Showing: 1 - 2 of 2 RESULTS
arashkan şehri book 06 books dungeons and dragons duygusal groups karakter analizi komedi the plot thickens tundra walkers

Three Sisters Which

Three Sisters Which


It is not altogether clear just when the origins in this story take place. Somethings just can’t be quantified in terms of seconds, minutes, hours, days, weeks, or even years, but by incantations. The chanting of said incantations might take a lifetime.. or take the life itself, after all..

The part that we can quantify, however,
takes place right after
A Shift in Perspective (18+)..



I am not sure about the total, catastrophic failures,” said the little gnome finally, with the same subdued voice, “..but I think I can help with the big, blooming explosions. Provided, you run faster!”


“And..”, she said, “..that’ll be ‘Tonic’ for you, girl.”

The little gnome felt something shift inside her.

A point in perspective, perhaps?


Or something..


Whatever it was, it would come to her in due time. But she had this pinching feeling that it seemed like it was high time she got off her high horses and stepped up to her end of the pair.

To that end, she turned and hastily gathered all her tools; her hammer, her wrench, her drivers, pliers, nippers and cutters, the numerous gadgets, spare bolts, and coiled wires and put them to their proper places inside her large, portable toolbox. She sat down and took off her clobbering boots, ignoring the freezing cold biting at the soles of her naked feet as she opened the little hood of the lantern and pinched the life out of the candle in it. Cast in darkness, she skimmed the elegantly made lantern with her slim fingers until she found what she was looking for; a well-concealed runic button hidden at its base. She lightly tapped the button, setting it to MODE B…


..on the other side of the ancient, bitter cold cave, where the curvy form of a very tall, pitch-black figure —her pair— slumbered..

..was something.

Something hidden..


Arcantonic smiled.


She might not be much of a sneak, nor have many of the quirky talents her pair did, but she was an artificer and that meant compensating what they lacked by way of substituting them with pure ingenuity and dedicated craftsmanship..

There was still time, and she was going to make things right with the only person who had bothered to get to know her, damit!


She reached up and twirled a small knob on her goggles, turning the black darkness into shades of blue and gray as everything became oddly distinct for her..

Arcantonic Palecog quietly faded in the darkness to do some burglarizing of her own; it was going to be a long night and hopefully, an even longer, FAQed and color-coded, read..


(from the end of A Shift in Perspective (18+))

✱ ✱ ✱

Arcantonic Palecog scurried back with a manic cackle, nearly waking up the very tall, very dark girl sleeping close to the ancient cave’s entrance.

It was unlikely the little gnomic girl would ever make a good sneak thief, for she hyped too easy.. Much like a sugar overloaded bunny! But she’d certainly enjoyed it, while it lasted.

She slid the last few feet, grabbed her thick, woolen socks and her boots —first things first; the cave was arctic cold, and losing toes was a poor payment for the success of having burglarized her pair. With her socks, her cup-sized boots, and the dossier; the object of her theft, she hid behind the monstrosity she’d grandly named; MECHABER!

She slid her socks on and one boot, but her left got stuck and refused to slip on.

“Damit!”, swore Tonic. “Of all the bloody times, you want to do this to me, now?”

She pulled, pushed and she was sweating profusely by the time the boot finally settled around her crippled ankle —just another memento, a souvenir, per se, from her retarded uncle, Arcanton Mordenon, because, obviously, the emotional dents and traumas weren’t enough.

She took a deep breath, and slowly counted to 1,048,576 by way of 2-bit squaring! Not that it helped, but the alternative was cussing.. out loud.. VERY loud.. and Tonic had a VERY rich and quite an extensive repertoire when it came to cussing. But doing that would have made all the skulking and ‘theft’, sort of moot, hence the 2×2=4, 4×2=8, 8×2=16, 16×2=32.. well.. you get the picture..

Her hands trembling slightly, Tonic gazed upon the treasure she’d just liberated;


Seressa Wraiven
User Manual


—and yes, that is exactly what was written on the dossier!

“Hells Bells, girl.. Really?”, frowned at the title on the dossier.

She stared at the dark green cover of the dossier and noted the elegant, or more likely, the pompous symbol of the Academy of Melshieve embossed on it. Carefully, she opened the dossier and saw the first page.


It was blank.


Perhaps it was due to the poor lighting she couldn’t see it at first, which is why Tonic had to look again to see Seressa’s handwriting there.

It was a recursive, delicate script, very tenderly inked, like it reflected the inside, the very soul of the owner of the hand that had written it;


To my bestest and awesomest pair:

Days will always be better because we will have you..

Arcantonic just stared at the beautiful words, and the depth of their meaning.. and..

..her eyes teared.

Tonic couldn’t remember when it was the last time she’d teared up just by reading something. Tonic just didn’t do ‘romance’, nor was she ever into any kind of stupid, sentimentality crap.. Thanks to her uncle, again, she’d had any kind of empathy washed out of her system by the time she was ten!

But here she was, staring at what her pair, Seressa, had written, some two years ago, before they had had a chance to even speak.. While she’d been sulking and cussing darkly as she’d bulldogged around the academy corridors when she’d found out she’d just been assigned as someone’s pair, Seressa was struggling for her life, stuck in a ventilation shaft, trying to get to know her!

And because that wasn’t enough, she’d then sat down and prepared this.. silly dossier in light of everything she’d learned about Tonic..

Tonic suddenly felt.. ‘funked’..

As silly and somewhat giddy as she thought her pair was, Seressa Wraiven had an iron-clad will, and her sense of ‘just’ always pointed north. And, apparently, once she was paired with the little gnomic girl, her ‘north’ had all but become Tonic!


“Damn, girl..”, gulped the little, gnomic girl, wiped her eyes and turned the page.


And, so be noted, the fact that the pages used in the dossier were all first-grade, cotton-silk paper, not parchment. Tonic knew just how expensive first-grade papers were, which is why she never used them.. Yes, she had about a dozen or so in her artificer’s sachel, tightly rolled and inside a protective case, but they were there because, well, an artificer just had to have some of everything in their sachel! It must have cost the girl an arm and a leg to buy all these cotton-silk papers. It was likely she’d blown away all her student’s savings, just so she would hand her pair something ‘worthy’ of Tonic.


“Damn, girl..”, she repeated mutely.

“Seressa: 182,734,659 – Tonic: ZERO.. Good job, girl.. You have the bestest friend in the world —someone people would kill for, and literally, and this is how you have treated her thus far.. Like an ass!”


Tonic turned to the second page.

It was a neatly prepared, clearly written, easy-to-read list;

A Table of Contents.

Seressa hadn’t used her recursive handwriting here, but a deliberately ‘book classic’, sort of mono-space script. Tonic herself much prepared and used blocky and ‘true’ mono-space fonts in all her notes, diagrams, and schematics. She could just imagine Seressa struggling to comport with Tonic’s style and preference but unable to use those ‘just-too-ugly’ fonts here, hence she’d settled for this one.

Tonic cackled!

Then went for the one thing that she thought defined her pair;


9. Pinks I prefer & their color codes, Page 29


She quickly shuffled to Page 29 and there, she saw, quite a number of pinks, carefully water-colored and coded. Tonic didn’t even know there were this many pinks in the world. When someone said, ‘Pink’, it meant, ‘Pink!’



Apparently, not..

Not according to Seressa Wraiven!

And noted under each were their hex-codes and ‘grades’. The grading system seemed to comprise of a complex combination of (a) how much she liked that particular shade, (b) how frequently it was found in nature, common cities, and the Academy of Melshieve, and (c) how well they got along with certain other colors and their shades!


  1. A shade that should be sent back to the abyss whilst it came!
  2. A total abomination.
  3. Very much disliked. I could slice myself open just by staring at this!
  4. I feel.. ill..
  5. Go away, please!
  6. Perhaps. Maybe. But only under very special circumstances such as a date that is likely to go wrong!
  7. Promising. Has some potential.
  8. Oh. This one makes me giddy.
  9. I.. WANT! ALL OF IT!
  10. I will not comment on this one, dear Arcantonic. Some things just can’t be put into writing without constituting highly damning and quite embarrassing evidence against myself should I describe the effects of this grade of pink on me.

And then she’d also put a P.S. at the very bottom of the whole, three-page long water-colored and graded ‘pinks’;


“Okay. Now it may seem like I have some sort of a fetish for pink, dear Arcantonic. I, however, assure you such is not the case, as seen on these pages. I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am sort of a fan.. in an obsessive way.”

Tonic stared at the postscript.

“Really, now, girl.. ‘I merely am susceptible to ‘certain’ shades of the color and am.. sort of a fan.. in an obsessive way?’ —that is what a fetish is, in the most practical sense!”, she snickered.

