✱ ✱ ✱

18:21

Laila, Largo adındaki silah kaçakçısının yerini bulduğunda, bir çok dükkan ya çoktan kapatmış, yada kapatmak üzereydi..

“Kusura kalmayın, genç bayan.”, diye ‘gazlı’ bir ses duymuştu karanlık dükkanın derinliklerinden. “Saat 18:00’i geçeli çok oldu. Şansınızı yarın denersiniz..”

 

Laila fena halde kızgındır.

Laila burnundan soluyacak kadar kızgındır.

Laila bu Largo denen adamı da ‘leş’ler listesine eklemek istemektedir.

Ama derin bir nefes alıp sakinleşmeyi tercih eder zira adamı tehdit ederse, Anglenna’nın kendisi dahi gelse, adamdan bir hayır gelmezdi.

 

“Efendi Largo’yu arıyordum.”, der olabildiğince serin bir sesle.

“Efendi Largo’yu buldunuz genç bayan, ancak biraz geç buldunuz. Şehir kanunları, bütün pazar yerlerinin saat 18:00’de kapatılmasını söyler ve benim ceza yemeye hiç niyetim yok.”, der aynı ‘gaz’lı ses dükkanın karanlığından.

“Sizi anlıyorum, Efendi Largo. Ancak beni.. umm.. ‘özel’ bir müşteriniz gönderdi ve her konuda bana yardımcı olabileceğinizi söyledi.”, diye profesyonel bir üslupla şansını neder Laila.

“‘Her konuda’ biraz abartı olmuş sanırım!”, diye ‘fırk’lar gazlı sesin sahibi. “Kimmiş bu özel müşterim?”

“Adını vermemi istemedi. Ancak bunu göstermemin yeterli olacağını söyledi.”, der İzci Onbaşı ve cebinden üzerinde sadece bir L harfi olan küçük, beyaz kartı çıkartır.

 

Kendisinin Largo olduğunu iddia eden gazlı sesin sahibi bir an durur.. Neden sonra hafif bir çakmak taşı sesi duyulur ve bir gaz lambası aydınlanır. Gaz lambasının aydınlanmasıyla Laila hayatında gördüğü en yakışıklı olmasada, sayılı güzellikteki bir yarı elfi bulur karşısında.

Adamın, altın sarısı hafif dalgalı saçları, kötü ışıkta ancak mavi olduğunu tahmin edebildiği gözleri, biçimli dudakları, geometrik bir çenesi ve oldum olası Laila’nın hoşuna giden kalın kaşları vardı!

 

“Karşılıklı kıvılcım dedikleri bu olsa gerek!”, diye sırıtır Largo, Laila’ya. “Güzelliğinizi aydınlıkta görmüş olsaydım, bu kadar zorluk çıkarmazdım..”

 

Laila biraz daha alık alık bakmayı tercih eder adama!

 

Laila adama bakarken, adam izci kızın etrafından dolanır, “Müsaadenizle genç ve güzel bayan..”, der ve elinde taşıdığı kancalı bir sopayla dükkanın kepenklerini içeriden indirir. “Ancak memurlar bizi açık görürlerse, bu güzelliğinizle sizin müşterim olduğunuza inandıramam!”

 

Laila’nın zihninin avının peşindeyken ki keskin kısmı donmuş gibidir. İzci kız, ‘Hadisene, bi şeyler yap, bi şeyler söyle!’, diye, ne kadar ittirip dürtse de, zihninden herhangi bir tepki alamaz.

‘Öyle olsun bakalım..’, der Laila kendi içinden. ‘..ben de bu işi akılsızca yaparım o zaman!’, diye tehdit eder kendisini ve bu tehditi, mevcut şartlar altında yapabileceği potansiyel ahmaklıkları düşünerek bir anda devreye girer!

 

“Siz.. umm.. Largo’musunuz?”, diye sorar. “Pek de beklediğim gibi birisi değilsiniz.”

“Umuyorum ki olabildiğince düşük beklentilerle gelmişsinizdir buraya o zaman.”, diye sırıtmaya devam eder Largo. “Bu şekilde her ne yaparsam, harika olma fırsatım olmuş olacak!”

Laila ‘fırk’lar.

Adamın rahat davranışları zorlama yada yapmacık değildir. Tamamen doğal ve kendisine özgü bir hali var gibidir. Largo denenen bu adam rol yapmıyordur.

Bu adam, rolün kendisidir!

 

Largo, Laila’ya elini uzatır.

Laila ister istemez uzatılan eli tutar.

 

Ve öylece bekler!

“Ummm.. ben kartı görmek için elimi uzatmıştım, ama bu da olur.”, diye nazikçe izci kızının eli öper.

Laila cevapsız bir şekilde kartı adama uzatır.

Ama el olduğu yerde kalmaya devam eder!

✱ ✱ ✱

18:45

High Lady Anglenna!”, diye ünler Largo, boş karta bakarak. “Hanımefendinin, High Lady Anglenna gibi birisiyle nasıl bir münasebeti olabilir?”

“Olabildiğince az.”, diye mırıldanır Laila.

Largo buna keskin bir kahkaha atar.

“Aaaa.. Lady Anglenna’nın muhteşem hallerini yakinen tecrübe etmiş gibisiniz.”, der Largo mutlu bir şekilde.

“Kaçınılmaz olarak!”, der Laila biraz kızarmış bir yüzle.

“Genç bayan.. Şayet Lady Anglenna söz konusu olduğunda sizi anlıyorum dersem, bunun sizi tamamen anlıyoruma tekabül ettiğini bilmenizi isterim. Kendileri düşmanları için yaşayan bir hanımefendidir!”

“Çok da kibirli!”, diye ekler Laila istemsiz bir şekilde.

“Evet..”, diye onlaylar Largo. “..Bununla beraber, sizin gibi bir izcinin, Lady Anglenna gibi.. Nasıl desem..Nevi şahsına münhasır bir bayanla nasıl bir ilişkiniz olduğunu merak etmiyor değilim. Bu kart ona verdiğim kart. Kendileri yere konması imkansız bir aristokrat ve siz de kati bir şekilde mesleğini hayat ve ölümü an be an yaşayan birisiniz.. ve bu ikisinin arasında olası bir köprü hayal edemiyorum bir türlü..”

“Bu kartı kendilerinden çaldığımı mı ima ediyorsunuz?”, diye ilk defa serin hali devreye girer Laila’nın.

“Bu dünyada her şey mümkün. Bununla beraber bu ihtimal aklıma bile gelmedi. İzciler, çapulcu değildirler ve çapulculuk da yapmazlar.. Sizi gücendirdiysem, lütfen beni bağışlayın zira niyetim bu değildi. Sadece anlamaya çalışıyorum, o kadar.”, der Largo samimi bir şekilde.

“Al benden de o kadar!”, diye cevabını yapıştırır Laila.

 

Largo denen adam bu cevaptan alındıysa bunu belli etmez. Ama takdirini de gizlemez.

 

“Anglenna ile an itibariyle aynı istikamette yol alıyoruz, dersem bu sizin için kabul edilebilir bir açıklama olur mu, peki?”, diye sorar Laila.

“Hmm..”,  diye düşünür Largo. “Kendisine sıfatsız, ve sadece adıyla hitab ettiniz. Bu saygısızlık göstergesi olabilir.. Kendilerine karşı hiçbir saygı duymadığınızı ve yüzüne de aynı şekilde hitab ettiğinizi de gösterebilir, ya da bir şekilde sizden bir çıkarı olduğu için bu saygısızlığınıza göz yumuyor olabilir, yada size ciddi bir şekilde borçlandığı anlamına geliyor olabilir!”

Laila adamın bu kadar derinlemesine yorum yapmasından nedense huylanır zira böylesi kişilik analizleri yapabilenler, silah kaçakçısı olmazlar, ya bir muharebe taktik generalidirler, yada oldukça mevkiili bir yerde idarecidirler, diye düşünür..

..yada bir teşkilatın kıdemli üyesi olurlar!

“Bir kaçakçı için ayrıntıları biraz fazla yakından inceliyorsunuz..”, diye temkinli bir şekilde sessizce konuşur izci kız ve ellerini yavaşça yana salar —kılıçlarının yanına.

 

Kısa bir anlığına Largo önünde altı yüz yardalık bakışlarla duran kıza bakar..

..ve tekrar sırıtır!

 

“Tüh! Kendimi ele verdim sanırım.”, der mutlu bir şekilde. “Lütfen rahat olunuz.. Bir izciye saldıracak kadar aptal değilim.”

“Ama asıl soru bu değil.”, der Laila aynı temkinle.

“Nedir asıl soru?, diye hayretle sorar Largo.

“Asıl soru, ne kadar aptal olduğunuz değil, bunu göstermek için ne yapacağınız..”, der Laila ve ellerini kılıçlarına yaslar.

 

“Hanımefendi.. Lütfen.. İnanın size herhangi bir şekilde zarar vermek niyetinde değilim.”, der Largo.

“Ben insanların niyetlerine göre hareket etmem zira bunu bilemem. Sözlerine ve sergiledikleri davranışlara göre hareket ederim.”, der Laila.

 

Largo, ‘teslim oldum’, kabilinde ellerini kaldırır.

“Hanımefendi. Size Lady Anglenna ile aranızdaki münasebeti sordum, çünkü kendileri ‘takip altında’ olan birisi.. ARİS tarafından.. Ve bir izcinin adının farkında olmadan çamura bulaşmasını istemediğim için sorduklarımı sordum size!”

Laila kaşlarını çatar.

“ARİS?”

 

 

“Arashkan İstihbarat Servisi!”

 

Laila’nın tek kaşı havaya fırlar zira ARİS.. Arashkan İstihbarat Şeysini daha önce ne duymuştur, ne de böyle bir servisten haberdarlığı olmuştur.

 

“ARİS..”, der Laila sessizce. “..Biraz dramatik olmuş sanki?”

“Aaaa.. evet kısaltma olarak aslında biz AİS’i istiyorduk ama başka bir şirket o kısaltmayı bizden önce kapmıştı çoktan.”, diye kabul eder Largo esefli bir sesle.

“Hangi şirket?”

“AİS — Arashkan İnternet Servisi!..”, der Largo sırıtarak. “.. ama bu konumuzun dışında.”

“‘Biz AİS’i istiyorduk..’, derken?”, diye diğer kaşı da kalkmış bir şekilde sorar Laila.

 

Largo kelime kullanımlarında yaptığı hatayı anlar bir anda ve yüzünde kötürüm bir ifade belirir.

“Shit!”, diye küfreder sessizce.

“Çok ayıp, Ajan Largo, ama isabetli!”, der Laila, ellerini kılıçlarından ayırmaz ama muhteşem bir şekilde de sırıtır.

“Zekisiniz, hanımefendi.. Bu işleri kolaylaştıracaktır.”, der Largo. “Ancak burası konuşmak için pek de uygun değil. Aşağı kata inelim. Orası ses muhafazası açısından biraz daha güvenli..”

Largo, Laila’yı beklemez.

Dönüp elindeki lambayla içi tıka basa mallarla dolu dükkanın derinliklerine ilerler. Sonra izci kızın kendisini takip etmediğini fark edince durup ona bakar.

“Bir sorun mu var, hanımefendi?”, diye sorar ona.

“Sizi karanlıkta takip etmemi istiyorsunuz..”, der Laila temkinli bir ifadeyle.

“Evet.. Bir izci olarak bu sizin için çok da zor olmasa gerek, öyle değil mi?”

“Efendi Largo.. Şayet kılıçlarımı çekmek zorunda bırakılırsam, bu birilerinin mutlaka öleceği içindir!”, der sakin bir şekilde Laila.

“Sizden daha azını beklemezdim zaten..”, diye sırıtır Largo.

 

Laila kaşlarını çatar, derin bir nefes alır, ve Largo denen bu.. her ne ise, adamın peşinden aşağı kata iner.

✱ ✱ ✱

19:03

Nerden, nerden, diye düşünüyordum ve en sonunda hatırladım.”, der Largo oturduğu tabureden. Adam, Laila ile aşağı kata, çok da geniş olmayan, yeraltındaki bir odaya inmiştir. Oda muhtemelen göründüğünden daha büyüktür ancak barındırdığı eşyalar dolayısıyla daralmıştır.

“Siz İzci Onbaşı Laila ‘Bane’ Wolvesbane’siniz.. Serenity Bölüğünden!”, der adam ve hem hayret, hemde hafif bir.. hayranlık? la bakar izci kıza.

“Bu kadar meşhur olduğumu bilmiyordum?”, der Laila, bulundukları dar odadaki tek masanın diğer yanındaki tabureden.

“Aaaa.. Öyle demeyin İzci Onbaşı. Bane’s Song Operasyonunda kuzeniniz İzci Onbaşı Morel Songsteel ile gösterdiğiniz başarı tam bir efsane!”, der Largo mutlu bir şekilde.

Laila kaşlarını çatar.

“Bu bilgiyi nasıl elde ettiniz?”, der tehlikeli bir sesle.

Largo omuzlarını silker.

“Serenity Home, Arashkan şehrine bağlı bir kasaba, İzci Onbaşı. Şerif Standorin, gerekli ve önemli bulduğu her türlü istihbaratı bize gönderir çünkü bu zorunluluk, görevlerinden sadece bir tanesi. Yıllar önce kendisini buraya, bizimle çalışması için davet etmiştik, ancak Serenity’den ayrılmak istemediğini söyledi bize ve kendisini bekleyen oldukça kıdemli bir mevkii de reddetmiş oldu.

Bu bilgilerden, Belediye Başkanınız, Arthandos Yuleman da haberdar. Kendilerinden, özellikle son yıllardaki operasyonları planlayan ve uygulayan Aager Fogstep’i de istedik. Tıpkı sizi ve kuzeninizi istediğimiz gibi. Arashkan’ın yeni, uyanık, becerikli, tecrübeli, taze kanlara ihtiyacı var. Özellikle de son birkaç yıldır yaşadığımız kayıplardan sonra.. Kayıplarımız var, ancak cevaplarımız yok ve Princeps Kaladin sabırsızlanıyor.

Ancak ne şerif, ne de Yuleman sizlerden vazgeçmek istemediler ve bizleri geri çevirdiler.”

 

Laila hayretle adamın söylediklerini dinler.

 

“Şimdi size lafı daha fazla uzatmadan, neden Lady Anglenna ile ilgilendiğimizi anlatacağım, ancak bu bilgiyi Aager Fogstep ve Şerif Standorin dışında kimseyle paylaşmamanızı rica edeceğim.”, der Largo.

 

Laila yavaşça başıyla onaylar.

 

“Olaylar öyle çetrefilli ki, neresinden başlasam başka bir yanı elimde kalacak..”, diye kendi kendine mırıldanır Largo, ve bir yanağını kaşır.

“Sizi ilgilendiren kısmı itibariylesini anlatayım şimdilik, gerisini sonra düşünürüz..

Bundan birkaç yıl önce Lady Anglenna, High Spires Efendisi Philius’a, High Woods Ri’sinin, Birinci Lord Princeps Kaladin’e gönderdiğini iddia ettiği bazı hediyelerle geldi. Philius’da hediyeleri, Princeps Kaladin’in Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memuruna teslim etti. Nevarki hediyeler saraya ulaştırılamadan o gece söz konusu memurun evinden çalındılar.

Söz konusu memuru da ertesi akşam evinde öldürülmüş olarak bulduk.

İşte işin çetrefilli kısmı da bu noktada başlıyor zira birileri aynı gün söz konusu memurun katilini, daha evi terk edemeden bulmuş ve onu öldürmüşlerdi.

Daha sonra edindiğimiz bilgiler bize hediyelerin ‘lanetli’ olduğunu söylüyor ve o hediyelerin Princeps’e ulaştırılması için gösterilen çabayı göz önünde tutarsak, buna inanma eğilimindeyiz.

Bu cinayetten, o zamanlar Arashkan’da varlık gösteren ve ‘Lanet Piçler’ olarak bilinen Kesiciler Loncasının sorumlu olduğunu düşündük. Nevarki bu olay bir şekilde onlarla Hırsızlar Loncası arasındaki husumetin tetiklenmesine de sebep oldu ve iki lonca üç gün süren, son derece kanlı ve arkalarında bizim bulabildiğimiz kadarıyla 416 ceset bırakacak şekilde sonlandı; Hırsızlar Loncası, bulabildikleri tüm Lanet Piçi öldürdüler ve onlar sayesinde yıllardır Arashkan’da bir kesiciler loncası yok.

Bu başlı başına mutlu bir kıyım olmakla beraber, bizim de takip edebileceğimiz herhangi bir ip ucu da bırakmamış oldular!

Şimdi, asıl konumuza, ortadan kaybolmuş High Woods hediyelerine dönersek, deliller ortadan kalkmış olmakla beraber, eylem ve teşebbüsün varlığının inkar edilemezliğidir..

Bunun anlamı da, High Woods Ri’si, Arashkan Princeps’ine suikast teşebbüsünde bulunduğu, bundan haberdar olmayıp, söz konusu suikast teşebbüsünün gerçekleşmiş olması halinde suçu Ri Grandaleren’e yıkmayı planlayan birisinin varlığıydı.

Her hâlükârda bunun anlamı da Arashkan’ın, en yakın komşusu olan High Woods’a savaş açması anlamına geleceği idi..

Tek sorun, olaya bir şekilde kaderin bir cilvesi karıştı diyelim, ve kimsenin tahmin edemeyeceği bir şey oldu; hediyeler çalındı!

Özetle olay, hiç başlayamadan bitmiş oldu, zira hediyelerin ‘laneti’ Princeps’i öldürememiş bile olsa, bu savaş için yine yeterli bir sebep olurdu..”

 

“Olay başlamadan bitmiş o zaman. Gerisi istihbaratın işi.. Bir izcinin değil.”, der Laila nötr bir sesle.

 

“Kısmen doğru. Ancak evinde öldürülen ve Antikalardan, Saraydaki Sanat Eserlerinden ve Soyluların Gönderdiği Hediyelerden sorumlu memur, Felisia Fremier adında bir hanımefendi idi ve Princeps Kaladin’in de pek sevdiği yeğeniydi!”

 

Laila olduğu yerde çakılıp kalır zira bu ismin sessizce söylendiğini duymuştur. Söyleyen kişi bu ismi, hışımla, hüzünle, kahırla ve büyük bir hırsla söylemiştir her defasında ve Laila o kişiyi tanır zira bu kişi High Spires Efendisi Philius’un unutulmuş oğlu, Darly ‘Darlius’ Dor’un ta kendisidir!

 

“Ve bunların hepsini bir şekilde birbirine bağlayan kişi de High Lady Anglenna’dır. Size onunla aranızdaki münasebetinizi sormamın sebebi de buydu.”

Laila hiç sektirmeden cevap verir.

“Efendi Largo. Ben Serenity Home’dan, özel bir görev için gönderildim ve her ne kadar Arashkan şehrine yardımcı olmak istesem de, kendi görevimden sakınamam. Bununla beraber, size en başta söylediklerim de hala geçerlidir; Anglenna ile sadece aynı istikamete gidiyorum şu an, o kadar. Kendisine herhangi bir borcum yok. Ancak ve şayet onun bir ihanetin parçası olduğuna şahitlik edersem, emin olun ki kendisini gördüğüm yerde öldüreceğim.. Ben bir izciyim. Politikacı değil!”

 

Largo, Laila’ya biraz hayal kırıklığına uğramış gibi bakar ve izci kıza o bakış nedense tanıdık gelir.

Laila aynı hayal kırıklığını Themalsar’dan döndüklerindeki akşam, Serenity Home’da gerçekleşen şölende onunla dans eden birisine, “Çok kısa bir süreliğine geldim. Korkarım görevimiz bitmedi ve bu sefer çok daha uzağa, çok daha uzun bir süre gitmem gerekecek ve dönebilecek miyim bilmiyorum..”, dediğinde görmüştü..

 

“Summersong..?”

 

..diye istemsizce fısıldar Laila önündeki adama.

Largo bir anda irkilir ve izci kıza hayalet görmüş gibi bakar!

“Bu ismi nereden biliyorsun?”, diye tıslar ve bir eli masanın altında kaybolur.

“Efendi Largo.. Eliniz.. Lütfen!”, diye rica eder Laila.

Largo yüzünü buruşturur ve tuttuğu hançerle beraber elini tekrar masanın üstüne koyar.

“Zeki olduğunuzu zaten söylemiştim size genç bayan. Ancak bununla kafama vurmanıza gerek de yoktu!”, diye alınmış bir sesle konuşur Largo. “Evet. Adım Largo Summersong, ve siz bunu nereden biliyorsunuz?”

“Benzerliğinizden..”

Largo bu cevaptan herhangi bir şey anladıysa, bu hiçbir şekilde yüzüne yansımamıştır.

“D.D. Dexter Summersong.. Oğlunuz..!”

 

Largo öylece Laila’ya bakar..

..sonra başını önüne eğer.

 

“Neden onu terk ettiniz? Dahası neden ona öldüğünüzü ikna ettiniz?”

 

Largo uzun bir süre cevap vermez, başını da kaldırmaz.

Neden sonra, anca duyulur bir sesle cevap verir.

“Bu meslek.. Bizlerden hayatlarımızdan çok daha fazlasını alıyor. Dışarıda..”, diye muallak bir el hareketiyle Arashkan Şehrine işaret eder. “Bir milyonu aşkın insan, her gün nasıl tehlikelerle karşı karşıya olduklarının farkında olmadan yaşıyorlar.. Ama biz biliyoruz.. Sen, ben ve bir kaç iyi adam! Ve birileri de bizleri avlıyor. Eşimi yıllar önce öldürdüler. Gizli bir görevdeyken. Ben de Dexter’ı aklıma gelen olabilecek en güvenli ve en uzak yere, Serenity Home’a gönderttim, babasının bir görevde öldüğünü sanarak. Onu oraya gönderdim çünkü orada Şerif Standorin vardı.”

“O sizi asla unutmadı ama..”, der Laila gözleri dolu bir şekilde çünkü kendisi çok iyi bilirdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

Laila, kuzeni Morel, en yakın arkadaşları Gnine ve Udoorin, küçük, sevgili Inshala, hafif kaçık Merisoul ve hatta ve asla ısınamadığı Aager.. Hepsi çok iyi bilirlerdi ‘o’ tür kaybın ne anlama geldiğini..

 

Laila, yıllar önce birkaç defa kendisine sorup, ancak çok daha sonra ne anlama geldiğini utanarak öğrendiği ismin anlamına tüm çıplaklığı ile ayılı verir..

D.D. Dexter; Daddy Dead Dexter!

 

Ve anladığı bir başka şey ise, bu ismi çocuğa, bilinçli olarak kendisinin vermiş olduğudur!

 

“Gökler aşkına.. Hiç kimse böyle bir yükü, böyle bir acıyı taşımamalı!”, diye inler Laila bir eli ağzında ve dolu gözlerle.

“Hiç kimse taşımazsa bu yükü, peki kim koruyacak insanlığı?”, diye sorar Largo Summersong sessizce..

✱ ✱ ✱

02:12

Laila yorgun ve bitmiş bir şekilde hana geri döner. Bu gün, onun için her bir açıdan yorucu bir gün olmuştur. Yetmiyormuş gibi bir de yolda iki sarhoş genç kendisine ‘iyi vakit’ geçirtmek istemişlerdi! Laila gençler adına bir şey söylemek istemez ancak kendisi kesinlikle iyi vakit geçirmişti.. Ertesi gün uyandıklarında gençlerin hayatlarını tekrardan değerlendirmeleri için İzci Onbaşı onlara bayağı bi kırık malzeme bırakmıştı!

İçeri girdiğinde beklediği dağınık, kutlama yapılmış izlenim ve izlerini göremez ve bunun sebebi de, yorgunluktan bir bankın üzerine yığılıp kalmış, başı, kendisini derin, karanlık gözlerle süzen adamın bacağına yaslamış küçük, sevgili Inshala’dır.

“Annem bana hiçbir zaman, ‘Bu saate kadar neredeydin?’, diye sormadı.”, der Aager sessizce, uyuyan kız uyanmasın diye.

“Çünkü sen uslu bir çocuktun?”, diye cevap verir Laila yorgun bir sesle.

“Hayır. O öldürülüp ben ve kız kardeşim götürülünceye kadar evden hiç çıkmadık çünkü Drashan’da başıboş çocukları mızrakla şişlemek ayrıcalıklı bir eğlence tarzıdır..”, der Aager.

“Neden bunu bana söyledin ki şimdi?”, diye harlar Laila tiksintiyle!

“Söyledim çünkü gerçekte Dranshan’dan çok da uzak değiliz İzci Onbaşı. Daha iki hafta önünce salak bi çocuğu, gün ortasında kaçırmışlardı ve onu kurtarıncaya kadar çoğumuz neredeyse ölüyorduk, unuttun mu? Özgürce ve başına buyrukça yaptığımız şeylerin faturasını hiçbir zaman sadece kendimiz ödemeyiz.”, der ve başıyla, kart elini saçları arasında gezdirdiği kızı işaret eder.

“Neden bunu bana söylüyorsun ki?”, diye neredeyse aynı soruyu, farklı vurgularla tekrarlar Laila.

“Sana söylüyorum çünkü bütün bunların arasında olgun ve aklı başında olduğunu düşündüğüm bi sen varsın. Lütfen beni hayal kırıklığına uğratma..”, der ve yavaşça, sessizce ve imtina ile yerinden kalkıp mutfağa gider. Laila içeriden hafif bir çınlamasesi duyar gibi olur. Aager, içinde süt olan uzun, cam bir bardakla geri gelir.

“Geç gelirsen kaçırdığın için üzülmeyesin diye Inshala sana nişan pastasından ayırdı ve kimse yemesin diye de saatlerce burada, başında bekledi..”, diye ekler Aager ama sesinde Laila’nın ondan beklediği acımasız ifadesi yoktur. Varsa da bu fazlasıyla siliktir.

Adam elindeki bardağı sessizce masaya, pasta dilimlerinin yanına bırakır, sonra sessizce küçük kızı toparlar, kucaklar ve merdivenlere yönelir.

 

Laila birden, hiçbir zaman sevemediği ve ısınamadığı bu adamın da değişmiş olabileceğine ayılı verir..

Evet, adamın değişimi dışarıdan, adı Inshala olan mucizevi bir etkiyle gelmişti. Ancak Aager’in gelen zorlu değişimi kabul etmesi, yapmış olduğu bilinçli bir tercih idi.

Ve Laila için alması gereken bir ders vardı burada sanki.

 

İzci kız hanın boş salonunda, az evvel Aager’in terk ettiği banka oturur ve sevgili küçük Inshala’nın kendisi için ayırdığı, üstü kremalı, içi kırık çikolata ve fındıklı pasta dilimlerini yerken bir yandan da Aager’in getirdiği buz gibi sütü yudumlar..

..ve son birkaç gündür yaşadıklarını değerlendirir.

 

Pastayı ve sütü bitirdiğinde, değerlendirmesi daha bitmemiştir ama muhtemelen bu da zaten üç dilim pasta ve bir bardak soğuk sütten çok daha uzun sürecektir.

Laila yerinden kalkar, tabağını, bardağını ve çatalını alır ve onları mutfağa bırakır. Uyumaya gitmeden önce canı bir bardak daha soğuk süt çeker, nevarki içi süt dolu sürahiyi aldığında ne sürahinin, ne de sütün soğuk olmadığını fark eder.

 

İkisi de oda sıcaklığındadır.

 

Laila ‘Huh!’, diye geçirir içinden ve yüzünü ekşiterek sütten vaz geçer.

Laila ılık sütten hiç hoşlanmaz!

İçleri tıka basa dolu sadaklarını omuzlar ve kendisi de odasına çekilir.

 

Kızlarla paylaştığı odanın kapısını açtığında High Lady Anglenna dışında herkes uyumaktadır. High Lady ise elflere özel trans halindedir ancak kapı açıldığında kadın bir elini pençe şeklinde, büyü yapmaya hazır kapıya yöneltmiş, diğer eli ise korumak istiyormuşçasına hemen yanında uyuyan prensesinin üzerindedir.

 

Laila sessizce üstünü çıkartır ama zihni Largo Summersong’un anlattıklarıyla uğuldar.

İzci Onbaşı yatmadan önce High Lady’ye döner ve ona gizleyemediği bir hışımla tıslar.

“Sen ne yaptın?”

Anglenna, kendisinden beklenmeyecek ve daha önce Laila’nın ondan asla duymadığı, cılız, titrek bir sesle cevap verir.

“Tahmin bile edemeyeceğin şeyler..”


