Showing: 1 - 3 of 3 RESULTS

After Her..


This is a recollection of certain events taking place from around the Themalsar War to centuries later and ending somewhere amongst the ruined lands of Demon Plains and Arcanton Mordenon’s faulty demon gate..

This is a story on how the letter-scroll Prince Gordigon gave to Arcantonic Palecog traveled through time and space to end up back in the hands of the little gnomic girl after she lost it during their hurried flight from the war zone of Themalsar.

It is also, however, a projection of the story
Left Behind (18+)



Brom Bumblebrim gets bit, again, by whatever it is that keeps biting him on occasion as he brushes by the Tinker-guy on his way out of the Great Arashkan Library. And on an impulse, he burglarizes him, unwittingly taking back the letter-scroll that Tonic had lost, some 800 years ago, just past Ogre’s Foot during their first prophecy.

Birthright (18+) – first part,
Quiet In The Library


As to how the scroll comes by the gnome, Gnine Tinkerdome is an adventure all by itself;

About a week after its loss, the scroll is first discovered by one of the scores of scouts belonging to the Durkahan Paladins and the Koruxan Knights heading towards the battle against Themalsar. The document is handed over to the Keeper of Durkahan Archives who is killed, some two weeks later, along with hundreds of other military personnel during their final push against the Themalsar’s forces when goblin sappers strapped with fused bombs charge out of their hidden trenches and into the ranks of the Durkahan Paladins and Koruxan Knights..


When the war finally ends, the paladins, the knights, the elves, and the dwarves refuse to loot the bloody, stinking, corpse infested battlefield. They collect their dead and wounded, and head home, leaving the Arashkan Military to deal with the mess.

The not-so-happy Arashkan Army loots everything they can find and take them back to their own city, inadvertently raising the economical level and power of the city by tenfold while all documents and writs found are sent to The Great Arashkan Library to be sifted and eliminated; a long and tedious process that unwittingly forms the foundations of ARIS, Arashkan Intelligence Service.

Some of the writs and documents are forwarded to the department of history, and some are handed over to the military, while others are sealed and archived in the royal palace vaults.


Many centuries later, a disreputable and quite a drunkard professor is excommunicated from the University of Arashkan for selling antique books and documents in the black-market, also finds himself on the wrong side of the law for forgery and falsifying official documents.

Afraid of being locked in jail or worse, he seeks sanctuary among the Thieves Guild of the same city. The thieves ‘hire’ him to work for them in their ‘information department’, for a small fee to prove his loyalty; the professor is to bring his whole batch of pilfered antique books and documents.

Story: Birthright (18+) – second part


Unfortunately, the conflict between the thieves guild and the cutters known as Them Friggin Bastards escalate and turn into a bloody, open street warfare after the seemingly unexpected murder of a high standing aristocrat, a Lady Felisia Fremeir, over some stolen ‘royal gifts’. The professor, along with his marketable antiques are ‘shelved’ and put on hold, and shortly after, are totally forgotten when the professor’s liver finally gives in and he dies of over abuse of alcohol.

Story: Neye bulaştın, Felishia? (18+)


A few years later, a young half-elf thief named Darly ‘Darlius’ Dor searching for a means to avenge his unspoken lover, the Lady Felisia Fremeir brings his ‘friends’; Aager Fogstep, Laila Wolvesbane, Inshala Frostmane, Merisoul Xyrtowu, and Gnine Tinkerdome to the ‘information department’ of the thieves guild to ‘help’ them in their search to find the whereabouts of the highly wanted and elusive rebellion, Gar Thalot.

During their hours-long excavation among thousands and thousands of documents and bits and pieces of parchments with various information on the city, the city denizens and officials alike, the keen ranger corporal Laila Wolvesbane stumbles on a very old letter-scroll. To the great surprise of everyone in the group, the letter is written by a Prince Gordigon Tinkerdome some 800 years ago to his father, King Drine Tinkerdome of Silent Hills. The letter-scroll is handed over to Gnine Tinkerdome, also a member of the same company.

Story: Birthright (18+) – second part



✱ ✱ ✱



Historically, when the Demon Fog settles over Silent Hills, some few colonies of gnomes do manage to escape the disaster. The majority of these gnomes travel far south and west, never to be heard of again as they are hunted down and slain by some very large, orc-like creatures, possibly the first-ever sighting of the Greater Orken. Some few, though, secretly settle at Tinker Hills to form their own small and ‘silent’ community. Nearly three hundred years later, a highly intelligent, and dangerously proactive young gnome is born into this community; Gnine Tinkerdome.


Burning with curiosity about his possible heritage, and with the help of his bond, Whimsi Lola, the gnome, Gnine, starts to secretly break into The Great Arashkan Library in hopes of finding more information in the restricted, official archives, where he meets a rather unscrupulous hobbit named Brom Bumblebrim, who, upon a familiar sting, burglarizes the gnome and inadvertently retrieves the letter-scroll and returns it to Tonic..

Story: Quiet In The Library


This, seemingly minor ‘hiccup’, would constitute the basis of the obsession in the little gnomic girl, Tonic, and inadvertently trigger the events that would lead to the story; Left Behind (18+), some 180 years in the future, pushing and urging her to find a way to open an Astral Gate where time and space get distorted, to get back to her one and only love; Prince Gordigon Tinkerdome..



✱ ✱ ✱



In an unprecedented irony, Tonic follows her uncle, Arcanton Mordenon’s researches on ‘gates’ , and after decades of trials and errors, she finally constructs her own functional gate. Not a gate leading to the Abyss to summon demons, however, but something ultimately more destructive; an Astral Gate.. A plane of pseudo-existence where time, space, and matter are torn apart, shredded, and corroded down to their base moments, units and elements..


What becomes of Arcantonic Palecog after she steps through the Astral Gate to get to her prince is never quite clear. Rumors assume her to have been, inevitably torn apart in the Astral Void, as she sought, for relative centuries, to find a counter exit point to reach the moment she met her desire. But rare historical records found after the lifting of the Demon Fog in Silent Hills’ long-forgotten and crumbled vaults, however, mention one of their greatest kings to be a King Gordigon Tinkerdome son of King Drine Tinkerdome son of King Knine Tinkerdome and speak of his fiery little queen.. The identity of the said queen, however, is never discovered as it seems to have been diligently never recorded!..

Interestingly, the name of King Gordigon’s firstborn is recognized in The Silent Archives; a beautiful little gnomic girl named Seressa Ton Wraiven!

Story: Left Behind (18+)


Having fulfilled its prophetic purpose, the letter-scroll thus finds its way back, like the song, ‘Time’,


‘..Linking places, spaces, events, and relations by the simple expedience of relating the past to the future..’


to its true owner; Arcantonic Palecog!



✱ ✱ ✱



As for her pair, Seressa Wraiven slowly deteriorates into the madness of hopeless despair at the loss of her pair and is rumored to have last been seen roaming mindlessly, like the broken ghost of her former self around the devastated and rotting lands north of Durkahan City and Kahan Mountains, among the ruins of Demon Plains, ferally seeking a way to get passed the endless sea of undead and fiends, streaming out of Arcanton’s faulty demon gate.. and enter it, in hopes of finding a way, through the Abyss, to her pair or to just end it all..

Story: Post Left Behind (18+)



✱ ✱ ✱



Late one night, many hundreds of leagues away, a certain hobbit gets bit, perhaps one final time as he dons his lorica, his sword, his cap, and his cloak.


“There really was no need, my friend..”, Brom Bumblebrim mumbled quietly.

“I had already made up my mind.”


He hauls his backpack, grabs a simple, nondescript walking stick, and picks up his antique lyre, gives a final, mournful look at the empty depths of his home..

..and leaves.


Once more, he drops a note to his, now quite a bit older friend, Gamwise Samgee. Unlike the note he scrabbled nearly two centuries ago, this one would be a bit longer;


My dear Gamwise Samgee,


Due to quite expected reasons, I will be leaving and I am afraid there will be no coming back this time. You will find the deed for my home and everything I own, all listed and cataloged, in the small chest, in the study; my garden, my lands, my roses, my phloxes, my cherries, my books, my songs, my mother’s tea cups.. have all been transferred to your name and properly notarized. I would greatly appreciate that the aforementioned lands and properties stay in your family and never be sold and the roses, the phloxes, and the cherries are allowed to remain.