Then, inadvertently, she flipped the page and came to the next topic:


10. About my body and my anatomy, Page 33


“What the..”, Tonic ogled at the title.

And there, right under the title was an impossibly slim girl’s stretch.

Written under the sketch was her sentiments about herself, in her recursive handwriting.


“I will be the first to admit; this is not me! I saw this in a book when I was doing research in my freshman year about various cultures and their relative daily lives. But I was enthralled by the whole subject and this sketch in particular. This is supposed to be some sort of exotic princess named Yasmine who meets a street urchin named Valaddin. According to the story, the kid finds a genie trapped in a rum bottle —if you could believe that, which I don’t, who uses the genie to gain the favor of the princess and eventually marries her. The story is logically faulty and incommensurate in it’s accuracy to facts. First of all, rum is commonly consumed by sailors and Drashan pirates in our kingdom. It is not the choice beverage for the average consumer and deemed ‘lowly’ even by the middle-class, let alone the aristocracy, and the story does not take place in a sea-port city. I would also like to point out that a genie’s ‘home’ tends to be extremely illustrious and rich. Again, not a rum bottle. And lastly, I can’t imagine a genie getting trapped in a bottle and be unable to free itself. That’s just silly!”

Arcantonic coughed.

“What’s silly is, you making an ‘anthropologistic’ case against a children’s story, girl!”, she snorted.


“Aside from the unlikeliness of the story, however, I did appreciate their clothes. They were not meant to be only revealing, but gave a certain amount of freedom of movement, which I am sure is essential to both attract the attention of boys, and should the occasion arise, fight better in close-quarters without any restraints, though I must admit, it does not provide much in the way of protection. Comporting one’s self in the said way is a fact I know to be true because, in many cultures, men have been known to go to war clad in only lion-cloth or nothing at all.”

“Yea. I am sure those wars were quite short and bloody. Must explain why said cultures aren’t running around wearing ‘nothing at all’, anymore!”, snickered Tonic.


“To the reason why I inked the stretch here, then; I am fully aware my waste isn’t this slim and I am not even sure it is anatomically possible to have a waste as thin as this and still be able digest any food, but that’s another matter. I am also aware that my hips aren’t this narrow, though I believe mine are relatively proportionate to the rest of my body. I do wish they stay at their current dimensions, though, as I do not like wide hips. My the breast line, shape and cup-size seems about right, when compared to this illustration, and I have a similar length of hair.

I require air to breath, water to stay hydrated, and some form of vitamin, protein and carb-based foods to function, though I prefer a high protein diet with some vegetables and lower carbs and coffee makes me loose all my inhibitions —id est, I get drunk! Human beverages have little to no effect on me, though I must admit, I can’t stand the smell of beer, ale, ‘rum’, and any number of ‘rotten fruit’ based wines, explaining the reason I would rather not go into ratty inns or taverns —they smell horrible!

I have very good eye vision, hearing, taste and a nose acutely sensitive to smells. I wash regularly to keep my personal hygiene and very much dislike dirty environments, even though I won’t make a fuss should we require to go and stay in such places, provided we do get a bath at the end, much like any decent and self-respecting human ought to.

Should the day come and I conceive, I will be delivering exactly the way any human would. And breastfeed my child using my own breasts.

Whether my sensual senses are exactly the same as humans, I do not know. I do suspect, that they are much more heightened in regard to ‘touch’ and appears not to erode by the passage of time as it would in a common human female, though, again I am not absolutely sure of this, as I have never had any friends, back in the Academy, and hence, never really had the opportunity to compare.

My skin color is the result of, very much natural pigments, and not due to any artificial applications, nor to any ‘infernal’ reasons.

My horns are also a natural growth and my tail functions similar to that of a feline and neither are they in any way ‘demonic’..”

“Why are you telling me these, girl?”, mused Tonic quietly. “Yes, I have never really said a nice word to your face, not that I said any good ones behind your back either, but, again, why would you write these?”

Then it hit her.

This dossier was meant to be given to her shortly after they were paired. Not ‘burglarized’ some two years later. She had thought, as her pair, Tonic would be afraid of her appearance and was trying to assure her that she was ‘normal’.

Just like humans!

“Hells Bells, girl. I am happy you aren’t some stupid human. Yes, I am happier you are not a gnome, either but you are fine exactly the way you are. I might have called you, ‘dump’, ‘idiot’, ‘foolish’, and ‘silly’, among many, many other things, especially about your pinks and those silly and frilly dresses that reveal more than they conceal, but never have I made any remarks about your ‘being’. That is just.. EVIL!”

Then it hit her, again!

She, Seressa, had been treated thus, for as long as she’d been in the Academy. Tonic knew absolutely nothing about her pair’s origin, nor her parents, but she had seen the very tall, very dark girl many times, and always alone, back in the Academy.

Tonic was certainly not a good person. She had flaws.. No.. She had deliberate flaws you could fit a Drashan armada! But she’d never made any remarks nor questioned anyone due to their race.

Apparently, someone had.

Many ‘someones’..

Enough to leave a deep-seated need to have to explain herself about things that didn’t need to, and certainly shouldn’t have to need to!

Yes, she, Tonic, had called people, “You stupid dwarf!”, or “You stupid elf!”, or “You stupid human!”, certainly. But that was a pointer to the fact that the said person was being accused for their stupidity, not their race.

The race was basically interchangeable in her ‘accusations’.

‘Stupidity’ was the constant!

For some reason, the whole idea of her pair even having to need to explain that she was ‘normal’ pissed Tonic something vicious!

Then she felt shame.

What right had she to feel anger to anyone.

Hells Bells! The girl was her pair and she’d treated her worse than a tyrant would treat his subjects!


Then her eyes read the next few lines..


“And of course, I love to dance. I mean, The Great Heavens must have given us girls a lithe belly and a spine built for grace for a reason, now, right?

I am afraid, however, I never had the opportunity to go to any parties at the Academy —no dates!

Still, though, I sometimes danced. Many times, actually. When I was alone with my phloxes in my ‘Pink Garden’, which was pretty much all the time, really. Or in this secret cave I had discovered in the woods behind the Academy. That cave had nice, soft aucustics and singing there was awesome. It always made me feel like there were two others there, singing along with me.. Remind me to show you that cave, when we get back to the Academy with our findings of the real world. Ow.. this is going to be AWESOME. We are going to have so much fun together!”

“Well. I certainly must have deflated that ‘awesome’ hope out of her system!”, said the little gnomic girl and she truly felt awful about everything she’d done to her pair.

“I feel like a bastard!”, she blurted.

And something.. sort of irked her..

She wasn’t sure if ‘irk’ was the right word for it, but she didn’t dwell on the choice of word, either. She quickly flipped back to the Table of Contents page ran her tiny, pink finger—

Arcantonic froze.

And stared at her finger.

Then she did an even quicker, double-speed, rewind to page 27, 28, and yes.. 29..

..and carefully ran her finger across the three-page-long shades of pinks..

..and there it was.


#F8CDD2 — Arcantonic Pink — Grade 9


“Ow. My. Gosh! I am like.. her best candy color!”, blushed Tonic. “She even named the bloody shade after me! Damit. I really wonder what Grade 10 is, now!”

✱ ✱ ✱

Tonic returned to the Table of Contents and ran down the list —without using her finger! It was as if her fingers had been made the butt of a particularly memorable joke and now, whenever she saw her own small, pink fingers, or even have them mentioned, they would relate, and subsequently, remind her of the joke, making it impossible for her to un-relate the two! 

“Hells Bells, girl!”, she growled.

Then she found what she was looking for.


18. My origins, Page 62


To her surprise, the page was mostly empty and only had a short few sentences inked in her recursive handwriting, but it seemed as if there was the faintest.. ‘tremor?’, in the letters.. as if her pair had written it on a slow-paced camel. Not totally jumbled, but inadvertently missed spacing or the right amount of curves per letter..


Dear Arcantonic.

I was planning on not writing anything down on this particular subject. I was looking forward to talking this with you face to face, but since I had read pretty much everything about you that was written, reported, and/or noted, it only seemed fair that I should say at least a few words about myself —and my origins, in particular.

Who or what my parents were, I do not know. I was born quite far away from the Academy of Melshieve and received an anonymous sponsorship and was called upon to study and learn. When I first arrived at the Academy with my sponsorship papers and my invitation, I was summoned to the dean’s room and, although he didn’t say much, he did seem.. I am not sure what the correct word here is.. Scared? Cautious? Equanimitic?.. Or perhaps all three.. Suffice to say, he told me to attend my classes most diligently and stay out of trouble.. You know, the way he spoke in his low, raspy voice; ‘Stay straight and narrow, young lady!’. I know you know because you were sent to his office at least 48 times! The way he said it to me was a tad.. ‘funny’, though, and altogether something I found to be sort of ironic, really, since I am straight, and was certainly quite narrow, especially when I had first arrived, back then.