Serenity Home, teknik olarak Arashkan şehrine başlı olması dolayısıyla bu şehre vergi ödemektedir. Talep edilmesi halinde de Arashkan’a askeri ve lojistik desteği de sağlama zorunluluğu vardır. Bununla beraber, Serenity Home, kendi iç işlerinde ve başka yerlerle yaptığı antlaşmalarda özgürdür; söz gelimi Dim Woods elfleri, Elder Hills ve Scowling Hills dwarfları, Tinker Hills ve (zamanında yapılan ve teknik olarak hala geçerliliğini koruyan) Silent Hills antlaşmaları ve bunlara en son eklenen Drashan ile ortak saldırmazlık antlaşması. Bu antlaşmaya göre Serenity Home, Drashan’a yıllık haraç ödemektedir. Buna karşılık Drashan korsanları da Serenity Home ve civarındaki yerleşim merkezlerine dokunmayacak ve (pek az kişinin farkında olduğu gibi) Serenity Home’a saldırılması halinde onu müdafaa etmekle yükümlü olacaktır.

 

arashkan şehri book 03 books dungeons and dragons groups karakter analizi komedi modül role play serenity The Great Arashkan the plot thickens Whispers; A Cabal

Dreadlock!

Dreadlock!

Timeline:

Grup bir yandan Gar Thalot’u ararken, bir yandan Lilly Venom olayını hazmetmeye çalışır. Nevarki günler grubun bazıları için oldukça sıkıcı geçmektedir; Anglenna, Lorna, Udoorin ve Laila gibi.. Ancak başkalarının aksine bazıları can sıkıntılarını daha sessiz ve sakin bir şekilde geçirmeyi tercih ederken Laila herkesin ‘harika bir şehir’ dedikleri Büyük Arashkan’ı gezmeye karar verir..

Ve belki de kuzeni Bremorel için de hediyelik bir şeyler bulur.

 

Bu hikaye,
Benim gitmem lazım.
ve
Geleceğin Adımları“ndan
bir gün sonra yer alır..

 

 

Üç Gün Önce..

Para.. Laila’nın paraya ihtiyacı vardır. Arenada teke tek atıştığı kaçık büyücüden sonra bir de o devasa yaratığa attığı oklar sonrasında, iki sadağının birisini tüketmiş, diğerini ise yarılanmıştır ve Udoorin’e “Bana borç versene!”, diye tekrar gitmeye de hiç niyeti yoktur! Aslında Udoorin’e bundan önce defalarca borç para için gitmiş, her defasında da bir şeyler koparmayı becermişti. Udoorin kızlar söz konusu olunca biraz salak olabiliyordu..

Laila bunu gülerek hatırlasa da, aslında biraz da kendinden utanır. Geri döndüklerinde cesaretini toplayabilirse, kuzeni Bremorel’i de yanına alıp, Belediye Başkanı Yuleman’a gidecek ve izcilere maaş bağlanmasını talep edecekti. Tercihen, Prenses Lorna’dan duyduğu bir kelime ile, ‘Gecikmiş Ödemelerle’ beraber!

Kaba bir hesapla, on altı yaşında izciliğe alınan Laila, tam on bir yıldır bu işi yapmaktaydı. Özel operasyonları işin içine katmazsa, sadece düz maaşla, ve tercihen vergiden muaf, ayda 3 altın vermiş olsalar..

“Yani. Basit bi kasaba muhafızına ayda 2 altın verdiklerine göre, bize de 3 altını çok görmezler her halde.”, diye düşünür Laila ve sokağın ortasında durup hesaplamaya çalışır.. Yılda on iki aydan on bir yıl..

Laila tek bakışta yirmiden az iseler, kesin rakam, elliden az iseler üç aşağı beş yukarı, yüz civarında iseler artı-eksi on olacak şekilde düşmanın sayısını tahmin edebilecek kadar tecrübelidir. Yüzden çok iseler, zaten yanlış yerdedir ve ivedilikle oradan kaybolması gerekmektedir..

İzcilik öncesi Laila, Serenity Home’un tek okulu olan tapınağın hemen dibindeki yetimhaneye bağlı okula, eh, arada bir gitmişliği olmuştu. Laila okuldan pek hoşlanmamıştı. Nihayetinde geldiği yerde okul denen şey yoktu. Okul sıkıcıydı. Bi ton gereksiz şeyler öğretiliyordu ve Lady Magella da haftada birkaç kez gelip vaaz veriyordu. Laila o vaazları uyuyarak çok iyi değerlendirmişti, her ne kadar Lady tarafından defalarca yakalanmış olsa da..

Okuldan sadece Thomas gibi sümüklü çocuklar hoşlanırdı!

Laila o okulda sadece müzik dersini sevmişti. Serenity Home kasabası müzisyeni Efendi Thokan Silversong gelip çocuklara şarkı söyletiyordu ve küçük Laila için bu haftanın en eğlenceli anıydı zira avazı çıktığı kadar bağırarak;

 

Rook Dağını duman almış,
Haydi yürüyelim izciler.

Dim Woods’da elfler oynarmış,
Haydi yürüyelim izciler.

Elder Hills’den sakallı cüceler yuvarlanmış,
Haydi yürüyelim izciler.

High Woods’un kızları güzelmiş,
Haydi yürüyelim izciler.

Tinker Hills’de cüceler tökezleyip düşmüş,
Haydi yürüyelim izciler.

Hepsi gelip Serenity’de mutlu olmuş,
Haydi koruyalım izciler.

 

..diye şarkılar söylemişti.

Laila bu şarkıyı hala hatırlar ve saçmalığına güler. Hangi işsiz salak yazdı bunu acaba, diye düşünür.

 

Laila, uzun, altın saçlı, gökyüzü mavisi gözlü, can yakıcı kalın kaşlı D.D. Dexter “Raptor” Summersong ile o sıralar karşılaşmıştı. Laila D.D.’nin ne anlama geldiğini yıllar sonra, biraz da utanarak öğrenmişti. Halbuki çocuğa defalarca D.D.’nin ne olduğunu sormuştu. Laila’nın bildiği bir şey vardıysa, şayet izci olmamış olsaymış, muhtemelen bir şarkıcı olurmuş zira küçük yaşta avazı çıktığı kadar bağırsa da, daha sonraları, yaşıyla birlikte gerçek sesi de olgunlaşmış, kuzeni Bremorel’in sert ve asabi mizacının aksine gerçekte yumuşak bir sese sahip olmuşken, kendisinin ise daha tok, kontralto bir sesi olmuştu ve zamanında Efendi Thokan onu az istememişti korusunda. Belli ki bu kontralto denen şey, pek sık rastlanan bir şey değildi..

Laila’nın babası ise eski bir ormancıydı ve kızının bir şarkıcı olmasındansa, ‘işe yarar’ bir mesleği olmasını istemiş ama deli gibi sevdiği kızının da üzerine fazla gitmemişti. Ona yanlışla bir gün, “Şayet eski evimizde bir izci olmuş olsaydı, belki de annen hala hayatta olurdu.”, demiş, ve bu da Laila için konunun kapanmasına sebep olmuştu.. Evet, şarkı söylemeyi çok seviyordu ama, sevdiklerinin güvenliği ise Laila için çok daha önemliydi..

 

Biri Laila’ya çarpar ve, “Özür dilerim hanımefendi. Ama yolun ortasında durmayın lütfen.”, diye uyarır onu. Laila yolun karşısına geçer ve Arashkan Adalet Sarayını bir boydan diğerine kadar takip eder.

“İhtiyacım olduğunda neden Gnine yanımda olmaz ki?”, diye kara kara düşünür. Eveeet, dikkati tekrar dağılmadan önce, ayda üç altın, on altı yaşından beri, yirmi yedi yaşına kadar ne ediyor şimdi, diye düşünür. On bir yıl. On iki aydan, kaç ay ediyor.. Elde var bir.. Yüz otuz.. Hayır, yüz otuz iki.. Evet yüz otuz iki ay..

“Oha! Ben yüz otuz iki aydan beri izci miyim?”, diye hayret ve gurur karışımı bir şeyler hisseder Laila.

“Yüz otuz iki ile üç. Ne yapıyor şimdi?”

Laila zeki bir kızdır. Rakamlarla fazla kafasını yormaz. Yolun çaprazlama karşına geçer ve Tüccarlar Mahallesine yönelir. Yolda giderken orada burada duvarlara ve sokak lambalarına asılmış kağıtlar dikkatini çeker.

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

G.T.

 

“İlginç.”, diye düşünür Laila. “Demek ki burada ciddi adalet sorunları var.”

 

Tüccarlar Mahallesine vardığında gözüne kestirdiği, sempatik, yaşlıca tüccara yanaşır.

“Buyur güzel kızım. Senin için uygun çok güzel şallarımız var.”, diye rengarenk kumaşlardan oluşan boy boy atkılar, eşarplar ve şallarla dolu dükkanına davet eder yaşlı tacir Laila’yı.

“Teşekkür ederim, Tüccar Efendi. Şallarınız çok güzelmiş. Ancak para hesabı konusunda biraz sorunlarım var. Belki bana yardımcı olabilirsiniz..”, der Laila yaşlı tüccara ve en azından D.D. Dexter üzerinde her zaman işe yaradığını bildiği ölümcül gülümsemesini atar.

Belli ki Laila’nın becerikli olduğu tek şey, ok atması değildir, zira yaşlı tüccar biraz kızarır ve “Tabii, tabii, güzel kızım. Nedir çektiğiniz sorun?”, diye afallar biraz.

“Diyelim ki yüz otuz iki altınım var. Bu altınların her biriyle bir kâse aldım ve her kâseyi de üç altına sattım. Toplam kaç altınım olmuş olur?”, diye mutlu bir şekilde sorar Laila.

“Hmm.. Toplam kârınız 237 altın ve 4 gümüş eder kızım.”, der yaşlı tacir.

“Nasıl yani?”, diye afallamış bir şekilde sorar Laila.

“Ana para kârın parçası değildir, güzel kızım. Yüzde on vergiyi de düştüğünde elinde 237 altın ve 4 gümüş kar etmiş olursun!”, diye sevimli bir şekilde açıklar yaşı tacir.

“Peki diyelim ki, tam vergi memurları gelmeden önce, ana paramla birlikte elimdeki altın ne ediyor?”, diye sorar Laila.

 

Dedik çoktan; Laila zeki bir kızdır.

 

“Toplam paran 396 altın eder, güzel kızım, ama sana tavsiyem, vergini her zaman öde, çünkü vergi memurları her zaman eninde sonunda seni gelir bulurlar ve evine haciz getirirler.”, diye telkin eder yaşlı tüccar.

Laila yaşlı adama teşekkür eder ve tamamen bozulmuş bir şekilde Tüccarlar Mahallesinden ayrılır.

 

“396 altın mı? On bir yıl çalıştım toplam birikimim 396 altın mı yani? Bu da ne eder? Sanırım yeterince yalvarırsam sekiz adet tek parıltılı, yada dört adet çift parıltılı ok yapar..”, diye tam anlamıyla hayal kırıklığına uğramış bir şekilde olduğu yerde kalakalır!

 

AMA BEN ÜÇ DAKKADA ALTMIŞ ADET İKİ PARILTILI OK YEDİM YAA!

 

Tabii, burada Laila’nın hesaba katmadığı, gerçekte ortada aylık 3, dolayısıyla da toplam 396 altının dahi olmadığıdır.

İzcilerin hayatı gerçekten çok zordu.

Belki de ‘Gecikmeli Ödemeli’ fikrinde olduğu gibi bu konuda da Prenses Lorna’dan başka bazı fikirler alabilirdi. Evet, ondan fikir alacaktı, para değil. Udoorin’den para yolması, göreceli de olsa kabul edilebilir bir şeydi. Ama bir prensesten para istenmezdi. Bu hem ayıp, hem uygunsuz, hem de tehlikeli bir borçtu.. Evet Lorna gerçekten iyi niyetli bir kızdı ama aynı zamanda da bir aristokrattı, annesi bir insan olsa da, babası bir elfti!

Ama madem ona fikrini soracaktı, o zaman belki de ona Prenses Lorna değil de, Prenses Alor’Nadien ne, diye hitap etmeliydi.

Laila’nın içindeki ses bundan hiç hoşlanmaz. Kız kendisini ‘Lorna’ diye tanıtmıştı ve artık o Laila için de ‘Lorna’ idi ve bir elf ismine de ihtiyacı yoktu. En nihayetinde Lorna’da kendisi gibi bir yarı elfti ve onunda dili kendisi gibi elflerden yanmıştı..

“Salak, kendini beğenmiş, sivri kulaklı elfler!”, diye sessizce hışmeder Laila genel olarak elflere.. Annesi dışındaki elfler tabii.. Annesi, annesiydi ve ırkının bir önemi yoktu onun için. O kadar işte!

 

Canı fena sıkılmış bir şekilde Tüccarlar Mahallesini arkasında bırakır ve Subaylar Lojmanlarına doğru yönelir. Nevarki oraya yaklaşınca, kibirli subay ve eşlerini ve kendisine ters bakışlar atan muhafızları görünce canı daha da sıkılır ve Heaven Parkına yönelir.

Laila parka adım attığında bir anda bütün can sıkıntısını ve günlerdir hissettiği, ancak fark edemediği boğucu şehir havasından kurtuluverir. İstemsiz bir şekilde gözleri dolar ve hiçbir şeyi kendi kasabasına, oradaki evine ve Ritüel Ormanına değişmeyeceğine karar verir.

Uzun bir süre parkta rastgele dolaşır Laila ve etrafındaki ağaçları, çiçek bahçelerini, yapay göletleri, patikaları, bankları ve tekerlekli satıcıları izler. Yakınından geçen bir satıcıdan bir açma ve adamın limon suyu olduğunu iddia ettiği küçük bir maşrapadan da alır. Laila açmayı iki lokmada yer ve kesinlikle limon suyu olmayan şeyi içer. İçtiği şey her ne ise kekremsi bir tadı vardır, ama en azından soğuktur.

Laila parkın ta öbür ucuna kadar yürür. Partan çıktığında karşına onun pek hoşuna giden Okçular Mıntıkasına gelir.

İzci Onbaşı her yerde ok atan askeri kıyafetler içerisinde insanlar görür. Havada mütemadiyen oklar uçuşmaktadır ve herkes ya kocaman yuvarlak hedeflere, yada içi sıkıştırılmış samanla dolu ‘insan’ şeklindeki kuklalara oklarını atmaktadır.

 

“Hey! Sen!”, diye biri bağırır ona.

 

Laila duymazdan gelir.

Laila duymazdan gelme olayını profesyonelleştirmiş biridir!

Ayrıca kendisini bir hanımefendi olarak görmese de, nihayetinde bir bayandır, lütfen yani.. Bir bayana asla ‘hey, sen’lemezsin, ayıptır!

Dolayısıyla Laila hiç çekinmeden duymazdan gelir.

 

“Sana söylüyorum! Biraz ağır işitiyorsun sanırım!”, diye tekrar bağırır sesin sahibi.

 

Laila duymazdan gelmeye devam eder.

“Çattık bir geri zekalıya daha!”, diye söylenir adam.

‘Geri zekalı mı?’, diye fena bir şekilde alınır Laila ve arkasından yaklaşan ayak seslerini son ana kadar umursamaz. Son anda ise döner..

..ve adamın yere basmak üzere olan ayağına nazik bir tekme atar. Adam, bir anda yürüyüş düşüşünü engelleyecek adımdan mahrum kalınca, yüzü koyun yere kapaklanır.

“Annen, bayanlara nasıl hitap edilir öğretmedi mi sana?”, diye hafif kindar bir sesle sorar yerde yatan adama.

Adam yavaşça yerden kalkar ve bir eli belindeki kalın, disiplin copuna gider.

“Anlıyorum. Öğretmemiş. Neyse ki benim bugün biraz vaktim var.”, diye gülümser Laila adama.

“Seni küçük şırfıntı..”, diye başlar burnu kırılmış, alt dudağı patlamış, yüzü gözü kan içinde adam..

..ama gerisini getiremez.

Laila adamın tam göğsünün ortasına, olduğu yerden full-kontakt bir taban tekmesi koyar, ve onu iki yarda gerisin geriye fırlatır.

Adam ıslak bir çuval gibi yığılır!

Laila tekrar gülümser.

“Şırfıntılık değiştirilebilir. Aptallık ise kalıcıdır!”

 

“Neler oluyor burada?”, diye bir ses gelir arkalarından ve beraberinde birkaç genç askerle yaşını biraz almış apoletli biri belirir.

Yeni gelen adam önce Laila’ya, sonra da yerde yatan adama bakar ve bıkmış bir ifadeyle başını sallar.

“Kaldırın şu salağı ve revire götürün.”, der.

Askerler yerde yatan adamı kaldırıp götürürlerken, yaşı geçmiş apoletli adam Laila’ya döner.

“Yüzbaşı Graden Forman.”, diye özlü bir şekilde kendisini tanıtır.

“Shit!”, diye küfreder Laila bir anda zira adamın rütbesi kendisininkinden çok daha üstündedir.

“Çok ayıp hanımefendi, ama isabetli.. Onbaşı Krugral’ın kusuruna bakmayın demek isterdim ama görüyorum ki çoktan bakmışsınız.. Sanırım buralı değilsiniz. Olsaydınız bir aristokratın şımarık oğlunu tanırdınız. Bununla beraber, onu iki kere yere devirdiniz ve bunu da eğitimli bir şekilde yaptınız. Kıyafetlerinize bakılırsa ya bir paralı askersiniz ve başınız belada, yada bir izcisiniz ve bu olaydan paçayı yırtma ihtimaliniz var.”

“İzci Onbaşı Bane. Serenity Bölüğünden, efendim!”, diye selam verir Laila, ama ‘hazır ol’a geçmez, zira izciler kendi efendileri dışında kimseye ‘hazır ol’da durmazlar!

“Serenity Bölüğü..”, der Yüzbaşı ve yanağını kaşır. “Evinden oldukça uzaktasın, izci.”

“Özel bir görevdeyim, efendim. Gerekli bazı mühimmatlar için şehre gelmiştim. Adamınız için özür dilerim ancak çok da fazla değil. Bugün annesini utandırdı!”, der Laila, izcilere özel, sakin üslubuyla.

“Annesini utandırmanız için, annesinin kim olduğunu bilmesi gerekiyor önce..”, diye sırıtır Yüzbaşı.

 

Daha geriden birisinin bağırdığı duyulur.

“Kim? Kim yaptı bunu kardeşime?”

“Shit!”

..diye küfreder Yüzbaşı.

✱ ✱ ✱

Yüzbaşı Graden. Kim yaptı bunu kardeşime? Sorumlusunu yakaladınız mı?”, diye kükreyerek yaklaşır uzun sarı saçlarını arkadan başlamış bir genç. Ayaklarını yere vura vura gelen adam, aslında yakışıklı denebilecek biridir ama nedense Laila adamı gördüğü anda ondan hoşlanmaz. Adamın yüz ifadesinde, nadiren ormanda gözü dönmüş, sebepsiz yere öldüren havanlarda gördüğü ‘kuduz’ bir şeyler vardır sanki ve Laila bu tür hayvanlara ne yapılması gerektiğini çok iyi bilir.

“Kendinize mukayyit olun Onbaşı Jarson. Sizi, Onbaşı Krugral’ın haksız yere saldırdığı, ve faturasını ödediği kişiyle tanıştırayım; İzci Onbaşı Bane..”, der Yüzbaşı Graden sakince.

“Güzeeel.. Onu yakaladınız demek. Askeri mahkemede yargılanıncaya kadar hapse atılmasını istiyorum!”, diye kindar bir şekilde emreder Onbaşı Jarson.

“Onbaşı.. Sanırım anlamadınız. Hanımefendi bir İzci Onbaşısı..”

“Noolmuş izci onbaşısıysa?”, tükürür gibi konuşur genç adam.

“Ne olduğunu anlatayım size o zaman; Kendisi bir izci olduğu için askeri mahkemede yargılanamaz çünkü bir ordu mensubu değil. Bir izciyi sadece o bölgedeki en yetkili resmi kişi yargılayabilir.. Bunun anlamı da sadece First Lord Princeps Kaladin bir izciyi yargılayabilir, suçlu bulması halinde de cezalandırılmasına karar verebilir. Lütfen bu olayı Princeps Kaladine kadar götürmeyi düşünmeyin, zira bu olay sonucunda olacağı gibi İzci Onbaşısı haklı görülürse, babanız dahil tüm ailenizi de yakmış olursunuz. Ama karar sizin.”, der Yüzbaşı ve susar.

Onbaşı Jarson’un yüzü kıpkırmızı olur ve çirkinleşir.

“İzci Onbaşı. Sanırım burada işiniz bitti. Size iyi günler diliyorum.”, der Graden.

“Hayır!”, diye araya girer Jarson. “Bu olayı Princeps’e götürmeden de halledebiliriz. İzci Onbaşıyla aynı rütbedeyiz ve kendisi aile şerefimizi zedeledi. Onu düelloya davet ediyorum!”

Jarson sözünü bitirdiğinde, yüzünde muzaffer bir ifade belirmiştir.

“Şayet izci düello teklifimi kabul etmezse, korkağın tekidir ve bir izci olmayı da hak etmiyordur!”

“Onbaşı Jarson.. Senin peçete rütbenle bir izcinin rütbesini isim benzerliği dolayısıyla aynı olduklarını düşünecek kadar ahmak olamazsın!”, diye harlar Yüzbaşı.

Onbaşı Jarson omuzlarını silker.

“Bunun için Princeps’e gitmemize gerek yok Yüzbaşı Graden. Her mahkeme bu konuda benim lehime karar verecektir ve bunu siz de biliyorsunuz!”, diye sırıtır.

Yüzbaşı, önce Jarson denen gence tiksintiyle bakar, sonra Laila’ya döner.

“Korkarım Onbaşı Jarson haklı. Ancak düello teklifi ondan geldiği için yer ve zaman tercihi ona, silah tercihi size kalmış durumda.”

Janson hiç sektirmeden, “Şimdi ve burada!”, diye mutlu bir şekilde ünler.

Laila saçma sapan bir olayın bir anda böylesi bir hale dönüşmesine hayret eder ve içinden ‘Gerçekten bu şehirlilerin yapacak işleri yok mu?’, diye geçirir.

Dışarıdan ise hiç istifini ve ‘cool’unu bozmadan, “Onbaşı haklı. Geciktirmekte bir fayda görmüyorum. Burası uygun. Ok da olur, kılıç da. Delikanlı ölümüne mi, yoksa ‘amca’ deyinceye kadar mı dövüşmek ister? Ama bir konuda kendisini uyarmak isterim; ben amcamı yıllar önce bir ork baskınında kaybettim. Dolayısıyla onu bir yenilgiye alet etmek gibi bir niyetim yok!”

 

Ortam bir anda sessizliğe bürünür. Jarson, Laila’ya hayretle bakarken, Yüzbaşı Graden ise bir eliyle yüzünde oluşan sırıtışı başarısızca bir şekilde gizlemeye çalışır ve Laila’ya takdirle bakar.

 

“İsterseniz kurşun oklarıyla bu işi halledelim.”, diye önerir Yüzbaşı.

Laila’nın bir kaşı kalkar.

 

Kurşun okla gerçek ok arasındaki tek fark, kuşun okun ucunda çelik, sivri başlık yerine içine kurşun tozuyla doldurulmuş küçük bir kesenin olmasıdır ve Laila bunlardan çok haz almamıştır. Bu tür başlıklar, küçük kuş avlarken, normal okun kuşu parçalamasından dolayı tercih edilmesidir. Laila havada uçarken bir kuşu okla bayıltıp, sonrasında baygın bir hayvanı öldürmeyi pek de iç açıcı bulmamıştır.

 

“Kabul.”, der kısaca.

✱ ✱ ✱

Unutma.”, diye uyarır Laila’yı Yüzbaşı. “Yerinden kıpırdarsan, ‘korkmuş ve kaçmış’ kabul edilirsin. İkinizde ya diğeri kıpırdayıncaya kadar, yada biriniz diğerini devirinceye kadar devam edeceksiniz.”

Yüzbaşı bir anlığına durur.

“Hanımefendi.. Sadece duruşunuzla beni gururlandırmayı başardınız.”, der neden sonra sessizce. “Ama şu ahmağı devirirseniz size minnettar olacağımı da ifade etmeliyim.. Ayrıca tüm paramı size yatırdım!”

“Anlayamadım?”, diye hayretle bakar Laila, Yüzbaşıya.

“Üç bölükteki herkes bahse girdi. Ordu bunun gibi şımarık rütbelilerle dolu ve size karşı bire on bahse girdiler.”

“Hmmm..”, der Laila. “..Bundan benim bir şey kazanma ihtimalim var mı?”

“Tabii ki.. Neden size anlatıyorum sanıyorsunuz?”, diye sırıtır Yüzbaşı. “Sizin adınıza bu ayki maaşım olan elli altını koydum. Kazanırsan, bu da beş yüz altın demektir. Yarısı senin!”

“Çok cömertsiniz, Yüzbaşı Graden. İsterseniz yarın tekrar gelebilirim.”, diye sırıtır Laila.

Yüzbaşı kısa bir kahkaha atar ve birbirinden yaklaşık yüz yarda mesafede duran iki düellocunun ortasına kadar yürür sonra kendisine uzatılan bayrağı alır.

“Eveet. Bu bayrağı indirdiğimde atışma başlayabilir. Yerinden hareket eden ‘bir korkak’ olarak diskalifiye olmuş olacak. Düello, iki kişiden biri devam edemeyecek hale gelinceye kadar da sürecek. Her ikiniz de yanınızda duran varillerdeki okları kullanacaksınız. Her ikiniz de hazır mısınız?”

“Ben kardeşimin öcünü almaya hazırım!”, diye bağırır genç Onbaşı.

Laila ise sakin bir şekilde, “Evet.”, demeyi tercih eder.

 

Yüzbaşı Graden, iki düelistin atış alanından çıkar, bayrağını kaldırır iki gence de son bir bakış atar, sonrada keskin bir hareketle bayrağı indirir..

..ve havada oklar uçuşmaya başlar!

 

Onbaşı Jarson ard arda okları sallamaya başlar.

Laila ise öylece yerinde kıpırdamadan durur..

..ve gelen oklara hafif bir hayal kırıklığı ile bakar.

 

“Bu ıska. Bu da ıska.. Bu tamamen üstümden geçecek. Umarım arkamda biri yoktur! Sanırım bunun isabet etme ihtimali var.”, der ve hiç sektirmeden, seri, tek hamleyle bir oku yerleştirir, yayını gerer ve salar..

 

Ve İzci Onbaşı Laila yaklaşan oklardan birini başından vurur!

 

Seyirciler arasından bir uğultu kopar ve ok yağmuru bir an durur.

“Şans!”, diye bağırır Jarson ve tekrar, daha azimli bir şekilde atmaya başlar oklarını.

 

Laila az önce yaptığı marifeti tekrarlar..

..Üç defa daha!

 

Seyircilerin uğultusu kesilmiş, herkes hayretle Laila’nın sessiz duruşunu seyretmektedir ve izci daha hiçbir karşı atışta bulunmamıştır.

En sonunda genç Jarson ateşi keser, zira okları tükenmiştir ve hem hayret, hem de korkuyla kendisinden yüz yarda mesafede sessizce duran kıza bakmaktadır.

 

İzci Onbaşının sessizliğine dayanamayan Yüzbaşı, Laila’nın yanına gelir.

“Hanımefendi? Onbaşı Jarson’un okları bitti ve sanırım yeterince rezil oldu. Vurun onu ve bir şımarığın aptallığına son verin.”

“Yüzbaşı Graden.”, der Laila sakin bir şekilde. “Bu adil bir düello değildi. Ben bir izciyim ve bu elimdeki de bir eğlence aracı değil. Bu bir silah. Bunu elime aldığımda niyetim bir kötülüğü öldürmek içindir, aptallara dersini vermek için değil.. Bu ‘ordu’nun işi!”

Yüzbaşı Graden sırıtır.

“Aptallık en büyük kötülüktür!”, der mutlu bir şekilde, ve dehşet içerisinde kendisine bakan Jarson’a işaret eder.

“Paramı hemen istiyorum!”, diye burnundan solur Laila ve ardarda üç ok gönderir..

 

Oklardan ilki Jarson’u apış arasından vurur ve herkesten toplu bir “Offf!” inlemesi duyulur.

İkincisi ise acıdan iki büklüm olmuş gencin suratına isabet eder.. ve Laila, kardeşi Krugral gibi Jarson’un da burnunu kırar.