I have but two boons to ask of you; a package containing various odds and end, and a staff I had been trying to mend and repair for the past few years.. You will find them both hidden behind the seed sacks, down in the cellar. The package and the staff are to be taken to a certain house at Salt Woods. You will find the exact location marked on the map I left with the package. I am afraid you will personally have to make this trip as you are the only one I can trust for this delivery. You will have to approach the site from the north side and use a password to safely enter as the boundaries of the house is heavily warded.



For my second boon;


Live, my friend.


Live and be happy.



Well, that’s it, then..


I must now part with the acceptance of a curse to find what I should have taken when I had the chance. The time for me to shed my cowardice, my ignominy, and my disgrace has arrived.


I shall take up the mantle of my love and my passion, and wear it, even though I do not deserve it. I go to redeem my self of a sin I did by abandoning my heart for reason.


I leave to seek a lost soul and to right a wrong. A wrong I let happen one hundred and eighty years ago..


Farewell, my dear friend.


Yours truly,
Knight Laureate Brom Bumblebrim.



P.S. Be particularly gentle with the staff, if you would, please. I had meant to finish it before this journey, but I am afraid, my time is up.


When people come to call and ask about my grandfather’s rusty old sword collection, they will want to know if they are magic. Never answer that question. Always smirk —silently. The way I did. It will drive them crazy, but the legend must go on!


The password for the wards is;


“The Wonder In Pinks”..



✱ ✱ ✱



For many days and deep into the nights, he traveled north, skirting The Savage Plains and Endless Watch. He passed Tinker Hills, then Silent Hills, and decided to skim by Serenity City, rather than stay. He didn’t want this venture to turn into a parade. And just when he’d passed Gulls Perch, there she was..

Standing at the side of the road was a particularly grim-looking tundra elf barbarian bearing deep, frostbite scars, whirling dark blue storm tattoos, long, snow braids, and wearing the mark of a Riserin —the sign of the Princess of Ironfrost.

“You decided then..”, she said gruffly.

The hobbit nodded mutely.

“Took you bloody long enough.”, she scowled.

“Didn’t want you to come.”, he said quietly.

“Didn’t care what you wanted!”, she said bluntly. “You don’t get to make choices for others, Brom. Made her choice for her that one time, and look where it got you. Where it got her!

“We both paid the price.”, he replied inaudibly.

“Seems like only she paid any price.. ALL THE PRICE!“, the barbarian girl glowered. “You know, you are a lucky little hobbit, and my friend, because I so want to beat you into the ground, right here, right now!”

“Yea..”, replied the hobbit morosely. “..lucky me.”

“When you made her choice, you abandoned her, Brom. You made us abandon her. Do you think she would be the way she ended up, had you been with her?”, she said mercilessly.

“There really isn’t anything that you can say, that I haven’t already said to myself, Cora.”, Brom replied quietly.

“That is possible. But I shall give it my best!”, she bit savagely.



A few days later, when they were passing Misty Forest, they came out of the filmy haze like a pair of wraiths and joined them; a cold, sinister-looking man in dark, patchy clothes, holding the hand of a very pretty, ‘still needs some filling’ little girl with sad, forlorn eyes, strawberry lips, long, silky hair, and beautiful, curving horns. The man silently nodded at them and they start walking in the same direction.

“Dear, dear Brom.”, said the skinny girl, with misty eyes. “The heart wins when the mind submits. He wanted to beat you. But I said please, don’t. He asked me why he shouldn’t and I reminded him how I had to sneak up to him all those times and whispered into his ear, just to get his attention, the first time we met, and he barely took notice of me..”

“I noticed you. Four years before we ever met. You had my attention. Grilled those two, mule-headed ranger girls, Laila and Morel, for hours, but they refused to give me anything about you.. When we met, you were just too young..”, the sinister-looking man, Aager, growled. “I didn’t want to make choices for you. Nor take away your options..”


“Yet, by doing that, did you not do just that? Take away my choices?”


..she replied, but there was no rancor, nor rebuff in her voice. Inshala turned to Brom and spoke with a conversational, matter of fact voice.


“I had decided I wanted him. He knew I wanted him. He knew he wanted me. Yet he decided it was better for me to wait. He wanted me to stay as a baby, not a girl. And wait we did..” Then softly she added. “And lost years.. Years I wanted him.. Nothing is as sweet as the moment you want something.. One can live with regrets, but never with lost opportunities.


I carry no regrets. But I do miss the lost opportunities.”


“Told him pretty much the same things, all those years ago.. just more bluntly.”, inserted Cora. “But our hobbit here is a bit thick in the skull!”


They passed the ruins of Arashkan and decided not to stop at High Woods, even though Inshala very much wanted to.

They traveled further west, resupplied at Vodgar, and followed the road passed Dark Forest.

They took a boat across Kahan Lake and beached at the dying shores of Demon Plains..

Carefully they traveled towards the dreary lands and there, at the very edge of the Demon Plains, they beheld the slight figure of another tired and desolate soul.


The beautiful heart of High Woods silently rose and told them that she has thus passed her legacy and her heritage to others and that she would accompany them in their sojourn to help find a friend and perhaps, find her twin sister as well.

With a steely determination, she would join them, and perchance her own Dorin..

“Is this what he would have wanted, my Queen?”, asked Brom sadly.


“I am queen, no longer, dear Brom. I shed my burdens ere I came. Nons shall take pride over my death, nor carry my burden as a trophy.”


..replied Alor’Nadien ne with her soft, brushing voice.


“You will always be my Queen and hold the throne of my heart.”, said the hobbit sincerely.


“Methinks your heart’s throne already has her queen, dear Brom, but my King is not here and by his stone, my grief is no longer bearable.


I have been offered many prospects since then; other kings and princes, merchants, and royalty. They never understood; I have never wanted to be queen. Yet I chose to be one for he was there to bear its burden with me. Much like he chose to be king, for that was the only way we would be allowed to be together. And by his hollow seat, day and night, year after year, for a century and more, I sat, appearing like the person I no longer am; strong, alive, and willing.


I no longer hold the strength nor the will to carry on. And I see no point to stay any longer, my friend. Where he is, he awaits. Where I go, will be there.”


“The fight. Who will—”, asked Brom, words failing him now.

“If the fight has come down to a tired, broken soul such as I, then surely we are lost already. New hands with vigor must pick up that mantle now, and bear its burdens. Not these tired hands.”, she replied solemnly.

“What of High Woods, my Queen?”


“My youngest granddaughter, Alor’Derune, the Allure of Dorin, has been chosen and the mantle passed. I shall miss the heart and the breath of my forest. The spirit of High Woods promised I would cherish and prosper. So I have. From the ashes of my forest, I have lived to see my kingdom reborn, and by my King’s love, my children and their children strive. But everything must come to a close. We thought we saved so many but lost so much more. We gave our all, and more until we had none..


I relish my moments in this life. And I cherried my beloved friends. But like my King, most are gone, now. This life no longer offers me favors, nor passions. Thus I yearn for the other and for over a century now, I have counted my days. I have kept him waiting because he asked this one boon of me; that I live and be happy.


I have lived, but he did not know, he had bereft me of all happiness when he left. Nay. I think I have kept my promise. It is time he honors his and accepts me.”


Brom quietly nodded. That was all he could do. When a person talked in a language one could understand, but not relate, one knew, they were on two, very different levels of perception; the Queen of High Woods, Alor’Nadien ne Feymist Shieldheart was already gone. What stood here, was nothing but her shade.



They had given their all.

And more.

But such was the required sacrifice of the few, select mortals to save their world from annihilation.


“It’s a bit late to start. We have lost the noon sun. Will make them stronger as the hour’s pass. Might as well make camp early, and start at first light.”, Brom said.