To this day, I haven’t been able to find out two things; my parents, and who my sponsor was..

Tonic frowned.

“Damit.”, she fumed.

She’d really wanted to know about her pair’s background. For it was likely the most important piece of information she would need in understanding her.

She felt she was sorely cheated.

As if she was handed a machine and expected to reverse engineer it without any schematics, any plans, not even some bloody sketches!

Then she saw the fine print at the bottom of the page.

“Hells Bells, girl. How in the blazes could you even write that small? I can barely see it, let alone read—”

Tonic held her breath.

Of course!

This dossier was specifically prepared for her. But it did have the remote possibility of falling into wrong, or merely unwanted hands. No one would want everything about themselves found and divulged for just about anyone to read, after all..

She smiled and dug her hand into her artificer’s satchel and rummaged for a bit until she found what she was looking for;

A palm-sized magnifying glass.

She moved the page closer to her diminutive face and read the minute fine print with the help of the magnifying glass;


Pls. see Index: “Ritual Summoning.”

My dear Arcantonic, if you can read this, you now know that you will have to find the index page. To find the index, however, you must solemnly note that you have my highest confidence. Beyond this, there is nothing more I can trust you with that really matters for me. Should you still want to see the said index, please recite the words;

“Remember me..” —trice!

These words have been keyed to you, as my awesome pair and as my ‘partner in crime’, per se.

“Holy Crap!”, spluttered the gnomic girl, horrified. “She even installed a bloody, embedded security system into the dossier!”


And that was when she was tested;

The curiosity of an artificer —a gnomic artificer, no less, and wondering if she truly did deserve Seressa Wraiven’s confidence, honestly given to her..

This made Tonic particularly guilty since the dossier was.. well.. stolen, really, even though she was the sole recipient of it..


..Aaaand her gnomic curiosity won!


She squinted around and into the darkness where the very tall, very dark girl slept restfully, with furtive eyes and hissed;

“Remember me..” —trice!

✱ ✱ ✱

Page 62 split!

Not horizontally nor vertically, but ‘facially!’ It was the oddest thing to behold. One moment there was just the Page 62, and the next, there were two, separate pages; 62 itself, and 62 index, bound to the same spine, and yet.. unfolded out and down once, twice, thrice, and done!


“Damn, that’s some fine and elegant magic there, girl. You spared no expense. I am truly funked and very much impressed.. This is seriously delicate and awesome work. I have GOT TO learn me how to do this!”

And then she looked at the unfolded Page 62 index..


“Ritual Summoning”




Near dusk and out of the mo’rs,
Doth arriveth in threes
Parting mists, their silent steps,
Dareful in the woods

One lady fair
One maiden fine
And one damsel doth sway

T is yet to be seen
Which is which
Is the witch
In the darkness of the woods

Three wolves howl
Three ghouls gnarl
Three will-o’s gloweth

Dash and hideth, spook’d, f’r
Cometh they, the Three Sist’rs
Which doth lust, charm, and harvest the
Souls of fools, lost in the woods

One lady, white
One lady, not
And one lady, foxy red

Witches of a coven
Doth they reveal the fare hideth
Deep in the hoods, whilst they step
Bold and brazen in the depths of the woods

Three maidens
Three aflame and
Three quite quaint

They were, and woe
To any man or beast who
Doth standeth in their way, whilst
They gage their lot in the dires of the woods

One lady wise
One maiden fi’rce
And one damsel she doth lust’r

Thus was their wont
Yet their wont was what was
Putteth to task, yond f’rsaken night
Hath shown them the p’rtents in the woods

Three stars in
Three circles and
Three runes each

They didst lay with chalk and twig
Didst they marketh, the hour
Whilst the night, did turn
Dreary and haze, in quiets of the woods

One cauldron
One spoon
And one sickle sharp

F’r each they hath brought, for
The p’rtents doth not forswear, even
Bethought those did wish, as they mourn’d
Their wonts, in the darkness of the woods

Three beauts doth setteth
Three cauldrons upon
Three fires burneth

To boileth, and
Bubbleth in mindless heat
Doth their cackles heard and
Spread, in the farthest end of the woods

One she doth screams, afear’d
One she doth laughs in manic
And one she doth moans in bliss

Ov’r the cauldrons
Boiling there, f’r the time to
Thus face their lot hast cometh
Upon them in the wilds of the woods

Three daz’d ov’r
Three cauldrons holdeth
Three sickles sharp

Stareth and down at
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the cent’r of it all, unmoving
And still in the silence of the woods

One she doth laments
One she doth hums
And one she doth weeps

Ov’r the cauldrons three
Yond smoketh and slusheth
And bubbleth f’r what they must
Gift in grief, in the silence of the woods

Three witches with
Three sickles liketh
Three Grims and riseth

To bringeth those cruely
Down, harsh and ghastly
And with pain and hath paid, their
Screams doth shed farthest in the woods

One, the hazel of h’r eye
One, the plush of h’r breast
And one, doth untouch’d of h’r womb

Rake’d, slash’d, and spill’d
With the bloody sickles done
Their wonts task’d and won, thrown
Into the cauldrons in the dreary of the woods

Three witches f’r
Three nights ov’r
Three cauldrons

They chanteth and doth calleth
Upon the one yond deems
The moth’r of all the witches doth the
Raven’s Eye in the endless of the woods

One laments, blindeth
One hums, madden’d
One moans, f’rfeit

Ov’r the bloody soup
The deed is not thus done and neither
Art the gifts, one from each is not
Enough in the witching hours of the woods  

Three witches, crippl’d
Thee days, gone
Three nights, desp’rate

Doth they didst cast, incant and off’r,
Much liketh moths art daz’d
’round the fires burning m’rry, and dancing
Shadows longeth in the middle of the woods

One cat slinks, black as the night
One raven caws, fi’rce as the light
And one goat bawls, cuss’d as a mite

Arriveth upon the summons
And doth the witches toss ’em,
Into to the cauldrons three to broil, thus
Satisfyeth the wonts of the hunger of the woods

Three witches, one, blindeth and daft
Three maidens fair, one, only half
Three hath lost and one, she shalt nev’r has’t

Spineth and danceth and swayeth
And doth stomp quite unending
’round the fires burning alive
And high, in the dimness of the woods

One white, and dim
One not, and sickly
And one red, slump’d ov’r

Droop, with’r and vade
Doth those yet begeth, pleadeth and craveth 
F’r the die hast thus been cast to rolleth
And tumbleth, in the silence of the woods

Three nights, f’r
Three maidens, stout
Three cauldrons, ov’r

Thus doth they giveth
Not only their wonts and vains
But also yond which is which maketh
Them a witch, in the serenity of the woods

One, h’r sight and mind
One, h’r heart and love
And one, h’r pash and future

To season their soup in the cauldrons
Doth boileth, and doth watcheth The Eye
Shouldst they faileth, still they chanteth and doth
They danceth, in the oppress of the woods

Three dawns wend
Three dusks cede
Three et’rnals ov’r and done

Doth they topple, turneth and tumbleth
Their stew’d cauldrons ov’r
To seeth what they doth wrought, the fires
Cracketh and hisseth, in the stillness of the woods 

One she doth taketh the h’rns
One she doth taketh the tail
And one doth taketh the spirit of the raven borne

And doth they infuse
The ragg’d dram doll, brewing thus lifeless
In the middle of it all, opens h’r eyes to seeth
The witches dieth, in the middle of the woods


“What the f—”, spluttered Arcantonic Palecog in utter incomprehension, riddled with total confusion and spook..

For a long, long time did she stare at the ‘Ritual Summoning’ thing, and at the silhouette of the very tall, very dark girl, sleeping in her restful slumber at the far side of the arctic cave —a restfulness composed, perhaps, of having achieved a small perchance that for the first time in the two years she had been paired to a certain little gnomic girl with Grade 9-Class ‘Arcantonic Pink’ fingers, there appeared an ickle glimmer of hope that they might actually be friends..

If Tonic thought she hadn’t been concussed earlier by the things her pair had said and done to get to know her, she certainly knew she was concussed now.

She felt her mind swirl, dance, and tumble, not unlike a cauldron, in the vast and creepy implications of what she’d just read..


book 05 books dungeons and dragons karakter analizi komedi role play serenity home tarihçe the plot thickens tundra walkers

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II

A Bard’s Tale XIV
“a Bit of a Bite” II


Bu hikaye, Brom Bumblebrim adındaki, Bowling Hill’de yaşayan kendi ırkının diğer bütün üyeleri gibi ‘normal’ ve hayatını olabildiğince keyifli ve tembel geçiren bir hobbit’in, beklenmedik bir şekilde ne idüğü belirsiz bir şey tarafından ısırılmasıyla başlar.