Sonuncu ok, bir eli bi yerinde, diğeri ise kırılmış, kan içindeki burnunda olan gencin alnının tam ortasına, nefis bir ‘kıtlama’ sesiyle darp eder ve tıpkı kardeşinde olduğu gibi Jarson’da iki yarda geriye fırlar ve ıslak bir çuval gibi yere serilir..

 

Ve Okçular Mıntıkası bir anda hayret ve coşkuyla infilak eder!

 

İki saat sonra Laila hana, elinde yüklü bir keseyle geri döner.

“Para.. Benim daha çok paraya ihtiyacım var!”, diye homurdanır..

✱ ✱ ✱

İki Gün Önce..

Udoorin!”, diye seslenir Laila ve bunu yaparken yüzünde hiçbir kızarma olmaz. Udoorin, zırhından kurtulmuş, üstüne biraz hırpani kıyafetler giyinmiş ve ilginç bir şekilde belinde sadece bir hançer ve sapı da, kabzası da pis çaput bezleriyle sarılmış babasının kılıcıyla odasından çıkmaktadır ve bu haliyle bas bas ‘ben tebdili kıyafet gizli bir göreve gidiyorum’, diye bağırmaktadır!

Udoorin, Laila’ya temkinli bir bakış atar zira Laila’yı yıllardır tanımaktadır ve Laila o ses tonunu sadece kendisinden bir şey isteyeceği zaman kullanmıştır.

“Ummm.. Bi şey mi lazım, Laila?”, diye de temkini saklamaz.

“Neden? Senden illa ki bir şey mi istemem lazım?”, diye alınmış bir sesle cevap verir Laila ve içinden lanet eder. Prensesle karşılaşmalarından beri çocuk git gide akıllanmaya başlamış gibidir ve bunun sebebi olarak da Udoorin’in zekasının artmış olabileceğine değil, sanki prensesin, teşhir etmemesi gereken bazı kızsal sırları ona anlatmış olabileceğine bağlar.

 

Ve Laila’nın gözünde bu, bütün kızlara yapılmış bir ihanettir!

 

“Nereye gidiyorsun?”, diye sorarak taktik bir dönüş yapar Laila.

“Bilmem. Muhtemelen daha önce gitmediğim pis bir hana.. Şu herif hakkında belki bi şeyler öğrenirim diye. Aager burada boş boş oturacağıma, bari ‘şehir tecrübelerimi’ geliştirmemi istedi!”, diye kızmış bir ifadeyle konuşur Udoorin.

 

Laila, Aager’in adını duyunca evvelki gün onunla yaptığı konuşma aklına gelir ve yüzünü ekşitir.

 

“İkinciye ihtiyacın var mı? En azından arkanı kollarım.”, diye önerir ve bunda da samimidir.

“Ummm.. Belki başka zaman..”, der Udoorin, kaçamak bir şekilde.

Laila, genç adamı süzer. Altı yüz yardalık bir mesafedeki avını vurmak için gözlerini kısmış bir avcı gibi!

“Hayırdır, olm?”, der izci kız. “Neler oluyor?”

“Yok bi şey.”, der Udoorin ve omuzlarını silker. “Sen.. sen sadece ortama uygun değilsin, o kadar!”

“Bak seeen.. Nasıl bir ortammış bu benim uygun olmadığım?”, diye sessizce tıslar.

“Yanlış anlamamaya çalış, Laila ama kıyafetlerin, davranışların, duruşun.. Özetle her şeyinle sen ‘BEN BİR İZCİYİM, SIKIYORSA BANA SIRLARINIZI ANLATIN’ diye bir tabela taşıyorsun yanında!”, der biraz çekinerek.

Laila, Udoorin’e fena pis bakışlar atar.

“Ne yani, bana.. bir izciye, halkın arasına sızamayacağımı mı söylüyorsun?”, diye gözleri kısılmış bir şekilde tıslar.

“Umm.. evet?”

“Senin bu kadar kabalaşabileceğini bilmezdim, Udoorin. Sevgili Lorna senin bu yanını biliyor m—”, diye hicveder Laila ama Udoorin’in bir anda çatılmış kaşlarını görünce susar.

“Laila. Sen benim en eski ve en kalıcı arkadaşımsın. Lütfen bir anlık gereksiz alınma için, Lorna’yı işin içine katarak bunu bozma. Kızdığın zaman Bree’yi bile aşabiliyorsun bazen. Aramızda akıllı olan ben değilim sensin, unuttun mu?”, der genç adam bayağı kızmış bir şekilde.

“Özür dilerim, Udoorin. Sadece yeni ok için paraya ihtiyacım var ve sataşacak yer arıyorum!”, diye utanmış bir şekilde itiraf eder Laila.

“Ee, sana bi şey mi lazım diye sorduğumda niye söylemedin ki?”, der Udoorin, arkadaşına hayretle.

“Öyle sorunca söylenilmiyor işte!”, diye kızar Laila.

“Bunun başka bir sorulma şekli mi var? Benim bi şeye ihtiyacım olunca Aager’e gidiyorum, o bana ‘ne lazım’, diye soruyor, ben de ona söylüyorum, o da varsa ‘al’ deyip veriyor, yoksa da ‘yok’, diyor! Neden işleri karmaşıklaştırdığını anlamıyorum.”, diye bakar genç adam Laila’ya.

“Bir daha anlatsana, Dorin, sen prenses gibi narin bir kızı nasıl tavladın?!”, diye acı bir şekilde sorar Laila.

“Umm.. Bu biraz özel değil mi?”, diye saf saf sorar Udoorin.

“Özel mi? Herşey hepimizin önünde oldu zaten!”

Udoorin kızarır.

“Çok.. güzel çilleri olduğunu söyledim ve bu onun hoşuna gitti.. Sanırım.”, diye itiraf eder.

Laila tam bir salağa bakar gibi Udoorin’e bakar.

“Kızın muhteşem, up uzun, simsiyah saçları, zarif, asil bir burnu, küçücük, kıpkırmızı dudakları, yemyeşil gözleri ve incecik bir beli var ve sen onun çillerini mi beğendiğini söyledin ona? Olm, sen tam olarak ne kadar salaksın?”

Udoorin hem alınmış, hem de hayretle Laila’ya bakar.

“Niye ki? O bahsettiklerinin hepsi mükemmel onda. Ama hepsini birbiriyle bütünleştiren ise çilleri ve o haliyle benim çok hoşuma gidiyor!”, diye saf bir yüzle söylenir Udoorin.

“Udoorin.”, diye burnundan solur Laila. “Çil, gerçekte yüzde oluşan bir kusurdur ve sen Prensese kusurunu ‘yüzüne’ vurmuş oldun! Sen gerçekten biraz kıtmışsın!”

Udoorin, Laila’ya bakar.. bakar.. bakar..

“Ne? Yüzümde bi şey mi var?”, diye sorar Laila.

Udoorin ise burnundan solur biraz.

“Çilin bir kusur olduğunu bilmiyordum. Bu da kendisine bunu söylediğimde neden hoşuna gittiğini açıklıyor sanırım..”

“Nasıl yani?”

“Eminim Lorna’ya hayatında kimse kusurlarını dile getirmemiştir.. Belki annesi dışında.. Ama annesini daha tanımıyorum o yüzden bir şey diyemeyeceğim.. Şayet onun için de çilleri bir kusursa, benim için değil. Bunu bilmesi benim için önemli. Ama daha da önemlisi, onun bunu bilmesi!”, der genç adam samimi bir şekilde. “Seni ele alalım mesela..”

“Bence, beni ele almayalım, mesela!”, diye uyarır Laila, Udoorin’i ama Udoorin bu uyarının üstünden atlayarak devam eder.

“Bence senin güzel bir yüzün var ama yarısını o kâküllerinle kapatmayı tercih ediyorsun..”

“Eee? Noolmuş kâküllerime?”, diye asice sorar Laila.

“O kâkülleri seninle tanıştıktan çok sonra bıraktın.”, der Udoorin.

“Hala neden bahsettiğini bilmiyorum.”, diye kızar Laila.. ve kızarmaya başlar.

“Laila.. İkimizde o kâkülleri D.D. Dexter için bıraktığını biliyoruz..”, der ve bunu söylerken de gülmez. Bu şekilde de harika bir nezaket örneği göstermiş olur.

“Çok adisin, Udoorin!”, diye tıslar Laila. “Sen ne zamandan beri böyle bel altı taktikleri kullanıyorsun?”

“Sen, Bree ve Gnine’dan öğrendim!”, der Udoorin ve bu sefer sırıtır. “Ama söylemek istediğim şeyi sanırım anlamadın.”

“Neymiş o?”, diye sorar Laila kıpkırmızı olmuş bir şekilde.

“Ne ile övüldüğümüzden çok, KİMİN bizi onunla övdüğü önemlidir.. Benim kendimde hiç önemsemediğim yanlarımı Lorna her nasılsa takdir ediyor. Geri dönüp baktığımda bunların gerçekte iyi yanlarım olduğunu görüyorum. Aynı şey hepimiz için geçerli..”, der genç Udoorin.

Sonra belinden bir kese çıkarır, içinden bir kaç altın ve gümüş alır ve onları kendi cebine atar, kesenin ağzını tekrar bağlar ve onu Laila’ya uzatır.

“Bugün gideceğim sefil handa bir şeyler yiyip içiyor gibi görünmem lazım ki göze batmayayım..”, diye açıklar.

Laila bir yandan kızmış, bir yandan da utanmış bir şekilde keseyi alır.

“Gittiğin yerlerde senin o boy ve cüssenle göze batmaman mümkün değil, Udoorin!”

“Gittiğim yerlerde en büyük balık ben değilim, Laila..”, der Udoorin ve merdivenlere doğru yönelir.

 

Laila’nın arkasındaki kapı açılır ve ardında Lorna belirir.

“O iyi biri, İzci Onbaşı Laila..”, der yumuşak sesiyle. “Ve sizin gibi olgun bir arkadaşı olduğu için çok şanslı.”

Laila biraz daha bozulur.

“Bir şeye ihtiyacınız varsa, lütfen benden istemekten çekinmeyin. Bizler dostuz.”, diye ekler samimi bir şekilde.

“Çok ihtiyacım olursa, emin olun sizden rica ederim Lorna.”, der Laila ama grupta iki kişiden asla para istemeyecektir. Sebepleri tamamen farklı da olsa birisi Prensesin kendisidir, diğeri ise onun suratsız kuzeni, Anglenna’dır.

✱ ✱ ✱

Bir Gün Önce..

Laila silah tüccarının dükkanından fena halde bozulmuş bir şekilde çıkar. Rezil herifin bi ayaklarına kapanıp yalvarmadığı kalmış olmasına rağmen, tacir gıdım geri atmamış ve Laila’da iki gün önceki bahiste kazandığı iki yüz elli altının üzerine Udoorin’in verdiği yüz elli altını ekleyince toplam dört yüz altınla dükkana girmiş ve hepi topu dört adet iki parıltılı okla çıkmıştı!

Laila neredeyse ağlamak ister. Anca alabildiği bu dört oku, mevcut kalanların yanına ekleyince elinde sadece on dört adet iki parıltılı oku olmuş oluyordu.. arena öncesi mutlu kırk adetine nispeten!

İzci kız bir an her şeyi boş verip normal oklardan mı kullansam acaba, diye düşünür..

Ama bu fikir ekonomik olarak uygun olsa da, onun izci gururuna hiç hoş gelmez zira Laila’ya göre, bir düşmanla karşılaştıklarında, düşman onu ve arkadaşlarını öldürmek niyetiyle karşısına çıkmıştır. Bunun, Laila’ya tekabül eden kısmı ise, attığı her okun isabet etmesinin şart olduğudur.

Nihayetinde ıskalanmış bir ok kendisini işlevsel anlamda faydasız, hayati anlamda ise, hala ayakta olan her düşmanın dostlarından birisini kaybetmesine sebep olabileceğidir.. İşte bu sebepten dolayı kullandığı okların büyülü ve ‘parıltılı’ olması önemliydi.

Laila somurtarak anca yarısı dolu olan sadağını omuzlar, tanışmasından sonra edindiği bir alışkanlıkla zarif işlemeli elf yayını baş parmağı ile okşar ve oldukça verimsiz geçen gününün gerisini nasıl değerlendirmek istediğini düşünür ve pis hana geri dönme fikri bir anda hiç cazip gelmez ona.

Ne yapsam, diye düşünürken aklına Yüzbaşı Graden ve onun ailesiyle ‘çay’ teklifi aklına gelir.

Laila bir anda gülümser.

“Pis hanların sana kalsın sevgili Udoorin. Ben Subaylar Lojmanlarında çay ve kekle zamanımı geçireceğim —çağırıldığım ve istendiğim yerde!”

Laila, Orta Pazarından (Mid Bazaar) ayrılır ve Gnine’ı kurtarmak için bir hafta geçirmek zorunda kaldıkları Arashkan Arenasından olabildiğince uzaklaşmak için İkinci Lord’un Malikanesi (2nd Lord’s Manor) tarafına yönelir.

İkinci Lord’un Malikanesini geçince karşısına Birinci Lord Princeps Kaladin’in muhteşem şato-sarayı çıkar. Bina, gerçekte tek bir yapıt değil, bir çok iç içe geçmiş, ve katlardan oluşan, oldukça korunaklı bir yapıttır ve her yerde muhafız birlikleri devriye gezmektedir. Buna rağmen iki ayrıntı Laila’nın gözünden kaçmaz..

Bunlardan ilki, devriye gezen muhafız birlikleri, olağanüstü bir temkin ve dikkatle yürümektedir ve askerlerin belirgin bir kısmının elleri kılıçlarındadır.

İzci Onbaşının keskin gözlerinin fark ettiği diğer şey ise, işsiz ama fevkalade cesur birisi, Princeps’in şato-sarayının duvarına duyurusunu asmayı başarmıştır;

 

 

30. GÜNDE BULUŞALIM

ADALETSİZLİĞE KARŞI BÜYÜK GÖSTERİYE SİZDE KATILIN

MUTLU VE GÜVENLİ YARINLAR İÇİN

SAĞIR LORDLARA SESİMİZİ DUYURALIM!

YENİ GÜNE 7 GÜN KALDI!

G.T.

 

Laila yazıya hayret eder, zira kalan gün sayımı verişmiş olması, afişin evvelki gece asılmış olduğunu göstermektedir.

İzci kız, Krallıkdaki muhtemelen ikinci en güçlü adamın evinin duvarına bunu asan adamın göstermiş olduğu cesaretine hayran kalır..

..ve yakalanması halinde hiçbir koşul altında onun yerinde olmak istemez.

 

Laila afişe hayretle bakarken biri ona seslenir,

“Bekleme yapmayalım hanımefendi!”

Laila sesin sahibine baktığında, bunun bir muhafız birliğinin başı olduğunu görür ve sektirmeden yürümesine devam eder..

Talim alanındaki bir sıçanla dalaşmakla, görevindeki bir çavuşla ağız dalaşına girmek apayrı şeylerdi. Evet, Laila bir izciydi ve standart ordu kuralları onun için geçerli değildi ama, kendisi de görevdeyken şaka yapmaz, her şeyiyle kendisini işine verirdi.

 

Büyük Arashkan Şehrinin kalabalığı arasından süzülerek yaptığı uzun yürüyüşün sonunda Subaylar Lojmanlarına ulaşır Laila ve daha önce buradayken karşılaştığı kibirli subay ve eşleri ve onların muhafızlarıyla tekrar karşılaşır ama bu sefer onlara pis pis sırıtarak yanlarından geçer.

Laila ister istemez bu subayları ve eşlerini, Serenity Home’daki insanlarla kıyaslar. Teknik olarak Laila’nın İzci Efendisi Davien’de bir subaydır ama ondan hiçbir zaman böyle kibirli tavırlar görmemişir. Davien hayat dolu, yakışıklı, gülmeyi seven ve aynı zamanda da Laila gibi bir yarı elftir.

Belki de bir yerleşim merkezi büyüdükçe kötü huyları da büyümekteydi.

Serenity Home’un kendisi de artık bir şehir olmak üzereydi. En nihayetinde Themalsar’dan oraya geri döndüklerinde Scowling Hills’den Arashkan’a kadar bir çok mühendis ve malzeme aktarımı yapılıyordu ve bunlar muhtemelen büyük, surlu şehir duvarları için getirtiliyorlardı.

Laila buna hem sevinir, hem de biraz üzülür. Sevinir çünkü çok sevdiği kasabası artık büyümüştür ve kendisinin de bunun için ciddi katkıları olmuştur. Üzülür çünkü bildiği o şirin kasaba zamanla kaybolacak, yerine bir gün Arashkan gibi bir şehir gelecekti.. ve kendisinin bunun için de ciddi katkıları olmuş olacaktı..

 

Yüzbaşı Graden’in mütevazi subay lojmanına yaklaşırken ister istemez kuzeni Bremorel aklına gelir.

Bremorel ve Thomas.. ve D.D. Dexter..

Acaba ne yapıyorlardı şu anda?

Bremorel, Thomas’ı kaç defa harcamıştı acaba?

Laila sırf bunu bile kaçırmış olduğuna hayıflanır.

Gerçekte Laila, Thomas’ı sever. Çocuk çiroz ve pısırığın tekiyken, sırf kuzenine karşı hissettiği akıl almaz, saplantı denebilecek ve dolayısıyla da biraz ürkütücü aşkı için kendisini geliştirmiş ve bir Tapınak Muhafızı olmuştu..

Bu aşk değilse, neydi peki?!

Ama yine de Bremorel’in Thomas yerle bir edişini kaçırmış olmasına hayıflanır.

Ve içten içe kendisinin hafif sadistik bir yanı olduğuna karar verir!

✱ ✱ ✱

Laila gece geç saatte Yüzbaşı Graden’in evinden ayrılır. Gerçekte yaşı biraz geçmiş subayın bu saate kadar vaktini almak istememişti, ancak kendisi gibi eşide, kızı da onu pek sevmişler ve fırından taze çıkmış kek, üstü kremalı çilekli pasta, sıcak, taze çay, adına puding denilen, Laila salladıkça komik bir şekilde sallanan ama dökülmeyen bir şey yemişti.

Belli ki büyük şehrin bazı avantajları da yok değildi..

Yüzbaşı, eşi ve genç kızlarıyla yaptığı uzun muhabbetler esnasında Laila, Graden’in kendisine ve izcilere olan sevgi ve saygısının altında yatan sebebi üzülerek öğrenmişti, zira Yüzbaşının küçük kızları dışında, bir de oğlu olduğunu öğrenmişti.. İzci olan bir oğlu..

Genç adam, kendisi gibi bir izci onbaşısıydı, ancak üç yıl kadar önce, nasıllığı hiçbir zaman tam olarak kestirilemeyen, Tar Pits civarındaki bir baskında, diğer dört izciyle beraber öldürülmüşlerdi.

Laila’nın içi titrer ve aklına beş izciyi pusuya düşürebilecek bugüne kadar karşılaştığı sadece bir yaratık gelir; Orkenler!

Laila orkenlerden bahsederek adamcağızın ve eşinin canını sıkmamıştı. Ancak kalkma saati geldiğinde adamcağız Laila’ya, işlemeli uzun bir kutu vermişti. Laila hayretle kutuya ve içindeki tek oka bakakalmıştı. Ok bugüne kadar gördüğü en kaliteli oklardan bile muhteşem bir işçiliğe sahipti!

 

“Bu.. bu oğlumuzdan kalan tek şey ve evde çürümesinin pek bir anlamı yok.”, demişti Graden. “Yıllardır bizde. Bu, senin gibi yeni bir sahibeye ait olmalı; bir izciye.. Korkarım sadece bir tane var ama oğlumun söylediği kadarıyla fevkalade sağlam bir mukavemeti varmış ve kaybedilebilir, ama kırılamazmış ve sanırım beş parıltılıymış. Oğlumun olduğu için hiç sınamaya cesaret edemedim. Ama senin o iki şımarığı alaşağı edişin, ve hem mesleğine, hemde elindeki ok ve yaya gösterdiğin saygıyı gördükten sonra, aklıma bunu sana vermek geldi..”

 

Laila oku gördükten sonra ancak cılız bazı itirazlarda bulunabilmiş ve mutluluktan gözleri dolmuş bir şekilde kutusuyla beraber oku da imtina ile almıştı.

Evet. Sadece bir taneydi. Ama atmasını.. dahası, nereye atmasını bilen biri için bu yeterliydi!

 

Laila kendisine mani olamaz. Bu oku kesinlikle ve ivedilikle denemelidir, ama nerde?

Bir an Okçular Mıntıkasına kadar koşup oradaki hedef tahtalarında değerlendirmeyi düşünür ama iki gün önce olanlardan sonra, gecenin bir yarısında ok atan bir kıza rastlayan olası bir devriyeye ne anlatacağını kestiremez ve böyle bir riske girmemesi gerektiğini düşünür.

Ve aklına Heaven Parkı gelir.

 

“Off yaa. Hemen dibimde küçük bi orman var!”, der ve mutlu bir şekilde parka doğru koşmaya başlar.

 

Laila devriyelerden olabildiğince uzaklaşmış olmak için parkın derinliklerine kadar girer..

..ve bir anda karşısına yapay hedef yerine gerçek hedefler çıkar!

 

Laila’nın içsel izci ‘temkinini’ ayıltan, boğuk harlama sesidir.

Laila bu sesi daha önce defalarca duymuştur; Gnine’ın en büyük eğlencesi.. Ateş Topu!

İzci kız, sessizce harlamanın kaynağını arar ve onu.. daha doğrusu harlamanın sonuçlarını bulur; Araskan Şehrinin neredeyse ortasında, yanmış iki orken!

Laila hayret etmekle vakit harcamaz zira hayret edenler, genelde yüzlerinde aynı ifadeyle ölürlerdi!

Sessiz ama seri adımla yoluna devam eder ve belki elli yarda ilerisinde bir harlama daha ve ona eşlik eden bir kadının elfçe hışmını duyar.

Laila o sesi tanır. Laila bütün düşmanlarının sesini tanır; High Lady Anglenna!

“Bu saatte burada ne işin var senin, ‘ördek dudaklı’ pis elf!”, diye geçirir içinden ama aynı yerden böğürerek yaklaşan başka orken seslerini duyunca beklemeyi bırakır ve harekete geçer..

..ve kendisine en yakın olan orkeni gördüğü anda onu kafasının arkasından şişler!

 

Laila ardarda dört tane daha orkeni öldür ve asıl savaş alanına geldiğinde Anglenna’nın sol kolunun sarkık, hareketlerinin ise fena halde acı içerisinde olduğunu görür. Kadın bu haliyle bile hemen önünde duran orkenle dans edercesine boğuşmaktadır..

High Lady, bir orkenle kıyasıya ve neredeyse tükenmiş bir şekilde ölümüne dövüşürken, elinde devasa baltasını çoktan kaldırmış, arkasındaki bir diğer orkeni fark etmez..

 

Laila elfleri sevmez. Laila, Anglenna’yı ise hiç sevmez. Laila bu kadının kibrini, davranışlarını, soğukluğunu, kendini beğenmişliğini, yerli yersiz yıkıcı konuşmalarını da hiç sevmez.. Aslına bakılırsa, Laila bu kadın hakkında iyi tek bir şey bile düşünemez..

..ama zaten bunların hiç birisinin bir önemi yoktur. Laila için sadece iki şey önemlidir.

Birincisi, bu şıllık şey, Prenses Lorna için anlaşılmaz bir şekilde önemlidir ve Laila, Lorna’yı sever. Laila, Lorna’ya kişisel olarak saygı duyar.. Ve Lorna onun dostudur.

İkincisi ise, Laila bir izcidir, o kadar!

Laia ağaçların arasından zorlukla görebildiği orkeni vurup öldürmelidir.

Yüzbaşı Graden’in, bir izci olan rahmetli oğlundan bir şekilde kendisine verilen sihirli oku çıkartır, yerleştirir, yayını gerer ve salar..

..tek hamlede ve bekletmeden!

✱ ✱ ✱

Laila tam anlamıyla duygusal bir hezimetle hana, ve gruptaki diğer kızlarla paylaştığı odaya döner. Yayını çıkartıp imtina ile kendisine ait olan yer yatağı ile duvar arasına yerleştirir ve fena halde hakarete uğramış gibi yatağına oturur, sırtını duvara verir ve içinde sadece dört tane iki parıltılı ok kalmış olan sadağına bakar.

Başını kaldırdığında odada sadece Lorna ve Lady’nin bulunduğunu fark eder.

Lorna yine o silik pembe, anca kalçalarına kadar inen dantelli geceliği ile yüzünde mutlu bir ifadeyle uyumaktadır.

Lady ise hala katatonik halinden çıkamamıştır ve aynı köşesinde mırıldanarak dualarını etmektedir.

Odada Inshala’da, Merisoul’da yoktur.

Yaralı da olsa, Anglenna da bi yarım saate kalmaz gelirdi muhtemelen.

Laila tekrar neredeyse tamamen boşalmış sadağına, ve diğer elindeki içi boş hafif işlemeli kutuya bakar.

“Şaka gibi yaa!”, der ve kafayı yemişcesine ‘fırk’lar.

 

Salak Anglenna’nın düşüncesizce söyleyebileceği salakça şeylerden kaçınmak için öldürdüğü orkenlerde kullandığı okları bile toplama fırsatı olmadan oradan ayrılmış ve hızlı izci koşusuyla hana gelmişti.

Laila hiçbir utanç hissetmeksizin o kadına ne kadar uyuz olduğunu kendisine itiraf eder zira Anglenna, elflerde ve aristokratlarda nefret ettiği ne varsa hepsini kümülatif olarak barındırmakta, konjünktürel olarak da temsil etmekteydi..

..ve onun yüzünden, üç gündür uğraşıp da anca alabildiği oklar, ve çok daha fazlası artık yoktu!

 

“Lanet olsun sana cadı kadın!”, diye büyük bir kinle hışmeder Laila..BEŞ PARILTILI KIRILMAZ OK.. BEŞ PIRILTILI OK!

 

Laila uyuduğunda gözlerinin altı şişmiş, burnu kıpkırmızı olmuştu..

✱ ✱ ✱

O Gün..

Gün doğduğunda Laila çoktan uyanmış, ancak zahmet edip kalkmamış, öylece pis hanın pis tavanını seyretmişti. Oda da kendisi dışında sadece Lady mevcuttu. Diğerleri muhtemelen kahvaltı için aşağı inmişlerdi.

Laila günü yatarak ve dramatik bir şekilde sessizce ağlayarak geçirmeyi düşünürken biri kapıyı hafif tıklatarak içeri girer.

İzci Onbaşı içeri girenin kim olduğunu bilmesi için dönüp bakma ihtiyacı duymaz. Tecrübeleri ona gelen kişinin yetmiş kilo civarında olduğunu, ancak yere küçük adımlarla basışından, bir erkek değil, bir kadın olduğunu, adımların arasındaki süre farkından, kadının oldukça uzun bacaklara sahip olduğunu, süründüğü pahalı parfümüm kokusundan ve giyindiği kadife eteğin fısıltısından, gelen uzun boylu kadının zenginliğini sergilemek için değil, böylesi bir yaşam tarzının içine doğduğunu, dolayısıylada bir aristokrat olduğunu söyler..

Laila gelenin Lorna olmadığını bilir çünkü Lorna bir Feymist’tir ve yürürken ses çıkarmaz!

Laila, Lorna’nın birçok özelliğinden hoşlanır. Kız samimidir, dürüstür, dost canlısıdır, dramdan hoşlanmaz, tam bir zarafet abidesidir, düşüncelidir, kendisinin aksine ısrarlı bir şekilde etrafındakiler için hep iyi şeyler düşünür, her zaman soğuk kanlıdır, sorulmadan fikirlerini pat diye söylemez ve bunların hepsini tamamen ‘doğal’ bir şekilde yapar. Her ne kadar Udoorin’e bazen acımasızca takılsa da, gerçekte arkadaşının bu kızda aşkı bulmuş olmasına çok sevinir..

Ancak Laila gibi bir izci açısından Lorna’da gıpta ettiği en belirgin özelliği, onun bu Feymist özelliğidir!

Hayır, gelen Lorna değildir.

Gelen Anglenna’dır!

 

“İzci Onbaşı Laila.. Sanırım bu size ait.”, der Anglenna’nın oldukça yorgun gelen sesi.

Laila istemsizce döner ve Anglenna’nın sakin bir mesafede durmuş, kendisine bir ok uzattığını görür.