“Did I ever tell you how much I hate ghosts, wraiths, and zombies? Ow, and demons.. Especially the ones with the long, barbed tentacles..”, he added with a voice that was barely audible.

“Yea.”, replied Cora said from somewhere behind him. “They always go for the little, fat ones!”

Brom snorted.

He squinted at the distant lands, dead and rotting. He took a deep breath and faced his preening destiny.

For a long, long moment, Brom thought of the very tall, very dark girl that had ruined him for everyone else..

He remembered the time when she had whispered into his mind. The time when he and Cora had thought they were going up against a terrible demon, all those years ago, on Ice Wolf Horde’s request. It had also been the time they had first met.. Thinking back, she could have whispered at Cora, yet she had opted to whisper to him.

He remembered the way she had flopped and klutzed, face down into the snow, displaying all her curvy glory in pinks.. After nearly two hundred years, he could still remember that image, and so vividly..

He remembered when she had gone up against Cora in defense of her pair, Tonic, at Mount Dreadmaw, and had so dearly paid the price.

And he remembered the way she had blushed so furiously and had been so embarrassed that time when he had caught her with Tonic’s foot in her mouth.

“This isn’t what it looks like!”, she had blurted in unveiled panic, with Tonic’s foot still in her mouth. “I am not eating her!”

Brom wondered why she had feared that he would think her eating Tonic.

Had she done something silly as she often did, in her past, and someone had said something stupid to her? What kind of a demented idiot would be so cruel, he wondered.


And suddenly he knew he needn’t seek the cruel idiot far away.

That cruel idiot was right here.


Then, just like that, he started to shake.

And silently, Brom Bumblebrim wept..

..he wept while staring at the dead lands where ‘The Wonder in Pinks’ was off, somewhere, not even sure if she were alive. Her beautiful mind gone, as she crept and crawled in the filth of the rotating land towards the demon gate.


“I will not offer comfort by saying it isn’t your fault. Because as sure as it is, it is mine as well, Brom Bumblebrim. When you chose to do what you did, I chose to stand by you. Many things could have been different if I had ignored you and just picked you up and threw you at her! Knowing her, she would have caught you, and kept you.. along with her dignity and sanity..

You are not the first to think less of themselves and feel unworthy, Brom. And Seressa was a great soul..”, Cora said.

“She always was. And like the coward I am, I turned away from her, thinking she deserved better, deserved more.. Never bothered to ask her what she wanted. Just like all the other animals out there who never bothered to ask her what she felt.. I sinned her, Cora..”, Brom shuddered as he wept. “I burned her when I abandoned her.. I did her wrong and now, I dragged you into this.. I deserve everything you want to do to me.”

“Well, when you say it like that, makes me wonder just what kind of a girl you think I am. Shall I fetch my whip? Would you rather pole lashing or have me do it while you are stretched on a rack!”, she said mildly. “As for the dragging, I doubt you could drag me anywhere even if you tried.. That’s what friends are for; being dragged without being told. It was my choice to be your friend, Brom, and so was accepting you as mine. You were there when I was down. You let me lean on you. Yes, I never cried on your shoulder, but I did know that your shoulder was always available should I ever needed it.. Now I am here for you to lean back. Doesn’t mean I am not pissed off at you. This one, though, I am doing for her.”, she said.

She looked down at the shuddering hobbit, removed her heavy fur cloak, and settled it over him.

“Go on. Get some sleep. I will cover the first watch with that Aager-guy. He is worse than I am. I didn’t use to talk because I was so ‘can’t be bothered’ and ‘cool’. He doesn’t even care about cool. The only one I have ever seen him smile is his wispy little wife. Wonder if I should ask him just how old he is.. and why! Pain to get him to talk.. And creepy as hell, the way those two just ogle at one another like newly eloped teens, without ever saying a single word.”

“Tomorrow is going to be one, long day..”, sniffed Brom.

“Yes.”, agreed Cora. “Tomorrow, we enter Demon Plains and retrieve a friend. Two, if we are lucky.”

Then she looked at the shade of the Queen of High Woods, Alor’Nadien ne, lost in her own sorrows; loved ones and friends..

“But I mean to leave no one behind. A girl of her stature and grace needs a proper stone and a decent shrine. Not a ditch in the ground..”



The twin sister referred to here, is the recorded kinship of Arcantonic Palecog as a Feymist, on the day Alor’Nadien ne is born, by Nadine Graciousward. Both of their names are entered into the royal archives of Bari Na-ammen on the same day, making them, ‘technically’, sisters and twins..


The staff Brom refers to, is the Staff of Blooms that belonged to Seressa Wraiven since shortly after her graduation from the Academy of Melshieve.

During the story, Left Behind (18+), Seressa breaks the staff in wroth and despair, never wanting to see the beautiful, pink cherry blooms that it would sprout. During one of his visits to check in on her, Brom finds the broken pieces of the staff and takes them, in the hopes that he could fix it, and return it to Wraiven, proving to her that the broken can be made whole again and that nothing is beyond repair.



And that is the summed up story behind the mystery of how in the blazes did that letter even get here.. Good luck discerning any sense out of that paradoxical loop! This is where an unforeseen variable is introduced into a perfectly linear equation, turning it into an infinite loop, causing it to either freeze or crash your processor.





1:33:017 – Elveda, Felishia..




Bu hikaye, herhangi bir şekilde, herhangi bir resmi zaman çizelgesi içerisinde gerçekleşmediği için, bilinen, standart tarih kronolojisinde yer almıyor.

Tahmin edilen tek şey bu hikayenin “Farstep” ‘den ‘hemen sonra’, ‘esnasında’ ve ‘öncesinde’ yer aldığıdır..



Aager Fogstep, sislerin arasında kaybolan Mab’in davetkar, imalı, şuh sesini son bir defa duyar..


“Annenin adını hatırlıyor musun, Kış Askeri?”

Aager, bilinçsiz ve farkındasız bir sesle, Gemini ile ilk bağlandıklarında ve sadece Inshala’sının saf, yumuşak ve sıcacık dokunuşları sayesinde hatırlayabildiği ismi söyler;

“Kriss Li..”



✱ ✱ ✱



1:33:017TOK!.. CLANK!.. BIZZZT.. DİNG!





Ben ölmek isterken, günlerce bana baktın. Halbuki sana hiçbir vaatte bulunmamıştım bile. Şimdi o vaadin zamanı geldi, zira yaşamak için sebebim yokken bana, beni bir sebep olarak gösterdin.”


1:30 – “Bunu kabul edersem, ona.. Mab’e bir lütuf borçlu olacağım ve sen de benim bütün korkularımın acısını yüklenmek zorunda kalacaksın.. korkularımın, deliliğimin ve cinnetimin!”




1:27 – “Yaraların.. Bi çok yaraların var. Bunları bizimleyken almadın. Alsaydın bilirdim!”


1:24 – “Sanırım dans etmek istemiştin..”


1:20 – “Ben acı çekebilirim ki! Acı çekme konusunda çok iyiyimdir..”


1:16 – “Ö.. özür dilerim. Ben aptal kızın tekiyim.. Bu sosyal şeysinin kurallarını anlayamıyorum. İnsanların bölgelerini nasıl işaretlediğini de bilmiyorum!”


1:10 – “Kimin iyi olmadığını senin kadar sık söyleyen biri için, tutturma oranın oldukça düşük. Bugüne kadar isabet ettirebildiğin tek kişi benim!”


1:06 – “Gördün değil mi? Evet, gördün.. Artık benim nasıl bir yaratık olduğumu biliyorsun! Sana iyi birisi olmadığımı söylemiştim.. “


1:02 – “Ama neden? O iyiliğin ne olduğunu bile bilmeyen bir iblis!”


0:58 – “Daha değil.”


0:56 – “Sen.. iyi biri.. misin?!”


0:52 – “Hepsi senindi..”


0:50 – “Sana hiç bırakmadım..”










0:32 – “O bizim göz bebeğimizdi..”


0:30 – “O sadece bir salağın sevgisi değildi..”


0:27 – “Sana, onun bizim için kıymetini anlatmaya çalıştım.”