Genç hobbit’i her ne ısırdı ise, o günden sonra Brom bir türlü yerinde duramaz ve en sonunda, gecenin alakasız bir yarısında, eski arkadaşı ve aile dostu olan Gamwise Samgee’ye evini ve gülleri emanet ettiğine dair bir not bırakarak yollara koyulur. Uzun bir gece boyunca nereye gittiğini bilmeksizin, öylece, istikametsiz bir şekilde yürür durur..


Bu hikaye,
A Bard’s Tale XIV, “a Bit of a Bite” I ‘den
sonra başlar ve ta Büyük Kuzey Tundralarındaki Shakehands kasabasında son bulur..



29.11.7588 B.Y.S (-19 Yıl)
Kasım sonu, Aralık başı.
Bowling Hills, sonrasında da Endless Watch’ın güneyi..


İnanamıyorum buna!”, diye inler genç Brom.

“Bütün gece yürüdüm, dere tepe düz gittim ve gele gele buraya mı geldim?”

Brom Bumblebrim, yeni doğmuş, mutlu bir Kasım sonu güneşinde, doğduğu, büyüdüğü, ve gece boyunca ayrıldığını sandığı Greener Kasabasını yukarıdan, bulunduğu tepeden seyreder.

“Bu nasıl mümkün olabilir ki ama? Bütün gece yürüdüm ve hepi topu koca bir daire mi çizmişim yani?”, diye, çökmüş, fena halde bozulmuş ve neredeyse ağlamaklı bir şekilde söylenir.

Mevcut hayal kırıklığı yetmiyormuş gibi, Brom bir de göbeği istikametinden derin bir gurultu duyar ve bu konuda da yapabileceği hiçbir şey yoktur zira yanına aldığı ve en azından bir kaç gün kendisini idare edeceğini düşündüğü bütün kurabiyeleri, kaşarlı, salamlı ve taze naneli sandviçleri ve peksimetleri gece boyunca yürürken yemiştir!

Belli ki iş yemek olduğunda bir hobbit olmak hiç de kolay değildir ve bu konuda tutumlu olması gerektiği, Brom’un daha birinci geceden öğrendiği ilk acıklı ders olacaktır..

..Yön bulma kabiliyetinin olmadığını anlamasından hemen sonra!

Halbuki tam on altı defa okuduğu o hobbit hikayesinde, yemek bulmanın zorluğu, ancak üstü kapalı bir şekilde geçilmiş ve yön bulmak konusunda da hiçbir ip ucu da vermemiştir! Yani, tamam, o hikayede de kahramanlar kaybolmuştur ama bunu yoğun ağaçların olduğu büyülü bir elf ormanında yaşamışlardır. Kendisi ise Bowling Hills’in açık arazili, naif, yeşil tepelerinde gerçekleştirmeyi başarmıştı bunu..


Brom acıklı bir şekilde, gezginleri yanlış yönlendiren kitaplar hakkında uzun, bir ozan olması dolayısıyla da muhtemelen ‘kafiyeli’ bir belagat dizecekken, bir anda asıl soruna ayılır;

Sorun kitapta değildir zira ve en nihayetinde, on altı defa okuduğu o hikaye, tam olarak da budur:


“Off yaa.. inanamıyorum! Nasıl olurda bir hikaye kitabında okuduğum şeyleri referans olarak alabildim ki! Bu gerçek dünya Brom Bumblebrim, bir roman değil!”


Brom acıkmış, yorgun ve uykulu bir şekilde, Greener Kasabasına yukarıdan seyrettiği tepenin üstünde yere çöker ve “Ne yapayım, ne yapayım?”, diye düşünürken uykuya dalar ve suratının tam ortasına isabet eden kocaman bir damla ile yerinden fırlayarak uyanır!

Gece olmuştur ve yağmur yağmaya başlamıştır..


Brom, bütün bir günü, dışarıda ve soğuk Kasım’ın son güneşi altında nasıl uyuyarak geçirebildiğini merak eder.

Genç hobbit nedense kendisini kazıklanmış hisseder ve tepeden aşağı inip evine gitmeyi düşünür. Hatta bu saçmalığa bir son vermek için, eve varır varmaz da kapısını ve pencerelerini, tekrar dışarı çıkamamak için bulabileceği en büyük çivilerle sıkıştırıp sabitlemeye karar verir.. işte tam o anda bir şey onu ısırır!


Brom küçük, biraz fazla tiz bir çığlık atar ve can havliyle yerinde hoplamaya başlar.

“Beni bi şey ısırdı! Muhtemelen zehirli bi şey!.. Ölüyorum! Ölüyorum! Muhteşem Gökler adına, ölüyorum!..”, diye kalçasının, tam da göremediği bir noktayı eliyle tutarak yerinde zıplamaya başlar.

Brom, yağmurlu ve karanlık gecede, tepeden aşağı, “İmdat! İmdaaat! Bana tabip getirin! Bana güzel bir hemşire getirin!..”, diye çığlayarak koşmaya başlar..

Kalçasının, tam olarak göremediği noktadaki ‘ısırık’ acısı geçtiğinde, Brom ne kadar koştuğu, dahası, hangi istikamete doğru koştuğu hakkında en ufak bir fikri yoktur..

..ama doğuya, güneşin doğduğu yere baktığında, bunu bütün gece boyunca yapmış olduğunu fark eder!


“Nasıl yaa?”, diye iyice tırsmış bir şekilde, ağlamaklı bir sesle inler küçük hobbit.

Bütün bir Aralık başı gecesi buz gibi bir yağmurun altında ve karnı fena halde guruldayan Brom, bulduğu ilk yaban çileği çalısına dalar ve avuçlayabildiği tüm acı çilekleri ağzına tıkar..

Çalıların arasında işi bittiğinde, ellerinde, kollarında ve yüzünde sızlayan bir düzine çizik ve biri ensesine, diğeri ise ayak parmakları arasına yapışmış bir-iki inatçı çalı kenesiyle uğraşırken gök yüzünden kızgın bir homurtu gelir.

Brom göğe bakar ve inleyerek söylenir;

“Ama zaten beni yeterince ıslatmıştın.. Daha fazla ıslanamam ki!”

Brom yerinden fırlar ve ortalıkta başını sokabileceği bir yer —herhangi bir yer— aramaya başlar..

..ama aç karnına yediği onca acı çalı çileğinden dolayı bir anda midesi bozulur!


Brom Bumblebrim, hayatında yaşadığı bütün kötü an ve anıları bir araya getirdiğinde, bu iki gün içerisinde başına gelenlerle kıyaslayabileceği bir olay düşünemez.

Üşümüş, fena halde ıslanmış, hala aç, her tarafı çiziklerle dolu ve midesi bozuk bir şekilde bir o yana bir buyana koşturur durur.

Yorgunluktan ve açlıktan, dahası, midesine musallat olmuş kramplardan bitkin düşmüş bir şekilde ne kadar koşturduğunu bilemez ama uzaklarda bir yerlerde gözüne ilişen kamp ateşini gördüğünde hava çoktan kararmıştır.

Brom, nefes nefese kalmış bir şekilde kamp ateşine doğru yaklaşır ama içinden bir ses, belki biraz temkinli olsa, bunun kendisine daha az acılara sebep olabileceği düşüncesini uyandırır.

Genç, ıslak, üşümüş ve şiddetli karın ağrılarıyla kıvranan hobbit, karanlığı aydınlatan kamp ateşine temkinli bir şekilde yaklaşır. Ateşin önünde oturmuş kimseyi göremeyince iyice içkillenir. Sessiz adımlarla biraz daha sokulurken birden alnının ortasına bir şey, müthiş bir hışımla çarpar ve Brom, acının yepyeni bir mertebesine ulaşıverir..


Birisi karanlıkta ona taş atmıştır ve olduğu salak gibi o da bunu yemiştir.

“Niye yaa!”, diye inler Brom. “Neden kafama taş attınız ki? Beni soyacaksanız, bunu rica ile de yapabilirsiniz. Açım, donmuş vaziyetteyim, sırılsıklam ıslanmış durumdayım ve şiddetli bir karın ağrısıyla uğraşıyorum.. Tek istediğim ateşinizi paylaşmaktı ve daha merhaba bile demeden kafama taş attınız! Bu.. Bu çok ayıp ve hiç de medeni bir davranış değil!”, diye de acı içerisinde bağırır Brom.

Ancak genç hobbit’in bu ağıtına herhangi bir cevap gelmez.