Laila, Anglenna’nın kendisine ‘o’ oku uzattığını görür!

 

Laila oku almaya can atar. Ama bu şirret elf cadısına hiçbir şart altında teşekkür etmeye niyeti yoktur.

Laila oka uzanmaz, ve onu almaz.

 

“Güzel bir ok.. Ama bunun benim olduğunu nerden çıkartıyorsun?”, der Laila nötr bir ifadeyle.

“Dün akşam biraz hava almak için çıkmıştım. Nevarki beklenmedik birileriyle karşılaştım ve çıkan arbedede ben onlarla uğraşırken birisi ben farkında olmadan bazılarını imtina ile devirmiş.”, der Anglenna sakince..

‘Oha!’, diye geçirir Laila içinden. ‘Sosyete yalanı dedikleri bu olsa gerek. Cadı, kaşla göz arasında bi hikaye uydurdu! Hava almaya çıkmışmış.. Yok daha neler!’

Dışından ise, “İlginç.. Yaralanmadın umarım.. Ama bunun benimle ilgisini hala göremiyorum.”, der aynı ifadesiz sesiyle.

Anglenna gülümser!

“Hayatımda bu kadar iyi ok atan sadece sizi tanıyorum, İzci Onbaşı.. Arenada Dreadlock’a karşı gerçekleştirdiğiniz muhteşem düetinizi ilgiyle izleme fırsatım olmuştu.”

Laila’da gülümser..

İçinden; ‘Beni seyredeceğine işe yarar bir şeyler yapsaydın ya!’, diye geçirir.

Dışından; “O zaman sana standartlarını yükseltmeni öneririm..”, diye cevap verir.

“Standartlarımda sorun yok, İzci Onbaşı.”, diye gülümsemesine devam eder High Lady. “Sorun, sizin rütbenizde.. Olması gerekenin çok altında!”

Laila buna biraz afallar..

“Rütbem gerektiğinde ve zamanı geldiğinde yükseltilecektir. Bununla beraber, hala konuyla alakamı söylemedin.”, der temkinli bir şekilde.

“Sizin kadar iyi ok kullanan, ve kullandığı okları toplamak için geri gelmeyecek kadar da benden nefret edip tiksinen bildiğim tek izci onbaşısı sizsiniz, demek istemiştim!”, diye tüm dişlerini gösterir Anglenna.

 

Laila içinden küfreder. Rezil kadın kendisini açık bir kitap gibi okumayı başarmıştır ve bu onun hiç hoşuna gitmez.

 

“Bu güne kadar aramızda elle tutulur bir münasebet olmadı —ki bu da tamamen benim hatam. Dün gece sadece benim hayatımı kurtarmadınız. Farkında olmadan benimkiyle beraber, korumaya çalıştığım iki kişinin daha hayatlarını kurtarmış oldunuz. Asıl onlar için teşekkür ederim.”, der High Lady ve Laila karşılaştıkları günden beri bu kadından duyduğu ilk ve tek kibirsiz, samimi ve içten ifadedir.

“Kimleri?”, diye sorar Laila istemsizce.

“Korkarım bunu size söyleyemem zira kendileri korunduklarının farkında değillerdi. Bununla beraber, kimliklerinin bir sır olarak kalacağını da pek sanmıyorum.”, diye cevap verir Anglenna.

“Peki bunları bana neden söylüyorsun? Haftalardır bana attığın bakışlardan, lehime iyi tek bir şey düşündüğünü sanmıyorum.”, diye çekinmeden söyler aklından geçenleri Laila.

“Aaa.. Lehinize iyi, tek bir şey düşünmediğim gibi, aleyhinizde düşündüğüm şeyleri bilmek bile istemezsiniz..”, diye acımasızca itiraf eder High Lady.

Laila kadına sadece bakakalır.

“Bunları söylüyorum çünkü içten bir teşekkürü hakkediyordunuz.”, der Anglenna. Sonra daha sessiz bir şekilde ekler. “Ve özrümü kabul etmenizi diliyorum.. bir gün!”

Kadın, Laila’nın önünde çömelir ve ona iki eliyle tuttuğu beş parıltılı oku uzatır.

Laila temkinli bir şekilde okunu alır, ama içinden, ‘Oha! Önümde çömeldi ve hala bana yukardan bakıyor. Nasıl bir boy var sende kadın? Dantelli ayakkabıların topuklu bile değil!’

“Görüyorum sadaklarınız da boşalmış. Oksuz bir yay, öksüz bir çocuk gibidir, İzci Onbaşı.”, der ve Laila’ya beyaz, dikdörtgen şeklinde, avuç büyüklüğünde bir kart uzatır.

Laila kartı alıp bakar, ancak bir yüzünde altın dökümlü küçük bir halkanın içinde, aynı dökümle basılmış tek bir ‘L‘ harfi dışında tamamen boştur.

 

“Nedir bu?”, diye sorar Laila şaşırmış bir şekilde.

“Bu..”, der High Lady Anglenna, “..High Bazaar’da, Largo adındaki bir silah ve mühimmat tüccarının özel müşterilerine verdiği kişisel kartıdır. Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır.

Laila hayretle önce elindeki karta, sonrada önünde çömelmiş kadına bakar.

“Silah kaçakçısı yani..”, der kaşları çatılı bir şekilde ve bir high lady’nin, High Woods Ri‘sinin yeğeninin nasıl olup da bir silah kaçakçısının özel kartına sahip olabildiğini merak eder..

“Silah ve.. bir çok başka şeyler.. Ancak yanına gittiğinizde bunu onun yüzüne vurmazsanız sevinirim.”, der High Lady ve konunun bu kısmını kapatır!

“Umm.. Benim birden çok sadağım var!”, diye bi laf kaçar ağzından. Aslında Laila, kadının oldukça gayrımeşru ‘teklifini’ reddetmek için ağzını açmıştır ama nedense onun yerine bu çıkmıştır!

Anglenna, platin sarısı kaşları birer yay gibi kalkmış bir şekilde, koyu yeşil gözleriyle önünde oturan izciyi süzer ve tekrar gülümler.

“Bunu kendisine göstermeniz halinde, boş olan sadaklarınızı dolduracaktır!”..

..diye tekrarlar.


Tek Parıltılı ok: +1 Arrow.

Çift Parıltılı ok: +2 Arrow.

Beş Parıltılı ok: +5 Arrow.

 

book 02 books dungeons and dragons duygusal groups role play savaş serenity serenity home the plot thickens

Önemli olan..

Önemli olan..

Timeline:

Dimwoods’da görevleri sona eren Bremorel ve Thomas, Serenity Home’a geri dönerler. İlgili mercilere gerekli raporları verdikten sonra, kendi hayatlarını kurma vaktinin geldiğini düşünür ve geçmişin geleceğe emanet ettiği bir sevgiyle evlenmeye karar verirler.

Bu hikaye
Evim yok..“tan yaklaşık üç hafta sonra yer alır..

 

 

Morel abla.. Morel abla geldi!”, diye heyecanla fısıldar çocuklardan biri.

“Hade lem ordan”, diye dalga geçer diğer bir çocuk. “O bi izci onbaşısı.. Buralara gelmiyo o artık.”

“Ne fiskos yapıyonuz siz?”, der üçüncü çocuk. Bu on bir yaşlarında bir kız çocuğudur.

“Morel abla geldi demin. Gözlerimle gördüm.” der aynı heyecanla birinci çocuk.

“Niko haklı.”, der küçük kız. “O artık gelmiyo buralara ki. Ayrıca ona ‘Morel’ demesen iyi olur. Onun adı ‘Bremorel’.”

“Niye ki?”, diye sorar birinci çocuk.

Adı Niko olan ikinci çocuk, birincisine esefle başını sallar.

Küçük kız ise ilk çocuğa küçümser bir ifadeyle bakar.

“Ona ‘Morel’ diye sadece Efendi Thomas hitap edebilir. Hiç bişi bilmiyo musun sen?”

“Bilmem!”, der şaşkın ve pek de bir şey anlamamış bir şekilde birinci çocuk. Sonra frensiz bir şekilde devam eder, “Geldiğini gördüm, ‘Morel abla..’, diye yanına koştum. Bana gülümsedi ve saçlarımı karıştırdı.”, der, ve delil kabilinde dağılmış koyu kumral saçlarını işaret eder, yüzünde hayran olmuş bir ifadeyle.

Niko ve küçük kız birbirlerine bakarlar.

“Yalan söylüyo bence.”, der Niko omuzlarını silkerek.

“Evet, bence de.”, diye Niko’yu onaylar kız. Sonra, aralarında en küçüğü olan birinci çocuğa döner ve yumruklarını beline dayamış bir şekilde, “Kalben. Yalan güzel bişi değil.. Yalan söylememelisin.”, der kaşları çatılı bir şekilde.

“Ben yalan söylemiyom, tamam mı?”, diye hışımla cevap verir küçük Kalben.

“Bence de Kalben yalan söylemiyor..”, der yumuşak bir ses.

Üç çocukta yerlerinden sıçrar ve arkalarını dönüp baktıklarında, karşılarında İzci Onbaşı Bremorel’i bulurlar.

“Merhaba Niko, Merien..”, diye gülümseyerek diğer iki çocuğu da selamlar İzci Onbaşı Bremorel.

“Efendi Thomas’ı arıyorum ama kendisini bir türlü bulamıyorum. Her nasılsa olduğunu söyledikleri yere gittiğimde, herkes bana ‘az evvel ayrıldı’ diyor. ‘Sanki benden kaçmaya çalışıyor’, diyeceğim ama, bunun için artık çok geç olduğunun kendisi de farkına varmış olması lazım..”, der Bremorel, hafif mutlu, hafif muzır ve çok hafif de pembeleşmiş bir yüz ifadesiyle.

Kalben önce Niko ve Merien’e ‘Yaaa, ben size dediydim’ bakışı atar, sonra sesini alçaltarak konuşur, “Efendi Thomas, Demos babamızın kaybından dolayı hala çok üzgün. Bizde öyleyiz. Demos babamızı çok severdik.. Ama sizin adınızı da ağzından hiç düşürmüyor. Sanırım sizi çok sev—”, diye devam ederken, son kısmından dolayı Merien’den içi tehdit dolu bir dirsek yer.

Küçük Kalben neden dirseği yediğini biraz geç anlar. Yüzü kıpkırmızı kesilir ve yere bakarak devam eder, “Şu anda da Tapınağın altındaki karanlık lahitlerde, Demos babamız için dua ediyor.”, diye mırıldanır.

“Anlıyorum..”, diye, daha çok kendi kendisine söylenir, izci kız.

Sonra, “Teşekkür ederim genç efendi Kalben, bir izci onbaşı’ya yol gösterebilecek kadar bilgesin.”, der, küçük çocuğun yine saçlarını dağıtır ve kendisinin de çok iyi bildiği Serenity Home yetimhanesinden ayrılır.

✱ ✱ ✱

Bremorel sessizce uzun, sığ aralıklarla yerleştirilmiş meşalelerden dolayı loş kalmış merdivenlerden aşağı süzülürken ister istemez Themalsar harabelerinin altındaki zindanları hatırlar ve içi ürperir. Kuzeni Laila gibi kendisi de hiçbir zaman lahitlerden ve mezarlıklardan hoşlanmamıştır ve bunun sebebi ikisi için de muhtemelen aynıdır; ikisi de çok sevdikleri birilerini, çok küçük yaşta kaybetmiştir ve lahitler ve mezarlar her ikisine de kayıplarını hatırlatır..

“Daha ne kadar oyalanacaksın o merdivenlerde?”, diye bir ses yankılanır aşağıdan.

Bremorel istemsizce irkilir ve hafif kaşlarını çatar..

..ama devamını getirmez.

Aynı sessiz adımlarla aşağı kadar iner ve karşısına çıkan büyük, ağır, çift kapının aralanmış yarısından içeri girer.

İçerisi, olacağını sandığı kadar soğuk değildir ama Bremorel yine de üşüdüğünü hisseder. Girdiği yer, bir oda değil, kocaman, mağara gibi bir yerdir ve içi sıra sıra dizilmiş lahitlerle doludur.

Bremorel, işin içinde görmek istediği genç adam olmasa, ‘buraya asla inmezdim’, diye geçirir aklından. Sonra mağaranın sonundaki lahite, ve onun yanında oturmuş, sırtını ve başını duvara vermiş, gözleri kapalı gence yaklaşır.

“Saklanmak için güzel bir yer bulmuşsun kendine.”, der Bremorel.

“Sanırım bütün gün beni arayışından ve bulamayışından bu sonuca varman biraz doğal.”, der Thomas, gözleri kapalı olduğu halde.

Bremorel bir süre, sakin bir şekilde yerde oturan adamı seyreder, sonra derin bir nefes alır, ‘buraya kadar indim zaten..’, der gibi o da yere, genç adamın yanına oturur ve sırtını duvara verir..

“Umuyorum ki bu bir çeşit senin benden öç alman değildir.”, diye hafiften hayıflanır izci kız.

Thomas gözlerini açar.

“Aaaa hayır, Morel. Aklı başında hiç kimse Bremorel Songsteel’den öç almaya kalkmaz.”

“Bu bana ilk defa ‘Bremorel’ diye hitap edişin.”, der kız şaşırmış bir şekilde.

“Muhtemelen de sonuncusu olacak. Ben.. ben Morel’e vuruldum.. Sadece onu sevdim.. Ve sadece onu istedim çünkü herkesin bildiği Bremorel ile benim Morel’im arasındaki farkı bir ben biliyorum.”, der Thomas ciddi bir şekilde.

 

“Bremorel, canı ve kanıyla Serenity Home ve onun halkına ait olabilir.. Ama Morel ve onun kalbi; bunlar sadece benim. Bundan daha güzel ve daha özel ne olabilir?”

Fevkalade sade, bir o kadar da içten söylenmiş bu kısa cümleler, Bremorel’in içinde, derinden bir şeylerin kıpırdamasına sebep olur. Genç izci kız, boğazına bir şey takılmış gibi yutkunur ve içi lahit dolu bu mağaramsı yerin loş olmasından dolayı müteşekkir olur zira gözlerinin buğulanmasına engel olamaz.

Morel kendisini asla gözü puslu yada sulu gözlü biri olarak bilmezdi, nevarki yanında oturan bu adam, her karşılaştıklarında onu kendisiyle yeniden tanıştırıyor gibidir.

Bu yeni duygular Morel için ürkücü, hatta dehşet vericidir. Ama bir o kadar da hayret, hayranlık, merak ve.. adını koyamadığı, koymak istemekten çekindiği başka şeyleri de harekete geçirmektedir.

 

“Bu cümleleri yıllar önce bana söylemiş olsaydın, bu kadar beklemene gerek kalmazdı”, diye gülümser Bremorel.

“Yıllar önce ben sadece dilsiz ve ürkek bir çocuktum. Sen önceleri öylesine ateşli ve yakıcı bir kızdın ki.. Sonraları ise ateş gibi yakan bir izci oldun. Ben ise aynı ürkek ve dilsiz çocuk olmaya devam ettim ve o zaman anladım; ortada bir beraberlik olmasını istiyorsam, aramızda bir şekilde bir ‘denk’liğin de olması gerekiyordu. Sanırım bugün Yetkili Tapınak Muhafızı oluşumu sana borçluyum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.

“O zamanlar gösterebildiğim tek cesaretim, senin peşinden gitmekti. Korktuğum şey ise dönüp beni tekrar hastanelik etmen de değildi zira bunu zaten göze almıştım. Korktuğum şey, dönüp bana ‘kes artık şunu’ demen di..”, diye de daha kısık bir sesle devam eder.

“Canını yaktığım hiç kimse geri gelmedi bana.. Senin dışında.. Sırf bu yüzden sana, ‘kes artık şunu’ demezdim.”, der Bremorel sessizce. “Başlarda benden öç almak istediğini düşünmedim değil, ama bu düşünce fazla yer etmedi her nedense.”

“Neden?”, diye sorar Thomas. “O zamanlar sıska bir çocuk olduğum için mi?”

“Hayır.”, der izci kız ve başını hafifçe sallar.

“Ben de sıskaydım o zamanlar. İnsan bir şeyi kafasına koyunca, boy, kilo, cinsiyet.. pek az şey ifade ediyor. Gözün yeterince kara ise ve işin sonunda canının kati olarak yanacağını biliyor olmana rağmen bunu göze aldıysan, her şeyi yapabilirsin. Ama sen benim peşimden öç almak için gelmiyordun. Niyeti kötü olan, nadiren bunu kendi yüzünden saklayabilir. Sen.. Sen efendiydin. Sakindin. Akıllıydın. Ve hep kendinden ağır kitapların vardı yanında. Onlara, beni takip ederken daha sıkı sarılıyordun ve bunu, benim onlara bir zarar vereceğimden korktuğun için de yapmıyordun.. Bunun sebebini ben de tam olarak anlamamıştım o zamanlar. Sadece iç güdüsel bir şeydi.. Ya da kızlara özel bir farkındalık.. Geri dönüp baktığımda bunu daha net görebiliyorum, çünkü karşılaştıkları ilk günden beri prensese bizim salak Udoorin’de aynı bakışlarla bakıyordu.. Tıpkı Inshala’nın, Efendi Aager’e baktığı gibi..”, diye konuşur Bremorel, anca duyulur bir sesle.

“‘Özlem’, ‘arzu’, ‘can atma’ ve.. ‘sarılma’ isteği.. Aralarındaki tek fark, Inshala, Efendi Aager’i çok daha saf, aklı karışık, sebebini anlayamadığı müthiş bir merak ve.. vahşice bir ifadeyle seyrediyordu.

Themalsar’da onun yüz ifadelerini seyretmek, tecrübe ettiğim en ürkücü şeylerden biriydi!”, diye mırıldanır hayretle.

Sonra, kendisine hakim olamaz ve ekler, “Kim Efendi Aager’e sarılmak ister ki?”

“Belli ki, Inshala.. Her kilidin bir anahtarı vardır. Efendi Aager’inkisi de Inshala’ymış.”, der Thomas, sessizce gülümseyerek.

 

Genç adam geçmişe dönüp baktığında, yanında oturan kızın onun hakkında fark ettiği bu ayrıntıya hayret eder zira her kızı gördüğünde elindeki kitaplara daha sıkı sarıldığının kendisi bile farkında olmamıştır.

 

“Yüzünde de hep aynı ifade vardı.”, diye devam eder Bremorel. “Korkutucu değil, ama bir açıdan ürkütücüydü.. En azından o yaştaki bir kız çocuğu için.. Kim birisine devamlı aynı ‘çarpılmış’ ifadeyle bakabilir ki?

Neden sonra anladım, bu senin, kendine mani olamadığın ve kontrolsüzce yaptığın bir şeymiş. Ne zaman biri yanına gelip, ‘Bremorel döndü’, dese o ifade peyda oluveriyordu yüzünde.

Bunları söylüyorum çünkü son bir hafta on gündür aklımda hep aynı soru var; ‘Neyi bekliyoruz o zaman?'”, diye sorar Bremorel, istemsizce duygulanmış bir sesle, zira onun gözünde bu genç gerçekten ‘biraz kaçıktır’ ve..

..gerçekten de onu sevmektedir.

..ve belli ki Bremorel kilidinin anahtarı da Thomas’dır. Genç adam, çocuk yaşta o kilitle uğraşmaya başlamış, yıllarca çabalamış, didinmiş, kendi eksikliklerini, zayıflıklarını ve korkularını aşmış ve büyük bir sabır ve daha da büyük bir sebatla cebelleştiği kilidi en sonunda, onu kırmadan, zedelemeden ve incitmeden açmayı başarmış ve ardındaki Morel’e ulaşmıştı..

 

‘Ben Bremorel.. Artık değilim..’, diye geçirir genç kız içinden kati bir kararlılıkla.

 

‘Ben MOREL’im!’

 

..ve huysuz geçen hayatında bir ilki gerçekleştirir; olduğu kişiyi değil, olması gereken, ama yıllarca bastırılmış aslî kişiliğini ve kendisini bu mutlu gerçeğe ayıltan genç adamı sahiplenir..

“Efendi Demos’u daha yeni kaybettik. Hemen ardından bir düğün olması biraz..”, der Thomas ama gerisinde ne diyeceğini bilemiyormuş gibi öylece kalır.

“Hayır, Thomas. Efendi Demos’u ‘daha yeni’ kaybetmedik. O öleli neredeyse bir ay geçti ve şu anda Yetkin Tapınak Muhafızı sensin. Senin işin ‘hayat’la. Ölümle değil.. Sana yukarıdakilerin ihtiyacı var, aşağıdakilerin değil. Aşağıdakiler için hiçbir şey yapılamaz artık..”, der Bremorel, kendisinden beklenmedik bir sesle; yumuşak, anlayışlı, sevgi dolu.. ama kararlı.

Thomas yaslandığı yerden doğrulur ve daha altı yaşındayken vurulduğu kıza, sanki onu ilk defa ve yeniden görüyormuş gibi bakar.

“İzcilerin felsefeyle uğraştıklarını bilmezdim.”, der Thomas, hayran bir gülümsemeyle.

“İzciler kadar yalnız, ölüm ve hayatı iç içe yaşayan, tek başlarına ormanda yıldızları seyrederken düşünen kaç kişi vardır sence?”, der Bremorel ve Thomas’a kırık bir ifadeyle karşılık verir.

Sonra yerinden kalkar ve Thomas’ın önünde dizlerinin üstüne çöker ve son derece ciddi ve bir o kadar da yakıcı gözlerle genç adama bakar.

“Ben.. ben kolay biri değilim, Thomas.”, der Bremorel, haşin ve acımasız bir sesle. “Değiştirmesi çok zor, kemikleşmiş bazı kötü huylarım var. Kızdığım zaman gözü dönen biriyim ve çoğunlukla da kızgınım.. bir şeylere.. her şeye.. Bütün bunlara rağmen beni yine de istiyor musun?”

Thomas, önünde duran kızın yüzünü, her ayrıntısıyla zihnine kazımak istiyormuşcasına uzun bir süre sessizce seyreder.

Neden sonra ona benzer bir ciddiyetle cevap verir.

“Tespitlerinin tamamında doğrusun, Morel. Ama asıl önemli olan şeyi gözden kaçırıyorsun..”

Bremorel, Thomas’a biraz hayret, biraz da kırılmış bir ifadeyle bakar ve kendisinin bu gence acımasızca söylediği onca sözü hatırlar.

İçinden, ‘Bunu hak ettim, sanırım.’, diye geçirir.

Dışından ise, “Nedir gözden kaçırdığım şey?”, diye sorar.

“Gözden kaçırdığın şey..”, der Thomas sevdiği kıza..

“..Bütün bunlara rağmen, sen beni istiyor musun?”


Morel Songsteel, Thomas Dimwood’u ‘ister’ ve ertesi akşam, gün batımına yakın, mütevazi bir düğün ile evlenirler.

Nikahlarını Efendi Argail Smitefast kıyar.

Morel’i Thomas Dimwood’a, amcası ve Laila’nın babası Darien Darkmaine, gözyaşları eşliğinde teslim eder.

Şahitler arasında Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ve İzci Efendisi Moorat Maelstrom’un yanı sıra, Şerif Standorin Shieldheart, İzci Efendisi Davien Hart ve Efendi Nibletyne Tinkerdome da mevcuttur. Nikahı takip eden törene Serenity Home halkının neredeyse tamamı, bir çok izci, dwarf, gnome ve wood elf katılır..

Düğüne katılamayan sadece bir kaç kişi vardır ama onlar arasında Bremorel sadece sevgili kuzeni Laila’nın eksikliğini hisseder.

✱ ✱ ✱

Bremorel, Thomas’la neredeyse altmış yıl hararetli, gürültülü, ateşli, sevgi dolu ve..

..mutlu bir beraberlik yaşar.

 

Bu uzun yıllarda bir çok çatışmaya katılırlar. Bunların en sonuncusu olmasa da, en büyüğü Serenity Savaşı (War for Serenity) savaşı olacaktır.

Giriştikleri her mücadelede ise sadece iki değişmez olacaktır. Birincisi, her zaman başkalarının hayatları için kendi hayatlarını ortaya koyacakları, diğeri ise, giriştikleri her mücadelede beraber olacaklarıdır zira evlenirken bir birlerine verdikleri söz budur.

“HAYATTA BERABER, SAVAŞTA BERABER, ÖLÜMDE BERABER!”

✱ ✱ ✱

Altmış yıl sonra, yaşı geçmiş Thomas gözlerini dünyaya kapadığında ardında bıraktığı huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar da içli olan kız, aynı dik kafalılıkla, altı yaşından itibaren peşinden ayrılmayan adamı sonuna kadar kalbinde taşıyacaktır.

✱ ✱ ✱

Thomas’ın ölümü üzerinden iki yıl ve bir kaç gün geçmiştir. Seksen küsür yaşındaki yaşlı izci, gecenin bir yarısında zorlukla zırhını ve iri kılıcını bürünürken cılız, titrek bir sesle söylenir;

“Bugün beni bıraktığın yaştayım, Thomas. Bana beni bırakmayacağını söylemiştin. Bana, ‘Hayatta beraber, savaşta beraber, ölümde beraber’, yemini ettirmiştin, ben de bunu kabul etmiştim. Hayatta, istediğimden daha azını beraber olduk ama olsun. Savaşta da beraberdik..”

“Peki ya sonrası?”

 

Yaşlı izci bir an durur, zira altmış yıl önce, Themalsar dönüşündeki şölen gecesini hatırlar ve kırık, yaşlı gözlerle gülümser. Ve tıpkı o gece olduğu gibi, birden yüzünde haşin ve kararlı bir ifade belirir.

 

“Sen benimle dans etmezsen, ben seninle ederim..”

✱ ✱ ✱

Morel Songsteel o gece, son bir kişisel görev için Dimwood’a yola çıkar..


 

book 02 books dungeons and dragons duygusal groups komedi modül role play savaş serenity serenity home the plot thickens Whispers; A Cabal

Evim yok..

Evim yok..

Timeline:

Dimwoods’daki wood elf köyü
(Tel’Shee dim’Ora) tekrar inşa edilirken,
Serenity Home’dan öncü destek gönderilir;
Bremorel Songsteel ve Thomas Dimwoods.

Ortak geçmişin doğurduğu bu iki insan, farklı kişilikler olarak kendilerini ortaya koymuşlardır. Kendilerini hedef alan baskınları farkındasız bir şekilde ortadan kaldıran çift, hedeflerine varmışlar ve elflerin köylerini müdafaası için gerekli eğitim ve önlemler konusunda talimatları verirken, iki farklı haberci, iki farklı yere gelir.

Bunlardan biri Bremorel ve Thomas’ın bulundukları wood elf köyüdür. Diğeri ise Serenity Home kasabasında bulunan karakol binasıdır.

Bu hikaye
Düş Kapanı“ından hemen sonra başlar ve
Birthright (18+)“ın ikinci yarısının geçtiği tarihlerde biter..

 

 

Sence tekrar gelecekler mi?”, diye sorar genç adam.

“Sence yarın güneş doğacak mı?”, diye acı bir şekilde cevap verir yanında duran genç kız.

Aradan sessiz ve gergin bir dakika geçer. Kız genç adama bakmaz. Ama anca duyulur bir sesle, “Özür dilerim..”, diye hafif bozulmuş bir ifadeyle ekler.

“Ben özür dilerim..”, der genç adam, temkinli bir şekilde.

 

Ormanda geçirdikleri en son baskının akşamında aralarında geçen konuşmadan sonra, iki gencin iletişimi gitgide kasılmış ve gergin bir şekilde kalmıştı. Thomas Dimwood konuşmasını büyük bir beklentiyle bitirmiş, ancak iş tam olarak da o noktada

“Aaaa.. ya ölürken, yada kızgın olduğunda adımı söyleyebiliyorsun demek.”, diye donuk ve acı bir şekilde mırıldanır Bremorel. Kız, garip bir duygu gitgeli içerisindedir sanki. Bir an hiddet içerisinde, bir sonraki an ise durağanlaşmış..

“..ve seni sevdiğimi söylediğimde!”, diye son şansını kullanıyormuş gibi bir sesle itiraf eder Thomas.

“Beni sevdiğini söylemedin..”, der Bremorel, aynı acı sesle.

“Çok acımasızsın!.. Ama seni.. seni ilk gördüğüm günden beri seviyorum Morel Songsteel.. Ve beni reddedeceksen, lütfen bunu dürüstçe bir sebepten dolayı yap.” ... sona ermişti zira İzci Onbaşı Bremorel, genç adamın niyetini reddetmemiş, ancak herhangi bir şekilde de onaylamamıştı.