0:24 – “Seni BEN hayatta tuttum! Bugün buradasın çünkü bunun olmasını BEN sağladım. Bunu asla unutma..


0:22 – “Ona karşı saygı göstermen gerektiği konusunda seni uyarmıştım.”


0:20 – “Bırak beni sefil bücür!”


0:15 – “Benim adım ‘Lilly’s Venom’..”




0:11 – “Sen benim ağabeyimi öldürdün!”


0:09 – “..Sen de bundan sonra, benim sana emanet ettiğim bu acıyla yaşayacaksın.”


0:08 – “Buna ‘ACI‘ derler, Aager Fogstep!”


0:07Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..


0:05Çün.. çünkü sen benim.. ablamsın..


0:03Alor’Nadien ne.. Güzelim.. bebeğim.. neden? Hedef bendim, sen değil! Beni vurması gerekiyordu.. Neden..? Neden girdin araya?
















Lady’nin bütün çabalarına rağmen ortalık cesetlerle doludur..

..ölenlerin ve öldürülenlerin bir ‘kısmı’ yoktur.

..ölenlerin ve öldürülenlerin bir kısmımın ise tamamı yoktur!





Aager tekrar yaratığın tepesine çıkmaya çalışır.

Yaratık ya göründüğünden çok daha zekidir, ya da fevkalade kurnaz bir içgüdüye ve tepki mekanizmasına sahiptir; Aager zorlukla saplayabildiği hançerleriyle yaratığa yine tırmanmaya çalışır ama dev kertenkele, huylanmış gibi irkilir ve bütün vücudu titrer.. ve Aager’i tekrar üstünden atar!





Anglenna, tükenmek üzere olduğunun farkına varmış bir şekilde, “Bence herkes aynı anda, aynı noktayı yakmalı. Bu şekilde büyüler bir birini desteklemiş olur.. Küçük kız, onu yerinde tutabilecek bir büyün var mı?”

Inshala, kendisine küçük kız denmesinden hiçte hoşnut olmaz. Dahası, ördek dudaklı bu kadınla daha hiç konuşmamıştır ve o kendisinden “küçük kız” diye bahsedip durmaktadır. ‘Doğa da hayvanlar bile birbirleriyle daha saygılı konuşurlar!’, diye geçirir içinden ve Anglenna’ya cevap vermez. Sadece omuzlarını silker.





“Yardım et, lütfen. Onu yerinde tutabilecek bir büyün var mı?”, diye bezgin ve yaralı bir ses duyar zihninde.

“Bana ‘küçük kız’ demesinden hoşlanmıyorum! Yaşımın gerektirdiği olgunluğa ulaştığımı düşünüyorum.. Aramızda en olgun duran Laila ablanın boyuna ulaştım nerdeyse.. Sıska olmam ise benim suçum değil!”, diye Inshala’nın alınmış sesini duyar Aager zihnine.

“Biliyorum, biliyorum, bebeğim, inan boyum yetişse bi tane patlatasım geliyor kafasına ama yaratık hareket ettiği sürece bir şey yapamıyoruz.”, der Inshala’ya doğru.

“Büyülerimin çoğu bitti. Neredeyse tamamını size ve hiç tanımadığım kişilere kullandım..”





Gel, Snare!, der Inshala ve ellerini tekrar havaya kaldırır.

Arenanın zemini sarsılmaya başlar..

Gel, Snare.., diye bir daha çağırır küçük kız.

Koca bir toprak parçası yerden fırlar.

Gel, Snare, bana gel.., der son bir defa daha ve birden toprak tamamen parçalanır ve içinden bir..

..ağaç yükselir.

Ve doğrulur.




Yaratıktan ilk defa bir can havli haykırışı duyulur, ve tüm gücüyle canını yakan şeyden uzaklaşmaya çalışır.

Ağacın kolları gerilir ve sürüngenin muazzam gücüne karşı koymaya çalışır.

Azılı yaratık çekiştirmeye ve çığlık atmaya devam eder ve dallardan çatırtı sesleri gelmeye başlar.

Seril, Snare.. seril, güzelim.. Sen doğanın köküsün. Sen, varsın!, diye fısıldar ağaca doğru Inshala. ağaç bir an titrer, sonra yine doğrulur. Yer tekrar sarsılır ve birden ağacın etrafında kalın kökler belirir.




Kökler salınır ve her yöne serilir.. ağaç, muazzam yaratığı durdurur!





Aager haykırır;






Vahşi bir heyecanla Laila da haykırır ve yayını gerer;






Udoorin de manyamış bir mutlulukla haykırır;






Dev sürüngenin diğer yanından, Lorna’nın beklenmedik, heyecan dolu çığlığı duyulur;






Muzaffer bir çığlıkla Gnine’da haykırır;






Yüzünde şaşkın bir ifadeyle Gnine’ın arkasında duran Inshala da haykırır;






Lady, Gnine ve Inshala’nın arkasından Anglenna, yüzünde soğuk, donuk bir ifadeyle tıslar;






Daha da geriden biri “Felishia Fremier’i hatırla..”, diye geçirir içinden ve sessizce fısıldar;

“ŞİMDİ.” babasıyla yaptığı anlaşmanın ilk kısmını yerine getirir..





Etrafa saçılmış, parçalanmış, kanlı cesetlerin atlından, kimsenin fark etmediği biri daha fısıldar;






Darly Dor, daha on iki yaşındayken sokağa atıldığı gün onu bulup yetiştirmeye başlayan Yaşlı Sansar’dan öğrendiği marifetlerini sergiler ve kimse onun sessiz hışmını görmez..

Darly’nin, hedefine arkasından yaklaştığını görebilecek tek kişi ise göreceli bir güvenlikte, devasa yaratığın öbür yanında dumanlı teberini savurması gereken Prenses Lorna’dır ama o da her nedense tamamen aksi yöne bakmaktadır..

Yumuşak tabanlı çizmeleri, arena’nın pis, kanlı toprağına sanki hiç değmiyormuş gibi ses çıkarmaz.

Genç hırsız, herkesin dikkatinin yere yığılmış devasa sürüngene çevrildiği anı beklemiş ve tahmin ettiği gibi Anglenna yılanı, herkesin en arkasında, olduğu korkak gibi, olabilecek en güvenli yerde o kibirli edasıyla durmuş, pahalı elbiseleriyle poz vermektedir.

Darly ona, bir High Lady olmanın sokaklardaki ederini çok ‘keskin’ bir şekilde öğretecektir.

Anglenna’dan sonra sıra babasına gelmiş olacak ve ancak onunla da işi bittiğinde, Felishia Fremier’e verdiği sözü tutmuş olacaktır..





İki bacağı da diz kapaklarından aşağısı eksik, içini yere boşaltmış kanlı ceset, anca fark edilir bir şekilde kenara kayar ve altından, cesur bir kalemden çıkmış yüz hatlarına sahip Lilly Venom peyda olur..

Gözlerini kısarak dev sürüngenin sırtına çıkmayı başarmış Aager Fogstep’i gözler.

Hedefi, tahmin ettiğinden de uyanıktır zira bütün savaş boyunca adamın arkasını kolladığını gözlemlemiştir.

Kız, olağanüstü, büyüleyici bir zarafetle hedefine doğru süzülür.

Yıllar önce, kendi kendisine verdiği ‘Kan Yemini’ni tutmaya kararlı bir ifadeyle, dikkatlerin yıkılan devasa canavara verildiği anda, herkesin kör açısından sokulur hedefine..





Udoorin, deli narası atarak yaratığın ayaktayken ulaşamadığı yerlerine ellerindeki dev baltalarla kesip parçalarken, bir yandan da gözü dönmüşcesine, ve kendisini görenleri ürperten kahkahalar atmaktadır.





Laila, kıymetli yayını omuzlamış, “Oklar pahalı.. oklar pahalı..”, diye kendi kendine telkin eder ve iki uzun kılıcını da belinden çeker ve yaratığa doğru koşmaya başlar.