Brom, yağan yağmurun burada biraz daha sığlaştığını fark eder ve kamp ateşi sayesinde karanlıktaki ağaçları görür.


“Ne istiyorsun, bücür!”, diye horlayan, tiz bir ses duyulur ağaçların arasından.

“Az önce söyledim ya! Sıcak bir ateş, o kadar.. Biraz yemeğiniz, kuru bir de battaniyeniz varsa, benim de biraz param var.”, diye acınaklı bir şekilde cevap verir Brom.

Aradan ancak bir kaç dakika geçtikten sonra cevap gelir.

“Kamp ateşinde ısınabilirsin. Orada küçük bir tencere dolusu yiyecek ve kuru bir de battaniye var.”, der aynı tiz ses ve Brom konuşanın ya küçük bir kız, yada eşit büyüklükte bir sincap olduğunu düşünür. “Geceyi ateşin başında geçirebilirsin. Ama yerinden kalkar ve bize.. uhhm.. bana doğru yeltenirsen, fena halde de-kompoze ederim seni!”

“De-kompo-NE?!”, diye hayretle sorar Brom.

“De-kompoze!.. Neresini anlamadın?”, diye sorar tiz ses.

“De-kompoze nedir? Hayır, beni öldüreceksen, en azından ölürken nasıl öldüğümü bilmek isterim. Sürpriz ölümler hiç hoş olmuyor!”, diye cevap verir Brom ve ateşe doğru sokulur.

Genç hobbit, kamp ateşinin yanına varır varmaz, adı geçen küçük tencerenin yanında duran teneke tabaklardan bir tanesini kapar, tencereden içine, nezaketin kabul edeceği ‘azami’ miktarı doldurur, ateşin diğer yanında duran battaniyeyi donmuş bedenine sarar, sırtını ateşe verir ve küçük, iki büklüm bir topak halinde sıcak yemeği kaşıklamaya başlar.

Yemek, kendi standartlarına göre pek de iyi değildir. Daha doğrusu, yemeğin tadında bir gariplik vardır; sanki iki alakasız kişi, kendi hoşlarına giden ne varsa içine atmışlar gibidir. Ancak şu anki aç haline bir şölen gibi gelir ve istediğinden çok daha kısa bir süre içerisinde de biter.

“Gece orada, kıpırdamadan dur. Yoksa—”, diye arkasından aynı tiz sesi duyar.

“—beni de-komoze-şeysiden edeceksin, hatırlıyorum”, der Brom. “Ama sanıyorum ki ben zaten de-kompoze olmuş durumdayım.. Ateş, battaniye, yemek ve de-kompoze uyarısı için teşekkür ederim.. Parayı ateşin yanına bıraktım. Size iyi geceler.”

Brom hayatında hiçbir zaman böylesi bir nezaketsizlikle karşılaşmamıştır. Ne bir başkasından, ne de kendisinden. Ama takati, sabrından önce tükenmiştir ve yeni yeni ısınmaya başlayan vücudunu battaniyenin içinde, sadece burnunun ucu dışarıda kalacak şekilde, biraz daha topak yapar ve kendinden geçmiş gibi derin bir uykuya dalar.


“Neden bu salağı aldık ki kampımıza?”

“Sırılsıklam olmuştu, üşümüştü, açtı, acı çekiyordu ve korkuyordu.”

“Tamam, onu anladım da, neden bu salağı kampımıza aldığımızı anlamadım? Bence tehlikeli. Hazır uyumuşken kafasına odunla vuralım, tam uyusun!”

“Lütfen kafasına odunla vurmayalım. Başkalarına karşı biraz anlayış gösterebilirsin bence..”

“Neden? Sen gösterdin de ne faydasını gördün bu güne kadar?”

“Faydası için değil, eksikliğinin zararlarından kaçınmak için yapmalıyız.”

“Saplantılı fetişlerin yetmiyormuş gibi, üstüne üstlük hem safsın, hem de biraz aptalsın.”

“Bu.. bu biraz ağır ve kırıcı olmadı mı?”

“Beraber olduğumuz süre boyunca seninle geçinmem opsiyonel. Bir zorunluluk değil. Seni ben istemedim. Aslına bakılırsa, kimseyi istemedim. Hiç istemediğim bir şeyi resmen kakaladınız bana!”

“Benim ise çok istediğim bir şeydi ama kim olacağı kısmı nedense bana da sorulmadı. Ama bir tercihim olsaydı, bu yine sen olurdun.”

“Dediğim gibi.. sen hem saf, hem de biraz aptalsın!..”

✱ ✱ ✱

06.03.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Mart başı.
Giants Hutt Ormanlarının kuzey sınırı..


Brom, üç gündür saklandığı daracık ağaç kovuğunda, uyuşup yine karıncalanmaya başlayan bacaklarına, yeni öğrendiği bir egzersizi uygulamaktadır —sessizce! Evinden uzakta, bildiğini sandığı her şeyi sıfırdan ve canlı deney faresi gibi öğrenmek zorunda kalmış olması, genç hobbit’i iki aydan birazcık daha uzun bir süre içerisinde çakı gibi yapmıştır ve iki ay öncesinde olduğu gibi bütün erzakını bir gecede bitirmemiş, elindeki kurumuş bir dilim ekmeği küçük ısırıklar ve uzun süreli çiğnemelerle yemektedir. Buna rağmen üç gün içerisinde sırt çantası neredeyse boşalmıştır.

“Gidin.. gidin artık..”, diye sessizce mırıldanır Brom ve üç gün önce yanlışlıkla fazla sokulduğu haydut çetesinin kamp yaptığı yerin dibindeki oyuktan ‘ev sahiplerini’ izler. “Sizin gidip basacak bir köy yada kasabamız yok mu?”

Brom birden söylediği şeye ayılır ve utanır, zira bu rezil haydut çetesinin bir köyü basması halinde, oradakileri muhtemelen öldürecekleri anlamına geleceğidir.

Bitkin ve aç bir şekilde, neden ana yoldan saptığını ve neden Giants Hutt ormanında ‘macera’ aramak istediğini ve hangi ahmakça fikrin ona bunu yapmanın iyi bir fikir olacağına ikna ettiğini düşünür. Şayet hayatta kalırsa, aynı ahmaklığı tekrarlamaması açısından bu önemlidir..

‘Macera’ imiş..!

“İşte tam olarak bu yüzden hobbit’ler sıcak evlerinin güvenliğinde, mutlu bir şeyler atıştırırken macera kitapları okurlar, ama macera peşinde koşmazlar!”, diye geçirir aklından.. farkında olmadan sırt çantasına elini sokar ve kalmışsa, yiyecek bir şeyler bulma umuduyla içini karıştırmaya başlar.

Çantanın içinde dolaşan Brom’un eli herhangi bir yiyecek bulamaz ama yanlışlıkla, rahmetli annesinin yadigar Lir’inin tellerinden birine dokunur ve Lir, keskin bir nota çıkartır!


..Ve bu..

..bir anda..


..zincirleme bir reaksiyon başlatır!


“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Bi sus!”


Brom, saklandığı ağaç kovuğunda, kollarıyla daha da eğdiği başını kapatmış, çömdüğü yerde terleyerek kendi ayaklarını seyreder ve haydutların duydukları şeyden ivedilikle bıkıp vazgeçmeleri için bildiği her şeye dua eder.. lanet şey, her ne ise, onu ısırmak için tam bu anı seçer!

Brom Bumblebrim, kontrolsüz, tiz bir çığlık atar..


“Aha! Yine duydum!”

“Ben de duydum..”

“Neydi o?”

“Neydi o?”

“O neydi?”

“Ne neydi?”

“Bi ses daha duydum!”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Bi ses!”

“Ne ses?”

“Bi sus..”

“Ben de duydum..”

“Ne duydun?”

“Ne duydun?”

“Can’t touch this!”

“Bi ses!”

“Bi sus—


Brom, haydutlardan korktuğu kadar, aptallıklarına da hayret eder ve içinden acıklı bir sesle söylenir;

“Bi grup salak tarafından öldürüleceğim.. İnanılır gibi değil!”


—Brom korku ve panik halinde, neden son haydudun sözünün bir anda kesildiğinde ayılamaz. Ama kendisine garip, ıslık gibi gelen sesler, çeliğin çeliğe vurmasını andıran çınlamalar ve bunları takip eden çığlıklar, en sonunda genç hobbit’i, haydutların kampında bir şeylerin olduğunu söyler..

Brom, saklandığı ağaç kovuğundan başını kaldırdığında, kovuğunun neredeyse dibine kadar gelmiş bir haydudun, kafasının arkasına bir buçuk yardalık haşin bir okla, yüzü koyun kapaklanmış olduğunu görür!