İş öylece doruk noktasına varmış ve.. o kadar!

 

Kötü yazılmış bir aşk hikayesi gibiydi..

 

Ondan sonraki iki gün boyunca da izci kız baskınlara karşı ‘önlem’ bahanesiyle devamlı ve Thomas’dan olabildiğince uzakta iz sürmüş, akşam olunca da önden kamp kurmuş, sessizce kuru bir şeyler atıştırmış ve genç tapınak muhafızı kampa geldiğinde kızı çoktan uyumuş olarak bulmuştu.

Thomas, genç yaşından beklenmeyecek, sabırlı bir mizaca sahipti. Sırtındaki yaraya rağmen, bilinçli bir şekilde gün boyunca bir oraya, bir buraya koşup, parmağını kıpırdatamayacak kadar kendisini yorup, sonra da sızıp kalan kıza bakar. Biraz hüzün, biraz umut, biraz da, bastıramadığı, tedirgin bir heyecanla kızın, sarındığı battaniyenin altından kurtulmuş simsiyah saçlarını seyreder.. İçinden ona karşı bir hiddet hissetmek için herhangi bir çaba sarf etmez. En nihayetinde, olduğu ahmak gibi yıllarca, kız her kasabaya döndüğünde onu sessizce, edepli bir mesafeden, ama görünür bir şekilde takip etmemiş miydi? Kendisi kararını on beş yıl önce, daha altı yaşındayken vermişti. Kızın da ‘cevabını’ vermesine müsaade edecekti.

‘Evet..’, diye düşünür Thomas, ‘..cevabını!’

Çünkü Morel kararını çoktan vermiştir. Morel kararını asla geciktiren biri olmamıştır.. Sadece cevabını hemen vermemeyi tercih eden biridir, o kadar.

“Bana ‘hayır’ demek için onun da aynı on beş yılı olmasa da, en az on yılı vardı.. Birkaç gün daha bekleyebilirim.”, diye sesli bir şekilde düşünür genç adam.

 

Ya da bir on beş yıl daha..

 

Kalın, çelik kenarlıklı kalkanını çıkartır, kızın yakınındaki bir ağaca yaslar. Sonra sırt çantasının kayışlarını çözer ve onu da kalkanının yanına bırakır. Ardından hiç vakit kaybetmeksizin boynundaki kutsal simgesini avuçlar, bulundukları soğuk kamp yerinin çevresindeki muhtelif yerleri parmağı ile gösterir ve her işaret ettiği yerlere bir büyü yapar; bu, bir çok yaratığın yaklaşması halinde onu uyaracak bir büyüdür.

Sonra yavaşça eğilir, sırt çantasına topak halinde bağladığı kendi battaniyesini çözer, bundan dolayı yiyeceği potansiyel azarı, omuzlarından birini silkerek bir kenara atar, ve onu da kızın üstüne örter.

Thomas kalın yük kemerinin halkasından, ağır, zincirli gürzünü çıkartır ve olabildiğince sessizce yere oturur, sırtını kalkanına verir, altı yaşından beri her gece yaptığı gibi dua eder.

Ve her gece yaptığı gibi, bu huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar içli olan kızı da duasına dahil eder.

 

Ertesi sabah uyandığında kızın çoktan gitmiş olduğunu görecek, kendi battaniyesinin de katlanmış, yuvarlanmış ve sırt çantasına bağlanmış olarak bulacaktır..

✱ ✱ ✱

Tel’Shee dim’Ora’ya varmalarından sonra Morel kendisini tamamen işine vererek bir şekilde ulaşılmaz hale getirmiş, gün boyunca, aylar öncesi baskında yok olan köyden geride kalanlara pratik iz sürme, ok atma ve kılıç kullanmanın yanı sıra, köyün etrafında, içi sivri kazıklarla dolu, kalıcı bir hendek, yüksek, kalın odunlardan oluşan rampalı, setli ve katlı duvar yapımı konusunda talimatlar vermişti. Bunun dışında olabilecek her türlü izci tuzakları, kazıklı çukur ve özellikle büyük ‘hayvanlara’ uygun kamufle edilmiş kapan yapımını, uygulamalı bir şekilde göstermişti.

Bu esnada Thomas’da boş durmamış, uygun gördüğü elflere temel büyü tekniklerini göstermiş, onlar çalışırken, Morel’in yaptırdığı yüksek duvarları, büyülerle desteklemekle vaktini geçirmişti.

Her gün, sabahtan akşama kadar köy halkı, durmaksızın çalışmış iki hafta gibi kısa bir sürede ortaya tam anlamıyla etrafı tuzaklarla çevrili, büyülü, dev bir kirpiyi andıran köy ortaya çıkmıştı!

Evet, hiç şüphesiz bu köy, eski elf köyü kadar güzel değildi. Ama Orkenlerin tekrar gelmesi halinde, burayı tekrar savunmasız bulamayacakları da kesindi..

Yapılan tüm hazırlıkların sınanması ise çok sürmemişti.

On altıncı gün, genç bir haberci koşarak gelmiş ve köy alarmı verilmişti.

Orkenler tekrar geliyorlardı.

Ancak bu sefer küçük bir grup değil, sekiz müfreze olarak gelmekteydiler.

Elflerden hiçbiri, neden Orkenlerin hedefi olduklarını sorgulamamış, homurdanmamış, söylenmemiş, hepsi kendilerine tayin edilen noktalara gitmiş ve köylerini korumaya kararlı bir şekilde bekleyişe geçmişlerdi.

Orkenler de onları fazla bekletmemişti. Hiç şüphesiz daha erken ve yine köyü hazırlıksız yakalamayı ummuşlardı, ancak azımsanmayacak kadarı hazırlanan tuzaklarda ya ölmüş, ya da yürüyemeyecek hale gelmişti.. Bunu takip eden günlerde ise ilerlemeleri temkinli bir sürünüşe dönüşmüştü.

Köyden ayrılmasına izin verilen tek kişi ise Morel olmuştu. İzci kız, Orkenler yaklaştıkça, her an bir yerlerden çıkmış, bir tanesini öldürüp ya ormanda kendisini kaybettirmiş, ya da kendisini kovalayanları tuzaklara yakalatmıştı.

Bazen de, ormanın içinden sadece bir ok fırlatmış, bir can almış ve ortadan bir hayalet gibi kaybolmuştu.

Ve o her gittiğinde, bir kişi onun gidişini seyretmiş, aynı kişi onu dönüşünde de sessizce karşılamıştı.

Aradan geçen tek taraflı ve ızdıraplı dört günlük bekleyişten sonra Orkenler köyün etrafında belirmişlerdi.

✱ ✱ ✱

Sen neden özür diliyorsun ki?”, diye acı ifadesinden ödün vermeksizin sorar Bremorel.

“Özür diledim çünkü seni istemediğin bir duruma soktum ve her sana bir şey sorduğumda, senin asabiyetini tetikliyorum.”, diye sessizce cevap verir Thomas.

İzci kız, elindeki pis paçavrayla her bir yanına sıçramış Orken kanını silerken, “Asabiyetim için sana ihtiyacım yok..”, der, olduğunu sandığı kadar yorgun bir sesle.

Elflerle beraber günlerdir bu duvarları aşmaya çalışan Orkenlere karşı canlarını dişlerine takarak savaşmışlar, Orkenlerden çok can almış olmalarına rağmen, hayvanlar bir türlü geri çekilmemişlerdi. Belli ki son adama kadar saldıracaklardı.

Bu gün ise özellikle yoğun çatışmalar zinciriyle geçmiş, her yer kan ve daha beteriyle kaplıydı ve Orkenler şu an bulundukları nokta hariç, saldırabilecekleri diğer bütün duvarlara tırmanmaya çalışmışlardı. Kayıpları çok olmuştu, ama sebep oldukları kayıplar ise çok daha fazlaydı; elflerin üçte biri şu anda kutlu sahillerine, son yolculuklarına çıkmışlardı..

“Bu doğru..”, diye mutsuz bir şekilde tasdik eder genç tapınak muhafızı. “Öyle görünüyor ki bana hiç ihtiyacın yok.”, diye de daha sessiz bir şekilde ekler.

“Israrlısın..”, der Bremorel, Thomas’la durduğu kalın duvarların arkasındaki rampada.

“..bir o kadar da aptalsın!”, diye bitirir izci kız.

Thomas, Bremorel’e öylece bakar.

“Bu.. bu biraz ağır oldu sanki.”, diye bozulmuş bir sesle mırıldanır.

“Bu, yumuşatılmış hali. Ve benim asgari standartım..”

“Peki.. sanırım bundan dolayı.. sevinmeliyim?”

“Ortada sevinilecek pek bir şey yok, Tapınak Muhafızı. Etrafımız sarılmış durumda ve ne kadarını kesersek keselim, geri çekilmeyecekler. Elfler tahminimden bile daha mukavemetli çıktılar. Burası bir insan köyü olsaydı, birinci gün yenilmiş olurduk.. ve bunların neredeyse hiç birinin en temel silah eğilimleri dışında herhangi özel eğitim görmüşlüğü bile yok çünkü asıl savaşçılarını önceki baskında kaybettiler..”, der Bremorel, duvarın öbür tarafındaki karanlığa bakarak.

“Evet. Yaklaşık üç ay önce. Ama biz bundan bahsetmiyoruz, öyle değil mi?”, der Thomas. “Her nasılsa konu benim aptallığıma geliverdi..”

“Sana herhangi bir konuda ihtiyacım olabileceğimden dolayı mı, duymayı beklediğin cevabı istiyorsun?”

“Sen bir izcisin, Morel.”, der Thomas basitçe. “Teknik olarak hiç kimseye ihtiyacın yok!”

Bremorel kaşlarını çatar. Tapınak muhafızı sadece lafı ağzından almakla kalmamış, onu kendisinin ifade edebileceğinden çok daha isabetli söylemiştir.

Belki de tapınak muha— Thomas!.. Thomas sandığı ya da çocukça bir şekilde olmasını istediği kadar aptal değildir!

“Günlerdir kararımı bekliyorsun.. Halbuki, bir cevabımın olmayışı bile senin için başlı başına bir cevap olmalıydı.”, der Bremorel sıkılmış dişleri arasından. Kız bunu söylerken neden dişlerini sıktığını tam olarak kestiremez. Sadece sıkar.

“Hayır.” der Thomas.

“Hayır?”

“Hayır..”

“Ne demek, hayır?”, diye harlar Bremorel bir anda.

“Bayaa, hayır işte. Sessizliğin kararın değil. Sadece boyun eğmek istemeyişinin inadı. Kararını çok önceden vermiştin zaten. O yüzden yıllardır senin peşinden gelmeme izin verdin. Biliyorum çünkü peşinden gelen tek kişi ben değildim. Sadece ‘kalan’ tek kişi benim. En başından beri olduğu gibi.. Ve bu ‘müsamahanın’ sebebi de sadece durumumun sana eğlenceli ya da komik gelişinden kaynaklandığını sanmıyorum. Hiçbir şey o kadar uzun bir süre komik gelemez ve sen de hiçbir zaman o kadar acımasız olmadın.. Ya da sadece ben senin kişiliğini tamamen yanlış anladım..”, der Thomas omuzlarını silkerek.

İzci kız, kıpkırmızı bir suratla genç adama döner ve “Boyun eğmek mi? Sana mı?”, diye şiddetle tıslar.

Thomas buna uzun bir süre cevap vermez. Sadece gözleri alev almış kıza bakar.

“Benimle her konuda dalga geçtin ve ben bunlara fazla sesimi çıkarmadım çünkü gerçekte söylediklerinde ciddi olmadığına inandım. Ama beni şu anda itham ettiğin kadar seviyesiz olabileceğimi gerçekten düşünüyor olamazsın, Morel. Öyle görünüyor ki asabiyetin seni gerçekten kör etmiş. O kadar ki, kendi hislerine, kendi duygularına boyun eğmek bile seni rahatsız eder hale gelmiş. Kendine zulüm etmen senden çok beni yakıyor ve sen bunun farkında bile değilsin. Ama olsun. Sen olduğun sürece göz yummaya razıydım. Sana seni sevdiğimi söyledim çünkü bunu söylemeye korktuğum kadar can da atıyordum. Ama sen bana dürüstçe bir ‘hayır’ bile diyemedin. Bari yakarken dürüst ol..”, der hiddetli bir sükunetle Thomas, sonra arkasını döner, rampadan iner ve gecenin karanlığında kaybolur.

Bremorel olduğu yerde, feci bir tokat yemiş gibi öylece, kıpırdamadan kalakalır.

Thomas..

Yıllar önce yanlış bir anlaşılmadan dolayı saldırdığı, bunun sonucunda da kafasını kırıp hastanelik ettiği Thomas.

Yıllarca, evinin yolunu kaybetmiş bir kedi yavrusu gibi onu peşinden takip etmiş olan Thomas.

Yol boyunca dalga geçmesine rağmen insanüstü bir sabır göstermiş olan Thomas.

Ve yol boyunca defalarca onu iyileştirmiş, defalarca hayatta tutmuş olan Thomas..

En sonunda kırmayı başarmış mıydı çocuğu?

Bremorel beklediği hiçbir tatmini hissetmez zira böyle bir niyeti de, amacı da olmamıştı.

“Öyle görünüyor ki, yıllar benim salaklığımdan hiçbir şey azaltmamış. O zaman hiddetimle davranmış ve çocuğun kafasını kırmıştım. Yine hiddetimle davrandım ama bu sefer çocuğun tamamını kırdım!”

Birden aklına daha birkaç hafta önce gerçekleşen bir başka olay gelir..

 

Bremorel, elinde çeliği buzla kaplanmış kocaman kılıcıyla Merisoul’a acımasızca bakmaktadır. “Farkındasın değil mi? Seni şuracıkta öldürsem kimsenin haberi bile olmaz, seni küçük şırfıntı!”

Bremorel’in gözleri manyak bir ateşle yanmaktadır.

“Sana iyi niyetle gelmiş genç, bakir bir erkeği herkesin içinde kaba gücünle yerden yere vurarak rezil ettin. Sonra da onu başından savdın. Sen onu bitirmekle kalmadın. Sen onu kırdın! O artık adil bir av..”, diye mırıldanır Merisoul, yüzükoyun tüttüğü yerden.

“Ben onu kırdım çünkü sırf beni dansa kaldırdığı için havalara girdi. Ben kolay lokma değilim ve aradan geçen yıllar ona bu dersi öğretmemiş belli ki.”, diye burnundan solur Bremorel.

“Belli ki..”, diye onaylar Merisoul, kıvrandığı yerden. “Senin kolay lokma olmadığını herkesin bilmesi çok önemli olmalı. Kaç yaşındasın sen, sekiz mi?.. Ama dert etme. Ona dokunduğumda olay benim için bitmişti zaten..”, diyerek avucunu açıp Bremorel’e gösterir.

Bremorel önce kuşkuyla, sonrada şaşkınlık içerisinde Merisoul’un avucuna bakar. İblisin yanmamış neredeyse tek yeri avucunun içidir ama orada da stilize edilmiş gülü andıran bir mühür vardır. Mühür hala turuncu, kor ateşle tütmektedir!

Bremorel kaşlarını çatar. “Nedir bu?”, diye sorar.

“Bu.. bu aşkın mührüdür. Bizden biri, gerçek aşkın koruması altındaki birine musallat olduğumuzda şanslıysak sadece yanarız ve bunu aylarca taşırız. Şanssızsak zehirleniriz ve günlerce, bazen de haftalarca yatalak kalırız.. Çocuk aşık, sen salaksın ve ben de faturasını ödeyen aptalım!”, diye inler Merisoul.

(hikayenin aslı için bkz. A Bard’s Tale II, “Bremorel”)

 

 

..ve Bremorel fena halde utanır zira o iblis bozuntusu şırfıntı haklıdır!

Hayatında belki de ilk defa kendi kendine sorar Bremorel.

Kime neyi ispatlamaya çalışıyorsun ki? Sana değer veren tek kişiyi defalarca kırmış olmanın ötesinde ne elde etmiş oldun?

Mutlu mu oldun?

Seni salak şey.

Mutluluk, kaybetmenin ödülü..

Kazanmanın değil!

 

Evet, iblis bozuntusu haklıdır ama tam olarak değil;

Çocuk gerçekten aşıktır, kendisi de tam bir salaktır, ama faturasını sadece Mersoul ödememiştir..

Bremorel, o gece yarı iblis kızla arasında geçen konuşmadan sonra yaptığı gibi yine gencin peşinden gidip onun gönlünü almak için yönelir.

“Bu sefer benimle dans etmesi gerekmeyecek. Ya da gerekecek. Bu ona kalmış. Ama benim olacak..”, diye kaşlarını çatmış, dişlerini sıkmış, haşin ve kararlı bir sesle hırlar.

Tam dönüp çocuğun peşinden gidecekken, karanlığın içinden, ormanın derinliklerinden bir çıtırtı duyar..

✱ ✱ ✱

Ve gece muazzam bir ateş inmesiyle aydınlanır..

Neredeyse yetişkin bir meşe ağacı boyundaki alev, dikine bir şekilde, karanlığı delerek gökten iner ve içinde sakladığı iki yüze yakın Orkeni ifşa eder..

Orkenlerden hayret, şok ve toplu acı sesleri yükselirken Bremorel bir elini kaldırır, sonra ani hareketle indirir..

“ŞİMDİ!”

..ve rampanın arkasında sessizce bekleyen yüze yakın elf, tek bir vücut şeklinde oklarını salar.

Oklar kalın ağaç duvarların üstünden, alevlerle aydınlanan gecenin karanlığında, daha çok inleyen bir hayaleti andıran, ürkütücü, ölümcül bir köprü oluşturur ve Orkenlerin ortasına dökülmeye başlar.

Elfler üç vole daha gönderir ve Bremorel’in ikinci bir işaretiyle dururlar.

İzci onbaşı, elini ağzına götürür ve keskin bir ıslık çalar.

Köyün ortalarından bir yerden, yaşlı bir elf kadın, kavisli bir boynuzu kaldırır ve üfler.

Boynuzdan derin, uzun, hüzünlü bir nota yükselir, yanmakta olan ve oklardan dolayı delik deşik olmuş Orkenlerin çığlıklarını aşar ve ormanda yankılanır..

Yaşlı elf kadın boynuzu defalarca üfler ve Orkenlere karşı asıl saldırı başlar..

Ormanın derinliklerinden, günlerdir saklandıkları, üstleri örtülü çukurlardan iki yüze yakın dwarf peyda olur ve Orkenlere arkadan saldırırlar.

 

Gün doğduğunda, ormanda ölü Orken dışında düşman kalmamıştır.

✱ ✱ ✱

Efendi Argail”, diye saygıyla selamlar Thomas, kendilerine doğru yaklaşan dwarfların başındaki yaşlı cüceyi.

Yüzünde geniş bir sırıtışla yanlarına yaklaşır yaşlı dwarf. Sağında ve solunda duran daha genç dwarflara bir dizi emirler yağdırır ve yaralı elflere yardım ve saldırı esnasında köyün zarar görmüş yerlerinin tamiri için dwarflar dağılırlar.

“Sen Tapınak Muhafızı Thomas olmalısın. Küçük Magellam senden hep iyi sözlerle bahsetmişti..”, der yaşlı Argail.

Thomas bir an afallar. Fevkalade yaşlı olmasına rağmen önünde bir dağ gibi duran dwarfın neden bahsettiğini anlamaz. Neden sonra ‘küçük Magella’nın, Yetkin Tapınak Muhafızı Lady Magella olduğuna ayılır ve boğazından ‘hırk’ diye bir ses kaçar zira hiç bir hayatta, hiçbir koşul altında kendisinin Lady Magella için bu ifadeyi kullanabileceğini düşünemez.

“Umm.. Evet, efendim.”, diye biraz daha afallar Thomas.

Arkasından Bremorel ‘fırk’lar.

“Ve İzci Onbaşı Bremorel..”, der Efendi Argail, “Benim küçük meleğim senin hakkında da az şey anlatmadı; bir karanfil kadar güzel ve acı, bir keçi kadar da inatçı..!”, diye ekler mutlu bir şekilde.

Bremorel kıpkırmızı kesilir!

Thomas ‘fırk’lamaz çünkü kurallar bunu gerektirir; kızlar erkeklere ‘fırk’lar, ama erkekler bunu yaparsa kıyamet kopar ve bu durumun adalet ya da mantık eksikliği ile de hiçbir ilgisi yoktur. Bu da genç Thomas’ın gerçekte ne kadar bilge olduğunun en belirgin göstergesidir.

“Planınız muhteşemdi, Efendi Argail. Ve bir saat gibi işledi..”, der Thomas.

“Saat gibi işledi, çünkü saati kuran siz ikinizdiniz. Ve harika iş çıkardınız. İzci Onbaşımız en başta onların kendisinden nefret edecekleri kadar canlarını yakmış olması, sizin tükenmekte olduğunuzu sandıklarında hiç düşünmeden saldırmalarına sebep oldu.”, der Efendi Argail daha da sırıtarak, sonra Bremorel’e dönüp, “Genç bayan, bir izci değilde bir müzisyen olsaydınız, sergilediğiniz performansı seyretmeleri için bütün Scowling Hills’i toplardım.”, diye açık takdirini gizlemeden söyler.

Bremorel çok çabalar.. ama başaramaz..

..ve yüzü daha da kızarır!

“Plan sizindi.”, diye mırıldanır, utanmış bir şekilde.

“Aslına bakılırsa planın siparişini veren Şerif Standorin’di. Yapan da ben değil, küçük torunum Dridges Motherswolfie idi. Ben sadece önden gidip, sağa sola emirler yağdırmanın dışında avazım çıktığı kadar bağırırken birkaç kafa kırıp önemli görünmeye çalıştım, o kadar!”, diye kıs kıs güler yaşlı dwarf.

“Ama Orkenlerin son saldırısında ‘açık kapı’ bırakılması, en başından beri düşünülmüş bir şeydi ve onun mimarı ise Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman idi.. Zeki ve kurnaz adam şu Yuleman..”, diye itiraf eder Efendi Argail.

“Ama neden?”, diye biraz afallar Bremorel.

Buna cevap, Efendi Argail’den gelmez.

Thomas sessizce konuşur.

“Çünkü Serenity Home’da bir hain var. Ve o her kimse, edindiği bilgiler sadece belediye konsül üyeleriyle paylaşılan bilgilerdi. Buraya gelirken bize yapılan baskınlar da birer tesadüf değildi. İkimizde o baskınlarda özellikle hedef alınmıştık..”

Bremorel istemsizce sırtının sızladığını hisseder ve yüzünde nahoş bir ifade belirir.

“Açık bırakılan nokta.. Neyi ispatlamış oldu ki?”, diye hırlar.

YULEMAN HER KONSÜL ÜYESİNE FARKLI BİR ‘ZAYIF NOKTA’ BİLGİSİ VERMİŞTİ..“, der Thomas aynı sessiz ama hüküm verir bir ses tonuyla..

Bremorel her şeyi anlar zira bu küçük ‘OYUN‘, gerçekte bir konsül üyesinin de ölüm fermanı olmuştur!

“Bu nokta kimindi?”, diye ister istemez sorar Bremorel.

Thomas ona söyler.

Bremorel hayretle ona bakar. “O salak mı?”

 

Şerif Standorin’in, kasabasının güvenliği söz konusu olduğunda şaka yaptığı asla görülmemiştir. Bremorel bunu, onunla katıldığı sayısız operasyonda, defalarca görmüştür ve şerifin haberi alması halinde, hiçbir tereddüt göstermeksizin, makam ve mevkilere bakmaksızın harekete geçecek ve işi kökünden halledecektir.

Bremorel bundan adı gibi emindir.

 

“Sizin için özel bir mesajım var, Tapınak Muhafızı Thomas.”, der Efendi Argail, birden ciddileşerek.

“Bunu size daha önce iletebilirdim, ama yapmamayı tercih ettim. Bundan dolayı beni anlayacağınızı umuyorum ve sizden özür diliyorum. Korkarım, bundan bir hafta önce, Serenity Home Tapınağı Baş Bekçisi ve benim çok eski dostum Efendi Demos Lightshand vefat etti. Yatağında ve mutlu bir şekilde. Bana gönderdiği en son mektupta bunu açıkça belirtti ve ardında küçük Magellam ve senin gibi iki tane yetkin muhafız bırakabildiğinden dolayı da ne kadar büyük bir coşku hissettiğini, uzun satırlarında defalarca ifade etti.”, der Efendi Argail, yüzünde kederli bir ifadeyle.

“Demos çok iyi bir insandı. Onun sayesinde birçok yetim ev sahibi oldu. Birçok genç eğitim gördü. Serenity Home onun sayesinde her zaman huzurla nefes aldı. Kaybı Scowling ve Elder Hills için bile büyük bir eksiklik olacak.”, diye devam eder Efendi Argail, gözleri dolmuş bir şekilde.

Thomas beti benzi atmış bir şekilde olduğu yerde kalakalır.

Bir kaç defa bir şeyler söylenmeye yeltenir, ancak ağzından herhangi bir ses çıkmaz.

Uzun, zarif ama güçlü parmakları olan bir el ona doğru uzanır ve gencin parmakları arasına dolanır.

“Bize biraz müsaade edin lütfen, Efendi Argail. Bugün Tapınak Muhafızı için oldukça yorucu bir gündü”, der Bremorel, olağan dışı yumuşak bir sesle. “Ve.. kendileri Efendi Demos’u pek severdi..”

“Tabii.. Tabii.. Sizi anlıyorum.. İşin gerisini bizim çocuklar halleder..”, der kısık bir sesle Efendi Argail.

 

Bremorel, dona kalmış Thomas’ı nazikçe alır, ve kendilerine tahsil edilmiş olan küçük köy kulübesine kadar götürürken, arkasından Efendi Argail’in çıldırmışcasına gürlediğini duyar.

“Lillias! Senin ne işin var burada? Jeina! Bu kızın Scowling Hills’den ayrılması yasaklanmıştı! En son bir yere gittiğinizde sizi Kuzey Tundra’lardan toplamıştık ve sen bunun çıkmasına izin mi verdin?!”

“O bir mahkum değil ki, dede. Ve kendisi küçük kız kardeşim. Arada bi şımartılmayı hak ediyor bence.. Ayrıca yaptığı havai fişeklere bayalıyorum ve onları madenlerde onu kitlediğiniz zindan da yapamıyor!”, diye genç, yeşil gözlü sarışın bir dişi dwarfın muallak bir tonla cevap verdiğini duyar.

“O bir zindan değil!”, diye gürler Argail. “Ona tahsis edilmiş olan ofis!”

“Dede.. Yer altında, güneş görmeyen, penceresi bile olmayan, kapısında devamlı bir bekçi olan yere ‘zindan’ deniyor..”

“Biz dwarf’uz.. hepimiz zaten yer altında yaşıyoruz ve hiç bir yer güneş görmüyor ve hiç bir evin penceresi yok! Taşa bakan pencereler mi yapalım?”, diye cevap verir Efendi Argail delirmiş bir şekilde..

“Taşların üstüne balık resimleri çizebiliriz! Bu şekilde deniz manzaralı evlerimiz olur!”

“…”

✱ ✱ ✱

Ben.. ben özür dilerim. Benim bu halimi görmemeni tercih ederdim.”, diye mırıldanır Thomas, donuk bir şekilde.

Genç Thomas, küçük, sade köy kulübesine geldikten sonra bir köşeye sinmiş, başını kolları ve dizleri arasına gömmüş, dakikalarca kontrolsüz bir şekilde ağlamıştı. Yanı başından ayrılmayan izci kız ise onun elini bırakmamış, dolu gözlerle ve sessizce o da gencin yanında oturmuştu. Efendi Demos’u Bremorel’de yakinen tanırdı. Serenity Home’daki bütün yetim ve öksüzler Demos’u yakinen tanırdı.. Yıllarca yetimhaneye keyfi bir şekilde gelip giden deli, mütemadiyen kızgın, kötürüm bir kıza her zaman şefkat ve anlayışla yaklaşmıştı.

“Neden? Erkekliğinden bir şeyler eksilir diye mi korkuyorsun?”, diye bilinçli bir şekilde ‘fırk’lar Bremorel.

“Ben.. ben hiçbir zaman kendimi o kategoride görmedim.”, der Thomas, sessizce.

“Hiçbir zaman olmadın zaten..”, diye yapıştırır izci kız ve uyuşmuş bacaklarını germek ister gibi ayağa kalkar.