Sanki az ileride manyamış Udoorin’in kahkahaları bulaşıcıdır ve Laila’nın da yüzünde çılgın bir sırıtış belirir ve yaratığın karnını bir ucundan diğerine yararken kendisi de manyamış bir kahkaha atar;

“Ahahahaaa.. Kız haklıymış. Bu gerçekten bir ‘sürüngen’!”





Gnine kimsenin yakında olmadığından emin olur ve yaratığın, mancınık boyundaki kafasının tamamını içine alacak şekilde büyüsünü yapar.

Dev sürüngenin kafası, muazzam bir ateş topunun içinde kaybolur.

Ateş topu ivmesini ve harını kaybettiğinde geride bir gözü akmış, başının bir yanı neredeyse tamamen kömürleşmiş bir şekilde, uzun, acı dolu bir inlemeyle yaratık olduğu yerde yığılır kalır..





Udoorin’in çıldırmış kahkahaları, Lorna’nın bir şeye ayılmasına sebep olur;

Aylar önce, ilk karşılaşmalarında Udoorin yine aynı manyamış kahkaha ve gürlemesiyle Darly ve Merisoul ile bulundukları odaya dalmıştı..

Lorna’nın uyandığı şey, sevdiği bu gencin bu manyamış halinin, kendi kendisinden hiç beklemediği, asla tahmin edemeyeceği, hayatı boyunca varlığından bile haberdar olmadığı içsel bir şeylerin tetiklenmesine sebep oluşudur.

Lorna’nın yüzü kıpkırmızı kesilir..

‘O benim sakin, hanımefendi halime, ben ise onun çılgınlığına mı vuruldum?’, diye geçirir içinden..

Sonra beklenmedik bir şekilde omuzlarını silker.

“Herkesin, derin manaları olan felsefi bir aşkı olması gerekmiyor..”, der ve “Ayrıca çok güzel gözleri var!”, diye de tasdik eder.

Elindeki koca glavyesini savururken, “Konuştuğum zaman dinliyor, konuştuğu zaman dinletiyor. Bana karşı her zaman dürüst. Bugüne kadar prenses oluşuma bakmadan, bütün kötü huylarıma rağmen yine de beni karşılık beklentisi olmaksızın seven tek kişi..”, diye kendince önemli bulduğu noktalara değinir.

‘..Ve toplam zekamız da buradaki herkesinkini geçer!’, diye de ekler içinden alakasız bir şekilde ve kızarmış yüzünde tatlı bir gülümseme belirir.

Elindeki uzun, dumanlı glavyesini bir sağa, bir sola, ritmik bir şekilde daha da azimle savururken gözüne, ablası Anglenna’nın olduğu yerdeki bir şey takılır..

..ama tam o anda, Lorna için ortamdaki bütün sesler kesilir ve arkasından, sanki sessiz bir mağara gölüne düşen bir su damlasının yankılanan sesini duyar.. ve ardından, daha küçük bir kızken sadece bir defa duyduğu High Woods’un ona seslenişini işitir..



Alor’Nadien ne.
Ben Quarlani Ath Tel’Ora ve seni kalbim olarak seçtim..
Senden gelecek nesiller bu ormanda büyüyecek.
Ve onlarla beraber bu orman da salınacak ve serpilecek..


Lorna hayretle karışık bir mutlulukla sesin geldiği yöne döner.. ablası Anglenna’nın arkasında gördüğünü sandığı Darly’yi kaçırır.





Darly, belindeki kemerinin altında sakladığı ince, uzun hançerini çeker.

Ne kadar ironiktir ki Felishia’sını öldüren kesiciyi de bu hançerle öldürmüştür.

Aynı hançerle şimdi asıl kesiciyi öldürecektir..


Yılana sekiz adım kalmıştır ve artık geri dönüş yoktur..






Darly, sanki Arashkan’ın pis lağımlarında olduğu zamanlarda duyduğu gibi, sağ tarafından bir damla suyun, karanlık, boklu tünellerde yankılanan sesini duyar gibi olur.. ve beklenmedik bir şekilde Felishia’nın ona saf, derin, kontralto sesiyle konuştuğunu duyar..



Neden yüzüme bakmıyorsun artık?
Seni üzecek bir şey mi yaptım?


Genç, yakışıklı hırsız kontrolsüz ve kahrolmuş gözlerle sesin sahibini arar.


Ve tam orada..

..birisinin müthiş bir ivmeyle Inshala’nın arkasına atladığını görür.

Darly tereddüt etmez.

Hiç sektirmeden rotasını kırar—





Lilly Venom son anda belinden hançerini çeker, zarif, sessiz bir hareketle, bir hayvanı adam eden kızın sırtına doğru atılır..

—ve diğer kesiciye dalar!

Lilly Venom ne olduğunu ancak son anda fark eder; elindeki lanetli hançer, hemen önünde duran, sıskası çıkmış sırtı kendisine dönük farkındasız kızın dağılmış saçlarını okşar..

..sonra kendisine saldıran adamla birlikte yere yuvarlanır. Darly kesiciyi iki bileğinden de yakalar ve yerde onunla boğuşmaya başlarlar..





Her nasılsa Venom kendisini üstte bulur.

Hedefini elinden çalan bu adama karşı muazzam bir kinle bakar ve bir teselli ödülü olarak onu kesmeye karar verir..




Aager Fogstep, dev sürüngenin ensenine çıkmış, yaratığın atar damarlarının olduğunu düşündüğü yerleri kesmektedir.

Hiçbir anlam veremediği, sanki dirseğini yanlış bir açıyla bir masanın köşesine çarpmış gibi irkilir ve olduğu yerden doğrulur.




Aager’in zihninde bir şimşek çakar ve her şey bir anda yerli yerine oturur!




Darly Dor, yapmış olduğu şeyin ona tam olarak neye mal olduğunu o anda anlar zira kaçırdığı fırsat asla ve bir daha eline geçmeyecektir; Anglenna elinden kurtulmuştur!

Sonra, var gücüyle elindeki mel’un dökümlü bıçağı yüzüne sokmaya çalışan kesiciye bakar ve sonunun geldiğini anlar.

‘Eh, bir gün olacaktı illa ki..’, diye geçirir içinden.





Aager haykırır;

“Kriss Li..!”





Darly Dor..

..kendisini öldüren kıza gülümser.


“Elveda, Felishia..”, diye fısıldar.








✱ ✱ ✱




Lilly Venom olduğu yerde irkilir ve duyduğu isim karşısında dona kalır.

Başına isabet eden şeyi fark etmez bile.

Lilly Venom için dünya gitgide artan bir açıyla yan yatarken, o kendisini küçük, tek gözlü, köhne bir evde, ağabeyinin onu zorlukla çıkardığı iğreti sandalyenin üstünde bulur!


“Kıpıydama. Geycem şimdi!”, der ağabeyi ona, her zamanki çatık kaşlı, ciddi ve koruyucu sesiyle.

Lilly’s Venom, sandalyesinde usluca oturur, ağabeyine güneş gibi bir gülümseme atar ve “Piki”, der.

Çocuk, Lilly’s Venom’un düşmeyeceğinden emin olduktan sonra, diğer sandalyeyi itiştire çekiştire kız kardeşininkinin yanına sürükler. Sonra ıhlaya poflaya kendisini çektiği sandalyeye çıkartır ve mutlu bir şekilde “Oydu işte!”, der ve annelerinin onlar için masada bıraktığı soğumuş tasın içindeki un, patates ve suyla yapılmış fakir yiyeceği tahta kaşıkla alır, önce bir kaşık kız kardeşine verir, sonra da kendisi bir kaşık alır.

Bu şekilde tası yarılayınca çocuk “Tamam. Doyduk!”, der kati bir sesle. Kendisinden bir yaş küçük olan Lilly’s Venom’un yüzü buruşur. “Ben doymadım ama ki!”, der mutsuz bir şekilde.

Çocuk son derece ciddi bir ifadeyle, “Annem ne zaman geliy bimiom. Geyinisini soyna yeyiz. O zaman daha çok doyayız!”, diye kız kardeşini ikna eder..


(Hikaye: A Bard’s Tale VIII, “Aager”)


“Annem.. “, diye boğuk bir fısıltı kaçar kızın ağzından..