Brom etrafına bakındığında, hemen ileride başka haydutların da benzer kaderleri paylaştığını görür ve birden onlara karşı hissettiği korkunun gerçekte ne denli küçük olduğunu anlar..

..zira ortama daha büyük —çok daha büyük— ve tehlikeli bir ‘balık’ gelmiştir ve bu balığın hiç şakası yoktur..

Brom gözlerini kısarak ana haydut kampında yoğunlaşan çarpışma seslerine baktığında, orada iri cüsseli, haşin suratlı bir adamın, elinde savurduğu kocaman kılıcıyla önüne çıkan bütün haydutları, tırpanın arpa başlarını biçer gibi biçtiğini, dehşet içerisinde seyreder! Ve adam yalnız da değildir. Göremediği birileri de, haşin suratlı adamın etrafını sarmaya çalışan haydutları birer ikişer, bir buçuk yardalık oklarla şişlemektedir.

Brom kıyımın ne kadar sürdüğünü bilmez. Ama bittiğinde ortada canlı bir tane bile haydut kalmamıştır..

İri cüsseli, haşin suratlı adam son haydudu kestiğinde nefes nefese bile değildir.

“Bu da sonuncusuydu.. Moorat, Davien.. Etrafı kontrol edin. Bu hayvanlardan kaçıp kurtulan olsun istemiyorum. Aynı işi bir kaç ay sonra tekrarlamak niyetinde değilim.”

İri adamın çağırdığı adamlardan biri kısa sarı saçlı, yakışıklı bir elftir.. Yada belki de bir half-elf, Brom saklandığı yerden tam olarak kestiremez ama adamın duruşundan mıdır, nedir, onun birincisinden ziyade diğeri olabileceği izlenimine kapılır ve elinde Brom’un neredeyse üç katı boyunda devasa bir yay vardır.

Sarı saçlı yarı elf gibi elinde benzer bir yayla sakladığı yerden çıkıp gelen diğer adam ise genç hobbit’in hayatında gördüğü en çirkin adamdır. Adamın eski kayış derisi teni, kara —kendim, ekmek bıçağımla kestim— izlenimi veren parçalanmış saçları ve bir gözünü kıl payı ıskalamış yara izi yetmiyormuş gibi, suratında da pis bir sırıtış vardır.

“Harika iş çıkardın, Şerif. Geri döndüğümüzde Efendi Thokan’a olanları anlatmalıyız. Eminim sana özel, epik bir şarkı yazacaktır.”, der Davien denen yarı-elf mutlu ve biraz da muallak bir sesle.

“Nasıl bu kadar iyi ok kullanıp, aynı zamanda da bu kadar salak olabildiğine hayret ediyorum, Davien!”, diye hırlar, diğer, adının Moorat olduğu tahmin edilen çirkin adam.

“Alındım.”, diye cevap verir Davien gerçekten alınmış bir sesle. “Senin kadar zeki olmamam, beni salak mı yapıyor, şimdi?”

“İkiniz..”, diye burnundan solur Şerif. “ bitmek bilmeyen dırdırınız.. Hatırlatsanıza bana, sizler gerçekten nasıl izci oldunuz?”

“İyi ok attığım için..”, diye mutlu bir ifadeyle cevap verir Davien.

Moorat denen çirkin adam ise omuzlarını silker. “Sıkıcı bir gündü ve yapacak başka da bir işim yoktu. Ben ozan olmak istiyordum ama o karga sesli Thakon yerimi kapınca ben de izci olayım bari, dedim..”

Davien buna kahkahalarla güler. Haşin suratlı şerif bile gülümser.

“Sanıyorum buradaki işimiz bitti.”, der şerif. “Bu şerefsizler kimseye bir daha musallat olmayacaklar. Etrafı kontrol edin, özellikle size ait bir şey kalmış olmasın.”

“Neden? Bunlar kötü adamlar ve bizde bu bölgeyi onlardan arındırdık.”, diye aynı muallak ifadeyle sorar İzci Davien.

“Evet, ama teknik olarak bu bölge Endless Watch’ın sorumluluğu altında ve bizim gelip onların bölgesinde ‘Serenity Kanunları’ uyguluyor olmamızı pek de hoş karşılamaya bilirler.”, der şerif sakince.

“Ne fark eder ki? İşlerini yapmış olsalardı, onlar da haydutları öldürmüş olurlardı.”

“Ama onlar haydutları önce yakalar, sonra şehre götürür, ardından büyük, teatral bir mahkemede yargılar, ancak ondan sonra asarlardı. Onlar kıçlarını kaldırıp bunu yapıncaya kadar da bu hayvanlar bir kaç köyü daha talan etmiş olurlardı.. Serenity Home’un böylesi gösterişli mahkemelerde harcayacak lüksü yok ve açıkçası bu şerefsizleri kasabama sokmak gibi bir niyetim de yok —asmak için bile olsa. Sanıyorum Tinker Hills sakinlerinin yardım için Endless Watch yetkililerine gitmektense bize gelmeleri bundan kaynaklanıyordu.. Geri döndüğümüzde, yüzümüzdeki ifadeden herkes gerekli mesajı alacaktır. Yuleman’da Tinker Hills gnome’larına ‘Halledildi.’, diye kısa bir not gönderecektir.”

Moorat yine omuzlarını silker.

“Bana farkmaz! Ben bir izciyim. Bu iş gelip beni ısıramaz.”, diye hırlar.

“Beni de!”, diye atlar Davien.

İzci Moorat, Davien’e tiksintiyle bakar sonra tek kaşı kalkmış bir şekilde şerife döner.

“Bu yüzden sen ‘tatildesin’, Standorin!”, diye ayılır birden.

Şerif, Moorat’e sırıtır.

“Bu iş geri dönerse, Serenity Home’a dönmeyecek. Kişisel olarak, tatilde dolaşırken saldırıya uğramış olan bana geri dönmüş olacak. Bu yüzden ortalıkta size ait bir şeyler kalmadığından emin olun ve kırık da olsalar tüm oklarınızı toplayın.”, diye emreder şerif.

“Ben hiçbir şey anlamadım..”, diye itiraf eder İzci Davien.

“Sen gidip oklarını topla, kasabaya geri dönerken ben de sana tane tane anlatırım.”, der Moorat hırıltılı sesiyle.

“Benimle alay edip dalga geçeceksin yine, öyle değil mi?”, diye saf bir şekilde sorar Davien.

“Evet. Ama yine de anlatacağım!”, der Moorat sırıtarak.


Brom Bumblebrim, saklandığı ağaç kovuğundan sessizce çıkar.. kaçar!

Brom, Serenity Home denen yer neresidir bilmez, ama öğrenecektir ve oranın yakından bile geçmeyecektir..

Brom sessizce kaçarken arkasında bıraktığı haşin suratlı şerif ve iki izcinin konuşmalarını hala duyar..


“Limnia nasıl? Dahası, doğum bu kadar yakınken senin eğlenmen için buraya kadar gelmene nasıl izin verdi?”

“Lady hanımefendi başında duruyor. Ve bana da ihtiyacı olmadığına dair.. tam olarak bilmek istemediğim bazı şeyler söyledi..”

“Bahane böyle sunulur işte. Gör ve örnek al, Davien. Geçerli, şahitli ve kadınları kendi aleyhlerine kullanarak!”

“Söylesene, Moorat. Sen hala nasıl oluyor da bekarsın?”

“Akıllı olduğum için.. Onu sana vererek hem ablamdan kurtulmuş oldum, hem de dırdırından!”

“Sanıyorum yeni bir izci adayım var!”

“Davien.. Kim senin gibi aklı bir karış havada birisine evladını teslim edecek kadar ondan nefret eder ki?”

“Kimsenin sana çocuklarını eğitmen için vermiyor olmaları, görüyorum ki seni biraz huysuz yapıyor.. Sanki buna ihtiyacın varmış gibi.”

“Güzeeel. En sonunda senden kabul edilebilir hakaretler duymaya başladık artık! Kimmiş bu yeni adayın?”

“Efendi Darien’in pek sevdiği kızı, Laila.”

“Huh.. O küçük, süslü şey mi?”

“Evet, ama yaşı biraz küçük. Efendi Darien’e kabul ettiğimi, ancak bir-iki yıl daha beklememizin daha akıllıca olacağını söyledim.”

“Daha akıllıca.. Bunu sen söyleyince kulağa ne kadar komik geldiğinin farkındasın, değil mi?.”


“Siz ikiniz.. ve bitmek tükenmek bilmeyen dırdırınız..”