Thomas da elini tutan kızı ayağa kalkarken takip eder ama hafif alınmış ve kırılmış bir ifadeyle bakar ona.

“Neden her zaman beni—”, diye başlar ama izci kız araya girer..

“—Sen o kategoriden biri olsaydın, yıllarca peşimden gelmezdin. Gelseydin, ben de senin bir kaçık olduğunu düşünür, bulduğum ilk kuytu yerde de seni harcardım. Neden diğerlerinin birden beni takip etmeyi bıraktıklarını sanıyorsun? Beni takip eden diğerlerine ne olduğunu hiç düşünmedin mi? Bu konuda arkamda çok ‘leş’im var, Thomas..”, der Bremorel, hafif gülümseyerek.

Sonra sesi hayret verici bir şekilde yumuşar, “..ve neden sadece senin, kalan ilk ve son çocuk olduğunu.. Hiç mi merak etmedin?

Bugün burada yaptıkların.. Etkileyiciydi.. Ateş İnmesi büyün.. Lady’nin bile öyle bir şey yaptığını görmedim.”.

Thomas uzun bir süre ağzı açık bir şekilde Bremorel’in yüzüne, ve onun muhteşem yeşil gözlerine bakar zira bu, bu güne kadar ondan duyduğu ilk ve tek iltifat içeren cümledir.

“Umm.. Lady de yapabilir, sanırım. Ama onun ilgi ve ihtisas alanı daha farklı..”, diye biraz afallar.

Uzun bir süre sessizce seyretme sırası Bremorel’e geçmiş gibi, o da önünde duran gencin yüzünü süzer.

“Eee.. bundan sorra nereye?”, diye sorar izci kız.

“Umm.. bilmem. Nereye gitmemizi isterlerse, ya da nerede bize ihtiyaç duyulursa oraya, sanırım.”, diye, beklenmedik bir şekilde kurumuş bir boğazdan gıcırdayarak çıkar Thomas’ın sesi.

Ama Bremorel ona sadece bir salağa bakar gibi bakmaya başlar bir anda.

“Aaaa..”, diye ayılır Thomas. “Cevabını vermeye niyetlisin, galiba..”

“Ne olmasını istersin?”, diye son şanslarını kullanmaya başlar Bremorel.

Thomas omuzlarını silker.

“Altı yaşımdayken, seninle arkadaş olmaya can atıyordum. Şimdiyse.. se.. senin sevgim olmanı arzuluyorum.. çok!”, diye eline yüzüne bulaştırır genç tapınak muhafızı.

“Bu kadar mı?”, diye dürter Bremorel.

“Cesaretim buraya kadar, Morel. Bana yardım et. Lütfen. Benimle ortalarda bir yerlerde buluş. Her neresi olursa olsun, seçeceğin noktayı orta nokta olarak kabul etmeye razıyım.. Ama sen de bir adım at.. bana doğru..”, diye ezilmiş bir şekilde yere bakar Thomas.

Bremorel, önünde iki büklüm olmuş gencin haline ‘fırk’lamaz. Gülmez. Alay etmez..

Dahası, onun bu halini komik bile bulmaz.

“Ben yarım işlerden hoşlanan biri değilim Thomas Dimwood. Bunca yıl beni takip etmiş biri olarak, bu kadarını fark etmiş olmalısın..”, der ve genç adama doğru, tehlikeli bir adım atar.

“Ya hep, ya hiç, öyle mi?”, diye sorar Thomas ama gerçekte bu bir soru değildir. “Seni çok uzun bir zamandır sevdim. Çok.. Şu anda, elimi tutmuş olman bile benim için bir hayat dolusu hayalin gerçekleşmesi anlamına geliyor. Ama senin için bu yarım ise..”, der ve uzanıp kızın diğer elini de kendisi alır. “..diğer yarısını da istiyorum.. Tamamını! Sanırım burada işimiz bitti ve bizim de evimize dönme zamanımız geldi. Konuşacak ve.. paylaşacak çok şeyimiz var.”

“Benim evim yok.. Tapınak Muhafızı. Aslına bakılırsa, bana geri verdiğin düş kapanım dışında da bir şeyim yok!”, der hafif titrek bir sesle Bremorel.

“Senin her zaman bir evin vardı.. Sadece gelmeni bekliyordu, Morel Songsteel. Ve sahip oldukların, sadece bir düş kapanıyla sınırlı da değil.. Artık düşlerimizin kendileri ve birlikte kurabileceğimiz bir geleceğimiz var..”, der Thomas kararlı bir sesle ve önünde duran, yeşil gözleri alev almış, huysuz, inatçı, asabi, belalı, güzel ve kendisinin bile farkında olmadığı kadar da içli olan kıza doğru uzanır..

✱ ✱ ✱

Demek öyle..”, der Yuleman, omuzları çökmüş bir şekilde. “Yaptığımız planın bu kısmının gerçekte başarısız olmasını umuyordum.”

Yüzü çekilmiş, haşin bir ifadeyle Şerif Standorin, Serenity Home Belediye Başkanı Arthandos Yuleman ile özelde buluşmuş, ve habercinin getirdiği bilgileri onunla paylaşmıştı.

“Bizim çocuklar nasıllarmış, peki? Onlardan bir haber var mı?”, diye sorar Yuleman.

“Haberleri getiren koşucu, izci onbaşının bir kaç defa yaralandığını, ancak kılıcıyla ‘şarkı söyler gibi’ savaştığını anlattı —kendi sözleri, benim değil. Korkarım Efendi Moorat gururundan çatlayacak ve aylarca çekilmez olacak! Tapınak muhafızımız ise alanında beklenmedik bir başarı ve taktik zeka göstermiş. Bırak zincirli bir gürz kullanmasını, o çocuğun kütüphaneden çıktığını bile görmedim. Bir de gitmiş kendisini savaş taktikleri konusunda eğitmiş!”, der şerif.

“İnanılır gibi değil..”, diye onaylar Yuleman.

“İçimden bir ses, sanki yetimlerimizi daha yakından takip edip eğitmemiz gerektiğini söylüyor. Arashkan’a gidenlerin de neredeyse hepsi öyle. Ya bir yetim, ya da öksüz..

Senin anlayacağın ikisi de iyiymiş ve pek yakında geri döneceklermiş. Sanırım ayrıntıları geldiklerinde kendilerinden dinlemek zorunda kalacağız.”, diye anlatır şerif.

Yuleman, şerifin anlattıklarını başıyla onaylar, sonra asıl meseleye tekrar dönmek istemiyormuş gibi bir an susar. En sonunda bıkkın bir sesle konuşur.

“Ne yapacaksın?”, diye sorar Yuleman şerife.

Şerif kıpırdamaz.

İstifini, duruşunu, bakışlarını değiştirmez..

Ve sesini de çıkarmaz.

Sessizce Yuleman’a bakar.

“Bunu senden isteyemem Stan..”, diye samimi bir şekilde söylenir Yuleman.

Yuleman’ın özel çalışma odasında yanan tek mum, durumun vehametini vurgulamak istiyormuşcasına titreyerek yanmaktadır. Odanın kendisi, bulundukları belediye binası ve Serenity Home çoktan uyumuştur. Arada bir, uzaklardan bir yerlerden gelen baykuş ‘huu’ları ve çekirge cırlamaları dışında her yer sessizdir.

Şerif, uzun bir süre belediye başkanına cevap vermez.

Neden sonra başını hafif sallar ve, “Bu görevi alırken, karşılaşabileceğim her türlü olası şeyler konusunda uyarılmıştım..”, der sessizce. “Ama bu, içine düşmek istediğim bir durum değildi. Udoorin’in bunu öğrenmesi halinde, beni affedebilecek mi bilemiyorum. Ben.. ben bir daha onun yüzüne nasıl bakacağım, onu düşünüyorum. Hayatı boyunca ona şerefli, haysiyetli ve onurlu olmasını telkin ettim. Ama yapmam gereken bu şey.. hepsini yıkacak bir şey..”

“Udoorin artık bir çocuk değil. Bunu iki yıl önce, bütün yetkilerimi elimden alıp da köyü ayağa kaldırdığında göstermiş oldu.”, der Yuleman ciddi bir şekilde.

“O olayı hala dile getirebildiğine inanamıyorum, Arthi! Aradan iki yıldan fazla geçti ve sen inatla eskitemedin şunu bir türlü. Her fırsatta tozunu alıp önüme sürüyorsun. Udoorin daha bir çocuktu ve sorumluluk alsın diye onu arkamda vekil olarak bırakmıştım. Kimse olabilecekleri bilemezdi..”, der hafif alınmış bir sesle şerif.

Yuleman acı bir şekilde güler.

“Takılıyorum sadece, şerif. Ve takılmaya da daha uzun yıllar devam edeceğim. Ama işin aslı, o gün Udoorin ikimizin de yapamadığı bir şeyi başarmış oldu. Evet, bunu bilerek yapmadı belki ama, hepimizi, içinde bulunduğumuz tehlikelere uyandırmış oldu. Senden sonra harika bir şerif olacak o.”, der Yuleman.

“Hayır..”, diye cevap verir şerif sessizce. “..korkarım o bir şerif olmayacak. Onun kaderi.. çok daha uzaklarda.. ve yükseklerde..”

“Prenses?”, diye sorar Yuleman.

“Prenses..”, diye yanıtlar şerif, “..Udoorin açısından sadece olayları tetikleyen kişi oldu o kadar. Tıpkı Aager’in ısrarlı eğitimi o gün Udoorin’e yapması gerekenler konusunda tetiklediği gibi..”

Oda uzun bir süre daha sessizliğe bürünür.

“Fogstep..”, der Yuleman. “Onun bugün burada olmasını çok isterdim. O bu pis işi seve seve yapardı.”

Şerif başını sallar.

“Evet, yapardı. Ama asla seve seve yapmazdı bunu.”

“Hayret. Ben ondan böyle bir.. şefkat anlayışı beklemezdim.”, der Yuleman.

“Arthandos.. Sence Drashan’dan, öldürmekten zevk alan birini getirebilecek kadar mı ahmak biriyim senin gözünde?”, diye alınmış gibi gelen bir sesle konuşur şerif.

Yuleman sırıtır.

“O rolü en son yediğimde daha genç bir belediye başkanıydım, Stan. Ve beni çok iyi keklemiştin o gün.. Herkesin ortasında!”

“Güzel bir gündü.”, diye Standorin’de sırıtır.

Ama ikisininde sırıtışı uzun sürmez.

Şerif Standorin ayağa kalkar.

“Bu gece?”, diye sorar Yuleman.

“Bu gece..”, diye tasdik eder şerif.

“Ne yapaca— boşver. Bilmek istediğimi hiç sanmıyorum açıkçası..”, der kendinden bile tiksinmiş bir sesle Yuleman.

“Evet. Bilmesen çok daha iyi olur. Sen bu işten tamamen muaf olmalısın..”, diye onaylar şerif bıkkın bir şekilde. Sonra bulundukları loş odanın kapısına yönelir, sessizce kapıyı açar ve belediye binasından ayrılır.

✱ ✱ ✱

Ne.. ne oluyor?.. Şe.. şerif..? Ne demek oluyor bu?”, diye zorlukla konuşur genç adam, zira iri cüssesiyle şerif onu boğazından yakalamış, ağzını tıkamış, başına bir bohça geçirip gecenin karanlığında onu ormana getirmiştir.

Başından bohça, ağzından da pis paçavra çıkarılmış genç adam korkuyla şerife bakarken titremesine engel olamaz.

“Neden kendi halkını sattığını sormayacağım bile.”, der şerif sakince. “Çünkü sen, ihanetinle kaç kişinin hayatına mal olmuş olabileceğini hiç düşünmeyen, kaç bin kişinin ise hayatıyla oynadığının farkına bile varamayacak kadar düşüncesiz ve şımarık bir ahmaksın.”

“Bu.. bunu babam duyduğunda hepinizi mahvedecek!”, diye çığlar genç adam korkuyla.

“Baban asla sana ne olduğunu öğrenmeyecek. Kendisi de yarın şafakla birlikte artık bir konsül üyesi olmayacak. Kendi isteği ile istifa edecek, ya da onun başına gelecek olan, senin başına gelecek olandan pek de farklı olmayacak. Sanırım ikimiz de onun hangi tercihi yapacağını biliyoruz..”, der şerif.

“Be.. benim güçlü dostlarım var!”, diye daha da tiz bir sesle ağlamaklı bir şekilde kekeler genç adam.

Şerif gence soğuk bir şekilde sırıtır.

Sonra hafif kenara çekilir ve yerde yatan, boğazı boydan boya yarılmış, kukuletalı cübbesi kan içindeki bir cesedi gösterir.

“Bunun gibi mi?”, diye sorar gence, ürpertici bir sükunetle.

Genç, yerdeki ölü adama bakar ve fal taşı gibi açılmış gözlerinden onu tanıdığını anlaşılır.

“Gitmeden önce bu dünyada söylemek istediğin son bir şey var mı, genç Lucious Franderson? Pişman olduğuna dair.. Af ya da özür?”, diye sorar şerif.

“BUNU YAPAMAZSI—”

 

Genç Lucious dizlerinin üstüne çöker.

İki eliyle de, fışkıran kandan sırılsıklam olmuş boğazını tutar ama bu hiçbir işe yaramaz ve zaten bu hali de uzun sürmez..

Genç adamın açılmış boğazından birkaç hırıltılı, ıslak ses kurtulur, gözleri kayar ve olduğu yere yüzükoyun kapaklanır.

Etrafa hayatı saçıkırken bir-iki defa tepinir, sonra o da durur.

 

“Ben de öyle sanmıştım..”, der şerif, yüzünde acı, utanç ve tiksinti dolu bir ifadeyle.

“Ölürken bile şımarık ve ahmak!”

✱ ✱ ✱

Tel’Shee dim’Ora’dan ayrılma zamanı gelmiştir.

Elf halkının tamamı, Bremorel ve Thomas’ı uğurlamak için köyün barikatlı girişinde toplanmış, uzun vedalaşmalardan sonra elfler barikatı aralarken halkın arasından yaşlı bir elf kadın, topallayarak iki gence yaklaşır.

“Al bunları güzel kızım.”, der yaşlı elf kadın ve Bremorel’e küçük, ince elf işlemeli, silik pembe renkli ipek bir bohça uzatır.

Thomas durur, Bremorel ise hayretle yaşlı kadına bakar.

“Siz.. siz saldırı için savaş borusunu çalan cesur teyzesiniz!”, diye ünler izci kız.

Yaşlı elf mutlu bir şekilde gülümser.

“Evet, o bendim, kızım. Duyduğum kadarıyla sen de bir başka izci onbaşının yakın arkadaşıymışsın. Adı Laila. Kendisi ‘Wolvesbane’ adını hak etmiş.”, der kadın.

“Laila..? Evet kendisi kuzenimdir. Çok önemli bir görev için, oldukça uzaklarda şimdi.”, der Bremorel gülümseyerek.

“Sen.. sen onun kuzeni misin? Yoksa sen Seleina Sunstrider’ın kızı mısın..?”, diye hayretle bakar yaşlı elf, izci kıza.

Bremorel bir an çarpılmış gibi olur zira bu ismi.. annesinin ismini çok, ama çok uzun bir zamandır bir başkasının ağzından duymamıştır..

“Demek söylentiler doğruymuş.”, diye sessizce mırıldanır kadın içli bir şekilde.

“Söylentiler?”, diye tamamen şaşırmış bir ifadeyle sorar Bremorel.

“Bir ‘Silverdenú’un bize geri döndüğü..”, der yaşlı kadın ve istemsiz bir şekilde sarılır izci kıza.

Bremorel tamamen afallar.

Ve birden ayılıverir.

“Silverdenú.. Siz.. siz Laila’nın anneannesisiniz!”

“Evet, güzel kızım. Senin de.. Seleina Sunstrider, senin annen, elflere yakındı ama bir insan olduğu için Laila’nın annesiyle arkadaşlık etmesini istemedik ama yine de kızım annenden vazgeçmedi ve ikisi birbirinin can ve sır arkadaşı oldular. Halkımızın kör anlayışları yüzünden ikisini de iteledik. Ama ben onu kendi kızım gibi severdim. O çok iyi, samimi, sevgi ve hayat dolu bir kızdı..

Bizler senin annenden etkilendiği için kızımın bir insanla evlendiğini düşündük. Ve onu, Liala’nın annesini, Seraphim Silverdenú’yu, bir insanla evlendiği için dışladık ve o öldü..

Aradan yıllar geçti ama bu günahımızı Gökler unutmadı. Bizi ve köyümüzü yakarak cezalandırdılar. Elimizden yetişkin bütün gençlerimizi aldılar. Sonra da seni bize gönderdiler, ki hatamızı anlayalım diye. Ve sen, bir insan, dışladığım öz kızımın küçük yeğeni, buraya geldin, köyümüzü inşa ettin ve bizi, kendi kanın pahasına korudun.. Senin o duvarda çarpışırken defalarca yaralandığını gördüm. Buna rağmen düşmedin ve bizi terk etmedin..”, der yaşlı elf kadın ve hıçkırıklarla ağlamaya başlar.

Bremorel şaşkına dönmüştür ve ne diyeceğini bilemez.

Yandan Thomas yaklaşır.

“Evet. Siz onları dışlayarak büyük bir günah işlediniz, zira bunu yaparak en kıymetli şeyinizden de men edilmiş oldunuz; çocuklarınız.. Geleceğiniz! Bu ders size çok pahalıya mal oldu, ama hatanızı anladınız ve bundan dolayı da ödüllendirildiniz. Size geri verilen bir geleceğiniz var artık. Onların kıymetini bilin ve aynı hatalardan sakının. Bugün, burada, elfler, insanlar ve dwarflar bir oldu ve düşmanı yendi. Alınması gereken ders de buydu. Bu dersi gelecek nesillere anlatma sorumluluğu da size ait.”, der genç tapınak muhafızı, sert bir şekilde.

Yaşlı kadın daha da inleyerek ağlar ve Bremorel’e sımsıkı sarılır.

“Burası.. burası senin evin güzel kızım. Senin ve Laila’nın evi.”, der ve izci kızın eline ipek bohçayı tutuşturur.

“Bunlar benim kızımın, Seraphim’in çeyizliği idi. Onlar artık senin. Sevgili Laila’mız da bize geri döndüğünde, bir tane de ona hazırlamış olacağım..”


Dwarflar Scowling Hills’e geri döndüklerinde, yaşlı Argail Smitefast eline aldığı koca bir tokmakla ilk denemeyi kendi evinde yapar. Çarpık çurpuk açtığı deliklere kaba pencereler geçirir, sonra Jeina’yı çağırtıp, yeni açmış olduğu ‘pencerelerin’ taşa bakan yüzeylerine balık resimleri çizdirtir. Jeina büyük bir mutlulukla taşların üstüne her türlü balık, deniz kestanesi, koca deniz kabukları ve bir tanede, her nasılsa, yıllar önce karşılaştığı bir Tundra Elf’e çok benzeyen, beyaz, örme saçlı bir de deniz kızı çizer..

Sonuç beklenmedik bir şekilde tutar ve bir anda orman yangını gibi yayılır. Scowling Hills’den Elder Hills’e kadar bütün dwarf kadınlarından talep ve siparişler yağmaya başlar ve Jeina yıllarca en popüler dwarf olur. Küçük kız kardeşi Lillias ile beraber, neredeyse bütün dwarf evlerine pencere ve deniz, orman, dağ, bulut, göl ve çiçek bahçeli manzara resimleri yaparlar!.. Lillias’ın küçük bir önerisi üzerine tüm dwarf moda camiası tekrar çalkalanır ve iki kız kardeş, pencere ve manzara yaptıkları bütün evlere, ‘perde’ uygulaması için tekrar çağrılırlar! Bu çılgın moda yangının bir uzantısı da, hiç beklenmedik bir şekilde, Lady Magella’nın en küçük (ve en belalı) kız kardeşi olan Grugreth Twonutz’dan gelir. 

Kendisine bir kalkan siparişi geldiği bir gün, bitirdiği kalkanın üstüne, ablası Jeina’nın kendi ‘pencerelerine’ yaptığı deniz kızını çizer. Uygulama çok da başarılı olmaz ve daha çok abstre bir.. ‘şey’e benzer. Kalkanı almaya gelen dwarf, Grugreth’e “Bu ne?”, diye sorma hatasında bulunur.

Kaçık kız kaçık gözlerle dwarf’a bakar, sonra dalar..

Dwarf, Grugreth’ten yediği dayaktan hayatta kalan nadir kişilerden biri olarak popüler olur. Ama asıl dikkat çeken şey ise, kalkanındaki şekillerdir.

Bir anda Grugreth’in genelde boş olan demirci dükkanına, üstlerinde çizimler olması istenen yüzlerce yeni kalkan siparişi gelir. Bunu takip eden bir kaç yıl içerisinde, Scowling Hills ve Elder Hills’de penceresiz, perdesiz, manzarasız ve desenli kalkansız ev kalmaz..

 

book 01 books dungeons and dragons duygusal karakter analizi komedi modül serenity home tarihçe the plot thickens Whispers; A Cabal

A Bard’s Tale X
“Dorin’s Day”

A Bard’s Tale X
“Dorin’s Day”

Timeline:

Dış görünüşler aldatıcı olabilir. Toplum bizim dış görünüşümüze bakar ve ona göre bir fiyat ve bir de rol belirler.. Ve genelde de bu rolün gerçekte bize uygun olup olmadığı ile ilgilenmez.

Bazen toplumsal kalıplar bizi hiç istemediğimiz şekillere sokar. Ama en sonunda tercihi yapan bizizdir ve yaptığımız tercihlerin sonuçlarını da üstlenmemiz gerekir.

Bu, bir çocuğun kendisine biçilen rolün içine sıkıştırılmasına karşı verdiği farkındasız itirazın hikayesidir..

Bu hikaye, Serenity Home yangınından dört, dört buçuk yıl önce başlar ve hem daha gerisini, hem de daha ilerisini kapsar.

 

 

Omuzunda ki o iz ne?”

Genç adam soruyu duymasıyla kendisini, kıyısında yıkandığı büyük Arashkan gölünün dibinde bulması bir olur. Panik içerisinde suyun yüzeyine tepinerek çıkar ve ağzına, burnuna ve boğazına kaçan suları zorlukla ve boğuk öksürüklerle temizler.

Kıpkırmızı olmuş yüzünü, istifini bozmamaya çalışarak gizler. Genç adam, burnuna kadar suyun içinde öylece durur.

Yavaşça sesin geldiği yöne döner ve “Ummm.. hangi iz?, diye sorar.

“Özür dilerim. Seni irkiltmek istememiştim.”, der yumuşak sesiyle, gölün kıyısında duran kız.

“Sorun değil. Sadece roller biraz yanlış oldu.”, diye mırıldanır.

“Anlayamadım..”, der genç kız.

Udoorin, sadece bir kaç kulaç ilerisinde, suyun yanında çömelmiş kıza bakar. Kızı ilk gördüğü günden beri ondan gözlerini alamamış olması, her nasılsa onda yeni yeni fark ettiği ayrıntılardan hiçbir şey eksiltmemiştir. Onu ilk gördüğünde fark ettiği şey gözleri olmuştu. Gözleri ve gözlerinin rengi.. ve şekli.. ve o gözleri süsleyen kirpiklerinin ne kadar uzun olduğu.. ve o gözlerin ardında yanan ateşi. Udoorin, o sırada kızın gözlerinde gizlenmiş ateşin sebebini bilmiyor olsa da yine de fark etmişti işte..

Sonra onun ince, çok hafif çilli burnunu ve minik, kırmızı ağzını..

Seri cinayet silsilesi gibi bunları —ve daha fazlasını— ard arda fark etmiş ve elinde savurduğu baltayı bir anda savurmaktan vaz geçmiş ve öylece kız baka kalmıştı..

O günden sonra kızın görünüşünde, duruşunda, davranışlarında, duygu ve düşüncelerinde fark ettiği ayrıntılar git gide artmış ve Udoorin’in bunların listesini tuttuğu zihinsel defterini çoktan doldurmuş, şu anda ise mutlu bir şekilde on dördüncü koçandadır!

Udoorin bu sefer kızın siyah, kuzguni saçını her zamanki gibi örmediğini, hafif dağınık bıraktığını fark etmiştir —ki bu onu biraz şaşırtır zira kız asla düzgün olmayacak şekilde giyinmemiş ve davranmamıştır. Saçları da her zaman, büyülüymüş gibi ‘düzgün’dür. Bununla beraber, kızın ‘hafif dağınık’ halini takdir etmekten de kendisini alamaz.

Udoorin’in gözünde bu kızın her hali güzeldir.

“Umm.. normalde kızlar gölde yıkanırken, erkekler yanlışlıkla onlara tesadüf eder.. ‘Roller yanlış oldu’ derken bunu kastetmiştim.”, diye lafı biraz ağzında geveleyerek açıklar.

“Ben.. ben özür dilerim. Gidebilirim.. rahatsız olduysan.”, diye kız da biraz geveler lafı ağzında.

“Hayır. Lütfen gitme.. Yani.. kalma da.. yani.. kalma ama gitme de!”, diye tamamen afallar ve zihninde Aager’in ağzından kendisini “Avanaksın olm sen. Tam bi avanak!”, diye azarlar.

“Ben.. yanlışlıkla gelmedim aslında.”, diye hızlı bir şekilde itiraf eder Lorna.

Udoorin kıza öylece bakar.

“Yaralarını merak ettim ve belki bir şeye ihtiyacın olur diye düşündüm.”, der kız ve ne kadar kötü bir yalancı olduğunu ortaya koymuş olur. “..ve üzerinde zırhın da yok, silahların da.” diye gevelemeye devam eder ve kendi yüzü de kızarmaya başlar.

Udoorin daha da hayretle kıza bakar.

“Beni korumak için geldin..”, diye hayretini de, hayranlığını da, mutluluğunu da gizleyemez.

“Lady kimsenin yalnız dolaşmasını doğru bulmuyor. Ama kimse senin yalnız olup olmadığınla pek ilgilenmiyor..”, diye tamamen kızarmış bir yüzle cevap verir kız.

“Ummm.. Neredeyse iki haftadır yollardayız. Sim Town’a kokarak girmek istemedim..”, der. Sonra işin gerçeğini itiraf eder.

“Aslında Lady koktuğumu ve gidip yıkansam iyi olacağını, yoksa hayatımın geri kalanını yalnız geçireceğimle alakalı bazı tehditler savurdu!”, diye dürüstçe mırıldanır Udoorin. “Umm.. Yıkanmak istiyorsan gelebilirsin..”, diye önerir.. Genç adam bir anda söylediği şeye ayılır ve daha da kızarmış bir yüzle kekeleyerek ekler “Yani.. ben çıkabilirim.”, diye kızı kurtaracağına, kendisini de, onu da daha da batırır.

“Ben.. biz.. kızlar sonra.. akşam halledeceğiz. Sen keyfine bak!”, der Lorna ve o da genç adamı, kendisiyle beraber suda boğar..

Bir an ikiside öylece bakakalırlar.

Neden sonra Udoorin boğazını temizler, kız da ayılır gibi “Omuzundaki iz..”, diye tekrar sorar.

“Ummm..”, diye utanarak takılır Udoorin zira o izin anısını hatırlamak istemediği gibi, ize en başta sebep olan ve olayı tetikleyen şeyi söylemesi halinde, hemen ilerisinde, suyun kıyısında duran kızın üzerinde oluşturabileceği yanlış izlenimi de düşünür.

Udoorin bu kıza deli gibi vurulmuş olduğunun açık bir şekilde farkındadır. Ve ona yalan söylemek gibi bir şeyi asla yapmayacağına o an karar verir.

“Bu.. bu bir ısırık izi..”, der sessizce.

Lorna’nın iki kaşıda havaya kalkar ve hayretle “Isırık izi mi? Ne ısırdı seni?”, diye sorar.

“Umm.. Bremorel! Bir de bacağımın arkasında var. O da Laila’ya ait!”

A Bard’s Tale VIII, “Aager”

(alıntı.. aslı için bkz. Hikaye: A Bard’s Tale VIII, “Aager”)

Serenity Home kasabasının karakol binasında bir grup güvenlik görevlisi toplanmış, esas duruşta şerifin gelmesini beklemektedirler. Aralarından geniş omuzlu, uzun boylu bir çocuk, rahat bir şekilde duvara yaslanmış olan Aager’i fark eder. Sırasından ayrılır ve ona doğru yaklaşır. Tanımadığı bu adamın önünde dikilir, çatık kaşlarıyla ona pis bakışlar atar ve kaslarını şişirir.