Lilly’s Venom kendisinden geçmiş bir şekilde yere yığıldığında, kayık gözlerinden yanaklarına ve acı dudaklarına gözyaşları saçılır..


Merisoul Xyrotwu, elindeki son derece pahalı, bulunması ise çok daha zor olan büyülü sopayı böylesi bir ‘ahmak odunu’ olarak değerlendirmiş olduğundan dolayı biraz utanmış bir şekilde yerdeki kıza bakar.

“Kahrolasıca kaçık şey.. Bir grupta bir deli yeter ve bizimkinde dokuz deli fazlası var zaten!”, diye burnundan solur.

“Ayrıca o çocuk bana ait. Onun güzel yüzünü çizmemiş olsan senin için iyi olur.”


Aager kayarak yanlarına yetişir ve farkındasız, kontrolsüz, katışıksız, dağlanmış, fokurdayan, cinnetin eşiğinde ve çırılçıplak bir duygu seli içerisinde Inshala’sına sarılır.

Sel, hayret içerisinde ve kafası karmakarışık olan kızın tüm setlerini olduğu gibi darmadağın eder..

Kendisine sımsıkı sarılan adamdan aldığı dev duygu dalgalarından başı fırıl fırıl dönen Inshala’dan dehşetle karışık küçük, salt, mutlu bir çığlık kaçar ve içindeki, her zaman tetikte bekleyen kendi duygu fırtınası bir anda kontrolden çıkar ve pikler ve kendisini, sarhoş olmuş bir şekilde Aager’e, erimek istermişçesine bırakır..



Koca arenanın ortasında, etrafı parçalanmış ve yenmiş cesetlerle çevrili kadim sürüngenin ölüsünün yanında Aager, ayakları yerden kesilmiş bir Inshala’ya sarılmış, öylece durmaktadırlar..


Neden sonra Inshala, çocukça bir coşkuyla ağlayan Aager’in ıslak yüzünü küçük, sıcacık avuçlarının içine alır ve onun gözlerini seyreder.

“Bir şey oldu..”, der Inshala.

“Çok şey oldu.”, diye kırık bir sesle fısıldar Aager.

“Nooldu?”, diye onu fırtına grisi gözleriyle süzer.

“Sonra.. Sen gitme yeter!”, diye zorlukla yutkunur Aager.

“Ben buradayım ki. Bir yere gitmiyorum. Beraber aptal olmaya söz vermiştik..”, diye geri fısıldar Inshala kendisini teslim ettiği adama.

Aager Fogstep, Inshala’nın yüzüne baktığında gördüğü tek şey, onun gözlerindeki vahşi fırtınanın fokurdayışıdır..

“Bu ilişkide aptal olan sadece ben varım, sevgili Inshala.. ve bundan dolayı tahmin edemeyeceğin kadar da mutluyum.”, der Aager.

Yandan Merisoul’un alt dudağını pörtleterek, “Şu işe bak yaa.. Yıllarca ne olduğunu anlamaya çalıştım ve bu iki salak sevgiyi bulmuşlar bile!”, diye söylendiğini duyulur.

Aager, Inshala’yı bırakmaz.

Çok uzun bir süre hayretle onun yüzünde oynaşan ifadeler silsilesini, aralanmış küçük, çilek rengi dudaklarından nefesini ve onun gözlerindeki, hapsedildiği kafesten kudurmuşcasına kurtulmaya çalışan vahşi fırtınayı seyreder Aager.

Ne çıldırmış arena seyircilerinin haykırışlarını duyarlar, ne de etraflarında toplanmış diğerlerini fark ederler.

Lady, yüzünde mutlu bir ifadeyle, Laila hafif çatılı kaşlarıyla, Udoorin hayretle, Lorna sevinçle, Gnine sırıtarak, Anglenna ise tek kaşı kalkmış bir şekilde kahkahalarla ağlaşan iki gence bakmaktadır.

Ama o an, ikisi için de sadece diğeri vardır..


“Ben de seni..”, diye fısıldar dolu gözlerle Inshala, sadece onun, ve sadece zihninde duyduğu bir şeye.


Grup, Lady’nin kısa bir emri ile iki genci baş başa bırakır ve arenada hayatta kalmış yaralılarla ilgilenmek için dağılır.

Aager uzun bir süre daha kızı bırakmaz. Yüzünü, utancından sarıldığı adama gömmüş olan Inshala’yı sımsıkı tutar halde Merisoul’a döner ve başıyla yerde yatan kesiciyi işaret ederek, “Teşekkür ederim. Onu öldürebilirdin. Ama bunu yapmadın.. Teşekkür ederim.. “, der ve baygın kıza, onu ilk defa görüyormuş gibi bakar.

Merisoul makul bir şekilde bu teşekkürü alır ve yan cebine koyar ama bununla tatmin olmaz.

“Kim bu kaçık ve neden senden bu kadar nefret ediyor?”

“Nefreti uzun ve çetrefilli bir hikaye. Kim olduğuna gelince..”, der Aager sessizce.

“O.. Sanırım o benim küçük kız kardeşim..”



✱ ✱ ✱



Aradan saatler geçmiştir..

Büyük acılar sonunda Gnine’ı arenanın zindanlarından kurtarmışlar, yorgun ve bitkin bir şekilde, yeni yaralar ve yeni tecrübelerle, daha bilge olmasa da, kendilerini ve birbirlerini daha iyi tanımış olarak o sefil yeri geride bırakmışlardır.

Şehrin öbür ucundaki kaldıkları hana, tuttukları büyük, kapalı bir araba ile giderken herkes son bir haftayı tekrar yaşıyormuş gibidir.

Gnine, Lilly Venom’un olası kimliği hakkında ki tahminleri dışında, cehennemde geçirdiği bir haftayı büyük bir heyecanla non-stop konuşarak anlatmış, sonra birden ipleri kesilmiş kukla gibi yorgunluktan kıvrılmış, başını en eski arkadaşı olan Laila’nın bir bacağına yaslamış ve mutlu bir şekilde kendinden geçmiştir.

Laila ona, ‘Ne yapacağım ben seninle? Bir gün de başını belaya sokmadan geçirebilecek misin acaba..?’, der gibi bir ifadeyle bakar.

Lorna, da uyumaktadır. Küçük, zarif elleri, Udoorin’in kocaman avuçlarında kaybolmuş, başını iri gencin omzuna yaslamış, yüzünde hafif bir tebessümle kendinden geçmiştir.

Lady, Anglenna ile konuşurken Darly, arenada geçirdikleri son dakikalardan itibaren yüzünde beliren ‘hayalet görmüş’ ifadesiyle, araladığı arabanın kalın perdesinden sessizce dışarıyı seyretmektedir. Yanında oturmuş olan Merisoul ise ilginç bulduğu bir kitaba dalmış gibi sessizce onu seyreder.

Neden sonra Darly’ye nazikçe uzanır ve ona fısıldar;

“Öç.. Ben aldım.. Hepsinden.. Tamamen hak etmişlerdi ama yine de bu hiç bir işime yaramadı.. ve beni tamir etmedi!”, der sessizce.

Sonra küçük omuzlarını silker.

“Ama illaki öldüreceksen, piyonlarla uğraşan bir maşa olma. En azından fili öldüren mızrak ol..”, der garip bir ifadeyle.

Darly ona bakmaz. Yüzünde beliren arzu, kayıp, kahır ve özlem ifadelerini gizlemeyi tercih eder; başını pencereden ayırıp bacaklarını kendisine çeker ve yüzünü dizlerinin ve kollarının arasına gömer.

Aager ise, koluna tutunmuş Inshala olduğu halde hala baygın olan Lilly’s Venom’u kucağına almış,  kaldıkları hana varıncaya kadar da onu bırakmamıştı..

Kendisine merakla bakanlara hiç bir açıklama yapmaksızın, Inshala ile beraber onu yedek odaya kadar taşır ve arkasından odanın kapısını kapatır..