✱ ✱ ✱

18.04.7589 B.Y.S (-18 Yıl)
Nisan ortaları.
Croaking Mire..


Brom üç gün takılıp kaldığı haydut çetesinin kampından kaçtıktan sonra çok önemli bazı şeyleri öğrenir. Bunların ilki, ERZAK’ın asla yeterli olmadığıdır. Bir diğeri de elini kolunu sallaya sallaya ortalıkta dolaşmaması gerektiğidir.. Ancak bu ikincisini öğrenmesi —gerçekten öğrenmesi— çok daha uzun sürecektir çünkü kendisi bir hobbit’dir ve çok küçük yaştan itibaren özel eğitimden geçmemiş her hobbit’in ortak bazı özellikleri mevcuttur. Bunların arasında ve muhtemelen de en başında yemek yemek, eğlenmek, tembellik etmek ve hiç şüphesiz, mutlu olmak vardır. Bunların kümülatif olarak bir araya gelmesinin tekabülü de, elini kolunu sallaya sallaya dolaşmalarıdır!

Ve bir hobbit’in bu ‘içsel’ huyundan vaz geçmesi için önce yemekten, eğlenmekten, tembellikten ve hiç şüphesiz, mutlu olmaktan vaz geçmesi gerektiği anlamına geldiği için bu da temel olarak ‘düşünülemez’ bir durumdur..

İşte bu yüzden dünyada hobbit nüfusu az olmamakla beraber, macera peşinde koşan hobbit nüfusu ise yok denecek kadar azdır.

Bu nadir ve ‘isteksiz’ istisnalardan biri de şu anda, elini kolunu sallaya sallaya girip, çok kısa bir süre içerisinde de saplanıp kaldığı Croaking Mire bataklığındaki Brom Bumblebrim’den başkası da değildir.

İşin gerçeğine bakıldığında da aslında suçun tamamı Brom’a ait de değildir.

Genç hobbit keyfince bir yerlere gitmeye başladığında, içindeki bir ses —yada kıçındaki ısırık acısı— ona o yönde değil, bir başka yönde gitmesini söyler.

Söz gelimi, bir sefer Brom’un bunu sınamaya kalkması aynı gün içerisinde ardarda tam üç defa ısırılmasıyla sonuçlanmıştı.

Brom güneye, geldiği genel istikamete dönüp, “Hmm.. Bugün nereye gitsem acaba? Belki de güneye, Melshieve Akademisine gitmeliyim. Orasını hiç görmedim..”, dediğinde ilk ısırığı yemişti.

“Peeeki.. Güney değil. Batı nasıl? Orda Sisters Lake gölü ve Witch Sisters bataklığı var sanırsam. Rivayetlere göre orada yaşayan üç cadı kız kardeş, görülmüş en güzel kızlarmış!”

Buna yediği ısırık ise özellikle acıtmıştı Brom’un canını..

“Tamam.. Öyle olsun bakalım..”, demişti Brom, kalçasının, tam da göremediği noktayı acı içerisinde kaşırken. “Doğuya gidelim. Bu kadar yakınındayken denize girmemek yazık olurdu. Şanslıysam denizde fazla sis olmaz. Rivayetlere göre açık havada, Drashan ta buradan bile görülüyormuş..”

Gerçekte Brom’un, ne Aralık ortasında buz gibi bir denize girmek, ne de mebus korsanların olduğu Drashan’ı —uzaktan yada yakından görmek gibi bir niyeti vardır. Sadece aklında oluşan bir teoriyi sınamak niyetindedir o kadar.

Brom, teorisini üçüncü bir ısırıkla sınamış olarak kuzeye doğru yürümeye başlar..

Aynı ısırık onu hanlardan, genel olarak yolları takip etmekten, şehir ve kasabalardan da uzak durması gerektiğini.. eh.. ısırarak söyler!

Brom, kendisini bu pis kokulu bataklığın ortasında getirip, sonra da terk eden ‘ısırığa’ lanet eder ve yapış yapış balçık ve sulu-vatuzlu vıcık vıcık çamurlu ‘bi şey’lerin içinde bulur.

“Niye yaaa.. Niye getirdin beni buraya ki? Ne var burada? —Aaaa bak, vıcıklı sülüklü balçık dışında gerçekten ne var burada?”, diye acıklı bir sesle hicveder.

Genç hobbit, o bataklıkta iki gün cebelleşir ve gece mi daha kötü, yoksa gündüzleri mi, bir türlü karar veremez zira gündüzleri hareket eden, ve bazen de etmeyen her şey onu yemeye çalışır. Geceleri ise bataklığa olağan dışı, nereden peyda olduğunu bir türlü kestiremediği bir sisle beraber, boğucu bir de sessizlik çöker ve Brom sislerin arasında devamlı ‘bir şey’lerin sessizce ve süzülerek uçtuğunu görür.

Geceleri sessizliği bölen sadece, arada bir duyduğunu sandığı inleme sesleridir.

“Lanet olsun..”, diye geçirir içinden Brom. “..hortaklar ve hayaletler! Neden hortlaklar ve hayaletler olmalıydı ki?”

Brom bataklıkta geçirdiği ikinci gecenin boğucu sessizliğindeki inlemelere yeni bir ses daha katılır..




“Efendim.. Ne? Eh? Kim var orda?”, diye tiz bir çığlık atar Brom.


“Brom.. Kurtar beni Brom, boğuluyorum..”

—diye çok uzaklardan, yankılanarak gelen, yumuşak, hafif titreyen, ipek gibi bir kadın sesi duyar Brom.


“Ne.. neredesiniz? Sizi göremiyorum!”, diye cevap verir Brom tırsmış bir şekilde.


“Yardım et bana, Brom.. Çok yalnızım.. ve yardımına ihtiyacım var, kurtar beni bu bataklıktan..”


“Ama ben kendimi bile kurtaramıyorum. Neredesiniz? Göremiyorum sizi. Sabaha kadar dişinizi sıkabilirseniz, sizi kurtarmak için yardım getirmeye çalışacağım.” 


“Brom.. Lütfen yardım et bana.. Boğuluyorum..”


“Ben.. adımı nerden biliyorsunuz?”, diye korkmuş bir şekilde sorar Brom.


“Brom.. Yardım et bana.. Kötü adamlar beni zincire vurdular ve beni bu bataklığa kurban ettiler.. Yok olmak istemiyorum, yaşamak istiyorum, Brom..


Brom duydukları karşısında korkmuş olmasına rağmen yine de fena halde hiddetlenir çünkü yaşadıkları bu dünyada, bir şeyleri def etmek için böylesi ‘bakirelerin kurban edilmesi’ alışkanlığı duyulmuş bir şey olmasa da, imkansız da değildir.

Genç ozan, özellikle kadınlara karşı yapılan kötülüklere, cürümlere ve cinayetlere karşı içsel bir hassasiyeti vardır ve bulduğu göreceli ‘kuru’ topraktan kalkar ve sesin geldiğini düşündüğü yöne doğru vıcıklı balçıklı bataklıkta, kör bir şekilde sislerin içine dalar.. çok kısa bir süre içerisinde de ayağı takılır ve yüzü koyun, pis, bulanık ve buz gibi bir bataklık göledinin içine düşer.

Brom, anında ve panik içerisinde, buzlu bulanık suyun içerisinde debelenmeye başlar ama su, dışarıdan göründüğü kadar bulanık değildir.. daha ziyade, bir şekilde sadece ‘puslu’ gibidir..

..Puslu ve aydınlık!

Brom, suyun derinliklerinde ışıl ışıl bir şeylerin parıldadığını görür ve ister istemez tepinmeyi bırakır ve suyun dibine doğru batarken, hayranlıkla o pırıltılı ışıkları seyretmeye başlar.

Ve hobbit battıkça su sanki berraklaşır ve Brom orada, surun derinliklerinde, daha önce hiç görmediği, garip, çapraz örmelerle bir birine eklenmiş, zarif denebilecek kadar da ince zincirlerle ayaklarından, bileklerinden, belinden ve boynundan prangalanmış genç, sıskası çıkmış kızı görür..

Brom bir ozandır ve her ozan gibi hayal gücü gelişmiş bir ruhu vardır. Dahası, bir hobbit olması dolayısıyla, biraz da hayalperesttir. Ancak o buz gibi suda gömülürken, zincirleriyle boğulan sıska kızı gördüğünde içinde bir şeylerin kıpraştığını hisseder.. aklından, “Kim böylesi güzel ve zavallı bir kızı buz gibi bir suyun içinde zincirlere vurur ki? Bu açıkça bir cinayet!”, diye geçirir.

Bununla beraber, zihninin derinliklerinde ise, “Bu sıskası çıkmış kız suyun içinde nasıl hala hayatta?”, diye küçük bir ses de duyar ama o ses, üst üste binen hayret verici şeyler karşısında biraz cılız kalır ve boğulur.