Gürlü sesiyle “Sen de kimsin ve burada ne işin var?”, diye bela arayan bir üslupla önünde duran adama hırlar.

Aager hiçbir şey söylemeden iri gence bakar.

Genç, kendisinin kale alınmayışından hiç hoşlanmaz.

“Sana söylüyo—” Genç adam gerisini getiremez çünkü bir anda kendisini yerde bulur ve ne diyeceğini de hatırlamaz ama başında oluşmuş devasa bir ağrı ile olduğu yerde inlemeye başlar. Aager’in hangi ara belindeki copu çıkarıp kullandığını kimse görmez.. Bütün görevliler oldukları yerde kala kalmışlardır.

Karakol binasının kapısı açılır ve “Günaydın beyler.. “, diyerek şerif içeri girer..

..ve yerde yatan genci fark eder. Bir bakışta ne olduğunu anlar. Yüzünde keyifli bir ifade belirir ve yerde inleyen çocuğa yaklaşarak “Aaa..! Demek çoktan tanıştınız..”, der. Sonra diğerlerine döner ve “..ama bilmeyenler için, bu bey ‘Efendi Aager’. Kendisi bu sabah itibariyle benim sağ kolum oldu..”, der. Sonra Aager’e döner ve yerde yatan genci işaret ederek, “Bu da Udoorin. Kendisi oğlum olur. Sorumlulukların arasında, onu adam etmek de var. Deyim yerindeyse ‘eti senin, kemikleri benim. Bol şans!”

Aager sevimsiz bir ifadeyle yerde yatmış, kırılmış kafasını inleyerek tutan çocuğa yaklaşır ve onu adam etmeye başlar;

“Bir: sana müsaade edilmeden sırandan ayrılmayacaksın.. İki: kuşkulandığın birine cop mesafesinden daha yakında durmayacaksın.. Üç:  her kim olursa olsun, muhatabına her zaman ‘bayım’, ‘hanımefendi’ yada en azından ‘efendim’ diye hitap edeceksin.. Dört: ısıracaksan, havlamayacaksın. Aslına bakılırsa, hiçbir zaman havlamayacaksın! Beş: ölmediğin sürece yerde yatmayacaksın çünkü yerde yatarsan ölürsün..!”

Ayağa kalk Udoorin!” *, diye hırlar karalar içindeki adam.

“Eveet beyler, biz kendi işimize bakalım. Herkes bugünkü nöbet yerini biliyor sanırım.”, der şerif ve adamlarıyla karakol binasından ayrılır.

“..Sana ayağa kalkmanı söyledim genç adam!”, diye emrini tekrarlar Aager acımasızca.

“..Ka.. Kafamı kırdın kahrolasıca!”, diye inler yerde yatan genç.

Aager hiç sektirmez ve belinden çektiği copu tekrar gencin tepesine indirir. Genç bir çığlık atar ve yarılmış alnını tutar.

“Kahrolasıca ‘efendim‘!, diye düzeltir Aager ve “Ayağa kalk!”, diye tıslar yine.

Genç, zorlukla ayağa kalkmaya çalışır ama başına yediği iki darbeden sonra bu sadece gözlerinin kararmasına sebep olur ve olduğu yere yığılır. Kendinden geçmeden önce duyduğu son şey, karalar içindeki adamın “Sen öldün!”, diyen acımasız hırıltısı olur.

Bunu takip eden günlerde, Aager’in kimliği olmasa da, şerifin oğlunun kafasını kırdığı haberi yayılır. Karalar içindeki adam, bir orman yangını gibi çöker Serenity Home kasabasına. Ne zaman, nerede peydah olacağı asla kestirilemez, ancak iş kasabanın güvenliği ile ilgili olan her yerde ortaya çıkar ve kafası kırılan ilk kişi genç Udoorin olsa da, son kişi olmayacaktır. Belediye konsül üyeleri bu durumdan tedirgin olsalar da, Başkan Arthandos Yuleman ve Şerif Standorin geri adım atmazlar. Uzun toplantılar ve konuşmalardan sonra şerif söz alır.

“Beyler.. Serenity Home çok uzun yüz yıllardır bir köy ve bir kasaba olmaya alışmış durumda. Ancak bir şehir olmak istiyorsak, bazı alışkanlıklarımızın değişmesi lazım. Artık bir köylü gibi değil, bir şehirli gibi olaylara bakmamız gerekiyor ve açıkçası ‘eski güzel günler’i yad ederek bunu başaramayız. Oluşabilecek sorunlara şimdiden çözümler bulmuş olmamız gerekiyor. Oluştuktan sonra ‘yama işi’ bir kasaba için tatmin edici olsa da, bir şehir için yeterli olmaz. Etki alanımız Durkahan şehrinden Drashan’a, Rook Dağlarından, neredeyse Endless Watch’a kadar uzanıyor. Sizler bir şehrin idaresi için kendinizi hazırlamalısınız. Bizler de büyük bir şehrin güvenliği için uğraşıyor olacağız zira küçük düşünme zamanı sona erdi ve artık öyle bir lüksümüz de yok! “

Bu konuşma, bazı kırıntılar dışında Yuleman ve birçok konsül üyesince büyük destek görür. Buna Serenity Home Tapınak Baş Korucusu Demos Lightshand’den de destek gelince, işler bir anda hız kazanır ve Efendi Aager’in her yerde sessiz varlığı hissedilir. İşe, bütün ayrıntılarıyla kasabayı ve son otuz yılda adı kayda değer herkes hakkında bilgi edinerek başlar. Sonra kasabanın sınırlı muhafızlarının sayılarını kademeli bir şekilde arttırır ve sıfırdan eğitimleri için Elder Hills ve Scowling Hills’den özel eğitmenler getirtir. Kasabaya bağlı izcilerle olan kopuk ve gelişigüzel iletişimi bir standarta oturtur. Sonra da Ritüel Forest, Dim Woods, Oger’s Foot, Rook Mountains, Themalsar Harabeleri, Elder Hills, Scowling Hills, Silent Hills ve Tinker Hills hakkında ayrıntılı ve güncel bilgi için izcileri bu bölgelere gönderir ve gelen yeni bilgiler ışığında kasaba için oluşabilecek potansiyel tehlikeleri tespit eder.

Efendi Aager, yaptığı tespitlerle tatmin olup yerinde oturmaz. Bir yandan, aralarında uyanık ve eğitimli olanlardan birkaç kasaba muhafızını kendi idaresine kaydırır ve onları eğitirken, bir yandan da izcilerden aldığı bilgiler doğrultusunda yaptığı tehdit değerlendirmeleri sonucunda, söz konusu tehlikelerin ortadan kaldırılmaları için harekete geçer.

İlk operasyonu, Dim Woods’da uzun yıllar sorun oluşturan kurtlar ve ortadan kaybolan kadın ve kızlarla ilgili olur. Onun idare ettiği operasyon, Laila ve Morel adındaki iki genç izci kızın varlığı ile beklenmedik bir başarıyla sonuçlanır. Aager geri döndüğünde hazırlayacağı raporda bu operasyonu

 

Operasyon Kodu: Dim Woods — 001

“Dim Woods Kurt Kapanı Operasyonu”

“Bane’s Song Operasyonu”

BAŞARIYLA TAMAMLANDI

 

..olarak kayda geçecektir.

Yine mi?!”, diye homurdanır genç Udoorin yatağından. “Daha gün doğmadı bile. Bu ne hergün hergün!”

Udoorin son üç aydır olduğu gibi, yine odasının camının altında gelen bir tıkırtıya uyanmıştır.

“Milletin camını sevgilisi tıklatır, benimkine ise manyağın teki musallat oldu!”, der asabi bir şekilde. Sonra yorganını üstünden savurur, seri hareketlerle üstüne bir şeyler geçirir, darma dağınık odasının kapısını çeker, ardından hışımla çarpar ve dışarı çıkar.

“Yatağını paylaştığın biri mi var?”, diye hırıltılı sesiyle sorar, siyahlar içinde genç Udoorin’i bekleyen adam.

Udoorin durur..

Sonra, “Hayır yok! Olsaydı bunu sen biliyor olurdun zaten.”, diye söylenir Udoorin.

“Senin özel hayatın beni ilgilendirmiyor. Beni ilgilendiren senin mesleki hayatın..”, der Aager, üzerine alınmadan.

“Neden soruyorsun o zaman?”, diye nezaketsiz bir şekilde sorar genç adam.

“Her sabah odanın kapısını çarptığını duyuyorum. Boş bir odanın kapısını dramatik bir şekilde her sabah çarpıyor olmandaki ahmaklığa bir anlam veremediğim için soruyorum.”, der Aager, hafif omuzlarını silkerek.

“Sana çarpıyorum!”, diye dikleşir Udoorin.

“Aaaa.. ben odada yokken bana kapı çarpıyorsun. Cesursun genç Udoorin.”, diye sevimsiz bir şekilde sırıtır Aager, genç adama. “En azından ‘Kim o?!’ diye kafanı pencereden ahmakça bir şekilde dışarı uzatmıyorsun artık. On altıncı defa gırtlağını kestikten sonra bunu yapmayı bırakmış olman da bir başarı sanırım.. Hazırsan başlayabilirsin. Üç tur.. Bulman gereken üç şey var. Her biri, bir sonrakinin yeri hakkında ipucu barındırıyor.”

ÜÇ TUR MU?“, diye neredeyse haykırır Udoorin zira ‘tur’lardan her biri kasabanın etrafında tam bir tur koşmaya tekabül etmektedir. Yemiyormuş gibi bir kaç gün önce de adam, geceden sakladığı bir şeyleri bulması gibi saçma sapan yeni bir oyun icat etmiştir!

“Üç tur mu, ‘efendim‘!”, diye düzeltir Aager sessizce.

“Üç tur mu, EFENDİM?!“, diye isyanını yineler genç adam, ne var ki işin içine ‘efendim‘ girince istediği vurgu, hışmını kaybeder.

“Üç tur genç Udoorin. Başlasan iyi olur zira üç saatin var..”, der Aager.

“Lanet olsun.. Başınıza karga işeyesiceler!”, diye en son duyduğu küfrü savurur Udoorin.

“Lanet olsun, başınıza kargalar işesin, ‘efendim‘!”, diye onu da düzeltir Aager.

Genç adam koşmaya başlar ve kasabanın, Serenity Irmağına bakan çıkışına doğru, evlerin arasından kaybolunca, çocuğun çıktığı evin kapısı açılır ve ardından şerif belirir.

“Hiçbir gelişme göremiyorum.”, der sakince. Ama adamın fena halde üzgün olduğu bellidir.

“Neden öyle düşünüyorsunuz?, diye sorar Aager, şerife.

“Annesini kaybettikten sonra böyle oldu. Hiçbir şeye karşı ilgisi olmayan, tamamen umarsız çocuğun birine dönüştü. Ne yaptıysam günübirlik ilgi dışında kalıcı bir alaka oluşturamadım onda.”, diye sessizce kaynar şerif.

“Sorun da bu efendim.”, der Aager şerife.

“Ne gibi?”

“Ona acıyıp duruyorsunuz. Siz ona acıdığınız sürece de o değişmeyecek. Sizin acımanızın ona faydası değil, zararı dokunuyor. Ama üzülmeyin. Ben ona acımayacağım çünkü hayatımda kimse bana acımadı. Öyle ki, sorarlarsa tarif edemeyeceğim belki de tek şey budur.. Genç Udoorin benden yeterince acı çekince, hayatında ilk kez bir amacı olacak. Doğru seçilmiş bir amaç olmayacak bu belki ama, yine de onun için gerçek bir amaç olacak.. ve muhtemelen beni öldürmeye çalışacak!”, diye konuşur Aager.

Şerif, önünde duran adama hayretle bakar.

“Gerçek nefret bir günde oluşmaz. Zamana ihtiyaç duyar. Nefretin ne olduğunu bilmeyen biri, sevginin de gerçekte ne olduğunu bilmez — kıymetini de..”, der Aager kati bir sesle.

Şerifin gözleri kısılır ve sessizce “Sen nefreti çok iyi biliyor gibisin..”, der ona.

“Evet.. Çok iyi bilirim..”, der hırıltılı sesiyle Aager.

“Kimdi.. çok sevdiğin..?”, diye her şeyi bir anda anlamış bir şekilde sorar şerif.

Uzun bir süre cevap vermez Aager.

Neden sonra, “Kız kardeşim..”, diye fısıldar..

✱ ✱ ✱

Aager tahmininde doğru çıkar.

Karakoldaki ilk karşılaşmalarının üzerinden beş ay kadar geçmiştir ve Udoorin artık bu adamdan nefret etmektedir. Ve farkında olmadan onu devamlı gözleriyle takip etmeye başlar. Aager nereye giderse genç Udoorin, yanan gözlerle onun peşindedir ve zamanla adamın sabit bir güzergahı olduğunu fark eder.

Udoorin’in zihninde yavaş yavaş bir plan oluşmaya başlar. Plan hiç de çetrefilli bir plan değildir. İki arkadaşıyla buluşacak ve Aager’in evine dönerken kullandığı güzergahta uygun, kuytu bir noktada pusuda bekleyecekler ve adam geçerken Udoorin adamı yakalayacak, diğer ikisi de ellerindeki sopalarla adamın kaşını gözünü —ve neresine gelirse— yaracaklardı..

Udoorin, arkadaşlarıyla karanlıkta, sabırla Aager’in gelmesini bekler.

 

..ama Aager gelmez.

 

Genç Udoorin’in ısrarı üzerine iki saat daha bekledikten sonra arkadaşlarının canı sıkılır ve kalkıp giderler. Kendi canı da fena halde sıkılmış bir şekilde Udoorin’de evinin yolunu tutar. Karanlıkta biri “Sen öldün!”, der ve Udoorin kafasına yediği bir cop darbesiyle yere yığılır. Ertesi gün karakolda uyanır. Uyandığında karşı hücrede arkadaşlarını da, kafaları yarılmış bir şekilde bulur!

“Sanırım bugün yapacağın altı tur, yaptığın planın nerelerinde eksik ve hatalar olduğunu düşünmen için yeterli olacaktır. Dört saatin var!”, der Aager hırıltılı sesiyle.

✱ ✱ ✱

Bu olayı takip eden aylarda Aager, genç Udoorin’i sonuna kadar zorlar. Udoorin, kasabanın etrafında o kadar çok defa koşmuştur ki, o bölgeyi avucunun içi gibi bilecektir. Bunun yanı sıra babasının zoruyla kılıç eğitimlerini de almaya başlar, ancak çocuğun kılıca karşı hiçbir ilgisi olmaz. O sadece eline geçirdiği baltaları savurup bir şeyleri ikiye, üçe.. yada altıya bölmeyi tercih eder. Parçalar ne kadar çok ve ufaksa genç Udoorin’de o kadar mutludur.

Aager, Udoorin’in silah tercihi konusunda tarafsız kalır. Ona göre her silah, sadece birer silahtır. Kullanan iyi ise ölümcül, değilse ölü bir adamın yanında duran atıl bir nesnedir, o kadar.

Udoorin babası için kılıç kullanmayı öğrense de, babasına rağmen savaş baltalarını kullanmayı daha iyi öğrenir ve bununla beraber Efendi Aager’e karşı kendisini daha da cesur hisseder. Acı bir şekilde cesaretini ona karşı sınar ve cesaretin yalnız başına yeterli olmadığını en sonunda anlar. Udoorin, Aager’den gerçek anlamda nefret eder. Ondan ve onun her “Sen öldün!”, deyişinden..

Genç Udoorin on yedi yaşına bastığında Efendi Aager’le iletişimi değişmese de, ona bakış açısı tamamen değişecektir.

Oraya bir operasyon yapmamız şart”, der Efendi Aager.

O gün karakolda toplanmış Belediye Başkanı Yuleman, Şerif Standorin, tapınak temsilcisi olarak gönderilen Lady Magella adındaki, ciddi bakışları olan bir dişi dwarf, İzce Efendileri Davien ve Moorat ve onların en yetkin öğrencileri Laila ve Bremorel bulunmaktadırlar. O güne kadar Rituel Forest’daki Oger’s Foot’da yaşayan ogrelerle genelde huzursuz da olsa bir barış olmasına rağmen, bir ay kadar önce, aralarından azılı bir tanesi çıkmış ve önüne çıkan herkesi öldürmüş olduğu haberi alınması sonrasında, yakalanması için gönderilen İzci Efendileri Davien ve Moorat, ogre’i lanetli Themalsar harabelerinin kıyısına kadar takip etmişler, ancak daha ileri gitmemeyi tercih etmişlerdir zira kendisine Ogre Prinsh Cabot adını veren dev yaratık, ogre ve gnoll takipçileriyle beraber harabelere girmiş ve orada saklanmıştır.

“O harabeler sınırlarımızın çok dışında.”, der Yuleman, sessizce.

“O harabeler sınır tanımaz..”, der şerif burnundan soluyarak. Belli ki bu tartışmayı Yuleman ile daha önce defalarca yapmıştır.

“Haklısınız, şerif.”, diye alttan alır bir sesle konuşur belediye başkanı. “Ne var ki, o lanetli yer için ne bir kaynağımız var, ne de gönderebileceğimiz birileri.”

“Davien? Moorat?”, diye iki izci efendisine de bakar şerif, umutla.

“Zor olacak. Ama gerekiyorsa giderim—”, diye başlar Davien ama Moorat onun sözünü keser.

“Hayır. İkimiz de gitsek, hatta şerif bile gelse bu yeterli olmaz.”, der kati bir şekilde.

“Nereden biliyorsun?”, diye sorar biraz alınmış bir şekilde şerif.

“Bu basit bir matematik meselesi. Onlardan çok var. Bizden yok!”, diye omuzlarını silker, Moorat.

“Efendi Demos ne düşünüyorlar bu konuda?”, diye sorar şerif, dişi dwarf’a.

“Tapınak alınacak karara destek verecek ve elinden geleni yapacaktır.”, diye fevkalade politik, bir o kadar da muallak bir cevap verir Lady Magella.

Şerif kaşlarını çatar.

Moorat ‘fırk’lar.

Yuleman gülümsemesini bir elinin arkasında saklarken, Davien kahkahayı basar.

“Demos, ardında sizin kadar yetenekli bir tapınak koruyucusu bırakacağından eminim içi rahat olacaktır.”, diye yüzü kararmış ve iğneli bir şekilde konuşur şerif.

Efendi Demos’un, benim yeteneklerime ihtiyaç duymamanız için daha çok uzun yıllar yaşamasını diliyorum, şerif. Ne var ki İzci Efendi Moorat söylediklerinde haklı. Bu basit bir matematik meselesi. Denklemin diğer yanına yeterince ağırlık bulabilirseniz, gerekli olanın yapılması için ben şahsen geleceğim.”, der Lady ciddi ifadesinden hiçbir ödün vermeden.

Şerifin yüzü biraz daha kararır ama samimi bir sesle “Affınıza sığınıyorum Lady’im.”, der ve Aager’e döner “Themalsar Operasyonu için şimdilik beklememiz gerekiyor sanırım.”

“Belki de olaya bir başka açıdan yaklaşmalısınız, şerif”, der Lady Magella.

Şerif kaşlarını kaldırır ve “Ne gibi?”, diye sorar.

“Themalsar harabeleri için şu anda yapılabilecek pek bir şey yok. Ama aynı şey Oger’s Foot ogerleri için geçerli değil. Böyle bir şeyden cesaretlenip bir başka ogre’in de benzer bir çıkış yapmasını engelleyebilirsiniz. Themalsar’a gidemeyebilirsiniz, ama Oger’s Foot’a gizli bir baskın yaparak gerekli göz dağını verebilirsiniz. Hiç olmazsa bu şekilde, Cabot’un onlardan alabileceği olası destekleri de engellemiş olursunuz.”, diye aynı ciddi tavırla önerir Lady.

Şerif, Davien’e bakar.

Davien, Moorat’e bakar.

Moorat, Yuleman’e, o da geri şerife bakar..

Hepsi birden sırıtır.

“Hanımefendi..”, der şerif ve Lady Magella’nın önünde eğilir. “..Bilgeliğinizle yolumuzu aydınlattınız. EFENDİ Demos ardında sizin kadar bilge bir tapınak koruyucusu bırakacağından gerçekten içi rahat olacaktır.”, diye sırıtır.

✱ ✱ ✱

Kasaba sana emanet.”, der şerif. “Biz sadece bir hafta on gün olmayacağız.”

“Yada hepten gelemeyebilirsiniz de! Neden ben de gidemiyorum sizinle? Bremorel ilk operasyonuna, on beş yaşında katılmıştı.”, der acı bir şekilde Udoorin.

“İzci Morel, on iki yaşında eğitimine başladı. Ve yanında Kıdemli İzci Laila vardı ve o da kuzeninden neredeyse üç yıl önce eğitime başlamıştı. Sen daha ikinci yılında bile değilsin. Dahası, ikisi de Dim Woods’da doğdular. İkisi de ormancı çocukları”, diye nazikçe hatırlatır şerif, oğluna.

“Tamam yaa.. bacak kadar bir kıza güvendiğin kadar bana güvenmiyorsun..”, diye kapkara bir yüz ifadesiyle evden ayrılır Udoorin.

Şerif, derin bir iç çeker. Rahmetli eşi Limnia’yı kaybettiği günden beri onu her gün özlemiştir. Ama ona en çok böyle günlerde ihtiyaç duymuştur..

✱ ✱ ✱

Serenity Home kasabası boşalmış gibidir. En azından Udoorin’e öyle gelir zira babası, İzci Efendileri Davien ve Moorat, Efendi Aager ve hatta olabildiğince az yüzleşmeye çalıştığı Lady Magella’nın bile olmayışı, bir anda genç Udoorin’i başıboş bırakılmış hissini verir. Ancak Udoorin eskisi gibi boş bulduğu anlarda yaptığı gibi arkadaşlarıyla gidip takılmaz. Bu düşünce her nedense ona keyif bile vermez. Onun yerine yüzünde ciddi bir ifadeyle kasabanın girişini ve sekiz ayrı vardiye noktalarını teker teker ziyaret edip, muhafızların işlerini doğru yaptıklarından emin olur. Sonra Belediye Binasını ziyaret edip, babasının yokluğunda herhangi bir şeye ihtiyaç duyulması halinde kendilerini çağırmaktan çekinmemeleri konusunda bilgi vermek için Yuleman’i ziyaret eder. Ardından tapınağa uğrar ve yanlışlıkla arkadaş olduğu Thomas’ı ziyaret eder. Thoması’ı yığınla kitabın ortasında buluşuna şaşırmaz. Ne var ki, okuduğu kitapların belirgin bir kısmının savaş ve savaş taktikleri hakkında oluşlarına çok şaşırır.

“Nedir bunlar?”, diye sorar ona Udoorin.

“Tapınağımızda ‘ışık’ ve ‘hayat’ı temsil eden iki yetkin muhafız var; Efendi Demos ve Lady Magella. Ancak ‘savaş ve taktikleri’ üzerine hiçbir temsilcimiz yok. Bu boşluğu kapatmaya karar verdim.”

Udoorin buna şaşırır. “Tapınağın savaşla ilgilendiğini bilmiyordum”, der.

“Tapınağımız hayatın her safhasıyla ilgilenir. Ve bu da sadece olan şeylerin sonuçlarını avutmakla sınırlı olmamalı. Bir yarayı iyileştirmek, yada bir yetime bakmak bizim görevimiz. Ama ben, yaranın yada yetimin en başta oluşmasını engellemek taraftarıyım..”, der Thomas ciddi bir sesle.

Udoorin ‘fırk’lar.

“Efendi Aager gibi konuştun..”, der.

“Ne gibi?”, diye merak eder Thomas.

“Herkese ‘efendim, bayım yada hanımefendi’, diye hitap edeceksin. Kimseye cop mesafesinden daha yakında durmayacaksın. Yere düşersen, ölmediysen yerde kalmayacasın. Karşındakinin kafasını kırsan bile bunu saygılı bir şekilde yapacaksın..”, der Udoorin, Aager’in hırıltılı sesini taklit ederek.

“Aaaa.. Efendi Aager çok zeki bir adammış. Dahası, söyledikleri bu kitaplarda okuduklarımla özde aynı. Tek fark, onun söyledikleri kişisel tecrübelerden kaynaklanıyor gibi —ki bu da onun geçmişini düşünürsek normal bir şey.”, der Thomas düşünceli bir şekilde.

“Nasıl yani?”, diye sorar Udoorin zira konuşmasından Thomas’ın, Aager hakkında bildiği bir şeyler olduğu bellidir.

“Herkese ‘efendim’ diye hitap ederek, muhatabına saygı göstermiş, dolayısıyla onu sakinleştirmiş ve bir sorun çıkmasına engel olmuş oluyorsun. Cop mesafesinden uzak kalarak, kendine gelebilecek bir saldırıyı, dolayısıyla bundan dolayı oluşabilecek potansiyel yaralanmaları engellemiş oluyorsun. Yere düştüğünde, yerde kalmayarak da, ölümü engellemiş oluyorsun. Çok mantıklı tavsiyeler.”, diye didaktik bir üslupla açıklar Thomas.

Udoorin, Thomas’a alık alık bakar.

Gerçekte sorduğu şey bu değildir ama Efendi Aager’in yıllardır ona öğretmeye çalıştığı şeyleri inatla öğrenmemeye çalıştığı gibi sebeplerini de merak etmemiştir. Dahası, Aager’in kendisini de hiç merak etmemiştir.

..Ve genç Udoorin hem buna bozulur, hem de utanır. Yıllardır o melanet adama karşı hissettiği nefret dışında, gerçekte onun hakkında hiçbir şey bilmemektedir. Nelerden hoşlandığı, hangi yemekleri tercih ettiği, geçmişi, sevdikleri.. —hiçbir şey!

‘Lanet olsun! Adamın nereden geldiğini bile bilmiyorum!’, diye geçirir aklından.

Nefret ettiği adam ise aynı süre içerisinde onun hakkında bilinebilecek her şeyi öğrenmiş, bütün işi ve gücünün arasında bir de onu eğitmekle uğraşmış, yetmiyormuş gibi onun ilgisini uyandırsın diye saçma salak oyunlar bile icad etmişti..

“Onu sormadım. Ben, Efendi Aager hakkında söylediklerini kastetmiştim.”, der Udoorin canı sıkılmış bir şekilde.

“Aaaa.. Umm.. Bu bilgiler tapınağa ait gizli bilgiler Udoorin. Kimseyle paylaşamam. Ama şu kadarını söyleyebilirim ki, o adamın çektiği acıları, bu kasabadaki bütün yetimleri toplasan içini dolduramaz.”, der Thomas kati bir ifadeyle.

Udoorin olayı hafife alır ve üstünü kapamaya çalışır. “Ve ‘savaş taktiklerinin’ belirli bir kızla herhangi bir alakası yoktur herhalde?!”

Thomas bir anlığına durur. Sonra sessizce “Ona olan ilgimden haberdarsın demek..”, der.

Genç Thomas boy, kilo ve yapı olarak Udoorin’den çok daha eksiktir, ancak Thomas ondan iki yaş daha büyüktür. Ve zamanın çoğunu tapınak yada kütüphanede geçirmiş olması, onu çok daha ağır başlı biri yapmıştır.

“Ona olan umutsuz ilgin, laf arasında geçmedi değil.”, der Udoorin sırıtarak.

Thomas, Udoorin’in mutluluğunu paylaşmaz. “Adımı bile bildiğini sanmıyorum. Ve ben, olduğum salak gibi, ne zaman o çıktığı devriyelerden kasabaya geri dönse, trajik bir vakıa gibi peşine takılıyorum ve ağzımı açıp tek kelime bile edemiyorum. Eminim beni bir tür sapık yada kaçık sanıyordur..”, der içine kapanık bir şekilde.

“Bilmem. Ama sanmam da. Bree’yi rahatsız ediyor olsaydın, EMİN OL seni yine hastanelik ederdi..”, der Udoorin mutlu bir şekilde.

“Bence ona ‘Bree’, diye hitab etmemelisin.”, der Thomas ciddi bir ifadeyle.

“Neden? Bu onun hoşuna gidiyor ve yıllardır da kullanıyor.”, der Udoorin omuzlarını silkerek.

“Hayır. Bu sadece onun geçmişte yaşadıklarının üstünü toprakla örtmesine sebep oluyor.. ve aynı geçmişle yüzleşmesine de engel oluyor. Sen onun yüzeysel halinden dolayı onu cesur sanıyorsun. Evet, o fevkalade cesur bir kız. Ama sandığın sebeplerden dolayı değil. Onun kadar içli bir kızın geçmişinden kaçması yada üstünü örtmesi sağıklı değil!”, der Thomas.