Kapı kapanırken Aager, Merisoul ile diğerleri arasındaki fısıldaşmaları duyar;

Udoorin: “Kız kim? Bana bir yerden tanıdık geldi ama, hatırlıyorsam ne olayım.. Aager de ‘OFF‘ moda geçti. Ağzını bıçak açmıyor.”

Merisoul: “Çetrefilli ve dramatik bir aile hikayesi; kız onun kardeşiymiş ve o daha küçükken biri onun annesini öldürünce Efendi Aager de kızı öldürmeye kalkmış.. Defalarca! Sanırım o zamanlar biraz beceriksizmiş..”

Laila: “Oha!”


Nezih [Aager]: “Fesüphanallaaaaah!”

Mustafa [DM]: “Ahahahahahaaaa!” – diye güler.. ve kaçar!



Quarlani Ath Tel’Ora: kadim elf lehçesinde ‘Ormanın Ruhu’. Bazen, çok nadiren, toprak, üstünde yaşayanları seçer. Ormanın Ruhu, söz konusu bir toprakta, zamanla oluşan, anlaşılması oldukça zor, muallak anlamda bir çeşit ‘ruh’. Bu ruhlar, kendilerine yakın hissettiklerini düşündükleri birisini seçerler. Quarlani Ath Tel’Ora, High Woods’un ruhudur ve bin yıl önce, Selendenien’i (Angrellen ve Grandarelen’in küçük kız kardeşleri) ‘kalbi’ olarak seçmişti. Ne var ki Selendenien, Themalsar savaşında öldürülmüş olduğu için, High Woods orada yaşayan high elf’lere küsmüş ve onlarla yüz yıllarca konuşmamıştır. Ta ki, bundan 22 yıl önce, Lorna daha 6 yaşındayken onunla sessizce konuşuncaya kadar..


Lilly’s Venom: Kriss Li – Kriss Lilly.. Lilly’s Venom (Lilly’nin Zehri). Annesi ve ağabeyinden alınmasından sonra yaşadığı ciddi duygusal travma ve huy değişimi ile ortaya çıkan asabiyeti, hışmı ve acı dili, ilerleyen yaşlarında ise, kesicilere katılmasıyla birlikte, kullanmaya başladığı olağandışı, ölümcül zehirleri dolayısıyla Drashan’da bu isimle nam yaptı.. Ağabeyi Aager Fogstep gibi, Lilly Venom’un da gerçek ismi unutulmuş durumda.


Mab, Inshala ve Lorna’yı (dolayısıyla Anglenna, Aager ve potansiyel olarak Darly ve Lilly Venom’u) kurtarmak için iki damla su, Lorna’nın anılarından High Wood’un sesini, Darly’nin anılarından ise Felishia’nın ölümünden sonra genç hırsıza söylemiş olduğunu sandığı sesini canlandırır.

Not: Mab, Lorna’nın hayatı için gerçekte High Woods’un sesini canlandırmaz. (Burada, ‘büyük varlıklar’ arasında Arcane Copyright© türünden bazı durumlar söz konusu; aklı başında hiç kimse, bir ormanın ruhu kadar büyük ve kadim bir varlığın sesini ondan izinsiz kullanmaz). Lorna ile konuşan, Ormanın kendisidir. Ama bunu ona yaptırtabilmek için Mab, önce Quarlani Ath Tel’Ora (Ormanın Ruhu) ile zorunlu bir anlaşma yapmak durumunda kalır. Bu anlaşmanın ayrıntıları nedir bilinmez ama Mab, hiçbir şey karşılığında bir şey vermediği gibi, alan da biri değildir.


Kışın Hanımı olayların gidişatını büyük, kocaman büyülerle değil, son derece basit ama fevkalade ince düşünülmüş ve muhteşem bir zamanlama uygulamasıyla değiştirir.. Ve işin hamallığını da başkasına (Darly’ye) yaptırır.

Olayların bir önceki 1 dk. 32 sn. de gerçekleşen versiyonundan ise sadece Aager haberdardır. Aager’in gerçekte olanları kimseye anlatmak gibi bir niyeti de yoktur, nevarki bu konuda Mab onunla aynı fikirde değildir..

Arenadan ayrılmalarından sonraki gece, Mab üç kişiye diğer versiyonu, son derece canlı bir şekilde rüyalarında gösterir;

Anglenna; Lorna’nın fedakarlığını, sevgisini ve değer bilirliğini anlaması, ve annesinin kuklası olmaktan çıkıp ‘tarafını’ doğru seçmesi için.

Darly; ahmaklığının ve fevriliğinin nelere mal olduğunun farkına varması için..


Lady; tamamen farkında olmadan yapmış olsa da, lanetli bıçağın yarasını iyileştirerek gerçekte Inshala’yı (ve Aager’i) öldürdüğü gerçeğine ayılması için.. Bu Mab’in kişisel olarak yapmayı tercih ettiği tek acımasızca denebilecek davranışı olur zira onun gözünde Inshala çok kıymetlidir ve cehalet de bir bahane değildir..


Mab, Lilly Venom’u daha farklı cezalandırır. Ona rüyayı göstermez, ama günlerce ve ard arda ona aynı kabusu yaşatır; Lilly, kabuslarında kendisini kimin yaktığını göremez, ama yanarken etinin kavrularak kemiklerinden ayrıştığını, ve o anda hissettiği dipsiz, kahredici acıyı çok canlı bir şekilde, defalarca yaşar.

Kendi çığlıkları arasında da hep aynı, hiddet dolu korkunç sesi duyacaktır; 



Mab, kati dürüstlüğü, her zaman verdiği sözleri tutması, sahibesi olduğu kışın kendisi gibi soğukluğu, güzelliği, satın alınamaz ve acımasız bir adalet anlayışı olması gibi bir çok vasıfları olan biridir, ancak şefkatiyle bilinen biri değildir. Inshala ‘la Fey’e olan ilgisi de sadece kızın Themalsar’da yaptıklarıyla sınırlı değil, onun geçmişi ve doğumuyla da ilgilidir; LAMENTING FEYNOX..

(bunun için ayrıca bkz. Hikaye: A Bard’s Tale IX, “Bane”)


Son olarak, Lorna’nın, ölürken kırık bir şekilde söylediği cümleler;

“Güzel.. Dorin.. ablam sana.. emanet. Onu.. onu kurtar. Ve.. Darly.. bu onun suçu değildi.. Lütfen..”

Lorna, (a) Udoorin’den ‘ablasını’ kurtarmasını rica ederken, onu Darly’den kurtarmasını değil, annesinden (Angrellen’den) kurtarmasını istiyordu. (b) ‘bu onun suçu değildi’, derken, hem Udoorin’e, kendisine olanların Darly’nin suçu olmadığını, hemde Darly’ye, öldürmek istediği Anglenna’nın, gerçekte “Anglenna’nın” suçu olmadığı, Darly gibi, high elf kızın da sadece içine doğduğu koşulların yarattığı birisi olduğunu anlatmaya çalışıyordu..








Bu hikaye, herhangi bir şekilde, herhangi bir resmi zaman çizelgesi içerisinde gerçekleşmediği için, bilinen, standart tarih kronolojisinde yer almıyor.

Tahmin edilen tek şey bu hikayenin “Ben, MAB” ‘den ‘hemen sonra’, ‘esnasında’ ve ‘öncesinde’ yer aldığıdır..



YOK..”, diye acıyla haykırır yerde yatan adam..


Soğuk, dipsiz gözlerle Aager’in acı dolu haykırışlarını seyreder Mab.

“Onun.. onun canı karşılığında.. benimkini al.. Bu dünyada.. bir serseri eksik.. kimse fark etmez.. O.. o ise özel.. Ondan sadece.. bir tane var! Onu.. kurtar..”, diye bitmiş bir fısıltıyla inler Aager.

“Korkarım hayatın, en çok sevdiğin şeyler arasında yer almıyor, ölümlü.. Aslına bakılırsa hayatın, sevdiğin şeyler arasında hiç yer almıyor. Sevmediğin bir şeyle mi sevdiğin bir şeyi kurtarmaya çalışıyorsun? Bu, pazarlık için kusurlu bir yaklaşım.. Inshala’na verdiğin değer bu kadar mı?”, diye sorar Mab, hükmeder bir sesle.