“Brom.. Yardım et.. Boğuluyorum.. Daha fazla dayanamayacağım.. Ölüyorum.. Lütfen.. Ölmek istemiyorum..”


Brom suyun içinde kulaçlarını açar ve kıza doğru yüzmeye başlar ve ona yaklaştıkça, kızı prangalıyan zincirlerin, göletin derinliklerindeki, üstünde ne olduklarını anlayamadığı bazı rünlerin kazıldığı büyük, yosun tutmuş bir sütuna çivilenmiş olduğunu fark eder.


“Boğuluyorum.. Daha fazla dayanamayacağım.. Ölüyorum, Brom.. Ölüyorum..”


“Geliyorum, dayan..”, diye bağırır Brom, ve bağırmasıyla birden boğazı buz gibi, çamurlu ve bulanık suyla dolar!


Genç hobbit, gerçek, katışıksız, akılsız paniği hayatında ilk defa ve o anda yaşar.. Ve hayatta kalma iç güdüsünün ona söylediği tek şeyi yapmaya çalışır; Brom var gücüyle yüzeye çıkmak için çırpınır ama farkında olmadan ne kadar derine inmiş olduğunu anlamamıştır bile..

..Küçük hobbit’in göğsü sıkışır, yanan ciğerlerindeki son hava da panik kabarcıkları halinde ağzından ve burnundan kurtulur ve Brom, gözleri kararmış bir şekilde tekrar dibe çökmeye başlar.



—diye güzel, etkileyici bir ses duyar kaybolan farkındalığının derinliklerinde..


“Burası ölmek için uygun bir yer değil, ölümlü.”


Brom acı içerisinde gözlerini açtığında, hala göletin derinliklerindedir, ancak daha önce gördüğü parıltıların hepsi gitmiş, geride sadece buz gibi soğuk ve bulanık pis su kalmıştır. Brom açısından farkı ise, ilginç bir şekilde nefes alabiliyor olmasıdır..

Genç hobbit, hayret ve panikle etrafına bakındığında, kendisini kocaman bir hava kabarcığının içinde süzüldüğünü görür. 


“Burası küçük bir hobbit için de uygun bir yer değil. Ve bu, o mebus yaratığın ilk defa bir ölümlüyü zincirlerinden kurtarması için bu tehlikeli sularda boğuşu değil. Ama ben burada olduğum sürece, o da bu bataklıkta kalacak.”


Genç Brom sesin geldiğini sandığı yere döner ve karşısında, hayatında gördüğü en yakışıklı adamı görür.

Brom bir ozandır ve ozanlar için kelimeler ve nüansları çok önemlidir. Bu yüzden karşısında duran ‘adam’ için sanki ‘yakışıklı’ kelimesi yetersizdir. Yada sadece ‘anlamsızlaşmıştır’ artık.

Önünde duran adam, uhrevi denebilecek kadar ‘güzeldir’..


“Kim.. kimsin sen?”, diye tırsmış bir şekilde kekeler Brom.


“Sana adımı vermek isterdim, genç Brom Bumblebrim, ancak isimim seninle yayılacak olursa, bu benim buradaki görevimi zorlaştırır zira beni adımla bulabilirler ve gördüğün o şer yaratığın müritleri, mahpusumu kurtarmak için ellerinden geleni yapmak için burada toplanırlar. Nerede olduğu bilinmeyeni kimse kurtaramaz.”


“Be.. Beni kurtardığınız için te.. teşekkür ederim.. sanırım..”, diye kekelemeye devam eder Brom.


“Teşekküre gerek yok, genç hobbit. Bununla beraber, seni buraya getiren küçük misafirine, yüzmesini bilmeyen birisini okyanusa atarak öğretmeye kalkmanın kendisi için biraz masraflı, senin için ise ‘can alıcı’ olabileceğini hatırlatmanı rica edeceğim.”, der uhrevi güzellikteki adam.


“Sö.. söylerim ama beni dinleyeceğini pek sanmıyorum..”


“Denemekten bir zarar gelmez.. Dinleyebilir. Seni kaybederse, yerine yenisini bulması çok uzun sürebilir. Dahası, bunun için vakti de kalmayabilir.. Şimdi. Giymeye hazır mısın?”


“E.. evet, Efendim. Kesinlikle hazırım. Ama gitmeden önce bir şey sormak isterim.”


“Sadece bir şey mi?”, der adam ve gülümser.


“Sen.. Uhhm.. Siz bir melek misiniz?”


“Öyle de denebilir, genç Brom. Teknik olarak ben bir ‘Muhafızım’. Bizler bazen —nadiren— bir ölümlüye atanırız, onu korumak için. Bazen de bir yere.. Fesat bir yaratığın dünyaya saçılmasını engellemek için. Bu döngüde, ben buraya atanmış durumdayım.”




“Daha değil, genç hobbit. O bilgi senin için okyanustan bile derin. Öğrendiğin zaman, sanıyorum öğrenmiş olmak için de hazır olmuş olacaksın.”


“Uhhm.. peki.. Efendim..”


“Hazır mısın?”


“Evet, hazırım.. Ama bir şey daha sormak isterim.”

Uhrevi güzellikteki adam, derin, esef dolu bir nefes verir.


“Tabii ki sormak istersin. Ölümlüler ve onlarım ölümcül merakları.. Aşağıdaki yaratığın kim olduğunu merak ediyorsun.”


“Aslında ben sadece neden evimden alınıp zorla ta buralara kadar getirildiğimi sormak istemiştim..”


“Bu sorunun cevabını bilmiyorum, genç Brom. Birimizin bildiği bir şeyi, hepimiz bilmeyiz. Bununla beraber, sanıyorum hedefine vardığında bunun cevabına da muvafık olmuş olacaksın.”, der Muhafız gülümseyerek.


“İş işten geçince yani..”, diye cevap verir Brom somurtarak.


“İş işten sadece öldüğümüzde geçmiş olur, genç hobbit. Ki bazen öldüğümüzde bile geçmiş olmayabilir. Ama sen buradaysan, bunun bir sebebi olmalı. Tıpkı gideceğin yerde sana ihtiyaç duyulabileceği gibi.”


“Ben sadece basit, küçük bir hobbit’im. Kimin bana ihtiyacı olabilir ki? Bu koca dünyada nasıl bir etkim olabilir?”


“Bu ‘koca dünya’ dediğin şey gerçekte ve tamamı, bir çok küçük şeylerin bir araya gelmesidir aslında; ağaçlar, binlerce küçük yaprağın bir araya gelmesinden, şehirler, binlerce insanın bir araya gelmesinden, ordular, binlerce bireyin bir araya gelmesinden oluşur. İnsanların kaderlerini de, binlerce ‘küçük şeyler’in bir araya gelmesi belirler. Bunlar bazen niyetlerden, bazen eylemlerden, bazen de ‘sadece basit’ küçük hobbit’lerden oluşur..”


“Hiç bir şey anlamadım ama verdiğiniz alicenap açıklamadan dolayı teşekkür ederim, Efendim.”, der Brom ciddi bir ifadeyle.

Uhrevi güzellikteki adam tekrar gülümser.


“Gidelim mi?”, diye sorar hobbit’e.


“Evet, lütfen.. Ama hazır konu açılmışken, aşağıdaki kim di?”, diye soruverir Brom.

Muhafız yine esef dolu bir nefes daha verir.


“Ah şu ölümlüler..”, diye söylenir.


Brom içinde bulunduğu ‘hava kabarcığının’ daraldığını hisseder ve gözleri kararmaya başlar. Etrafındaki buz gibi su üstüne çuvallandığında ise kendinden geçer. Farkındalığını kaybetmeden önce duyduğu son şey Muhafızın sesidir.




Brom, muhteşem bir Nisan güneşine gözlerini açar.

Güneş daha tam tepede değildir ancak pırıl pırıl, masmavi gök yüzünde keyifle dolanmaktadır. 

Brom, her tarafı ağrır bir şekilde doğrulur ve etrafına bakınır. Aşağı, güneye baktığında, Croaking Mires bataklığını görünce biraz şaşırır. Belli ki Muhafız onu sadece yüzeye çıkarmakla yetinmemiş, onu bataklıktan da tamamen çıkarmıştır.


“Zuggtmoy..”, diye geçirir içinden ama bu isme tekabül eden hiçbir bilgi gelmez aklına.

“Aptal şey..”, diye hışımla söylenir ama bunu, suyun altındaki ‘sıskası çıkmış, ürkütücü kız’ için mi kullanır, yoksa olur olmaz zamanlarda onu, tam da göremediği yerden ısıran şu ne idüğü belirsiz şey için mi, belli değildir..

Brom Bumblebrim’in hayret verici maceraları
A Bard’s Tale XIV “a Bit of a Bite” III ile
devam edecek..