“Bree mi içli bir kız? Eminim biri ona bunu söylese kafasını kırardı..”, der Udoorin gülerek.

“Bu da o kızı ne kadar az tanıdığını gösteriyor. Aç gözlerini biraz ve etrafında olup bitene bak Udoorin. O kızla arkadaş olmana rağmen gerçekte onu ne kadar az tanıyor olman üzücü bir durum. Annenden sonra babanın neler hissettiğini hiç düşündün mü? Efendi Aager’i olduğu kişi yapan geçmişini hiç merak ettin mi? Hiç sorma zahmetinde bulundun mu? Yada herhangi birinin, herhangi bir konu hakkında neler hissettiğini merak ettin mi? Sen iyi birisin Udoorin. Ama bir o kadar da bencilsin. Kaybının sana bir takım özel haklar verdiğini sanıyorsun. İşin aslı, herhangi bir özel hak vermiyor sana.”, der Thomas sert bir şekilde.

Udoorin balyoz yemiş gibi öylece durur. “Bu.. bu biraz ağır olmadı mı? Seni arkadaşım sanıyordum.”, der bozulmuş bir sesle.

“Ben zaten arkadaşınım. Sadece diğer ‘arkadaş’ların gibi sırtını sıvazlamayı reddediyorum. Onlar sen düştüğünde seni kaldırmazlar. Ve arkandan konuşmaktan da geri durmazlar. Sırf kendini iyi hissedesin diye sana yalan söylemem ama arkandan da konuşmam. Yere düştüğünde de seni orada bırakmam.”, der Thomas aynı ciddiyetle.

Bir anda muhabbetin tadı kaçmış gibidir Udoorin için. “Hadi sana kolay gelsin.”, gibi bir şeyler geveler ve tapınaktan ayrılır.

Thomas’la aralarında geçen bu konuşma, gerçekte Udoorin’in ayılmasına sebep olan en belirgin tetikleyici olayların başında yer alıverir. Belirgin olmayanları ise daha sonra fark edecektir.

Bozulmuş bir şekilde tapınağın merdivenlerinden inerken, kasaba girişi bekçilerinden biri ona doğru koşarak gelir.

“Şerif Vekili Udoorin, size ihtiyaç var.”, diye soluk soluğa konuşur bekçi.

‘Şerif Vekili mi? Bu benim için bile yeni..’, diye geçirir içinden Udooorin..

..ve bir anda ayılır.

Babası ‘Kasaba sana emanet’, derken sırf oğlunu teskin etmek için öylesine konuşmamış, gerçekte onu resmi vekili olarak bırakmıştır!

Belli ki bugün genç Udoorin için ayılma.. ve utanma günüdür.

Udoorin, babasının soğukkanlı tavrını taklit ederek “Ne oldu? Özlü bir şekilde anlat.”, der.

“Kasabaya yarım düzine atlı yabancı geldi. Kendilerini tüccar olarak tanıttılar ama atları ve semerleri dışında ellerinde herhangi bir mal yok. Bize, şüpheli herhangi bir şeyle karşılaşmamız halinde size haber vermemiz söylenmişti. Baş bekçi de sizi bulmam için beni gönderdi.”, der adam hala nefes nefese kalmış bir şekilde.

Udoorin’in kaşları çatılır. “Kasabanın herhangi bir ticarethanesine uğradılar mı?”, diye sorar.

“Hayır efendim.”, der bekçi. “Sadece biri Efendi Tinkerdome’a uğradı. Diğerleri kasabayı geziyorlar. Efendim.. bilmiyorum ama bence bunlar tüccar filan değiller. Biraz.. biraz Efendi Aager’e benziyorlar!”

“Karakola git, oradaki bekçileri topla. İkisi handa beklesin. Diğerleri nazikçe bu ‘tüccarlara’, ticaret bölgesi dışında kalan yerlerin yabancılara kapalı olduğunu ve işleri olmadı zamanlarda handa kendilerini rahat ettirebileceklerini söylesinler. Sorun çıkarırlarsa tutuklayın ve hana götürün, karakola değil. Gerçekten tacirlerse, karakola götürülmeleri halinde olay gereğinden fazla büyür.”, diye açıklamalı talimat verir.

Bekçi, Udoorin’e selam verip karakol istikametine doğru koşmaya başlar ve gözden kaybolur.

Udoorin bir an durur. Kasabaya tüccarların gelmesi olağan bir durumdur aslında. Ancak Başkan Yuleman’ın aldığı kararlar doğrultusunda, ziyaretleri kasabanın ticaret bölgesi ve oradaki hanla sınırlıdır. Efendi Aager gibi giyinmiş birilerin kendilerini tüccar olarak tanıtıp sonra kasabayı gezmeleri olayı içine bir ateş düşürür ve sesli bir şekilde küfür eder. Tam ihtiyaç olduğu anda neden babası da, Aager’de olmaz ki kasabada.

Udoorin çıktığı tapınağa tekrar girer ve Thomas’ın kaldığı küçük odasına dalar; “Arkadaşım olduğunu söylerken ciddi miydin?”, diye sorar ona.

“Ben yalan konuşmam. Bunu fark etmiş olmalısın artık Udoorin.”, der Thomas kati bir ifadeyle.

“Silahın var mı?”, diye acil bir sesle sorar Udoorin.

Thomas buna şaşırır. Bir kaşı kalmış bir şekilde “Umm.. zincirli bir gürzüm var. Neler oluyor?”, diye merakla sorar Thomas.

Udoorin, Thomas gibi bir kitap kurdunun zincirli bir gürzü olmasına şaşırır. Thomas önünde duran masadan kalkıp yatağının yanında duran iri sandıktan, neredeyse on altı inçlik bir sapın ucunda uzun bir zincir, zincirin ucunda da elmas dökümlü ağır külçe demiri olan bir gürz çıkartır.

“Oha! Bu ne?!”, diye ünler Udoorin.

“Bu, bir zincirli gürz.”, der Thomas ciddi bir şekilde.

“Zincirli gürzün ne olduğunu biliyorum. Sende ne işi var?!”, diye hayret içerisinde sorar genç adam.

“Ortada bir beraberlik olacaksa, bir denklik de olmalı!”, der muallak bir şekilde Thomas ama daha fazla da bir açıklama getirmez. “Şimdi.. Sorun nedir?”

“Kasabaya bazı yabancılar gelmiş. Senden tek istediğim, arkamı kollaman. Ve o aleti çok zorunlu olmadıkça lütfen kimsenin kafasında kullanmaman!”, der Udoorin ve Thomas’la beraber tapınaktan ayrılırlar.

Gün batımına sadece bir saat kadar kalmıştır. Udoorin, yanında Thomas ve iki bekçi olduğu halde ticaret bölgesindeki hana doğru giderler. Bekçiler, Efendi Tinkerdome ile görüşmeye giden adam dışında diğer beş kişinin handa olduklarını, ancak kendileri hakkında hiçbir bilgi vermediklerini rapor ederler.

Udoorin düşünceli bir şekilde ‘Babam ne yapardı acaba?’, diye geçirir içinden. Sonra ‘Babam burada değil. Önemli olan benim ne yapacağım..’, diye mırıldanarak olayın sorumluluğunu üstlenmesi gerektiğini anlar.

Thomas’la beraber hana gelen Udoorin, hanın penceresinden içeri bakar ve kendisine olayı ilk haber eden bekçinin, ‘adamlar Efendi Aager’e benziyorlar’dan ne kastettiğini daha iyi anlar zira adamların hepsinin siyah, kalın cübbeleri vardır ve kukuletaları çekilmiş bir şekilde yüzlerini gizlemektedirler. Beşi de hanın kapısına yakın bir yerde ve kapıyı da, diğer masaları da görebilecekleri bir açıyla oturmaktadırlar.

“Thomas. Düşüncelerin nedir?”, diye fısıldayarak sorar Udoorin.

Thomas biraz daha pencereden içeridekileri seyreder. Kaşları çatılı bir şekilde “Bu hoşuma gitmedi. Ama neyse ki han boş. Bence tek başına git içeri ve sorgula onları.”, diye geri fısıldar.

“Tek başıma mı?”, diye biraz tedirgin bir şekilde sorar Udoorin.

“Tek başına olduğunda niyetlerini senden korkmaksızın ortaya koyma ihtimalleri daha büyük.”, diye analitik bir sesle cevap verir Thomas. “Biz kapının ve pencerelerin dışında bekliyor olacağız nasıl olsa.”

Udoorin yutkunur. Baltasını yanına almadığı için kendi kendisine lanet eder ama elinde bir baltayla adamların yanına gitmesi halinde onlara baştan yanlış izlenim vermiş olurdu zaten.

Udoorin önce belindeki copu sonra da Aager’den kopya ettiği gibi, çizmesinin içine soktuğu hançerin hala orada olup olmadığını kontrol eder, derin bir nefes alır ve içeri girer.

✱ ✱ ✱

İyi akşamlar beyler.”, diye yaklaşır Udoorin, olabildiğince sevecen bir şekilde ama babasının böyle durumlarda sergilemeyi çok iyi yaptığı ‘nötr gülümseme’ olayını beceremez. “Serenity Home’a hoş geldiniz. Ben şerif vekili Udoorin.”

Masalarında oturan beş adamda hafif bir kıpraşma olur. En yakında oturan bir tanesi temkinli bir ses tonuyla “İyi akşamlar şerif vekili. Size nasıl yardımcı olabiliriz?”, diye hırıltılı, boğuk bir sesle konuşur.

“Güzel bir gündü bugün. Dışarıda da keyifli bir hava var. O cübbe ve kukuletalar için içerisi biraz fazla karanlık ve sıcak değil mi sizce de?”

“Bizler basit tüccarlarız, şerif vekili. Ve kendi halimizde duruyoruz. Kimseye de bir zararımız dokunmuyor.”, diye lafı uzatmak ve rahatsız edilmek istemediğini ima eder bir şekilde konuşur adam.

“Anlıyorum. Ne var ki bu güzel kasabamızın güvenliğini herkesin paylaşabilmesi için, o başlıklarınızı çıkarmanızı rica edeceğim. Kasabama gelenlerin, neden kendilerini birer tüccar olarak tanıtmalarına rağmen hiçbir ticarethaneye uğramadan yabancıları ilgilendirmeyen yerlerde dolaştıklarını ister istemez merak ediyorum.”, der Udoorin aynı sevecen üslubuyla.

Her ne kadar babasının tarzını pek tutturamamış olsada, onun ifadelerini harika bir şekilde mimiklemeyi başarır Udoorin.

“Bizler özel bazı ticaret sendikalarını temsil ediyoruz. Ve gerekli anlaşmalar yapılmadan kimliğimizin ortaya çıkmasını sakıncalı buluyoruz.”, diye kızgın bir şekilde hırıldar adam.

“Eveeet. Eminim bu açıklamanız büyük şehirlerde etkili olsada bizimki gibi taşra bir kasabada fazla bir ederi yok. Başlıklar ve cübbeler, beyler..”, diye mutlu bir ifadeyle yineler Udoorin.. ve Aager’in neden herkese ‘efendim, bayım yada hanımefendi’, diye hitap edilmesi gerektiğinde bu kadar ısrar ettiğini o anda daha iyi anlar. Birisine düz, kaba hakaretlerdense, saygılı bir şekilde yerin dibine geçirmek gerçekten çok daha eğlencelidir!

Adamlar bir an kıpırdamadan dururlar.

Neden sonra bir diğeri, “Bence şansını zorluyorsun çocuk!”, diyer tehditkar bir sesle tıslar.

“Aaaaa.. almak istediğim cevap buydu!”, der Udoorin ve Aager’i bile gururlandıracak bir hızla copunu çıkardığı gibi en öndeki adamın suratına geçirir ve hiç sektirmeden kendisini tehdit eden adamın da alnını yarar.

İki adam da oldukları yerde yığılırken, Udoorin, farkında olmadan Aager’den aldığı onca eğitim devreye girer ve içsel bir refleksle cop mesafesinden çıkar —ve bu onun hayatını kurtarır! Geriye kalan adamlardan ikisi bellerinden çektikleri uzun, sevimsiz hançerlerle ileri atılmışlar, ancak Udoorin’in geri çekilme manevrası ve oturdukları masadan dolay öylece, ellerinde bıçaklarla ileri doğru uzanmış bir şekilde kalakalmışlardır.

Udoorin, aynı sükunetle geri gittiği gibi bir adım ileri gelir ve masanın üzerinden kendisine uzanmış ellerden birini tuttuğu gibi aşağı doğru büker.. ve adamın kolunu aksi istikamette kırarken copuyla da boşta kalan diğer adamın suratına geçirir. Aynı hareketin ivmesiyle copunu tekrar savurur ve kolunu kırdığı adamın alnını da kırar!

Son adam yerinden fırlar ve camı parçalayarak dışarı atar kendisini.. Camın önünden, ağır, nahoş bir külçenin havada dönüş uğultusu ve hemen ardından etli-kemikli bir şeye darp etme sesi gelir.

Hanın kırık penceresinden “Bu tamamdır!”, diye Thomas’ın heyecanlı, sırıtan sesi duyulur.

Udoorin önünde yatan dört adama da bakar.. sonra yaptığı şeye ayılır ve içinden ‘Şimdi boku yedik! Babama bu olayı nası açıklıycam şimdi?!’, diye geçirir.

Genç Udoorin bunu düşünürken sayıları artmış bekçilerle beraber Thomas’da içeri girer. Bekçiler hayretle camdan seyrettikleri olayı yakından görünceler, daha da bir etkilenmiştirler. Thomas ise, bütün olağan ciddiyetini kaybetmiş, heyecanla Udoorin’e yaklaşır. “Bu.. bu muhteşemdi Udoorin. Bu kadar iyi dövüşebildiğini bilmiyordum. On saniye bile sürmedi. Sekiz.. En fazla sekiz saniye sürdü.. Harikaydın!”, diye frensiz bir şekilde konuşur.

Udoorin ise olmasını beklediği sevinci hissetmez. Belki de yıllarca Aager’le olmanın verdiği içsel bir dürtü ile bekçilere, “Bunları donlarına kadar soyun, kelepçeleyin ve karakola götürün. Sonra da hangisinden tam olarak ne çıktı listesini görmek istiyorum. Şerif ve Efendi Aager döndüklerinde bu konuda bilgilendirilmek isteyeceklerdir. Bunlardan bir tane daha vardı. O nerede?”, diye sorar.

“En son Efendi Tinkerdome’un dükkanındaydı.”, der bekçilerden biri.

“Siz ikiniz. Benimle gelin. Thomas?”, diye sorar Udoorin.

Thomas elinde zincirli topuzuyla “Geldim!”, der ve şerif vekilinin peşine takılır.

✱ ✱ ✱

Merhaba genç Udoorin. Yeğenim Gnine senin hakkında hep iyi şeyler söylüyor. Bu saatte seni buraya getiren nedir?”, diye sorar Efendi Nimbletyne Tinkerdome, kapısına dayanmış Udoorin’e.

Udoorin biraz tedirgindir zira Efendi Tinkerdome, Serenity Home’un ileri gelenlerinden biridir ve kasabanın gelişiminde onun icatları sıkça görülmektedir.. Söz gelimi, şu anda kasaba sokaklarını aydınlatan sokak lambaları, bu mucit cücenin marifetidir.

“Umm.. Merhaba Tinkerdome amca. Şu anda şerif vekili olarak burada bulunuyorum.”, diye biraz afallayarak konuşur Udoorin.

“Şerif vekili haa? Güzel, güzel.. Bunu duyduğuma çok sevindim. Gnine.. evladım.. duygun mu? Genç Udoorin şerif vekili olmuş. Sen de bi şey olsan da bizi gururlandırsan artık..”, diye içeri seslenir Efendi Tinkerdome.

Buna gelen cevap ise, Gnine’ın mel’un kahkahası olur. “Seni işletiyordur amca. Hangi salak Udoorin’i vekil yapar ki.. Onu vekil yaptıkları gün benim de uçtuğum gün olurdu..!”

Kapıdan bunu açıkça duyan Udoorin’in yüzü kararır ama yinede istifini bozmaz. Yarın Gnine’ı tek eliyle o küçük kafasından tutup, kasaba duvarının üstünden Serenity Irmağına atmayı içeren güzel bir konuşma yapacaktır.

“Onun kusuruna bakma.”, der Efendi Tinkerdome. “Daha yaşı küçük ve kurtlarını dökemedi!”, diye açıklamaya çalışır.

‘Yaşı küçük mü? Yuh! Edepsiz bücür yirmi beş yaşında.. bunun neresi küçük?!’, diye geçirir içinden Udoorin.

“Önemli değil efendim.”, der bozuntuya vermeden. “Bugün kasabaya bazı yabancılar geldi. Tüccar olduklarını iddia ettiler ama kendilerini sorguladığımızda sorun çıkardılar ve biz de kendilerini gözaltına almak zorunda kaldık. Bunlardan bir tanesinin sizinle konuşmak için geldiği görüldü. Kendisi burada mı?”

“Hmmm..”, diye düşünceli bir ifadeyle konuşur Efendi Tinkerdome. “Evet, biri geldi buraya bugün ve bir icat için sipariş verdi ve sonra da gitti.”

“Gitti mi? Ne zaman gitti?”, diye biraz paniklemiş bir sesle sorar Udoorin.

“Üç, belki üç buçuk saat kadar oluyor gideli.”, diye cevap verir Tinkerdome.

Birden Thomas, Udoorin’i kolundan tutar ve “Udoorin.. Karakol!”, diye ünler..

Udoorin ayılır!

Hızlı bir şekilde “Verdiğiniz bilgilerden dolayı teşekkür ederiz, Efendi Tinkerdome.”, der Udoorin ve yanında Thomas ve bekçiler olduğu halde karakola koşarlar.

✱ ✱ ✱

Genç Udoorin o gün neden babasının ve Efendi Aager’in bazı işleri başkalarına bırakmadıklarını ve ısrarla başında durduklarını anlar; Thomas ve bekçilerle karakola geldiklerinde, yakalanan adamların başında nöbet tutan bekçilerin hepsini yerde, bayılmış bir şekilde bulurlar. Bekçilerin hiçbirinde herhangi bir darbe yada yara izi yoktur ama hepsi kendinden geçmiş gibi uyumaktadır.

..ve parmaklıkların arkasındaki beş ‘tüccarı’, boğazları kesilmiş bir şekilde, kendi kanları içinde kıpırdamadan duruyor olarak bulurlar.

Thomas sessizce nöbetçileri inceler. “Bunlar bir büyü ile uyutulmuşlar. Sonrası malum sanırım. Nöbetçileri aradan çıkardıktan sonra, zaten baygın yatan şüphelilerin işini bitirmesi bir dakikasını bile almamıştır.”, diye yorumlar.

Udoorin fena halde kızmıştır. Babası ona ilk defa bir iş vermiş, o ise işi eline yüzüne bulaştırdığını hisseder.

Diğer bekçilere döner ve içinde saklayamadığı hiddetiyle “Hemen, alarm verin. Kasabayı kitliyoruz. Kimse dışarı çıkmayacak, kimse içeri alınmayacak. Başkan Yuleman’ı uyandırın ve acilen buraya gelmesini rica edin. Kimse sokağa çıkmayacak. O piç kurusu ya hala burada, yada çoktan kasabadan ayrıldı. Ayrıldıysa yapabileceğimiz bir şey yok çünkü onu sadece izciler bulabilir. İzci protokollerini de ben bilmiyorum. Bunu sadece şerif, Efendi Aager ve Başkan Yuleman biliyorlar. Ama hala buradaysa onun bulunması şart. Yedek bekçiler dahil herkesi uyandırın. Dört kişilik gruplar halinde, gerekiyorsa ev ev arama yapacağız.”, diye hırlayarak emirler yağdırır.

Etrafındaki bekçiler bir an ona bakakalırlar.

NE BEKLİYORSUNUZ, YÜRÜYÜN..!“, diye gürler Udoorin ve tüm bekçiler bir anda koşturmaya başlar.

 

Elindeki yüz otuz iki sayfalık raporu büyük bir sabırla okuyup bitiren Şerif Standorin, raporu hemen yanında duran Efendi Aager’e uzatır ve önünde, hazırda duran oğlu Udoorin ve bekçilere bakar.

Şerif okuduğu yüz yirmi sayfa fazlalığı olan rapordan sonra ne diyeceğini bilemez. Hemen yanında duran Efendi Aager ise, gülmemeye çalışarak elindeki kalın raporu gözden geçirir.

Bütün raporu bitirdikten sonra Efendi Aager “En azından ayrıntılı olmuş.”, der.

“Öyle görünüyor.. İyi iş çıkarmışsınız, beyler. Temkinli davranıp, hızlı bir şekilde karar almış ve uygulamışsınız. Hepinizi tebrik ediyorum. Şimdi.. müsaadenizle şerif vekili ile özel olarak konuşmam gerekiyor.”, der şerif.

Bekçilerin hepsi düzgün adım karakoldan çıkarken bir kaçı Udoorin’e cesaret vermek ister gibi genç adamın omzuna dokunur.

Karakol boşalınca “Bu olay.. tek kelimeyle hayret verici.. Öncelikle sıfırdan eğittiğin bekçilerden dolayı seni tekrar tebrik etmem gerekiyor Efendi Aager. Eski hallerinde olsalardı, kendilerini tüccar olarak tanıtan bu şahıslardan asla şüphelenmezlerdi. Ama asıl önümde duran bu delikanlı için seni tebrik ediyorum. Udoorin, oğlum, ben senin yaptığın bazı şeyleri yapmaya cesaret edemezdim.. İnanılır gibi değil. Köy alarmını devreye sokmuşsun. Bu muazzam bir cesaret ister. Ev ev arama yapmışsın. Bu rapora göre sorguya çekmediğin adam kalmamış neredeyse..!”, diye istemsizce kıkırdar şerif.

Udoorin ilk defa babasının kıkırdadığını duyar!

Dahası, Udoorin ilk defa Efendi Aager’in ‘fırk’ladığına da şahit olur!

“Yanlış bir şey mi yaptım? Kasabada cirit atan manyağın teki vardı..”, diye bozulmuş bir şekilde homurdanır Udoorin.

Şerif dayanamaz, başını önünde oturduğu masanın altına kadar eğer ve kahkahalarla gülmeye başlar.

Efendi Aager boğazını temizler. “Udoorin.. İlk tutuklamadan sonra yaptığın şeylerin hepsi için Belediye Başkanı Yuleman’dan özel izin almış olman gerekiyordu. O yetkiler belediye başkanına ait. Şerife değil!”, diye Aager açıklar ama o da gülmemekte zorlanır.

Udoorin olaya ayılır.. Ve neden Başkan Yuleman’ın son bir haftadır ona ters ters baktığını en sonunda anlar.

“Neyse..”, diye kendisini toparlar şerif. “..olan olmuş artık. Bir ara gidip Yuleman’dan özür dilerim, olay kapanır.”

Sonra yavaşça yerinden kalkar ve oğluna sarılır. “Beş’e bir.. ve hepsini sadece elindeki bir copla bitirmişsin. Seninle gurur duyuyorum oğlum.”, diye fısıldar şerif.

“Aslında birini Thomas.. Thomas Dimwood halletti. Israrı üzerine kendisiyle ilgili bazı ayrıntıları rapora girmememi rica etmişti.”

“Rapor.. sanırım nasıl rapor hazırlanması gerektiğini sana göstermeyi ihmal etmişiz. Efendi Aager. Bize eski raporlardan bir tanesini getirebilir misin? 1732 no’lu rapor. Sanırım iyi bir örnek teşkil edecektir.”, diye gülümseyerek rica eder şerif.

Aager, karakolun arka odalarından birine gider. Bazı çekmecelerin açılıp kapanma sesleri duyulur. Sonra geri gelir. Aager’in elinde tek sayfalık bir rapor kağıdı mevcuttur. Aager kağıdı Udoorin’e uzatır..

Heeeey.. Dorin..”, diye yumuşak bir şekilde seslenir Lorna, suyun içinde öylece kendisine bakarken kalakalmış genç adama.

“Çok.. ben çok özür dilerim.. Lorna. Bir an dalmışım..”, diye afallar Udoorin.

Lorna Feymist, genç Udoorin’e ışıldayan gözleriyle bakar zira gerçekte ilk karşılaştıklarında gördüğü kişi budur.

“Evet.. Ama nerelere gittin? Arada, bir hikaye boyu boşluk oluştu sanki.”, diye gülümser ona.

Udoorin ıslak elleriyle kafasını kaşır, sonra “Sırt çantam. İçinde bir deste mektup ve bazı parşomenler var.”, der ciddi bir sesle.

Lorna ıkına sıkına ve birazda utanarak Udoorin’in sırt çantasını alıp gelmeye çalışır ancak çanta o kadar ağırdır ki, yerinden çekerek bile hareket ettiremez ve genç adamın gerçekte ne kadar güçlü olduğu hakkında bir fikir edinmiş olur. En sonunda genç adamın kördüğüm şeklinde bağladığı sırt çantasının iplerini, iki tırnağını kırarak açmayı başarır. Sonra içini karıştırmamaya çalışarak, kendisine tarif edilen desteyi bulur ve tekrar gölün kıyısına gelir, çömelir ve eteğini düzeltir..

“Orada,” diye açıklar Udoorin, “şerifin —babamın— işlerimizi kolaylaştıracağını düşündüğü kişilere yazdığı mektuplar ve.. kasabadaki bazı tanıdıkların Arashkan’dan almam için verdikleri siparişler var.. Senin.. Sizin..”, diye istemsizce yine afallar Udoorin.

” ‘Senin..’ “, diye düzeltir Lorna utangaç bir şekilde, ama ses tonunda belirgin bir katilik vardır. Sonra sessiz bir içtenlikle ekler, “Hayatım boyunca herkes bana ‘sizin’ diye hitap etti. Lütfen Dorin, bunu sen yapma..”

Udoorin kıza daha da derin bir hayranlıkla bakar ve zihnindeki koçana yeni bir şeyler daha ekler, boğazını temizler ve kaldığı yerden devam eder..

“..Senin görmeni istediğim, üstten ikinci zarf.. Oldukça eski bir kağıt var içinde.

Lorna ilgili zarfı bulur ve itinayla içindeki kağıdı çıkartır.

 

Tarih: 12, 11, 7601 B.Y.S.

Rapor No: SH-12117601-1732

Yer: Serenity Home, Taş Fırın’ın arka sokağı.

Olaya karışanlar: Udoorin Shieldheart, erkek, yaş 12 (Şerif Standorin Shieldheart’ın oğlu), İzci Laila, kız, yaş 21, Morel, kız, yaş 12 (yetim), Dervel Stratler, erkek, yaş 11 (fırıncının oğlu), Lucious Franderson, erkek, yaş 16 (Konsül Üyesi Haradin Franderson’un oğlu), Thomas, erkek, yaş 14 (yetim).

Olaya müdahale edenler: Şerif Standorin Shieldheart, Bekçi Simonder, Bekçi Timothy, Bekçi Erenler.

Olay: Sözlü sataşma sonucunda ortaya çıkan kavgada, Morel isimli kız, önce Dervel Stratler’in burnunu kırmış, sonra Lucious Franderson’un apışına tekme atmış, akabinde de olaydan sorumlu olan Udoorin Shieldheart’ın omzunu ısırarak kanatmıştır. Isırılan Udoorin, Morel’in bir gözünü patlatmış ve iki kaburgasını kırmıştır. Olaya İzci Laila’nın müdahale etmesi sonucunda Udoorin, mevcut yaralarının üzerine; bacağının arkasından ısırılmış, bir gözüne parmak sokulmuş, 26 yerine darbe almış ve saçları yolunmuştur. Olayın başladığı esnasında orada olmayan, ancak gerçekleşmesi esnasında yanından geçerken, belirlenemeyen sebeplerden dolayı olaya dahil olan Thomas başını önce duvara, sonra da yere çarparak bayılmış ve hastaneye sevk edilmiştir.

Karar: Morel isimli kıza bir hafta hapis cezası, İzci Laila’ya cezası efendisi Davien tarafından belirlenmek üzere yanına gönderilmiş, Udoorin, Dervel ve Lucious’a üçer gün ev hapsi cezaları verilmiştir.

Onaylayan: Belediye Başkanı Arthandos Yuleman.

İtiraz Eden: Haradin Franderson.

Gereği görülmüş, itiraz reddedilmiş ve gerekli cezalar verilmiştir.