“E.. elimde olan.. elimde kalan.. tek şey.. bu..”

“Ölümünün bana da, ona da bir faydası yok Aager Fogstep. Kendini sıradanlaştırarak onu yükseltmiş olmuyorsun. Dahası, senin hayatın karşılığında onunkini kurtarmam durumunda bunun ona neler yapacağını hiç düşündün mü, ölümlü? Onun, yaşlı efendisini kaybettiği anki zaptedilemez, delirmiş, vahşi cinnetini hatırla. Ve onun o halini katlayarak bir düşün.. Şer feylerin nasıl peyda olduklarını sanıyorsun? Hayır ölümlü, şer feyleri ben yapmıyorum.. Onları ölümlüler, yaptıkları tercihler ve getirdikleri savaş ve yıkımlarla yaratırlar..

Düşüncesizce kesip yakıp yağmaladığınız ormanlar ve sahibiymiş gibi kirlettiğiniz doğa ile yok ettikleriniz sonucunda aldığınız canlardan arda kalanlar ve kayıtsız kalamayanlar bana gelir.. Ben sadece onları donmuş kalplerle ölümlülerin üzerine geri salarım!”, der Havanın ve Karanlığın Sahibesi.

“Bana ölümünü değil, hayatını vakfedebilirsin ama.. Bu şekilde, senin dışında her şeyi pahasına Themalsar illetini bu dünyadan sonsuza dek silen sevgili Inshala’nı kurtarabilirsin. Çok uzun zamandır bir Kış Askerim olmadı. Tıpkı bir Kış Prensesimin olmadığı gibi. Bu çağ pek kısır çıktı.”, der Mab, fısıltıyla.

“Çok yüz yıl geçti en son Kış Askerimin ölümü üzerine. Bir Kış Prensesim ise Yıl Bir’den beri olmadı.”

“Ondan.. ondan uzak dur.. Elinden her şeyini.. aldın..”, diye hırlar Aager.

“Bana emir mi veriyorsun ölümlü? Daha azı için ülke yok ettiğim zamanlar oldu., der Mab soğuk bir şekilde.

“Vere.. verecek bir şeyi olmayan birisine.. iş teklif eden ilk kişi.. sen değilsin.. Mab!”

Buna Mab’den bir cevap gelmez.


Kışın Hanımefendisi, uzun bir süre sessizce önünde kıvranan adamı süzer.. değerlendirir.


Neden sonra soğuk ve ifadesiz yüzünde küçük, tatmin olmuş bir gülümseme belirir.

“Eveeet. Acı içerisindeyken bile kurnaz. Tam Kış Askerine layık biri..”, diye, verdiği bir kararı onaylıyormuş gibi mırıldanır.

“Onu, ve daha fazlasını kurtarabilirim, ölümlü. Senden, zamanı gelince hizmetin ve sadakatin dışında bir şey istemeyeceğim.

Sevgili Inshala’ndan ise, gerçekte önem vermesi gerekenlerden alıkoyan ve onun dikkatini dağıtan şeyler dışında bir şey almadım..


…Grubun arkasındaki yerini de bu yüzden terk ederek Inshala’ya yaklaşmaya çalışmıştı. Mantığını görmesini istiyordu. Yaptığının iyiyle kötüyle bir alakası yoktu. Herkesten çok Inshala’nın anlaması gerekliydi bunu, çünkü doğada da “iyi” ve “kötü” kavramı insanlardan farklı çalışmıyordu nihayetinde.

O anlamalıydı, bunu..

Ama Inshala, önce adımlarını hızlandırmış, sonra ise o çok sevdiği sinir bozucu sivri dişli kaplan kılığına bürünüp grubun önüne doğru kaçmıştı. Onca yaratıktan ve kötülükten kaçmayan druid, Aager’in konuşma çabasından kaçmak için oldukça seri davranmıştı…


(Hikaye: “Sen iyi bir değilsin…” N.D.)


“Bunlar senin sözlerin, ölümlü.. Sevgi’nin ne olduğunu bilmeyenler ona sahip olamazlar. Ve ona sahip olmayanların kaybedecek bir şeyi de yoktur. Kaybedecek bir şeyi olmayan biriyle pazarlık yapamazsın ve o kişiye de asla güvenemezsin.. Inshala’nın büyüme zamanı gelmişti ve hayvanlarıyla oynamayı bırakması gerekiyordu. Ondan aldıklarımı bu yüzden aldım ondan; sevgiyi bulsun diye.

Ve o sevgiyi sende buldu.

Şunu da iyi bilesin, ölümlü; o kız içindeki bir boşluğu seninle doldurmadı. Genç Inshala o boşluğu hayatı boyunca yaşayacak, taşıyacak ve acısını da çekecek.. taki yeterince olgunlaşıp bunu aşıncaya kadar.. O, senin ona gösterdiğin sevginin ne olduğu hakkında sadece yaşlı efendisinden gördüğü kadarıyla anladığını, içgüdüleriyle,  el yordamıyla.. ve senin ona gösterdiğin ilgi ve sabır sayesinde buldu.

Birisinin seni sevdiğini ve seni istediğini nerden anlarsın biliyor musun, ölümlü?

Gözlerindeki fırtınadan!

Bana olan mevcut borcu dışında ona sadece bir teklifle geleceğim, ama bunu ondan talep etmeyeceğim. Bu koşulları kabul ediyor musun, ölümlü?”

“O.. o iyi olacaksa, evet”, diye, gözlerini sıkmış, acıyla hırlar Aager.

“Zamanı gelince, kendi rızanla benim Kış Askerim olmayı kabul ediyor musun, ölümlü?”, diye tekrar sorar Mab.

“E.. evet!”, diye dişlerin arasından tıslar Aager.


“Evet.. Ka.. kabul ediyorum, lanet olasıca..”, diye, kalan son gücüyle haykırır Aager.. Mab ile arasındaki anlaşmayı mühürler!


Aager’in gözleri kararır ve sonsuz, beyaz acı daralır.


“Öyle görünüyor ki, insanoğlunun çirkefliği ve sevgisi kadar, kaderleri de hayret verici.”, diye kendi kendine söylenir Mab.

“Bir önceki Kış Askerimin kim olduğunu bilmek ister misin, ölümlü?”, diye garip bir bilmeceyi çözmeye çalışıyormuş gibi bir ses tonuyla sorar Mab.

Aager’den bir cevap gelmez.

“Herkes kendisini hürmetkar, bilge ve son derece dindar biri olarak bilirdi.. Adı sana tanıdık geliyor olmalı; Aager Farstep!


Sonsuz, beyaz acı aralanır ve Mab, oluşan sislerin arasına, geldiği gibi tekrar geri dönerken yerde kaskatı kesilmiş yeni Kış Askerine bakar.

“Şu ölümlüler hayret verici. Acıyı sahiplendiklerinde en muhteşem, korkakça ondan kaçtıklarında ise en sefil hallerine şahit oldum..”, diye başını sallarken mırıldanır kendi kendine Mab. “Kim bilebilirdi ki, gün gelecek ve Drashan gibi bir günah çukurundan, cesaret ve aşkın ne olduğunu bilen biri çıkacak ve her şeyi pahasına sevdiğini koruyacak. Bir konuda haklıydın, ölümlü; sen gerçekten Inshala’nın kalkanısın..”

Aager Fogstep, sislerin arasında kaybolan Mab’in davetkar, imalı, şuh sesini son bir defa duyar..

“Annenin adını hatırlıyor musun, Kış Askeri?”

Aager, bilinçsiz ve farkındasız bir sesle, Gemini ile ilk bağlandıklarında ve sadece Inshala’sının saf, yumuşak ve sıcacık dokunuşları sayesinde hatırlayabildiği ismi söyler;

“Kriss Li..”



Kış Askeri: aslı ‘Winter Knight’. ‘Kış Şovalyesi’, söylemesi zor olması dolayısıyla ‘Kış Askeri’ olarak kullanılmıştır.